Oaza świętego spokoju. Ta mało znana grecka wyspa została okrzyknięta najbardziej relaksującym miejscem na świecie
Gdy myślimy o greckich wyspach, przed oczami stają nam najczęściej pocztówkowe, ale i potwornie zatłoczone Santorini czy imprezowe Mykonos. Tymczasem eksperci z branży turystycznej właśnie wskazali zupełnie inny, ukryty klejnot Morza Egejskiego jako idealne miejsce na ucieczkę od cywilizacji. Alonissos – bo o tej wyspie mowa – oficjalnie okrzyknięto najbardziej relaksującym kierunkiem na świecie na 2026 rok. Bez masowej turystyki, bez betonu i wielkich hoteli, za to z krystalicznie czystą wodą, dziewiczą przyrodą i temperaturami w czerwcu sięgającymi przyjemnych 25°C.
Spis treści: Królestwo dzikiej przyrody i śródziemnomorskiej foki Podwodny Partenon i szlaki zatopione w zieleni Smak powolnego życia – Chora i lokalne tawerny Jak zaplanować podróż na Alonissos? Współczesne podróżowanie coraz częściej kojarzy się z walką o wolne miejsce na plaży, kolejkami do zrobienia idealnego zdjęcia na Instagram oraz wszechobecnym hałasem. Zjawisko overtourismu (nadmiernej turystyki) skutecznie odbiera urok nawet najpiękniejszym zakątkom Morza Śródziemnego. W odpowiedzi na te wyzwania, eksperci z firmy Solmar Villas przeprowadzili szczegółową analizę ponad 160 międzynarodowych kierunków, szukając miejsc, gdzie czas wciąż płynie wolniej. Wynik okazał się zaskoczeniem dla masowego turysty, ale nie dla koneserów autentycznej Grecji. Alonissos, najbardziej wysunięta na wschód wyspa archipelagu Sporadów Północnych, zajęła pierwsze miejsce na świecie jako enklawa absolutnego spokoju i regeneracji. Królestwo dzikiej przyrody i śródziemnomorskiej foki To, co wyróżnia Alonissos na tle innych egejskich wysp, to jej wyjątkowy, nienaruszony ekosystem. Wyspa leży w samym sercu Narodowego Parku Morskiego Alonissos i Sporadów Północnych, który jest największym chronionym obszarem morskim w Europie. To właśnie tutaj, w labiryncie podwodnych jaskiń i na niedostępnych plażach, swoje bezpieczne schronienie znalazła mniszka śródziemnomorska (Monachus monachus) – foki reprezentujące jeden z najrzadszych i najbardziej zagrożonych wyginięciem gatunków ssaków na Ziemi. Dzięki rygorystycznym przepisom ochrony środowiska, wokół wyspy nie uświadczymy wielkich statków wycieczkowych ani skuterów wodnych zakłócających ciszę. Zamiast tego Alonissos stawia na zrównoważoną turystykę i ekologię – była to jedna z pierwszych greckich wysp, która wprowadziła całkowity zakaz używania plastikowych torebek, konsekwentnie budując model wypoczynku w zgodzie z naturą. Podwodny Partenon i szlaki zatopione w zieleni Dla miłośników aktywnego, a zarazem wyciszającego wypoczynku, Alonissos oferuje atrakcje niespotykane nigdzie indziej. W wodach otaczających sąsiednią, bezludną wysepkę Peristera znajduje się pierwsze w Grecji podwodne muzeum, nazywane „Partenonem katastrof morskich”. Nurkowie mogą tam podziwiać doskonale zachowany wrak starożytnego statku handlowego z V wieku p.n.e., który zatonął z ładunkiem tysięcy amfor. Niezwykle przejrzysta woda o doskonałej widoczności przyciąga tu pasjonatów snorkelingu i nurkowania rekreacyjnego z całego świata. Gdy wrócimy na ląd, Alonissos zachwyca swoim interiorami. Wnętrze wyspy pokryte jest gęstymi lasami sosnowymi, gajami oliwnymi i polami pełnymi aromatycznych, dzikich ziół. Przemierzanie ponad 40 kilometrów oznakowanych szlaków pieszych pozwala dotrzeć do punktów widokowych, z których roztacza się zapierająca dech w piersiach panorama na bezkresne, szafirowe Morze Egejskie. Szlaki te często kończą się zejściem do małych, kameralnych zatoczek, gdzie na plażach takich jak Kokkinokastro, Leftos Gialos czy Chrisi Milia można spędzić cały dzień w samotności, słuchając jedynie szumu fal. Smak powolnego życia – Chora i lokalne tawerny Serce wyspy bije w stałym, niespiesznym rytmie. Tradycyjna architektura Alonissos zachowała się najlepiej w jej dawnej stolicy – miasteczku przez lokalsów nazywanym Chora. Położona na stromym wzgórzu osada ucierpiała podczas trzęsienia ziemi w 1965 roku, jednak została pieczołowicie odbudowana. Dziś zachwyca plątaniną wąskich, brukowanych uliczek, białymi domkami z kamienia oraz kaskadami różowych i fioletowych bugenwilli. W tutejszych rodzinnych tawernach nie ma miejsca na pośpiech czy plastikowe menu dla mas. Życie toczy się tu przy stolikach ustawionych bezpośrednio na placach i w portowych miniaturowych zatokach, takich jak Patitiri czy Votsi. Warto spróbować lokalnych specjałów: słynnego ciasta z kozim serem, świeżo złowionego tuńczyka, z którego wyspa słynie w całej Grecji, oraz tradycyjnych słodkości z migdałów – hamalia. Tutaj nikt nie pogania gości – wieczory upływają na niespiesznych rozmowach przy karafce lokalnego wina i dźwiękach tradycyjnej muzyki, daleko od zgiełku i świateł dyskotek. Jak zaplanować podróż na Alonissos? Jak dolecieć z Polski? Alonissos nie posiada własnego lotniska, co stanowi jej największą zaletę, chroniąc wyspę przed masowym napływem turystów. Najwygodniejszym sposobem podróży z Polski jest lot na sąsiednią wyspę Skiathos (w sezonie letnim dostępne są bezpośrednie loty czarterowe z kilku polskich miast, m.in. z Warszawy i Katowic, a także połączenia rejsowe z przesiadką). Ze Skiathos na Alonissos regularnie kursują szybkie promy i wodoloty (podróż trwa około 1,5 do 2 godzin). Alternatywną trasą jest lot do Aten lub Salonik, dojazd do portu w Volos lub Mantoudi (Eubea) i stamtąd złapanie promu bezpośrednio na wyspę. Kiedy lecieć i pogoda Czerwiec to absolutnie idealny moment na wizytę. Średnie temperatury powietrza wynoszą wtedy bardzo przyjemne 25°C do 27°C, słońce świeci przez kilkanaście godzin na dobę, a woda wokół wysp Morza Egejskiego jest już wystarczająco ciepła do kąpieli. Co ważne, na początku czerwca wyspa jest jeszcze cudownie pusta, a przyroda po leśnych deszczach wiosennych wciąż zachwyca świeżą zielenią. Dla osób szukających upałów idealny będzie lipiec i sierpień (temperatury powyżej 30°C), natomiast wrzesień oferuje najcieplejsze morze i wyjątkowo spokojną atmosferę po szczycie sezonu. Wskazówka dla podróżnych Ze względu na górzyste ukształtowanie terenu i ukryte plaże, na miejscu warto wypożyczyć skuter lub niewielki samochód terenowy. Pamiętajmy też, aby uszanować lokalny ekosystem – na Alonissos ekologia to styl życia, a nie marketingowy slogan. Źródła: euronews.com; alonissos.gr Nasz ekspert Łukasz Załuski Od ponad 20 lat opowiada o świecie – jego historii, nauce i miejscach, do których warto wyruszyć z otwartą głową. Jest redaktorem naczelnym „National Geographic Polska” oraz National-Geographic.pl. Wcześniej kierował m.in. „Focusem”, „Focusem Historia” czy „Sekretami Nauki”, konsekwentnie rozwijając tematykę popularnonaukową i podróżniczą. Jest inicjatorem projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po godzinach miłośnik gimnastyki sportowej, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Wyspa Kos: od starożytnych ruin po rajskie plaże
Kos to grecka wyspa, którą można poznać w ciągu kilku dni dzięki niewielkim odległościom między atrakcjami. Odkrywanie miasta, plażowanie, zwiedzanie stanowisk archeologicznych i lokalnych targów da się wygodnie połączyć w ciekawy plan podróży. Dzięki temu każdy może dopasować pobyt do własnych zainteresowań – od relaksu nad morzem, po poznawanie historii i kultury wyspy.
Spis treści: Historia wyspy Kos w pigułce Z czego słynie wyspa Kos? Co zwiedzić na wyspie Kos? Najważniejsze atrakcje Kiedy najlepiej jechać na Kos? Wyspa Kos należy do archipelagu Dodekanezu, który znajduje się w południowo-wschodniej części Morza Egejskiego. Jej położenie, zaledwie kilka kilometrów w linii prostej od południowo-zachodniego wybrzeża Turcji, od zawsze miało znaczenie strategiczne i handlowe. Pod względem geograficznym jest to wyspa wydłużona – ma około 50 km długości i do 10 km szerokości. Jej powierzchnia wynosi około 290 km², co czyni ją po Rodos i Karpathos trzecią pod względem wielkości wyspą Dodekanezu. Krajobraz jest wyraźnie zróżnicowany. Na wyspie Kos znajdują się zarówno wykorzystywane rolniczo niziny, jak i bardziej surowe wyżyny. Najwyższym punktem jest masyw Dikeos, którego szczyt wznosi się 843 m n.p.m.. Historia wyspy Kos w pigułce Historia Kos sięga II tysiąclecia p.n.e., kiedy pojawili się tu pierwsi osadnicy. W późniejszym okresie wyspa została zasiedlona przez Dorów i stopniowo zyskała znaczenie w świecie greckim. W epoce klasycznej i hellenistycznej Kos stało się ważnym ośrodkiem nauki i handlu. To właśnie tutaj urodził się Hipokrates, uznawany za ojca medycyny. Funkcjonujący na wyspie Asklepiejon był jednym z najważniejszych ośrodków leczniczych starożytności – łącząc funkcje religijne i praktykę medyczną. W kolejnych wiekach wyspa znajdowała się pod panowaniem Rzymian, Bizancjum oraz joannitów. W XVI wieku została włączona do Imperium Osmańskiego, gdzie pozostawała przez niemal 400 lat. XX wiek przyniósł kolejne zmiany polityczne – od administracji włoskiej, przez okupację niemiecką, aż po włączenie wyspy do Grecji w 1947 roku na mocy traktatu pokojowego z Paryża. Dziś ślady tych epok są widoczne w strukturze urbanistycznej i zabytkach. Z czego słynie wyspa Kos? Wyspa Kos jest kojarzona przede wszystkim z dziedzictwem medycznym. To tutaj rozwijała się jedna z najważniejszych szkół medycyny starożytnej, a Asklepiejon do dziś pozostaje jednym z kluczowych stanowisk archeologicznych. Drugim ważnym elementem są plaże, które wyróżniają się dużą różnorodnością – od szerokich, piaszczystych odcinków po bardziej kamieniste i mniej zagospodarowane fragmenty wybrzeża. Istotną rolę odgrywa także rolnictwo. Uprawia się tu m.in. oliwki, winorośl, figi i warzywa. Warto odnotować, że nazwa sałaty rzymskiej (cos lettuce) wywodzi się właśnie od tej wyspy, co jest jednym z ciekawszych przykładów jej wpływu na europejską kulturę kulinarną. Co interesujące, Kos w okresie hellenistycznym pełniło funkcję swoistego arbitra w świecie sporów między miastami. Wyspa ta była stosunkowo często wzywana do zapewnienia sędziów rozstrzygających konflikty wewnętrzne. Co zwiedzić na wyspie Kos? Najważniejsze atrakcje Zwiedzanie Kos najlepiej rozplanować na kilka dni, co pozwala spokojnie obejrzeć zabytki i jednocześnie oddać się relaksowi na plaży. Wyspa sprawdzi się też jako pomysł na weekend w greckim stylu, choć wówczas trzeba będzie skupić się jedynie na wybranych atrakcjach. Miasto Kos, czyli serce wyspy To główny ośrodek administracyjny i turystyczny. Znajduje się tu port oraz liczne zabytki, w tym średniowieczny zamek Nerantzia z XIV wieku, wzniesiony przez joannitów przy wejściu do portu. W mieście warto też zwrócić uwagę na tętniące życiem ulice i lokalne targi, które pokazują codzienne życie mieszkańców. Asklepiejon Położony kilka kilometrów od miasta kompleks był jednym z najważniejszych ośrodków medycznych starożytności. Stanowi unikatowe połączenie przestrzeni sakralnej i leczniczej. Zwiedzający mogą dziś przejść się między ruinami świątyń i pozostałościami izby chorych, które obrazują praktyki lecznicze stosowane w starożytności. Platan Hipokratesa W centrum miasta Kos rośnie słynny platan Hipokratesa, pod którym według tradycji nauczał słynny lekarz. Obecny platan ma około 500 lat i i może być potomkiem drzewa, które stało tu w czasach Hipokratesa. Jego konary są wspierane rusztowaniami, a imponująca korona o średnicy około 12 metrów czyni je najprawdopodobniej największym platanem w Europie. Muzeum Hipokratesa Muzeum Hipokratesa prezentuje historię życia i działalności greckiego lekarza. Ekspozycje obejmują zbiory literatury medycznej i rekonstrukcje narzędzi stosowanych w starożytności. To miejsce pozwala lepiej zrozumieć wpływ Hipokratesa na współczesną medycynę i znaczenie Kos w historii nauki. Stanowiska archeologiczne Na wyspie znajdują się liczne pozostałości antycznej zabudowy, w tym odeon, starożytna agora czy Casa Romana – przykład rzymskiej architektury mieszkalnej. Zwiedzanie tych miejsc daje szansę dostrzeżenia różnorodnych etapów rozwoju miasta i życia jego dawnych mieszkańców. Plaże, które warto zobaczyć Na wyspie Kos znajdują się plaże zróżnicowane zarówno pod względem krajobrazu, jak i warunków do wypoczynku. Do najważniejszych należą: Tigaki – długa, piaszczysta plaża z łagodnym zejściem do wody, Marmari – spokojniejsza, często wybierana przez rodziny z dziećmi, Paradise Beach – znana z krystalicznie czystej wody, Agios Stefanos – wyjątkowa dzięki ruinom starożytnej bazyliki tuż przy brzegu. Północne wybrzeże jest bardziej wietrzne (idealne dla sportów wodnych), natomiast południowe oferuje spokojniejsze warunki do kąpieli. Kiedy najlepiej jechać na Kos? Lipiec i sierpień to czas największego ruchu turystycznego, kiedy na wyspę przybywają głównie osoby nastawione na plażowanie. Osoby preferujące zwiedzanie powinny raczej unikać tego okresu ze względu na wysokie temperatury (średnio 30–31°C w ciągu dnia). Najlepszym okresem na wizytę są miesiące od maja do czerwca oraz od września do października. Warunki pogodowe są wtedy stabilne, a liczba turystów zdecydowanie mniejsza niż w szczycie sezonu. Wówczas najłatwiej jest łączyć różne formy wypoczynku – zwiedzanie najważniejszych atrakcji wyspy bez presji czasu oraz chwile relaksu na plaży. Nasza autorka Marzena Wardyn-Kobus Autorka tekstów z pogranicza przyrody, kultury i podróży. W serwisie tworzy artykuły popularnonaukowe o otaczającym nas świecie, łącząc rzetelną wiedzę z przystępnym językiem i dbałością o szczegóły. Pisze, by zachęcać innych do uważnego kontaktu z przyrodą – nawet tą najbliższą, tuż za domem. Kaszubka mieszkająca na Kujawach, zakochana w górskich szlakach i leśnych bezdrożach. Jej przydomowy ogródek to strefa zrównoważonego eksperymentowania – dąży do tego, by uprawiać rośliny ekologicznie, z szacunkiem dla natury. Wolne chwile spędza z książką, wędrując po lesie lub tworząc makramy.
Ta grecka wyspa zachowała spokojny charakter. Turystyka nie odebrała jej autentyczności
Kefalinia to największa wyspa archipelagu Wysp Jońskich i jedno z najbardziej spektakularnych miejsc w Grecji. Słynie z turkusowych zatok, białych klifów, podziemnych jezior i malowniczych wiosek, które wciąż zachowują autentyczny charakter. Choć wyspa pojawia się w wielu rankingach najpiękniejszych miejsc w Europie, nadal można tu znaleźć spokojne zakątki, gdzie natura i historia tworzą niezwykłą całość.
Spis treści: Argostoli – stolica wyspy i poranne spotkanie z żółwiami Assos – jedna z najbardziej malowniczych wiosek Grecji Myrtos – jedna z najsłynniejszych plaż Europy Jaskinia Melissani – światło, woda i mitologia Wyspa wina – tradycja roboli Góra Enos – dzika natura Kefalonii Święty Gerasimos – patron wyspy Jak zaplanować podróż na Kefalinię Położona na Morzu Jońskim u zachodnich wybrzeży Grecji Kefalinia zachwyca różnorodnością krajobrazów. Surowe klify przechodzą tu w łagodne zatoki, zielone wzgórza w górskie masywy, a małe porty rybackie w tętniące życiem nadmorskie miasteczka. Wyspa od wieków była miejscem spotkań kultur – od starożytnej Grecji i Cesarstwa Rzymskiego, przez panowanie weneckie, aż po czasy współczesne. Dziś przyciąga podróżników, którzy szukają dzikiej przyrody, spektakularnych plaż i śródziemnomorskiego stylu życia. Argostoli – stolica wyspy i poranne spotkanie z żółwiami Serce Kefalonii bije w Argostoli, stolicy wyspy położonej nad szeroką zatoką. Choć miasto zostało niemal całkowicie zniszczone podczas katastrofalnego trzęsienia ziemi w 1953 roku, odbudowano je z zachowaniem charakteru nadmorskiego portu. Jedną z największych atrakcji Argostoli jest codzienny poranny spektakl przy nabrzeżu. W pobliżu łodzi rybackich pojawiają się żółwie morskie (Caretta caretta), które przypływają w poszukiwaniu resztek ryb wyrzucanych przez rybaków. Najłatwiej zobaczyć je wczesnym rankiem, kiedy port zaczyna budzić się do życia. To niezwykłe spotkanie z dziką przyrodą stało się symbolem wyspy i przypomnieniem, że Morze Jońskie pozostaje jednym z ważniejszych siedlisk tych zagrożonych gadów w Europie. Spacerując po Argostoli, warto przejść się również po kamiennym moście De Bosset, który łączy miasto z półwyspem Drapano. Jedna z ciekawostek o Grecji mówi, że to najdłuższy kamienny most nad morzem w Grecji. Assos – jedna z najbardziej malowniczych wiosek Grecji Na północno-zachodnim wybrzeżu wyspy znajduje się Assos, niewielka miejscowość położona na wąskim półwyspie. Choć ma zaledwie kilkadziesiąt domów, jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych miejsc na Kefalonii. Kolorowe, pastelowe domy stoją tu tuż nad wodą, a nad wioską górują ruiny potężnej weneckiej twierdzy z XVI wieku. Zamek został zbudowany przez Wenecjan, którzy przez kilka stuleci kontrolowali Wyspy Jońskie i bronili ich przed najazdami osmańskimi. Dziś Assos uchodzi za jedną z najbardziej fotogenicznych miejscowości na wyspie. Z krętej drogi prowadzącej do wioski rozciągają się spektakularne widoki na Morze Jońskie i klifowe wybrzeże Kefalonii. Myrtos – jedna z najsłynniejszych plaż Europy Trudno mówić o Kefalonii bez wspomnienia o plaży Myrtos. To właśnie ona najczęściej pojawia się na zdjęciach promujących wyspę. Plaża leży w głębokiej zatoce otoczonej wysokimi klifami i słynie z: białych kamieni i drobnego żwiru, intensywnie turkusowej wody, spektakularnych zachodów słońca. Dzięki temu Myrtos od lat trafia do rankingów najpiękniejszych plaż świata. Charakterystyczna droga prowadząca serpentynami w dół klifu jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych widoków na Kefalonii. Warto jednak pamiętać, że plaża – choć zachwycająca – bywa wymagająca dla kąpiących się. Morze szybko staje się głębokie, a fale mogą być silne, zwłaszcza przy wietrznej pogodzie. Jaskinia Melissani – światło, woda i mitologia Jednym z najbardziej niezwykłych miejsc na wyspie jest jaskinia Melissani, położona niedaleko miejscowości Sami. W jej wnętrzu znajduje się podziemne jezioro o krystalicznie czystej wodzie, po którym można pływać łodzią. Charakterystyczny efekt świetlny powstaje dzięki temu, że część stropu jaskini zapadła się wiele wieków temu, wpuszczając do środka promienie słońca. Gdy światło pada pod odpowiednim kątem, woda przybiera intensywnie niebieski kolor, a skały odbijają je niczym lustro. Według mitologii greckiej miejsce to było świętym sanktuarium nimf. Archeolodzy rzeczywiście odnaleźli tu przedmioty związane z kultem nimf i boga Pana, co potwierdza, że jaskinia miała znaczenie religijne już w starożytności. Wyspa wina – tradycja roboli Kefalinia ma również długą tradycję winiarską, sięgającą czasów starożytnych. Najbardziej charakterystycznym lokalnym winem jest robola, białe wino produkowane z winogron uprawianych głównie na stokach górskich w środkowej części wyspy. Winnice często rosną na kamienistych tarasach, gdzie gleba jest uboga, ale dobrze nagrzewa się od słońca. Dzięki temu powstaje wino o wyraźnej mineralności, świeżości i cytrusowych nutach, które idealnie pasuje do lokalnej kuchni opartej na rybach i owocach morza. Góra Enos – dzika natura Kefalonii Centralną część wyspy zajmuje masyw góry Enos, najwyższego szczytu całych Wysp Jońskich. Wznosi się on na wysokość ponad 1600 metrów nad poziomem morza. Na jego zboczach znajduje się Park Narodowy Enos, który chroni unikatowe lasy jodły greckiej (Abies cephalonica) – gatunku występującego niemal wyłącznie w tym regionie. Dla wielu podróżników to jedno z najbardziej zaskakujących miejsc na wyspie. Zamiast typowego śródziemnomorskiego krajobrazu można tu zobaczyć górskie lasy, chłodniejsze powietrze i panoramę kilku wysp jednocześnie. Przy dobrej pogodzie ze szczytu widać nawet Itakę – legendarną ojczyznę Odyseusza. Święty Gerasimos – patron wyspy W kulturze Kefalonii szczególne miejsce zajmuje święty Gerasimos, patron wyspy i jeden z najbardziej czczonych świętych w Grecji. Jego klasztor znajduje się w dolinie Omala i co roku przyciąga tysiące pielgrzymów. Relikwie świętego są przechowywane w srebrnym relikwiarzu, a najważniejsze uroczystości odbywają się dwa razy w roku – w sierpniu i październiku. Imię Gerasimos jest na wyspie bardzo popularne, choć często pojawiające się w opowieściach stwierdzenie, że „większość mężczyzn nosi to imię”, jest raczej literacką przesadą niż statystycznym faktem. Jak zaplanować podróż na Kefalinię Dojazd na Kefalinię Najłatwiej dostać się na Kefalinię samolotem z przesiadką w Atenach. Koszt lotu na wyspięzaczyna się od ok. 650 zł w dwie strony. W wakacje na wyspę można dostać się także czarterem. Z Aten można dojechać autobusami KTEL. Najwygodniejszą opcją jest podróż do portu Patras (2,5 godz.). Autobusy jadą codziennie co 30 min, koszt przejazdu to 21 euro. Prom do Sami na Kefalinii z Patras (2 godz. 45 min) odpływa latem codziennie, a koszt biletu to 18 euro. Obecnie jednak na wyspę można dostać się także bezpośrednimi lotami sezonowymi z wielu europejskich miast, w tym również z Polski, które obsługują linie czarterowe i tanie linie lotnicze. Coraz popularniejszą opcją jest także podróż promem z innych wysp jońskich, zwłaszcza z Zakynthos czy Lefkady. Ceny lotów i promów są dziś bardziej zmienne niż kilka lat temu – w szczycie sezonu letniego bilety lotnicze i przeprawy promowe mogą być nawet kilkadziesiąt procent droższe niż poza sezonem. Transport na wyspie Terminal autobusowy KTEL znajduje się przy wjeździe do Argostoli od strony południowej. Autobusy kursują m.in. do miejscowości: Sami, Skala, Poros, Kateleios, Agios Gerasimos, Agia Efimia, Divarata, Fiskardo, Svoronata. Ceny biletów: 2–7 euro w zależności od trasy. Argostoli ma również połączenie morskie z Lixouri na półwyspie Paliki. W lecie prom odpływa co 30 min, poza sezonem co godzinę. Podróż zajmuje 20 min, koszt 3 euro. W ostatnich latach coraz więcej turystów decyduje się jednak na wynajem samochodu lub skutera, ponieważ transport publiczny na wyspie jest stosunkowo rzadki poza głównymi trasami. Dzięki temu łatwiej dotrzeć do mniej dostępnych plaż i punktów widokowych, zwłaszcza na północnym wybrzeżu. W sezonie letnim liczba kursów autobusowych zwykle wzrasta, ale rozkłady jazdy nadal są ograniczone w porównaniu z bardziej turystycznymi regionami Grecji. Noclegi Największy wybór noclegów jest w Argostoli. Tanie są apartamenty King Agamemnon (od 35 euro za dobę) oraz Hotel Mirabel (od 50 euro) przy głównym placu. Blisko centrum jest też Tourist Hotel (od 75 euro). Za wyższą kwotę można zatrzymać się w Aenos Hotel (od 80 euro). W innych miejscowościach: Karavomylos z Sami Beach Hotel (od 85 euro) oraz Lassi z Hotelem Mediterranee (od 105 euro). Spragnionym luksusu polecam Emelisse Nature Resort w Fiskardo (od 240 euro). W ostatnich latach baza noclegowa na Kefalonii znacznie się rozwinęła, zwłaszcza dzięki apartamentom wakacyjnym i ofertom wynajmu krótkoterminowego. Ceny noclegów w sezonie letnim są obecnie wyraźnie wyższe niż kilka lat temu, szczególnie w popularnych miejscowościach takich jak Fiskardo, Assos czy Lassi. Coraz większą popularnością cieszą się także niewielkie butikowe hotele oraz prywatne wille z basenem, które przyciągają turystów szukających spokojniejszego wypoczynku poza największymi kurortami. Źródło: National Geographic Traveler Nasz ekspert Łukasz Załuski Od ponad 20 lat opowiada o świecie – jego historii, nauce i miejscach, do których warto wyruszyć z otwartą głową. Jest redaktorem naczelnym „National Geographic Polska” oraz National-Geographic.pl. Wcześniej kierował m.in. „Focusem”, „Focusem Historia” czy „Sekretami Nauki”, konsekwentnie rozwijając tematykę popularnonaukową i podróżniczą. Jest inicjatorem projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po godzinach miłośnik gimnastyki sportowej, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Nowy wakacyjny hit Europy. Ta grecka wyspa zaskakuje autentycznością i spokojem
Grecja od lat znajduje się w ścisłej czołówce najchętniej odwiedzanych krajów świata. Tylko w ubiegłym roku liczba zagranicznych przyjazdów sięgnęła 37 milionów. O wakacyjnym hicie 2026 roku wielu turystów mogło jednak jeszcze nie słyszeć, a to właśnie ta wyspa zaczyna przyciągać największą uwagę.
