Egipt rozpoczął program śledzenia rekinów przez GPS. Czy turyści będą bezpieczniejsi?
Rekiny z Morza Czerwonego zostały wyposażone w nadajniki GPS. Od tej pory aktywność tych 9 osobników może być śledzona w czasie rzeczywistym. W ten sposób Egipt za jednym zamachem dba o bezpieczeństwo turystów i zbiera ciekawe naukowe dane o zwyczajach tych drapieżników.
Spis treści Egipskie rekiny są śledzone satelitarnie Rekiny w Egipcie: ważne drapieżniki i atrakcja turystyczna Morze Czerwone to raj dla ryb, także rekinów Egipt rozpoczął pilotażowy program monitorowania rekinów w Morzu Czerwonym z wykorzystaniem technologii satelitarnej, jak poinformował portal „Egypt Independent”. Celem jest m.in. poprawa bezpieczeństwa nurkujących i kąpiących się turystów. Jednak groźne incydenty z udziałem rekinów są w Egipcie niezwykle rzadkie. Egipskie rekiny są śledzone satelitarnie Projekt, wspierany przez ministerstwo środowiska, polega na instalacji urządzeń śledzących na żarłaczach tygrysich i białopłetwych - kluczowych gatunkach tego regionu. Do tej pory wyposażono w nadajniki dziewięć osobników złowionych, oznakowanych i swobodnie wypuszczonych w rejonie Marsa Alam. W tej okolicy odnotowano sporadyczne ataki rekinów na ludzi. Cel programu to nie tylko poprawa bezpieczeństwa, ale także zrozumienie wzorców migracji i zachowań rekinów w basenie Morza Czerwonego. Satelitarne śledzenie w czasie rzeczywistym pozwala naukowcom analizować ich trasy, głębokość zanurzenia i częstotliwość odwiedzin obszarów turystycznych. Zdobyte dane nie tylko wzbogacą naukową wiedzę, ale i pomogą w opracowaniu strategii ochrony przyrody. Pomogą też w minimalizacji kontaktów między ludźmi a rekinami. Rekiny w Egipcie: ważne drapieżniki i atrakcja turystyczna Minister środowiska Jasmin Fuad podkreśliła, że rekiny pełnią istotną rolę jako szczytowe drapieżniki, mając fundamentalne znaczenie dla równowagi ekosystemu Morza Czerwonego. Poza tym przyciągają turystów. W Egipcie rozwija się turystyka morska, w tym nurkowanie z rekinami w kontrolowanych warunkach. Popularne kurorty, jak Sharm el-Sheik i Hurghada, często odwiedzane także przez Polaków, oferują nurkowanie i snorkeling z rekinami, prowadzony przez licencjonowanych przewodników. Morze Czerwone to raj dla ryb, także rekinów Rekiny występują w Morzu Czerwonym powszechnie, choć ich spotkania z ludźmi są stosunkowo rzadkie. Morze to, położone między Afryką a Azją, charakteryzuje się ciepłymi, przejrzystymi wodami i bogatą bioróżnorodnością, co sprzyja obecności wielu gatunków rekinów. Można tu spotkać m.in. żarłacze tygrysie, żarłacze białopłetwe, a nawet łagodne rekiny wielorybie, czyli największe ryby świata. Rekiny często występują w pobliżu słynnych raf koralowych Morza Czerwonego, gdzie polują na ryby. Źródło: Egypt Independent, Nauka w Polsce Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Piramidy w Gizie przechodzą turystyczną rewolucję. Sprawdź, co się zmieniło
Piramidy w Gizie przechodzą gruntowną modernizację. Zmienia się organizacja ruchu, warunki dla zwierząt i sposób zwiedzania. Projekt ma całkowicie odmienić wizerunek tego słynnego miejsca.
Spis treści: Nowe wejście do Piramid w Gizie – co się zmieniło? Elektrykiem pod piramidy Piramidy w Gizie to jeden z najbardziej rozpoznawalnych zabytków starożytności. Co roku miliony turystów z całego świata przyjeżdżają w okolice Kairu, żeby zobaczyć piramidę Cheopsa. To jedyny istniejący do dziś cud świata (z pierwszej siódemki). Kto był w Gizie, ten wie, że wizyta na miejscu może wzbudzać różne emocje, również te negatywne. Turyści najczęściej narzekają na natarczywych sprzedawców, złą organizację, tłumy oraz przypadki znęcania się nad zwierzętami. Egipski rząd ruszył już z ambitnym projektem modernizacji słynnego stanowiska archeologicznego. Początki zmian okazały się dość burzliwe. Nowe wejście do Piramid w Gizie – co się zmieniło? Projekt warty 51 milionów dolarów ma na celu uporządkowanie strefy wokół piramid. W planach są m.in. nowe zasady zarządzania ruchem turystycznym i poprawa infrastruktury. Jednym z pierwszych kroków było uruchomienie nowego punktu wejściowego do kompleksu – od strony autostrady Fayoum. Ma on zastąpić dotychczasowe, zatłoczone wejście w pobliżu hotelu Marriott Mena House. Nie obyło się jednak bez oporu. Przewodnicy konni i właściciele wielbłądów, którzy od lat oferowali swoje usługi w okolicy piramid, zablokowali wjazd pojazdów, protestując przeciwko przeniesieniu ich działalności do nowej, wyznaczonej strefy. Jak twierdzą, jest zbyt oddalona od głównego wejścia, co może zmniejszyć ich dochody. W odpowiedzi biznesmen Naguib Sawiris, założyciel Orascom i jeden z liderów projektu, ogłosił, że ci, którzy nie podporządkują się nowym regulacjom, zostaną wykluczeni z działalności na terenie kompleksu. Jak podkreślił, dobro turystów i ochrona dziedzictwa są ważniejsze niż interesy grupy osób, które przez lata szkodziły reputacji miejsca. Elektrykiem pod piramidy W ramach modernizacji wprowadzono również zakaz wjazdu prywatnych pojazdów oraz tradycyjnych autobusów wycieczkowych na teren płaskowyżu. Ich miejsce zajęły przyjazne dla środowiska elektryczne pojazdy. Mimo że to krok w stronę zrównoważonej turystyki, część turystów ma zastrzeżenia. Zdarzały się już przypadki długiego oczekiwania lub konieczności pokonywania trasy pieszo w upale. Firma Orascom zapewnia, że na miejscu działa 45 elektrycznych autobusów kursujących co pięć minut. To nie koniec zmian. Plan obejmuje również renowację wybranych grobowców, uruchomienie nowego centrum dla odwiedzających oraz wprowadzenie systemu biletów online. Jest również szansa, że reorganizacja strefy handlowej doprowadzi do wyeliminowania problemów związanych ze złym traktowaniem zwierząt. Organizacja PETA wielokrotnie alarmowała o przypadkach przemocy wobec koni i wielbłądów. Chodzi tu przede wszystkim o bicie, głodzenie, a nawet porzucanie martwych zwierząt w pobliżu wejścia do kompleksu. – Zwierzęta są dosłownie zajeżdżane na śmierć i porzucane jak śmieci – podkreśla Jason Baker, wiceprezes PETA Asia. Organizacja apeluje do turystów, by nie korzystali z usług przejażdżek na zwierzętach. Wszystkie te zmiany mają przynieść długofalowe korzyści zarówno dla zwiedzających, jak i dla samego dziedzictwa starożytnego Egiptu. Źródło: Euro News Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Egipt, jakiego nie pokazują przewodniki. Tylko wtajemniczeni wiedzą o tych oazach
Kiedy większość turystów pędzi do piramid i kurortów nad Morzem Czerwonym, prawdziwi odkrywcy skręcają w bok – prosto w pustynię. Tam, gdzie kończą się mapy, zaczyna się inny Egipt: dziki, nieujarzmiony i zaskakująco piękny.