Grecja niezmiennie pozostaje jednym z ulubionych kierunków urlopowych Polaków. Choć w zeszłorocznym sezonie wakacyjnym najwięcej podróżnych wybierało Turcję, Hellada znalazła się na 2. miejscu, utrzymując się w ścisłej czołówce letnich destynacji. Najczęściej odwiedzane są takie wyspy jak Mykonos, Santorini, Kreta czy Rodos, jednak w tym roku to inne miejsce zaczyna wyrastać na nową gwiazdę wakacyjnych planów. Kameralna, malownicza i wciąż mniej oczywista – właśnie zdobywa status turystycznego odkrycia sezonu. Ios nowym greckim hitem 2026. Autentyczność zamiast tłumów Na tle greckich wysp, które w ostatnich latach zmagają się z przeciążeniem turystyką i presją na lokalną infrastrukturę, Ios coraz częściej wskazywana jest jako przykład kierunku rozwijającego się w bardziej zrównoważony sposób. Ta niewielka wyspa w archipelagu Cyklad ma w 2026 roku stać się jednym z najbardziej pożądanych miejsc w Grecji – właśnie dlatego, że nie przypomina przereklamowanych kurortów. W licznych międzynarodowych publikacjach podkreśla się jej autentyczność, bogatą kulturę i krajobrazy, które wciąż zachowały surowy, naturalny charakter. Wpisuje się to w szersze działania Cyklad promujące nową narrację turystyczną, opartą na jakości doświadczeń i dobrostanie lokalnych społeczności, a nie wyłącznie na masowej liczbie przyjazdów. Wyspę wyróżniają również konkretne rekomendacje medialne. Brytyjski dziennik „The Times” umieścił Chorę (czyli stolicę wyspy) wśród 25 najpiękniejszych miejscowości Grecji, zwracając uwagę na charakterystyczne białe, kubiczne domy i sieć wąskich, stromych uliczek. Z kolei włoski portal WomTravel.it, śledzący nowoczesne trendy podróżnicze młodego pokolenia, wskazał Ios jako kierunek łączący życie towarzyskie, aktywności plenerowe i ofertę kulturalną. Na liście 14 europejskich „destynacji nowej generacji” wyspa znalazła się w pierwszej dziesiątce. Dodatkowo Ios trafiła także do corocznego zestawienia najlepszych greckich wysp przygotowywanego przez francuski przewodnik Petite Futé, co potwierdza, że zainteresowanie nią wykracza daleko poza jeden rynek turystyczny. Co zobaczyć na Ios i gdzie leży ta wyspa Cyklad? Ios to jedna z bardziej zróżnicowanych krajobrazowo wysp archipelagu Cyklad, położona między Naksos a Santorini. Choć jej powierzchnia wynosi zaledwie około 109 km², teren jest w dużej mierze górzysty, poprzecinany stromymi zboczami i dolinami schodzącymi ku zatokom Morza Egejskiego. Wyspa ma około 18 km długości i do 10 km szerokości, a jej surowy, miejscami niemal pustynny pejzaż przeplata się z piaszczystymi plażami i turkusową wodą, co nadaje jej wyjątkowo malowniczy charakter. Ios to jednak nie tylko natura. To również miejsce o długiej historii, sięgającej czasów prehistorycznych. Najważniejszym stanowiskiem archeologicznym jest Skarkos – osada z III tysiąclecia p.n.e., uznawana za jedno z najlepiej zachowanych wczesnocykladzkich stanowisk w Grecji. Odkrycia pokazują, że już w epoce brązu istniała tu zorganizowana społeczność z rozwiniętą architekturą i strukturą społeczną. W starożytności Ios wiązano także z postacią Homera – według lokalnej tradycji to stąd miała pochodzić jego matka, a na wyspie wskazuje się miejsce określane jako grób poety, choć historycy podchodzą do tej legendy z ostrożnością. Warto dodać, że symbolem Ios jest kościół Panagia Gremiotissa, wzniesiony w najwyższym punkcie nad Chorą. Białe mury świątyni kontrastują z granatem morza, a panorama o zachodzie słońca należy do najbardziej spektakularnych w całych Cykladach. W samej Chorze uwagę przyciągają natomiast wąskie, kręte uliczki, tradycyjne sześcienne domy i wiatraki. Na północy wyspy można z kolei zobaczyć ruiny weneckiego zamku, przypominające o średniowiecznych wpływach. Współczesne Ios stara się łączyć rozwój turystyki z troską o mieszkańców. Władze inwestują w poprawę infrastruktury, odbudowę po zjawiskach pogodowych oraz nowe obiekty sportowe, aby wyspa była atrakcyjna nie tylko sezonowo. A jak dotrzeć na tę wyspę z Polski? Najłatwiej polecieć do Aten lub na Santorini, a następnie przesiąść się na prom. W sezonie letnim kursy są częste, a rejs z Santorini trwa zwykle nieco ponad godzinę, co czyni Ios stosunkowo łatwo dostępną mimo wyspiarskiego położenia. Źródła: The Times, Euronews, Turistico, WomTravel.it Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
„To zupełnie inna Grecja!”. Nie znajdziesz tu tłumów i kurortów –zamiast tego są wioski, cisza i surowy krajobraz
Nie ma tu białych domków, smażonych kalmarów ani turkusów z folderów biur podróży. Zamiast tego są kamienne wioski, dźwięk krowich dzwonków, zapach dymu z kominów i miód o właściwościach naturalnego antybiotyku. W północno-zachodnim Epirze, „za górami” Grecji, odkrywam krainę, która bardziej przypomina Alpy niż wakacyjną Helladę – dziką, cichą i zaskakująco autentyczną.
Spis treści: Miód z Zagori jak naturalny antybiotyk – pszczoły mają tu swój Eden Trafiłem na grecki kraniec świata Turkusowa rzeka, dzikie zwierzęta i górskie ścieżki tylko dla wytrwałych Tajemnicze źródła Papingo i skalna studnia ukryta wśród drzew Jak zaplanować podróż do Epiru Nie widziałem ani jednej łodzi rybackiej. Zamiast bielonych domów mijałem chałupki z kamienia przykryte łupkowym dachem. Nie zamówiłem nawet pół talerza kalmarów, ale próbowałem za to aromatycznej koźliny. Trafiłem do Grecji alternatywnej. W akompaniamencie dźwięków krowich dzwonków i aromacie dymu ulatującego przez kominy wiejskich domów zanurzam łyżkę w miseczce z miodem. Zagori to inna Grecja Jestem w Epirze, rejonie Zagori, na północno-zachodnim skrawku Grecji. Bliżej mu do Alp niż do rozbawionych wakacyjnymi imprezami wysp Hellady. To kraina gór, lasów, niedźwiedzi i poobijanych pikapów przewożących po krętych drogach ule pełne pszczół. Pszczelarstwo jest tu bowiem tradycją kultywowaną od setek, jak nie tysięcy lat. – Epir, a szczególnie geopark Vikos, słynie z bioróżnorodności – mówi Eleni Plachoura, która wraz z partnerem, Vassilisem, ma całkiem pokaźną liczbę uli. – Rosną tu setki roślin, ziół i kwiatów. Dla pszczół to Eden! Na potwierdzenie wyjątkowości miodu z Zagori Eleni ma papiery – sprzedawany przez nią produkt został zbadany na uniwersytecie w Tesalii i okazało się, że miód ma najwyższy z możliwych poziom przeciwutleniaczy oraz składników o działaniu zbliżonym do antybiotyków. Inaczej mówiąc, to bomba zdrowotna. – To nie dotyczy wyłącznie naszych miodów, ale większości z tych, które pozyskiwane są w tych górach – mówi Eleni. – Kluczowe bowiem są warunki, w których żyją pszczoły. A Zagori to wciąż jeden z najmniej zmienionych przez cywilizację rejonów Grecji, a może i Europy. Trafiłem na grecki kraniec świata Jeszcze w latach 50. ubiegłego wieku nie było tu żadnych utwardzonych dróg, korzystano jedynie ze ścieżek puszczonych nad potokami łukowatymi mostami z kamienia. Nazwa regionu ma zresztą słowiańskie pochodzenie i wywodzi się od „za gori”, czyli „za górami”, sugerując, że przez setki lat te ziemie znajdowały się z dala od szlaków oraz zainteresowania świata. Nawet za czasów otomańskich Epir zachował sporą niezależność. Tureccy najeźdźcy szybko zdali sobie sprawę, że tych gór nie da się w pełni kontrolować. Nie bardzo więc wtrącali się w życie miejscowych, wiedząc, że jeżeli ci zechcą sięgnąć po broń i zaszyją się w tutejszych dolinach i gęstych lasach, będą mogli odpierać ataki w nieskończoność. Góry, ciągnące się aż od Albanii, są częścią masywu Pindos, drugiego pod względem wysokości po Olimpie łańcucha górskiego w Grecji. W obrębie wytyczonego parku narodowego, na powierzchni ponad 200 tys. ha, mieszka zaledwie ok. 4 tys. ludzi. Większość żyje w 46 tradycyjnych wioskach w regionie Zagori. Gdy siedzę przy śniadaniu na tarasie butikowego, działającego w zrównoważony sposób hotelu, patrząc na wysokie szczy Astraki w oddali oraz skąpaną w ciemnej zieleni drzew szczelinę wąwozu Vikos, tę pustkę czuję niemal namacalnie. Zagori jest oazą pozwalającą odpocząć od miejskiego zgiełku, pośpiechu, tłumów i hałasu. Sunę wzrokiem po wygiętej w łuk linii kanionu, wyłapując w oddali kamienne zabudowania. Gdzieś tam kryją się też Drakolimni – Smocze Jeziora, oraz rzeka Voidomatis. Małe akweny są reliktami polodowcowymi, stawami o głębokości ok. 5 m leżącymi na dnie dolin. Rzeka przecinająca wąwóz uważana jest natomiast za jedną z najczystszych rzek w Europie. Vikos ma długość 20 km, szerokość 400 m i głębokość dochodzącą do 1600 m. Przewodnicy podają często informację, że to najgłębszy kanion na świecie, w rzeczywistości jednak Vikos dzierży miano lidera tylko wtedy, gdy weźmie się stosunek szerokości do głębokości. Niezależnie od rekordów jest jednak miejscem imponującym. Patrzę na niego z oddali, myśląc o siłach natury, które przez mniej więcej 150 mln lat kształtowały to miejsce. O uporczywym działaniu czasu, wiatru i wody – rzeźbiarzy tej głębokiej szczeliny, którą można przemierzyć podczas kilkugodzinnego trekkingu. Turkusowa rzeka, dzikie zwierzęta i górskie ścieżki tylko dla wytrwałych Park Narodowy Vikos-Aoös w całości skrojony jest na potrzeby pieszych. Przez ostatnie dziesięciolecia przybyło tu co prawda dróg i ulic, wciąż jednak do wielu miejsc i wiosek można się dostać wyłącznie na własnych nogach. Drogowskazy często podają zresztą nie dystans, jaki dzieli cię od określonego punktu, lecz czas, jaki zajmie ci jego pokonanie pieszo. Zamiast kilometrów na tych tabliczkach widnieją godziny. Rano przy tablicy w Monodendri, będącej umownym początkiem szlaku, Znak wskazywał, że czeka mnie 5 godz. marszu. Z doświadczenia wiedziałem jednak, że te liczby nie uwzględniają zazwyczaj postojów na odpoczynek. Realnie więc na przebycie tych 12 km potrzeba 6–7 godz. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/grecja-ktorej-nie-znacie-przedstawiamy-mniej-znane-kierunki-ktore-idealnie-nadadza-sie-na-aktywny-urlop-7809fff.jpeg" width="7087" height="4724" alt="Grecja, której nie znacie. Przedstawiamy mniej znane kierunki, które idealnie nadadzą się na aktywny urlop" title="Grecja, której nie znacie. Przedstawiamy mniej znane kierunki, które idealnie nadadzą się na aktywny urlop" /> Kamienista ścieżka poprowadziła mnie prosto do kanionu. Poczułem się jakbym nurkował w utkaną z zieleni głębinę. Stoki wąwozu porasta las słynący z jednej z największej różnorodności gatunków drzew w Europie. Na obszarze, dającym się objąć kilkoma spojrzeniami, rosną klony, jesiony, dęby, leszczyny, lipy, sosny, jałowce i buki. W Vikos pojawiają się niedźwiedzie brunatne, ale też wilki i rysie. Dnem wąwozu, do którego docieram po chybotliwym, trudnym w pokonaniu rumoszu, biegnie jedna ścieżka. Prowadzi mnie wzdłuż koryta rzeki, której poziom latem jest bardzo niski. Moje plany zanurzenia się w chłodnych wodach Voidomatis spełzły więc właśnie na niczym. Nawet przy takiej suszy widać jednak, że rzeka mieni się turkusowym kolorem. W nurcie odbijają się niebo i zieleń drzew, ale intensywny kolor nadaje przede wszystkim wapienne podłoże. Tajemnicze źródła Papingo i skalna studnia ukryta wśród drzew Przez kolejne kilka godzin ścieżka kluczy, kreśląc łuki, kilka razy wspina się na wzniesienia, by po chwili z nich opaść. Nie jest trudna, ale wymaga uwagi, podłoże w większości jest kamieniste i niestabilne, kroki trzeba więc stawiać ostrożnie. Pod koniec wędrówki docieram do rozwidlenia. Po lewej, wysoko w górze, jest mój cel, wioska Vikos, do której prowadzi stroma dróżka. Po prawej druga, idąca do źródeł Papingo, o czym informuje drewniana tabliczka. Dzieli mnie od nich zaledwie 5 minut marszu, postanawiam więc nadłożyć drogi i odbijam na chwilę z głównego szlaku. Docieram do piętrowych skalnych półek, pośród których przeciska się potok Rugova. Chcąc iść dalej, muszę zdjąć buty. Wędruję po zalanym wodą kamieniu, mając po obu stronach schodkowe ściany porośnięte drzewami. Nie ma tu nikogo, a ja się czuję, jakbym wkraczał w jakąś baśniową przestrzeń. Kilka razy przeskakuję rzeczkę, a chłód jej wody wbija mi się drobnymi igłami w stopy. Przekraczam niskie kaskady, nasłuchuję dudniących gdzieś w pobliżu wodospadów. Woda rozlewa się na kilka naturalnych basenów obramowanych przez łupkowe skały. W końcu docieram do zwężenia – ściany napierają na siebie, a kaskady zielonego mchu pokrywają kamienny klif wraz z pędami bluszczu zwieszającymi się długimi ramionami. Widok nieba przesłaniają schylające się ku sobie drzewa. Jestem w naturalnej studni, w której słyszę jedynie bębnienie wody i buszujące gdzieś w zaroślach ptaki. Stoję przez chwilę bez ruchu i myślę o tym, że widzę świat, który niewiele zmienił się od setek tysięcy lat. W końcu odwracam się, by ruszyć ku Vikos, a wąska kamienna ścieżka poprowadzi mnie ku współczesności. Jak zaplanować podróż do Epiru? Szlak Trasa Monodendri – Vikos: 12 km Czas: 6 godzin Kiedy Wąwóz Vikos dostępny jest przez cały rok, jednak zimą wędrówka może być trudna ze względu na śnieg i lód. O tej porze roku trzeba się liczyć z wolniejszym tempem marszu, na przejście całego dystansu potrzeba więc o 2–3 godz. więcej. Najlepsza pora na trekking to koniec wiosny lub wczesna jesień, gdy jest ciepło, a turystów niewielu. Transport Trasa nie zatacza pętli, trochę problemów nastręcza więc transport z miejsca docelowego – w okolicach nie ma co liczyć na żaden transport publiczny. Przejście całego dystansu z powrotem może być zbyt męczące, pozostaje więc albo liczyć na złapanie stopa (w sezonie nie powinno być to trudne), albo zamówienie taksówki. Pomocą w zorganizowaniu transportu służą właściciele hoteli i pensjonatów. Koszt takiego to zazwyczaj ok. 50 euro. Nocleg Agriogido – Wille Rupicapra, to mały pensjonat w Megalo Papingo oferujący przestronne pokoje z pięknym widokiem. Niezwykle gościnny gospodarz prowadzi też na miejscu kawiarnię. Ceny od ok. 350 zł za dwójkę. Zelinia to tradycyjny pensjonat w Monodendri będący idealnym miejscem wypadowym do pieszych wędrówek po okolicach. Właściciel, Petros, dzieli się poradami dla wędrowców. Za noc zapłacisz od ok. 250 zł za pokój. Warto wiedzieć Choć wąwóz Vikos można pokonać samemu, rozważ też wycieczkę z przewodnikiem. Wykupienie takiej usługi rozwiązuje zazwyczaj problem transportu, a podczas wędrówki będziesz miał zapewniony tradycyjny grecki lunch oraz pomoc osoby znającej teren jak własną kieszeń. Cena to ok. 350 zł za osobę za całodzienną wycieczkę. Źródło: National Geograhic Traveler Nasz ekspert Michał Głombiowski Zaczynałem w dziale motoryzacyjnym jednego z trójmiejskich dzienników, ale szybko odkryłem, że bardziej niż samochody interesuje mnie sama droga. Naturalnym krokiem była zmiana zainteresowań – po doświadczeniach m.in. w „Gazecie Wyborczej” i „Rzeczpospolitej” związałem się z polską edycją „National Geographic Traveler”, z którą współpracuję od kilkunastu lat. Dla magazynu przygotowałem kilkaset artykułów i napisałem trzy książki podróżnicze (jedna z nich została nagrodzona Magellanem). Najbardziej cenię długie, niespieszne wyprawy, wierząc, że w dziennikarstwie podróżniczym najważniejsza jest dobrze opowiedziana historia. [/highlight-box]
Półwysep Pelion to miejsce z dala od tłumów. Tu można poznać Grecję inną niż tę obleganą przez turystów
Pelion ma wszystko, czego oczekujemy od Grecji, pozostając niemal nieznany wśród turystów. Jest nadmorską, ale daleki od typowych obrazów plaż i białych wiosek.