Spis treści: Fajum Oaza Sziwa Oaza Baharijja Charga Dachla Farafra Egipt to nie tylko piramidy w Gizie, Kair czy kurorty nad Morzem Czerwonym. To także kraj, którego 90% stanowią pustynie. Mało kto zagląda w tę ogromną, dziką przestrzeń. Na zachodzie kraju rozciąga się Pustynia Zachodnia. Łączy się z Libią i ciągnie się dalej. Od czasów Aleksandra Wielkiego odkrywcy zapuszczali się tu, by poznać nieskażoną naturę i unikatową kulturę oaz. Ich odosobnienie sprawiło, że wciąż pozostają dzikie i autentyczne. Egipskie oazy to kapsuły czasu. Można tu znaleźć złote mumie, rzymskie ruiny, gorące źródła i niezwykłe formacje skalne. Każda oaza ma swój własny charakter. Fajum Fajum wciąż pozostaje mało znany, choć leży tylko godzinę drogi od Kairu. Nazwa regionu może być znajoma dzięki słynnym Portretom fajumskim – malowanym maskom mumii, które dziś można zobaczyć w muzeach, takich jak Luwr czy British Museum. W samym Fajum zostały tylko dwa, wystawione w Muzeum Kom Aushim. Jednak to natura jest największą atrakcją tego miejsca. Prehistoryczne Jezioro Karun przyciąga liczne ptaki, w tym flamingi. Z kolei tajemnicze Jezioro Magii – tak ukryte, że nie znajdziesz go na mapach – przyciąga tych, którzy chcą popływać lub zrobić wyjątkowe zdjęcia. Tafla jeziora odbija niebo, tworząc niesamowity widok na Drogę Mleczną. Jezioro leży na terenie Wadi Al-Hitan, czyli Doliny Wielorybów – wpisanego na listę UNESCO rezerwatu sprzed 40 milionów lat. To największe na świecie cmentarzysko pradawnych wielorybów. Oaza Sziwa Jeszcze w latach 80. XX wieku do oazy Sziwa można było dotrzeć tylko na wielbłądzie. Dziś podróż z Kairu trwa około 12 godzin, ale to nie zniechęca tych, którzy szukają spokoju i tajemniczej atmosfery. Oaza leży zaledwie 48 km od granicy z Libią. W starożytności przybywali tu pielgrzymi, by zasięgnąć rady Wyroczni Amona. Ruiny świątyni na wzgórzu wciąż robią wrażenie. Warto też zobaczyć średniowieczną twierdzę Shali zbudowaną z gliny oraz Górę Umarłych – skałę z setkami grobowców wykutych w kamieniu. Największą atrakcją Sziwy są jednak solne jeziora. Ich intensywnie niebieska woda wygląda jak płynny kryształ, a białe brzegi błyszczą w słońcu. Można tu popływać lub po prostu unosić się na wodzie. Niektóre jeziora są ogromne, inne ledwie mieszczą jedną osobę. Oaza Baharijja To najłatwiej dostępna oaza Pustyni Zachodniej. Leży blisko Kairu i przyciąga turystów zabytkami, gorącymi źródłami i niezwykłym krajobrazem. Legenda głosi, że Aleksander Wielki po wizycie w Sziwie kazał zbudować świątynię także w Baharijji. Jej ruiny można dziś zwiedzać. Jeszcze większe wrażenie robi Dolina Złotych Mumii, gdzie odkryto setki mumii pokrytych złotem. Część z nich jest wystawiona w lokalnym muzeum. Najbardziej niezwykłe miejsce w Baharijji to Czarna Pustynia. To teren wygasłych wulkanów pokryty czarnymi skałami. Przypomina krajobraz z Marsa. Przejażdżka terenówką przez ten obszar to obowiązkowy punkt wycieczki. Po niej warto odpocząć w jednym z kilkuset naturalnych źródeł albo dawnych rzymskich studni. Charga Charga bywa nazywana „małą Italią” starożytnego Egiptu. Rzymianie podbili ją, bo była ważnym punktem na handlowym szlaku. Ślady ich obecności przetrwały do dziś. Najbardziej imponuje twierdza El-Deir. To ogromna budowla, która wciąż stoi niemal nietknięta, mimo upływu wieków. Jej mury pokryte są inskrypcjami. Ślady zostawili to po sobie zarówno starożytni podróżni, jak i brytyjscy żołnierze z czasów I wojny światowej. Na północy oazy leży góra Gebel al-Teir. Można tam zobaczyć prehistoryczne rysunki naskalne i napisy w koptyjskim alfabecie. Najciekawszym miejscem dla miłośników historii chrześcijaństwa jest nekropolia El Bagawat. To jedno z najlepiej zachowanych starożytnych cmentarzysk chrześcijańskich. W ceglastych grobach zachowały się kolorowe malowidła z biblijnymi scenami i greckimi napisami. Dachla Dachla, co po arabsku znaczy „wnętrze”, jest jeszcze spokojniejsza niż sąsiednia Charga. Swój rozkwit przeżywała w czasach grecko-rzymskich. Najlepiej zachowanym zabytkiem z tego okresu jest świątynia Deir el-Hagar. Przypomina słynny Karnak w Luksorze. Wioska Al-Qasr kryje kolejną niespodziankę: pod jej powierzchnią znajdują się ruiny rzymskiej osady. Dziś to sieć opuszczonych glinianych domów i wąskich uliczek, które tworzą niezwykły labirynt historii. Choć Charga ma więcej ruin, Dachla słynie z gorących źródeł. Jest ich tu ponad 600. Woda wypływa z głębokich warstw ziemi i ma właściwości lecznicze. Kąpiel w takim źródle, z widokiem na wapienne klify, to świetny sposób na relaks. Farafra Farafra to najbardziej odosobniona oaza w Egipcie. Prowadzi do niej droga przez Białą Pustynię. Śnieżnobiały piasek przypomina tu śnieg albo piankę, a wapienne skały wyglądają jak gigantyczne grzyby lub bezy. Choć podróż jest wymagająca, warto ją podjąć. Około 50 km od oazy znajdują się pozostałości neolitycznych wiosek. Można tam zobaczyć fundamenty dawnych chat oraz jaskinie z malowidłami starszymi niż piramidy. Są tam też odciśnięte dłonie ludzi, którzy żyli tu tysiące lat temu. Źródło: National Geographic Autorka: Miranda Mullings
Dahab to raj dla nurków i żeglarzy. Co jeszcze przyciąga turystów do tego kurortu?
Turkusowa woda, fantastyczne widoki i wyjątkowe towarzystwo. Dahab nieprzypadkowo uchodzi za jeden z najlepszych egipskich kurortów.
W tym artykule: Dahab – niepowtarzalne warunki do nurkowania i żeglowania Rafa koralowa w Zatoce Akaba Codzienność w Dahab Dahab – informacje praktyczne Wielkie turkusowe oko lśniło w słońcu pofalowaną taflą wody, na której unosiły się pojedyncze sylwetki nurków. Ale też tych, którzy z maską, rurką, z ciekawością, ale i z obawą zerkali pod wodę. W czeluść jednej z najbardziej niesamowitych nurkowych miejscówek. Patrzyłem na to z zazdrością i rosnącą ekscytacją. Na niewielkie wzgórze, wyrastające tuż przy morskim brzegu, wdrapałem się w klapkach i kąpielówkach. Żar lał się z nieba i chociaż wody zatoki Akaba marszczył wiatr, tu, na górze, nie było czuć jego zbawiennej mocy. Z aparatem fotograficznym przy oku wpatrywałem się w szeroki, owalny, sięgający 100 m pionowo w dół otwór przybrzeżnej rafy. Z powodu kształtu i koloru wody nazywany jest on Blue Hole – Błękitną Dziurą. Ten cud natury miał w sobie coś magicznego i magnetycznego. Każdy, kto planował nurkową wyprawę do Dahabu, za punkt honoru stawiał sobie zanurzenie się w tym miejscu. Ba, wielu przybywało na półwysep Synaj wyłącznie z tego powodu. Dahab – niepowtarzalne warunki do nurkowania i żeglowania Do egipskiego Dahabu, niewielkiej beduińskiej osady położonej godzinę jazdy na północ od słynnego Szarm el-Szejk, wcale nie miałem wielkiej ochoty przyjeżdżać. Ale mój nurkowy kumpel, Zbyszek, namawiał. Kusił perspektywą świetnych zanurzeń, ale też atmo­sferą – inną od tej w popularnych egipskich kurortach. Opowiadał o niewielkich nadmorskich osadach, klimatycznych knajpkach, spokoju i hipisowskim charakterze miejsca. Nie kłamał. Już pierwszego wieczoru, gdy w czasie odprawy siedzieliśmy w kucki na kolorowych dywanach i popalaliśmy jabłkową sziszę, poczułem, że to miejsce dla mnie. Obok nas otulone dymem z sziszy siedziały niewielkie grupy turystów, gdzieś przed nami migotały światełka latarek nurków. Brzeg morza był tuż-tuż, na wyciągnięcie ręki. Nasz przewodnik, Hakim, opowiadał o kolejnych dniach pod wodą. Ale też o sobie. Przybył tu kilkanaście lat temu z Aleksandrii. Mijały wówczas dwie dekady od czasu, gdy Synaj powrócił w granice Egiptu po wielu latach wojennej zawieruchy i konfliktu z Izraelem. Najpierw potencjał miejsca odkryli hipisi, dopiero po nich dotarli tu nurkowie. Najwięcej atutów na półwyspie miał właśnie Dahab – niewielka beduińska osada położona tuż nad brzegiem morza. Nazwa miasteczka oznacza „złoty”, a podzielone jest ono na część północną, z dawną osadą Asalah – z knajpkami i hotelikami i z urokliwą promenadą nad samym morzem, oraz część południową – z kilkoma sieciowymi hotelami i laguną, mekką miłośników windsurfingu i latawców kite. „Goa Morza Czerwonego” – trąbiły o Dahabie gazety i turystyczne przewodniki lat 90. XX w. Za tym sloganem, nawiązującym do atmosfery luzu i seksualnej swobody indyjskiej osady znad Morza Arabskiego, kryło się przyzwolenie na to, by przyciągnąć tu specyficznego turystę. Indywidualistę stroniącego od hotelowych molochów all inclusive, rozkrzyczanych dzieciaków i dudniących po nocach dyskotek. Czy czułem się kimś takim, gdy gnaliśmy na pace pikapa, w kurzu i słońcu na pierwszą nurkową miejscówkę? Trochę tak. Długowłosi, wyluzowani egipscy kierowcy, nie mniej swobodni divemasterzy – podwodni przewodnicy, wszyscy w kolorowych czapeczkach i barwnych tiszertach, wpisywali się w ten obraz. Po niespełna pół godzinie jazdy wysadzili nas tuż obok Blue Hole, ale pierwszego nurka miałem wykonać w oddalonych kawałek dalej „dzwonach” – El Bells. Dookoła mieliśmy pustkę: spalone słońcem, pomarańczowo-brązowe skały, piach i kurz. Obok tego tafla wody niczym lustro Alicji, za którym wkracza się do innego świata, do krainy czarów. – Z Blue Hole nie ma żartów – ze śmiertelną powagą mówił Hakim, gdy szykowaliśmy się do zejścia pod wodę. A mnie przed oczami stawały tablice przymocowane do skały tuż przy nurkowisku. Upamiętniały tych, którzy zlekceważyli niebezpieczeństwa miejsca. Byliśmy więc wyjątkowo skupieni. Wszelkie żarty skończyły się, gdy usiedliśmy na skale w „bellsach”. Potem trzeba było spuścić nogi do wody i zanurzyć się… głową, pionowo w dół. – Plecami do skały, a potem, gdy zobaczysz niewielki skalny łuk – odwróć się o 180 stopni i przepłyń pod nim – cierpliwie tłumaczył mi Zbyszek. – I tam na mnie poczekaj. Zakryła mnie woda, swobodnie opadałem wzdłuż skalnej szczeliny, sprawdzając na zegarku głębokość. Zanurzaliśmy się dość szybko, w grupie, wyposażeni w dodatkowe butle. Skupieni, ale zrelaksowani, próbując zużyć jak najmniej gazu. Gdy na mierniku pojawiła się informacja: „26 metrów”, zobaczyłem wspomniany łuk, za którym otworzyła się błękitna otchłań. Czekałem na Zbyszka i dalej, w niewielkim prądzie popłynęliśmy już razem – wzdłuż ściany. Po chwili podziwialiśmy kolorową rafę i biało-pomarańczowe błazenki buszujące w ukwiałach. Dotarliśmy do tzw. ogrodu – zagłębienia w koralowcach Błękitnego Oka, ulubionego miejsca tych, którzy trudy nurkowania w pełnym akwalungu zastępują swobodą zestawu ABC – maski, rurki i płetw. Nurkowaliśmy dalej. Na głębokości 57 m skontrolowaliśmy ilość gazu w butli, a proste zadanie matematyczne, które wymyślił nasz divemaster, miało sprawdzić, czy nadal potrafimy trzeźwo myśleć. Przed nami stała perspektywa przepłynięcia pod łukiem – kilkanaście metrów w tak zwanym dachu, czyli ze skałą nad głową, bez możliwości wypłynięcia. Już po drugiej stronie, z odrobiną ekscytacji, ale w spokoju, przestrzegając zasad dekompresji, z przystankami dyktowanymi przez akwalungowy komputer, wynurzaliśmy się w kierunku słońca. Rafa koralowa w Zatoce Akaba Zatoka Akaba, głęboka na 1700 m, długa na 180 km i wąska średnio na 20 km – dzieli swoje skarby pomiędzy Egipt, Izrael, Jordanię i Arabię Saudyjską. W ciepłych i bardzo słonych wodach wykształciła się rafa, którą buduje 265 gatunków korali, w tym 150 twardych koralowców, z czego 23 to endemity Morza Czerwonego. To, co odróżnia tutejszą rafę np. od tej okalającej Australię, sprowadzić można do jednego zdania: odporność na wahania temperatur. I jeśli australijskie koralowce bieleją, umierając w wyniku podnoszenia się temperatury wszechoceanu, to te z Morza Czerwonego, a szczególnie z zatoki, mają się nieźle. Prawdopodobnie pozostało więc jeszcze trochę czasu, by je ochronić przed klimatyczną zagładą. Morze Czerwone to swoiste laboratorium i bank genów tych koralowców, które są bardziej odporne na zmiany klimatu. Dlatego trwają prace, by region wpisać na listę światowego dziedzictwa UNESCO i tym sposobem objąć go dodatkową ochroną. Miejsce jest dość odludne. Parę nadmorskich osad, małe kurorty ze szkołami nurkowania. Poza tym wielka pustka, w którą idealnie wpisuje się Blue Hole. Porównanie jej czeluści do turkusowego oka jest nieprzypadkowe. Synaj już 6 tys. lat temu był miejscem wydobycia cennych turkusów. Codzienność w Dahab Poranna kawa, śniadanie złożone z grubych naleśników z dżemem i jogurtem. Potem przegląd sprzętu, pakowanie pikapa i w drogę. Po pierwszym nurkowaniu przerwa – leżakowanie, popijanie wody, rozmowy albo czytanie książki, gry planszowe. Potem drugie zanurzenie. W międzyczasie jakaś przekąska na ciepło, czasem spacer na punkt widokowy. Tak wyglądał nasz każdy dzień podczas tygodniowego pobytu w Dahabie. Tę rutynę przerywaliśmy jedynie nocnym nurkowaniem na „miejskiej” plaży zwanej Lighthouse Reef. Przy dobrej przejrzystości wody miało się wrażenie, że jakby się było zawieszonym w próżni. Uwielbiam nurkować w ciemności, bo nocą widać… więcej kolorów! Tak! Mocna latarka oświetla rafę i tym samym redukuje efekt niebieskiego filtra, który w ciągu dnia funduje nam woda. Alternatywą dla nocnych nurkowań były wystawne kolacje w lokalnych knajpkach. Kuchnia w Dahabie na przestrzeni lat wyewoluowała w stronę specyficznego fusion, łącząc smaki Maghrebu, Bliskiego Wschodu i europejskich krajów Morza Śródziemnego. Efekty bywają zaskakujące! Czasem więc zamiast morza decydowaliśmy się na jego owoce. Najlepiej z grilla! Dahab – informacje praktyczne Dojazd i nocleg Najlepiej wybrać się czarterem z którymś z biur podróży. Siedmiodniowy pobyt w hotelu z dwoma posiłkami i przelotem z Polski, w listopadzie, to wydatek ok. 2 tys. zł na os. Można też rezerwować noclegi samodzielnie. Od ok. 400 zł za dwójkę za tydzień ze śniadaniem. Dolot do Szarm el-Szejk to wydatek od 1 tys. zł w obie strony. Stamtąd shuttle bus do Dahabu za 60 zł w jedną stronę. Lot na Synaj trwa ok. 4,5 godz. Jedzenie Najczęstszą opcją są posiłki w hotelu. Jeśli nie, to tanio i dobrze zjemy też „na mieście”: śniadanie kosztuje ok. 8 zł, woda mineralna – 2 zł, kawa – 4 zł, frytki – 7 zł, spaghetti – 11 zł, pizza – 20 zł, tadżin z rybą – 25 zł, zestaw owoców morza – 50 zł. Na kolację w grupie polecam droższą, ale znakomitą restaurację Zanooba Slow Cooking; oferuje zestaw od 50 zł za osobę. Nurkowanie Polecam agencję Bedouin Divers. 6-dniowy pakiet nurkowy (dwa zanurzenia dziennie) to wydatek od 180 euro w górę, a od 210 euro z wypożyczeniem pełnego ekwipunku. Świetnie, gdy centrum w cenie oferuje transport z hotelu na miejscówki i z powrotem. Jeśli jedziesz pierwszy raz, warto przejść kurs PADI Open Water Diver. Od ok. 300 euro, pozwala na nurkowanie do 18 m. Planując nurkowanie, koniecznie trzeba wykupić ubezpieczenie dla nurków. Polecam DAN; 130 zł na tydzień. Park Narodowy Ras Muhammad Na południowym koniuszku Synaju. Jest tu jedna z najpiękniejszych raf koralowych na świecie. Źródło: National Geographic Traveler
Późny urlop w Egipcie? Tydzień w Marsa Alam to gwarancja odpoczynku i relaksu
Jesienią w Egipcie czekają na was delfiny i cały fascynujący podwodny świat Morza Czerwonego. A także beduińskie wioski, quady, którymi można szaleć po pustyni i błogi relaks.