Spis treści: Grecja bez tłumów turystów Milies, kolej i malarstwo Słodkie łyżeczki Wędrówki po oślich ścieżkach Balansujemy między nostalgią za przeszłością a umiłowaniem do teraźniejszości – mówi Eleftheria Psoma, przewodniczka. – Każdy z mieszkańców Wolos, patrząc w przód, ogląda się też za siebie. Stoimy przed niewielkim budynkiem kina Achilleio w Wolos, szóstym pod względem wielkości greckim miastem, ulokowanym nad zatoką Pagasitikós i przytulonym do masywu górskiego Pelion. Biały gmach o dopracowanych klasycystycznych kształtach przyjął pierwszych widzów w 1925 r. Instytucja po niemal stu latach wciąż działa, będąc nie tylko jednym z najdłużej działających kin w Grecji, ale też w Europie. W czasach, gdy to kino otwierano, Wolos było prężnie działającym ośrodkiem handlowo-przemysłowym i cieszyło się wszystkimi przywilejami miasta będącego w rozkwicie. O tamtych chwilach przypominają neoklasycystyczne kamienice i wille rozsiane wzdłuż nadmorskiej promenady. Dziś Wolos jest stolicą prefektury Magnezja oraz tętniącym życiem miastem uniwersyteckim, przeszłość nadal jest tu ważna. Grecja bez tłumów turystów Jesteśmy 320 km od Aten i 217 od Salonik. Te odległości wpływają na charakter Wolos. – Półwysep Pelion to świat odrębny – mówi Eleftheria. – Leżymy zbyt daleko od innych ośrodków miejskich, by przyciągać uwagę świata. Lotnisko w Wolos jest obiektem regionalnym, obsługującym zaledwie siedem połączeń w tygodniu. By się tu dostać, trzeba się trochę postarać. Przyjechałem tu właśnie z tego powodu – by poznać Grecję inną niż tę obleganą przez turystów i pokazywaną w folderach. Nadmorską, ale daleką od typowych obrazów plaż i białych wiosek. Żyjącą dawnym rytmem, skupioną na swoich sprawach, a nie na wakacyjnych biznesach i obsłudze turystów. Ci się tu oczywiście pojawiają, ale w przeważającej mierze są to Grecy. Skala tego ruchu nie jest na tyle znacząca, by wpłynąć na krajobraz regionu – nie ma tu rozbudowanej infrastruktury hotelowej, tłumów ani bogatej oferty wakacyjnych atrakcji. – Pelion jest ukrytym skarbem Grecji – opowiada przewodniczka. – Jest tu wszystko, czego oczekuje się od tego kraju, a mimo to mało kto o tym wie. Mamy duże miasto, mnóstwo zieleni, góry, owocowe sady, kameralne plaże, lazurowe morze i dobrą pogodę. Pelion ma też kolejkę wąskotorową. Na jej szyny natknąłem się po raz pierwszy kilka dni temu, w Wolos, wybierając się na długi spacer wzdłuż wybrzeża. Biegły pomiędzy ulicą a alejką, co jakiś czas znikając pod asfaltem, by po chwili znów się pojawić. Z niemal 30-kilometrowej linii łączącej Wolos z Milies czynny pozostał jedynie odcinek Ano Lechonia–Milies. Od Ano Lechonia trasa odbija ku północy, wbijając się w góry sięgające niemal 1,5 km nad poziom morza i porośnięte niskopiennym lasem. Pociąg jeździ wyłącznie w sezonie, dla celów turystycznych. Historia tej kolejki – zwanej trenáki – jest jednak opowieścią o inżynieryjnym cudzie, którego stworzenie okazało się niemal zbędne. Pośrednio jest też historią o początkach surrealizmu. Milies, kolej i malarstwo Wsiadłem więc w auto i pojechałem do Milies, by wybrać się na spacer wzdłuż torów idących przez góry i las. Pierwszy kurs na tej trasie odbył się w październiku 1895 r., gdy parowa lokomotywa pociągnęła wagoniki z Wolos, pokonując dystans 13 km. Kilka lat później mogła dotrzeć już do Milies. Zadanie stworzenia połączenia złożono na barki włoskiego inżyniera, Evaristo de Chirico. Ówczesny premier, Charilaos Trikoupis, zamarzył sobie, by cały region Tesalii pokryć pajęczyną nowoczesnej kolei i nie przyjmował do wiadomości, że poprowadzenie szyn przez półwysep Pelion będzie wymagało pokonania skalistych wzniesień i głębokich wąwozów. Od 1894 r. przez kolejnych dziewięć lat Chirico walczył z nieprzyjaznym terenem. Sprowadzeni z Włoch robotnicy przebijali się przez leśną gęstwinę, przerzucali tony żwirowej ziemi, wyznaczali kluczący szlak. Inżynier stworzył wieloprzęsłowe mosty i kamienne wiadukty, kazał wykuć skalne półki, po których puścił tory, ustawił gigantyczne mury oporowe chroniące linię przed skalnymi nawisami. Kolejowe połączenie cieszyło się jednak popularnością zaledwie przez kilkadziesiąt lat. Dynamicznie rozwijający się transport samochodowy wysłał pociąg w niebyt – Pelion zyskał sieć dróg dostępnych dla każdego, a auto okazało się szybsze i pewniejsze niż kolej. W tej historii ważniejsze jednak okazało się dzieciństwo syna Evaristo de Chirico, Giorgia, które przypadło właśnie na okres budowania greckiej kolejki. U boku ojca nasiąkał on obrazami lokomotyw, wagonów, ale też greckiego morza i gór. Gdy Giorgio dorósł, zaczął malować obrazy z pociągami symbolizującymi ruch, podróż i nieodłączne z nimi poczucie melancholii. Wkrótce został twórcą malarstwa metafizycznego, które następnie porzucił dla surrealizmu. Chętnie wracał do motywów architektonicznych, łuków, ciężkich maszyn. Portretował ojca. Dał przykład Salvadorowi Dalemu, Maxowi Ernstowi, René Magritte. Giorgio de Chirico stał się jednym z najważniejszych malarzy XX w. Aż do śmierci wspominał, że ukształtowany został przez dzieciństwo spędzone w Wolos i na półwyspie Pelion, na prowadzonej przez ojca budowie kolei wąskotorowej. Słodkie łyżeczki Masyw Pelion, opadający stromo do morza, czyni z tego zakątka Grecji górski świat. Równocześnie jednak jest to spichlerz Tesalii. Częste opady deszczu sprawiają, że rośnie tu niemal wszystko: jabłka, brzoskwinie, wiśnie, pomarańcze, figi i oliwki. W wiosce Vizitsa, sięgającej historią starożytności, spotykam się z Theodorą Kleitou, prezeską spółdzielni Esperides, która zajmuje się wyrobem makaronów, przetworów oraz glika tou koutaliou – słodyczy z owocowego syropu. – Wszystko, co wystawiamy w naszym sklepie, pochodzi z lokalnych składników – mówi Theodora. – I robione jest w domowych warunkach. Glika tou koutaliou w dosłownym tłumaczeniu oznacza „słodka łyżeczka”. To małe kawałki owoców, orzechów lub skórek cytrusów gotowane w słodkim syropie. Nazwa odnosi się do faktu, że wystarczy zjeść tylko łyżeczkę tego specjału, by zamienić krew w swoich żyłach w cukier. Specjał podawany jest po posiłku i często towarzyszy mu kieliszek tsikoudii, winogronowej wódki. Przysiadam z Theodorą, by spróbować „słodkiej łyżeczki” z wiśni. – Grecy lubią biesiadować i jeść obfite posiłki – mówi. – Dlatego desery są już małe. To dania na jeden kęs, ale za to bardzo słodkie. Przepis na glika tou koutaliou wydaje się prosty. Drylujesz wiśnie, dajesz do nich cukru (drugie tyle co owoców), soku z cytryny, trochę wody i gotujesz ok. pół godziny, aż owoc stanie się miękki, a syrop gęsty. Jak zwykle jednak mistrzostwo tkwi w szczegółach – nie można przegotować owoców, bo stracą kolor, a z kolei zbyt szybkie zdjęcie ich z ognia sprawi, że konsystencja nie będzie odpowiednia. – Deser jest popularny w całej Grecji, ale w każdym regionie smakuje trochę inaczej – mówi moja towarzyszka. – Decydują, przekazywane z pokolenia na pokolenia, proporcje składników, ale też lokalne dodatki. My często stosujemy arbaroriza, czyli geranium. Sięgam po jeszcze jedną „łyżeczkę”, a ze sklepiku wychodzę z torbą słoików ze słodkim przetworem. Wędrówki po oślich ścieżkach Pelion oferuje jednak warunki do różnych aktywności, nie tylko słodkiego obżarstwa. Zimą da się tu nawet jeździć na nartach, ale to piesze wędrówki zapewniają najgłębszy kontakt z krajobrazem. Półwysep poprzecinany jest bowiem dawnymi ścieżkami dla osłów (kalderimia) służącymi niegdyś jako szlak komunikacyjny pomiędzy górskimi i nadmorskimi wioskami. Zwierzęta niosły towary i plony na sprzedaż. Przez następne dni kręcę się więc po lasach, dolinach, wioskach i żwirowych plażach, na które co jakiś czas prowadzą mnie ośle dróżki. Wiele ze ścieżek jest zarośnięta roślinnością, grupa wolontariuszy sukcesywnie przywraca je do użytku. Obecnie można korzystać z ok. 70 kalderimiów. Łączą się one, układając się w trasy pozwalające na wędrówkę aż od zatoki Pagasitikós do Morza Egejskiego. Nie śpieszę się – robię przerwy na przesiadywanie na wiejskich placach, picie kawy w cieniu kasztanów, zaglądanie do kościołów, które stoją niemal w każdej mieścince. Zatrzymuję się w tawernach, w których natykam się na starszych mężczyzn sączących wino z grubych szklanek, i rozkoszuję się procesją sałatek greckich, dolmades, pieczonej koźliny, kalmarów i fasoli w pomidorowym sosie. Z wiosek spoglądam na otwartą przestrzeń morza na horyzoncie. To właśnie gdzieś stąd, z tego półwyspu, wyruszyli w drogę mityczni Argonauci w poszukiwaniu złotego runa – skarbu ukrytego w nieznanej krainie. I choć ta podróż wymuszona była przez króla, nie mogę pozbyć się myśli, że Argonauci szukali nie tam, gdzie trzeba – cały półwysep Pelion jest przecież sam w sobie ukrytym klejnotem. Źródło: archiwum NG
Saloniki to kulinarna stolica Grecji. Nie brak tu też unikatowych zabytków
W tym najsmaczniejszym mieście Grecji każdy spacer kończy się ucztą trwającą w nieskończoność. Saloniki kuszą piekarniami, kawiarniami, restauracjami i bazarami.
Spis treści: Idealny początek dnia Palec Arystotelesa Z widokiem na Olimp Dusza miasta Zupa dobra na wszystko Saloniki – informacje praktyczne Wiedziałam, że to kulinarna stolica Grecji, gdzie je się dużo i smacznie. Słyszałam też, że Saloniki nie są typowym ładnym miastem. Mają gęstą zabudowę i zabytki wciśnięte między współczesną architekturę. Wreszcie że wystarczy na nie jeden dzień, a potem warto jechać dalej – do klasztorów w Meteorach, na Półwysep Chalcydycki czy górę Olimp. Tymczasem spędziłam tu długi weekend i żałuję, że nie mogłam zostać dłużej. Idealny początek dnia Poranki w Salonikach pachną bougatsą, obłędnie chrupkim ciastem filo nadziewanym zwykle serem, szpinakiem lub mięsem. Aby jej spróbować, odwiedzam Bougatsa Bantis, kultową piekarnię założoną w 1969 r. w dzielnicy Panagia Faneromeni. Dziadek obecnego właściciela, który przybył do Salonik z tureckiej Kapadocji w ramach wymiany obywateli po odzyskaniu przez Grecję niepodległości, przywiózł ze sobą przepis na nią i zaczął sprzedawać jako street food. Dziś jego wnuk Philipos Bantis jest jedną z dwóch osób w Salonikach, które wciąż potrafią własnoręcznie wytwarzać filo – uczy tej sztuki innych. Jej sekret tkwi w takim rozciągnięciu ciasta, żeby uzyskało grubość kartki papieru. Kiedy podglądam Philiposa, wydaje mi się to dziecinne proste, jednak kiedy sama próbuję – płat rwie się i dziurawi. – Dlatego ludzie wolą kupować gotowe filo – żartuje mistrz i dodaje, że oryginalna bougatsa powinna się składać z aż 25 jego warstw. W piekarni dostaniemy 15 rodzajów tego ciastka, ja wybieram tradycyjne – bez nadzienia. Jest jeszcze ciepła, pachnie cynamonem, a po pierwszym kęsie już rozumiem, skąd uwielbienie Greków do takiej wersji śniadania. Palec Arystotelesa Rzeźba tego jednego z największych filozofów wszech czasów ozdabia chyba najbardziej reprezentacyjny plac miasta, który nosi jego imię. Ponoć pogłaskanie dużego palca u stopy mędrca przynosi powodzenie w egzaminach i gwarantuje przenikliwość umysłu. A Saloniki to miasto studentów z największym uniwersytetem w Grecji, dlatego zawsze przy pomniku ustawia się kolejka chętnych. Miasto położone jest w granicach starożytnej Macedonii, kraju Filipa II, a potem jego syna Aleksandra Wielkiego, którego nauczycielem był właśnie Arystoteles. Filozof urodził się niedaleko Salonik, zaś one same zostały nazwane na cześć Tessaloniki, przyrodniej siostry Aleksandra. Podobno kobieta nie mogła przeboleć śmierci brata i z rozpaczy zamieniła się w syrenę. Pytała potem marynarzy, czy jej brat żyje, a jeżeli ci odpowiadali, że nie – zatapiała ich statki. Pomnik Aleksandra znajduje się po sąsiedzku, na promenadzie, która ciągnie się przez prawie 6 km, a zaczyna w porcie, przy muzeach: fotografii i sztuki współczesnej. Z widokiem na Olimp Promenada jest sercem i salonem Salonik otwierającym się na Zatokę Salonicką, skąd przy dobrej pogodzie widać siedzibę Bogów – Olimp. Przysiadam w jednej z restauracji skuszona zapachem kawy i kolouri – sezamowego obwarzanka, kolejnego kultowego przysmaku jeszcze z czasów bizantyjskich. A potem, spacerując wzdłuż wybrzeża, mijam Białą Wieżę, symbol Salonik nazywany też Wieżą Krwi, bo za panowania Osmanów była więzieniem, miejscem tortur i egzekucji, a jej mury dosłownie spływały krwią. Kiedy przemalowano ją na biało, stała się znakiem nowego początku. Docieram pod pomnik Aleksandra Wielkiego. Wódz siedzi na koniu z wyciągniętym mieczem i twarzą skierowaną na wschód, ku Indiom, kresowi swojego imperium. Stąd już widać instalację „Parasole” autorstwa Giorgosa Zongolopoulosa, popularne miejsca zaręczyn i sesji ślubnych symbolizujące ulotności chwili, a jednocześnie potęgę marzeń, które odrywają nas od ziemi. Z miastem związanych jest więcej ważnych dla losów świata postaci. Tutaj nauczał św. Paweł, którego Listy do Tesaloniczan uważane są za najstarsze dokumenty chrześcijańskie. Stąd pochodzili mnisi Cyryl i Metody, twórcy głagolicy, wreszcie w Salonikach, przy ulicy Apostolou Paavlou 17, urodził się, wychował i ukształtował Mustafa Kemal Atatürk, ojciec nowoczesnej Turcji. Dusza miasta By ją zrozumieć, trzeba się udać na targ Modiano. Zadaszony budynek został niedawno odrestaurowany i kusi eleganckimi sklepami i restauracjami pachnącymi produktami z całej Grecji. Powstał w miejscu zniszczonej synagogi Talmud Tora, według projektu architekta Eliego Modiano. Dostaniemy tu najlepsze oliwki z Chalkidiki, sery manouri i kasseri, pasty z bakłażana, miody z sosen i kasztanów, zioła z gór Vermion i Olimpu, wreszcie fetę, którą je się w Grecji codziennie i dodaje do wszystkiego. W jednym ze sklepów uczę się jak rozpoznać dobrą oliwę. Płyn nalewany jest do niebieskich kubeczków, żeby przy ocenie nie sugerować się kolorem, a tylko i wyłącznie smakiem. Przed spróbowaniem należy ogrzać go w dłoniach. – Dobry produkt powinien być gęsty, aromatyczny i pachnący – mówi Grigoris Toulias, który oprowadza mnie po Modiano. – A w ustach cierpki, konkretny, pikantny za sprawą polifenoli, których im więcej, tym lepsza oliwa – dodaje. W czym jeszcze tkwi sekret waszej kuchni – dopytuję Grigorisa, bo zdobyć tytuł gastronomicznej stolicy Grecji na pewno nie jest łatwo. – Myślę, że jest to wielokulturowość Salonik. Tutaj obok siebie żyli Grecy, Turcy, Żydzi, Słowianie, Ormianie, co zaowocowało kulinarną odwagą w łączeniu smaków i tradycji. Poza tym kiedyś wszyscy jadali w domach, a wychodzili jedynie na kawę. Dlatego jeżeli ktoś chciał otworzyć restaurację, musiał zaproponować coś naprawdę smacznego, lepszego, niż serwowała jego mama, babcia czy żona, inaczej nikt by nie chciał za to zapłacić – żartuje. Grigoris zachęca, żeby przed wyjściem spróbować jeszcze najlepszych w mieście bouyiourdi. Tę wymyśloną w Salonikach pikantną przekąskę z fetą, papryką, oliwą, oregano, pomidorami i cebulą podają tu w smażonym cieście. – Koniecznie też zamów gyrosa, tuż za rogiem jest wybitny. Za ogromną porcję mięsa z kopą frytek, pitą i sałatką zapłacisz jedynie 10 euro, a najesz się na cały dzień. Zupa dobra na wszystko Jak to się stało, że budowa metra w Salonikach trwała aż 19 lat? Powód jest prosty, wystarczy tu wbić szpadel w ziemię, żeby trafić na jakiś zabytek. I dlatego największe wykopaliska archeologiczne w nowożytnej Grecji miały miejsce właśnie tutaj. Dzięki mim miasto wzbogaciło się o 300 tys. eksponatów, a jedna ze stacji metra – Venizelou, dosłownie stała się podziemnym muzeum. Przenosi nas ona na Decumanus Maximus, świetnie zachowaną główną ulicę z czasów rzymskich, z kolumnami i sklepami, co jest unikatem w skali Europy. Ewenementem jest też pobliski targ Kapani, najstarszy bazar w Salonikach i kolejne jego gastronomiczne epicentrum. Tutaj zaatakują nas sprzedawcy nawołujący klientów i stoiska pełne produktów. To też nowe kulinarne odkrycie – loukoumades, małe pączki oblane miodem i przyprószone cynamonem z orzechami, które zalewają usta słodyczą. Kolejne doświadczenie czeka na mnie w pobliskiej restauracji Patsas Tsarouchas przy ulicy Odos Olymou 7. – Spartanie jedli tę zupę, żeby mieć siłę do walki – opowiada Dimitris Tsarouchas, właściciel, i dodaje, że leczy też kaca i jest dobra na wszystko. Z tego powodu serwują ją 24 godz. na dobę przez siedem dni w tygodniu. I ma wiernych fanów na całym świecie. Patsas robiona jest z wnętrzności zwierząt, głównie żołądków, i przypomina nasze flaki. Od kilku lat właściciele starają się, żeby jej przekazywana z pokolenie na pokolenie receptura została wpisana na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO. Na tym polu Saloniki też mają się czym pochwalić. Na słynnej liście mają aż 15 obiektów. Wśród nich mury miejskie i wieżę Trigonion w Ano Poli, czyli Górnym Mieście, które przypominają, że były one potężną twierdzą. Warto dotrzeć tu na zachód słońca, kiedy ciepłe światło rozlewa się na amfiteatralnie położone miasto, a ludzie urządzają sobie pikniki. Gdzieś w dole między gęstą zabudową majaczy sylwetka Rotundy św. Jerzego z IV w. wyglądająca jak rzymski Panteon, z wnętrzem ozdobionym wspaniałymi wczesnochrześcijańskimi mozaikami. Niedaleko stamtąd do łuku cesarza Galeriusza, pod którym biegła główna arteria Salonik łącząca wschód z zachodem. I zachwycającej świątyni Agia Sofia, arcydzieła sztuki bizantyjskiej wzorowanej na konstantynopolitańskiej. Jest wreszcie kościół św. Demetriusza, patrona miasta, najważniejsza świątynia w Salonikach, z kryptami, gdzie go więziono i zamordowano. Tymczasem zbliża się czas kolacji. Wybieram tawernę Tsinari, która zajmuje zabytkowy dom z patiem porośniętym winoroślą. Zamawiam meze, na które składa się kilkanaście pysznych przystawek, i obserwuję otoczenie. Koty wychodzące z każdego zakamarka i ocierające się o nogi, czekające na poczęstunek, staruszków spacerujących z psami, młodzież na skuterach. Coraz tłoczniej robi się przy stolikach, ktoś zaczyna grać, ktoś śpiewa i tańczy. Chłonę ten klimat jak z opowieści o starych Salonikach, tu wieczór dopiero się zaczyna. Saloniki – informacje praktyczne Dojazd Samolotem bezpośrednio z Warszawy do Salonik dolecimy LOT-em. Ceny biletów od 500 zł w obie strony. Rejs trwa nieco ponad 2 godz.; lot.com. Komunikacja Po centrum miasta najlepiej przemieszczać się na piechotę. Taksówki są tańsze niż w Polsce. Przydatna aplikacja to Beat. Oficjalna aplikacja komunikacji miejskiej to OASTH. Gotowe trasy do zwiedzania znajdziemy na thessaloniki.net. Tam też są informacje o darmowych (za napiwek) pieszych wycieczkach z przewodnikiem. Nocleg Hotel Onoma Monastiriou 24, ma artystyczne wnętrza i wspaniały taras z basenem i panoramą na Saloniki, blisko stąd do większości atrakcji; onomahotel.com. TBA Hyatt, położony wśród zieleni na uboczu Salonik, oferuje ciszę i spokój. Jedzenie Restauracja To Dixti na placu Athonos, przy ulicy Dimitsa i Dragoumi 18, oferuje rodzinną atmosferę i pyszną domową kuchnię. Owoce morza, ręcznie robione kotleciki z cukinii, smażony ser feta z miodem i sezamem. Blé Vin, na deptaku Agias Sofias i ulicy Georgiou Stavrou 14. To piekarnia, cukiernia, palarnia kawy, prosciutteria i winiarnia z piwniczką, która oferuje chyba największy wybór win w Salonikach. Restauracja Golden Star Hotel w Peraia, miejscowości na riwierze Salonik (jakieś 30 min jazdy taksówką do centrum). Stoliki ustawione są na plaży, a podczas kolacji możemy się spodziewać niezapomnianych zachodów słońca nad Zatoką Salonicką. Zakupy Warto przywieźć stąd oliwki, oliwę, sery, miód tymiankowy czy mydło. Źródło: archiwum NG Nasz ekspert Agnieszka Franus Agnieszka Franus – zastępczyni redaktora naczelnego magazynów National Geographic, National Geographic Traveler, redaktor naczelna Kaleidoscope. Z wykształcenia geolog. Jej pasje to historia, fotografia i podróże. Najlepiej wypoczywa wędrując po górach, a w wolnych chwilach lubi gotować dla przyjaciół.
Plaża Elafonisi jest jedną z największych atrakcji Krety. Co decyduje o popularności tego miejsca?
Plaża Elafonisi przyciąga na Kretę turystów z całego świata. Większość osób odwiedzających grecką wyspę chce na własne oczy zobaczyć ten piaszczysty cud natury. Co czyni to miejsce niezwykłym? Odpowiedź na to pytanie znajdziesz poniżej.
Spis treści: Wspaniała plaża na południowo-zachodnim krańcu Krety Co czyni plażę Elafonisi niezwykłą? Co warto zobaczyć w okolicy? Malownicze, nastrojowe miasteczka, zapierające dech w piersiach krajobrazy, unikatowa kultura i bogata historia – oto najkrótsza charakterystyka Krety. Największa grecka wyspa przyciąga także spektakularną przyrodą, a zwłaszcza wspaniałymi plażami, które seryjnie zapełniają zestawienia obejmujące najpiękniejsze plaże w Europie. Na wyspie cechującej się rozbudowaną linią brzegową jest ich kilkaset, ale najbardziej znaną pozostaje plaża Elafonisi. Wspaniała plaża na południowo-zachodnim krańcu Krety Kreta obfituje we wspaniałe plaże. Laguna Balos z egzotycznym, malowniczym krajobrazem, Vai z jedynym w Europie naturalnym gajem palmowym czy Falasarna z szerokimi połaciami złocistego piasku – każde z tych miejsc jest wizytówką wyspy, ale w opinii wielu, żadne nie może jednak równać się z plażą Elafonisi. Gdzie jej szukać? Elafonisi rozpościera się w południowo-zachodniej części Krety, na obszarze jednostki regionalnej Chania. Od miasta Chania, uznawanego za jedno z najbardziej urokliwych, jest oddalona o około 75 km na południowy zachód. Zależnie od natężenia ruchu, dojazd z Chanii zajmuje od 90 do 120 minut. Już sama podróż stanowi nie lada atrakcję. Droga prowadząca do plaży oferuje niesamowite widoki na kreteńską przyrodę. „Gwóźdź programu” znajduje się jednak na jej końcu. Co czyni plażę Elafonisi niezwykłą? Grecja ma do zaoferowania wiele wspaniałych piaszczystych plaż. Wypada więc zastanowić się, dlaczego to właśnie Elafonisi cieszy się tak dużą popularnością? Decyduje o tym kilka czynników, jak choćby łagodne zejście do morza, malowniczy krajobraz, turkusowa woda czy unoszący się w powietrzu zapach jałowca, cedru i tymianku. Jednak tym, co najbardziej wyróżnia to miejsce, jest różowy piasek, któremu miejsce to zawdzięcza swój przydomek – „różowa plaża”. Skąd wziął się niezwykły kolor piasku na Elafonisi? Subtelny odcień różu jest szczególnie widoczny, gdy promienie słoneczne padają wprost na piasek. Rozpoczyna się wówczas fantastyczny spektakl natury, a atmosfera staje się jakby magiczna. To fascynujące zjawisko jest rezultatem połączenia kilku czynników. Głównym sprawcą niezwykłego koloru są rozdrobnione muszle mięczaków i otwornic. Te ostatnie są jednokomórkowymi organizmami morskimi, które obficie występują w wodach Morza Śródziemnego. Gdy umierają, ich drobne muszle osadzają się na dnie, a następnie fale wyrzucają je na brzeg. Do różowego zabarwienia piasku na Elafonisi przyczyniają się także fragmenty koralowców. Należy wspomnieć, że niezwykły kolor może też częściowo wynikać z obecności minerałów wulkanicznych w okolicznych skałach. W połączeniu z białym piaskiem i promieniami słonecznymi, drobinki materiału organicznego tworzą spektakularny efekt. Zależnie od pory dnia i nasłonecznienia, róż przybiera intensywny lub subtelnie pastelowy odcień. Tragiczna historia rajskiego zakątka Z różowym kolorem wiąże się też miejscowa opowieść, inspirowana tragicznymi wydarzeniami z czasów wojny o niepodległość Grecji. Na wyspie Elafonisi schronienia szukało wielu Greków, głównie kobiet i dzieci. Niestety, wojska osmańskiego okupanta odkryły tę kryjówkę. W rzezi, do której doszło 24 kwietnia 1824 roku, zginęło około 850 osób. W większości były to kobiety, dzieci i osoby starsze. Według lokalnej opowieści różowy piasek Elafonisi jest zabarwiony krwią ofiar bezwzględnej masakry. Co warto zobaczyć w okolicy? Różowa plaża Elafonisi jest ogromną atrakcją, ale na urlopie warto zrobić sobie przerwę od kąpieli słonecznych i poznać inne atrakcje okolicy, tym bardziej, że w pobliżu tego malowniczego zakątka można znaleźć wiele ciekawych miejsc. W planie wycieczki warto uwzględnić pomnik upamiętniający masakrę z 1824 roku. Choćby po to, by oddać szacunek zamordowanym przez bezwzględnego okupanta. Niedaleko od plaży, na wyspie Elafonisi, do której można dotrzeć płytką laguną, znajduje się latarnia morska z 1939 roku. Wznosi się w pobliżu kaplicy Agia Irini. Jakie jeszcze atrakcje skrywa okolica? Monastyr Panagia Chrisoskalitissa W odległości zaledwie kilku kilometrów od Elafonisi wznosi się urokliwy, wybudowany na skale klasztor prawosławny. Z miejscem tym wiąże się ciekawa legenda. Podobno jeden ze schodów prowadzących do monastyru jest wykonany ze szczerego złota, ale zobaczy go tylko ten, kto jest wolny od grzechu. Wąwóz Topolia Każdy, kto na plażę wybiera się z Chanii, powinien zrobić przystanek przy wąwozie Topolia. To niezwykle malownicze miejsce jest usiane imponującymi formacjami skalnymi. Znajduje się tam otwarta dla zwiedzających jaskinia Agia Sofia, w której ukryta jest niewielka kapliczka. Jezioro Kournas Nieco dalej na wschód, ale wciąż w regionie Chania, znajduje się jedyne słodkowodne jezioro na Krecie. To idealne miejsce na beztroski relaks i aktywny wypoczynek. Spodoba się tam także wszystkim, którzy doceniają wspaniałą grecką przyrodę. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Santorini bez tłumów – to możliwe? Nasze 5 sprawdzonych sposobów na wyspę
To jedna z najbardziej zatłoczonych greckich wysp. Uważana jest także za jedną z najpiękniejszych, a jej wyjątkowa historia rokrocznie przyciąga całą masę odwiedzających. Jak odwiedzić mieniące się bielą miasteczka, a przy tym nie utonąć w morzu turystów?
Santorini każdego lata roi się od turystów. Nie ma się co dziwić – próżno próżno szukać drugiego tak urokliwego miejsca na świecie. Kilka tysięcy lat temu olbrzymi wulkan rozerwał środek dawnej wyspy, a na powstałej kalderze zbudowano malownicze, białe wioski. Ich zwiedzanie nie musi jednak oznaczać urlopu spędzonego wśród tłumu. Mieszkańcy mówią, że Santorini to jedno z rzadkich miejsc, które przypominają sen. Udało nam się skonsultować z turystycznymi ekspertami i bywalcami wyspy i wybrać 5 wskazówek, by i wam mógł się on przyśnić – bez tłoku. 1. Unikaj tłumu – zdecyduj się na inną porę dnia – Wystarczy kilka drobnych zmian w planie dnia, by uniknąć tłumów – przekonuje Mina Agnos, założycielka i prezes dużej firmy zarządzającej destynacjami turystycznymi w Grecji. – Wczesne poranki i późne wieczory to twoi najwięksi sprzymierzeńcy, zwłaszcza w Oia. Chociaż zachód słońca w Oia, przez wielu uważanym za najbardziej malownicze miasteczko wyspy, to obowiązkowy punkt każdej wycieczki, wystarczy przeżyć go tylko raz i dzielnie stawić czoła tłumom. Eksplorację miasteczek lepiej zaplanować na wczesny poranek. Kilka kroków od głównych uliczek i można rozkoszować się ciszą. 2. Skosztuj lokalnego wina z wulkanicznej ziemi Na Santorini, na przekór upałom i słonym wiatrom, winorośl hoduje się w specyficznych koszyczkach, zwanych kouloura. Większość osób nie wie, że lokalne wino Assyrtiko jest tak dobre! Jego mineralny smak przypomina na języku klimat wulkanicznej gleby. Warto poznać tę część kultury wyspy i odwiedzić jedną z kameralnych winnic, na przykład Estate Argyros czy Santo Wines. Wiele ofertuje oprowadzanie, degustację wina i specjalny posiłek. 3. Zamiast Firy i Oii – wybierz mniej znane wioski Wielu turystów, chcąc odhaczyć Santorini na swojej turystycznej mapie, uderza wprost do dwóch najbardziej znanych miast – Firy i Oii. Chociaż są niewątpliwie piękne, to w sezonie uroku odejmować może im ilość odwiedzających. Warto więc poznać spokojniejsze wioski: Megalochori, Emporio czy Pyrgos, gdzie czas płynie trochę wolniej. O takim stylu życia włosi mówią la dolce far niente, czyli słodycz robienia… niczego. Czy nie brzmi to pięknie? 4. Przespaceruj się kalderą Turyści tłoczą się w miasteczkach, ale wyspa skrywa wiele innych skarbów. Warto przespacerować się 10-kilometrowym szlakiem wzdłuż krawędzi kaldery, która zapewnia oszałamiający widok na krajobraz Santorini. Zaledwie 20 minut od Oii znajdziesz się na szlaku, na którym zastąpisz długie kolejki turystów cichymi dzwonami kościołów, a za towarzystwo służyć ci będą przyjazne koty. Warto pamiętać o kremie z filtrem i dużej ilości wody! 5. Unikaj zatłoczonych plaż – wybierz Vlychadę lub Exo Gialos Instagramowe plaże pękają w szwach, ale znana Red Beach – wbrew temu, co możemy oglądać w internecie – nie jest jedyną z nich. – Jeśli szukasz plaży bez tłumów, wybierz się na Vlychadę lub Exo Gialos. Wydają się jak zupełnie z innego świata, a łatwo się do nich dostać – mówi Agnos. Na Vlychadzie kuszą szczególnie białe klify i spokojniejsza atmosfera, a Exo Gialos to typowa plaża lokalnych mieszkańców. Kiedy najlepiej jechać na Santorini? Warto także pamiętać, że szczyt sezonu na Santorini przypada na polskie lato i jesień. Od listopada do kwietnia turystów jest znacznie mniej, więc jeśli uda się trafić na dobrą pogodę, zdecydowanie warto odwiedzić wyspę przed lub tuż po sezonie turystycznym. Źródło: National Geographic Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Niektórzy zapłacą 20 euro, inni tylko 1. Co dzieje się na greckich wyspach?
Zejście z pokładu jeszcze nigdy nie kosztowało tyle euro. Grecja stawia na nowy sposób finansowania turystyki. Co drożeje i o ile?
Spis treści: Greckie wyspy z nowymi opłatami Zmiany w Grecji Grecja, obok Turcji czy Chorwacji, to jeden z ulubionych wakacyjnych kierunków Polaków. Najczęściej na greckie wyspy docieramy samolotami, jednak nie brakuje osób, które wybierają drogę morską. Każdy, kto planuje taki rejs w najbliższych miesiącach, powinien pamiętać o nowej opłacie dla pasażerów statków wycieczkowych. Greckie wyspy z nowymi opłatami Nowe przepisy obejmą m.in. Santorini i Mykonos, uważane za jedne z najpiękniejszych wysp w Grecji. Co roku wypoczywają tam setki tysięcy turystów, a nowa opłata raczej tego nie zmieni. W sezonie wysokim, czyli od czerwca do końca września, pasażerowie rejsów, którzy zdecydują się opuścić pokład w tych portach, zapłacą 20 euro za osobę. W kwietniu, maju i październiku – opłata wyniesie 12 euro, natomiast poza sezonem, czyli od listopada do marca, koszt ten spadnie do 4 euro. W przypadku pozostałych, mniej obleganych portów Grecji, stawki będą znacznie niższe. Mowa o 5 euro w sezonie letnim oraz 3 euro wiosną i jesienią. Zimą symboliczna opłata wyniesie zaledwie 1 euro. Zgodnie z zapowiedziami, środki z nowej opłaty trafią bezpośrednio do budżetów gminnych oraz do Ministerstw Morskiego i Turystyki. Pieniądze te mają służyć przede wszystkim modernizacji infrastruktury, ochronie środowiska i wsparciu lokalnych społeczności, które coraz bardziej domagają się ograniczenia niekontrolowanego ruchu turystycznego. Zmiany w Grecji Nie jest tajemnicą, że greckie wyspy – choć malownicze i gościnne – nie są przygotowane na przyjmowanie tak wielkich mas ludzi. Tylko w 2024 roku Grecję odwiedziło blisko 8 milionów pasażerów rejsów morskich. Większość z nich przypłynęła do portów takich jak Pireus, Santorini i Mykonos. W efekcie wielu mieszkańców mówi dziś o przemęczeniu, przeciążeniu infrastruktury, braku wody, wzroście cen i niszczeniu lokalnej tożsamości. Wprowadzenie nowych opłat nie ograniczy częstotliwości rejsów po greckich wodach. Dodatkowe koszty zostaną doliczone przez operatorów do całkowitej ceny wycieczki, a więc niekoniecznie będą bezpośrednio odczuwalne dla pasażera. Nie chodzi przecież o odstraszanie turystów, a o skłonienie branży do większej odpowiedzialności na lokalnym poziomie. Podobne działania już od dawna są podejmowane w innych popularnych wśród turystów miejscach w Europie. Wenecja, Barcelona czy Lizbona również podejmują kroki mające na celu regulację masowej turystyki. Najczęściej są to dodatkowe podatki dla odwiedzających. Grecja dołącza tym samym do grupy państw, które stawiają na cieszący się coraz większym zainteresowaniem zrównoważony rozwój turystyki. Źródło: Travel Market Report Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Raj, który pęka w szwach. Turystyczny kryzys na Zakynthos
Brytyjska organizacja „Which?” ogłosiła wyniki badania, w którym wyłoniono „najbardziej zatłoczone miejsce turystyczne w Europie”. Zwyciężyła grecka wyspa Zakynthos. Z jednej strony mieszkańcy mogą być zadowoleni z zysków wynikających z napływu turystów. Z drugiej jednak zauważają, że to moment na postawienie pytania o granice turystyki.
Spis treści: Co przyciąga turystów na Zakynthos? Co dalej z turystyką na Zakynthos? Utrudnienia dla lokalnych mieszkańców Wyniki rankingu na najbardziej przeludniony kurort Brytyjska organizacja przy wykonywaniu badań korzystała z danych Eurostatu oraz lokalnych źródeł statystycznych. Ostateczny wynik został przedstawiony w postaci liczby turystów dziennie przypadającej na jednego obywatela danego miejsca. W ten sposób zwycięzca – Zakynthos – osiągnął średnią 6,4 turysty na jednego mieszkańca wyspy. Wynik ten oznacza, że grecka wyspa może się cieszyć liczbą ok. 256 tys. przyjezdnych dziennie. Co przyciąga turystów na Zakynthos? O wzmożonym ruchu turystycznym możemy mówić od roku 2015. To wtedy tanie linie lotnicze uruchomiły połączenia pomiędzy grecką wyspą a resztą Europy. Wraz z tym rozwojem nastąpił rozkwit infrastruktury turystycznej na Zakynthos. Wśród zapierających dech w piersiach krajobrazów zaczęły rosnąć kolejne hotele gromadzące ochoczo przypływających turystów. Na popularności zyskała chociażby Zatoka Wraku (Navagio Beach). Dzięki swojemu malowniczemu położeniu (plaża leży w otoczeniu wysokich, stromych klifów) oraz wrakowi statku Panagiotis, który osiadł na brzegu w latach 80. XX w miejsce stało się symbolem piękna Zakynthos. Zatoka, tak samo jak i inne miejsca zaczęła być regularnie fotografowana, a zdjęcia były publikowane w mediach społecznościowych. To zaś wpłynęło na rozwój turystyki. Co dalej z turystyką na Zakynthos? Rozkwit turystyki greckiej wyspy oprócz korzyści ekonomicznych wynikających z napływu turystów niesie za sobą negatywne konsekwencje. Na szczególne zagrożenia zostaje wystawiona lokalna infrastruktura. Położenie kurortu na wyspie sprawia, że Zakynthos dysponuje ograniczonymi zasobami wody pitnej, co przy natężonym ruchu turystycznym jest powodem niedoborów i konieczności sprowadzania wody cysternami. Problemem staje się również gospodarka odpadami. Środowisko naturalne Zakynthos to nie tylko piękne plaże. Wyspa stanowi jedno z najważniejszych miejsc lęgowych dla żółwi karetta, których cykl rozrodczy może zostać zakłócony przez tłumy turystów. Dodatkowo wzmożony transport na wyspie prowadzi nie tylko do utrudnień w ruchu drogowym, ale i dodatkowej emisji CO₂, która zwiększa lokalny ślad węglowy. Utrudnienia dla lokalnych mieszkańców Intensywny ruch turystyczny niesie nie tylko korzyści ekonomiczne, ale też wiele negatywnych skutków społecznych. Jednym z nich jest powszechny wśród innych europejskich kurortów problem wzrostu cen nieruchomości. Zjawisko turystyfikacji polegające na przekształceniu przestrzeni publicznej tak, aby była ona dopasowana do turystów sprawia, że zaczyna brakować miejsca dla stałych mieszkańców. Mieszkania, które mogłyby służyć kolejnym pokoleniom Greków, coraz częściej zamieniają się w apartamenty dla turystów. Takie wypychanie mieszkańców prowadzi również do zaniku tożsamości kulturowej. Turystyka masowa często wypiera lokalne tradycje na rzecz komercyjnych usług dostosowanych do oczekiwań zagranicznych gości. Powstające ośrodki turystyczne pozbawione są greckiej tożsamości, serwując gościom produkty turystyczne nastawione jedynie na zarobek. W miejsce typowo greckich tawern powstają lokale specjalizujące się np. we włoskiej pizzy czy amerykańskich burgerach. Wyniki rankingu na najbardziej przeludniony kurort Zakynthos w rankingu przygotowanym przez organizacje „Which?” zajęło pierwsze miejsce. Następne lokaty zajęły np. hiszpańskie Benidorm, chorwacki Dubrownik czy portugalskie Funchal na Maderze. Źródło: The Guardian
Hersonissos to jeden z najwspanialszych kurortów na Krecie. Atrakcji tam nie brakuje
Hersonissos to miasto o dwóch obliczach. Z jednej strony zaspokoi oczekiwania wszystkich, którym bliskie są typowo kurortowe rozrywki. Z drugiej – jak u siebie poczują się tam także ci, którym zależy przede wszystkim na zwiedzaniu architektonicznych pozostałości z czasów starożytnych i poznaniu atrakcji przyrodniczych malowniczej Krety. Co zobaczyć w Hersonissos? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
Spis treści: Hersonissos to świetna baza wypadowa Jak wygląda Hersonissos? W miasteczku nikomu nie grozi nuda Idealne miejsce na słoneczne kąpiele Ślady historii starożytnej Hersonissos to typowy turystyczny kurort, w którego panoramie dominują plaże, bary, puby, kluby nocne, restauracje i sklepy. Należy jednak podkreślić, że historia tego miejsca sięga czasów minojskich, a to czyni je idealnym kierunkiem dla wszystkich miłośników starożytnej historii. To właśnie w pobliżu popularnego kurortu znajdują się pozostałości jednej z najwspanialszych antycznych budowli. Czy potrzeba lepszej rekomendacji dla tego magicznego miejsca? Hersonissos to świetna baza wypadowa Niewielkie, kilkunastotysięczne miasteczko znajduje się na północnym wybrzeżu Krety. Od Heraklionu, stolicy administracyjnej i największego miasta greckiej wyspy, jest oddalone zaledwie o 25 kilometrów w kierunku wschodnim. W szczycie sezonu, w niewielkim miasteczku przebywa nawet 50 tys. osób. Trudno się temu dziwić. W pobliżu Hersonissos wybudowano drogę łączącą wschodnią część wyspy z zachodnią. Łatwo stamtąd dotrzeć do większości najatrakcyjniejszych zakątków Krety, więc miasteczko doskonale sprawdza się w roli bazy wypadowej do zwiedzania innych miejsc. W pierwszej kolejności warto jednak poznać wszystkie uroki tego niezwykłego miejsca. Gwarantujemy, że atrakcji tam nie brakuje. Jak dostać się do Hersonissos? Dojazd z Heraklionu nie stanowi najmniejszego problemu. Ze stolicy Krety kursują autobusy do Hersonissos, a podróż nie trwa dłużej niż trzy kwadranse. Wielu turystów decyduje się na wynajem samochodu. To dobry pomysł, bo dysponując środkiem transportu, można łatwo dotrzeć do wszystkich atrakcji w pobliżu miasteczka i do innych zakątków Krety. Z największego miasta na wyspie prowadzi tam malownicza nadmorska droga. Dojazd potrwa najwyżej 30 minut. Jak wygląda Hersonissos? Hersonisos nie jest dużym miastem. Z jednego końca na drugi można dotrzeć w około 90 minut, utrzymując niespieszne tempo spaceru. Większość kluczowych zabudowań skupia się wzdłuż głównej ulicy. Równolegle do niej poprowadzono promenadę. To typowy kurort z niezliczonymi sklepami, hotelami, restauracjami, barami i klubami. Zabudowa mieszkalna jest tam w mniejszości. Na pierwszy rzut oka widać, że miasto jest nastawione przede wszystkim na obsługę ruchu turystycznego. Za dnia tłum nie przytłacza, bo większość przyjezdnych wypoczywa na wspaniałych piaszczystych plażach. Inaczej wygląda to wieczorem. Po zachodzie słońca, Hersonissos ożywa. Tłum zalewa ulice, przemieszczając się z imprezy na imprezę. W miasteczku nikomu nie grozi nuda Nie oznacza to jednak, że to turystyczne miasteczko nie oferuje niczego poza typowymi nadmorskimi rozrywkami. Przeciwnie, w Hersonissos i jego bliskich okolicach atrakcji jest pod dostatkiem i z całą pewnością każdy znajdzie coś dla siebie. Przyjrzyjmy się kilku najciekawszym. Jaskinia Skotino Naszą pierwszą propozycją jest jedna z najciekawszych atrakcji naturalnych w tej części Krety. Mowa o grocie w oddalonym o około 10 kilometrów Skotino. Nie, nie jest to jaskinia morska, jak choćby słynna Lazurowa Grota, ale to nie czyni jej mniej interesującą. Archeolodzy ustalili, że najprawdopodobniej znajdowało się tam miejsce kultu bogini Britomartis. Główna komora ma 36 metrów szerokości i 160 metrów głębokości. Można tam zaobserwować wspaniałe formy naciekowe – liczące kilka tysięcy lat stalagmity i stalaktyty. Muzeum Lychnostatis To wspaniały skansen na obrzeżach miasta, tematycznie poświęcony historii lokalnego rzemiosła. Można tam podziwiać dawne narzędzia kaletników i maszyny tkackie. Zabytkowa zabudowa obejmuje między innymi domy kreteńskich rolników, kościół, wiatrak i gorzelnię. Prowadzone są też pokazy pracy rzemieślników korzystających z tradycyjnych metod. Odwiedzający mogą wziąć udział w warsztatach. Stare Hersonissos Turystyczny zgiełk bywa męczący. Na szczęście tuż za granicami miasteczka można znaleźć znacznie cichsze i spokojniejsze miejsca, bliższe kreteńskiej tradycji. Jednym z nich jest Stare Hersonissos. Wioska oddalona o około 2 km na północ od kurortu urzeka nastrojową zabudową i wspaniałymi restauracjami, skupionymi wokół centralnego placu. Panuje tam zupełnie inna atmosfera niż we „współczesnym” mieście, znacznie spokojniejsza i bardziej senna. Wioska Koutouloufari To samo można powiedzieć o Koutouloufari. Niewielka osada znajduje się w pobliżu centrum Hersonissos. W tamtejszych tawernach serwowane są specjały lokalnej kuchni. Na tle tradycyjnej zabudowy maluje się bujna zieleń i wspaniały widok na morze. Cretaquarium, czyli wspaniałe akwarium Nie trzeba nurkować, by poznać wspaniały świat morskich głębin. W pobliskim Gournes znajduje się akwarium, które jest jedną z największych atrakcji w całym regionie Heraklionu. Na powierzchni 1600 metrów kwadratowych zgromadzono aż 2500 zwierząt reprezentujących 250 gatunków morskiej fauny. w Cretaquarium można podziwiać m.in. ośmiornice, rekiny i wiele innych morskich stworzeń. Idealne miejsce na słoneczne kąpiele Nie można jednak zapomnieć, że Kreta to także wspaniałe plaże. Gdzie powinni udać się miłośnicy słonecznych kąpieli? Oto nasze propozycje: Sarantari – to zaciszna plaża otoczona klifami. Atmosfera jest tam spokojna, więc idealnie nadaje się dla rodzin z dziećmi; Silva Maris – podobna atmosfera panuje na plaży Silva Maris. Zaciszny skrawek wybrzeża zachęca do odpoczynku w spokojnej atmosferze; Star Beach – na przeciwległym biegunie znajduje się nasz kolejna propozycja. Star Beach to miejsce słynące jako jedno z najbardziej rozrywkowych w okolicy. Można tam zaznać ekstremalnych przygód, takich jak skok na bungee i skorzystać ze wspaniałych zjeżdżalni. Nie brakuje też atrakcji dla młodszych plażowiczów. Po zmroku rozpoczynają się tam trwające do białego rana imprezy. Ślady historii starożytnej Hersonissos przyciąga przede wszystkim doskonale rozwiniętą infrastrukturą turystyczną, wspaniałą pogodą i wieloma atrakcjami. Jednak nie można zapomnieć, że obszar, na którym dziś rozpościera się jeden z najpopularniejszych kurortów na Krecie, był zamieszkany już w starożytności i jest ważnym stanowiskiem archeologicznym. W samym miasteczku, jego bliskich okolicach i całym regionie Heraklionu naukowcy odkryli wiele pamiątek po czasach minojskich i antycznych, ale nie tylko. Poza pozostałościami po akweduktach, rzymskim porcie i innych antycznych budowlach, zachowały się tam także bizantyjskie mozaiki i zabudowania z początków chrześcijaństwa. Badacze są przekonani, że w Hersonissos znajdowała się świątynia wzniesiona ku czci bogini Artemidy. Wciąż prowadzone są badania w tym zakresie. Rzymski port W starożytności, Hersonissos było ważnym miastem portowym i jako takie funkcjonowało od czasów greckich do bizantyjskich. Współczesny port w Hersonissos powstał na ruinach wybudowanego w czasach rzymskich. Większość pozostałości po antycznych zabudowaniach spoczęła na dnie morza, ale niektóre można podziwiać do dziś. Przykładem niech będzie fontanna z mozaikami przedstawiającymi sceny z życia rybaków. Ruiny starożytnego pałacu Najcenniejsze znalezisko z czasów przed nastaniem naszej ery znajduje kilkanaście kilometrów od granic turystycznego miasteczka. Mowa o wspaniałym pałacu w Knossos, jednej z najważniejszych pamiątek po kulturze minojskiej. Jak głosi legenda, wielka budowla, jedna z najbardziej ikonicznych w greckiej mitologii, miała tysiąc komnat i była siedzibą legendarnego władcy Krety – króla Minosa. Przylegał do niej labirynt, w którym król wyspy uwięził minotaura – monstrualnego pół człowieka, pół byka, który był owocem związku Pazyfae, żony Minosa, i zesłanego przez Posejdona zwierzęcia. Budowla imponuje skalą, skomplikowanym, dostosowanym do warunków terenowych układem i bogatym zdobnictwem. Częściowo zrekonstruowany obiekt jest dostępny do zwiedzania. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Samos uderza do głowy wybornym winem. Nie brak tam też zabytków i atrakcji turystycznych
W kompleksie Północnych Wysp Egejskich położona jest wyspa Samos. Pozwala oddawać się przyjemności pieszych wędrówek i popijać słodkie wino o tej samej nazwie. Jest ono znakiem rozpoznawczym wyspy.
Spis treści: Wino z Samos Atrakcje Samos Ciekawostki o Samos Samos – informacje praktyczne Umiejętność rachowania jest na Samos niezbędna! – śmieje się Nikos, przewodnik po tej greckiej wyspie. – Można ją objechać w jeden dzień, ale nie sposób zliczyć wszystkich atrakcji – dodaje i zaczyna wyliczankę: – Antyczne ruiny na południowym wybrzeżu. Tradycyjne wioski na zboczu góry Kerkis. Wąwóz Potami z trasami wspinaczkowymi. Do tego szlaki wiodące do bizantyjskich kościołów oraz plaże z bajecznymi widokami na Chios i Ikarię (sąsiadki z archipelagu Wysp Egejskich Północnych). Wino z Samos No i wino! Od niego trzeba zacząć – oświadcza, prowadząc mnie do winnicy Chatziioannou na obrzeżach dawnej stolicy wyspy – Pithagorio. Słynny samijski muskat uczynił towarem eksportowym tyran Polikrates, władający wyspą w VI w. p.n.e. Okrutnik, wizjoner i… cudotwórca. Dowodem na tę ostatnia cechę jest podziemny akwedukt – tunel wyrąbany w górze Kastro. Ów majstersztyk starożytnej inżynierii doprowadzał niegdyś wodę do stolicy. Dziś płynie nim rzeka turystów. Atrakcje Samos U jego wylotu czeka na mnie kolejna atrakcja – ruiny Herajonu, największego dzieła Polikratesa. W miejscu tym wznosiła się pierwotnie skromna świątynia poświęcona Herze, którą tyran rozbudował do niespotykanych wcześniej w świecie greckim rozmiarów. Przy wiodącej do niej Świętej Drodze znaleziono najwyższy w Helladzie (a jakże!) posąg Apolla (kuros). Przeniesiony do muzeum w Vathi spogląda tęskno na uchylone drzwi. Nic dziwnego – nabrzmiały zapachem tamaryszku pejzaż kusi dzikim pięknem pieszych szlaków. Jednym z nich docieram do kaplicy Panagia Spiliani ukrytej w grocie, w której nauczał Pitagoras. Pamiątką po nim jest „kielich umiaru” wciąż wytwarzany przez garncarzy w wiosce Mavratzi. Filozof zaprojektował go tak, by po zbyt obfitym napełnieniu cała zawartość wypływała przez ukryty otwór, pozbawiając zachłannego biesiadnika trunku. – Sekret budowy zdradził mi osobiście sam Pitagoras – żartuje wiekowy sklepikarz oferujący ów ceramiczny psikus w różnych wariantach. – Picie z niego gwarantuje długie życie! 20 euro to doprawdy niewielka cena za Świętego Graala. Ciekawostki o Samos Na Samos mieszkał najsłynniejszy matematyk antyku – Pitagoras. Tu mieszkał początkowo również Herodot, zwany ojcem historii. Na Samos poza winem produkowane jest ouzo – wódka destylowana z zacieru winogronowego pochodzącego z produkcji wina, doprawiana anyżem oraz koprem. Samos – informacje praktyczne Dojazd Samolotem z lotniska w Atenach. Na Samos oraz Chios latają również czartery z Polski. Promy na Chios, Samos i Ikarię wypływają z codziennie z Pireusu, rejs trwa 7–10 godz. Nocleg Na Samos nowocześnie urządzone pokoje z widokiem na port oferuje Hotel Polyxeni w Pitagorio. Jedzenie Samos kontynuuje winiarskie tradycje sięgające antyku. Dowodem jest np. winnica Vakakis, gdzie gospodarze dzielą się tajnikami organicznej uprawy i częstują gości rozmaitymi wariantami muskatu. Atrakcje Wyspa jest ceniona przez wspinaczy. Pond trzydzieści ocienionych tras o różnych stopniu trudności wytyczono w okolicy plaży Potami (wyprawy skałkarskie organizuje Samos Outdoors). Ruiny świątyni Hery na Samos (Heraion) znajdują się w miejscu mitycznych narodzin bogini. Wzniesiony przez Polikratesa przybytek ku jej czci (525 r. p.n.e.) był czterokrotnie większy od ateńskiego Partenonu! Ze szczytu Vigli (1433 m n.p.m.) w masywie Kerkis na Samos roztacza się wspaniały widok na sąsiednie wyspy oraz pobliskie wybrzeże Turcji. Muzeum Archeologiczne w Pithagorio zgromadziło 3 tys. eksponatów. Spośród nich wyróżnia się posąg Ajakesa – ojca tyrana Polikratesa, datowany na 540 r. p.n.e. oraz nadnaturalnej wysokości (271 cm) posąg cesarza rzymskiego Trajana.