W tym artykule: All inclusive w Marsa Alam Snorkowanie w Morzu Czerwonym Relaks w Egipcie Wioska Beduinów Port Ghalib Pływanie z delfinami Atrakcje dla najmłodszych Do Marsa Alam poleciałam na tydzień. Wróciłam z tkanym dywanem, orientalną pufą, kaszmirowym szalem, maską do snorkowania i przeczytaną 500-stronicową książką. Wróciłam odprężona, wypoczęta i opalona. Okazało się, czego nie podejrzewałam wcześniej, że wyjazd all inclusive może być nie tylko ciekawym doświadczeniem. Może też odbyć się wyłącznie na moich zasadach – mimo że byłam częścią grupy. All inclusive w Marsa Alam Marsa Alam to spokojny, dość młody kurort na południowym wschodzie Egiptu. Położony na rozległych terenach Pustyni Arabskiej – wzdłuż riwiery Morza Czerwonego, po której co paręnaście kilometrów rozsiane są hotele-miasteczka. W drodze z lotniska nie sposób ich przegapić, bo zwykle prowadzą do nich palmowe aleje, które widać już z daleka. W jednym z nich miałam spędzić kolejne siedem dni, o nic się nie martwiąc. Trzy posiłki dziennie, otwarty całą dobę bar z napojami, baseny, masaże, plaża z parasolami i leżakami – tylko się relaksować. Podobnie jak większość tego typu resortów, mój hotel okazał się przy okazji samowystarczalną twierdzą z centrum handlowym, opieką medyczną, aptekami i restauracjami, w których po zmroku zaczyna kwitnąć tzw. życie towarzyskie. Masz ochotę potańczyć? Idziesz na dancing. Wolisz raczej spokojniejszy wieczór – udajesz się pokaz tańca lub koncert pod gwiazdami. A jeśli chcesz po prostu posiedzieć przy barze – kelner poda ci, na co tylko masz ochotę – słyszę w recepcji. W drodze do pokoju (w domku nr 1124) minęłam zwinne instruktorki aerobiku i nieco tajemniczego jogina z pokaźnym kokiem na głowie. Rozgrzewali się przed pierwszymi zajęciami, które startowały codziennie tuż po śniadaniu. Po całym resorcie krążyły też meleksy, żeby przypadkiem nie dźwigać samemu walizek lub absolutnie nie iść piechotą z domku do restauracji. A tych było kilka do wyboru, każda serwowała inny rodzaj kuchni. Snorkowanie w Morzu Czerwonym To teraz zamknijcie oczy i wyobraźcie sobie, że unosicie się po idealnie ciepłych, turkusowych wodach niczym lekki materac. Zanurzacie głowę, a pod stopami rozpościerają się wielobarwne rafy, między którymi kolorowe ryby urządzają gonitwy. Kogo tu nie ma: najeżone skrzydlice, żółte chetoniki, rozgwiazdy. Zdaje się, że są też koniki morskie, a te mieniące się na różowo stworzenia to jak nic papugoryby. Bezpośredni dostęp do morza, który ma większość tutejszych hoteli, także mój – już pierwszego dnia okazał się błogosławieństwem. Woda w lagunie sięgała zaledwie kolan, więc nie trzeba było być mistrzem kraula czy żabki, by poczuć się w niej bezpiecznie. Wystarczyło włożyć maskę do snorkowania (ja kupiłam swoją w hotelowym sklepie za ok. 100 zł), zanurzyć twarz w wodzie i relaksować się, bez końca podglądając fascynujące życie przybrzeżnych raf. Zwykle snorkowałam wczesnym rankiem, kiedy cały resort odsypiał szaleństwa poprzedniego wieczora. A po pływaniu suszyłam ciało i włosy, spacerując wzdłuż plaży, słuchając morza i strasząc widłonogi. Te skorupiaki mają po cztery pary nóg i zasuwają po kamieniach jak opętane. Jak tylko zauważą, że są obserwowane, zamierają w bezruchu na długie minuty. Relaks w Egipcie Te wszystkie poranne przyjemności – ze snorkowaniem i gonieniem widłonogów szybko weszły mi w krew. Czasami też siadałam na molo (każdy tutejszy hotel ma swoje) i czytałam książkę. Lubiłam też poranne przechadzki po ośrodkach, które każdego dnia dość leniwie budziły się na nowo. Podglądałam, jak ogrodnicy przycinają kwiaty, a kelnerzy szykują się do przyjęcia pierwszych gości: nakrywają do stolików, znoszą tace z humusem, pomidorami, pieczywem i owocami, rozkładają stanowiska z grillem i lodami. W powietrzu towarzyszyły mi zapraszające zapachy lekko przypalonej kawy i pomarańczy. Snorkowanie, spacery, spanie, snorkowanie, spacery, czytanie książki – tego typu relaks był mi potrzebny. Ale nie byłabym sobą, gdybym któregoś dnia nie zechciała więcej. Wioska Beduinów Ponieważ hotele w Marsa Alam oferują wszystko, co niezbędne do biernego wypoczynku, nie ma potrzeby ich opuszczać. Ale oczywiście można. W pierwszej kolejności postanowiłam odwiedzić położoną między pobliskimi górami wioskę Beduinów. Wycieczka z przewodnikiem kosztuje ok. 250 zł i można ją kupić w hotelu. – Pojedziemy jeepem, bo droga będzie wyboista. Gotowa? – zapytał mnie Mohamed, który był moim opiekunem w podróży. Pochodzi z Kairu, ale pracuje tu. Mówi świetnie po angielski, niemiecku i rosyjsku, uczy się też polskiego. Jak wszyscy tu Egipcjanie jest szalenie uprzejmy, pomocny i uśmiechnięty. I lubi dużo mówić – po drodze opowiada, że teren, którym właśnie jedziemy w pewnym sensie należy do Beduinów, a na pewno sprawują nad nim pieczę. Dlatego zanim powstanie tu nowy hotel, inwestor musi uzyskać ich zgodę. Przed laty ich plemiona prowadziły wyłącznie koczowniczy tryb życia, mieszkali w namiotach, hodowali bydło, wielbłądy, utrzymywali się z handlu wymiennego. Dziś żyją głównie z turystów, którzy kupują od nich rękodzieło, herbaty, przyprawy czy perfumy. Rzeczywiście droga robi się coraz bardziej wyboista, jeep skacze po pagórkach jak wesoły zając, zostawiając za sobą tabuny kurzu. Wjeżdżamy w dość wysoki teren, samochód lawiruje pomiędzy skałami w kolorze ochry. Gdyby nie było tak upalnie, wysiadłabym i poszła na trekking, bo góry wydawały się przyjazne dla takich piechurów jak ja. Droga warta jest jednak zachodu, bo na miejscu witają nas kozy, wielbłądy i weseli Beduini, którzy zapraszają do namiotów. W jednym serwują słodką mocną herbatę i pieczony na miejscu chleb. Inny wypełniony jest po brzegi koszykami pełnymi przypraw. W kolejnym Beduin w długim lnianym suknie proponuje mydła, olejki i perfumy, a w następnym bransoletki i naszyjniki. Sprzedawcy są akuratni i cierpliwie prezentują swoje towary. Nie ma tu mowy o nachalności. Słońce powoli zachodzi, ochrowe skały mienią się teraz na czerwono. Idealną ciszę przerywa rytualny taniec mężczyzny w kolorowej spódnicy. Wygląda jakby obracał się w powietrzu. – Zapraszam na pokaz tanoury – szepcze mi do ucha Mohamed, prowadząc pod niewielką scenę ustawioną za namiotami, na której wywija tancerz. – Wykonuje ok. 70 obrotów na minutę. To dla Beduinów rodzaj medytacji i modlitwy w jednym, zbliżenie z Bogiem – ciągnie mój opiekun, a ja zamieram w bezruchu, patrząc na ten spektakl. Port Ghalib Tu można zostawić całą wypłatę – pomyślałam, kiedy stanęłam w Porcie Ghalib (swoiste centrum Marsa Alam), a dokładnie przed sklepem z dywanami. Za chwilę miałam stąd popłynąć łodzią na pobliskie rafy, by posnorkować na otwartym morzu. Tymczasem uroczy Egipcjanin, widząc moje zainteresowanie jego towarem, zaczął rozkładać przede mną różnej wielkości dywany – tkane, skórzane, włochate. Oczy zaświeciły mi się na widok kolorowego tkanego i pasującej do niego skórzanej pufy – byłam gotowa zapłacić cenę wyjściową, ale przyjaciółka, która stała tuż za mną szepnęła mi do ucha, że nie wypada, muszę się potargować. Po kwadransie okazało się, że jestem mistrzynią zbijania ceny. Wyszłam bowiem ze sklepu z dywanem i pufą, za które zapłaciłam jedną czwartą proponowanej stawki. W kolejnym sklepiku poszło równie gładko – chociaż cenę za jedwabny szal zbiłam zaledwie o połowę. Już prawie byłam przekraczałam próg cukierni z egipskimi łakociami, kiedy zawołał mnie Kadir: – Ag, wskakuj na łódź, wypływamy! Pływanie z delfinami Kadir z kolei miał pod opieką grupę zapaleńców (w tym mnie), którym zachciało się snorkować wśród jeszcze bogatszych niż przyhotelowe rafach. Całodniowa wycieczka z lunchem na statku i ze sprzętem do snorkowania kosztuje ok. 400 zł i też można ją kupić w resorcie. Cała naprzód. Morze Czerwone jest gładkie jak tafla lodu i idealnie seledynowe jakby ktoś je pokolorował. Rozkładam ręcznik na górnym pokładzie i przez kolejne trzy godziny rejsu czytam i drzemię. Na zmianę. I całkiem zapominam o snorkowaniu, kiedy znów słyszę donośny głos Kadira, który prosi, by w tej chwili wkładać kamizelki oraz maski i wskakiwać do wody. Jestem lekko oszołomiona, ale robię to, co inni. I po minucie już wiem, co się dzieje. Pod moim brzuchem, dosłownie na wyciągnięcie dłoni przepływa stado delfinów. Są czarno-szare, płyną równiutko, dwa prowadzą, reszta nieco dalej. Nagle z gracją zaczynają tańczyć i zawracają w naszą stronę. Znów są pod nami, by za chwilę znów zawrócić. Z zachwytu brakuje mi tchu. Przypłyńcie jeszcze, mówię do siebie, ale one są już daleko. Wdrapuję się na pokład statku, a łzy same spływają mi po policzkach. To stado delfinów było chyba najpiękniejszym widokiem, jaki kiedykolwiek widziałam. Niczego więcej nie pamiętam z tamtego dnia. Atrakcje dla najmłodszych Hotele w Marsa Alam mają w ofertach także cały wachlarz atrakcji-animacji dla najmłodszych. – Przyjechałem tu po raz pierwszy z dwójką dzieci. Natalka ma 6 lat, a Szymek 10 – opowiada Marek Dąbkowski z Warszawy. – W hotelu mamy kilkanaście basenów do wyboru, i to było moim głównym kryterium, które brałem pod uwagę, wybierając Marsa Alam. W taki upał dzieciaki muszą się jakoś schłodzić. Na pytanie, jakie zabawy proponują animatorki, Marek wymienia na jednym wdechu: – Strzelanie z plastikowego łuku, konkursy z drobnymi nagrodami, rysowanie, zawody sportowe, karaoke, tańce. Mogę zostawić Natalkę czy Szymka prawie na cały dzień, a one wracają zachwycone i przy kolacji już myślą o kolejnym dniu zabawy – śmieje się mój rozmówca. Dziecka nie trzeba nawet zaprowadzać na zajęcia, bo animatorzy zbierają je z domków. I, co ważne, animacje prowadzone są w kilku językach. Marek podkreśla też, że świetną alternatywą dla zajęć jest całodniowe safari, na które zabrał dzieciaki. Najpierw szaleli quadami po pustyni, potem jeździli na wielbłądach i jedli kolację pod gwiazdami. Za całodniową wycieczkę dla trzech osób Marek zapłacił 600 zł. I dawno nie mieli równie udanych wakacji. Korzystałam z usług biura Join UP! Nasza autorka Agnieszka Michalak Dziennikarka i redaktorka „National Geographic Traveler" oraz magazynu pokładowego LOT-u „Kaleidoscope". W podróż zawsze zabiera książkę i buty do biegania – bo lubi poznawać nowe miejsca joggingując.
Czy do Egiptu potrzebny jest paszport? Wielu turystów o tym nie wie
Zanim upolujesz kuszącą ofertę last minute i zaplanujesz urlop w kraju faraonów, sprawdź, czy do Egiptu potrzebny jest paszport. Poniżej rozwiewamy wszelkie wątpliwości w tym temacie.
W tym artykule: Egipt – paszport czy dowód osobisty? Czy konieczna jest wiza do Egiptu? Co warto wiedzieć przed podróżą do Egiptu? Egipt od lat cieszy się niesłabnącą popularnością wśród turystów z całego świata. W 2023 roku położony nad Nilem kraj przyjął niemal 15 mln wczasowiczów, bijąc tym samym rekord z 2010 r., gdy krainę faraonów odwiedziło 14,7 mln zagranicznych gości. Kuszące oferty last minute, egzotyczny klimat, piękne plaże, a na dodatek zachowane z czasów starożytnych zabytki powodują, że w egipskich kurortach, jak Marsa Alam czy Sharm El Sheikh, coraz chętniej wypoczywają Polacy. Jeśli ty także planujesz urlop w tym afrykańskim kraju, sprawdź, jakich dokumentów będą wymagać od ciebie strażnicy w czasie kontroli granicznej. Egipt – paszport czy dowód osobisty? Egipt – w przeciwieństwie chociażby do Turcji – wymaga okazywania paszportu na granicy od obywateli Polski. Oznacza to, że do wyjazdu do tego kraju nie wystarczy dowód osobisty. Zgodnie z obowiązującym przepisami, wymagana minimalna ważność dokumentu podróży, a więc paszportu lub paszportu tymczasowego, to 6 miesięcy po planowanej dacie powrotu. Warto zaznaczyć, że egipskie służby mogą odmówić prawa wyjazdu, jeżeli dokument potwierdzający naszą tożsamości i obywatelstwo jest uszkodzony lub nie ma wszystkich stron. Jeśli paszport zaginął lub został skradziony w czasie pobytu, należy zgłosić się na policję oraz do Ambasady RP w Kairze w celu wyrobienia paszportu tymczasowego. Kolejnym krokiem jest udanie się, wraz z nowym paszportem, do Egipskiego Urzędu Paszportowego, gdzie otrzymamy potwierdzenie wjazdu do kraju i wizę wyjazdową. Bez tej procedury nie zostaniemy wpuszczeni na pokład samolotu. Jak podaje strona gov.pl, wizę wyjazdową można uzyskać w następujących biurach paszportowych: Kair – General Administration of Passports, Immigration and Nationality, adres: 12 Al Seka Al Beydaa, Abbasiya, Kair, 4391080 Kair; Hurghada – Passport and Immigration Office Gauzet, adres: Al-Amn Street, Hurghada, 1974150 Hurghada; Szarm el-Szejk – Police Complex in Sharm Elsheikh, adres: Dusti Rd, Qesm Sharm Ash Sheikh, South Sinai Governorate 8752503; Aleksandria – Alexandria Immigration Department, adres: Al Mesallah Gharb WA Sharif Basha, Al Attarin, Alexandria Governorate 5372011; Marsa Matrouh - Passport Office – Marsa Matrouh adres: Alexandria Street, Marsa Matrouh, Matrouh Governorate 5056504; Luksor – Luxor - Passport Office, adres: Khaled ibn El Walid Street, Khaled Ibn Al Walid, Gazirat Al Awameyah, Luxor, Luxor Governorate. Wakacje bez paszportu. Gdzie warto się wybrać? Wakacje bez paszportu wcale nie są tak abstrakcyjnym pomysłem, jak mogłoby się wydawać. Obecnie dokument ten w przypadku obywateli Polski nie jest wymagany podczas wjazdu do wielu państw. Spr... Czy konieczna jest wiza do Egiptu? Obywatele Polski podróżujący do Egiptu są zobowiązani także do posiadania wizy. I to niezależnie od długości pobytu i celu wyjazdu. Wiza jednokrotnego wjazdu jest ważna przez okres 30 dni od momentu wyjazdu i umożliwia poruszanie się po całym kraju. Uzyskać ją można po przylocie, na lotnisku, na którym lądowaliśmy, lub za pośrednictwem strony visa2egypt.gov.eg. Jeśli zdecydujemy się na drugą opcję, wniosek należy wypełnić na co najmniej tydzień przed datą planowanego wyjazdu. Koszt tego rodzaju wizy to 25 dolarów amerykańskich, czyli niespełna 100 złotych. Natomiast wiza wielokrotnego wjazdu, której koszt wynosi 60 dolarów (ponad 230 zł), ważna jest przez pół roku. Również umożliwia podróżowanie po całym kraju, ale nie dłużej niż 30 dni w ciągu jednego pobytu. W przeciwieństwie do wizy jednokrotnego wjazdu, wizę wielokrotnego wjazdu uzyskamy wyłącznie online. Podróżujący mogą ubiegać się też o bezpłatną wizę w formie stempla paszportowego. 14-dniowa wiza „Sinai Only” umożliwia podróżowanie jedynie po wschodnim Wybrzeżu Półwyspu Synaj. Od Granic Ras Mohammed (w pobliżu miasta Sharm el Sheikh) do Taby włącznie oraz do Klasztoru Świętej Katarzyny na południu półwyspu. Co warto wiedzieć przed podróżą do Egiptu? Podsumowując: Czy do Egiptu potrzebny jest paszport? Tak, obywatele polscy przy wjeździe muszą posiadać ważny paszport lub paszport tymczasowy. Wymagana minimalna ważność paszportu i paszportu tymczasowego to 6 miesięcy od planowanej daty powrotu. Polacy podróżujący do Egiptu, oprócz paszportu, muszą posiadać również wizę. Zarówno w celach turystycznych, jak i biznesowych. Nie ma możliwości wjazd do Egiptu na podstawie dowodu osobistego. Źródła: gov.pl; archiwum redakcji. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Wakacje w Egipcie. Jak najlepiej wykorzystać last minute w Sharm el Sheikh, czyli Zatoce Starca?
Tanio, blisko, egzotycznie i atrakcyjnie. Oto największe atuty wypoczynku nad Morzem Czerwonym w Sharm el Sheikh. Jak spędzić udane wakacje w Egipcie?