Turcja ma konkurencję. Oto kraje, które będą oblegane przez Polaków tego lata
Sezon urlopowy zbliża się wielkim krokami. To dobra okazja, by sprawdzić, gdzie Polacy planują spędzić tegoroczne wakacje. Co ciekawe, w przeciwieństwie do poprzednich lat, pierwszym wyborem nie będzie Turcja.
W tym artykule: Gdzie Polacy spędzą wakacje 2024? Wakacje z biurem podróży czy na własną rękę? Ceny wakacji 2024 za granicą Jak wakacje 2024 spędzą Polacy? Początek czerwca to najwyższa pora, aby zaplanować nadchodzące wakacje. Jeśli wciąż nie masz pomysłu, dokąd warto pojechać na wymarzony wypoczynek, warto zainspirować się planami urlopowymi naszych rodaków. Okazuje się, że tego lata to nie Turcja będzie najbardziej obleganym kierunkiem przez Polaków. Gdzie Polacy spędzą wakacje 2024? Z badania Visa CEE Travel and Payment Intentions Study 2024 wynika, że w tym roku prawie 40% Polaków zamierza spędzić wakacje za granicą. Respondenci szczególnie chętnie odwiedzą Włochy, Chorwację i Grecję. Z kolei poza Europą prym będą wiodły Egipt, Maroko i Tunezja. Wczasowicze znad Wisły będą wypoczywać średnio 8 dni, głównie relaksując się (67%) i zwiedzając (65%). Co więcej, liczba osób, dla których inflacja i rosnące koszty życia będą stanowić przeszkodę w podjęciu zagranicznej podróży w porównaniu z 2023 r., spadła o blisko 40%. Dodatkowo prawie połowa Polaków deklaruje, że w tym roku wyjedzie za granicę nawet dwa albo trzy razy, przy czym większość wyjazdów odbędzie się poza sezonem. Za główną motywację takiej decyzji wskazano mniejszy tłum. Wakacje z biurem podróży czy na własną rękę? Ponad połowa podróży planowanych przez Polaków w tym roku zostanie zorganizowana samodzielnie, przy wykorzystaniu kanałów e-commerce. W ten sposób zostaną zakupione takie usługi jak nocleg (70%) czy transport (43%). Taka forma organizacji wakacji – a więc samodzielne planowanie i rezerwacja usług – jest najpopularniejszym sposobem aranżowania podróży wśród wszystkich krajów Europy Środkowo-Wschodniej. 39% podróży planowanych przez Polaków przybierze formę wyjazdu zorganizowanego, przy czym 40% takich wyjazdów zostanie zakupionych online za pośrednictwem strony biura podróży, 16% za pośrednictwem internetowych platform agregujących, a 44% stacjonarnie. To koniec all inclusive jakie znamy? Hotelarze zapowiadają spore zmiany Tureccy hotelarze biją na alarm. Jak podkreślają, wakacje typu all inclusive przyczyniają się do ogromnego marnotrawstwa żywności. Stąd też apel o wprowadzenie regulacji w tym zakresie. Ceny wakacji 2024 za granicą Na tegoroczne wakacje za granicą Polacy przeznaczą średnio 4500 zł na osobę. Jednocześnie aż 37% planuje wydać od 901 do 3600 zł na osobę, a 15% nie wie dokładnie, ile wyniosą ich wydatki na najdłuższą podróż. Co ciekawe, na miejscu urlopowicze są skłonni wydać pieniądze głównie na jedzenie i picie, rozrywkę oraz pamiątki. Warto także odnotować, że zaledwie 16% polskich turystów gotowych jest płacić więcej za rozwiązania przyjazne środowisku w ramach wyjazdu zagranicznego. Jednocześnie, ponad 1/3 respondentów wyraźnie deklaruje, że byliby bardziej skłonni do podróżowania w sposób bardziej ekologiczny, jeśli wiązałyby się to z oszczędnościami. Zagraniczne media zachwycone „polskimi Malediwami”. Każdy może tu wypocząć za darmo „Polskie Malediwy” zostały wyróżnione przez „The Sun". Brytyjski dziennik w swojej publikacji wprost zachęca czytelników, by jeszcze w tym roku wybrali się w to niezwykle malownicze mie... Jak wakacje 2024 spędzą Polacy? Podsumowując: W 2024 r. niespełna 40% Polaków zamierza spędzić wakacje za granicą, a najpopularniejszym kierunkiem podróży okazały się Włochy. Na najdłuższy zagraniczny wyjazd ponad 1/3 respondentów planuje wydać między 901 a 3600 zł na osobę, a będąc na miejscu 80% polskich turystów, zamierza płacić kartą, smartfonem lub smartwatchem. Ponadto, 2/5 urlopowiczów z Polski zdecyduje się na płatność telefonem lub zegarkiem z portfelem cyfrowym. Źródło: Badania Visa CEE Travel and Payment Intentions Study 2024.
Greckie władze wprowadzają bon turystyczny. Turyści otrzymają nawet do 500 euro
Podczas ubiegłorocznych wakacji wielu podróżnych — na skutek szybko rozprzestrzeniających się pożarów — ewakuowano z hoteli na wyspie Rodos. W ramach „rekompensaty” greckie władze uruchamiają program wakacyjnych bonów turystycznych.
W tym artykule: W 2023 roku Grecja stanęła w ogniu. Ewakuowano tysiące turystów i mieszkańców Grecja wprowadza bony turystyczne. Są jednak pewne warunki Cały region Morza Śródziemnego jest gorącym miejscem zmian klimatycznych Grecja zmaga się nie tylko z katastrofą klimatyczną Jak poinformował brytyjski dziennik „The Guardian”, z wprowadzanego przez greckie władze programu wakacyjnych bonów turystycznych najpewniej skorzysta nawet 25 tys. osób. Turyści, którzy w zeszłym roku nocowali w ewakuowanych z powodu pożarów hotelach, będą mogli otrzymać od 300 do 500 euro. W 2023 roku Grecja stanęła w ogniu. Ewakuowano tysiące turystów i mieszkańców W lipcu 2023 roku Grecję nawiedziły dotkliwe susze i upały. Na ich skutek kraj stanął w ogniu. W sierpniu unijny komisarz do spraw zarządzania kryzysowego Janez Lenarčič napisał na Twitterze. „Po spaleniu się 73 tys. hektarów pożary w Aleksandropolis są już największą tego rodzaju katastrofą, z jaką zmagała się Unia Europejska”. Odnotowano tam bowiem kilkadziesiąt pożarów, w wyniku których zginęło 28 osób, a kilkadziesiąt zostało rannych. Ponadto tysiące mieszkańców i turystów ewakuowano. Greckie władze postanowiły dotrzymać obietnicy. Zrekompensują podróżnym ubiegłoroczny urlop poprzez wprowadzenie wakacyjnych bonów turystycznych. W ramach programu osoby nocujące w hotelach ewakuowanych z powodu lipcowych pożarów będą mogły uzyskać nawet do 500 euro na pokrycie kosztów tygodniowego pobytu. Należy jednak spełnić pewne warunki. Grecja wprowadza bony turystyczne. Są jednak pewne warunki Bon turystyczny będzie można wykorzystać do 31 maja lub od 11 października do 15 listopada. Wartość finansowej rekompensaty waha się od 300 do 500 euro – w zależności od tego, jaką kwotę zapłacili turyści organizatorom pobytu w ubiegłym roku. Warto jednak zaznaczyć, że program nie obejmuje wszystkich podróżnych. Wyłączone są z niego osoby, które mieszkały wówczas w prywatnych kwaterach, takich jak słynne Airbnb. Ponadto nawet urlopowicze, którzy wykupili pobyty na Rodos za pośrednictwem największych firm turystycznych, w sprawie bonów powinni się skontaktować bezpośrednio z władzami na Rodos. Według obecnych prognoz z „darmowych wakacji” skorzysta spora grupa osób, bo aż ok. 25 tysięcy urlopowiczów. – Zgodnie z obietnicą premiera program jest realizowany. To był niezwykle skomplikowany proces. Najpewniej dlatego, iż jesteśmy pierwszym krajem, który to zrobił – mówi sekretarz generalny greckiego Ministerstwa Turystyki, Myron Flouris w rozmowie z dziennikiem The Guardian. Zagraniczne media zachwycone „polskimi Malediwami”. Każdy może tu wypocząć za darmo „Polskie Malediwy” zostały wyróżnione przez „The Sun". Brytyjski dziennik w swojej publikacji wprost zachęca czytelników, by jeszcze w tym roku wybrali się w to niezwykle malownicze mie... Cały region Morza Śródziemnego jest gorącym miejscem zmian klimatycznych Spora grupa osób obawia się jednak, że tegoroczne wakacje w tym regionie również nie będą w pełni bezpieczne ze względu na ryzyko pożarów. Premier Grecji, Kyriakos Micotakis, który w poniedziałek odwiedził Rodos, przyznał wprost, że w wyniku katastrofy klimatycznej liczba pożarów nieuchronnie będzie wzrastać. Cały region Morza Śródziemnego jest gorącym miejscem zmian klimatycznych. To statystycznie oznacza, że będziemy mieli więcej pożarów i prawdopodobnie więcej powodzi – zaznaczył premier Grecji cytowany przez portal Bankier. Grecja nie była jedynym krajem, który w 2023 roku stanął w ogniu. Niszczycielskie pożary wybuchały również we Włoszech, Portugalii, Chorwacji i na Hawajach. Jak podawał wówczas Europejski System Informacji o Pożarach Lasów (EFFIS), w okresie od 1 stycznia do 22 lipca 2023 roku spłonęły 177 032 hektary terenów w całej Unii Europejskiej. To więcej, niż wynosi średnia wieloletnia wartość za ten okres (128 225,13 ha). Co więcej, ryzyko, że w kolejnych latach – na skutek susz i fal upałów – ogień będzie trawił kolejne miasta, jest wysokie. Zwłaszcza na obszarze Morza Śródziemnego. Jest on bowiem jednym z najbardziej wrażliwych regionów, jeśli chodzi o zmiany klimatyczne. Według szacunków Organizacji Narodów Zjednoczonych ociepla się on około 20 procent szybciej niż wynosi średnia dla całej kuli ziemskiej. Właśnie dlatego tak często występują tam ekstremalne zjawiska atmosferyczne. Grecja zmaga się nie tylko z katastrofą klimatyczną Warto jednak podkreślić, że za ubiegłoroczny wybuch pożarów w Grecji nie są odpowiedzialne tylko i wyłącznie zmiany klimatyczne. Jedną z przyczyn jest również zaniechanie prewencji przeciwpożarowej, o czym mówiła Irena Tsermegas dla OKO.press. – Nie można zwalać wszystkiego na zmiany klimatyczne, bo odwraca to uwagę od winnych dzisiejszej sytuacji. Ważne jest, żeby pamiętać, że lasy w Grecji nie wyglądają tak, jak lasy w Polsce. Nie ma stref przeciwpożarowych, nie ma przecinek. Problem polega na tym, że służba leśna właściwie nie istnieje – wyjaśniała badaczka. Służba leśna „stała się niepotrzebna” już w latach 80. Uznano wówczas, że w lasach wystarczą sami strażacy. Tyle tylko, że jest ich mało, pracują w trudnych warunkach, bez odpowiedniego sprzętu, a sama formacja jest dramatycznie niedofinansowana. Źródła: The Guardian, TVN24, Bankier, OKO.press Nasz ekspert Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
Grecki rząd oferuje darmowy pobyt na Rodos. To rekompensata za pożary
Pożary, które nawiedziły grecką wyspę Rodos, spowodowały ewakuację tysięcy turystów. Teraz tamtejszy rząd zapowiada rekompensaty dla wczasowiczów dotkniętych żywiołem.
Potężne pożary lasów od kilku tygodni pustoszą południe Europy. Jednym z krajów, który najmocniej odczuł skutki niszczycielskiego żywiołu, jest chętnie wybierana przez polskich turystów na miejsce wakacyjnego wypoczynku Grecja. Największe zniszczenia odnotowano na wyspie Rodos, gdzie od 20 lipca obowiązywał stan zagrożenia. Ponad 20 tysięcy mieszkańców i turystów było zmuszonych opuścić kurorty w obawie o swoje zdrowie i życie. Teraz, gdy sytuacja na wyspie nieco się poprawiła, Ministerstwo Kryzysu Klimatycznego i Ochrony Ludności odwołało stan zagrożenia, zaś grecki rząd zapowiedział rekompensaty dla poszkodowanych turystów. W najnowszym wywiadzie premier Kyriakos Mitsotakis obiecał, że każdy, kto w pośpiechu musiał opuścić kraj w obawie przed pożarami, może liczyć na darmowy pobyt na Rodos wiosną lub jesienią 2024 roku. Premier Grecji obiecuje darmowy pobyt na Rodos – Wszystkim osobom, których wakacje zostały skrócone w wyniku pożarów, grecki rząd – we współpracy z lokalnymi władzami – zaoferuje tydzień bezpłatnych wakacji na Rodos wiosną i jesienią przyszłego roku. Chcemy zadbać o to, aby wracali na wyspę i cieszyli się jej naturalnym pięknem – powiedział Kyriakos Mitsotakis w rozmowie z brytyjską telewizją ITV. Na razie nie są znane szczegóły procedury przyznawania darmowych wakacji na Rodos. W tym samym wywiadzie lider Nowej Demokracji wspominał, że w wyniku szalejącego żywiołu ucierpiało 15% powierzchni wyspy. Podkreślił jednocześnie, że sytuacja powoli „wraca do normy”. „Plaża śmierci” ponownie otwarta. Jej przeszłość nie zniechęca turystów Egipt – oprócz pewnej pogody – kusi turystów także pięknymi plażami. Jedna z nich właśnie została ponownie otwarta dla wczasowiczów po trzyletniej przerwie. Mimo nienajlepszej przeszł... Przypomnijmy, że w 2022 roku Grecję odwiedziło 27,8 miliona turystów. Najczęściej wybieranymi przez wczasowiczów miejscami do odpoczynku były tamtejsze wyspy – Kreta, Rodos, Korfu oraz Zakynthos.
Półwysep Chalkidiki – atrakcje. Co zobaczyć w greckim regionie słońca i piaszczystych plaż?
Chalkidiki atrakcje. Długie odcinki pięknej, ciągle zmieniającej się linii brzegowej, unikalne stanowiska archeologiczne, światowej sławy zabytki kultury chrześcijańskiej, cuda natury i arcydzieła stworzone przez człowieka – wszystko to składa się na niezwykle bogatą i zróżnicowaną tożsamość tego regionu.
W tym artykule: Trekking na Chalkidiki Wakacje w rytmie fal Greccka mekka artystów Wokół stołu Jak dojechać na Półwysep Chalkidiki Niczym trójząb Posejdona rzucony w błękitną toń Morza Egejskiego, trzy odnogi tworzące Półwysep Chalkidiki (atrakcje regionu przyciągają tysiące turystów z całego swiata), ciągną się ku otwartym wodom. W tej krainie błękitu i zieleni każdy odnajdzie coś dla siebie. Położony po północnej stronie półwysep Kassandra słynie ze swego kosmopolitycznego charakteru. Znajdziecie tu duże, nowoczesne hotele o najwyższym standardzie. Sithonia – czyli środkowa odnoga półwyspu Chalkidiki – pełna jest przytulnych nadmorskich pensjonatów i przystani jachtowych. Słynie też z wielu ciekawych stanowisk archeologicznych, takich jak choćby starożytne miasto Olint czy Stagira, miejsce narodzin Arystotelesa. Wreszcie święta góra Athos, najbardziej wysunięty na wschód półwysep, na którym od wieków funkcjonuje prawosławne państwo monastyczne, wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, stanowiące żywe, położone wśród dziewiczej przyrody muzeum kultury bizantyjskiej. Należy pamiętać, że wstęp na górę Athos mają jedynie mężczyźni. Chalkidiki słynie również ze swego dziedzictwa kulinarnego. Przekona się o tym każdy, kto spróbuje specjałów lokalnej kuchni. Trekking na Chalkidiki Wakacje w Grecji nie kojarzą się może przede wszystkim z wędrówkami po górach. Północna Hellada, a już przede wszystkim półwysep Chalkidiki, ma jednak do zaoferowania poza plażami wiele fantastycznych szlaków po zarówno niższych, jak i po bardziej wymagających górach. Półwysep pełen jest urokliwych rajskich zakątków. Warto wybrać przynajmniej jeden z licznych szlaków turystycznych ciągnących się pośród sosen, jodeł, dębów i kasztanów. Ruszcie w drogę pieszo lub na rowerze górskim, zanurzcie się w cienistej zieleni, odetchnijcie głęboko i poczujcie, jak krystalicznie czyste powietrze pobudza każdą komórkę ciała. W wielu miejscach można odnaleźć małe, ukryte w zieleni źródełka. To świetna okazja, by odetchnąć przez chwilę od trudów wędrówki, zaczerpnąć nieco chłodnej wody i ugasić pragnienie. Na czas pobytu warto zamieszkać w jednym z tradycyjnych schronisk, które można znaleźć w rejonie góry Cholomontas (1165 m. n.p.m.) oraz w innych górskich obszarach półwyspu. Wakacje w rytmie fal Chalkidiki jest też doskonałym wyborem dla tych wszystkich, którzy pragną oderwać się od codzienności. Dajcie uwieść się bezkresowi błękitu Morza Egejskiego i poczujcie smak adrenaliny. Na Kassandrze i Sithonii jest mnóstwo świetnych miejsc oferujących możliwość spróbowania sił w narciarstwie wodnym, windsurfingu, kitesurfingu, nurkowaniu, i wielu innych wodnych rozrywkach. Zaprawieni w bojach pływacy długodystansowi mogą też stanąć w szranki w konkursie pływackim organizowanym co roku, w lipcu, w zatoce Torneos. Zawodnicy z całego świata mają za zadanie przepłynąć 26-kilometrowy odcinek pomiędzy Kassandrą i Sithonią. Jeśli lubicie nurkować, warto wynająć łódź i ruszyć w poszukiwaniu tajemniczych ukrytych zatoczek. Odwiedźcie też okolice plaży Kavourotripes i przepięknej wysepki Ammouliani. Na Chalkidiki działa też dużo zorganizowanych campingów i pól biwakowych, więc jeśli podróżujecie z namiotem, z pewnością znajdziecie coś dla siebie. Jeśli lubi się podróżowanie kamperem, wyprawa na Chalkidiki wydaje się idealna pod ten typ pojazdów. Nie tylko sałatka grecka. Podpowiadamy, co zjeść w Atenach [SMAKI ŚWIATA] Kuchnia grecka uchodzi za jedną z najsmaczniejszych i najzdrowszych. Spacerując po Atenach dosłownie na każdym rogu natrafiamy na kolejną tawernę pełną ludzi. Nic dziwnego – chyba nigdzie... Greccka mekka artystów Latem w wielu rejonach Półwyspu Chalkidiki odbywają się liczne festiwale artystyczne. Na miłośników muzyki i teatru czekają koncerty, przedstawienia teatralne pod gołym niebem i całe mnóstwo innych wydarzeń artystycznych. Nie warto przegapić Festiwalu Sani, który jest organizowany od 1993 roku i obejmuje wydarzenia z dziedziny sztuk plastycznych, muzyki i tańca. Duża część tych wydarzeń odbywa się na wzgórzu Sani – niewielkim, zielonym przylądku, którego szczyt wieńczy wieża średniowiecznego obserwatorium z przełomu XIV i XV wieku. Warto również wybrać się do Sani Art Gallery w centrum handlowym położonym nieopodal przystani w miejscowości Sani. Wybierzcie się też koniecznie na odbywający się corocznie Kassandra Festival w niewielkiej miejscowości Siviri. O wyjątkowości tego wydarzenia i jego niezwykłej atmosferze stanowi nie tylko bogaty program festiwalu, ale również fakt, że występy odbywają się w zjawiskowym amfiteatrze. Wokół stołu Półwysep Chalcydycki słynie z bogatej tradycji kulinarnej. Nie omieszkajcie więc spróbować lokalnych specjałów. Z pewnością się nie zawiedziecie. Rozkoszujcie się wyśmienitym smakiem tutejszych oliwek, skosztujcie białych, różowych i czerwonych win z endemicznych szczepów winorośli – takich jak mavrotragano i ksinomavro. Skuście się też na lokalne przysmaki z owoców morza – a w szczególności pierwszorzędne mule. Pamiętajcie też by spróbować miejscowego miodu – to prawdziwy rarytas. Zobacz, jak wyglądała kobieta, która żyła 31 tysięcy lat temu. Zachwycająca rekonstrukcja twarzy Pierwotna analiza czaszki początkowo błędnie wykazała, że fragment kości należał do mężczyzny. Po 141 latach naukowcy naprawili błąd poprzedników i stworzyli niezwykłą rekonstrukcj.. Jak dojechać na Półwysep Chalkidiki Bezpośrednie połączenie lotnicze z Warszawy do Salonik obsługuje linia Ryanair. Samoloty latają z Warszawy-Modlin. Lot trwa 2.15 minut. A ceny zaczynają się od 600 zł za bilety w obie strony. Do Salonik można się również dostać pociągiem. Podróż z Warszawy, przez Budapeszt i Belgrad to co prawda aż 1300 km, ale wyprawa przez całe Bałkany może być dodatkową przygodą. Podróżowanie pociągiem jest też znacznie bardziej przyjazne środowisku niż lot samolotem. Alternatywą jest podróż promem z innych wysp greckich. Przy okazji warto zwiedzieć Saloniki w jeden dzień. Z Salonik na Chalidiki najłatwiej jest dotrzeć busem. Za bilet będzie trzeba zapłacić od 9 do 15 EUR w jedną stronę. Podróż taksówką jest znacznie droższa i może wynieść przynajmniej 90 EUR. Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska". Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów w technologiach. Miłośnik tenisa i europejskich stolic.
Rodos atrakcje – co warto zobaczyć na greckiej wyspie Słońca?
Urokliwe zatoczki o kolorze błękitnego nieba, strome wzgórza pachnące sosnami i gorące Morze Egejskie. Polecamy, co warto zobaczyć na Rodos i kiedy najlepiej polecieć na tę grecką wyspę.
W tym artykule: Gdzie leży wyspa Rodos? Atrakcje Rodos: Średniowieczna starówka Atrakcje Rodos: miasteczko Lindos Atrakcje Rodos: Dolina Motyli Najlepsze plaże na Rodos Pogoda na Rodos: kiedy najlepiej jechać? Podróż na Rodos – Informacje praktyczne Rodos to druga po Krecie najpopularniejsza grecka destynacja Polek i Polaków. Słoneczna wyspa przyciąga nie tylko przyjemnymi plażami i świetną grecką kuchnią, ale również bogatym dziedzictwem kulturowym i historycznym. Na Rodos można zobaczyć zarówno świątynie antycznych Greków, jak i ruiny średniowiecznych zamków. Oto największe atrakcje wyspy Rodos. Gdzie leży wyspa Rodos? Rodos to największa spośród wysp archipelagu Dodekanezu. Wyspa Rodos leży na pograniczu Europy i Azji, a geograficznie zaliczana jest już do Azji. Stale mieszka tu zaledwie 120 tys. ludzi. Z jednej strony wyspę oblewają wody Morza Egejskiego, z drugiej zaś Morza Śródziemnego. Wyspa jest oddalona 80 km od wybrzeży Turcji. Najwyższym szczytem na Rodos jest góra Atawiros o wysokości 1 215 m n.p.m. Niemal 60% Rodyjczyków mieszka w stolicy, która nosi tę samą nazwę co wyspa. Miasto znajduje się na północnej części Rodos. Można do niego wpłynąć przez port Mandraki. To tu stał osławiony Kolos Rodyjski – nieistniejąca już, starożytna rzeźba wysokości 32 metrów, zaliczana do 7 cudów świata antycznego. Niedawno pojawiły się pomysły odbudowy Kolosa z Rodos. W stolicy warto wybrać się na wciąż otoczone murem Stare Miasto. W okolicy miasta Rodos lądują turyści, którzy na wyspę przylatują samolotem. Lotnisko znajduje się 16 km od centrum miasta i 11 km od jego granic. Można tu również dotrzeć statkiem, podczas jednego z popularnych rejsów. Ile trwa lot na Rodos z Warszawy? Niecałe 3 godziny. Atrakcje Rodos: Średniowieczna starówka Średniowieczne miasto Rodos doskonale oddaje skomplikowaną historię wyspy. Ufortyfikowane zamki i mury miały na celu obronę wyspy i przed oblężeniem. Były na tyle skuteczne, że w późnym średniowieczu o Rodos określano jako „miasto niemożliwe do zdobycia". Turcy zajęli miasto dopiero w 1523 roku po wielomiesięcznym oblężeniu. Ufortyfikowana do dziś starówka zajmuje obszar otoczony 4-kilometrowym murem. Górna część miasta została zbudowana w średniowieczu przez zakon joannitów, którzy po upadku templariuszy w 1312 roku stali się najsilniejszych zakonem wojskowym w całym świecie chrześcijańskim. Przemierzając gotycką zabudowę warto zwrócić uwagę na malowniczą ulicę Rycerzy (Odós Ippotón). Na starówce w mieście Rodos znajduje się wiele restauracji, kawiarni i barów. Na obiad warto zatrzymać się w Nimmos (Dionysiou 2), małej rodzinnej restauracji serwującej kuchnię grecką lub w Eros (Pl. Evreon Martiron 31), gdzie podają wyśmienite świeże ryby. [rodos atrakcje] Atrakcje Rodos: miasteczko Lindos Antyczna historia, spektakularne scenerie i żywiołowi mieszkańcy. Lindos ma wszystko, czego możemy oczekiwać od greckiej wyspy. Specjalne przepisy ruchu drogowego ograniczają używanie pojazdów w głównej części miasteczka do motocykli i samochodów dostawczych. W ten sposób mieszkańcy dbają, by zachować wspaniałą atmosferę, która wije się po wąskich uliczkach i niezmienionych XV-wiecznych budowlach. W Lindos przeplatają się ze sobą różne style architektoniczne – od bliskowschodnich, po gotyckie i bizantyjskie. ​Choć żyje tu zaledwie 3,5 tys. ludzi, w Lindos trudno się nudzić. Historia miasta się 1000 lat p.n.e. Historyczne atrakcje, których nie można pominąć, to przede wszystkim XV-wieczne domy kapitańskie i oczywiście Akropol, który góruje nad Lindos. Spacer do Akropolu usiany jest ruinami z kilku okresów. Widoki ze szczytu są fantastyczne. Po drodze warto również zobaczyć kościół Wniebowzięcia NMP i jego bogato zdobione wnętrze. ​W Lindos znajdują się dwie piaszczyste plaże. Zatoka św. Pawła to piękny i wyjątkowy naturalny port znajdujący się już za miastem. W okolicy jest dużo tawern i restauracji serwujących dania kuchni greckiej i międzynarodowej. Istnieją również trzy dobrze zaopatrzone supermarkety. Nie tylko sałatka grecka. Podpowiadamy, co zjeść w Atenach [SMAKI ŚWIATA] Kuchnia grecka uchodzi za jedną z najsmaczniejszych i najzdrowszych. Spacerując po Atenach dosłownie na każdym rogu natrafiamy na kolejną tawernę pełną ludzi. Nic dziwnego – chyba nigdzie... Atrakcje Rodos: Dolina Motyli Podczas pobytu na Rodos warto odwiedzić Dolinę Motyli. Petaloudes, jak nazywają to miejsce lokalni mieszańcy, to malowniczy obszar, w którym żyją kolorowe motyle z gatunku Panaxia Quadripunctaria. Panuje tu nieco chłodniejsza temperatura niż w innych częściach wyspy. Duża wilgotność z kolei tworzy idealne warunki dla tych owadów. Motyle można w dolinie obserwować między czerwcem a wrześniem. Poza motylami w parku można również zobaczyć naturalny las pełen drzew z gatunku ambrowca wschodniego. Drzewa te wydzielają specjalne substancje, które przyciągają motyle, czyniąc dolinę miejscem lęgowym. Każdego roku pod koniec pory deszczowej, czyli w maju, tysiące motyli zwabionych zapachem orientalnych drzew pokrywa cały krajobraz doliny. Park przyrodniczy Dolina Motyli znajduje się w północnej części wyspy. Od stolicy jest oddalony o 25 km. Wejście kosztuje 5 EUR. Najlepsze plaże na Rodos Wyspa Rodos różni się też nieco klimatem w zależności od miejsca. Wschodnia części jest bardziej sucha i wieje tu zdecydowanie mniej. Morze jest spokojne, a plaży piaszczyste. Z kolei część zachodnia to raj dla windsurferów i kitesurferów. Plaże są tu raczej kamieniste, a wiatr wieje mocno. Nieco bardziej surowy klimat sprawia, że w tej części wyspy zatrzymuje się mniej turystów. Tym samym jest też mniej tłoczno. Według rankingu przygotowanego przez popularny portal Voyage Tips 5 najlepszych plaż na Rodos to: Faliraki – plaża leży zaledwie 10 km na południe od miasta Rodos. To jedna z najpopularniejszych, ale też najbardziej zatłoczonych plaż na wyspie. W pobliżu jest wiele dużych kompleksów hotelowych. Pełno tu także barów, dyskotek i klubów nocnych. Szeroka plaża przyciąga ciepłą i czystą wodą oraz dużą ofertą sportów wodnych. Tsambika – krystalicznie czysta woda i piaszczysta plaża wyróżniają Tsambikę na tle sąsiednich plaż. Miejsce to szczególnie upodobały sobie rodziny z dziećmi. Na miejscu można wypożyczyć leżaki i parasole, a także oddać skorzystać ze sportów wodnych. Zatoka Anthony'ego Quinna – nazwana tak ku pamięci popularnego grecko-amerykańskiego aktora znanego m.in. z roli w filmie „Grek Zorba". Aktor upodobał sobie to miejsce podczas kręcenie na Rodos „Dział Navarony" w 1961 roku. Zatoka Świętego Pawła – szczególnie malowniczo prezentuje się obserwowana z Akropolis w Lindos. Jest tu m.in. mała kapliczka, gdzie odbywają się śluby na plaży. Większa część zatoki jest jednak w prywatnych rękach. Plaże w okolicy miasteczka Lindos – czyste i niezbyt zatłoczone plaże w tej części wyspy to gwarancja spokojnego wypoczynku. Pogoda na Rodos: kiedy najlepiej jechać? Nawet w styczniu temperatura na Rodos rzadko spada poniżej 15º C. Najchłodniej jest w grudniu, styczniu i lutym, w tych miesiącach występuje też najwięcej opadów. To doskonały moment, żeby zaplanować urlop na Rodos w celu zwiedzania tutejszych zabytków. Poza sezonem jest też mniej tłoczno i taniej. Można upolować niedrogie loty i nocleg. W kwietniu na wyspie Rodos rozpoczyna się sezon turystyczny, który potrwa aż do października. To oczywiście oznacza zwyżkę cen i więcej ludzi, ale także możliwość korzystania z kąpieli w morzu, sportów wodnych i atrakcji nieczynnych poza sezonem. W maju woda osiąga 19º C, a temperatura powietrza w dzień około 25º C. To dobry moment, żeby spędzić na wyspie Rodos wczasy. Nie jest jeszcze upalnie. Prawdziwy upał zaczyna się w czerwcu, a najcieplejszym miesiącem na wyspie jest sierpień. Przyjemnym miesiącem na Rodos jest też październik – koniec sezonu turystycznego. Lekkie ochłodzenie nie dotyczy jeszcze wody w morzu, która nadal jest cudownie ciepła. Na wyspie jest już coraz mniej turystów i wraca spokój. W październiku i listopadzie świetnie zwiedza się wyspę. To także moment dla amatorów wodnych sportów. Wakacje w Grecji: co zjeść w tym przepięknym i słonecznym kraju? Planując wakacje w Grecji, warto przygotować sobie listę potraw, które trzeba zjeść w tym kraju. Oto TOP 5 dań, których musicie skosztować. Podróż na Rodos – Informacje praktyczne ■ Na Rodos można dolecieć z Polski z przesiadką w Atenach, cena biletu to ok. 700 zł w dwie strony. Najkorzystniej jest polecieć bezpośrednio czarterem wykupionym w jednym z biur podróży. W przypadku wysp greckich korzystne może być wykupienie wycieczki wraz z hotelem i przelotem. Ceny pakietów zaczynają się od 2,5 tys. zł w hotelu dwugwiazdkowym z wyżywieniem. ■ Na Rodos pływają też promy z Aten i innych europejskich miast, np. Wenecji, Triestu lub Ankony. Kalkulacje cen na: promy.pl. ■ Podczas pobytu na wyspie warto wynająć auto. Ze znalezieniem wypożyczalni nie będzie kłopotu. Ważne, żeby w ofercie było tzw. pełne ubezpieczenie i brak limitu kilometrów. Cena ok. 120 zł/dzień. ■ Autobusy są wygodne i tanie, bilet w mieście kosztuje 1 euro, a między miastami od 2 do 5 euro. Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska". Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów w technologiach. Miłośnik tenisa i europejskich stolic.
To jedno z najpiękniejszych miast na Starym Kontynencie. Czym zachwyca Chania?
Kiedyś rządzili nią Włosi i Turcy. Dziś Chania jest najpiękniejszym miastem na Krecie, a może i w całej Europie.
W tym artykule: Chania – miasto kontrastów Chania – historia i zabytki Chania – co robić w letnie wieczory? Chania – dojazd, nocleg, jedzenie Chania – miasto kontrastów Na ulicach Chalepy, dzielnicy Chanii, zaglądam w przeszłość. Patrzę w nią, chodząc po pomieszczeniach dawnej rezydencji Eleftheriosa Venizelosa, ośmiokrotnego premiera Grecji. Mieszkał tu przez ponad pół wieku, od 1880 do 1935 r. Od tego czasu jego dom nie zmienił się ani trochę. Na półkach wciąż stoją książki, na biurku leżą używane przez polityka przedmioty, w garażu czeka samochód. W przeszłość patrzę też, zerkając na dawny pałac księcia Jerzego, okazały, pełen przepychu budynek w centrum dzielnicy. Ale dostrzegam ją także wchodząc do garbarni, w której Konstantinos Savakis pochyla się nad stołem i skrobie szerokim ostrzem po płachcie skóry. Jest jednym z ostatnich garbarzy w Chanii – drugim co do wielkości mieście Krety. Pracuje metodami sprawdzonymi przez dziesięciolecia, ufając sile własnych mięśni i rak. – Garbowaniem zajmował się już mój ojciec. Przejąłem po nim fach – mówi Savakis. – W 1950 r. działało tu 80 garbarni. Dziś zostało sześć – dodaje. Obecność w Chalepie Konstantinosa świadczy o tym, ze ta dzielnica – wbrew powszechnej opinii – nie należy wyłącznie do bogatych, dyplomatów i arystokracji. – W Chalepie zawsze żyło więcej ludzi biednych niż zamożnych – tłumaczy Savakis. – Te światy funkcjonowały obok siebie, czasem się przenikając. Charakter tego miejsca tworzyły jednak nie wille mieszczan, lecz garbarnie i skupieni wokół nich ludzie. Dzielnica zaczęła się rozbudowywać za tureckiej okupacji, gdy posiadający pieniądze mieszkańcy zaczęli uciekać z coraz bardziej przepełnionego miasta. Na przełomie XIX i XX w. odkupili od Turków na jego obrzeżach spory teren pod swoje rezydencje. Równocześnie jednak w te same okolice nadciągnęli biedniejsi mieszkańcy. Wakacje 2022: Gdzie pojechać w tym roku? Oto 10 najpopularniejszych krajów na świecie Po 2 latach ciągłych ograniczeń w podróżowaniu, nadszedł moment, kiedy możemy swobodniej myśleć o planowaniu kolejnego urlopu, wakacji lub weekendowego wypadu. Wiele z nas chciałoby nadro... Oddalona o niemal 3 km od centrum Chalepa idealnie nadawała się bowiem na lokalizację zakładów rzemieślniczych, których działalność mogłaby przeszkadzać w gęsto zaludnionym centrum. W ten sposób powstała Tampakariá, wydzielony obszar garbarni. Jakimś dziwnym zrządzeniem losu światy biednych rzemieślników i zamożnych mieszczan splotły się w jedno. Chalepa wciąż pozostaje miejscem kontrastów. Wzniosłości i upadku. Bogactwa i biedy. Pełne przepychu wille stoją obok chylących się ku upadkowi budynków rzemieślników. Eleganckim ogrodom towarzysza zarośnięte dzikimi krzakami zaułki. Marmurowe płyty chodników przechodzą w spękany beton nabrzeża. Ta dzielnica jest prawdopodobnie najlepszym miejscem, od którego można zacząć poznawać Chanię. To tu bowiem jak na dłoni widać, jak wiele obliczy ma to miasto i jak bardzo jest różnorodne. Chania – historia i zabytki Dopiero następnym krokiem może być wizyta na starówce, której Chania zawdzięcza miano najpiękniejszego miasta Krety, a nawet – jak chcą niektórzy – Europy. Wąskie uliczki wiją się pomiędzy kilkupiętrowymi kamienicami. Budynki o pastelowych kolorach odbijają kroki przechodniów, nawoływania kelnerów kuszących klientów, gwar wielojęzycznych rozmów. Błądząc po tym labiryncie, docieram do weneckiego portu, który jest sercem tego miasta. Wcinający się w morze falochron wieńczy latarnia morska przebudowana przez Turków na kształt minaretu. To jeden z bardziej rozpoznawalnych obrazów związanych z Chanią. Turcy zdobyli miasto w 1669 r., odbijając je z rąk Wenecjan, którzy wcześniej rezydowali tu z kolei przez czterysta lat. Pod grecką flagę wyspa zawinęła dopiero w 1913 r., borykając się jeszcze po drodze z wizytą nazistowskich Niemiec. Na ślady historii w tym mieście trafia się nieustannie. Chania wciąż pamięta obecność weneckich dożów, nie wyzbywając się włoskiego stylu domów. Pamięta zamiłowanie Wenecjan do handlu i pieniędzy. Przepychu i piękna. Ruchu statków wypełnionych kandyzowanymi owocami, które zachwyceni Wenecjanie wywozili z Krety do swojej republiki. To był miejscowy skarb – wytwarzane zapewne od czasów minojskich plony unurzane w oceanie słodkości. Ich dzisiejsza nazwa odsyła wprost do weneckiej nazwy Krety – Kandii. Wakacje w Grecji: co zjeść w tym przepięknym i słonecznym kraju? Planując wakacje w Grecji, warto przygotować sobie listę potraw, które trzeba zjeść w tym kraju. Oto TOP 5 dań, których musicie skosztować. Prujące wodę kadłuby okrętów były wówczas jedyną nicią łączącą odległą śródziemnomorską wyspę z Wenecją, a więc i ze światem. O ich znaczeniu świadczy nie tylko rozmiar dawnego portu, ale też bryły kamiennych doków, do których wpływały niegdyś okręty nadszarpnięte morską wodą, wiatrem i upływem czasu. Do dziś pozostało ich dziewięć, w czasach świetności działało ich tu aż 23 (każdy dok przeznaczony był na jeden statek). Obecnie budynki te wiodą już inne życie – biznesowe, konferencyjne, wystawowe. Tuż obok, w lekko drgającej wodzie portowego basenu, odbijają się kopuły meczetu Janczarów. Pozostałość po epoce, w którą Chania weszła po tym, jak Wenecjanie ulegli tureckiej armii i w popłochu porzucili swój ulubiony skrawek lądu. Meczet jest najstarszą osmańską budowlą, postawioną na miejscu chrześcijańskiej świątyni. Jego widok wciąż kłuje Kreteńczyków w oczy, przypominając o tureckiej dominacji. Za panowania zajętych handlem i uprzyjemnianiem sobie życia Wenecjan życie mieszkańców wyspy jeszcze się jakoś układało. Po przybyciu Osmanów stało się chropowate, znojne, rodzące bunt. Gdy po dwustu latach mieszkańcy Chanii wyswobodzili się z tureckiego uścisku, skrupulatnie wymazali wszystkie miejsca, które były dla okupantów ważne. Z meczetu pozostała skorupa ogołocona z sacrum. W jej wnętrzu lokalni artyści rozwiesili obrazy. Oglądając je, można się tez przyjrzeć wnętrzu tureckiej budowli. Chania – co robić w letnie wieczory? Wieczorami, pod kurtyną półmroku miasto łagodnieje. Znikają ostre cienie, krzykliwe barwy, dosadność. Nawet turyści rozpływają się po restauracyjnych stolikach, przestając szukać pamiątek i zabytków. Portowe nabrzeże kusi, by spędzić na nim czas. To niezły pomysł. Decyduję się jednak na inne miejsce – miejski ogród, w którym w sezonie działa Kipos – najstarsze plenerowe kino w mieście. Przy rozstawionych na żwirze krzesłach zebrał się już tłumek widzów, na stolikach błyskają szkłem kieliszki z białym winem. W wieczorne powietrze ulatują smugi papierosowego dymu, choć palenie w publicznych miejscach dawno jest już w Grecji zabronione. Pierwszy film trafił na tutejszy ekran w 1905 r. Od tego czasu ruchome obrazy i sączącą się z głośników muzyka nieprzerwanie gromadzą ludzi połączonych chęcią spędzenia wspólnie czasu. Spragnionych dobrych historii, swobodnej atmosfery, bliskości innych. Czyż może być lepszy przepis na udany wieczór? Chania – dojazd, nocleg, jedzenie Dojazd: Z lotniska Warszawa-Modlin linią Ryanair bezpośrednio do Chanii. Nocleg: Irene Maisonettes to pensjonat położony w centrum miasta, ze skromnymi pokojami i dostępem do kuchni. Kilkaset metrów od plaży. Od ok. 145 zł za dwójkę. Akrotiri Hotel, 2 km od centrum, w modnej dzielnicy Chalepa. Pokoje są z balkonami i widokiem na całą Chanię i morze. Od ok. 240 zł – śniadanie w cenie. Jedzenie: W Chanii lepiej unikać restauracji na nabrzeżu. Jakość i ceny posiłków pozostawiają wiele do życzenia. Szukaj małych lokali w głębi miasta. Latem połowy ryb podlegają w Grecji ograniczeniom. Większość dań przyrządzana jest więc z mrożonek lub ryb sprowadzanych z innych krajów. Dobrym wyborem będzie ośmiornica lub kalmary, które rybacy mogą łowić przez cały rok. Tekst ukazał się na łamach magazynu „National Geographic Traveler. Przewodnik po najpiękniejszych wyspach – Morze Śródziemne. 25 pomysłów na wakacje” (nr 01/2019).
Nie tylko sałatka grecka. Podpowiadamy, co zjeść w Atenach [SMAKI ŚWIATA]
Kuchnia grecka uchodzi za jedną z najsmaczniejszych i najzdrowszych. Spacerując po Atenach dosłownie na każdym rogu natrafiamy na kolejną tawernę pełną ludzi. Nic dziwnego – chyba nigdzie indziej na świecie świeże ryby i owoce morza, a przede wszystkim warzywa skąpane w greckim słońcu, nie smakują tak nieziemsko.