W tym artykule: Co się kryje w Zatoce Starca? Z wizytą u Beduinów Miejsce kultu trzech religii Raj nie tylko dla nurków Rafa koralowa z bliska Inne oblicze Egiptu Czas pamiątek Myśląc o wakacjach w Egipcie, najczęściej wybór pada na Kair czy Hurgadę. Warto jednak dodać jeszcze jedno miasto leżące w południowej części Półwyspu Synaj – Sharm el Sheikh. Dlaczego akurat tam? Między innymi dla niewygórowanych cen pobytu oraz coraz szerszej siatki połączeń lotniczych oferowanych z Polski. Kurort ten znajduje się w suchej subtropikalnej strefie. Temperatura w miesiącach letnich nie spada poniżej 31 stopni. Najlepiej jednak wybrać się tam od października do maja. Wtedy temperatury w ciągu dnia oscylują wokół 23–29 stopni C, a nocą spadają do 23 st. C. Ja odwiedziłem Sharm w lipcu, kiedy panuje największy upał, ale za to rafa koralowa jest najpiękniejsza. Co się kryje w Zatoce Starca? Położone w azjatyckiej części Egiptu Sharm el Sheikh w języku polskim oznacza Zatokę Starca, co często błędnie tłumaczone jest jako Zatoka Szejka. Co ciekawe, potocznie znane też jest jako „Miasto pokoju” z powodu licznych międzynarodowych konferencji dotyczących bezpieczeństwa i spotkań dyplomatów, które się tu odbywają. Sharm el Sheikh, niegdyś wioska rybacka, przekształcona w bazę wojska egipskiego, obecnie uważane jest za największe centrum turystyczno-wypoczynkowe na Półwyspie Synaj. Wiele osób przybywając tu decyduje się na all Inclusive. Ja jednak lubię aktywnie spędzać czas, dlatego zdecydowałem się na liczne atrakcje, jakie oferuje miasto i najbliższa okolica. Skorzystanie z oferty biura Join UP! okazało się dobrym rozwiązaniem. Po wyjściu z lotniska czekał na mnie egipski przewodnik Mohammad, ku mojemu zaskoczeniu, mówiący po polsku. Z racji, że miasto jest nieduże i mało ruchliwe (zamieszkuje je około 73 000 ludzi), dojazd z lotniska do hotelu Savoy zajął około piętnastu minut. Nie zabawiłem tam jednak długo. Spragniony wrażeń skorzystałem z oferty El Sherif Safari i wybrałem się na… pustynię. Gdy przekraczaliśmy granicę miasta w drodze na safari, zatrzymała nas kontrola. Widok żołnierzy sprawdzających autobusy i dokumenty to tutaj standardowe procedury. W końcu spokój i bezpieczeństwo są tu priorytetem. Z wizytą u Beduinów Pobliską pustynię można zwiedzić na quadzie, buggy bądź wielbłądzie. Ceny, w zależności od środka transportu wahają się między 25 a 40 euro. Miłośnicy zawrotnych prędkości na pewno zdecydują się na pierwsze dwie propozycje. Trzeba jednak pamiętać o odpowiednim ubraniu, okularach przeciwsłonecznych i dobrym nakryciu głowy. No chyba, że lubimy silny wiatr we włosach. Dodatkowo polecam założyć długie spodnie, bowiem silniki quadów mocno się nagrzewają i można czuć spory dyskomfort. Blisko półgodzinna jazda pomiędzy gigantycznymi formacjami skalnymi o zachodzie słońca daje poczucie, jakbyśmy znaleźli się na innej planecie. Cała podróż zwieńczona jest wizytą u mieszkających na pustyni Beduinów. Żyją oni w namiotach splecionych z kolorowych dywanów i koców. Pomimo wysokich temperatur, mały chłopiec poczęstował mnie habakiem. Czyli herbatą o charakterystycznym aromacie, na który składa się bazylia z miętą. W pierwszej chwili pomyślałem, że to szaleństwo pić tak gorący napój, jednak ugasił on pragnienie w zaskakująco szybkim tempie. Miejsce kultu trzech religii Ponieważ jestem pasjonatem wspinaczek górskich, zdecydowałem się wybrać na nocną wędrówkę na Górę Synaj. To na niej, według Starego Testamentu, Mojżesz otrzymał kamienne tablice z dziesięciorgiem przykazań. Jazda na parking, skąd zaczyna się piesza trasa, trwa około dwie godziny. Temperatury w nocy potrafią drastycznie spaść. Dlatego tuż przed wejściem na szlak zaopatrzyłem się w narzutę, którą udało mi się wynegocjować za cztery dolary. Rozświetlona blaskiem księżyca i miliona gwiazd, początkowa droga wiedzie do klasztoru św. Katarzyny. – Spotkasz tu wyznawców trzech religii – mówi Mohammad. Faktycznie, posuwając się dalej naprzód między skałami z szaroczerwonego granitu, mijałem europejskich katolików, żydów i prawosławnych popów. Powoli zaczynała do mnie docierać symbolika tego miejsca. Nic więc dziwnego, że szlak ten rocznie pokonuje około stu tysięcy turystów. Na szczyt udało mi się wejść w takim tempie, że jeszcze godzinę musiałem poczekać na najpiękniejszy w Egipcie wschód słońca. Wśród zgromadzonych czuć było poruszenie i ekscytację. Cisza i spokój, jakie panowały podczas obserwowania pierwszych promieni słońca były doświadczeniem pozostającym na długo w pamięci. Poczułem satysfakcję z wędrówki, gdyż takiego widoku z hotelowej perspektywy bym nie zobaczył. Po zejściu do wąskiej doliny Wadi al-Dajr odwiedzam powstały w VI wieku klasztor Św. Katarzyny, w którym kilka wieków później odkryto relikwie świętej. W 2002 roku doczekał się on wpisania na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Monastyr można zwiedzać za darmo. Jego niewielka część jest otwarta dla turystów w godzinach porannych. Tutejsza biblioteka, druga po watykańskiej pod względem ilości dzieł sztuki sakralnej, jest bogata w zbiory sięgające VI wieku. Znajduje się tu m.in. ikona, która uważana jest za najstarszą znaną przedstawiającą Chrystusa jako Pankratora. Raj nie tylko dla nurków Położony niespełna czterdzieści kilometrów od centrum miasta przylądek Ras Muhammad, na którego terenie znajduje się park narodowy o tej samej nazwie, jest rajem dla nurków. Choć nie miałem zamiaru schodzić pod wodę zdecydowałem się na rejs statkiem w tę okolicę, by zobaczyć, dlaczego wszyscy tak zachwalają tutejszy park. Po około godzinie dopłynęliśmy do pierwszego przystanku. Już wiem, że rejs był idealną decyzją. – Czy to Malediwy? – spytałem żartobliwie Mohammada. – Nie, to Biała Wyspa, tu możesz poczuć się jak w raju – odpowiada bez namysłu. Faktycznie, spoglądając na niewielki skrawek piaszczystej plaży otoczonej tysiącem odcieni błękitu ma się wrażenie, że znajduje się na krańcu świata. To idealne miejsce do zrobienia pamiątkowych zdjęć. Najlepiej jednak zaopatrzyć się w GoPro, gdyż by dostać się na tej skrawek lądu, trzeba do niego dopłynąć o własnych siłach. Na szczęście tym, którzy nie potrafią zbyt dobrze pływać, pomaga ratownik. Po krótkiej wizycie na wyspie ruszyliśmy dalej. W kierunku jednej z najpiękniejszych raf koralowych, którą zamieszkuje ponad 220 gatunków koralowców. Rafa koralowa z bliska Spróbowałem snorkelingu. Tutejsze głębiny zamieszkują dziesiątki rozgwiazd, jeżowców, skorupiaków oraz blisko tysiąc gatunków ryb. Spośród nich na uwagę zasługują ustnik słoneczny, garbik pasiasty, a także ulubieniec wielu dzieci – błazenek, potocznie nazywany rybką Nemo. Po pierwszym zanurzeniu głowy wydałem okrzyk radości. Mogę śmiało stwierdzić, że jest to inny wymiar, którego nie da się zrozumieć, jeśli nie doświadczy się go na własnej skórze. Byłem tak zafascynowany wielobarwnością pływających tu okazów, że pomimo nienajlepszych umiejętności w pływaniu zdecydowałem się zejść kompletnie pod wodę. Najpierw przeszedłem przeszkolenie pod okiem doświadczonego nurka, jak porozumiewać się pod wodą. Jeśli chcemy zdecydować się na tą przyjemność musimy wydać około 40 euro. Jednak w tej cenie mamy sprzęt i cały czas jest z nami instruktor. Najczęściej podziwianymi rafami przez podwodnych entuzjastów są Shark, Yolanda, a także Ali Reef. Nieopodal tej ostatniej znajduje się wrak zatopionego podczas drugiej wojny światowej brytyjskiego statku handlowego SS Thistlegorm. Na początku lat dziewięćdziesiątych został on udostępniony do nurkowania rekreacyjnego. Co ciekawe, by móc nacieszyć oko wielością różnobarwnych okazów (ryb czy innych stworzeń), nie trzeba umieć nurkować. Wiele z nich pływa blisko linii brzegu – najpiękniejsze okazy miałem okazję zobaczyć w okolicy Baron Resort. Inne oblicze Egiptu Po kilku intensywnych dniach, przewodnik zabrał mnie w jeszcze jedno miejsce, które łudząco przypomina Wielki Kanion w amerykańskim stanie Arizona. Znajdujący się 30 km od miejscowości Nauweiba, na północ od Sharm el Sheikh, Kolorowy Kanion swą nazwę zawdzięcza bogactwu minerałów, z jakich zbudowane są skały. Przemierzając ten miejscami bardzo wąski tor przeszkód, możemy podziwiać tysiące barw – od białej, przez żółtą, aż po różne odcienie fuksji i czerwieni. Około dwugodzinne przejście „labiryntu” nie powinno sprawić wiele trudności. Trzeba jednak pamiętać o wygodnych butach i porządnym nakryciu głowy. Czas pamiątek Egipt to nie tylko piramidy, piękne piaszczyste plaże i wspaniałe rafy koralowe. To również kraj słynący z licznych bazarów. W celu zaopatrzenia się w kilka pamiątek odwiedziłem Stary Rynek (Old Market), położony w południowo-zachodniej części miasta. Znajdziemy tu, co tylko zechcemy. Papirusy, orientalne przyprawy i unikatowe rękodzieło. Egipcjanie to urodzeni handlarze i nietargowanie się z nimi jest wręcz wykroczeniem. Polecam przejść się kilkuset metrową promenadą, by sprawdzić ceny lokalnych produktów, gdyż mogą różnić się znacznie między stoiskami. Moją uwagę przykuły ręcznie plecione dywany, a ich cena sprawiła, że kupiłem aż dwa. Dodatkowo nabyłem egipskie olejki i mango, które w okresie jesiennym króluje we wszystkich kartach menu. Tygodniowy pobyt w Sharm el Sheikh to było coś. Miasto i otoczenie oczarowały mnie swoją różnorodnością. Obyło się bez klątwy faraona, przed którą przestrzegali mnie przyjaciele. Wystarczyło pić jedynie wodę butelkowaną i dobrze myć warzywa i owoce, które smakują tu wyjątkowo dobrze. Już odliczam dni do kolejnej podróży w ten jeszcze nie do końca odkryty przeze mnie zakątek świata.