W tym artykule: Śniadanie w Atenach Na tropie najsmaczniejszej tawerny Giantes – ulubiona restauracja Dionisosa Sturisa Ateńska specjalność: Bary na dachu Ateny na słodko Szukając najsmaczniejszych miejsc w nowo odwiedzanych regionach i miastach, warto wcześniej zaczerpnąć języka u lokalsów. Unika się w ten sposób miejsc, które powstały wyłącznie z myślą o turystach i ich kieszeniach. Oszczędza się też czas spędzany na kłopotliwych poszukiwaniach. W cyklu „Smaki świata” jako dziennikarze National-Geographic.pl rekomendujemy tylko te lokale, które sami odwiedziliśmy. I te, które zrobiły na nas wrażenie podawanymi daniami i atmosferą miejsca. Autentyczne greckie jedzenie jest niedrogie i smaczne. To dlatego pewnie ateńczycy chętnie jedzą poza domem. Trzeba się naprawdę postarać, by w stolicy Grecji trafić na pizzerię czy restaurację tajską. Nic z tego. Tu je się po grecku. I trudno się dziwić. Kuchnia grecka, sięgająca tradycjami czasów antycznych, powstała w oparciu o 3 podstawowe produkty, którymi tutejsza ziemia szczodrze obdarza jej mieszkańców: pszenicę, oliwę z oliwek, wino. Na tej bazie powstaje większość potraw codziennej greckiej diety. Znakomicie smakują tu również świeże warzywa (te pomidory!), zioła, ryby i owoce morza. Co ciekawe, kuchnia grecka powinna usatysfakcjonować zarówno wegetarian, jak i osoby mięsożerne. Najpopularniejsze dania mięsne powstają z wieprzowiny, drobiu, cielęciny, jagnięciny i koziny. Pieczywo w Grecji to nie tylko pita, ale również znany nam chleb pszenny. Do tego ogromny wybór serów i jogurtów. Kali orexi, czyli smacznego! Śniadanie w Atenach Grecy praktycznie nie jedzą śniadań. Poranny posiłek zazwyczaj ogranicza się do kuluri (obważanek) albo kawałka pity. Te produkty mają wysoką wartość odżywczą i są doskonałym źródłem energii. Gdzie ich szukać? W małych piekarniach, cukierniach i okienkach z kawą rozsianych po całym mieście. Akropol to bez wątpienia największa atrakcja turystyczna Aten. Na spacer po wzgórzu warto się jednak wybrać z rana, kiedy południowe słońce nie jest jeszcze tak dotkliwe. Po drodze z centrum miasta czeka niepozorny lokal Ipanema espresso bar & bakery (Kekropos 5), gdzie za kilka euro można zjeść znakomite greckie wypieki na słono (z fetą, z mięsem i z warzywami) oraz na słodko (znakomite ciasto filo z pistacjami). Do tego kubek kawy do ręki. Latem większość lokali serwuje różnego rodzaju kawy na zimno. Typowa grecka kawa (Ελληνικός καφές, Ellinikós kafés), znana również jako „kawa po turecku”. Na bazie espresso albo lub kawy rozpuszczalnej można też dostać różnego rodzaju kawy mrożone. Wakacje w Grecji: co zjeść w tym przepięknym i słonecznym kraju? Planując wakacje w Grecji, warto przygotować sobie listę potraw, które trzeba zjeść w tym kraju. Oto TOP 5 dań, których musicie skosztować. Na greckie śniadanie na słodko warto wybrać się do baru Queen Bee Athenes (Patriarchou Ioakim 45), gdzie poza znakomitymi propozycjami z jaj można też zamówić ogromne croissanty z pistacjami (2,40 EUR). Skoro mowa o pistacjach – z ich uprawy słynie pobliska wyspa Egina. Orzechy pistacjowe można więc spotkać jako dodatek do wielu dań. Absolutnym mistrzostwem są pankejki z pistacjami (9 EUR) w Burratino (Mitropoleos 36). Ogromna porcja śniadaniowych placków da energię do zwiedzania miasta przez wiele godzin. Po małą śniadaniową przekąskę można wpaść do ΑΡΙΣΤΟΝ ΛΟΜΠΟΤΕΣΗ (Voulis 10). To właściwie bardziej piekarnia niż bar. Przygotowywane tam świeże wytrawne ciasto drożdżowe nadziewane ciepłą fetą i pomidorami oraz pieczywo z kozim serem pomogą szybko i smacznie zacząć dzień w Atenach. Na tropie najsmaczniejszej tawerny Wybierając się na posiłek w Atenach, przygotujcie się na ucztę. Bez względu na to, czy do greckiej tawerny trafi się na obiad, czy na kolację, nie ma mowy, by wyjść głodnym. Porcje są naprawdę ogromne, więc czasami warto rozważyć zamówienie jednego dania na dwie osoby. Obowiązkowo należy zacząć od horiatiki, czyli sałatki wiejskiej, wszędzie poza Grecją znanej jako „sałatka grecka". Pomidory, ogórki, cebula, oliwki i spory kawał sera feta obficie polanego grecką oliwą, a całość posypana oregano, to „must-eat" w Atenach. Nigdzie indziej horiatiki nie smakuje tak wybornie. Sałatkę można potraktować jako pełne danie. Zwłaszcza jeśli na przystawkę weźmie się tzatziki, czyli jogurtowy dip z ogórkami i czosnkiem. Taki lekki, ale obfity obiad sprawdza się zwłaszcza w upalne dni. Szczególnie polecam rodzinną tawernę Scholarchio (Tripodon 14), gdzie klasyki greckiej kuchni można dostać w dobrych cenowo zestawach z napojem i deserem. Pomimo dostępu do znakomitych warzyw i ziół, ateńczycy nie unikają mięsa. W tawernie Mpirimplo (Ploutarchou 26) serwują wyśmienitą jagnięcinę i owoce morza. Ośmiornica jest tutaj podawana z pastą na sposób włoski. Znakomitym wyborem będzie musaka (11 EUR), czyli zapiekanka na bazie bakłażana, pomidorów i mięsa. A także tradycyjna revithada (6,90 EUR), wolno gotowana przez 10 godzin zupa z grochu włoskiego podawana z greckim jogurtem. Po najlepsze ryby i owoce morza warto wybrać się do mariny jachtowej. Tawerna Nisos (Paleo Faliro) jest znana z grilowanych kalmarów (8,90 EUR) i krewetek (13,50 EUR). Można też tu poprosić o garnek świeżych małży podawanych w serze saganaki (10,20 EUR) oraz makaron z homarem. Większość tawern na powitanie stawia na stole butelkę dobrej wody z kranu. Za wino i piwo trzeba już oczywiście zapłacić. Jeśli ma się ochotę spróbować lokalnego napoju bezalkoholowego, najlepiej zamówić Mastyks, czyli napój z żywicy pistacji kleistej (Pistacia lentiscus). Z napoju przygotowywane są lemoniady i różnego rodzaju popitki. Świetnie chłodzi w gorące dni i, co istotne, nie zawiera zbędnych cukrów. Giantes – ulubiona restauracja Dionisosa Sturisa O kulinarne rekomendacje, co zjeść w Atenach poprosiłem Dionisosa Sturisa. Urodzony w Grecji pisarz, autor książek reporterskich i kulinarnych wie o tym mieście znacznie więcej ode mnie. Jako swoją ulubioną restaurację w Atenach wskazuje Giantes (Valtetsiou 44). – Co znaczy Giantes? Nikt dokładnie nie wie. Grekom sprezentowali ten wyraz Turcy, Turkom Persowie. Wiele, wiele stuleci temu – opowiada pisarz. – Wiadomo jedynie, że ma związek z przeszłością i tradycją. Znajduje się przy deptaku, ciągnącym się wzdłuż odrapanych, wiekowych kamienic, których ściany pokryte są plakatami i kolorowym graffiti. To znak rozpoznawczy Exarchii – dzielnicy buntowniczej, wyluzowanej, anarchistycznej. Klientela Giantes to lokalsi, ateńczycy z odleglejszych dzielnic oraz co ambitniejsi, lepiej zorientowani turyści, którzy wybierają tylko polecane miejsca. – Przed niebieską bramą wejściową (Grecy wierzą, że kolor niebieski pochłania złe moce) rosną drzewa oliwkowe. Za bramą znajduje się wielkie, zadaszone podwórko – pierwsza restauracyjna sala. Mnóstwo w niej, niby w ogrodzie, donic z ziołami i kwiatami, a przez dziurę w suficie wystają dwie dorodne, wysokie na cztery metry akacje. W środku panuje zwykle zbawienny chłód – to dzięki wiatrakom i wielkim oknom oraz przeciągom, które hulają między podwórkiem, a salą dla palących, między stołami a barem. Wystrój jest nowoczesny i swojski jednocześnie, elegancki i rustykalny. Metal i drewno, intensywne kolory ścian, krzeseł i talerzy, prowincja i metropolia. Zawsze, gdy zaglądam do Giantes, czuję się, jakbym, nie opuszczając Aten, wylądował na jednej z mniejszych, greckich wysp – dajmy na to na słynącej z grochu i fawy cykladzkiej Schinusie. Grecja w pigułce. Właściciele to moi dobrzy znajomi. Każda wizyta u nich - choć nie wiem, jakbym się śpieszył - zamienia się w długą biesiadę. Zamawiam mezedes – czyli przystawki. Jest ich zwykle tyle, że z trudem mieszczą się na stole i z powodzeniem zastępują danie główne. Frytki z cukinii w panierce, tzatziki, warzywne keftedes (kotleciki) z karmelizowaną czerwoną cebulą, bakłażan imam (faszerowany duszonymi warzywami) z podpieczoną fetą, ciecierzyca z pieca według przepisu z wyspy Sifnos oraz kreteńska sałatka z serem mizithra. Do tego białe wino – szlachetna malagouzia lub pachnąca i smakująca żywicą retsina. A na deser kawa z tygielka – grecka, czyli turecka. Oraz ekmek – ciasto z budyniem i kremem, posypane pistacjami, nasączone sokiem z cytryny i wodą różaną. Słodkie, o delikatnej strukturze i wyglądzie dość wytwornym. Smakuje wschodem i osmańską tradycją, choć Grecy lubią powtarzać, że jest greckie. – Będziecie wracać do Giantes, gwarantuję – mówi Dionisios Sturis. Ateńska specjalność: Bary na dachu Znajoma Greczynka po przeprowadzce na jakiś czas do Warszawy na pytanie, czego jej najbardziej brakuje z rodzinnych Aten, bez zastanowienia przyznała: „wzgórz!". I rzeczywiście, stolica Polski w porównaniu ze swoim greckim odpowiednikiem jest płaska jak stolnica. Ateny tymczasem to miasto porozrzucane na wielu wzgórzach i pagórkach. Najważniejszy z nich to oczywiście Akropol. Przede wszystkim z myślą o turystach więc na każdym rogu centrum można trafić na napis „Rooftop bar". Bary na dachu zapewniają za dnia miłą, wręcz sielankową atmosferę. Po zmroku zapełniają się tłumami ludzi, poszukujących kufla dobrego piwa lub wyrafinowanych drinków alkoholowych. Jeden z najciekawszych barów z fantastycznym widokiem na Akropol znajduje się na dachu hotelu Academias (38 Akadimias, Omirou). Miejsce nazywa się NYX i nawiązuje do greckiego określenia nocy. W NYX nie tylko można się napić znakomitego drinka, ale również zjeść dania inspirowane kuchnią japońską. Ciekawym doświadczeniem będzie wybranie się na jedno z ateńskich wzgórz, gdzie podczas pikniku z własną butelką wina na trawie można obserwować zachód słońca. Najpopularniejsza jest góra Filopapposa, na którą z centrum miasta można dojść z około 20 minut. Wejście pod górę nie jest wymagające, a widoki z góry, zwłaszcza podczas „golden hour" dają niezapomniane wrażenie. Ateny na słodko Zamawiając deser w Atenach, jednego można się spodziewać na pewno – będzie bardzo słodko. Greckie słodkości nawiązują smakiem do tradycji kuchni starogreckiej i bizantyjskiej. Sporo też jest tu wpływów bliskowschodnich. Typowy deser będzie miał w składzie orzechy, miód i owoce. Baklawa to chyba najbardziej znany grecki przysmak. Przełożone warstwami ciasto filo z kruszonymi orzechami włoskimi i miodem to lokalny klasyk. Najlepiej smakuje świeża, z gałką lodów waniliowych. I tak podawaną baklawę (7 EUR) znajdziecie m.in. w tawernie Lithos (Esopou 17). Warto się tam wybrać wieczorem, kiedy życie w dzielnicy Psirri ożywa dziesiątkami barów i knajpek. Tym bardziej, że tuż obok Lithos znajduje się jedno z najdziwniejszych, a zarazem najbardziej fascynujących miejsc w Atenach. Little Kook (Karaiskaki 17) to kawiarnia, a właściwie cała okolica kilku malutkich uliczek dzielnicy Psirri, w całości inspirowana baśniami. Całość wygląda jak żywcem wyciągnięta z filmów Tima Burtona. Mieszają się tu inspiracje Willym Wonką i Alicją z Krainy Czarów. W otoczeniu bajkowych postaci na gości w każdym wieku czekają słodkie ciasta i przeróżne naleśniki. Little Kook zmienia wystrój kilka razy w roku. Szczególnie warto tu wpaść w okolicach Halloween. To miejsce po prostu trzeba zobaczyć. Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska". Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów w technologiach. Miłośnik tenisa i europejskich stolic.
Zrób sobie greekend! Jak spędzić weekend w greckim stylu i poznać najciekawsze atrakcje Grecji
Spokojne poznawanie Aten połączone z rejsem na Wyspy Sarońskie. Oto idealny pomysł na weekend w greckim stylu.
W tym artykule: Weekend w greckim stylu – spacerem przez Ateny Weekend w greckim stylu – Muzeum Benaki i ulica Ermou Weekend w greckim stylu – Akropol Weekend w greckim stylu – rejs na Wyspy Sarońskie Weekend w greckim stylu – Hydra Weekend w greckim stylu – Poros Weekend w greckim stylu – Egina Weekend w greckim stylu – informator praktyczny Nie mogłem zacząć dnia inaczej niż kawą. Mocną, aromatyczną, parzoną po grecku, wypitą o poranku w niewielkiej kawiarni Cupaki Street Espresso przy ul. Emmanouila Benakisa, w pobliżu hotelu, gdzie mieszkałem. Umówiłem się tutaj ze znajomą przewodniczką, Olympią Gerakopoulou, pół Greczynką, pół Polką (na drugie imię ma Katarzyna – po polskiej babci). Wybrałem się z nią na spacer po Atenach. – Zamów sobie podwójną kawę, naprawę mamy na to czas. I tak zobaczysz to, co najważniejsze – zapewnia mnie Olympia. Weekend w greckim stylu – spacerem przez Ateny Zamiast z samego rana pędzić na Akropol, my zostawiamy go sobie na popołudnie i połączymy z wizytą w Muzeum Akropolu. Tymczasem główną ulicą miasta – Panepistimiou, ruszamy w stronę najsłynniejszego miejskiego placu – Syntagma (placu Konstytucji). Stoi przy nim budynek parlamentu, a na jego tyłach mieści się rozległy Ogród Narodowy. Tutaj też znajduje się Grób Nieznanego Żołnierza, przed którym co godzinę odbywa się zmiana warty. Można wówczas lepiej przyjrzeć się ewzonom, żołnierzom Gwardii Prezydenckiej ubranym w charakterystyczne mundury. Noszą plisowane spódniczki z 400 fałdami na pamiątkę 400 lat tureckiej niewoli. Po drodze na plac zatrzymujemy się przy Trylogii Ateńskiej. Tak Grecy nazywają trzy potężne neoklasycystyczne gmachy stojące przy ul. Panepistimiou. To Grecka Biblioteka Narodowa, Uniwersytet Ateński i Akademia Ateńska. Zostały wybudowane w XIX w. na polecenie Ottona I, pierwszego króla niepodległej Grecji. – Król zatrudnił duńskiego architekta Christiana Hansena, który miał za zadanie przekształcić Ateny, wówczas małe miasto, w metropolię. Otton I był tak zafascynowany jego pomysłami, że mianował go nawet w 1834 r. nadwornym architektem – podkreśla Olympia. Christian do pracy nad nowymi Atenami ściągnął swojego brata Teofila, także architekta. Trylogia Ateńska to ich najbardziej znane dzieło, choć Christian projektował też i domy mieszkalne, i kościoły. Ateny w 48 godzin. W cieniu Akropolu Wycieczka do Aten to podróż do źródeł naszej kultury – bardziej w czasie niż przestrzeni. Z całej tej trójcy największe wrażenie robi na mnie budynek Akademii Ateńskiej, którego fronton zdobi rzeźba „Narodziny Ateny” dłuta rzeźbiarza Leonidasa Drosisa. Przed wejściem do gmachu siedzą marmurowe figury Sokratesa oraz jego ucznia Platona. Z wysokich kolumn patrzą na przechodniów Atena i Apollo. Nie mniej zachwycający jest fresk zdobiący Uniwersytet Ateński i ukazujących starożytnych greckich myślicieli. – Ostatni z trylogii powstał budynek biblioteki narodowej. Teofil Hansen, projektując go, wzorował się propylejami (bramą) na Akropolu. Dlatego swym stylem przypomina dorycką świątynię – wyjaśnia Olympia. Weekend w greckim stylu – Muzeum Benaki i ulica Ermou Z placu Syntagma skręcimy na najbardziej znany handlowy deptak Aten, ulicę Ermou (Hermesa) biegnącą do najpopularniejszego handlowo-knajpianego placu Monastiraki. Jednak Olympia proponuje, byśmy najpierw choć na chwilę wstąpili do, jak podkreśla, wciąż pomijanego przez wielu turystów Muzeum Benaki sąsiadującego z Ogrodem Narodowym. W tym greckim muzeum sztuki, w willi należącej przed laty do rodziny greckiego kupca Emanuela Benakisa, późniejszego burmistrza Aten, można podziwiać gigantyczną wręcz kolekcję. To ponad 60 tys. przedmiotów pochodzących z okresu od III w. p.n.e. do początków XX w. Benakis wydał wiele pieniędzy na gromadzenie sztuki z całego świata. Muzeum założył jego syn Antonis, potem przekazał zbiory państwu. Mnóstwo tu biżuterii, drewnianych rzeźb, ceramiki, strojów greckich. Ale także zbiorów religijnych – są ikonostasy, teksty ewangelii, szaty liturgiczne i ikony. Dla miłośnika sztuki, który ma czas na spokojne podziwianie zbiorów, to wymarzone miejsce do podróży w czasie. Nas, niestety, podczas tego nieśpiesznego spaceru czas jednak zaczyna powoli gonić. Na handlowym deptaku Ermou nie zabawiamy zbyt długo. Kupujemy jedynie na przekąskę daktyle nadziewane orzechami i czekoladą i ruszamy do miejsca, które zachwyciło mnie na zdjęciach w przewodniku. Rozciągająca się u stóp Akropolu dzielnica Plaka to labirynt wąskich uliczek z kolorowymi kamienicami i willami, restauracjami, antykwariatami, galeriami, kościółkami i ulicznymi sprzedawcami kwiatów. Budowle starożytnej Grecji – najważniejsze wzniesione obiekty. Gdzie można je zobaczyć? Budowle starożytnej Grecji to bez wątpienia jedna z największych atrakcji tego niezwykle pięknego kraju. Które z nich należy uznać za najważniejsze? Zapraszamy na wycieczkę szlakiem prezen... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/budowle-starozytnej-grecji-najwazniejsze-wzniesione-obiekty-fot-miguel-palacios-cover-getty-images-1da8461.jpeg" width="938" height="611" alt="Budowle starożytnej Grecji - najważniejsze wzniesione obiekty (fot. Miguel Palacios/Cover/Getty Images)" title="Budowle starożytnej Grecji - najważniejsze wzniesione obiekty (fot. Miguel Palacios/Cover/Getty Images)" /> Są też grajkowie umilający swoją muzyką czas gościom klimatycznych kafejek. Takich jak Melina Mercouri Café przy ul. Lisiou 22. Jest ona poświęcona „13. bogini”, jak nazywają Grecy tę piosenkarkę, aktorkę i minister kultury. – Była pierwszą osobą, która oficjalnie zażądała od Brytyjczyków zwrotu rzeźb z Akropolu. Wywiózł je w pierwszej połowie XIX w. lorda Elgin, ambasador brytyjski w imperium osmańskim, które obejmowało wówczas Grecję – mówi Olympia. Przypomina też, że Melina Mercouri była także pomysłodawczynią wybieranej co roku Europejskiej Stolicy Kultury. Weekend w greckim stylu – Akropol Na Akropol wchodzimy od jego południowej strony, przemierzając deptak Dionizego Areopagity, patrona miasta. Według Dziejów Apostolskich był to pierwszy Ateńczyk, który nawrócił się na chrześcijaństwo po kazaniu apostoła Pawła. Stoją tam okazałe kamienice należące do bogatych Ateńczyków. Jeden z domów z widokiem na święte wzgórze należy do greckiego muzyka Vangelisa. Mijamy odeon Heroda Attyka z 161 r., uważany za najwspanialszy, ale też największy z odeonów starożytnych. Obecnie odbywają się tutaj koncerty podczas Festiwalu Ateńskiego. Wspinamy się po schodach, przechodząc przez główne wejście na Akropol, zbudowane ok. 437 r. p.n.e. Propyleje. Siadamy na kamieniach niemal na środku Górnego Miasta. Podziwiamy najokazalszą z budowli, jaką jest Partenon. To świątynia poświęcona Atenie Dziewicy, zaprojektowana przez najwybitniejszego greckiego rzeźbiarza Fidiasza. Zerkamy też w stronę ganku kariatyd przyklejonego do Erechtejonu (jońska świątynia budowana w latach 421–395 r. p.n.e., poświęcona Posejdonowi i Atenie). – Akropol nie jest najwyższym wzniesieniem, ale za to bardzo rozległym (ok. 270 m długości i ok. 156 m szerokości), dlatego nadawał się do zamieszkania. Było też tutaj źródło wody. Pierwsze osady powstawały tu w neolicie. W starożytności Akropol pełnił funkcje obronne. Miasto zostało zniszczone podczas wojen perskich i odbudowane w V w. p.n.e. przez polityka i reformatora demokracji Peryklesa – mówi Olympia. Przyglądam się zbudowanemu z białego marmuru pentelickiego Partenonowi, który wydaje się budowlą idealnie prostą. – Wydaje się, że jest kombinacją linii i kątów prostych, ale to złudzenie. Część podstawy jest lekko wypukła, kolumny nieco pochylono do wewnątrz. Te krzywizny dają złudzenie idealnego pionu i poziomu. Architekci chcieli osiągnąć tzw. złotą proporcję – opisuje przewodniczka. Miasta w Grecji - malownicze miejsca, które warto odwiedzić [PRZEWODNIK] Grecja wieńczy Bałkany od południa. To gorące, wybitnie atrakcyjne turystycznie państwo co roku przyciąga miliony turystów. Większość z nich decyduje się na wypoczynek na plaży, korzyst... Na Akropolu nie można oglądać najsłynniejszego dzieła Fidiasza, czyli fryzu z Partenonu. Jego część znajduje się w Muzeum Akropolu, gdzie zgromadzono niezliczoną liczbę innych artefaktów odkopanych na wzgórzu podczas prac archeologicznych, a także oryginalne rzeźby kariatyd (przy Erechtejonie są ich kopie). – Niestety mamy tylko pięć kariatyd, szósta jest w Wielkiej Brytanii. Podobnie jak znaczna część Fryzu Partenońskiego, ukazującego procesję z darami dla Ateny. Fidiasz pracował nad nim wraz ze swoimi uczniami. To było ogromne dzieło, miało 160 m długości, składało się z ponad 100 prostokątnych bloków, ciągnęło się tuż poniżej stropu, na wysokości 12 m – wylicza Olympia, gdy stoimy przed zachowanym fragmentem w Muzeum Akropolu. Wspomniany lord Elgin doprowadził do wywiezienia z Aten aż połowy ocalałych rzeźb z Partenonu. Grecy do dziś mówią o największej grabieży, do jakiej doszło na przestrzeni wieków w ich kraju. Urzędnicy wciąż apelują do brytyjskiego rządu o zwrot zabytków, a podróżni lądujący na lotnisku w Atenach proszeni są o poparcie tej inicjatywy (aż 94 proc. turystów z całego świata jest za). Swój głos także oddałem. Wieczór spędzamy nie na Akropolu, lecz na jednym z dachów w jego pobliżu. Święta góra widoczna jest niemal z każdego punktu miasta – zabronione jest budowanie powyżej wysokości wzgórza. Wybieramy koktajl bar A for Athens przy placu Monastiraki. Mamy stąd widok nie tylko na Akropol, ale też na Zatokę Sarońską, którą lepiej poznam kolejnego dnia. Weekend w greckim stylu – rejs na Wyspy Sarońskie Tego dnia nie było mowy o leniwym poranku przy kawie. O wschodzie słońca jestem już na nogach, a kwadrans po godzinie 7 wchodzę na pokład statku Cosmos zacumowanego w marinie w zatoce Faliro, którym popłynę przez Archipelag Saroński, by w ciągu jednego dnia doświadczyć piękna trzech z siedmiu sarońskich wysp: Hydry, Poros i Eginy. To jedna z najpopularniejszych wycieczek z Aten, o czym świadczy liczba pasażerów zajmujących wygodne kanapy w kantynie i krzesełka na górnym otwartym pokładzie. Na statku mam wszystko, czego potrzebuję, by odkrywać moją grecką stronę natury. Mogę zamówić specjały greckiej kuchni, popróbować lokalnych win, posłuchać muzyki na żywo, a przede wszystkim – nacieszyć oko widokami na niebieską zatokę i zielone wyspy. Weekend w greckim stylu – Hydra Do Hydry, leżącej najdalej na naszej trasie rejsu, dopływamy po trzech godzinach od wypłynięcia z Aten. Po tej maleńkiej (pow. ok. 50 km kw.) skalistej wyspie, na której zabroniony jest ruch samochodów, a nawet rowerów (jedynymi autami, które mogą tu jeździć, jest wóz straży pożarnej i karetka pogotowia, zaś codzienny transport towarów odbywa się na osłach), oprowadza mnie przewodnik Pedros. Nie ma tu ani wielkich hoteli, ani mnóstwa domów do wynajęcia. Większy ruch w małym porcie zaczyna się tylko wtedy, gdy dopływa kolejny statek z turystami, którzy na zwiedzenie Hydry mają nieco ponad godzinę. Pozdrowienia z Grecji. Szlakiem Meteorów Pociąg z Aten w ślimaczym tempie pokonuje kilometry. Tu-tu, tu-tu... Tu-tu, tu-tu... Z każdą chwilą przybliżamy się do strzelistych skał Meteorów. – Hydra oznacza nawodnienie, bo było tu wiele źródeł słodkiej wody, które jednak zniknęły w wyniku ruchów sejsmicznych. Dzisiaj woda na wyspę jest dostarczana z lądu – tłumaczy Pedros. – To wyspa kosmopolityczna, artystycznej bohemy, bardzo popularna stała się w latach 50. i 60. XX w. Właśnie wtedy zamieszkało tu wielu poetów, pisarzy, malarzy, muzyków. Mieszkał tu np. Leonard Cohen. Nakręcono tutaj także film „Chłopiec na delfinie” z Sophią Loren. Aż pięciu premierów Grecji pochodziło z Hydry, a największy gwiazdozbiór to gwiazdozbiór Hydry, Ptolemeusz umieścił go na swojej liście 48 konstelacji – z dumą podkreśla Pedros. Dodaje także, że Hydra była kiedyś morską potęgą, posiadała 150 statków handlowych i mieszkało na niej ponad 40 tys. osób (dzisiaj tylko 3 tys.). Można się tu wspiąć na górę boga miłości Erosa, gdzie stoi męski klasztor Proroka Eliasza. Można też miłości poszukać w porcie albo napić się tam znakomitej kawy. Można również zajrzeć do katedry Wniebowzięcia NMP – maleńka Hydra reklamuje się jako wyspa ponad trzystu kościołów. Albo podziwiać bielone domy z czerwoną dachówką oraz XVIII i XIX-wieczne rezydencje budowane przez bogate kupieckie rody. Na to wszystko potrzeba jednak więcej czasu. Weekend w greckim stylu – Poros Podróż z Hydry na Poros zajmuje niewiele ponad godzinę. To moment na zjedzenie obiadu w kantynie i złapanie słońca na górnym pokładzie. Pastelowe domy na Poros wznoszą się na zboczu wzgórza, na którego szczycie stoi Wieża Zegarowa. To pierwszy widok, jaki zapamiętuję, wpływając do portu. Wyspa jest niemal częścią Peloponezu, oddzieloną od lądu zaledwie wąskim kanałem. To wyspa cytrusowych gajów i sosnowych lasów, najbardziej zielona ze wszystkich trzech odwiedzanych. W porównaniu z tętniącą życiem Hydrą, Poros wydaje się wręcz wyludniona. W knajpkach pusto, podobnie jak w sklepach z pamiątkami. Niektórzy pewnie by powiedzieli, że na tej wyspie nie ma co robić. Ja bym sobie tutaj z wolnym czasem poradził doskonale. Mógłbym po prostu pobyć, połazić (np. do monastyru Zoodochos Pigis i świątyni Posejdona). Albo pokąpać się w morzu lub pojeździć skuterem – te można wypożyczyć w marinie. Takie nicnierobienie bardzo by mi się przydało. Jednak tym razem nici z mojego perfekcyjnego planu. Po wdrapaniu się do Wieży Zegarowej, i spojrzeniu z góry na wyspę i Peloponez, znów odbijamy od brzegu. Weekend w greckim stylu – Egina Zachwycająca XIX-wieczną architekturą Egina jest największą wyspą na naszej trasie. – W starożytności miasto Egina rywalizowało z Atenami. To tutaj także wybito pierwszą monetę w Europie. Tu utworzono pierwszą marynarkę wojenną w Grecji i to Egina – a nie Nafplio, jak powszechnie się sądzi – była pierwszą stolicą walczącej o niepodległość Grecji – mówi przewodniczka Elina, która wraz ze mną wsiada do autobusu. Wyruszamy na krótki objazd po wyspie. Jedziemy na północny zachód, mijając pistacjowe sady na wzgórzach – tutejsze orzeszki pistacjowe uchodzą za najlepsze w całej Grecji i po nie właśnie przypłynąłem. Ich już nie ma, ale przetrwali w naszej mowie. Grecy – twórcy nieśmiertelnego języka Greka jest najstarszym znanym językiem świata używanym nieprzerwanie do dziś. Większość systemów komunikacji, którymi posługiwali się twórcy innych cywilizacji, dawno już wymarła, a ... Docieramy do położonej w sosnowym lesie ruin świątyni Afai (490 r. p.n.e.) uchodzącej za jeden z najwspanialszych antycznych zabytków Grecji, położonej ok. 12 km od miasta Egina. – To jedyna świątynia w Grecji poświęcona właśnie bogini płodności Afai, czczonej wyłącznie na Eginie. Jest o 60 lat starsza od Partenonu, była wzorem dla jego architektów – wyjaśnia Elina. Opowiada też o świętym trójkącie, jaki w starożytności świątynia Afai tworzyła wraz ze świątynią Posejdona na przylądku Sunion i Akropolem ateńskim. – Do dziś uczeni zastanawiają się, jak Grecy byli w stanie obliczyć ogromne odległości pomiędzy różnymi świątyniami i tworzyć na mapach równoboczne i równoramienne trójkąty. Tajemnicą pozostaje także ich znaczenie – dodaje Elina. Oglądam pozostałości świątyni, podziwiam też ze wzgórza panoramę Zatoki Sarońskiej. Mam jeszcze chwilę, by w pobliskim sklepie kupić kilka opakowań pistacji i skosztować naturalnych pistacjowych lodów. Na nic więcej nie starcza już czasu. W drodze powrotnej do Aten na statku rozpoczyna się muzyczne show. Tancerze Yannis i Nikkos zapraszają wszystkich na parkiet. Dołączam do nich, ćwiczę kroki greckich tańców, doskonale się przy tym bawiąc. I nabieram jeszcze większej ochoty na kolejny rejs i znacznie dłuższe odkrywanie greckich wysp. Weekend w greckim stylu – informator praktyczny Dojazd Samolotem z Warszawy do Aten. Do stolicy Grecji lata LOT, a także linia Ryanair z Modlina. Leciałem tą ostatnią i za bilet w dwie strony zapłaciłem 150 zł. Transport W Atenach najszybciej podróżuje się trzema liniami metra, są także autobusy, trolejbusy i tramwaje. Bilet 90-minutowy kosztuje 1,20 euro, a 24-godzinny bilet to wydatek 4,10 euro. Grecja: odkryto bezgłowe posągi kobiet Pierwszy z bezgłowych posągów przedstawia siedzącą na bogato zdobionym krześle właścicielkę grobowca, a drugi inną kobietę – najprawdopodobniej jej służącą – w pozycji stojącej. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/dwa-bezglowe-posagi-odkryte-w-starozytnym-greckim-miejscu-pochowku-przedstawiaja-martwa-kobiete-w-pozycji-siedzacej-i-prawdopodobnie-jej-sluzaca-f85c8cb.jpeg" width="598" height="322" alt="Dwa bezgłowe posągi odkryte w starożytnym greckim miejscu pochówku przedstawiają martwą kobietę w pozycji siedzącej i prawdopodobnie jej służącą" title="Dwa bezgłowe posągi odkryte w starożytnym greckim miejscu pochówku przedstawiają martwą kobietę w pozycji siedzącej i prawdopodobnie jej służącą" /> Nocleg Spałem w Hotelu Titania, świetnie położonym, bo w pobliżu głównych atrakcji miasta. Pokój 2-osobowy ze śniadaniem – ok. 360 zł za noc. W Atenach jest dużo pokojów do wynajęcia w prywatnych domach. Cena za noc – od 70 zł. Spory wybór takich miejsc jest w serwisach booking.com i airbnb.pl Jedzenie W okolicy placu Monastiraki jest mnóstwo tawern. Godna polecenia jest tawerna O Thanasis, gdzie zjecie pyszne suwlaki. Znacznie większe wrażenie zrobiła jednak na mnie restauracja po drugiej stronie tej samej ulicy, przy której znajduje się O Thanasis. To restauracja Bairaktaris Central, którą od sześciu pokoleń prowadzi rodzina Bairaktarich. Na wszystkich ścianach w restauracji są zdjęcia gości. Zajadałem się tu grillowanym serem saganaki i pysznymi liśćmi winogron z ryżem i mięsem. Na koniec uczty goście dostają po kieliszeczku raki. Na zdrowie! Rejs na Wyspy Sarońskie Jednodniowy rejs na wyspy Hydra, Poros i Egina to wydatek 125 euro od osoby. W cenie jest także transfer z hotelu do mariny; athensdaycruise.gr. Nasz ekspert Michał Cessanis Wicenaczelny „National Geographic Traveler", autor podróżniczej serii telewizyjnej „Do zobaczenia” w Dzień Dobry TVN oraz książek „Opowieści z pięciu stron świata” i „Made in China”.