Polacy w kurortach turystycznych w Egipcie mogą czuć się bezpiecznie. Aby się o tym przekonać grupa polskich dziennikarzy i celebrytów wyjechała do Sharm El Sheikh na zaproszenie Biura do spraw Turystyki Ambasady Egiptu. W czasie tygodniowego pobytu przedstawiciele prasy upewnili się, że sytuacja na miejscu jest stabilna, a turyści mogą komfortowo wypoczywać w kurorcie i w hotelach, a także bezpiecznie poruszać się po wszystkich atrakcyjnych turystycznie miejscach Południowego Synaju.
Jednym z najważniejszych punktów wyjazdu była konferencja prasowa z udziałem Mohameda Abdela Fadil Shushy, gubernatora Południowego Synaju, który opowiedział o działaniach jakie Egipt podejmuje w celu zapewnienia bezpieczeństwa turystom oraz przywrócenia intensywnego ruchu turystycznego. Gubernator wyraził nadzieję, że w ciągu dwóch miesięcy nastąpi znaczny wzrost liczby turystów w rejonie Sharm El Sheikh. Cały czas, łącznie z okresem rewolucji podkreślaliśmy, że Egipt jest bezpiecznym i wspaniałym miejscem na wypoczynek przez okrągły rok – mówi Ahmed Shokry – Radca ds. Turystyki Biura Ambasady Egiptu. W miastach takich jak Hurghada, Sharm El Sheikh, czy Taba każdy w mniejszym lub większym stopniu utrzymuje się z branży turystycznej. Tam nic się nie zmieniło, hotele czekają na turystów. Otwarte są także sklepy, restauracje i kluby. Zarówno pracownicy hoteli jak i służby porządkowe dokładają wszelkich starań aby osoby wypoczywające w resortach czuły się bezpiecznie i mogły w pełni korzystać z atrakcji oferowanych przez kurorty i kompleksy hotelowe. Podczas wycieczki dziennikarze zakwaterowani w hotelu Savoy korzystali z typowych atrakcji jakie Sharm El Sheikh oferuje turystom. W programie znalazło się zwiedzanie miasta oraz najciekawszych miejsc na półwyspie Synaj takich jak Biały Kanion, Klasztor św. Katarzyny czy Dahab. Nie zabrakło również nurkowania, safari po pustyni, przejażdżek na wielbłądach i wizyty w beduińskiej wiosce. Grupa poruszała się bez eskorty policyjnej i korzystała ze wszystkich atrakcji na zasadach obowiązujących każdego turystę. Wszędzie było bezpiecznie, a miejscowi hotelarze, sklepikarze i organizatorzy wycieczek zapewniali o przyjaznym nastawieniu i oczekiwaniu na turystów. Z zaproszenia Biura ds. Turystyki Ambasady Egiptu skorzystało kilkunastu dziennikarzy z prasy informacyjnej, podróżniczej i lifestylowej. Wśród uczestników znaleźli się m.in. przedstawiciele Gazety Wyborczej, Rzeczpospolitej, PAP, Faktu, National Geographic, Poznaj Świat oraz magazynów Viva i Cosmopolitan. Podczas wyjazdu realizowane były plenerowe sesje dla magazynów mody. Dziennikarze i realizatorzy sesji swobodnie poruszali się po okolicy i nie spotkali się z niczym, co mogłoby zakłócić ich spokój czy pracę. Egipt do kilku lat jest najpopularniejszym celem podróży dla Polaków. Co roku kraj ten odwiedza około 600 tysięcy osób z Polski co oznacza, że co trzeci klient biur podroży planujący zagraniczne wakacje wybrał właśnie ten kierunek. Turystyka odgrywa kluczową rolę dla rozwoju całego Egiptu. Kraj ten każdego roku odwiedza 15 milionów turystów co daje blisko 13 miliardów dolarów przychodów z turystyki rocznie. W chwili obecnej wielu pracowników sektora turystyczno-hotelowego pracuje za niższe wynagrodzenie w związku ze spadkiem liczby podróżnych. Dla Egiptu priorytetowe jest przywrócenie intensywnego ruchu turystycznego i osoby związane z sektorem turystycznym pracują nad działaniami mającymi zachęcić turystów do wyboru tego kierunku na miejsce wypoczynku.
Jeśli zespół ekspertów turystycznych zostałby poproszony o zaplanowanie idealnego miejsca do spędzenia wakacji, prawdopodobnie przypominałoby ono Synaj. Posiada on absolutnie wszystko: znakomity klimat, oszałamiające widoki, przyjaznych ludzi i na dodatek bardzo korzystny kurs wymiany walut. Do tego można dodać jeszcze historyczne i kulturalne walory regionu, co oznacza, że jest on cenionym miejscem przez większość religii świata.
Jeśli zespół ekspertów turystycznych zostałby poproszony o zaplanowanie idealnego miejsca do spędzenia wakacji, prawdopodobnie przypominałoby ono Synaj. Posiada on absolutnie wszystko: znakomity klimat, oszałamiające widoki, przyjaznych ludzi i na dodatek bardzo korzystny kurs wymiany walut. Do tego można dodać jeszcze historyczne i kulturalne walory regionu, co oznacza, że jest on cenionym miejscem przez większość religii świata. Synaj zajmuje ogromny obszar, rozciągający się od Sharm El Sheikh na południu i El Arish na jego północnym krańcu. Posiada wspaniałą różnorodność krajobrazu i możliwości aktywnego spędzania czasu. W stosunkowo krótkiej odległości, można zobaczyć piękne wybrzeże, oszałamiające pustynie oraz krajobraz górski. Fauna jest tutaj bardzo bogata - od ciepłego morza obfitującego w jasno kolorowe ryby do zwierząt zamieszkujących głąb kraju. Synaj oferuje także wiele możliwości aktywnego spędzania czasu między innymi nurkowanie, jazdy quadem, przejażdżki na koniach i wielbłądach i windsurfing, a to tylko kilka z możliwości. Zobacz: Egipt - Przewodnik Niezależnie, jakiego zakwaterowania poszukujemy, na pewno je tutaj znajdziemy – dostępne są bowiem zarówno niskobudżetowe jak i luksusowe, pięciogwiazdkowe hotele. Region Synaju ma do zaoferowania coś dla każdego, niezależnie od tego, czy szukamy intensywnego życia nocnego w Szarm el Szejk czy spokojnej i cichej pustyni, a może wszystkiego po prostu. Półwysep Synaj kojarzy się wielu osobom przede wszystkim z nurkowaniem. Jest ku temu wyraźny powód, gdyż wielu ekspertów może potwierdzić, że jest to najlepsze na świecie miejsce do uprawiania tego sportu zarówno profesjonalnie jak i amatorsko. Wody Morza Czerwonego idealnie nadają się na stawianie pierwszych kroków w głębinach. Gwarantujemy, że wspomnienia wyjazdu na Synaj będą towarzyszyły nam jeszcze przez długi czas. Zresztą jak można zapomnieć wycieczkę na quadach po dzikich i majestatycznych kanionach, spotkanie twarzą w twarz z unikalnymi gatunkami ryb, czy widoku jednych z najpiękniejszych wschodów i zachodów słońca na świecie. Ras Sidr – epicentrum turystyki Ras Sidr znajduje się na wybrzeżu Zatoki Sueskiej i cieszy się ogromną popularnością wśród mieszkańców Kairu. Ten główny międzynarodowy kurort wypoczynkowy rozciąga się na ok. 95 kilometrach wzdłuż wybrzeża Synaj i dzieli się na Północny Ras Sidr, posiadający centra turystyczne w Ras Masalla, South Oyoun Moussa i Ras Dehaisah oraz na Południowy Ras Sidr, z takimi miejscowościami jak Ras Matarma, an-Nakhila i Ras Mal'ab. Jeszcze niedawno Ras Sidr, tak jak większość obecnych kurortów wakacyjnych, był cichym nadbrzeżnym miasteczkiem, do którego przyjeżdżali mieszkańcy Egiptu, aby uprawiać windsurfing. Obecnie jest całoroczną miejscowością turystyczną, z rosnącą liczbą sklepów i prywatnych willi. Większość turystyki rozwija się w rejonie Południowego Ras Sidr. Oprócz windsurfingu można tu także uprawiać kitesurfing oraz korzystać z innych możliwości spędzania czasu, łącznie z plażowaniem i zwiedzaniem starożytnych pozostałości świetności państwa Faraonów. Ras Sidr jest wspaniałym miejscem do zwiedzania, takich miejsc jak osiemsetletnia forteca Qalat El Guindi. Dodatkowo ten wyjątkowy obszar może pochwalić się licznymi naturalnymi skarbami, których nie ma w żadnym innym miejscu w kraju. Znajduje się tutaj pustynia, góry (łącznie z Pharaoh, at-Teeh i Om-Kathira), zachwycające swoją bogatą roślinnością doliny oraz dziewicze plaże. Rejon ten jest także znany ze swoich naturalnych źródeł mających działanie terapeutyczne, jak np. Źródła Mojżesza. Tutejsze wody zamieszkuje wiele rzadkich gatunków ryb, a obszar porośnięty jest pustynną roślinnością i rozmaitymi ziołami. Góra Synaj i Klasztor Św. Katarzyny Te dwie atrakcje i otaczające je majestatyczne góry, podsumowują magię i różnorodność regionu Synaju. Niewiele jest miejsc na świecie gdzie, w niedalekiej odległości od miejsc do nurkowania i plaży, można znaleźć się w tak zachwycającej okolicy. Zdecydowanie jest prawdą, że majestat tutejszych gór i ich izolacja od życia codziennego, inspirowała ludzi różnych wyznań. Góra Synaj jest nazwą zespołu wierzchołków i czasem nazywana jest Świętą Górą. Na południowym końcu znajduje się Góra Mojżesza, wierzy się, że to właśnie tutaj Mojżesz rozmawiał z Bogiem i otrzymał tablice z 10 przykazaniami. Góra Mojżesza jest aktualnie najwyższym szczytem Synaju. Jednak w pobliżu znajduje się Góra Katarzyny, która mierzy 2500 m i jest najwyższą górą w Egipcie. Wspinając się na nią można wybrać jedną z kilku dostępnych dróg. Należy jednak pamiętać, że wybierając sie na taką wycieczkę należy mieć dobrą sprawność fizyczną. Najkrótszą drogą jest Siket Syidna Musa, są to schody składające się z 3 750 stopni, zwanych schodami skruchy. Zostały one wycięte w skale przez mnichów z Klasztoru Św. Katarzyny, znajdującym się u północno zachodniego podnóża góry. Wiele osób wspina się po zapadnięciu zmroku, częściowo, aby uniknąć gorąca, ale także, aby nie przegapić wspaniałego wschodu słońca. Dłuższą trasą El Bashait można wspinać się po zmroku, zarówno na własnych nogach jak i na grzbiecie wielbłądów. Wspinaczka zajmuje ok dwóch godzin, po drodze można kupić jedzenie i wodę. Typowa wycieczka obejmuje opuszczenie Sharm El Sheikh wieczorem i 2 godzinną jazdę aż do stóp Góry Synaj. Po wspinaczce pozostaje tylko podziwianie wschodu słońca, kiedy trzeba już schodzić jest możliwość odwiedzenia Klasztoru Św. Katarzyny. To niesamowite, święte miejsce zostało zbudowane na rozkaz Cesarza Justyniana. Klasztor zbudowany jest wokół miejsca, uznawanego za punkt w którym Mojżesz zobaczył gorejący krzew. W klasztorze znajdują się wspaniałe i bezcenne dzieła sztuki. Pomiędzy nimi odnajdziemy arabskie mozaiki, greckie i rosyjskie oraz europejskie obrazy olejne i wiele innych religijnych artefaktów. Klasztor posiada także największą na świecie kolekcję ilustrowanych manuskryptów, mniejszą tylko od zbiorów watykańskich. Znajduje się tutaj prawie 5000 woluminów w różnych językach. Klasztor nadal funkcjonuje i oczywiście od odwiedzających oczekuje się szacunku podczas pobytu w tym świętym miejscu. Sercem klasztoru jest Kaplica Gorejącego Krzewu, przepiękna struktura o niesamowitym znaczeniu religijnym. Niedaleko od kaplicy znajduje się gorejący krzew, rzadki rodzaj róży o nazwie Rubus Sanctus. Klasztor Św. Katarzyny jest także swego rodzaju fortecą. Ogromne ściany zbudowane z granitu chroniły mnichów i skarby klasztoru w niespokojnych czasach. Najbardziej zaskakującą częścią historii klasztoru jest to, że był on zawsze pod specjalną opieką różnych władców panujących na tych ziemiach. Przed wyprawą do klasztoru warto sprawdzić aktualne godziny otwarcia dla zwiedzających. Wokół klasztoru znajduje się Park Narodowy który jest fascynującym rejonem o różnorodnej roślinności i gatunków zwierząt. Narodowy Park Ras Mohammed Zajmujący 480 kilometrów kwadratowych Ras Mohammed znajduje się na samym szczycie półwyspu Synaj, ok. 20 kilometrów od Sharm el Shekih. Rozciąga się stąd oszałamiający widok na Morze Czerwone, co sprawiło, że rejon ten był bardzo ważnym miejscem strategicznym w historii. Dzisiaj jest to piękny Park Narodowy, ustanowiony, aby chronić życie morskie i florę zamieszkującą ląd i zachować naturalne piękno tego rejonu. W niedalekiej odległości na południu od miejscowości wypoczynkowej Sharm el-Sheikh, ten chroniony obszar jest obowiązkowym miejscem do odwiedzenia przez turystów zainteresowanych szerokim zakresem naturalnego piękna, jakie można zobaczyć w rejonie Morza Czerwonego. Dzięki temu, że istnieje tutaj całkowity zakaz stawiania jakichkolwiek zabudowań, Ras Mohammed pozostaje ponadczasowym i nienaruszonym środowiskiem, gdzie natura może swobodnie rozkwitać. Dla entuzjastów nurkowania Park Narodowy Ras Mohammed jest swoistym rajem. Znajduje się tu ponad 220 gatunków koralowca, 1000 rodzajów ryb, 40 rodzajów rozgwiazd, 25 gatunków jeżozwierzy, 100 rodzajów mięczaków i 150 skorupiaków. Dodatkowo znajduje się tutaj wiele wraków statków porozrzucanych na dnie morza z czasów, kiedy statki patrolowały ten obszar, uznawanym za punkt strategiczny ze względu na bliskość kanału Sueskiego. Kluczowe miejsca Nurkowanie jest oczywiście ogromną atrakcją w Ras Mohammed. Dla tych, którzy chcą skoncentrować się na poznawaniu podwodnego świata, rejsy w miejsca nurkowania są idealnym rozwiązaniem, gdyż przy okazji zabierają turystów do najpiękniejszych miejsc w Ras Mohammed oraz otaczających je rejonów. Podstawowym miejscem do nurkowania są Shark Reef i Yolanda Reef, dwie bliźniacze rafy koralowe rozciągające się na setkach metrów pod powierzchnią wody. Są to trudne miejsca do nurkowania i dlatego rekomenduje się je doświadczonym nurkom. Shark Reef jest miejscem zamieszkania rekinów młotów, białych i szarych i wielu innych ryb morskich takich jak barakudy i ogromne tuńczyki. Są tutaj także rejony zamieszkałe przez anemony i błazenki. Z kolei Yolanda Reef zyskała swoja nazwę od wraku frachtowca Yolanda, którego część nadal można zwiedzać. Rozsiane kontenery ze statków stanowią ciekawe znaleziska dla nurkujących. Łatwe podróżowanie Miejsca do nurkowania w Ras Mohammed są dostępne przy pomocy łodzi lub lokalnych rejsów z Sharm el- Sheikh lub zatoki Na’ama. Do niektórych można nawet dopłynąć z brzegu. Bardzo ważne jest, aby wybierać się na nurkowanie z przewodnikiem, którego doświadczenie nie tylko zapewnia bezpieczeństwo w wodzie, ale także zadba, aby nie zakłócać i nie niszczyć środowiska morskiego. Czy wiesz, że? Centrum Turystyczne w Ras Mohammed jest idealnym miejscem uzyskania informacji na temat tego Parku Narodowego. Rafy koralowe w Ras Mohammed są znane na całym świecie, dzięki temu, że są chronione przez obszar Parku Narodowego, na którym zabronione jest stawianie jakichkolwiek konstrukcji w celu ochrony ekosystemu raf oraz pustyni półwyspu Ras Mohammed. Pomimo że całkowicie odmienne obszary pustynne oraz świat podwodny są częścią jednego ekosystemu, zależą od siebie nawzajem, aby przetrwać i rozkwitać. Ze szczegółowymi zasadami można się zapoznać w parku, ale większość z nich opiera się na zwykłym zdrowym rozsądku – szacunku do otaczającego środowiska. Będąc na jego ternie nie należy zabierać niczego ze sobą ani pozostawiać niczego po sobie. • Ras Mohammed oferuje najbliższe Europie tropikalne wody, zaledwie kilka godzin lotu z jakiegokolwiek miejsca na kontynencie. • W przeciwieństwie powszechnego wyobrażenia o terenach pustynnych, jako jałowej dziczy, obszary Ras Mohammed są bogate w przeróżne rodzaje ssaków, ptaków, gadów i owadów. W niektórych jej częściach występuje także całkiem bujna roślinność, łącznie z lasami namorzynowymi i ciekawymi egzotycznymi roślinami, które ewoluowały przez miliony lat, aby być w stanie przetrwać w tym surowym środowisku. Wycieczka z doświadczonym przewodnikiem umożliwi odkrycie ukrytych skarbów pustyni. Dla własnego bezpieczeństwa, powinno się zawsze mieć przy sobie paszport przebywając na tym obszarze. Międzynarodowi biologowie morscy, sezonowi miłośnicy nurkowania, a nawet sami Egipcjanie uznają Ras Mohammed za miejsce, które koniecznie należy zobaczyć. Źródło: Monica Ponce Jakubowska, Made in PR