Wakacje w Grecji: co zjeść w tym przepięknym i słonecznym kraju?
Planując wakacje w Grecji, warto przygotować sobie listę potraw, które trzeba zjeść w tym kraju. Oto TOP 5 dań, których musicie skosztować.
W tym artykule: Musaka Suwlaki Taramosalata Meze Gyros Kolebka zachodniej cywilizacji. Kraj, w którym zrodzili się pradawni bogowie, artyści oraz uczeni, którzy ukształtowali europejską kulturę i sztukę. Miejsce, któremu świat zawdzięcza powstanie filozofii. Kim dziś byśmy byli, gdyby nie Sokrates i Platon, którzy nauczyli nas zadawać właściwe pytania i być świadomymi własnej niewiedzy? To właśnie umiłowanie mądrości jest fundamentem ludzkiego rozwoju. Słynna maksyma „wiem, że nic nie wiem” nie jest bowiem kapitulacją, lecz zwycięstwem wiedzy. Starożytni Grecy pozostawili całemu światu niezwykłe dziedzictwo intelektualne i kulturowe. Ale kultura to nie tylko sztuka, literatura czy teatr. To również kuchnia, która często wywodzi się z lokalnych tradycji i przepisów przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Co zjeść w Hiszpanii? TOP 5 potraw, których musisz spróbować w tym kraju Jeżeli planujesz podróż do Hiszpanii, warto wiedzieć, co czeka cię na miejscu. Oprócz pięknych plaż, zjawiskowych krajobrazów i przepięknych zabytków, ten kraj oferuje również niezwykl... Kuchnia grecka to lata tradycji. Przez setki lat wywierała olbrzymi wpływ na kulinaria reszty Europy, a później całego świata. W tym kraju znajdziemy wiele potraw, które rozpalają zmysły i sprawiają, że to właśnie dla nich chcemy tam wracać. Dzisiaj sprawdzamy, co zjeść podczas wakacji w dawnej Helladzie. Musaka To tradycyjna grecka zapiekanka, którą przyrządza się z mielonego mięsa jagnięcego i bakłażana, cukinii i pomidorów. Przypomina nieco włoską lazanię. Całość dopełnia sos beszamelowy i owczy ser. Dobra musaka jest wyrazista i aromatyczna. Przenikają się w niej aromaty białego wina, tymianku, czosnku i oregano. To absolutny klasyk, który znajdziemy w większości greckich restauracji. Suwlaki Kolejna wyjątkowa potrawa, którą trzeba spróbować w Grecji. Suwlaki to po prostu kawałki grillowanego mięsa, najczęściej wieprzowego lub jagnięcego, w formie szaszłyku. Najstarsze wzmianki o tym daniu pochodzą ze starożytności. Ponoć były przyrządzane już w XVII w p.n.e. na wyspie Santorini. Kuchnia szwajcarska: co warto zjeść w kraju Helwetów? Jak twierdzi Kurt Scheller, kuchnia szwajcarska to połączenie północnych i południowych smaków Europy. Czego więc warto spróbować podczas pobytu w Szwajcarii? Suwlaki podaje się najczęściej z warzywami, frytkami i chlebkiem pita lub ryżem. Grecy uwielbiają wspólnie biesiadować i spędzać czas przy grillu. Właśnie dlatego niektóre potrawy powinny być proste do zrobienia, co nie znaczy, że są zwyczajne. Dobrze przygotowane suwlaki są niezwykle delikatne i aromatyczne. Przed pieczeniem długo marynują się w oliwie z oliwek, soku z cytryny, tymianku, pieprzu, słodkiej papryce i czosnku. Jedna uwaga – ich smak naprawdę uzależnia. Taramosalata Bardzo popularna pasta, którą przyrządza się z solonej rybiej ikry. Ma niezwykle kremową i puszystą konsystencję, która rozpływa się w ustach. Nie jest to główne danie, a jedynie dodatek, który możemy podać jako meze (greckie zakąski). Idealnie sprawdzi się jako pasta do chleba. Ma białą lub delikatnie różową barwę. Podaje się ją często ze świeżymi warzywami i oliwkami. Taramosalatę podaje się również w pierwszy dzień Wielkiego Postu. Meze Hiszpanie mają tapas, a Grecy mezedes. Pamiętajmy, że w każdym regionie Grecji, meze będzie się różniło. Dlatego gdziekolwiek jesteśmy, pamiętajmy o tym, aby spróbować lokalnych produktów. W skład tej przystawki wchodzą zazwyczaj: ser feta, oliwki, marynowane owoce morza i greckie wędliny. Mezedes często podawane są na jednym, dużym talerzu. 5 najlepszych pizzerii we Włoszech poleca Matteo Brunetti Po prawdziwą pizzę warto wybrać się aż do Włoch. Specjalnie dla nas ranking najlepszych pizzerii w Italii przygotował znany kucharz Matteo Brunetti. Gyros Chociaż gyrosa dziś możemy zjeść praktycznie na całym świecie, to tylko w Grecji smakuje cudownie. Mam tutaj na myśli nie tylko doznania smakowe, lecz również kulturowe. Być może to tylko efekt placebo, ale zawsze mam wrażenie, że jedzenie jest najlepsze tam, skąd pochodzi. Grecki gyros różni się jednak detalami od arabskiej shoarmy czy tureckiego kebaba. Te kawałki mięsa, skrojone z ogromnego rusztu, podaje się w chlebku pita. W środku znajdują się świeże warzywa, sos tzatziki oraz frytki. To połączenie smaków jest bardzo kontrowersyjne. Jedni je kochają, a inni wprost nie cierpią. Właśnie dlatego, ta potrawa jest tak wyjątkowa. Z doświadczenia wiem, że najlepsze gyrosy zjemy nie w wykwintnej restauracji, a w małych budkach, które specjalizują się tylko w tej potrawie.
Miasta w Grecji - malownicze miejsca, które warto odwiedzić [PRZEWODNIK]
Grecja wieńczy Bałkany od południa. To gorące, wybitnie atrakcyjne turystycznie państwo co roku przyciąga miliony turystów. Większość z nich decyduje się na wypoczynek na plaży, korzystając z pięknej pogody i infrastruktury, a także konkurencyjnych w stosunku do Włoch czy Hiszpanii cen. Jakie są największe miasta w Grecji?
W tym artykule: Ateny Saloniki Korfu Oia (Santorini) Ateny Stanowią stolicę państwa, w której żyje około 3,5 miliona ludzi. Jest to jedna z najchętniej odwiedzanych stolic świata, w której znajdziemy najwspanialsze zabytki kultury antycznej. Latem, między czerwcem a sierpniem, średnia temperatura w dzień przekracza 30 stopni Celsjusza, zatem warto zastanowić się nad zwiedzaniem miasta o innej porze roku, także w zimie – gdyż są tu one łagodne i z niewielkimi opadami. Do miasta najłatwiej dotrzemy droga lotniczą, korzystając z licznych ofert przewoźników, a dzięki popularności kierunku ceny lotów są przystępne. Na miejscu, w celu swobodnego poruszania się po mieście, możemy skorzystać z jednej z trzech linii metra oraz gęstej sieci autobusowej i tramwajowej. Najważniejszym zabytkiem w Atenach jest Akropol. To położony na wzgórzu kompleks starożytnych świątyń - wśród nich znajduje się majestatyczny Partenon, Erechtejon (co ciekawe zburzony i odbudowany jeszcze w starożytności) czy Świątynia Ateny. Zobaczymy też wielki Teatr Dionizosa (który podlegał przebudowie min. w okresie rzymskim) i Propyleje – wejście do Akropolu, monumentalne i pozostawiające niezapomniane wrażenia. Na szczególną uwagę zasługuje Odeon (amfiteatr) Heroda Attyka. Budowla powstała już w naszym wieku, a jej wspaniała akustyka jest wykorzystywana współcześnie i gości najznamienitszych artystów. Niedaleko wzgórza znajduje się Muzeum Akropolu. Warto je odwiedzić, by zobaczyć liczne artefakty znalezione na zboczach wzgórza w ramach prac archeologicznych. Agora ateńska, czyli główny plac starożytnych Aten, wokół którego toczyło się życie mieszkańców gościła także handlarzy, polityków i sportowców. Znajdują się tam starożytne budynki i ruiny budynków sądów, mennicy czy świątyń. Niebywałą ciekawostką jest możliwość przejazdu przez Agorę najstarszą ateńską linią metra. Z okien wagonu zobaczymy między innymi majestatyczną Stoę Attalosa. Jest to zrekonstruowany budynek, w którym dziś znajduje się Muzeum Agory. Warto zwiedzić także Forum rzymskie – znajdujący się 150 metrów od Agory ateńskiej jej odpowiednik, który postał już za czasów panowania na tych ziemiach Rzymu. Wśród pozostałych zabytków Aten należy wymienić między innymi Łuk Hadriana, Kalimarmaro – stadion marmurowy, Świątynię Zeusa Olimpijskiego czy bizantyjskie kościoły. Szukając malowniczych, nastrojowych miejsc warto wybrać się do Plaki. Jest to historyczna część stolicy, w której stoi mnóstwo kilkusetletnich kamienic, często postawionych na ruinach starożytnych budowli. Znajdują się tu liczne sklepy z pamiątkami, restauracje i muzea. Wieczorny spacer czy kolacja w tym miejscu będzie miłym odpoczynkiem po dniu wypełnionym wrażeniami. Jednak lista miejsc, które turysta powinien zobaczyć jest dużo dłuższa i na pobyt tutaj warto zarezerwować sobie przynajmniej kilka dni. Zobacz nasz plan na to, jak zwiedzić Ateny w 48 godzin. Saloniki Leżące nad Zatoką Salonicką, drugie co do wielkości miasto w Grecji – Saloniki – jest centrum naukowym i akademickim, chętnie odwiedzanym przez kongresy międzynarodowe. Średnie temperatury są tu o kilka stopni niższe, niż Atenach, dzięki czemu zwiedzanie w środku lata jest trochę bardziej komfortowe. Znajduje się tu Biała Wieża, z której szczytu można podziwiać miasto. W środku – Muzeum Kultury Bizantyjskiej. Warto też zobaczyć Łuk Galeriusza oraz muzeum – w którym dziś znajduje się kościół św. Jerzego, a także Bazylikę Świętego Jerzego z trzema bocznymi kaplicami – największą świątynię w mieście. Duże wrażenie zrobią na nas mury bizantyjskie i liczne, mniejsze świątynie. Korfu Miasto Korfu leży na wyspie o tej samej nazwie. Wyspa Korfu charakteryzuje się łagodnym klimatem, z chłodniejszym latem, dzięki czemu zwiedzanie jest przyjemne także w okresie letnim. Staromiejska część miasta wpisana jest na listę UNESCO, co jest dużą zachętą dla zwiedzających. Lądowanie na wyspie, jeśli zdecydujemy się na transport lotniczy, dostarczy nam pierwszych wrażeń, gdyż odbędzie się na jednym z najkrótszych pasów startowych na kontynencie. W tym mieście zobaczyć można liczne zabytkowe budowle: zachowaną w niewielkim stopniu świątynię Artemidy, która posiada wiele podobieństw historycznych z ateńskim Partenonem i jest od niego starsza o jeden wiek; latarnię morską Sidero, z której rozpościera się piękny widok na morze; starą twierdzę na wysepce, która została połączona z miastem wysiłkiem ludzkich rąk czy gubernatorski pałac zbudowany w wieku XIX. Po zwiedzaniu miejsc historycznych warto wybrać się do Campiello – zabytkowej dzielnicy z mnóstwem wąskich, klimatycznych uliczek. Znajdują się tam liczne kawiarnie, restauracje i sklepy. Pomimo zmieszczenia tego wszystkiego na niedużej przestrzeni – nie zabrakło miejsca dla zieleni. Warto wybrać się tam wieczorem, by poczuć wyjątkowy klimat tego miejsca. Na Liston – eleganckiej, reprezentacyjnej alei napijemy się pod arkadami dobrej kawy, a potem możemy odwiedzić znajdujący się obok duży plac miejski z imponującą roślinnością. Oia (Santorini) Spragnieni widoków zapierających dech w piersiach powinniśmy odwiedzić tę niewielką grecką miejscowość, leżącą na wyspie wulkanicznej. Warto zastanowić się nad wycieczką poza sezonem wakacyjnym, ze względu na liczbę turystów przybywających do tego miejsca. Najwygodniej dostać się tu samolotem lub statkiem. W tym drugim przypadku dostępnych jest wiele połączeń z Aten. Na miejsce dojedziemy autobusem z Firy, stolicy wyspy. W Oia na Santorini warto spędzić przynajmniej jeden cały dzień, by nacieszyć się wspaniałymi widokami i atrakcjami miejscowości. Leży ona na klifach wulkanicznych, schodzących do morza. Znajduje się tu mnóstwo białych domków, które zbudowane na zboczach i zwieńczone kolorowymi (głównie błękitnymi) dachami i kopułami tworzą niesamowity widok, tak często umieszczany na pocztówkach i fotografowany. Przechadzając się wąskimi uliczkami odkryć można wiele punktów, z których każdy staje się doskonałym miejscem do zrobienia zdjęcia czy choćby podziwiania widoku. Łatwo znaleźć tu kawiarnię czy sklepik z pamiątkami. Na wytrwałych czeka wycieczka do portu Ammoudi – leżącego u stóp miasteczka. Prowadzi do niego 280 schodów, więc powrót na górę może być nie lada wyzwaniem. Spacer do wiatraka, który znajduje się w miasteczku może dać oddech od tłumów – nie wybiera się tam zbyt wielu turystów, a widoki są wspaniałe. Jeśli pozwoli na to czas – warto poczekać z odjazdem z Oia do zachodu słońca, gdyż pejzaże są wtedy najpiękniejsze. Szukając najbardziej eleganckiego miasta w Grecji warto wybrać się do Nauplion, z fortecą Palamidi i Muzeum Archeologicznym na Placu Syntagma. Jeśli potrzebujemy rozrywki i dobrej zabawy – wybierzmy się do Mykonos, które słynie z bycia ośrodkiem nocnego życia. Szukając równowagi między zwiedzaniem a zabawą i wypoczynkiem możemy odwiedzić Lindos – miasto na Rodos, słynące z najpiękniejszych plaż na całej wyspie. PRZECZYTAJ TAKŻE: Wyspy greckie – przewodnik po najpiękniejszych greckich wyspach i ich skarbach Co decyduje o tym, że wakacje w Grecji zawsze są udane? [PRZEWODNIK]
Zatoka Figowa (lub Zatoka Figowców) uważana jest za najpiękniejszą plażę wschodniego wybrzeża wyspy. To dzięki jej walorom rozwinęło się Protaras. Nazwa pochodzi od drzewa figowego zasadzonego tu w XVII wieku, które wciąż tutaj rośnie.
Nazwa: Zatoka Figowa Państwo: Cypr Długość: 1 km Lokalizacja: Protaras Region: Paralimni Akwen: Morze Śródziemne Podłoże: jasny, drobny, złotawy piasek Sezon: od maja do września Opalanie topless: tak Rafy koralowe: brak Sporty: snorkeling, narty wodne, paralotnie, surfing, rowery i skutery wodne, parasailing, kanoe, banana boating Ratownicy: tak Jak dotrzeć: Na plażę z centrum miasta Protaras można dotrzeć pieszo. Miasto znajduje się ok. 50 km od lotniska w Larnace i 16 km od Ayia Napa. Zatoka Figowa (lub Zatoka Figowców) uważana jest za najpiękniejszą plażę wschodniego wybrzeża wyspy. To dzięki jej walorom rozwinęło się Protaras. Nazwa pochodzi od drzewa figowego zasadzonego tu w XVII wieku, które wciąż tutaj rośnie. Zatoka podzielona jest na małe płytkie laguny, które są doskonałym miejscem zabaw dla dzieci. Miejsce zostało wyróżnione niebieską flagą m.in. za wysoką jakość wody. Plaża posiada dobre zaplecze rekreacyjne dające szeroki wybór sportów wodnych. W jej pobliżu nie brakuje też barów i kafejek. Na miejscu znajduje się wypożyczalnia parasoli i leżaków. Około 100 metrów od plaży leży wyspa, które cieszy się dużym powodzeniem wśród zwiedzających. Chcąc się na nią wybrać, wcześniej lepiej zaopatrzyć się w buty, gdyż nadbrzeżne kamienie mają ostre krawędzie. W miasteczku można znaleźć wiele rozrywek dla dzieci typu akwarium oceaniczne czy parki wodne. Na południe od miasta znajduje się Przylądek Greko na który m. in. prowadzi ścieżka mająca swój początek w oddalonej o 3 km zatoki Knossos. Na trasie można podziwiać wiele urwisk oraz nadmorskich jaskiń. Jest tu też naturalny łuk skalny i rzymski kamieniołom. Obszar przylądka przynależy do parku narodowego, który nie obejmuje jedynie cypla gdzie znajduje się latarnia morska, baza wojskowa i stacja retransmisyjna radia. Zarówno wody w okolicy Protaras, jak i przylądka świetnie nadają się do nurkowania. Niegdyś nazwą Protaras określano jedynie miasteczko i plażę. W miarę rozwijania się tego obszaru cały turystyczny przybrzeżny pas dystryktu Paralimni (rozciągający się na odcinku 10 km od Kapparis na północy do Konnos na południu) zaczęto określać jako Protaras. Do regionu należą też m.in. zatoki: Ayia Triada, Vrysoythkia oraz Pernera. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Włochy - Viareggio Hiszpania - Aguas Blancas Grecja - Falasarna Bermudy - Horseshoe Bay Tajlandia - Maya Bay Tajlandia - Pattaya Bahamy - Pink Sands Beach Malta - Ramla il-Hamra Francja - Plage de Rondinara Francja - Plage de Saleccia Portugalia - Praia De São Rafael Grecja - Balos Maroko - Legzira Tanzania - Nungwi Włochy - La Pelosa Grecja - Tsambika Tajlandia - Patong Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Tsambika leży 26 km na południe od stolicy wyspy u podnóża skalnych wzniesień i wydm. Plaża stanowi własność kościoła prawosławnego. Obowiązuje tu zakaz wznoszenia budynków. Dzięki temu miejsce zachowało swój dziewiczy charakter.
Nazwa: Tsambika Państwo: Grecja Długość: 1,5 km Lokalizacja: Rodos Region: Dodekanez Akwen: Morze Śródziemne Podłoże: drobny, złoty piasek Sezon: od maja do września Opalanie topless: tak Rafy koralowe: brak Sporty: narty i rowery wodne, parasailing, wakeboarding, ringo, banana boating, kanoe, łódź motorowa, siatkówka plażowa Ratownicy: tak Jak dotrzeć: Z miasta Rodos najlepiej dostać się samochodem lub skuterem. Plaża znajduje się ok. 1,5 km od drogi głównej, która biegnie wokół wyspy. Przy plaży znajduje się parking. Tsambika leży 26 km na południe od stolicy wyspy u podnóża skalnych wzniesień i wydm. Plaża stanowi własność kościoła prawosławnego. Obowiązuje tu zakaz wznoszenia budynków. Dzięki temu miejsce zachowało swój dziewiczy charakter. Na szczycie jednego ze wzniesień, na północnym krańcu plaży wznosi się monastyr Panagià Tsambika, od którego plaża i przylegający do niej obszar wzięły nazwę. Miejsce często odwiedzają młode bezdzietne kobiety, które składają prośby o potomstwo do pochodzącej z XI wieku ikony Maryi Dziewicy. Aby się tam dostać należy pokonać około 300 stromych schodków. Tsambika jest często odwiedzana przez rodziny z dziećmi. Plaża dysponuje wypożyczalnią parasoli i leżaków oraz niewielkimi kantynami oferującymi kanapki i zimne napoje. Tawerna serwująca dania typowe dla tego regionu znajduje się przy drodze w pewnej odległości od plaży. Kolorowe flagi informują o lokalizacji różnego rodzaju obiektów np. barów czy wypożyczalni sprzętu sportowego. W bezpośrednim sąsiedztwie plaży nie występują żadne hotelowe zabudowania, ale w niedużej odległości można znaleźć kurorty turystyczne. Niedaleko znajduje się przystanek autobusowy przy którym znajduje się mini-market. Okolice Tsambiki to także inne ciekawe atrakcje. Oddalone o 7 km Afandou oferuje pole golfowe a w położonym 24 km. na południe Lindos można zwiedzić Akropol oraz trzy plaże. W pobliżu Tsambiki znajdują się również plaże w Kolympia (6 km), Stegna (7,5 km) oraz Faliraki (14,5 km). Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Włochy - Viareggio Hiszpania - Aguas Blancas Grecja - Falasarna Bermudy - Horseshoe Bay Tajlandia - Maya Bay Tajlandia - Pattaya Bahamy - Pink Sands Beach Malta - Ramla il-Hamra Francja - Plage de Rondinara Francja - Plage de Saleccia Portugalia - Praia De São Rafael Grecja - Balos Maroko - Legzira Tanzania - Nungwi Włochy - La Pelosa Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie