Jeszcze niedawno było spokojnym miasteczkiem. Dziś przyciąga turystów przez cały rok
Uniejów to jedno z najbardziej niezwykłych uzdrowisk termalnych w Polsce. Położone nad Wartą miasto przyciąga turystów gorącymi wodami geotermalnymi, leczniczym mikroklimatem oraz zabytkami sięgającymi średniowiecza. Sprawdź, dlaczego coraz więcej osób wybiera Uniejów na relaks, leczenie i weekendowy wypoczynek.
Spis treści: Historia miasta Uniejów Uniejów jako uzdrowisko termalne i centrum leczenia Najpopularniejsze zabiegi uzdrowiskowe w Uniejowie Tężnie solankowe i mikroklimat Uniejowa Dlaczego warto odwiedzić Uniejów? Uniejów położony jest w centralnej Polsce, w województwie łódzkim, nad rzeką Wartą. To jedno z wyjątkowych miast uzdrowiskowych w Polsce, które od lat cieszy się popularnością wśród osób, które chcą zadbać o swoje zdrowie oraz tych, które szukają relaksu oraz kontaktu z naturą. Uniejów znany jest przede wszystkim jako nowoczesne uzdrowisko termalne, ale jego historia, położenie geograficzne i lokalne tradycje sprawiają, że jest to miejsce, które może zaoferować przyjeżdżającym tam turystom o wiele więcej. Miasto Uniejów łączy w sobie walory lecznicze, turystyczne i kulturowe, dzięki czemu przyciąga gości przez cały rok i jest jednym z najważniejszych punktów na mapie polskich uzdrowisk termalnych. Historia miasta Uniejów Historia Uniejowa sięga średniowiecza. Prawa miejskie uzyskał już w XIV wieku, a przez wieki był ważnym ośrodkiem administracyjnym i religijnym. Uniejów należał do arcybiskupów gnieźnieńskich, co miało ogromny wpływ na jego rozwój. Do dziś w mieście podziwiać można zabytki przypominające o bogatej przeszłości, w tym zamek arcybiskupi, który jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli miasta. Mimo burzliwej historii i wielu trudnych momentów Uniejów zachował swój unikatowy charakter. Dziedzictwo kulturowe widoczne jest tu na każdym kroku – w architekturze, lokalnych legendach oraz pielęgnowanych tradycjach. Historia tego miasta idealnie łączy się z jego nowoczesnym obliczem jako uzdrowiska. Uniejów jako uzdrowisko termalne i centrum leczenia Największym skarbem, jaki posiada Uniejów, są oczywiście wody geotermalne. To właśnie dzięki nim uzyskał on status uzdrowiska, co czyni go jedynym takim miastem w województwie łódzkim. Wody termalne w Uniejowie wydobywane są z głębokości ponad 2000 metrów i charakteryzują się wysoką mineralizacją oraz temperaturą sięgającą nawet 68°C u źródła, co czyni je niezwykle skutecznymi w leczeniu wielu dolegliwości. To jedne z popularniejszych term w Polsce. Uniejów specjalizuje się przede wszystkim w leczeniu chorób układu ruchu, w tym: schorzeń reumatologicznych, zwyrodnieniowych pourazowych. Zabiegi oferowane w Uniejowie pomagają osobom cierpiącym na bóle kręgosłupa, stawów, mięśni, a także pacjentom po operacjach ortopedycznych. Uzdrowisko polecane jest również osobom z chorobami neurologicznymi, problemami krążeniowymi oraz schorzeniami dermatologicznymi, takimi jak łuszczyca czy atopowe zapalenie skóry. Kąpiele termalne w Uniejowie wspomagają regenerację organizmu, redukują stres i poprawiają ogólne samopoczucie. Uzdrowiskowy charakter Uniejowa sprawia, że jest to idealne miejsce zarówno na krótki weekendowy wypad, jak i dłuższy pobyt leczniczy. Najpopularniejsze zabiegi uzdrowiskowe w Uniejowie Uniejów oferuje bardzo szeroki wachlarz zabiegów leczniczych i rehabilitacyjnych. Do najpopularniejszych należą kąpiele termalne w basenach solankowych, które poprawiają krążenie, obniżają napięcie mięśniowe i działają przeciwbólowo. Kąpiele w Uniejowie są wykorzystywane zarówno w celach leczniczych, jak i relaksacyjnych. W uzdrowisku Uniejów dużą popularnością cieszą się także zabiegi fizykoterapeutyczne, takie jak krioterapia, laseroterapia, magnetoterapia oraz elektroterapia. Można tam również skorzystać z profesjonalnych masaży leczniczych, rehabilitacyjnych i relaksacyjnych, które wspomagają proces regeneracji organizmu. Coraz więcej osób odwiedza Uniejów także ze względu na bogatą ofertę zabiegów SPA i wellness, łączących lecznicze właściwości wód termalnych z nowoczesną kosmetologią. Uniejów to miejsce, w którym leczenie łączy się z wypoczynkiem, a jego wyjątkowy mikroklimat sprzyja poprawie kondycji fizycznej i psychicznej. Tężnie solankowe i mikroklimat Uniejowa Jednym z ważnych elementów uzdrowiskowego krajobrazu miasta Uniejów są tężnie solankowe. Tężnie w Uniejowie stanowią doskonałe uzupełnienie terapii zdrowotnych i są chętnie odwiedzane zarówno przez kuracjuszy, jak i turystów. Inhalacje solankowe pomagają w leczeniu chorób górnych dróg oddechowych, astmy, alergii oraz przewlekłych infekcji. Tężnie gwarantują wyjątkowy mikroklimat, porównywalny do tego, który panuje nad Morzem Bałtyckim. Regularne spacery w ich pobliżu wzmacniają odporność, poprawiają wydolność układu oddechowego i pozytywnie wpływają na samopoczucie. To kolejny dowód na to, że Uniejów jest uzdrowiskiem kompleksowym, dbającym o zdrowie na wielu poziomach. Co warto zobaczyć i robić w Uniejowie? Uniejów to nie tylko miejsce, w którym warto podjąć rekonwalescencję. Miasto oferuje wiele atrakcji turystycznych. Zdecydowanie warto odwiedzić Termy Uniejów, czyli nowoczesny kompleks basenów termalnych, z którego można korzystać przez cały rok. Klimat miasta zachęca również do spacerów i wycieczek rowerowych po malowniczych terenach nad Wartą oraz po rozległych parkach zdrojowych. W Uniejowie warto również odwiedzić zamek arcybiskupi i kolegiatę Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Miasto znane jest z pielęgnowania lokalnych tradycji i promocji zdrowego stylu życia. Regularnie organizowane są wydarzenia promujące kuchnię regionalną, historię oraz walory uzdrowiskowe miasta. Ciekawostką jest fakt, że Uniejów jako jedno z nielicznych miast w Polsce wykorzystuje energię geotermalną nie tylko w celach leczniczych, ale także do ogrzewania budynków. Źródło: uniejow.pl Nasz ekspert Filip Nowek Z wykształcenia dziennikarz, chociaż na co dzień zajmuje się komunikacją marketingową. Pasjonat podróżowania. Autor przewodników po europejskich krajach i ciekawostek o największych miastach świata. Prywatnie miłośnik tenisa i wypadów do kina.
Odwiedziłem czeski trójkąt SPA. To nowy ulubiony kierunek Polaków?
W 2025 roku wydarzyło się coś przełomowego: po raz pierwszy Polacy odwiedzili Czechy tłumniej niż Słowacy. Według danych Czeskiej Centrali Ruchu Turystycznego CzechTourism, nasi rodacy coraz chętniej zaglądają do tzw. czeskiego trójkąta SPA. Tworzą go trzy legendarne uzdrowiska: Karlowe Wary, Franciszkowe Łaźnie oraz Mariańskie Łaźnie. To miejsca, które przed laty ukochali Goethe czy Chopin. Postanowiłem sprawdzić, czego szukają tam Polacy. To raj dla kuracjuszy… ale czy tylko?
Spis treści: Podróż w czasie do krainy Goethego i Chopina Dolina moczarów skrywająca leczniczy skarb Nie słuchajcie mnie, posłuchajcie Chopina i Franciszka Józefa Coś dla ciała, coś dla ducha (i coś dla piwoszy) Widok na uzdrowisko ze Swissôtel Mariánské Lázně Jak dotrzeć i czy warto? O uzdrowiskach w zachodnich Czechach wiedziałem tyle, co nic. Wstyd się przyznać, ale budziły we mnie skojarzenia z Ciechocinkiem (z całym uwielbieniem dla jego miłośników) czy – w najlepszym wypadku – Lądkiem Zdrojem. Spodziewałem się gryzącego w nos siarczystego zapachu termalnej wody, tradycyjnej, opartej na kluskach kuchni i specyficznej czeskiej mody. Dostałem jednak dużo, dużo więcej. Wiem, że będę tam wracać: szczególnie do Mariańskich Łaźni, które od 2021 roku zajmują należne sobie miejsce na liście UNESCO. To o nich w szczególności chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć. Podróż w czasie do krainy Goethego i Chopina Do Mariańskich Łaźni wjechałem… znienacka. Podróż samochodem z Pragi okazała się krótsza niż zakładałem, a wygodna autostrada skróciła przyjemność słuchania czeskiego radia (wiecie, że Britney Spears to w Czechach Britney Spearsova?). Nie umiałem dobrze przetrawić tego, co widzę. W Mariańskich miałem się bowiem wrażenie, że za dotknięciem magicznej różdżki przeniosłem się sto lat wstecz. Wyglądały bardzo nietypowo: ciągnęły się po horyzont wzdłuż długiej ulicy pełnej urokliwych XIX-wiecznych kamienic, kolumnad i w towarzystwie spacerujących leniwie kuracjuszy, co jakiś czas przysiadających na ławeczkach i sączących zdrowotne wody ze specjalnych kubeczków. Czas się tutaj zatrzymał, ale w ten pozytywny sposób. Takich miejsc już po prostu nie ma. Dolina moczarów skrywająca leczniczy skarb Trudno uwierzyć, że jeszcze 200 lat temu w miejscu tych szerokich alei i parków znajdowały się dzikie moczary. Mariańskie Łaźnie od początku planowano z rozmachem jako miejsce dla europejskiej arystokracji. Wszystko zaczęło się jednak od Johanna Nehra, lekarza, który dowiódł, że tutejsze zimne wody mineralne mają wyjątkowe działanie lecznicze. W mieście bije aż 50 źródeł, bogatych w sole żelaza i dwutlenek węgla. Pomagają na układ krążenia, trawienie, a nawet problemy oddechowe czy dermatologiczne. Muszę przyznać – gdy odwiedziłem imponującą Kolumnadę Maksyma Gorkiego z 1889 roku, w pobliżu której znajdziemy krany z leczniczą wodą – od razu było mi jakoś lżej. Nawet mimo tego, że wcześniej nic mi nie dolegało. Nie słuchajcie mnie, posłuchajcie Chopina i Franciszka Józefa W czasach świetności Mariańskie Łaźnie gościły najznamienitsze nazwiska. Przy głównej ulicy stoi dom, w którym mieszkał Fryderyk Chopin (w jednym z parków znajdziemy także poświęcony mu pomnik), a a główny plac nosi imię Goethego. Słynny pisarz odwiedził ten region 33 razy, a Mariańskie ukochał szczególnie ze względu na lokalną dziewczynę, w której się zakochał. Miał wtedy ponad 70 lat, ona zaledwie 17 – ale to temat na zupełnie inną opowieść. Już po kilku latach od założenia miasto odwiedzali także Johann Strauss, Franz Kafka, Thomas Edison, Mark Twain, Vladimir Nabokov czy – siedmiokrotnie – król angielski Edward VII. Ten ostatni założył tu w 1905 roku prestiżowe pole golfowe, które jako jedyne w Czechach może mienić się mianem „królewskiego” – czyli posiadającego oficjalny patronat brytyjskiego monarchy. Można tam poczuć ducha arystokracji, co – nie ukrywam – trzeba po prostu lubić. Jeśli brytyjska monarchia Was nie interesuje, to może spróbujemy z innej strony – miasto wielokrotnie odwiedzał także cesarz Austro-Węgier Franciszek Józef I. Coś dla ciała, coś dla ducha (i coś dla piwoszy) Kamienice – chociażby nie wiem jak piękne – potrafią jednak zmęczyć nawet najbardziej chłonne oko. To jednak nie problem: do Mariańskich przyjechałem samochodem (i to nie byle jakim, bo miałem przyjemność poruszać się hybrydowym SUV-em Renault Rafale), więc wystarczyła chwila, by znaleźć się w rezerwacie przyrody Kladské rašeliny. Wśród torfowisk i lasów zrozumiałem, że elementem kuracji jest tu nie tylko picie wody, ale też obcowanie z naturą i zmiana powietrza, którą czuje każdy przyjezdny z nizin – taki jak ja. Nie tylko leczniczą wodą żyje człowiek. Mariańskie Łaźnie to także okazja na spróbowanie między innymi lokalnego piwa z mieszczącego się nieopodal browaru Chodovar, który jako ostatni w kraju znajduje się w rękach czeskiej rodziny. Ja nie mogłem się oprzeć i musiałem go odwiedzić – wprowadzono mnie do mieszczącej się w skalnych głębinach restauracji, w której po przejściu kilkunastometrowego korytarza wykutego w litym kamieniu mogłem raczyć się najświeższym piwem i tradycyjnym czeskim hovězí guláš. Uwaga: w kamieniu zupełnie nie było zasięgu, ale to tylko potęgowało klimat. Widok na uzdrowisko ze Swissôtel Mariánské Lázně Miałem to szczęście, że odwiedzając Mariańskie Łaźnie mogłem patrzeć na nie z wysoka: z okien nowo otwartego hotelu szwajcarskiej marki Swissôtel, która chyba zrozumiała specyficznego ducha czeskiego uzdrowiska. Bo odwiedzając miejsce o tak specyficznej historii ostatnim, czego bym chciał, to spać w miejscu… stworzonym od linijki. Lubię miejsca z „duszą”, z „tym czymś”. Swissôtel Mariánské Lázně połączył kilka historycznych budynków w jeden ambitny projekt, w którym każdy pokój jest inny, a wszystkie łączą szwajcarskie zdrowie podejście do życia z czeską gościnnością. – Wyjątkowa historia Mariańskich Łaźni idealnie łączy się z DNA marki Swissôtel – wyjaśnia Jean Wendlig, Vice President Operations Management for Premium, Midscale and Economy brands, Eastern Europe Accor. – Wprowadzamy tu nową jakość poprzez połączenie zabytkowej architektury kurortu ze szwajcarską precyzją i nowym podejściem do odnowy biologicznej. To dzięki temu możemy zaoferować gościom coś więcej niż nocleg. Jak dotrzeć i czy warto? Podróż samochodem z Pragi to około 2 godziny komfortowej jazdy. Podobnie szybko jedzie wygodny pociąg Pendolino, który zatrzymuje się w samych „Mariańskich”. To właśnie w dobrym połączeniu upatrywany jest sukces „czeskiego trójkąta uzdrowiskowego” wśród polskich turystów – Mariańskie Łaźnie to świetny pomysł na przystanek w trakcie samochodowego „roadtripu”. Możemy połączyć go z wizytą w Czeskim Raju (znanym fanom gry „Kingdom Come: Deliverance II”), Pragą czy nieco bardziej zatłoczonymi Karlowymi Warami. Wszystko wskazuje na to, że tegoroczne wakacje spędzimy w Europie – to idealna okazja, by sprawdzić, co mają do zaoferowania nasi południowi sąsiedzi. Ja sprawdziłem i zapewniam: mają wiele. Warto zaplanować wycieczkę do Czech. Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Najlepsze uzdrowiska Pomorza Zachodniego. Te miejsca przyciągają kuracjuszy
W zachodniopomorskich uzdrowiskach nikt nie pyta, ile masz lat ani jak szybko żyjesz. Tu liczą się oddech, temperatura wody i zdrowie.
Spis treści: Kamień Pomorski Kołobrzeg Połczyn-Zdrój Podążam za dobrym samopoczuciem, czując sól i wiatr znad Bałtyku, ale też wilgotną borowinę, czasami ciszę przerywaną dźwiękiem kroków w parku zdrojowym. Postanawiam sprawdzić, w jaki sposób spokojny Kamień Pomorski, dynamiczny Kołobrzeg i zanurzony w naturze Połczyn-Zdrój łączy woda, a dzieli tempo życia. Są różne. I właśnie w tej różnicy dostrzegam ich siłę. Kamień Pomorski Moja przygoda zaczyna się od jednego z najstarszych miast regionu, gdzie pociąg zwalnia jeszcze przed stacją, jakby sam chciał dostroić się do tutejszego niespiesznego rytmu. Choć morze oddalone jest stąd o 10 km, w powietrzu czuć dumę z wielkiej historii dawnego biskupstwa, która kojąco miesza się z prowincjonalnym spokojem. Los bywa przewrotny i to on sprawił, że zamiast poszukiwanego w XIX w. węgla odkryto tu prawdziwe skarby: solankę i borowinę. Dziś tutejsze sanatoria kuszą odmiennym charakterem – od nowoczesnego kompleksu Mieszko, przez cichą, położoną blisko mariny Dąbrówkę, aż po odrestaurowanego z duchem epoki Chrobrego. To właśnie w Chrobrym, którego architektura z początku XX w. przypomina czasy kuracjuszy przyjeżdżających tu dorożkami, poddaję się rytuałowi z czarnego złota, bo tym jest dla miasteczka borowina. Kiedy zanurzam się w gęstej aksamitnej mazi podgrzanej do 40 st. Celsjusza, czuję, jak ciepło leczniczego torfu przenika głęboko do mięśni. Ziemisty, pierwotny zapach borowiny wypełnia zmysły, a jej gęsta konsystencja oszukuje grawitację – ciało staje się jednocześnie ciężkie i niebywale lekkie. Gdy resztki stresu ostatecznie kapitulują, opuszczam mury sanatorium, by odkryć duszę tego miejsca. Korzenie Kamienia Pomorskiego sięgają głęboko aż do VIII w. i osady Wolinian. W XII w. Mieszko I przejął te ziemie, a miasto stało się siedzibą potężnego biskupstwa pomorskiego. Ślady dawnych kanoników prowadzą mnie do wirydarza przy Konkatedrze św. Jana Chrzciciela. To jedyny tego typu obiekt w Polsce, prawdziwa perła architektury na skalę europejską. W tym ogrodzie, zamkniętym gotyckimi krużgankami o kunsztownych sklepieniach, cisza jest obezwładniająca. Surowa ceglana architektura w połączeniu z dziką zielenią wnętrza tworzą scenerię, w której czas zdaje się tracić swoją władzę. Kołobrzeg Kilka dni później jestem w Kołobrzegu. Tutaj wszystko działa odwrotnie. Miasto jest głośniejsze, większe, bardziej pewne swojej pozycji. Spacer zaczynam od portu i szybko trafiam na promenadę. Trudno uwierzyć, że historia Kołobrzegu zaczęła się od soli, surowca, który przez wieki decydował o potędze regionów. Już w roku 1000 miasto znalazło się na mapie Europy dzięki utworzeniu biskupstwa. Później był handel, Hanza, kontakty ze Skandynawią. Kołobrzeg rósł wraz z portem, był ważny i bogaty. W XIX w., gdy nadmorskie miejscowości zaczęły przyciągać turystów, Kołobrzeg długo pozostawał twierdzą. Obrona przed wojskami Napoleona w 1807 r. stała się legendą, która na lata zdominowała jego tożsamość. Solanki bogate w jod, brom i magnez oraz Bałtyk, który działa jak naturalny inhalator, przyciągnęły kuracjuszy nieco później. Kluczowa stała się kolej, dzięki której w 1859 r. Kołobrzeg otworzył się na masową turystykę i leczenie. Przedwojenne sanatoria były gigantyczne. W sali balowej jednego z nich nazywanego potocznie Pałacem Nadbrzeżnym mogło jednocześnie przebywać aż tysiąc pacjentów. Pierwsza wojna światowa zamieniła uzdrowisko w szpital wojskowy, druga natomiast obróciła w gruzy 90% miasta. Uzdrowiskowa tradycja wróciła tu szybciej, niż można było się spodziewać. Od momentu, gdy w 1952 r. powstało pierwsze sanatorium dla dzieci Słoneczko (już nie funkcjonuje), miasto nie przestaje się rozwijać. Spaceruję wzdłuż Parku Nadmorskiego im. Stefana Żeromskiego, który ciągnie się kilometrami niczym zielony kordon oddzielający miejski zgiełk od bałtyckich fal. Ten starannie zaprojektowany ponad 30-hektarowy ekosystem pierwotnie, jeszcze w XIX w., miał być niejako barierą zabezpieczającą twierdzę przed piaskiem, a dziś chroni zdrowie kuracjuszy. Tutejszy mikroklimat to fenomen: morski aerozol, bogaty w jod, brom i magnez, miesza się pod osłoną wiekowych drzew z olejkami eterycznymi sosen i dębów. Ciekawostką jest, że park skrywa wyjątkowe gatunki, jak potężny cypryśnik błotny czy rzadkie rośliny słonolubne: mlecznik nadmorski, soliród zielny, które upodobały sobie tutejszą, przesiąkniętą solanką glebę. Zaglądam w boczne ulice, próbując zliczyć niemal przytulone do siebie ośrodki o znajomo brzmiących nazwach: Mewa, Arka, Bałtyk, Jantar, Kormoran, Gryf. Liczenie idzie mi słabo, ale z każdym krokiem uzmysławiam sobie, że leczenie wpisane jest w tutejszy krajobraz tak samo jak morze, krzyk mew i ścieżki rowerowe. Zaglądam do Perły Bałtyku, miejsca uchodzącego za pewny wybór. Plaża jest dosłownie kilka kroków stąd. Wjeżdżam windą na dwunaste piętro, do kawiarni z tarasem. Panorama miasta i Bałtyku przyciąga nie tylko kuracjuszy. Zachwycam się parkiem nadmorskim, który zaczyna się niemal za drzwiami, i słynną Promenadą Wydmową, jedną z najdłuższych i najpiękniejszych alei spacerowych nad morzem. To też dobre miejsce, by zobaczyć, jak sanatorium w Kołobrzegu funkcjonuje dziś: jako ośrodek leczenia i jednocześnie atrakcyjny punkt na mapie miasta. Ponad pięciuset pacjentów korzysta tu z terapii kardiologicznych, oddechowych i rehabilitacji narządów ruchu, a codzienny spacer po parku i plaży jest integralną częścią planu dnia Kawałek dalej wyrasta Wistom, oddalony od linii brzegowej o zaledwie sto metrów. To tutaj widać, jak bardzo zmieniło się nowoczesne uzdrowisko. Obok klasycznych inhalacji i hydromasaży króluje tu fizjoterapeutyczna awangarda: pinopresura czy tapping. Widok kuracjuszy z kolorowymi plastrami na ramionach to dziś stały element kołobrzeskiej mody, symbol świadomego dbania o sprawność. Gdy szukam wyciszenia, moje kroki kierują się ku San Medical Spa. Położony nieco dalej od głównego traktu jest azylem dla tych, którzy lubią Kołobrzeg poza sezonem, miasto wówczas zwalnia, a park nadmorski spowija kojąca mgła. San skupia się na leczeniu kręgosłupów i programach zdrowego odchudzania. Dla wielu pacjentów to nie jednorazowy pobyt, ale powrót do sprawdzonego adresu. Połczyn-Zdrój Pojawia się nagle, otulony naturą Pojezierza Drawskiego w jego najbardziej spektakularnym wydaniu. To tutaj zaczyna się Szwajcaria Połczyńska – kraina polodowcowych wzgórz, głębokich dolin i jezior, która swoją nazwę zawdzięcza krajobrazowi do złudzenia przypominającemu alpejskie przedgórza. Miasto poznaję od strony deptaka i przez chwilę mam wrażenie, że mruga do mnie kolorami. Nad głową unoszą się dziesiątki parasoli, wielobarwna instalacja przyciągająca pojawiających się w mieście turystów. Ale wiem, że to tylko warstwa wierzchnia. Wystarczy skręcić w boczną ulicę, by tempo wyraźnie spadło, a Połczyn-Zdrój zaczął mówić ciszej. To jedno z najstarszych uzdrowisk w Polsce. Są tu stare kamienice i 80-hektarowy Park Zdrojowy z częścią francuską – uporządkowaną, z dywanami kwiatów, fontannami i symetrycznymi alejkami, i angielską – przypominającą naturalny, dziki las z malowniczymi stawami i potężnymi dębami. Już w średniowieczu istniała tu osada strzegąca ważnych szlaków Pomorza, a prawa miejskie nadane w XIV w. otworzyły jej drogę do rozwoju rzemiosła i handlu. Przełom przyszedł w 1688 r., gdy odkryto źródła wód mineralnych. Wyobrażam sobie moment, w którym zwykłe miasteczko zaczęło się zmieniać w uzdrowisko, które na przełomie XVII i XVIII w. stało się jednym z największych na Pomorzu. Kuracjusze przyjeżdżali tu chętnie i masowo, a od 1870 r. zaczęły powstawać duże uzdrowiska: Gryf, Irena, Marta. Siadam w kawiarni niedaleko parku. Piję kawę, jem szarlotkę z lodami i obserwuję ludzi. W powietrzu unosi się zapach wilgotnej ziemi. To borowina znana mi już z Kamienia Pomorskiego. Ta połczyńska cieszy się sławą w całej Europie; jest jedną z najlepszych odmian, wykorzystywaną nie tylko w medycynie, ale i w kosmetologii czy rytuałach spa. Lista dolegliwości, które leczy się tutaj – od schorzeń reumatologicznych po neurologię i osteoporozę, brzmi niezwykle poważnie. Jednak w praktyce Połczyn-Zdrój emanuje zadziwiającym spokojem. Tu nawet medycyna wydaje się mniej surowa. Więcej o atrakcjach Pomorza Zachodniego piszemy w najnowszym wydaniu „National Geographic Extra” nr 1/2026 – już w sprzedaży!
Duże zmiany w najmniejszym uzdrowisku w Polsce. Inwestycje odmienią krajobraz tej urokliwej wsi
Do prawdziwej rewolucji dojdzie w najmniejszym polskim uzdrowisku. Metamorfozie zostanie poddana niemal cała wieś Wapienne, w której wybudowane zostaną m.in. nowa tężnia oraz trasa widokowa w koronach drzew. Choć największe prace mają rozpocząć się dopiero w przyszłym roku, już teraz tamtejszy urząd gminy zapowiada kolejne zmiany, których celem jest uatrakcyjnienie miejsca dla potencjalnych odwiedzających.
Ruszyły pierwsze przetargi dotyczące rozbudowy najmniejszego uzdrowiska w Polsce. Liczne inwestycje mają pomóc w rozwoju wsi Wapienne, położonej w samym środku Beskidu Niskiego. Wśród planów znajdują się zarówno projekty rozszerzające ofertę leczniczą sanatorium, jak i nowe przestrzenie przeznaczone dla turystów poszukujących górskich doznań. Całość ma nadać nową formę tamtejszemu krajobrazowi i przyciągnąć do kameralnego uzdrowiska nowych kuracjuszy. Co zmieni się w Wapiennem? Już w zeszłym roku na łamach „Gazety Krakowskiej” Małgorzata Małuch, wójt gminy Sękowa, w której skład wchodzi uzdrowisko Wapienne informowała o zmianach, jakie nadejdą w małopolskiej wsi. Huczne ogłoszenia dotyczyły kwoty blisko 10 milionów złotych, które miały zostać wykorzystane na uzdrowiskowe inwestycje. W ramach tego budżetu nie tylko zostaną wybudowane nowe obiekty, ale renowację przejdą te już istniejące. W ten sposób przebudowana zostanie duża część Parku Zdrojowego. Nowych kształtów nabierze stojąca tam tężnia solankowa oraz zlokalizowany obok amfiteatr. Nowy charakter zyskają również Ogrody Marysieńki, na terenie których mają powstać place zabaw i skatepark. Trasa w koronach drzew – całkowite nowości w uzdrowisku Władze Wapiennego zapowiadają również utworzenie całkowicie nowych obiektów na terenie wsi. Tereny nad Domem Zdrojowym mają zostać przeznaczone pod ogólnodostępne pole rekreacyjne, nad którym zawieszona zostanie tyrolka. Najbardziej spektakularna inwestycja dotyczy jednak istniejącej już wieży widokowej na górze Ferdel w Beskidzie Niskim. Konstrukcja, otwarta w 2019 roku, ukazała kompletnie nową perspektywę tamtejszego krajobrazu, zyskując uznanie wielu turystów. Co ciekawe, drewniany podest nie mógł być ulokowany na samym szczycie małopolskiego wzniesienia, gdyż ten zajmowany jest przez będącego pod ochroną orlika krzykliwego – symbol Magurskiego Parku Narodowego. Teraz do istniejącego już punktu widokowego ma zostać dobudowany całkowicie nowy, zapewniający unikatową górską perspektywę. Urząd Gminy Sękowa zaprezentował wizualizacje pomostu spacerowego na zboczu górującego nad Wapiennem Małego Ferdla. Kładka ma wznosić się ponad koronami drzew, zapewniając spacerowiczom niezapomniane doznania. Całość zakończona ma być przeszkloną platformą, dzięki której będzie można „na własnej skórze” poczuć wysokość, na jakiej zawieszona została trasa widokowa. Za wizualizacje odpowiedzialna jest krakowska pracownia architektoniczna F11. Kameralne uzdrowisko w środku lasu – historia Wapiennego Początki uzdrowiskowego charakteru wsi Wapienne przypadają na sam początek XIX wieku. Według różnych przekazów to właśnie wtedy zaczęli kursować tu żołnierze z armii Napoleona, na cześć którego we wsi powstały w 2012 roku promenada i ogrody nazwane imionami partnerek francuskiego cesarza. Rozkwit uzdrowiska rozpoczął się w okresie międzywojennym, gdy kąpieli w Wapiennem zaznawało ok. 100 osób dziennie. Wyjątkowość miejscowości polegała na jej lokalnym charakterze. Uzdrowisko znajdowało się bowiem w rękach chłopskich, przez co to właśnie ta grupa była głównymi użytkownikami siarkowych kąpieli. Po wojnie Wapienne zostało wyposażone w kolejne elementy poprawiające sanatoryjne warunki we wsi. W 1973 roku wybudowano basen oraz dużą część terenów rekreacyjno-sportowych. Trzynaście lat później miejscowość ostatecznie otrzymała status pełnoprawnego uzdrowiska, który dzierży aż do dzisiaj. Mimo zmian infrastrukturalnych we wsi Wapienne nadal pozostaje najmniejszym uzdrowiskiem w całym kraju. Według różnych danych wieś zamieszkuje ok. 150 osób. Źródła: Gazeta Krakowska, Pracownia F11, Wapienne.pl Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Zapomniana perła modernizmu ze słynnego uzdrowiska wraca do życia. Nowa atrakcja Ciechocinka ma przyciągnąć tłumy
Do Ciechocinka zawita ponownie jedna z najsłynniejszych atrakcji tego miasta. W najsłynniejszym polskim uzdrowisku zostanie odbudowany zabytkowy basen, w którym kąpieli zaznawali kuracjusze niemal sto lat temu. Inwestorzy zapowiadają, że budowany obiekt ma przyciągnąć tysiące gości rocznie.
Ciechocinek to jedno z najsłynniejszych polskich uzdrowisk. Już w pierwszej połowie XIX wieku tamtejsze źródła solankowe zaczęły przyciągać kuracjuszy chcących zaznać terapeutycznych kąpieli. Wraz z napływem gości w mieście zaczęły powstawać liczne sanatoria – obecnie w Ciechocinku działa ok. 30 takich obiektów. Ważnym elementem tego kujawsko-pomorskiego uzdrowiska jest Park Tężniowy, znany z monumentalnych tężni solankowych, które łącznie osiągają długość ponad 1,5 kilometra. Wśród tych leczniczych konstrukcji przez lata funkcjonował basen termalno-solankowy, który od ponad dwóch dekad popadał w ruinę. Teraz pojawiła się szansa na odbudowę tego obiektu, który – w nowej odsłonie – ma stać się jedną z największych atrakcji Ciechocinka. Basen, który swoją obecnością zaszczycił prezydent Otwarcie basenu termalno-solankowego odbyło się 4 czerwca 1932 roku. Podczas inauguracji obiektu, zaprojektowanego przez dwóch słynnych warszawskich architektów – Romualda Gutta i Aleksandra Szniolisa – obecny był nawet ówczesny prezydent II RP, Ignacy Mościcki. Kompleks rekreacyjny wyróżniał się surowością charakterystyczną dla modernizmu. Obok basenu ze zjeżdżalniami i skoczniami architekci umiejscowili pawilon z szatniami oraz kawiarnię. Całość uzupełniała tzw. mała architektura, nadająca przestrzeni dodatkowego charakteru. Kompleks – wraz z położonymi w tle tężniami solankowymi – tworzył prawdziwie uzdrowiskowy klimat, w którym zakochali się kuracjusze z całej Polski. Popadająca w ruinę perła modernizmu Niestety, wraz ze zbliżającym się XXI wiekiem basen popadał w coraz większą ruinę. Nie pomogło nawet wpisanie obiektu do rejestru zabytków. Degradacja trwała do 2002 roku, kiedy to basen wraz z całym kompleksem został wyłączony z użytku ze względu na zły stan techniczny. Kolejne dwie dekady były okresem postępującego niszczenia jednej z najsłynniejszych ciechocińskich atrakcji. Zmiany dotyczące własności terenu nie przekładały się na realne działania rewitalizacyjne zaniedbanej przestrzeni. Wszystko zmieniło się dopiero w 2025 roku, gdy ruiny basenu trafiły w ręce samorządu województwa kujawsko-pomorskiego, który od razu ogłosił chęć remontu całego kompleksu. Marszałek województwa Piotr Całbecki potwierdził, że powstający obiekt ma być wiernym odwzorowaniem klasycznej bryły z lat 30. XX wieku. W ten sposób odbudowany kompleks ma nawiązywać do lat świetności ciechocińskiego basenu. Kompleks basenowy za 140 mln zł Wrażenie robić może nie tylko bogata historia odbudowywanego kompleksu basenowego, lecz także kwota, za jaką ma zostać zrealizowana inwestycja. Odbudowa i rewitalizacja basenu została oszacowana na około 140 mln zł, przy czym koszty te mogą wzrosnąć, biorąc pod uwagę wydatki związane z zatrudnieniem personelu oraz utrzymaniem obiektu. Inwestorzy są jednak przekonani, że basen będzie miejscem kąpieli dla ok. 30 tys. kuracjuszy rocznie, którzy z czasem mają przyczynić się do zwrotu środków zainwestowanych w ciechociński projekt. Co w takim razie powstanie za te pieniądze? Z przedstawionych projektów wynika, że odbudowa nie będzie dotyczyć jedynie głównej niecki basenowej. Wokół basenu staną pawilony z szatniami oraz kawiarnia – podobnie jak w przedwojennym kompleksie. Nowością, w porównaniu z historycznym układem, będzie nowoczesne muzeum geologiczne ulokowane przy jednej z dłuższych krawędzi basenu. Obok głównej części kompleksu powstanie również strefa dla najmłodszych kuracjuszy, wyposażona w mniejszy basen oraz strefę zabaw. Źródła: Sztuka Architektury, PortalSamorzadowy.pl Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Pod Warszawą powstaje hotelowo-uzdrowiskowy kolos. Ta inwestycja może zupełnie zmienić uwielbiane jezioro
Popularny wśród warszawiaków zbiornik wodny zyska wkrótce zupełnie nową atrakcję. Termy powstające w Jachrance mają być nie tylko rozległym kompleksem hotelowym oferującym ponad 500 pokoi, lecz także – w przyszłości – stać się pełnoprawnym uzdrowiskiem. Wody geotermalne, wykorzystywane m.in. w basenach zewnętrznych, będą wydobywane z głębokości niemal dwóch kilometrów.
Jezioro Zegrzyńskie (nazywane też – całkiem słusznie – zalewem) jest zbiornikiem retencyjnym wybudowanym w 1963 roku na północ od Warszawy. Akwen stanowi popularny cel weekendowej turystyki wśród mieszkańców stolicy, którzy na popularnym „Zegrzu” uprawiają m.in. liczne sporty wodne. Dużą popularnością w sezonie cieszą się również szlaki rowerowe wytyczone w nadzegrzańskich sosnowych lasach. Urokliwy klimat oraz bliskość największego miasta w Polsce sprawiają, że branża rozrywkowo-hotelarska chętnie czerpie korzyści z popularności zalewu. W jednej z okolicznych wsi powstaje obecnie kolos hotelowo-uzdrowiskowy, który ma nadać tamtejszemu regionowi zupełnie nowy charakter i funkcje. Uzdrowisko nad Zegrzem Kilka lat temu we wsi Jachranka doszło do odkrycia, które stało się motorem napędowym obecnie trwającej inwestycji. Firma Hotele Korona, która w swojej ofercie posiada już jeden hotel nad Zalewem Zegrzyńskim, potwierdziła obecność źródeł geotermalnych pod Hotelem Windsor w Jachrance. Odkrycie zaowocowało uzyskaniem koncesji na wydobycie gorących wód, będących podstawą funkcjonowania powstającego uzdrowiska. Wody geotermalne będą wydobywane z głębokości około 1800 metrów. Ciecz o temperaturze 42°C wypełni hotelowe baseny, w których goście będą mogli korzystać z leczniczych kąpieli. Inwestorzy podkreślają, że woda wydobywana ze źródeł pod Jachranką ma ponad 200 milionów lat, co może świadczyć o jej bogatym w korzystne pierwiastki składzie. Na samym rekreacyjnym wykorzystaniu wydobywanego surowca mineralnego ambicje właścicieli się jednak nie kończą. Przedstawiciele Hoteli Korona otwarcie mówią o staraniach o uzyskanie statusu uzdrowiska. Byłoby to dopiero drugie – po Konstancinie-Jeziornej – uzdrowisko w województwie mazowieckim, co znacząco uatrakcyjniłoby powstającą inwestycję. Budowa hotelu Budowa kompleksu nad Jeziorem Zegrzyńskim toczy się zgodnie z harmonogramem. Całość, której otwarcie planowane jest na 2028 rok, obejmie trzy funkcjonalne strefy: hotelową, restauracyjno-szkoleniową oraz basenowo-rekreacyjną. Patrząc na zdjęcia z placu budowy, trudno nie zauważyć, że bryła obiektu nabiera już wyraźnych kształtów. Znad rzeki Narwi wyrosła żelbetowa konstrukcja, która w przyszłości stanie się szkieletem mazowieckiego hotelu. Na dokończenie czekają jeszcze izolacje termiczne oraz dachy. W ziemi zaczynają się również pojawiać baseny, w których za kilka lat popłynie geotermalna woda. Kompleks Term Jachranka ma dysponować niemal 3 tys. metrów kwadratowych zbiorników wodnych przeznaczonych do leczniczych kąpieli. Wysoka temperatura cieczy pozwoli na całoroczne użytkowanie zewnętrznych basenów. Jak zostać uzdrowiskiem? Jak czytamy na portalu GOV.PL, obszar ubiegający się o status uzdrowiska musi przede wszystkim wykazać występowanie naturalnych surowców leczniczych. Gmina zobowiązana jest nie tylko do potwierdzenia właściwości tych surowców, lecz także do określenia klimatu danego miejsca jako sprzyjającego zdrowiu potencjalnych kuracjuszy. Przyszłe uzdrowisko musi ponadto dysponować odpowiednią infrastrukturą techniczną, umożliwiającą zarówno zakwaterowanie gości, jak i prowadzenie lecznictwa uzdrowiskowego. Wniosek, którego pozytywne lub negatywne rozpatrzenie zależy od decyzji ministra zdrowia, zawiera m.in. naukowe uzasadnienie właściwości leczniczych naturalnych surowców i klimatu oraz szczegółowy plan topograficzny wydzielający tzw. strefy ochrony uzdrowiskowej. Po uzyskaniu pozytywnej opinii ministra gmina zobowiązana jest co 10 lat składać tzw. operat uzdrowiskowy, potwierdzający prowadzoną działalność leczniczą. Przed Jachranką stoi więc jeszcze długa droga do uzyskania upragnionego statusu. Tytuł uzdrowiska mógłby jednak znacząco wpłynąć na popularność i renomę tamtejszych term, nadając pobytom nie tylko rekreacyjny, ale również leczniczy charakter. Jak przyjęła się budowa? Inwestycja wywołała mieszane reakcje w internetowych komentarzach. Część użytkowników docenia sam pomysł, podkreślając jednak, że wstęp do uzdrowiska powinien być finansowo dostępny dla szerokiego grona odbiorców. Liczne głosy niezadowolenia budzi natomiast proces budowy, pod który wycięto znaczną liczbę drzew. Internauci zarzucają inwestorom postępującą komercjalizację terenów zielonych, których nad Zegrzem systematycznie ubywa. Pozostaje więc poczekać i obserwować, w jaki sposób nowa hotelowo-uzdrowiskowa atrakcja będzie funkcjonować w centralnej Polsce. Źródła: Życie Warszawy, GOV.PL Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Dla niektórych to czeskie miasto jest piękniejsze od Pragi – przyciąga fantastyczną kuchnią i wyjątkową architekturą
Karlowe Wary, Mariańskie Łaźnie i Franciszkowe Łaźnie tworzą razem jeden z najciekawszych regionów uzdrowiskowych w Europie. Zobacz, co warto w nich zobaczyć i czego spróbować.
Spis treści: Gorące źródła, cesarz i legenda. Dlaczego warto zacząć od Karlowych Warów? Kolumnady i źródła w Karlowych Warach – gdzie zacząć spacer? Nie tylko źródła. Co jeszcze warto zobaczyć w Karlowych Warach? Zamki i tajemnice między uzdrowiskami. Loket i relikwiarz, który zniknął na dekady Mariańskie Łaźnie – cisza, arystokracja i śpiewająca fontanna w tle Franciszkowe Łaźnie – uzdrowisko, które naprawdę leczy i wycisza Jak zaplanować wyjazd do czeskich uzdrowisk? Transport, noclegi i najlepszy czas na podróż Choć uzdrowiska w zachodnich Czechach kojarzą się głównie z kuracjuszami popijającymi wodę z porcelanowych kubków, kryją w sobie znacznie więcej niż tylko źródła termalne. Karlowe Wary, Mariańskie Łaźnie i Franciszkowe Łaźnie to miejsca o bogatej historii, wyjątkowej architekturze i unikatowym rytmie życia. Od gejzerów i kolumnad, przez średniowieczne zamki, aż po ziołowe likiery i zupy z jajkiem – ten region łączy tradycję z lokalnym kolorytem w sposób, który trudno znaleźć gdziekolwiek indziej. Gorące źródła, cesarz i legenda. Dlaczego warto zacząć od Karlowych Warów? Do Karlowych Warów wjeżdżam wczesnym rankiem, kiedy na dolinę Tepli wciąż jeszcze pada cień, a źródlana para unosząca się nad kolumnadami wygląda jak naturalne przedłużenie rzeki. Trudno znaleźć w Europie miasto, w którym gorąca woda byłaby tak dosłownie wpisana w urbanistykę. Tutaj wszystko zaczyna się od źródeł – jest ich kilkanaście, różnią się temperaturą i składem mineralnym, a każde ma własną historię, nazwę i wiernych bywalców. Najstarsza z lokalnych legend mówi o Karolu IV (ten od Mostu Karola w Pradze), który podczas polowania miał odkryć gorące źródło bijące spod ziemi. Fakt, że cesarz rzymski i król Czech rzeczywiście bywał w tej okolicy, jest dobrze udokumentowany. To on nadał osadzie rangę miasta królewskiego w XIV wieku, a także nazwę – Karlovy Vary, czyli „wrzące źródła Karola”, która przetrwała do dziś. Od tamtej pory woda stała się walutą, kapitałem i znakiem rozpoznawczym miasta. Kolumnady i źródła w Karlowych Warach – gdzie zacząć spacer? Spacer zaczynam od Mlýnskiej Kolumnady, neorenesansowej konstrukcji z końca XIX wieku, zaprojektowanej przez Josefa Zítka, tego samego architekta, który współtworzył praski Teatr Narodowy. Głównych kolumnad, czyli zadaszonych galerii o funkcji spacerowej, jest w Karlowych Warach pięć. A pod Mlýnską – jedną z najbardziej okazałych w mieście – bije pięć źródeł, w tym jeden z najgorętszych – Mlýnský pramen. Kuracjusze przechadzają się z porcelanowymi kubkami na długich dzióbkach, popijając wodę małymi łykami, zgodnie z zaleceniami lekarzy. Ten rytuał, powtarzany od pokoleń, jest równie ważny jak sama woda. Próbuję i ja. Woda ze źródła smakuje wyraźnie mineralnie i słonawo, z lekką goryczką i delikatnie metalicznym posmakiem. Kilka kroków dalej znajduje się Vřídelní Kolumnada, najbardziej surowa w formie, betonowa, powojenna. Poproście pierwszego napotkanego Czecha o pomoc w nauczeniu wymowy tego źródła – bo to nie jest taka prosta sprawa. To serce Karlowych Warów. Tutaj bije Vřídlo – gejzer o temperaturze ponad 70 stopni, który potrafi wystrzelić na kilkanaście metrów. Woda z tego źródła jest tak silnie zmineralizowana, że od wieków wykorzystuje się ją do produkcji soli zdrojowej, eksportowanej niegdyś do całej monarchii habsburskiej. Nie tylko źródła. Co jeszcze warto zobaczyć w Karlowych Warach? Karlowe Wary to jednak nie tylko uzdrowisko, ale też miasto przemysłu i rzemiosła. W dzielnicy Dvory, w dawnej manufakturze, działa dziś założona w 1857 roku huta szkła Moser. Zwiedzając hale produkcyjne, obserwuję proces powstawania kryształowych kielichów i waz, które trafiały na stoły europejskich dworów. Charakterystyczne dla Mosera jest szkło bezołowiowe, ręcznie szlifowane, o intensywnych barwach. To jeden z tych przykładów, kiedy lokalny surowiec i tradycja stworzyły markę rozpoznawalną daleko poza regionem. Warto wybrać się na wycieczkę z przewodnikiem po hucie, aby na własne oczy zobaczyć proces powstawania wielokolorowych naczyń. Kilka minut kolejką linową od centrum wznosi się wzgórze Diana. Z wieży widokowej rozciąga się panorama miasta – wąskiej doliny wciśniętej między zalesione stoki. Ten krajobraz tłumaczy, dlaczego Karlowe Wary nigdy nie stały się metropolią. Brak miejsca wymusił elegancję i porządek, a architektura z przełomu XIX i XX wieku do dziś dominuje nad nowszą zabudową. Na górze warto zatrzymać się na czeski obiad. Ja decyduję się na talerz pełen kulajdy. Ta kremowa zupa z ziemniakami, koperkiem i grzybami, podawana z jajkiem w koszulce, to klasyk tutejszej kuchni domowej. Rozgrzewająca i sycąca, daje mi pretekst, by w drodze powrotnej zrezygnować z kolejki linowej i zejść ze wzgórza Diana na piechotę. Zamki i tajemnice między uzdrowiskami. Loket i relikwiarz, który zniknął na dekady Opuszczając Karlowe Wary, zatrzymuję się w miasteczku Loket. Położony na skalnym cyplu, niemal w całości otoczonym zakolem rzeki Ohře, wygląda jak średniowieczna makieta. Nad czerwonymi dachami góruje masywny zamek, który przez wieki pełnił funkcję twierdzy granicznej, więzienia i rezydencji. To dobre miejsce, by zrozumieć, że region uzdrowiskowy nie istniał w próżni – jego bezpieczeństwo i rozwój były ściśle związane z polityką i militariami Czech. Dzięki uporowi mojej przewodniczki udaje mi się również zobaczyć słynny meteoryt z Loket. To jeden z najstarszych udokumentowanych meteorytów w Europie Środkowej. Według kronik spadł w tej okolicy w XV wieku. Przez długi czas uważano go za „kamień piekielny” lub obiekt o nadprzyrodzonych właściwościach, dlatego przechowywano go właśnie na zamku – najpierw jako osobliwość, później jako obiekt badań. Jeszcze dalej, w Bečovie nad Teplą, znajduje się zamek znany z jednego z najcenniejszych skarbów w Europie Środkowej – Relikwiarza św. Maura. Ten romański zabytek z XIII wieku, porównywany rangą do czeskich klejnotów koronnych, przez dekady był ukryty pod podłogą kaplicy. Odnaleziony dopiero w latach 80. XX wieku, po skomplikowanej akcji poszukiwawczej, dziś jest udostępniany zwiedzającym w ściśle kontrolowanych warunkach. Sama historia relikwiarza – jego wędrówki z Francji do Czech, zmiany właścicieli i dramatyczne ukrycie po II wojnie światowej – mogłaby posłużyć za scenariusz filmu. Mariańskie Łaźnie – cisza, arystokracja i śpiewająca fontanna w tle Jedno jest pewne – Mariańskie Łaźnie są inne. Jeśli Karlowe Wary sprawiają wrażenie miasta, które nieustannie pracuje – woda krąży, kolejki kursują, turyści przemieszczają się między kolumnadami – tutaj dominuje cisza i przestrzeń. Uzdrowisko powstało później, na początku XIX wieku, i od początku planowano je z rozmachem. Szerokie aleje, rozległe parki i monumentalne pensjonaty miały odpowiadać gustom arystokracji. Głównym punktem jest Kolumnada Maksymiliana, żeliwna konstrukcja z końca XIX wieku, przy której biją m.in. Křížový pramen i Ferdinandův pramen. W przeciwieństwie do Karlowych Warów, wody w Mariańskich Łaźniach są zimne, bogate w dwutlenek węgla i sole żelaza. To właśnie one zadecydowały o specjalizacji uzdrowiska – leczeniu chorób metabolicznych i układu krążenia. Spacer po Parku Zdrojowym prowadzi do Śpiewającej Fontanny. Jej mechanizm, zsynchronizowany z muzyką klasyczną, przyciąga turystów, ale mnie bardziej interesuje kontekst historyczny. To tutaj bywali Goethe, Chopin i Wagner. Goethe, który spędził w Mariańskich Łaźniach kilka sezonów, miał powiedzieć, że to jedyne miejsce, gdzie naprawdę odpoczywał. Dziś jego obecność przypominają tablice pamiątkowe i nazwy hoteli, ale duch epoki jest wciąż wyczuwalny w architekturze. Kilka kilometrów od centrum rozciąga się Národní přírodní rezervace Kladské rašeliny. Drewniane kładki prowadzą przez torfowiska, a krajobraz zmienia się diametralnie – zamiast parkowej zieleni pojawia się surowa, północna przyroda. To jeden z tych momentów, kiedy łatwo zrozumieć, dlaczego kuracjusze od zawsze łączyli leczenie z długimi spacerami. Tutejsze powietrze, chłodne i wilgotne, ma zupełnie inny charakter niż w dolinach. Franciszkowe Łaźnie – uzdrowisko, które naprawdę leczy i wycisza Franciszkowe Łaźnie są najmniejsze z trzech uzdrowisk, ale to właśnie ich skala robi największe wrażenie. Założone w 1793 roku, niemal od początku były podporządkowane jednej funkcji – leczeniu. Niska, klasycystyczna zabudowa, pastelowe fasady i symetryczny układ ulic tworzą miasto, które bardziej przypomina sanatoryjny ogród niż kurort. Tutejsze źródła są bogate w żelazo i dwutlenek węgla. Najsłynniejszy jest Františkův pramen, od którego miasto wzięło nazwę. Charakterystycznym symbolem uzdrowiska stała się rzeźba chłopca z rybą – Františka – której dotknięcie ma przynosić szczęście i, według lokalnych wierzeń, sprzyjać płodności. Ten element ludowej tradycji ciekawie kontrastuje z naukowym podejściem do balneologii, które od XIX wieku rozwijano właśnie tutaj. We Franciszkowych Łaźniach tempo życia wyraźnie zwalnia. Wieczorami parki pustoszeją, a goście wracają do hoteli na zabiegi i kolacje. To miejsce, które najlepiej oddaje pierwotny sens uzdrowiska – nie jako atrakcji turystycznej, ale przestrzeni regeneracji. Jak zaplanować wyjazd do czeskich uzdrowisk? Transport, noclegi i najlepszy czas na podróż Planując wyjazd do Karlowych Warów, Mariańskich Łaźni i Franciszkowych Łaźni, warto zapoznać się z możliwościami dojazdu i noclegu oraz wybrać najlepszy moment na podróż. Najwygodniejszym sposobem poruszania się między tymi trzema uzdrowiskami jest samochód lub pociąg regionalny – połączenia są częste, a odległości między miejscowościami niewielkie. Karlowe Wary mają również bezpośrednie połączenia kolejowe z Pragą, a przejazd zajmuje około 3–3,5 godziny. Pociągi i autobusy kursujące między uzdrowiskami zazwyczaj pokonują trasę w czasie od 45 do 90 minut. Najlepszy czas na odwiedzenie zachodnich Czech to wiosna i wczesna jesień. Wtedy pogoda sprzyja spacerom, a uzdrowiska są spokojniejsze. Latem zdarza się większy ruch turystyczny, szczególnie w weekendy oraz w trakcie lokalnych festiwali. Warto też zapytać o zniżki dla polskich turystów, które niekiedy oferowane są przez miejscowe obiekty noclegowe. Podczas pobytu w Karlowych Warach warto rozważyć nocleg w jednym z dwóch renomowanych hoteli: Grandhotel Pupp to historyczny obiekt z XVIII wieku, związany z europejską elitą i festiwalem filmowym – to właśnie tutaj kręcono sceny do „Casino Royale”. Z kolei Hotel Imperial, położony na wzgórzu z widokiem na miasto, oferuje eleganckie wnętrza i własne zaplecze uzdrowiskowe. W Mariańskich Łaźniach dobrą opcją dla gości nastawionych na pełen program leczniczy będą nowoczesne sanatoria Ensana Health Spa Hotels. Dla tych, którzy preferują krótszy wypoczynek w stylowym otoczeniu, Hotel Falkensteiner – łączący secesyjną architekturę z nowoczesnym spa – będzie odpowiednim wyborem. Jeśli natomiast planujesz zatrzymać się we Franciszkowych Łaźniach, spodziewaj się mniejszych, kameralnych obiektów. W miasteczku dominują sanatoria i hotele lecznicze, często wyspecjalizowane w określonych terapiach, oferujące spokojne warunki do regeneracji. Źródło: National Geographic Traveler, VisitCzechia.com Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po świecie podróżuje w poszukiwaniu smaków lokalnych kuchni. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Zaleszczyki były nazywane polską riwierą. Wojna położyła kres świetności miasta
Zaleszczyki należą do najpiękniej położonych miast na Podolu. Pod względem topografii i walorów klimatycznych, nie może się z nimi równać żadne inne miejsce w tej części Europy. Nic dziwnego, że w poprzednim stuleciu były jednym z najpopularniejszych wakacyjnych kurortów w Polsce. Jaka jest historia Zaleszczyków? Co uczyniło je miejscem absolutnie wyjątkowym? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
Spis treści: Malowniczo położone miasto o wyjątkowych walorach Złoty wiek XX Zanim Zaleszczyki stały się luksusowym kurortem Wojna położyła kres istnieniu kurortu Ślady historii w Zaleszczykach W otoczeniu wielokulturowych Kresów Wschodnich, wśród pięknej natury, wieki temu powstało niezwykłe miasto, które w okresie międzywojennym zyskało miano „polskiej riwiery”. Ten niezwykły przydomek nie został nadany Zaleszczykom na wyrost. Gdy nadbałtyckie plaże pustoszały, w tym pięknym mieście dopiero rozpoczynał się sezon wakacyjny. Malowniczo położone miasto o wyjątkowych walorach Fenomen Zaleszczyków wynika z ich niezwykłej lokalizacji. Dziś miasto rozpościera się na terenie Ukrainy, w rejonie czortkowskim, w obwodzie tarnopolskim. Historycznie należy lokalizować je na Podolu, w pobliżu granicy z Rusią Czerwoną. Miasto powstało na swoistym cyplu, w miejscu gdzie Dniestr tworzy 180-stopniowy meander. Od zachodu, południa i wschodu otaczają je wody rzeki, płynące w głębokim na kilkaset metrów jarze. Przeciwległy brzeg wznosi się na wysokość około 300 metrów nad poziomem rzeki, tworząc naturalne mury kanionu. To właśnie tej osobliwej formacji miasto zawdzięcza wszystkie swoje walory. Wysokie ściany jaru tworzą coś w rodzaju „naturalnej tarczy”, osłaniającej Zaleszczyki przed wiejącym z północy i wschodu wiatrem. W połączeniu z nachyleniem terenu w kierunku południowym, tworzy to wyjątkowy mikroklimat, który bardziej przypomina warunki panujące na wybrzeżu Morza Śródziemnego niż na pozostałym obszarze Podola. Polski biegun ciepła O wyjątkowości tego miejsca świadczą historyczne dane meteorologiczne. W XX wieku średnie letnie temperatury w Zaleszczykach zamykały się w przedziale od 25 do 30 stopni Celsjusza, a w słońcu termometry wskazywały nawet 58 stopni Celsjusza. Mało tego, w letnie południa woda w Dniestrze osiągała temperaturę przekraczającą 30 stopni. To pięknie zlokalizowane miasto było bezsprzecznie najcieplejszym zakątkiem II Rzeczypospolitej, prawdziwym polskim biegunem ciepła. Wyjątkowy ekosystem Unikatowy mikroklimat sprzyjał rozwojowi niezwykłej flory i fauny. W Zaleszczykach pojawiały się gatunki typowe dla południowej Europy. Warunki pogodowe sprzyjały uprawie winorośli i owoców południowych, jak choćby moreli, brzoskwiń i arbuzów. Dziko rosnące chabry wschodnie nie były rzadkim widokiem. W okolicy można było spotkać węża eskulapa i jaszczurkę szmaragdową. Złoty wiek XX Najznakomitszy czas w historii miasta przypada na okres międzywojenny. Ze spokojnego kresowego miasteczka, Zaleszczyki przekształciły się wówczas w tętniący życiem kurort, w którym gościła elita II Rzeczypospolitej. Już w latach 20. XX wieku miasto zaczęło zyskiwać niemałą popularność, ale prawdziwy „boom” nastąpił w 1928 roku, gdy Zaleszczyki zyskały status uzdrowiska o charakterze użyteczności publicznej. To stawiało je na równi z takimi ikonami na turystycznej mapie Polski, jak Krynica czy Zakopane. Nagle miasto stało się synonimem luksusu i towarzyskiej elegancji, a bywanie tam zaczęło być „w dobrym tonie”. Kurort działał jak magnes na towarzyską śmietankę II Rzeczypospolitej. Wypoczywali tam politycy, artyści i intelektualiści. Z dobrodziejstw tamtejszego klimatu korzystali między innymi Józef Piłsudski, Jan Kasprowicz, Maria Dąbrowska i Maria Pawlikowska-Jasnorzewska. Atmosfera luksusu Wizyty znamienitych gości tworzyły elitarną atmosferę, a to sprzyjało rozwojowi Zaleszczyków. Jak grzyby po deszczu zaczęły tam wyrastać luksusowe wille, hotele i pensjonaty. Dojazd ułatwiała najdłuższa w Polsce bezpośrednia linia kolejowa, biegnąca z Gdyni na odległość 1314 km. Zamożniejsi turyści mogli skorzystać z luksusowego pociągu motorowego, zwanego Lukstorpedą, który pokonywał trasę z Tarnopola w zaledwie dwie i pół godziny. Centrum życia towarzyskiego Życie towarzyskie w mieście koncentrowało się na dwóch słynnych plażach, oferujących całkowicie odmienne formy wypoczynku. Pierwsza, Plaża Słoneczna, była zlokalizowana na nasłonecznionym, skalistym brzegu. Gęsto usiana leżakami, koszami i innymi udogodnieniami, zapewniała iście elitarną atmosferę. Działała tam wytworna restauracja, a orkiestra przygrywała na żywo. Druga, Plaża Cienista, znajdowała się po przeciwległej stronie miasta. Oferowała wytchnienie w cieniu gęsto zadrzewionych alei i łagodny, piaszczysty brzeg. Stanowiła raj dla pływaków i rodzin z dziećmi, tętniąc gwarem od samego rana. Wzdłuż promenady rozlokowane były liczne kawiarnie i restauracje. Miejsce to ożywało po zachodzie słońca, gdy zaczynała rozbrzmiewać muzyka, a na ogrodowych parkietach rozpoczynały się dancingi. Stolica polskiego wina Dzięki wyjątkowemu klimatowi, miasto stało się centrum polskiego winiarstwa. Jeszcze przed wybuchem wojny w regionie znajdowało się około 150 ha winnic. Od 1935 roku organizowano tam coroczne święto winobrania. Zanim Zaleszczyki stały się luksusowym kurortem Blichtr międzywojennej riwiery nie powstał w próżni. Jej polska historia rozpoczęła się w 1376 roku, gdy w zakolu Dniestru powstała niewielka wieś, która do 1766 roku pozostawała w granicach Królestwa Polskiego, a później – Rzeczypospolitej, w obszarze województwa podolskiego. W połowie XVIII wieku Zaleszczyki przeszły na własność Stanisława Poniatowskiego, kasztelana krakowskiego i ojca ostatniego króla Polski, Stanisława Augusta. Zanim stały się modnym kurortem, Zaleszczyki były podolskim miasteczkiem handlowym, w którym splatały się ze sobą różne narodowości i kultury. Na przełomie XIX i XX wieku najliczniejszą grupę stanowiła społeczność żydowska. Polacy i Ukraińcy byli mniejszością. Ta wielokulturowa mozaika, w której przenikały się wpływy polskie, ruskie i żydowskie, tworzyła prawdziwie unikatową atmosferę. Wojna położyła kres istnieniu kurortu Złote lata Zaleszczyków zakończyły się gwałtownie we wrześniu 1939 roku. Miasto stało się wówczas symbolem tragicznego położenia Polski – ostatnim skrawkiem polskiej ziemi dla tysięcy uciekinierów, którzy szukali drogi do Rumunii. Na początku wojny Zaleszczyki były punktem ewakuacyjnym dla wielu dyplomatów, oddziałów wojskowych i cywili. W tym miejscu wypada jednak rozprawić się z mitem, według którego przez most w Zaleszczykach ewakuowały się władze II RP. W rzeczywistości Ignacy Mościcki, Felicjan Sławoj Składkowski i Edward Rydz-Śmigły przekroczyli przez most na rzece Czeremosz w Kutach, kilkadziesiąt kilometrów na północny zachód. Miasto pod okupacją Już w pierwszym roku wojny miasto znalazło się pod sowiecką okupacją. Od 1941 do 1944 roku Zaleszczyki okupowała III Rzesza. Wówczas rozpoczął się prawdziwy dramat społeczności żydowskiej. W wyniku masowych egzekucji, deportacji do getta w Tłustem i obozu zagłady w Bełżcu, tamtejsi Żydzi zostali niemal całkowicie unicestwieni. W granicach ZSRR Rosjanie rozpoczęli proces niszczenia miasta już w trakcie okupacji, a dzieła dopełnili po wojnie, gdy polskie województwo tarnopolskie i rumuński rejon Czerniowiec wcielono do Związku Radzieckiego. Dla władz cała infrastruktura kurortu była ideologicznie obca, a co za tym idzie – zbędna. Pensjonaty, hotele, wille, ogrody i plaże zostały zniszczone. Wycięto plantacje winorośli i melonów, które stanowiły o wyjątkowości regionu. W akcie ostatecznego symbolicznego triumfu, zburzono barokowy ratusz w centrum miasta, aby na jego miejscu postawić pomnik Lenina. Równie brutalnie potraktowano obiekty sakralne. Kościół św. Stanisława został zamknięty i zdewastowany, służąc jako magazyn nawozów i soli, stajnia, a nawet publiczna toaleta. Synagogę przerobiono na kotłownię. Ostateczny cios dla miasta Po dekadach radzieckiej dewastacji miasto nigdy nie zyskało szansy na odtworzenie turystycznego potencjału. Ostateczny cios zadała Zaleszczykom najnowsza historia. W 1986 roku, po katastrofie elektrowni jądrowej w Czarnobylu, radioaktywna chmura została uwięziona w głębokim jarze Dniestru, doprowadzając do znacznego skażenia terenu. Ślady historii w Zaleszczykach Mimo sowieckiej dewastacji, w mieście do dziś zachowało się kilka zabytków, będących świadectwem jego wspaniałej historii. Wśród najważniejszych należy wymienić obiekty takie jak: kościół pw. św. Stanisława (rekonstruowany przez księży michalitów), XVIII-wieczny pałac (wybudowany przez Poniatowskich, później przebudowany przez Brunickich), willa Józefa Piłsudskiego z XX wieku, dworek Kasprowicza, cmentarz katolicki z XIX wieku, synagoga z XIX wieku. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Bogumił Hoff – pierwszy odkrywca Wisły. Kim był człowiek, który rozsławił beskidzki kurort?
Wisła stanowi obecnie jedną z najatrakcyjniejszych zimowych kierunków turystycznych. Kilometry narciarskich tras, skocznia im. Adama Małysza oraz liczne uzdrowiska to tylko przykładowe „magnesy”, które rok w rok ściągają tłumy odwiedzających. Kto jednak stoi za sukcesem popularności miasta? Przybliżamy osobę Bogumiła Hoffa – pasjonata Wisły i Śląska Cieszyńskiego.
Współcześnie największym popularyzatorem miasta Wisła stał się skoczek narciarski Adam Małysz. To on swoimi sukcesami zwrócił uwagę całej Polski na tę kilkutysięczną miejscowość, z której pochodzi olimpijczyk. W mieście znajdziemy zresztą skocznię narciarską nazwaną imieniem Adama Małysza oraz muzeum poświęcone sportowcowi. Jednak to nie Małysz jako pierwszy spopularyzował wśród Polaków Wisłę. Niemal 150 lat wcześniej zrobił to etnograf z Radomia, dzięki któremu na Śląsk Cieszyński zaczęła przyjeżdżać elita polskiej inteligencji. Kim był Bogumił Hoff? Bogumił Hoff, urodzony w 1829 roku w Radomiu, nie był od początku związany z etnografią. Mimo że ojciec, pastor ewangelicki z Meklemburgii, chciał wysłać młodego Bogumiła na studia teologiczne, ten wybrał zawód agronoma, administrującego majątki ziemskie. Pasja związana z badaniem lokalnych społeczności pojawiła się dopiero w latach 60. XIX wieku. W 1865 roku Hoff przeprowadził się do Koźmina w Wielkopolsce, gdzie zaczął dokumentować tamtejszą kulturę. Kilka lat po przeprowadzce etnograf-amator zaprosił do Poznania wielkiego polskiego badacza Oskara Kolberga. Ten przyjechał i wraz z Hoffem rozpoczął badania, których efektem był zbiór tomów pt. „Wielkie Księstwo Poznańskie”. Radomianin ozdobił tę pracę własnoręcznymi ilustracjami, które w tamtych czasach zastępowały współczesną fotografię badawczą. W 1870 roku Bogumił Hoff został wydalony z Poznania przez władze pruskie. Ówczesna lokalna administracja dopatrzyła się w działalności etnografa działań wzmacniających polską kulturę, niezgodnych z duchem obowiązującej germanizacji. Rzeczywiście, w tamtym okresie Hoff prowadził liczne inicjatywy artystyczne – organizował amatorski teatr oraz przywrócił tradycję wianków świętojańskich. Tułaczka Hoffa Po eksmisji z Poznania rozpoczyna się najbardziej naukowo płodny okres Bogumiła Hoffa. Zanim jednak etnograf trafił do ukochanej Wisły, musiał przenieść swój dorobek do kilku innych polskich miast. Hoff początkowo osiadł w Cieszynie, gdzie pełnił funkcję pomocnika fotografa, by później przenieść się na drugi koniec Polski, do galicyjskiego Przemyśla. W tym mieście rozpoczął pracę jako urzędnik kolejowy, z czym wiązały się późniejsze przeprowadzki do Warszawy i Krakowa w celach służbowych. Mimo odejścia od badań społecznych Hoff nie porzucił swojej miłości do etnografii. W trakcie regularnej korespondencji stary znajomy, Oskar Kolberg, nieustannie zachęcał go do „pójścia w teren”. Hoff wreszcie w Wiśle Do Wisły Hoff dotarł po raz pierwszy w 1882 roku, ze względów zdrowotnych. Swojskość ludu cieszyńskiego oraz nieprzekształcone krajobrazy naturalne zrobiły ogromne wrażenie na przyjezdnym. Dziesięć lat po pierwszej wizycie Hoff przeprowadził się do Wisły na stałe, choć intensywną pracę naukową rozpoczął już niedługo po swoim pierwszym pobycie. Z wybudowanego domu o nazwie „Warszawa” uczynił centrum swoich badań nad lokalną społecznością. Swoją działalność skupiał na dokumentowaniu codziennych zachowań i zwyczajów ludności z Beskidu Śląskiego. Najważniejszą pracą Bogumiła Hoffa pozostaje „Lud cieszyński” z 1888 roku, która wypełniła naukową lukę dotyczącą ludów tej części Polski. Bogumił Hoff zmarł w 1894 roku – zaledwie dwa lata po pełnej przeprowadzce do Wisły. Za sprawą nie tylko naukowej, ale i popularyzatorskiej działalności etnografa Wisła stała się popularna wśród polskich inteligentów. W kolejnych latach tereny te zaczęli odwiedzać m.in. Maria Konopnicka, Bolesław Prus czy Władysław Reymont. Rozwój Wisły – zapoczątkowany przez Hoffa – doprowadził do tego, że miasto w okresie międzywojennym stało się jednym z najważniejszych uzdrowisk w krajui dzierży ten tytuł do dziś. Ślady Bogumiła Hoffa w Wiśle Spacerując po współczesnej Wiśle, wciąż możemy dostrzec nieliczne ślady Bogumiła Hoffa. Centralny miejski plac, przy którym mieści się główny urząd, został nazwany imieniem wiślańskiego etnografa. W miejscowości znajduje się także rodzinny grób Hoffów, położony na cmentarzu ewangelickim „Na Groniczku”. Źródła: Etnoznawcy, Wisła.org Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
To najstarsze uzdrowisko w Polsce. Cieplice odwiedził nawet prezydent USA
Bywali tu książęta, królowie, pisarze i prezydent USA. Cieplice, najstarsze polskie uzdrowisko, mają najcieplejsze wody termalne w kraju. Sam sprawdziłem ich dobroczynne działanie!
Wypoczywała tutaj z całym swoim dworem królowa Marysieńka. W Cieplicach bywał książę Stanisław Poniatowski, pruscy królowie, a nawet szósty prezydent USA (1825–1829) John Quincy Adams. Wszyscy przybywali skorzystać z dobroczynnych wód termalnych. Cieplice – najstarsze uzdrowisko w Polsce Położone w sercu Kotliny Jeleniogórskiej Cieplice są najstarszym polskim uzdrowiskiem (tutejsze źródła miały zostać odkryte w 1175 r.). Do tego ma najcieplejsze wody termalne w kraju – ich temperatura dochodzi do 90 st. C. Balneologiczne zabiegi wykorzystywane są w leczeniu reumatyzmu, osteoporozy, a nawet zespołu „suchego oka”. Cieplice są jedynym uzdrowiskiem w Europie, w którym oczy płukane są leczniczą wodą termalną. Zabieg specjalnymi aerozolami mineralnymi trwa kwadrans. Nawilża, odżywia i poprawia ukrwienie zmęczonych pracą przy komputerze oczu. Efekt lepszego widzenia odczuwam już po pierwszym zabiegu. Z taką ostrością wzroku, spacerując po pl. Piastowskim, głównym deptaku uzdrowiska, jeszcze dokładniej widzę detale odrestaurowanych kamienic i pałaców, w tym tego najokazalszego, barokowego, wybudowanego w 1788 r. i do 1945 r. należącego do Schaffgotschów, jednego z najbardziej znanych rodów śląskich. Dziś jest tutaj filia Politechniki Wrocławskiej. Do dawnej rezydencji można jednak zajrzeć i zobaczyć zdobione stiuki, zabytkowe piece czy meble z dawnych lat. A jeżeli lubicie niespieszne spacery, to koniecznie wstąpcie także do dwóch cieplickich parków – Zdrojowego (z fontannami, teatrem zdrojowym i pomnikiem Marysieńki Sobieskiej) i jeszcze piękniejszego Norweskiego, którego nazwa pochodzi od pawilonu wybudowanego na wzór jednej z restauracji w Oslo. To siedziba Muzeum Przyrodniczego. W środku można dowiedzieć się o początkach najstarszego uzdrowiska w Polsce oraz o jego historii. Pozostałości po ogromnej kolekcji rodziny Schaffgotschów pokazują, jaki miała ona wpływ na rozwój tych terenów. W zbiorach muzeum znajdziemy ponad 40 tysięcy różnorodnych eksponatów, w tym barokowe freski z XVII wieku, minerały czy dioramy. Dolina Pałaców i Ogrodów Jeśli zaś mielibyście niedosyt pięknej architektury, to wybierzcie się, tak jak ja, do Doliny Pałaców i Ogrodów. To największe nagromadzenie pałaców w Europie, jest ich tu ponad 30. – Dolina przeżywała czasy największej świetności w XIX w., kiedy to pruska rodzina królewska, jej krewni oraz przyjaciele upodobali ją sobie na miejsce letnich rezydencji. Dzięki temu w bliskim sąsiedztwie powstały pałace otoczone parkami romantycznymi, po których spacerując, można było podziwiać Karkonosze – opisuje Krzysztof Korzeń, przewodnik z Discover Silesia, który towarzyszy mi podczas wycieczki. Po wojnie wiele rezydencji zostało rozkradzionych i zrujnowanych. – Na szczęście zaczęli pojawiać się potomkowie dawnych właścicieli i w nie inwestować, przekształcać np. w hotele – podkreśla Krzysiek. I tak drugie życie zaczęło się m.in. w Pałacu Wojanów, na Zamku Karpniki czy po sąsiedzku, w Pałacu w Łomnicy, w którym nie tylko jest hotel, ale też muzeum pokazujące 300 lat historii tego miejsca. Obejrzeć można jadalnię, sypialnię, pokój dziecięcy z bawialnią, bibliotekę, a nawet salę lekcyjną z lat 60., kiedy tu była szkoła. – To był finał XX-wiecznej historii pałacu. Po tym czasie było z nim tylko gorzej, ale w latach 90. pojawił się wnuk ostatniej właścicielki wraz ze swoją narzeczoną, którzy na nowo zrobili z całego łomnickiego majątku perełkę – dodaje przewodnik. Cieplice Śląskie-Zdrój – informacje praktyczne Cieplice są obecnie częścią miasta Jelenia Góra na Dolnym Śąsku. Na terenie uzdrowiska znajdują się 4 szpitale uzdrowiskowe, 6 sanatoriów, 2 zakłady przyrodolecznicze i przychodnia uzdrowiskowa. Pobliska atrakcja to ruiny zamku Chojnik. Od uzdrowiska to zaledwie 10 minut jazdy autem. Nasz autor Michał Cessanis Wicenaczelny „National Geographic Traveler". Autor podróżniczej serii telewizyjnej „Do zobaczenia” w Dzień Dobry TVN i TVN Style oraz książek „Opowieści z pięciu stron świata” i „Made in China”. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o podróżach, miejscach, które odwiedził i restauracjach. Więcej: cessanis.com
Najbardziej niesamowite uzdrowisko w Polsce. Kowary to jedno z kilku miejsc na świecie, gdzie leczono radioaktywnością
Kowary uzdrowisko to miejsce o niezwykłej historii, w którym tradycje górnictwa i lecznictwa przeplatają się z nowoczesną ofertą zdrowotną. Poznaj unikatowe sanatorium radonowe, podziemne trasy turystyczne oraz dziedzictwo lecznicze Kowar.
Kowary wyróżniają się wśród dolnośląskich miejscowości nie tylko malowniczym położeniem u podnóża Karkonoszy, ale przede wszystkim unikatową historią związaną z górnictwem, kopalniami uranu i terapiami . Przez wieki rozwój miasta napędzało wydobycie rudy żelaza, a w XX wieku – uranu, które stworzyły podwaliny pod niezwykłe sanatorium radonowe. Obecnie miasto położone w Rudawach Janowickich zachwyca nie tylko klimatem sprzyjającym zdrowiu, ale również możliwością zwiedzania podziemnych tras turystycznych, przyciągając zarówno kuracjuszy, jak i pasjonatów historii regionu. Historia uzdrowiska i kopalń w Kowarach Początki górnictwa żelaza i rozwój miasta Historia Kowar jako ośrodka o znaczeniu gospodarczym sięga aż XII wieku. To wtedy odkryto tu bogate złoża rudy żelaza, które przez wiele stuleci stanowiły główną siłę napędową rozwoju miasta oraz regionu. Kowary przyciągały zarówno górników, jak i rzemieślników, a tutejsze wyroby znane były w całej Europie Środkowej. Eksploatacja uranu i Zakłady Przemysłowe R-1 Nowy rozdział w historii miasta otworzył się w XX wieku wraz z odkryciem złóż uranu. W latach 1945–1973 na terenie Kowar i okolic prowadzono intensywną eksploatację tego pierwiastka na potrzeby przemysłu zbrojeniowego ZSRR, w ramach działalności tajnych Zakładów Przemysłowych R-1. Kowary zostały miastem tajnym, nieistniejącym na mapach. Wydrążono wówczas 24 sztolnie o łącznej długości ponad 74 km. Praca górników odbywała się w trudnych i niebezpiecznych warunkach, a pozostałości po tej działalności do dziś są widoczne w krajobrazie. Powstanie i funkcjonowanie sanatorium radonowego Kiedy złoża uranu uległy wyczerpaniu, zdecydowano się na innowacyjne wykorzystanie podziemnych wyrobisk. W latach 1974–1989 w sztolniach funkcjonowało wyjątkowe sanatorium radonowe – jedno z zaledwie pięciu tego typu miejsc na świecie. Kuracjusze oddychali lekko napromieniowanym powietrzem, co miało działać wspomagająco przy leczeniu chorób płuc i schorzeń reumatycznych. Naukowe wyjaśnienie działania radonu opiera się na zjawisku hormezy – małe dawki szkodliwego czynnika, takiego jak promieniowanie, pobudzają działanie układu odpornościowego organizmu. Sanatorium zakończyło działalność w latach 90., ale do dziś funkcjonuje tu podziemna trasa turystyczna. Współczesne lecznictwo i oferta zdrowotna w Kowarach Specjalistyczny Szpital Chorób Płuc i Gruźlicy Współczesne Kowary to nie tylko wspomnienie o minionej epoce górnictwa i sanatoriów, lecz także prężnie działające ośrodki lecznicze. Jednym z najważniejszych jest Specjalistyczny Szpital Chorób Płuc i Gruźlicy „Wysoka Łąka”. Placówka ta znajduje się w zabytkowym budynku otoczonym parkiem, oferując nowoczesne leczenie chorób układu oddechowego. Szpital współpracuje z uczelniami medycznymi oraz ośrodkami naukowymi w zakresie wdrażania nowych metod diagnostyki i terapii. Warunki klimatyczne i walory przyrodnicze miasta Kowary, dzięki swojemu położeniu w dolinie otoczonej przez lasy i góry, oferują specyficzny mikroklimat. Czynniki takie jak czyste powietrze, wysoka wilgotność i niewielka obecność alergenów sprawiają, że region ten jest szczególnie korzystny dla osób z chorobami dróg oddechowych. Badania prowadzone przez Uniwersytet Wrocławski wykazały, że mikroklimat Kowar ma pozytywny wpływ na rekonwalescencję osób z przewlekłymi schorzeniami płuc. Turystyka zdrowotna i podziemne atrakcje Kowar Trasa podziemna w dawnej kopalni „Podgórze” Jednym z najciekawszych punktów na mapie atrakcji Kowar jest podziemna trasa turystyczna w dawnej kopalni „Podgórze”. To podróż w głąb historii, umożliwiająca poznanie warunków pracy górników, historii wydobycia uranu oraz działania sanatorium radonowego. Wycieczka pod ziemią to nie tylko lekcja historii, ale również wyjątkowe przeżycie dla osób zainteresowanych geologią i medycyną środowiskową. Historia inhalatorium radonowego dla zwiedzających Zwiedzający mają możliwość zobaczenia oryginalnych stalowych leżaków, na których kuracjusze korzystali z terapii radonowej. Przewodnicy przekazują fascynujące historie związane z funkcjonowaniem sanatorium, a także tłumaczą mechanizmy działania terapii radonowej – czyli kontrolowanego oddychania powietrzem zawierającym niewielkie ilości izotopu radonu. Badania prowadzone przez National Center for Biotechnology Information wykazują, że krótkotrwała, kontrolowana ekspozycja na radon może działać przeciwzapalnie i wspierać leczenie niektórych chorób płuc. Jednak terapia ta powinna być zawsze prowadzona pod nadzorem specjalistów. Inne atrakcje i aktywności dla turystów i kuracjuszy Poza podziemnymi trasami, Kowary oferują także wiele innych atrakcji dla turystów i kuracjuszy. Wśród nich warto wymienić malowniczy Park Miniatur Zabytków Dolnego Śląska, liczne trasy spacerowe i rowerowe, a także festyny i wydarzenia promujące zdrowy styl życia. Bliskość Karkonoskiego Parku Narodowego sprzyja aktywnej turystyce i wypoczynkowi na łonie natury. Źródła: Kowary.pl, archiwum NG
Gdzie jechać w góry dla zdrowia i relaksu? Oto 7 najlepszych uzdrowisk i sanatoriów na południu Polski
Oto nasz przewodnik po najlepszych uzdrowiskach i sanatoriach w polskich górach. To miejsca najwyżej oceniane przez kuracjuszy, z bogatą ofertą leczniczą i rehabilitacyjną i pięknym otoczeniem. Sprawdź, gdzie warto się wybrać, aby zadbać o zdrowie, komfort i relaks w malowniczych zakątkach naszych gór.
Wybór odpowiedniego uzdrowiska lub sanatorium w polskich górach to niełatwa sprawa. Dla nas najważniejsze były doskonałe opinie. Ośrodki położone w górskich miejscowościach cieszą się uznaniem nie tylko ze względu na walory krajobrazowe, lecz także z uwagi na wysoką jakość świadczonych usług medycznych i opiekuńczych. W rankingu znalazły się obiekty doceniane przez kuracjuszy, oferujące szeroki wybór zabiegów, doskonałą lokalizację oraz profesjonalną kadrę medyczną. Sanatorium „Energetyk" w Krynicy-Zdroju – komfort, profesjonalizm i wysokie oceny Sanatorium „Energetyk” w Krynicy-Zdroju to jeden z najbardziej cenionych ośrodków rehabilitacyjnych w Małopolsce. Zlokalizowane w sercu uzdrowiskowej części miasta, oferuje kompleksową bazę zabiegową i doskonałe warunki zakwaterowania. Według analizy opinii kuracjuszy, placówka wyróżnia się wysoką jakością usług medycznych, uprzejmością personelu oraz szerokim wyborem turnusów rehabilitacyjnych. Krynica-Zdrój znana jest z leczniczych wód mineralnych, których korzystny wpływ na układ krążenia i narząd ruchu potwierdziły badania Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego. Do najpopularniejszych zabiegów w „Energetyku” należą hydroterapia, fizykoterapia i masaże lecznicze. Kuracjusze cenią to miejsce także za bliskość parków zdrojowych i liczne atrakcje turystyczne Beskidu Sądeckiego, które sprzyjają aktywnemu wypoczynkowi. „Nowe Łazienki Mineralne" w Krynicy-Zdroju – szeroka oferta zabiegów i wygodne zakwaterowanie Nowe Łazienki Mineralne to nowoczesny ośrodek w zabytkowym budynku z 1926 roku, oferujący szerokie spektrum zabiegów leczniczych i rehabilitacyjnych. Kuracjusze podkreślają komfortowe warunki zakwaterowania oraz profesjonalizm zespołu medycznego. Obiekt jest szczególnie polecany osobom cierpiącym na schorzenia reumatologiczne, kardiologiczne i układu ruchu. W Nowych Łazienkach Mineralnych stosuje się terapie wykorzystujące naturalne surowce, m.in. kąpiele mineralne oraz zabiegi borowinowe. Oferta ośrodka obejmuje także konsultacje ze specjalistami oraz programy indywidualnie dostosowane do potrzeb pacjentów. Dzięki centralnej lokalizacji w uzdrowiskowej części Krynicy, kuracjusze mają łatwy dostęp do pijalni wód, szlaków spacerowych oraz lokalnych atrakcji kulturalnych. Obiekt należy do zespołu uzdrowiskowego Krynica-Zdrój - Żegiestów. Sanatorium Uzdrowiskowe „Wiarus" w Muszynie-Złockiem: skuteczna rehabilitacja i bliskość natury Sanatorium „Wiarus” w Muszynie to miejsce rekomendowane osobom poszukującym kameralnego ośrodka, w którym można skorzystać z nowoczesnych zabiegów leczniczych oraz cieszyć się ciszą i kontaktem z przyrodą. Muszyna słynie z unikatowych wód mineralnych o właściwościach wspomagających leczenie schorzeń układu pokarmowego oraz oddechowego. Ośrodek oferuje turnusy rehabilitacyjne oraz programy zdrowotne dla osób w różnym wieku. Wśród zabiegów znajdują się m.in. krioterapia, kąpiele mineralne i inhalacje. Dodatkowym atutem jest dogodna lokalizacja tuż przy trasach spacerowych, co umożliwia codzienną aktywność fizyczną na świeżym powietrzu. Sanatorium „Dzwonkówka" w Szczawnicy – wysoki standard usług i malownicze położenie Sanatorium „Dzwonkówka” to propozycja dla osób pragnących połączyć rehabilitację z odpoczynkiem w pięknym otoczeniu Pienin. To jeden z najlepiej położonych obiektów w Szczawnicy. Ośrodek cieszy się bardzo dobrą opinią zarówno ze względu na wysoką jakość świadczonych zabiegów, jak i gościnność personelu. W ofercie znajdują się m.in. zabiegi balneologiczne, kinezyterapia (ćwiczenia usprawniające ruch), masaże oraz różnorodne terapie wspierające leczenie chorób układu krążenia i narządu ruchu. Goście chętnie korzystają z możliwości spacerów po okolicznych szlakach oraz wycieczek do rezerwatu Wąwóz Homole. Sanatorium „Wielka Pieniawa" w Polanicy-Zdroju – prestiżowy ośrodek z bogatą ofertą rehabilitacyjną Sanatorium „Wielka Pieniawa” w Polanicy-Zdroju jest jednym z najstarszych i najbardziej prestiżowych uzdrowisk w polskich Sudetach. Słynie z nowoczesnej bazy zabiegowej oraz eleganckiego, historycznego wnętrza. Ośrodek oferuje kompleksową opiekę medyczną w zakresie rehabilitacji kardiologicznej, neurologicznej i ortopedycznej. Oprócz klasycznych zabiegów, takich jak kąpiele mineralne czy elektroterapia, „Wielka Pieniawa” proponuje szeroki wybór programów SPA i wellness, co czyni to miejsce idealnym również dla osób poszukujących relaksu i regeneracji. Położenie w sercu Polanicy-Zdroju umożliwia korzystanie z licznych atrakcji uzdrowiska. „Zdrój Wojciech" w Lądku-Zdroju – wody termalne i historyczna atmosfera Lądek-Zdrój to jedno z najstarszych uzdrowisk w Europie, a sanatorium „Zdrój Wojciech” mieści się w zabytkowym budynku o wyjątkowej architekturze. Ośrodek specjalizuje się w terapii z wykorzystaniem wód termalnych bogatych w minerały. Badania Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu potwierdzają, że zabiegi te mogą przynosić ulgę w dolegliwościach reumatologicznych i ortopedycznych. Goście cenią sanatorium za historyczny klimat, wysoką jakość obsługi oraz szeroką gamę zabiegów rehabilitacyjnych, w tym masaże, fizykoterapię i terapie borowinowe. Dodatkową zaletą jest bliskość licznych szlaków górskich. Sanatorium „Równica” w Ustroniu – duża baza zabiegowa i specjalizacja w rehabilitacji Sanatorium Równica w Ustroniu to jeden z największych ośrodków w polskich górach. Dysponuje nowoczesną bazą zabiegową i jest wysoko oceniane przez pacjentów za skuteczność terapii oraz szeroką ofertę leczniczą. Specjalizuje się m.in. w rehabilitacji kardiologicznej, neurologicznej, ortopedycznej oraz pulmonologicznej. Ośrodek oferuje turnusy finansowane przez NFZ, ZUS i PFRON, jak również pobyty komercyjne. Pacjenci mają dostęp do licznych form terapii, w tym hydroterapii, magnetoterapii i ćwiczeń indywidualnych. Położenie w Beskidzie Śląskim umożliwia aktywny wypoczynek na świeżym powietrzu, co dodatkowo wspomaga proces rekonwalescencji. Jak wybrać idealne sanatorium w górach? Wybór najlepszego uzdrowiska lub sanatorium w polskich górach warto przmyśleć pod kilkoma względami: Profil leczenia: określ swoje potrzeby zdrowotne. Niektóre ośrodki specjalizują się w leczeniu chorób reumatologicznych, inne oferują rozbudowane programy kardiologiczne lub neurologiczne Zakres zabiegów: sprawdź dostępność konkretnych terapii, np. kąpieli mineralnych, borowinowych czy fizykoterapii Lokalizacja: jeśli zależy ci na ciszy i spokoju, wybierz ośrodek położony na obrzeżach miasta lub poza nim. Warunki zakwaterowania i wyżywienie: komfortowe pokoje, dostęp do diety specjalistycznej czy możliwość korzystania z atrakcji dodatkowych (basen, SPA) podnoszą jakość pobytu. Opinie kuracjuszy: analiza opinii pozwala ocenić faktyczny standard usług oraz atmosferę. Badania naukowe potwierdzają, że rehabilitacja w warunkach uzdrowiskowych sprzyja nie tylko poprawie zdrowia fizycznego, lecz także pozytywnie wpływa na stan psychiczny i ogólne samopoczucie. Wybierając sanatorium w polskich górach, zyskujesz nie tylko profesjonalną opiekę medyczną, ale także możliwość aktywnego wypoczynku w otoczeniu natury. To doskonała inwestycja w zdrowie i komfort życia. Źródło: National Geographic Traveler Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Na brak kuracjuszy nikt tu nie narzeka. Najpiękniejsze uzdrowiska i sanatoria w sercu Polski
To nie tylko uzdrowiska, ale też miejsca, gdzie można odzyskać siły i poczuć się lepiej. Przypominamy popularny reportaż z magazynu Traveler z 2020 roku o świętokrzyskich uzdrowiskach.
Spis treści: Dolina Purpurowa Solec-Zdrój Busko-Zdrój Szydłów Jak zaplanować podróż do Busko-Zdroju? Busko-Zdrój od lat cieszy się opinią jednego z najważniejszych uzdrowisk w Polsce. Znajduje się tu kilkanaście sanatoriów, a także tężnie solankowe, które przyciągają nie tylko kuracjuszy, ale i osoby szukające relaksu w otoczeniu natury. Wody siarczkowe i mineralne pomagają w leczeniu schorzeń reumatologicznych, dermatologicznych i ortopedycznych. To właśnie tutaj można połączyć leczenie z wypoczynkiem w otoczeniu malowniczych krajobrazów. Dolina Purpurowa Spróbuj, najlepiej smakują prosto z drzewa – pan Stanisław, który uprawą śliwek zajmuje się od wielu lat, nie musiał mnie dwa razy namawiać. Owoc był dojrzały, soczysty i słodki. Pyszny. – To odmiana amers pochodząca z USA. Nie lubi zimna, dlatego gdy dojrzeje, trzeba ją szybko zrywać – dodaje. Chwilę wcześniej zatrzymałam samochód, mijając ciągnące się po horyzont śliwkowe sady pod Szydłowem. Miejscowi nazywają je Purple Valley, czyli Dolina Purpurowa. Rosną tu m.in. odmiany stanley, lepotica, tophit, rana, record i oczywiście węgierka. Wrócę w te rejony w drodze powrotnej do Warszawy, żeby kupić tutejszy rarytas: Szydłowiankę i purpurowe powidła z czekoladą. Na pożegnanie pan Stanisław wręcza mi woreczek owoców. – Będziesz o mnie pamiętała trochę dłużej – śmieje się. Żegnam go i jadę dalej, na południowy skraj województwa świętokrzyskiego, by – jakkolwiek to brzmi – odrobinę naprawić zdrowie. Świętokrzyskie to nie tylko malownicze rozległe doliny, pagórki, które łagodnie pną się w górę i przechodzą w siwe szczyty. To też świetne tereny rekreacyjne do jazdy na rowerze i spacerów. Ale przede wszystkim zagłębie uzdrowisk, sanatoriów, domów zdrojowych i hoteli, które prześcigają się w ofertach zabiegów dla kuracjuszy. Jadę przez Busko-Zdrój do Solca. To dwie miejscowości uzdrowiskowe słynące ze źródeł siarczkowych, których lecznicze właściwości zaczęto wykorzystywać już w XVIII w. Tymczasem postanowiłam na własnej skórze sprawdzić, czy te słynne na całą Europę wody rzeczywiście działają. Solec-Zdrój W kawiarni Pod Wieżyczką w Uzdrowisku Solec-Zdrój, gdzie częstują mnie kawą i tutejszą słodko-słoną solecczanką, dostaję obszerną historyczną broszurę. Okazuje się, że na przełomie XVIII i XIX w. to niewielkie miasteczko przechodziło prawdziwy rozkwit. Najpierw uruchomiono tu warzelnię soli (na bazie miejscowych solanek), która sprowadziła tu w 1815 r. radcę górniczego, niejakiego Beckera. Inżynier miał szukać pokładów soli kamiennej, ale zamiast spodziewanego minerału, znalazł… wodę siarczkową. Bogate właściwości zdrowotne źródeł wypływających pod ciśnieniem na powierzchnię ziemi szybko docenili mieszkańcy. To w efekcie doprowadziło do powstania uzdrowiska, w którym właśnie goszczę. Pierwsze wanny stanęły w budynkach leczniczo-kąpielowych w 1836 r. Wkrótce potem zbudowano Łazienki, domy dla kuracjuszy i pijalnię wód mineralnych. Do zakładu sanatoryjnego przyłączono też 100-hektarowy las iglasty. Uzdrowisko szybko urosło do rangi centrum kulturalnego, gdzie życie towarzyskie kwitło na całego – wystawiano sztuki teatralne, a podczas wieczorków tanecznych przygrywała orkiestra na żywo. I chociaż uzdrowisko bardzo ucierpiało podczas II wojny, dziś w rękach nowych właścicieli Marty i Czesława Sztuków odbudowuje dawną świetność. Kolejne obiekty należące do kompleksu przechodzą gruntowne remonty. Oferta dla kuracjuszy Na brak kuracjuszy, którzy zażywają uzdrawiających kąpieli, nikt tu nie narzeka. – Maksymalne stężenie wody leczniczej, które dopuszczają lekarze, to 150 mg siarkowodoru na litr wody. Nasze źródło, słynny 110-metrowy szyb solecki, z którego bezpośrednio wydobywamy wodę dla gości, ma stężenie 137 mg. Czyli jest idealne – tłumaczy dyrektor obiektu Bogusław Kunat. I dodaje: – W Solcu leczymy narządy ruchu, nadciśnienie, problemy neurologiczne, dermatologiczne. A na wspólnych imprezach integracyjnych, które klimatem nie odbiegają od tych sprzed wojny, także złamane serca. Dosłownie przecznicę dalej rozciągają się dwa okazałe kompleksy hotelowe: Malinowy Raj i Malinowy Zdrój. Słyną z siarczkowych kąpieli, a przy okazji ze sporego zaplecza rehabilitacyjnego. W holu Malinowego Raju spotykam dwie kobiety. – Droga pani, wyjeżdżamy stąd jak nowo narodzone. W naszym codziennym menu mamy masaże lecznicze, baseny mineralne i serie kąpieli siarczkowych oraz borowinowych – opowiada Karolina z Warszawy, jedna z kobiet. – Tym razem przyjechałam z koleżanką z pracy. Prawie siłą oderwałam ją od biurka. Obie mamy kręgosłupy w rozsypce. Stres i siedzący tryb życia robią swoje. Tu się regenerujemy – dodaje. Kąpiel w wodzie siarczkowej Jednorazowa kąpiel w wodzie siarczkowej, która jest wlewana do specjalnej wanny, trwa nie dłużej niż 15 min. Zawarte w wodzie związki siarki są wchłaniane przez skórę i rozprowadzane po całym organizmie. Kąpiele łagodzą zmiany skórne, m.in. łuszczycę czy atopowe zapalenie skóry. Liczba ekspozycji przekłada się na efekt. – Często przyjeżdżają do nas młodzi ludzie, którzy np. dużo biegają lub uprawiają wspinaczkę wysokogórską. Bo kąpiele można też stosować profilaktycznie do skutków nadmiernych przeciążeń układu kostnego. Jeśli pochodne siarki są elementem budulcowym chrząstki, to dostarczając odpowiednią jej dawkę, możemy przeciwdziałać zmianom zwyrodnieniowym – tłumaczy dr n med. Marek Grabski, kierownik Centrum Rehabilitacji w sieci Malinowe Hotele. I dorzuca: – Ponieważ pani regularnie biega, taka kąpiel się pani przyda. Cóż, już po pierwszej próbie moja skóra staje się rzeczywiście aksamitnie gładka jak po peelingu. Jednak żeby kąpiele przyniosły długotrwałe efekty, trzeba by wziąć ich co najmniej kilka. Tym razem nie mam na to czasu. Jadę dalej do oddalonego o 17 km Buska-Zdroju (do którego prowadzi też czerwony szlak turystyczny). Tam czekają mnie kolejne zabiegi. Busko-Zdrój Busko-Zdrój rocznie odwiedza 43 tys. kuracjuszy i turystów. Nic dziwnego, wody siarczkowe odkryto tu wcześniej niż w Solcu-Zdroju. Już w XIII-wiecznych dokumentach stoi, że w Busku występują źródła mineralne o zbawiennych właściwościach dla układu oddechowego i kostnego. Pierwsze kroki kieruję na promenadę Mickiewicza. Łączy ona centrum miasteczka z XIX-wiecznym parkiem zdrojowym zaprojektowanym przez włoskiego architekta Henryka Marconiego. Alejki gęsto porośnięte klonami, kasztanowcami i jesionami prowadzą mnie do serca ogrodu – zabytkowego budynku Łazienek. To jednocześnie główny obiekt najstarszego w mieście Sanatorium Uzdrowiskowego „Marconi” z 1936 r. Rozglądam się dookoła. Cisza, spokój, mijają mnie grupki kuracjuszy, którzy po porannych zabiegach spacerują w parku lub jeżdżą na rowerach. Hotel jak galeria sztuki Wracam parkowymi alejami na promenadę, przy której stoi dostojny budynek luksusowego butikowego Hotelu Bristol. Obiekt łączy cechy nowoczesnego uzdrowiska z salonem odnowy biologicznej. Jego główną część stanowi zabytkowa, starannie odrestaurowana willa z 1896 r. (gdzie przed wojną mieściło się Sanatorium Bristol), do której parę lat temu dobudowano nowoczesną betonowo-szklaną bryłę. Już z daleka widzę przylegającą do fasady cienką linę, a na niej rzeźbę Piramida krzeseł. Wiem, że wyszła spod dłuta Jerzego Kędziory, którego prace znam z Sopotu, Bydgoszczy czy Berlina. To zapowiedź tego, co czeka mnie w hotelowym holu, który przypomina galerię sztuki. Zamiast żyrandolu gości wita olbrzymia szklana instalacja Piąta gwiazda Ludwiki Ogorzelec, polskiej artystki na stałe mieszkającej i tworzącej w Paryżu. Wokoło rzeźby Sylwestra Ambroziaka, ceramika Marka Cecuły, na ścianach obrazy artystów skupionych wokół Łodzi Kaliskiej, a także Antoniego Fałata i Jakuba Ciężkiego. – Dzieła sztuki znajdziemy tu na każdym kroku, w korytarzach, pokojach, gabinetach zabiegowych i spa, w restauracji czy kawiarni. To miejsce oddycha sztuką, bez niej bylibyśmy nijacy – podkreśla Wojciech Tworek, menedżer hotelu. Zabiegi rehabilitacyjne Przyznam jednak, że Bristol skusił mnie głównie… sprzętem rehabilitacyjnym. Mają tu bieżnię antygrawitacyjną opracowaną przez NASA, która odciąża nawet do 80 proc. wagi ciała. Jest idealna dla osób z nadwagą lub z problemami stawowymi. Fizjoterapeutka, która się mną zajmuje, opowiada, że z takiego sprzętu korzystają zawodnicy Barcelony, którzy rehabilitują stopy i stawy skokowe, by przyspieszyć regenerację. Potwierdzam – na tym magicznym urządzeniu czuję się co najmniej o połowę lżejsza, fantastyczne uczucie. Weszłam też na minutę do kriokomory, w której panuje minus 120 stopni. Ta z kolei obkurcza naczynia krwionośne, podnosi wydolność organizmu, ale też działa przeciwzmarszczkowo i wpływa pozytywnie na nastrój – znów potwierdzam. Kolejnym elementem, który wyróżnia Bristol spośród okolicznych uzdrowisk jest basen oczyszczany nanosrebrem. Można w nim pływać bez okularów, a leczniczy efekt kąpieli siarczkowych nie zostaje zachwiany. Oferta kulturalna Ale Busko-Zdrój to nie tylko uzdrowiska i spa. – To też kultura. Od 26 lat organizujemy tu Międzynarodowy Festiwal Muzyczny im. Krystyny Jamroz. Zapraszamy najlepszych śpiewaków, pianistów, aktorów – mówi Karolina Kępczyk, dyrektor Buskiego Samorządowego Domu Kultury. Oglądam nowy budynek Buskiej Tężni Kultury w parku Zdrojowym. Nowoczesna drewniana owalna bryła obłożona jest tarniną i ma taras na dachu. – Inhalatorium i szklany dom zdrojowy z pijalnią wód będziemy łączyć z działalnością kulturalną i np. targiem solnym. Zimą planujemy zorganizować lodowisko z wypożyczalnią sprzętu – dodaje Kępczyk. Szydłów Ze Świętokrzyskiego wracam zregenerowana i chyba trochę młodsza. Ale żeby nie być gołosłowną, zajeżdżam jeszcze do średniowiecznego Szydłowa. Do miasta prowadzą XIV-wieczne mury obronne, których częścią jest Brama Krakowska. Pośrodku rynku stoi budynek tutejszego ratusza, który kilka lat temu kupiła Agnieszka Baxter. Dziś prowadzi w nim butik śliwkowy, w którym można kupić lokalne specjały, m.in. Szydłowiankę Śliwkę w Czekoladzie i powidła z pomarańczą. Właśnie po nie tu przyjechałam. – Jeżdżąc po świecie, uświadomiłam sobie, że mój rodzinny Szydłów z całym swoim historyczno-sadowniczym dziedzictwem nie ma znaku firmowego. A przecież to stolica śliwki. Od pokoleń suszy się je tu ręcznie, metodą tradycyjną na tzw. laskach w suszarniach opalanych drewnem liściastym. Postanowiłam to wykorzystać – opowiada Agnieszka. Dwa lata temu zajęła się m.in. produkcją oblanej czekoladą deserową Szydłowianki. – Jest znakomita. Delikatna i w odróżnieniu od podobnych wyrobów dostępnych na rynku nie jest przesłodzona – zachwala Ewa z Szydłowa, którą spotykam w butiku. Kupuję kilka paczek i jadę dalej. Znów mijam Dolinę Purpurową, śliwy uginają się od dojrzałych owoców. Tylko pana Stanisława już nigdzie nie widzę. Jak zaplanować podróż do Busko-Zdroju? Transport Droga z Warszawy do Buska-Zdroju zajmuje ok. 3 godz. Najlepiej jechać trasą S7. Do Buska kursują pociągi regionalne z Kielc, Częstochowy i Katowic. Działa też transport autobusowy (FlixBus, Polonus itd.). Nocleg Hotel Słoneczny Zdrój Medical SPA & Wellness w Busku-Zdroju to nowoczesne miejsce noclegowe połączone z całą gamą zabiegów pielęgnacyjnych i leczniczych. W ofercie m.in. biomechaniczna stymulacja mięśni idealna w dysfunkcji układu ruchowego. Sanatorium Słowacki w Busku-Zdroju to nie tylko komfortowy hotel, ale też miejsce, gdzie kompleksowo leczy się choroby narządu ruchu, schorzenia reumatologiczne i neurologiczne. Kąpiele lecznicze, masaże, ale też zabiegi z zakresu medycyny estetycznej i kosmetologii plus nocleg w przytulnym pokoju. To wszystko oferuje Dormed Medical SPA w Busku-Zdroju. Zakupy Do Olejarni Zagłoby w Mikułowicach (wsi oddalonej o 3 km od Buska-Zdroju) można wybrać się z dzieciakami i zobaczyć, jak metodą tradycyjną tłoczy się tu oleje. Najpierw ziarna trafiają do gniotownika, potem do prażalnika, a na końcu do prasy tłokowej. Z 7 kg nasion można zrobić nawet 1,5 litra cieczy. O ofercie m.in. oleje: rydzowy, rzepakowy, lniany, makowy, z konopi, musztardowy (z gorczycy). Artykuł był opublikowany w National Geographic Traveler w 2020 roku. Nasz ekspert Agnieszka Michalak Dziennikarka i redaktorka „National Geographic Traveler" oraz magazynu pokładowego LOT-u „Kaleidoscope". W podróż zawsze zabiera książkę i buty do biegania – bo lubi poznawać nowe miejsca joggingując.
Czeska oferta dla Polaków: najlepsze uzdrowiska nawet o połowę tańsze
Po raz pierwszy w historii Czechy ruszają z programem dla kuracjuszy z Polski! Dzięki OPEN POLSKA możesz spędzić tydzień w wybranych hotelach już od 1800 zł. Leczenie, relaks i wellness w Karlowych Warach, Mariańskich i Franciszkowych Łaźniach oraz Jáchymovie czekają – liczba miejsc ograniczona!
Czeska Centrala Ruchu Turystycznego CzechTourism oraz kraj karlowarski uruchomiły program OPEN POLSKA – pierwszą w historii akcję skierowaną do Polek i Polaków. To niepowtarzalna okazja, aby spędzić tydzień w kilku wybranych do programu hotelach w renomowanych czeskich uzdrowiskach za jedyne 1800 zł. Polacy, dotąd stanowiący mniej niż 1% odwiedzających zachodnioczeskie uzdrowiska, są teraz szczególnie zapraszani, by odkryć czeskie „podziemne morze zdrowia”. Oferta OPEN POLSKA jest ograniczona czasowo – rezerwacji trzeba dokonać do końca stycznia 2026 roku, a pobyt musi odbyć się do końca maja (lub do wyczerpania puli pokoi). Hasło OPEN POLSKA należy podać przy rezerwacji. Co zawiera tygodniowy pobyt z rabatem OPEN POLSKA? W ramach pakietu Medical wellness z rabatem OPEN POLSKA otrzymujesz: 7 noclegów w pokoju 2-osobowym w wybranym hotelu śniadania i kolacje wstępną konsultację lekarską 1 zabieg dziennie (łącznie 6 w ciągu tygodnia) Zabiegi obejmują terapie wodne, manualne, torfowe oraz lokalne czeskie specjalności. Pakiet został opracowany na podstawie rekomendacji grupy polskich lekarzy, którzy odwiedzili czeskie uzdrowiska w sierpniu 2025 roku. Wstępna konsultacja i plan zabiegów mają profilaktyczny charakter, a badania koncentrują się na wykrywaniu niedoborów i poprawie ogólnego stanu zdrowia. Dodatkowe zabiegi można dokupić po konsultacji z lekarzem. Jakie są ceny i na co trzeba uważać? Standardowy koszt pobytu w czeskich uzdrowiskach wynosi 80–250 EUR za dzień w zależności od standardu hotelu. Z rabatem OPEN POLSKA można zapłacić już od 1800 PLN za cały tydzień. Do ceny należy doliczyć obowiązkową opłatę uzdrowiskową – ok. 2 EUR za dzień. Choć cena promocyjna jest niezwykle korzystna, zaleca się zwrócić uwagę na: odpowiednie stosowanie wód leczniczych (nie mieszać źródeł, nie pić z plastiku) punktualność przy zabiegach komunikację z personelem (najpewniejszy kontakt po angielsku, po niemiecku i po rosyjsku) Gdzie możesz skorzystać z programu: Karlowe Wary, Mariańskie, Franciszkowe i Jáchymov Program OPEN POLSKA obowiązuje w wybranych hotelach w czterech uzdrowiskach zachodnioczeskich: Karlowe Wary – największe historyczne uzdrowisko Europy kontynentalnej, słynne z kuracji pitnych i nowego instytutu balneologii I-LAB Mariańskie Łaźnie – romantyczne miasto w stylu neoklasycystycznym Franciszkowe Łaźnie – spokojna lokalizacja, alternatywa dla in vitro Jáchymov – specjalizacja w leczeniu bólów stawów, znane z kuracji radonowych Wszystkie uzdrowiska znajdują się stosunkowo blisko Polski i mają dobre połączenia komunikacyjne. Lotnisko w Pradze znajduje się w kierunku Karlowych Warów, a planowany nowy odcinek autostrady ma skrócić czas podróży o kolejne 20 minut. Pobyt w uzdrowiskach arto połączyć z jednym dniem w czeskiej stolicy. Jak zarezerwować i nie przegapić tej historycznej oferty? Aby skorzystać z programu, należy: Wybrać hotel z oferty OPEN POLSKA. Ich dostępność jest stale aktualizowana na tej stronie. Skontaktować się z nim mailowo i podać hasło OPEN POLSKA. Zarezerwować pobyt rozpoczynający się w niedzielę. Oferta jest ograniczona czasowo i ilościowo. Po pobycie otrzymasz krótką ankietę – organizatorzy liczą na opinię i rekomendację. To część testowego charakteru programu. Nie ma dofinansowania NFZ – to w pełni prywatna inicjatywa nastawiona na profilaktykę i regenerację. Jednak nawet bez rabatu czeskie uzdrowiska są 30–50% tańsze od zachodnioeuropejskich odpowiedników. Polacy są mile widziani i mile widziane są także dłuższe pobyty lecznicze. Czesi chcą stworzyć jeszcze bardziej międzynarodową atmosferę w swoich uzdrowiskach. To wyjątkowy moment, by spróbować czegoś nowego, zadbać o zdrowie i odpocząć w pięknym stylu. Źródło: visitczechia, Karlsbad region | ŽivyKraj.cz
Najlepsze sanatoria i uzdrowiska nad Bałtykiem – poznaj 7 wyjątkowych miejsc, które cieszą się świetnymi opiniami
Najlepsze sanatoria u uzdrowiska nad Bałtykiem to idealny wybór dla osób szukających skutecznej rehabilitacji i relaksu w zdrowym, morskim klimacie. Zebraliśmy opinie kuracjuszy i przygotowaliśmy zestawienie najchętniej wybieranych ośrodków, które wyróżniają się szeroką ofertą zabiegów i komfortowymi warunkami.
Spis treści: Uzdrowisko Kołobrzeg – kompleksowe zabiegi i nowoczesna baza nad morzem Sanatorium uzdrowiskowe MSWiA w Sopocie – rehabilitacja blisko plaży i molo Uzdrowisko Świnoujście – sanatoria z ofertą dla osób z problemami oddechowymi Sanatorium „Cegielski” w Ustce – kameralna atmosfera i profesjonalna obsługa Uzdrowisko Kamień Pomorski – borowina, solanki i spokojna lokalizacja Sanatorium „Energetyk” w Kołobrzegu – rodzinny klimat i szeroka oferta rehabilitacji Uzdrowisko Dąbki – zabiegi w otoczeniu przyrody i spokojnej atmosferze Sanatoria nad Bałtykiem przyciągają kuracjuszy z całej Polski dzięki połączeniu profesjonalnych zabiegów, leczniczego mikroklimatu i wypoczynku blisko morza. Ranking powstał na podstawie opinii pacjentów i branżowych zestawień. Obejmuje miejsca takie jak pełen atrakcji Kołobrzeg, Sopot czy Świnoujście, które regularnie otrzymują wysokie oceny za poziom świadczonych usług, nowoczesną bazę zabiegową oraz wyjątkową atmosferę sprzyjającą regeneracji i wypoczynkowi. Uzdrowisko Kołobrzeg – kompleksowe zabiegi i nowoczesna baza nad morzem Uzdrowisko Kołobrzeg jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych miejsc dla kuracjuszy szukających najlepszych sanatoriów nad Morzem Bałtyckim. To ośrodek oferujący szeroki zakres zabiegów, od balneoterapii przez hydroterapię po fizykoterapię. Baza zabiegowa jest regularnie modernizowana, a bliskość plaży sprawia, że kuracjusze mogą korzystać nie tylko z terapii, ale również codziennych spacerów nad morzem. Zaletą jest bogaty wybór pakietów turnusowych, dostosowanych do różnych potrzeb zdrowotnych. Opinie pacjentów podkreślają profesjonalizm personelu i wysoką jakość świadczonych usług. Wśród zabiegów znaleźć można kąpiele solankowe, masaże, inhalacje oraz terapie borowinowe. Wady? W sezonie letnim ośrodek cieszy się dużą popularnością, co może wiązać się z większą liczbą gości. Sanatorium uzdrowiskowe MSWiA w Sopocie – rehabilitacja blisko plaży i molo Sopockie sanatorium MSWiA przyciąga zarówno lokalizacją tuż przy plaży i molo, jak i profesjonalną ofertą zabiegów rehabilitacyjnych. Kuracjusze mają do dyspozycji nowoczesny sprzęt oraz specjalistyczne programy rehabilitacyjne, w tym zabiegi na kręgosłup i stawy oraz terapie oddechowe. Atmosfera jest spokojna, a personel słynie z życzliwości i indywidualnego podejścia do pacjenta. Sopot jest ostatnio szczególnie popularny wśród kuracjuszy z Czech i Słowacki, którzy nazywają nadbałtycki kurort „polskim Monte Carlo”. Dużym plusem są także smaczne posiłki, które według opinii pacjentów, wyróżniają się na tle innych sanatoriów. Ośrodek oferuje także bogaty program rekreacyjny, pozwalający na korzystanie z atrakcji Sopotu. Minusem dla niektórych mogą być ograniczone terminy dostępności miejsc w szczycie sezonu. Uzdrowisko Świnoujście – sanatoria z ofertą dla osób z problemami oddechowymi Świnoujście to wyjątkowe uzdrowisko na wyspach, gdzie morski klimat i obecność jodu sprzyjają terapii schorzeń układu oddechowego i krążenia. Ośrodki w Świnoujściu oferują nowoczesne zaplecze zabiegowe oraz szeroki wachlarz terapii: od hydroterapii, przez inhalacje solankowe po kinezyterapię. Kuracjusze chwalą wysoką jakość usług oraz zaangażowanie personelu medycznego. Szczególnie doceniane są terapie indywidualne, przystosowane do potrzeb seniorów oraz osób po urazach. Położenie tuż przy promenadzie i blisko plaży sprzyja spacerom i relaksowi. Wadą może być większa liczba odwiedzających w sezonie wakacyjnym. Sanatorium „Cegielski” w Dąbkach – kameralna atmosfera i profesjonalna obsługa Sanatorium „Cegielski” w Dąbkach to propozycja dla osób ceniących kameralność i indywidualne podejście do pacjenta. Położone blisko plaży i nadmorskiej promenady, zapewnia szybki dostęp do kąpieli słonecznych i morskich. Kuracjusze mogą liczyć na szeroką gamę zabiegów rehabilitacyjnych, od masaży leczniczych przez hydroterapię po elektroterapię. Po godzinach warto zobaczyć wybrać się na wycieczkę i zobaczyć jedno z nadbałtyckich miast, jak choćby atrakcje Ustki. Wyróżnikiem są komfortowe pokoje oraz domowa atmosfera. Obsługa dba o indywidualne potrzeby każdego kuracjusza, co znajduje odzwierciedlenie w bardzo dobrych opiniach. W ofercie znajdują się także zabiegi pielęgnacyjne oraz programy wellness. Wadą dla niektórych może być ograniczona liczba miejsc, co wymaga wcześniejszej rezerwacji. Uzdrowisko Kamień Pomorski – borowina, solanki i spokojna lokalizacja Kamień Pomorski to jedno z najstarszych uzdrowisk nad Bałtykiem, słynące z naturalnych złóż borowiny i solanek. Ośrodek specjalizuje się w leczeniu schorzeń reumatologicznych, układu ruchu oraz oddechowego. Kuracjusze mogą korzystać z kąpieli solankowych, okładów borowinowych, fizykoterapii i hydroterapii. Położenie w spokojnej okolicy, z dala od tłumów, sprzyja regeneracji i relaksowi. Opinie podkreślają skuteczność zabiegów oraz spokojną, wyciszającą atmosferę. Wady? Mniejsza liczba atrakcji turystycznych w porównaniu z większymi kurortami, co dla niektórych może być minusem. Sanatorium „Energetyk” w Kołobrzegu – rodzinny klimat i szeroka oferta rehabilitacji Sanatorium „Energetyk” w Kołobrzegu wyróżnia się przyjazną, niemal rodzinną atmosferą oraz szeroką ofertą rehabilitacyjną. Ośrodek jest niewielki, co pozwala na większą indywidualizację terapii i szybki kontakt z personelem. Kuracjusze korzystają z różnorodnych zabiegów: masaży, inhalacji, fizykoterapii oraz hydroterapii. Komfortowe warunki zakwaterowania oraz dogodna lokalizacja blisko plaży sprzyjają wypoczynkowi. Opinie często podkreślają profesjonalizm obsługi oraz czystość w ośrodku. Wadą może być ograniczona liczba miejsc, przez co warto zarezerwować pobyt z wyprzedzeniem. Uzdrowisko Dąbki – zabiegi w otoczeniu przyrody i spokojnej atmosferze Dąbki to mniejsze, ale bardzo cenione uzdrowisko nad Bałtykiem. Ośrodki w Dąbkach oferują zabiegi balneologiczne, inhalacje, masaże oraz terapie z wykorzystaniem borowiny i solanki. Klimat jest tu wyjątkowo łagodny, a bliskość lasów i jezior sprzyja regeneracji sił witalnych. Kuracjusze cenią sobie ciszę, spokój oraz bezpośredni kontakt z naturą. Ośrodki dbają o komfortowe warunki pobytu oraz indywidualne podejście do każdego pacjenta. W opiniach przewija się zachwyt nad spokojem i możliwością prawdziwego wypoczynku z dala od miejskiego zgiełku. Wadą może być mniejszy wybór atrakcji poza sezonem letnim. Najważniejsze zabiegi oferowane w sanatoriach nad Bałtykiem Sanatoria nad Bałtykiem oferują szeroką gamę zabiegów, w tym: balneoterapię (kąpiele solankowe, borowinowe) hydroterapię masaże lecznicze fizykoterapię (elektroterapia, ultradźwięki) inhalacje kinezyterapię terapie indywidualne dla seniorów Każdy ośrodek dostosowuje zabiegi do potrzeb kuracjuszy, bazując na aktualnych standardach lecznictwa uzdrowiskowego. Opinie kuracjuszy o pobycie w sanatoriach nadmorskich Kuracjusze najczęściej chwalą: wysoki poziom opieki medycznej nowoczesną bazę zabiegową dostęp do morza i nadmorskich spacerów różnorodność zabiegów miłą i pomocną obsługę Wadą może być większe obłożenie w sezonie wakacyjnym. Klimat morski i jego wpływ na zdrowie kuracjuszy Pobyt w sanatorium nad Bałtykiem wspiera leczenie m.in. chorób układu oddechowego, krążenia i reumatycznych. Mikroklimat z wysoką zawartością jodu oraz bliskość lasów wpływają korzystnie na odporność organizmu i ogólne samopoczucie. Czym kierować się przy wyborze sanatorium nad Bałtykiem Przy wyborze ośrodka warto zwrócić uwagę na: profil leczniczy sanatorium ofertę zabiegów lokalizację względem morza opinie innych kuracjuszy warunki zakwaterowania dostępność terminów Rezerwacja pobytu – na co zwrócić uwagę Rezerwując turnus, warto: zrobić to z wyprzedzeniem, zwłaszcza na sezon letni upewnić się, czy ośrodek ma wolne miejsca sprawdzić możliwość refundacji przez NFZ dopytać o szczegóły pobytu (dieta, animacje, rekreacja) Sanatoria u uzdrowiska nad Bałtykiem to propozycja zarówno dla osób aktywnych, jak i szukających spokoju oraz pełnej regeneracji. Niezależnie od wybranego ośrodka, nadmorski klimat sprzyja zdrowiu i dobremu samopoczuciu. Źródła: National Geographic Traveler Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Polacy wybrali najlepsze uzdrowiska w kraju. Zwycięzca zostawił konkurencję daleko w tyle
Jest ich w Polsce 47 i właśnie poznaliśmy te najlepsze. Zakończyło się głosowanie w premierowej edycji Rankingu Polskich Uzdrowisk. Internauci wybrali miejscowości, w których czują się najlepiej. Nie zabrakło zaskoczeń, a zdecydowanie wygrała perełka z województwa świętokrzyskiego.
Konkurs zorganizował turystyczny portal Travelist. Internauci z całego kraju mogli w nim głosować na uzdrowiska w całej Polsce, które najlepiej ich zdaniem łączą walory zdrowotne, przyrodnicze i turystyczne. Na podium znalazły się: Busko-Zdrój, Muszyna i Krynica-Zdrój. Poniżej przedstawiamy pełne wyniki. Najlepsze uzdrowisko w Polsce Busko-Zdrój zdobyło aż 22% wszystkich głosów, potwierdzając reputację jednego z najstarszych i najpopularniejszych polskich uzdrowisk. Tutejsze wody siarczkowe wykorzystywane są od XIX wieku. Ale pierwsze wzmianki o tym naturalnym bogactwie były już w XIII wieku, w dokumencie z czasów księcia Bolesława V Wstydliwego z 1252 roku. Podobno słońce świeci w Busku przez 1600 godzin w roku – to rekord wśród polskich uzdrowisk. Średnia roczna temperatura również jest najwyższa, dzięki położeniu w osłoniętej niecce pomiędzy Górami Świętokrzyskimi a Jurą Krakowsko Częstochowską. Ten łagodny mikroklimat sprzyja rekonwalescencji i od początku stanowi jeden z najważniejszych atutów Buska-Zdroju. Uzdrowisko słynie przede wszystkim z leczniczych wód siarczkowych i solankowych, łagodzących objawy chorób reumatycznych, dermatologicznych oraz układu krążenia. W tutejszych ośrodkach, takich jak słynne Sanatorium Marconi, można skorzystać z kąpieli, zabiegów borowinowych czy inhalacji, a także z bogatej oferty wellness i spa. Ale gości przyciągają tu nie tylko kuracje. Urokliwy Park Zdrojowy zaprojektowany w stylu angielskim, liczne ścieżki spacerowe i rowerowe, tworzą atmosferę relaksu i harmonii. Busko tętni tez kulturą – organizowane są tu festiwale muzyczne, plenery artystyczne i wydarzenia promujące zdrowy styl życia. Festiwal im. Krystyny Jamroz co roku przyciąga tłumy. Kolejne uzdrowiska na podium Na drugim miejscu uplasowała się Muszyna w Beskidzie Sądeckim (17%), słynąca z tzw. Ogrodów Sensorycznych i bogatej oferty tężni oraz ścieżek zdrowia. Trzecia Krynica-Zdrój (14%) to prawdziwa perła Małopolski, od lat uznawana za „królową polskich uzdrowisk” – miejsce, w którym tradycja wód leczniczych spotyka się z nowoczesną bazą hotelową i wellness. Na liście krynickich kuracjuszy znajdziemy m.in. Józefa Piłsudskiego, Henryka Sienkiewicza, Jana Matejkę, Władysława Reymonta i Jana Kiepurę. Top 10 uzdrowisk w Polsce W pierwszej dziesiątce znalazły się również inne znane kurorty: Kołobrzeg, Świnoujście, Nałęczów, Polanica-Zdrój, Szczawnica, Szczawno-Zdrój i Kudowa-Zdrój. Każde z nich łączy naturalne bogactwo z nowoczesną infrastrukturą. Jak podkreśla redaktor naczelny Magazynu Travelist Marek Świrkowicz, Polacy coraz chętniej wybierają miejsca, gdzie można odpocząć w harmonii z naturą, nie rezygnując z komfortu. – To dowód na to, że szukamy spokoju w otoczeniu gór, lasów i źródeł mineralnych, ale cenimy też nowoczesne udogodnienia – mówi. Oto pełna lista zwycięzców, wraz z procentowym rozkładem głosów. Wyraźnie widać, że Busko-Zdrój pozostawia konkurencję w tyle. Busko-Zdrój (21.52%) Muszyna (17.32%) Krynica-Zdrój (14%) Kołobrzeg (11.55%) Świnoujście (10.28%) Nałęczów (9.75%) Polanica-Zdrój (9.63%) Szczawnica (8.06%) Szczawno-Zdrój (7.17%) Kudowa-Zdrój (6.70%) Źródło: Travelist Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler” i „Kaleidoscope”. Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Zapomnij o tłumach – odkryj Piwniczną‑Zdrój: od rynku, przez wodę, aż po bieg górski!
Piwniczna-Zdrój położona w sercu Beskidu Sądeckiego to jedna z tych miejscowości, które zachwycają naturalnym urokiem, klimatem uzdrowiskowym i lokalną kulturą. Malownicza dolina rzeki Poprad, otaczające ją góry, lecznicze wody mineralne oraz kameralna atmosfera sprawiają, że niewielkie uzdrowisko na południu Małopolski nieprzerwanie przyciąga zarówno kuracjuszy, jak i turystów szukających wypoczynku z dala od zgiełku. Choć miasteczko liczy nieco ponad 5 tysięcy mieszkańców, ma do zaoferowania znacznie więcej niż tylko sanatoria i źródła.
Spis treści: Piwniczna-Zdrój – atrakcje dla każdego Rynek w Piwnicznej-Zdroju – historia, architektura i miejsce spotkań Uzdrowisko z tradycją Piwniczna-Zdrój zimą i latem – sezonowość atrakcji Piwniczna-Zdrój to niewielkie, malowniczo położone miasteczko w dolinie Popradu, otoczone pasmami Beskidu Sądeckiego, tuż przy granicy ze Słowacją. Znana przede wszystkim jako uzdrowisko, przyciąga kuracjuszy i turystów szukających wytchnienia wśród górskiej przyrody. W centrum miejscowości znajduje się Park Zdrojowy z pijalnią wód mineralnych, a na obrzeżach liczne trasy spacerowe, ścieżki rowerowe i punkty widokowe. Miasto zostało założone w 1348 roku przez króla Kazimierza Wielkiego jako królewskie miasto warowne, a jego lokalizacja przy dawnym szlaku handlowym wzdłuż Popradu sprzyjała rozwojowi gospodarczemu. Od XIX wieku rozwijała się tu funkcja uzdrowiskowa, co nadało miejscowości nowy charakter. Współczesna Piwniczna-Zdrój łączy funkcje turystyczne, uzdrowiskowe i rekreacyjne, pozostając jednocześnie blisko dzikiej natury. Zachwyca niebanalną przyrodą, lokalnymi tradycjami i różnorodnością krajobrazów. To doskonała baza wypadowa na górskie szlaki, a jednocześnie miejsce, gdzie życie płynie wolniej – w rytmie natury i kultury regionu. Piwniczna-Zdrój – atrakcje dla każdego Wśród licznych atrakcji Małopolski Piwniczna-Zdrój wyróżnia się autentycznością i spokojem. W przeciwieństwie do przepełnionych Zakopanego czy Krynicy-Zdroju, to miejsce pozwala doświadczyć górskiej przyrody i lokalnej kultury bez tłumów. Można tu odpocząć w ciszy, zrelaksować się w uzdrowisku lub aktywnie spędzić czas na szlaku. Bliskość rzeki Poprad, obecność licznych źródeł wód mineralnych i zachowana architektura małego miasteczka to atuty, które doceni każdy miłośnik gór i przyrody. Choć Piwniczna-Zdrój bywa często postrzegana jako miejsce wypoczynku dla seniorów, lista lokalnych atrakcji pokazuje, że miasto ma znacznie szerszy potencjał turystyczny. Zacznijmy od tego, co najbliżej natury – Popradzki Park Krajobrazowy i jego rozległe ścieżki piesze i rowerowe. Trasy prowadzą m.in. do Bacówki na Obidzy czy na Eliaszówkę – najwyższy szczyt gminy z wieżą widokową, z której rozciąga się widok aż po Tatry. Park Zdrojowy w Piwnicznej-Zdroju to serce uzdrowiska, położone tuż przy centrum miasteczka. W jego obrębie znajduje się pijalnia wód mineralnych, gdzie można spróbować leczniczych wód o prozdrowotnym składzie – m.in. „Piwniczanki”, cenionej za właściwości wspomagające trawienie i gospodarkę mineralną. Sam park zachęca do spacerów alejkami wśród drzew, krzewów i kwiatowych kompozycji, a także oferuje infrastrukturę rekreacyjno-kulturalną, w tym niewielki amfiteatr. Piwniczna-Zdrój jako uzdrowisko rozwija tradycje lecznictwa wodami mineralnymi nieprzerwanie od dekad. Rynek w Piwnicznej-Zdroju – historia, architektura i miejsce spotkań Rynek w Piwnicznej-Zdroju to nie tylko serce miasta, ale również jego najstarsza i najbardziej reprezentacyjna część. Zachowany niemal w niezmienionej formie od czasów lokacji, posiada klasyczny czworoboczny układ urbanistyczny z wychodzącymi z narożników ulicami oraz zabytkową zabudowę z XIX wieku. W południowej pierzei znajduje się ratusz, którego początki sięgają XIX wieku – dawniej pełnił funkcję wartowni. W samym centrum rynku znajduje się zrekonstruowana w 1913 roku cysterna z figurą św. Floriana i zabytkowym wozem strażackim. W jednym z otaczających rynek domów zachowały się gotyckie piwnice, w których niegdyś przechowywano węgierskie wino. Z tym miejscem wiąże się także miejska legenda o tunelach prowadzących aż pod Niemcową. Tuż przy rynku działa Miejsko-Gminny Ośrodek Kultury – instytucja animująca życie kulturalne i społeczne Piwnicznej-Zdroju. To właśnie w jego murach mieści się Muzeum Regionalne Towarzystwa Miłośników Piwnicznej, które gromadzi pamiątki z życia codziennego dawnych mieszkańców, dokumenty lokacyjne, przykłady lokalnego rękodzieła, a także tradycyjne stroje czarnych górali. Jedną z najcenniejszych części ekspozycji jest imponująca kolekcja ponad 300 eksponatów związanych z historią narciarstwa – w tym narty z XVIII wieku, unikatowe wiązania, a nawet narta przekazana przez Adama Małysza. To miejsce, w którym lokalna historia splata się z opowieściami o tradycji, sporcie i codzienności, oferując zwiedzającym prawdziwą podróż w czasie. Uzdrowisko z tradycją Status uzdrowiska Piwniczna-Zdrój uzyskała oficjalnie w latach międzywojennych, choć już wcześniej wykorzystywano tu naturalne źródła wód mineralnych. Dziś w mieście działa kilka sanatoriów, a wody mineralne – m.in. Piwniczanka, Jan czy Celestynka – są dostępne zarówno w pijalniach, jak i w lokalnych sklepach. Uzdrowisko oferuje zabiegi lecznicze w zakresie schorzeń układu krążenia, dróg oddechowych i problemów neurologicznych. W połączeniu z górskim klimatem i brakiem zanieczyszczeń, miejsce to od lat cieszy się popularnością wśród osób szukających regeneracji sił. Piwniczna-Zdrój zimą i latem – sezonowość atrakcji Piwniczna-Zdrój przyciąga turystów o każdej porze roku, oferując różnorodne atrakcje dostosowane do sezonu. Zimą miejscowość staje się bazą wypadową dla miłośników narciarstwa i biegówek – w okolicy działają stacje narciarskie, a malownicze trasy prowadzą przez beskidzkie lasy. Latem z kolei popularnością cieszą się piesze wędrówki szlakami Beskidu Sądeckiego, spływy Popradem, a także relaks w Parku Zdrojowym i na kąpielisku. Dzięki tej sezonowej różnorodności Piwniczna-Zdrój zyskuje miano miejsca całorocznego wypoczynku, które oferuje coś ciekawego zarówno amatorom aktywności, jak i poszukiwaczom ciszy i spokoju. Dzięki lokalnym inicjatywom, miasto i gmina rozwijają także ofertę turystyki zrównoważonej – powstają nowe ścieżki edukacyjne, miejsca przyjazne dzieciom i punkty widokowe. Marzena Wardyn-Kobus Autorka tekstów z pogranicza przyrody, kultury i podróży. W serwisie tworzy artykuły popularnonaukowe o otaczającym nas świecie, łącząc rzetelną wiedzę z przystępnym językiem i dbałością o szczegóły. Socjolożka z wykształcenia, od ponad dekady związana z marketingiem internetowym. Zawodowo od lat zgłębia tajniki SEO oraz storytellingu opartego na rzetelnych źródłach. Pisze, by zachęcać innych do uważnego kontaktu z przyrodą – nawet tą najbliższą, tuż za domem. Kaszubka mieszkająca na Kujawach, zakochana w górskich szlakach i leśnych bezdrożach. Jej przydomowy ogródek to strefa zrównoważonego eksperymentowania – dąży do tego, by uprawiać rośliny ekologicznie, z szacunkiem dla natury. Wolne chwile spędza z książką, wędrując po lesie lub tworząc makramy.
To jedno z najpiękniejszych polskich uzdrowisk. „Kto raz był, tęskni nieustannie”
„Kto raz był w Żegiestowie, ten tęskni nieustannie za jego ożywczym powietrzem, za jego czarującym krajobrazem, za jego zdumiewającymi widokami, za jego szumiącymi zdrojami” – pisał Józef Dietl, polski lekarz i dawny prezydent Krakowa. Trudno dziś o trafniejsze podsumowanie tego miejsca.
Spis treści: Żegiestów-Zdrój w drodze na szczyt Raj dla turystów Uzdrowisko Żegiestów-Zdrój od lat przyciąga kuracjuszy i turystów szukających spokoju i tętniącej zielenią okolicy. Miejscowość położona w malowniczej dolinie Popradu miała swoje gorsze i lepsze chwile. Mimo to rozwija się od lat nie tylko dzięki korzystnej lokalizacji, ale i zaangażowaniu ludzi, którzy dostrzegli w niej potencjał na nową perłę turystyczną Małopolski. Żegiestów-Zdrój w drodze na szczyt Uzdrowisko Żegiestów-Zdrój może się poszczycić blisko 180-letnią historią. W 1846 roku Ignacy Medwecki, założyciel uzdrowiska dostrzegł potencjał w baśniowej okolicy i dobroczynnym działaniu tamtejszych wód mineralnych. Podjęto pierwsze działania prowadzące do rozwoju kurortu leczniczego. Jak dowiadujemy się z oficjalnej strony obiektu, niedługo później dr Józef Dietl, uznawany za pioniera polskiej balneologii, potwierdził właściwości zdrowotne lokalnych źródeł mineralnych. Badania naukowca przyczyniły się do wzrostu popularności i renomy uzdrowiska, które przyciągało coraz więcej kuracjuszy i turystów. Obiekt się rozwijał, jednak w pewnym momencie nadeszły lata stagnacji. Dopiero determinacja i zaangażowanie rodziny Cechini pozwoliła miejscowości odzyskać dawną świetność. Inwestowane są środki w rozwój infrastruktury, modernizowane budynki, ponadto nie porzucono tradycji balneoterapii. Regeneracji organizmu bez wątpienia sprzyja także spokojna atmosfera. Krystalicznie czyste powietrze bogate w lecznicze aerozole oraz naturalne wody mineralne wspierają procesy leczenia. Raj dla turystów Na turystów odwiedzających Żegiestów czeka sporo atrakcji w okolicy. Bliskość z naturą i wyciszenie ułatwi malownicza ścieżka przyrodnicza, która biegnie dookoła Łopaty Polskiej w uzdrowiskowej części Żegiestowa. Po drodze jest dziesięć tablic informacyjnych, dzięki którym możemy poznać wybrane gatunki ptaków zamieszkujących Beskid Sądecki. Na jego terenie założono Popradzki Park Krajobrazowy i Ostoję Popradzką, będącą częścią europejskiej sieci obszarów chronionych Natura 2000. Na uwagę podróżnych zasługuje również Smreczynowa Dziura (inaczej Smocza Jama, Jaskinia Zubrzycka). To naturalna jaskinia o głębokości ok. 17 metrów. Leży w Żegiestowie, niedaleko granicy z sąsiednim sołectwem Zubrzyk. Po raz pierwszy została opisana w 1976 roku. Przez długi czas wejście było zagruzowane, udało się tam przedostać dopiero w 1994 roku. Interesujące są również ruiny starej cerkwi, obok której znajdował się cmentarz. W Żegiestowie Wsi można zobaczyć nagrobek ostatniego swiaszczennika – Anny Prisłopskiej. Warto również zaznaczyć, że niedawno – bo 1 maja 2025 roku – nastąpiło otwarcie odrestaurowanego Domu Zdrojowego w Żegiestowie-Zdroju. To wyjątkowe wydarzenie stało się jednocześnie symbolem – przede wszystkim powrotu miejsca, które od 1929 roku było sercem uzdrowiska, a po zamknięciu w 2002 roku przez lata popadało w ruinę. Źródła: zegiestow.pl, uzdrowiskozegiestow.pl
Sokołowsko przyciągało nie tylko kuracjuszy. O „śląskim Davos” mówiło się w całej Europie
Słyszeliście kiedyś o Sokołowsku? Ta niezwykła miejscowość, nazywana przez wielu „śląskim Davos”, zachwyca wyjątkowym klimatem, malowniczymi krajobrazami, ale także niesamowitą historią. Mimo swoich atutów, wciąż pozostaje nieodkrytym zakątkiem Polski.
W tym artykule: Dlaczego Sokołowsko bywa nazywane „śląskim Davos”? Co warto zobaczyć w Sokołowsku? „Polska jest najpiękniejsza” to stały cykl podróżniczy redakcji magazynu „National Geographic Traveler” i serwisu National-Geograpic.pl, w którym odkrywamy mniej znane, ale równie fascynujące miejsca w naszym kraju. W listopadzie obieramy kierunek na Dolny Śląsk, a dokładniej do położonego w Górach Sowich Sokołowska. Ta niepozorna wioska urzeka nie tylko malowniczymi krajobrazami, ale także niezwykłą historią i unikalnym klimatem. Dlaczego Sokołowsko bywa nazywane „śląskim Davos”? Jeśli szukasz miejsca pełnego historii i niepowtarzalnego klimatu, Sokołowsko powinno znaleźć się na twojej liście podróży. Ta malownicza miejscowość, zwana „śląskim Davos”, leży godzinę drogi od Wrocławia i zachwyca unikalną atmosferą. Przestrzenie dawnych sanatoriów kryją w sobie niezwykłe opowieści, a otaczające je krajobrazy zapraszają do odkrywania uroków woj. dolnośląskiego z dala od utartych szlaków. Do Sokołowska przylgnęło miano „śląskiego Davos”, choć bardziej zasadne byłoby nazywanie Davos „szwajcarskim Sokołowskiem”. Bowiem to właśnie na Dolnym Śląsku, a nie w popularnym kurorcie – w 1855 roku – otwarto pierwsze na świecie specjalistyczne sanatorium dla gruźlików, gdzie wprowadzono nowatorską metodę leczenia klimatyczno-dietetycznego. Dopiero później podobny ośrodek powstał w najwyżej położonym mieście Szwajcarii. Sokołowskie uzdrowisko, mimo że nie należało do tanich, było znakomicie wyposażone. Pod koniec XIX wieku dysponowało pocztą i połączeniami telefonicznymi, a tylko w 1887 r. gościło aż 730 kuracjuszy. Po zakończeniu II wojny światowej ośrodek wciąż przyjmował głównie gruźlików, jednak dzięki staraniom dr. Stanisława Domina zmieniono jego profil, kierując uwagę na leczenie chorób dróg oddechowych. Z kolei w latach 70. śląskie uzdrowisko zaczęto przekształcać w ośrodek sportów zimowych, dostosowany do potrzeb wałbrzyskich klubów sportowych. Dziś Sokołowsko zachwyca tych, którzy poszukują unikalnych doświadczeń w otoczeniu pełnym historii, klimatu i niepowtarzalnego uroku. Niezależnie od pory roku Sokołowsko urzeka ciszą, harmonią i wyjątkowym charakterem, który trudno znaleźć gdzie indziej. Co warto zobaczyć w Sokołowsku? Sokołowsko, choć na pierwszy rzut oka niepozorne i nie wyróżniające się na tle innych okolicznych miejscowości, zachwyca niezwykłym urokiem i różnorodnością atrakcji. Drewniane wille, klimatyczne kawiarnie i przestrzenie artystyczne sprawiają, że każdy znajdzie tu coś dla siebie. Na co szczególnie warto zwrócić uwagę podczas pobytu w tej malowniczej wiosce? Odpowiedź zna Anna Małysa, znana w sieci jako Anka Śmietanka, która zaprasza na wyjątkową podróż po „śląskim Davos”. Całe nagranie znajdziecie poniżej. Źródło: sokolowsko.org; National Geographic Traveler
Najpiękniejsze uzdrowiska w Polsce – gdzie się znajdują?
Uzdrowiska w Polsce miały swoje wzloty i upadki. Najtrudniejszy czas w tej dziedzinie lecznictwa przypada na okres transformacji ustrojowej, ale dość szybko okazało się, że polskie sanatoria doskonale odnajdują się na wolnym rynku usług medycznych, a wiele z nich do dziś nie musi martwić się o brak zainteresowania ze strony kuracjuszy.
W tym artykule: Jakie są rodzaje uzdrowisk? Gdzie jest najwięcej uzdrowisk w Polsce? Świeradów-Zdrój Rabka-Zdrój Kudowa-Zdrój Uniejów Ciechocinek Szczawno-Zdrój Horyniec-Zdrój Muszyna Lecznictwo uzdrowiskowe w Polsce ma długą tradycję i do dziś jest praktykowane w celach profilaktycznych i terapeutycznych. Pod względem możliwości rehabilitacyjnych i oferowanego standardu, krajowe ośrodki w niczym nie ustępują swoim europejskim odpowiednikom. Tradycje uzdrowiskowe w Polsce sięgają XIII wieku. Właśnie wtedy książęta świdniccy z rodu Piastów zaczęli korzystać z wód termalnych, odkrytych w Cieplicach. Dynamiczny rozwój lecznictwa uzdrowiskowego nastąpił w XVIII wieku, kiedy otwarto ośrodki w Krzeszowicach i Swoszowicach. Ta specyficzna forma terapeutycznego wypoczynku stała się jeszcze popularniejsza w XIX stuleciu, gdy za sprawą Józefa Dietla na znaczeniu zyskała Krynica. Po II wojnie światowej, uzdrowiska stały się własnością społeczną, dzięki czemu dostęp do nich stał się powszechny. Jakie są rodzaje uzdrowisk? Obecnie aż 46 polskich miejscowości (lub ich części) ma status uzdrowisk, czyli miejsc, które ze względu na lokalny klimat, występowanie wód mineralnych, borowiny czy glinki mają naturalne właściwości lecznicze. Polskie uzdrowiska należy dzielić na cztery kategorie: nizinne, nadmorskie, podgórskie, górskie. Przeważają pierwsze z wymienionych. Na nizinach aż 17 miejscowości (lub ich cześć) cieszy się statusem uzdrowiska. Uzdrowisk podgórskich jest w Polsce 15, górskich – 8, a nadmorskich – 6. Gdzie jest najwięcej uzdrowisk w Polsce? Gdzie zlokalizowane są polskie uzdrowiska? Najwięcej tego typu placówek, bo aż 11, funkcjonuje w województwie dolnośląskim. Drugie miejsce, z wynikiem 10 uzdrowisk, zajmuje województwo małopolskie. 5 ośrodków uzdrowiskowych znajduje się w województwie zachodniopomorskim, 4 – w podkarpackim, 3 – w kujawsko-pomorskim, po 2 w lubelskim, podlaskim, śląskim, pomorskim i świętokrzyskim oraz po 1 w warmińsko-mazurskim, łódzkim i mazowieckim. Jest więc w czym wybierać. Które z tych sanatoriów warto odwiedzić? Poniżej prezentujemy ranking obejmujący najpiękniejsze uzdrowiska Polsce. Świeradów-Zdrój Zestawienie otwiera pięknie położone uzdrowisko podgórskie w Świeradowie-Zdroju (woj. dolnośląskie). Niewielka miejscowość uzdrowiskowa, zlokalizowana u stóp Gór Izerskich, jest otoczona gęstymi lasami świerkowymi, które zapewniają jej wyjątkowy klimat. Status uzdrowiska zawdzięcza przede wszystkim źródłom wód mineralnych i radonowych oraz złożom borowin. W Świeradowie-Zdroju leczy się choroby narządu ruchu i schorzenia o podłożu reumatologicznym. O atrakcyjności tego miejsca decydują przede wszystkim wyjątkowe właściwości lecznicze, ale nie tylko. Uzdrowisko w Świeradowie jest położone w wyjątkowo malowniczej okolicy. To właśnie tam znajduje się modrzewiowa hala spacerowa o długości 80 metrów, najdłuższa w Sudetach. Rabka-Zdrój Kolejne warte uwagi uzdrowisko mieści się w województwie małopolskim, w Kotlinie Rabczyńskiej. Słynny górski ośrodek uzdrowiskowy zawdzięcza swój status występującym tam solankom (wodom leczniczym) i wyjątkowym walorom klimatycznym. W Rabce leczy się schorzenia pulmonologiczne, kardiologiczne, reumatologiczne i ortopedyczne, prowadzone jest też leczenie w zakresie diabetologii. Należy wspomnieć, że ośrodek uzdrowiskowy w Rabce świadczy usługi dedykowane dorosłym i dzieciom. To jedno z najchętniej odwiedzanych uzdrowisk przez rodziny, o czym decydują nie tylko jego lecznicze walory, ale także liczne atrakcje dla najmłodszych. Kudowa-Zdrój Kolejne interesujące uzdrowisko jest zlokalizowane w Kudowie-Zdroju. Niewielka miejscowość, położona na wysokości od 390 do 400 m n.p.m., jest zlokalizowana w pobliżu Gór Stołowych (woj. dolnośląskie). Masyw rozciągający się na północnym wschodzie stanowi naturalną barierę, chroniącą tamtejsze tereny przed silnymi podmuchami wiatru. Taka lokalizacja sprawia, że w Kudowie-Zdroju panuje znacznie łagodniejszy klimat niż w pozostałych obszarach Ziemi Kłodzkiej. Lecznicze właściwości tego miejsca są zasługą szczaw borowych, wodorowęglanowo-sodowo-wapniowych i żelazistych, które są pozyskiwane z trzech źródeł: Marchlewskiego, Śniadeckiego i Moniuszki. Cenne wody mineralne umożliwiają leczenie kąpielami mineralnymi, terapiami pitnymi i unikatowymi suchymi kąpielami. Należy wspomnieć, że w Kudowie występują także złoża borowiny. Oferta uzdrowiska jest kierowana do dorosłych i dzieci. Leczenie pierwszej z wymienionych grup kuracjuszy dotyczy otyłości, schorzeń ortopedyczno-urazowych, endokrynologicznych, chorób przewodu pokarmowego, układu krwionośnego i dolegliwości reumatologicznych. Należy wspomnieć, że uzdrowisko w Kudowie-Zdroju, jako jedno z nielicznych, zajmuje się także leczeniem nadwagi i otyłości u najmłodszych. Poza tym oferta dla dzieci i młodzieży obejmuje także rehabilitację schorzeń układu ruchu. Większość tamtejszych obiektów uzdrowiskowych mieści się w malowniczym Parku Zdrojowym, zlokalizowanym u podnóża Góry Parkowej. Teren otaczają gęste lasy sosnowe, świerkowe i bukowe, które korzystnie wpływają na panujący tam klimat. Uniejów Ze względu na występowanie naturalnych wód termalnych, Uniejów regularnie pojawia się w zestawieniach obejmujących najciekawsze parki wodne w Polsce. Trzeba jednak wiedzieć, że w nadwarciańskim mieście (woj. łódzkie) mieści się też jedno z najciekawszych uzdrowisk. To właśnie ze względu na występujące tam termy, czyli gorące źródła, Uniejów zyskał status uzdrowiska. Woda solankowa o temperaturze 70 stopni Celsjusza, wydobywana z głębokości przekraczającej 2 tys. metrów, ma udokumentowane właściwości terapeutyczne. W Uniejowie prowadzona jest terapia schorzeń narządu ruchu, kuracjusze mogą też skorzystać z zabiegów przywracających siły witalne. Sanatorium jest zlokalizowane w starorzeczu Warty, w pochodzącym z XIX wieku parku zamkowym. To wyjątkowo malownicza okolica, która zapewnia nie tylko piękne krajobrazy, ale także korzystny klimat. Ciechocinek Ranking obejmujący najpiękniejsze i najciekawsze uzdrowiska w Polsce nie byłby kompletny bez ośrodka w Ciechocinku. Niewielkie miasto położone w pobliżu Torunia (woj. kujawsko-pomorskie) ma długie tradycje w lecznictwie sanatoryjnym. Pierwsze wzmianki o korzystnym działaniu solanki (bo Ciechocinek zawdzięcza swój status występowaniu źródeł solankowych) pojawiły się w latach 1828–1829. 7 lat później uruchomiono pierwsze, wówczas jeszcze dość prowizoryczne uzdrowisko – w miejscowym zajeździe ustawiono 4 miedziane wanny, w których można było pobierać zdrowotne kąpiele. Tężnie w Ciechocinku należą do największych w Europie konstrukcji służących odprowadzaniu solanki. Obiekty wybudowane na przełomie XIX i XX wieku mają ok. 16 metrów wysokości i aż 1700 metrów długości. Tamtejsze uzdrowisko oferuje terapię chorób o podłożu reumatologicznym, schorzeń narządu ruchu, ortopedyczno-urazowych, układu krążenia, neurologicznego i oddechowego. Oferta jest kierowana do osób dorosłych i dzieci. Niewątpliwą atrakcją tego miejsca jest nie tylko oferta lecznicza, ale i samo położenie. Uzdrowisko jest zlokalizowane w spokojnej, malowniczej okolicy, dla której charakterystyczny jest wyjątkowo korzystny klimat. Średnia roczna temperatura utrzymuje się tam na wysokim poziomie, opadów jest niewiele, wilgotność powietrza – mała, a wiatr – słaby. To sprawia, że terapeutyczny wypoczynek jest jeszcze przyjemniejszy. Szczawno-Zdrój Parki rozrywki w Polsce: idealne miejsca dla całej rodziny Które parki rozrywki w Polsce warto odwiedzić? Największą popularnością wśród rodziców z dziećmi cieszy się położona w województwie małopolskim Energylandia, ale nie jest to jedyne m... Powróćmy na chwilę do województwa dolnośląskiego, gdzie znajdziemy jedno z najpiękniej położonych uzdrowisk. Mowa o Szczawnie-Zdroju, podgórskim mieście, z którego rozciąga się zachwycająca panorama Sudetów Środkowych. Status uzdrowiska zyskało dzięki źródłom wód mineralnych i korzystnemu, niezwykle łagodnemu mikroklimatowi. W Szczawnie-Zdroju leczy się przede wszystkim schorzenia narządu ruchu, nie tylko o podłożu reumatologicznym. Prowadzona jest też terapia osteoporozy i rehabilitacja pourazowa. Na szczególną uwagę zasługuje oferta rehabilitacyjna dedykowana kobietom, które przeszły chirurgiczne leczenie raka piersi. Horyniec-Zdrój Kolejne warte uwagi, a często niedoceniane uzdrowisko jest położone na terenie Południoworoztoczańskiego Parku Krajobrazowego, w województwie podkarpackim. Horyniec-Zdrój to niewielka miejscowość zlokalizowana na pograniczu polsko-ukraińskim, która status uzdrowiska zawdzięcza występującym tam złożom borowiny i źródłom wody siarczkowo-siarkowodorowej. Tamtejszy ośrodek jest wyspecjalizowany w leczeniu dolegliwości reumatologicznych, neurologicznych i schorzeń narządu ruchu. O wyjątkowych walorach Horyńca-Zdroju decyduje także korzystne położenie. Nie znajdziemy tam terenów uprzemysłowionych. Nie brakuje za to obszarów leśnych. To przekłada się na sprzyjający leczeniu mikroklimat i wyjątkowo czyste powietrze. Muszyna Nasze zestawienie zamyka Muszyna – podgórskie miasto uzdrowiskowe w województwie małopolskim. Położone w niezwykle urokliwej dolinie Popradu, oferuje wyjątkowe walory krajobrazowe. Trzeba jednak wyraźnie zaznaczyć, że nie tylko malownicze widoki decydują o niezwykłym charakterze tego miejsca. W Muszynie występują liczne źródła wód mineralnych, dzięki którym ta niewielka miejscowość stała się jednym z najpopularniejszych polskich uzdrowisk. W Muszynie prowadzone jest leczenie schorzeń narządu ruchu, układu oddechowego i chorób laryngologicznych. Ponadto w ośrodku prowadzone są też programy redukcji masy ciała, dedykowane osobom walczącym z nadwagą lub otyłością. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Ludzie cenią to miejsce od prawie 100 lat! Diabelska moc siarki
Ni to wieś, ni miasto. Bez reprezentacyjnego placu i zgiełku kurortów. Ale za to w Solcu-Zdroju mają skarb – najsilniejszą leczniczą wodę siarczkową na świecie!
W tym artykule: Malina najsilniejsza Oderwać się od krzesła Wyjątkowo pogodne miejsce na mapie Polski. Słońce świeci tu przez 155 dni w roku i ponoć jako pierwsze w kraju zakwitają tu magnolie. Jednak to nie od „sol” – łacińskiego wyrazu oznaczającego słońce – pochodzi nazwa miejscowości. Tej należy się doszukiwać w słonych źródłach, które występują w okolicy. Malina najsilniejsza To ze względu na nie już od 1837 r., kiedy miejscowość została wpisana do rejestru uzdrowisk, przybywają tłumy kuracjuszy. Przyjeżdżają nie dla zabytków czy pięknych widoków. Tych w małej, liczącej ok. 900 osób wsi raczej nie ma. Autokarami, eleganckimi mercedesami, a zdarza się, że i prywatnymi śmigłowcami zlatują z całej Polski i ze świata. Ich wszystkich przyciąga sława źródeł siarkowych, które są wyjątkowo silnie zmineralizowane. Np. solanka ze źródła „Malina” właściwościami przewyższa wszystkie najsłynniejsze źródła siarkowe na ziemi. To z niego doprowadzana jest ona do Basenów Mineralnych, które otrzymały certyfikat Polskiej Organizacji Turystycznej i hotelu Malinowy Zdrój uznanego za najlepsze medyczne spa w Polsce. Solanka podczas transportu nie traci swoich właściwości, bo nie ma dostępu powietrza. Jest klarowna i żółta jak w naturze. I ta niezwykła uzdrawiająca moc! – Jest wykorzystywana nie tylko w leczeniu chorób stawów czy kręgosłupa, ale także przy wszelkich dolegliwościach skórnych – wyjaśnia Marek Rybak, dyrektor Basenów Mineralnych w Solcu-Zdroju. W ulotkach czytam, że kąpiele siarczkowe wykazują działanie przeciwzapalne, zmniejszają bóle, obrzęki, obniżają poziom cholesterolu i trójglicerydów, kwasu moczowego oraz glukozy. O diabelskiej mocy solanki siarkowej z Solca-Zdroju niech świadczy to porównanie: ta z „Maliny” zawiera ponad 900 mg związków siarki na 1 litr, zaś w innych uzdrowiskach na świecie mają jej 50 mg na litr. Oderwać się od krzesła Zdrowotny weekend w Solcu-Zdroju zaczynam – a jakże – od kąpieli w basenie solankowo-siarczkowym. Brązowawy, rdzawy kolor wody (efekt utleniania się siarczków) i unoszący się charakterystyczny, nieprzyjemny zapach siarkowodoru nie zachęcają. Jednak po przełamaniu się jest całkiem przyjemnie. Woda ciepła, a woń przestaje być odczuwalna. Idealne warunki do relaksu – w ciszy i skupieniu. Z wiarą, że z każdą minutą nabieram sił. Po pół godzinie trzeba jednak wyjść z basenu. Takie są wskazania medyczne. Decyduję się jeszcze na kąpiel siarczkową w specjalnej wannie w centrum zdrowia znajdującym się nad basenami. Na zakończenie funduję sobie relaks w wodzie mineralnej oraz w strefie saun. Może trochę dużo zabiegów jak na jeden dzień, ale czuję się znakomicie. Dla mnie, człowieka żyjącego w wiecznym biegu, jest to niemal jak odrodzenie, złapanie oddechu pełną piersią. Do Solca-Zdroju ściągają nie tylko osoby z problemami narządów ruchu. Coraz częściej gośćmi są tu też ci, którzy nie są pacjentami szpitali, nie leczą się również na choroby przewlekłe. Są jednak na najlepszej drodze ku temu, by na nie zapaść. To menedżerowie, księgowe, pracownicy biurowi. Wszyscy ci, którzy przez wiele godzin siedzą przy biurku czy za kierownicą auta. Problemy z kręgosłupem są nieuniknione. Dla nich w Malinowym Zdroju opracowano specjalny program „Skazani na krzesło”. – Proponujemy wyciszenie i relaks, różne rodzaje ćwiczeń, masaży i oczywiście kąpiele w solance siarczkowej. To działa – zachęca Katarzyna Dytkowska-Rybak, dyrektor hotelu. I pomyśleć, że w latach 70. źródło „Malina” zasypano i zabetonowano. Nie bardzo wiedziano wówczas, co z nim zrobić, jak je „ujarzmić”. Na szczęście kilka lat temu postanowiono na nowo odkryć ten prawdziwy solecki skarb. Co zobaczyć w okolicy: Malowana wieś Zalipie Polecam wycieczkę do malowniczej wsi Zalipie (40 km od Solca-Zdroju, woj. małopolskie), która słynie z drewnianych, bajecznie kolorowych chat. Tutejsze gospodynie zdobią je motywami kwiatowymi. W Zalipiu jest ok. 20 takich domów. Ich właściciele malują też deski do krojenia, magnesy na lodówki, lampy, serwety i kogutki. Zaś w Domu Malarek poznacie historię malowania chat. Bizony z Kurozwęk Jeśli lubicie popatrzeć na wielką zwierzynę, jedźcie do Kurozwęk (40 km od Solca-Zdroju), gdzie przy pałacu rodziny Popielów powstała jedyna w Polsce hodowla bizonów. Można je oglądać podczas safari. Inną atrakcją jest największy w Polsce portret Jana Pawła II stworzony na polu kukurydzy. Na nim co roku powstaje nietypowy wzór (był już np. Koziołek Matołek). Polecam lot motolotnią nad polem.
Tu dla zdrowia pije się kobyle mleko. Fotoreportaż z Ysyk-Ata [GALERIA]
Kirgistan, miejscowość uzdrowiskowa Ysyk Ata położona w górach nieopodal Bishkeku- stolicy kraju. Na pięknych zielonych stokach pasą się konie. Trzy razy dziennie są dojone.
Hajduszoboszlo. To uzdrowisko na Węgrzech to doskonały pomysł na relaks
Hajduszoboszlo należy do najpopularniejszych kurortów uzdrowiskowych na Węgrzech. Unikalny skład wody sprawia, że pobyt w tym miejscu sprzyja leczeniu wielu schorzeń. Nie należy jednak zapominać o licznych atrakcjach, które składają się na walory wypoczynkowe tego miasta. Wycieczka do Hajduszoboszlo to świetny pomysł na rodzinne wakacje.
Hajduszoboszlo: gdzie leży? Hajduszoboszlo jest położone na północno-wschodnim obszarze Wielkiej Niziny Węgierskiej, w krainie hajduków. Miasto zajmuje powierzchnię przekraczającą 238 km kwadratowych, a jego populacja to niespełna 24 tys. osób. Od Budapesztu, Hajduszoboszlo oddziela dystans ok. 200 km. Hajduszoboszlo zyskało sympatię wśród turystów już w 1927 roku, kiedy na terenie miasta powstały pierwsze baseny termalne. O walorach uzdrowiskowych tego miejsca decyduje woda, której skład uwzględnia węglan wodoru, sól, brom i jod. Należy też wspomnieć o temperaturze źródła, która wynosi 75 stopni Celsjusza. Na początku XXI wielu ukończone zostały zakrojone na szeroką skalę prace modernizacyjne, które uczyniły ten kurort jednym najnowocześniejszych i najatrakcyjniejszych w tej części Europy. W tym kontekście, popularność uzdrowiska nie jest niczym zaskakującym. Każdego roku, Hajduszoboszlo odwiedzają turyści i kuracjusze z Polski, Słowacji i Rumunii, ale nie brakuje też przyjezdnych z zachodniej części kontynentu. Hajduszoboszlo: opis kompleksu Hajduszoboszlo słynie z wielkiego kompleksu, który zajmuje ponad 30 hektarów i jest podzielony na 5 sekcji: kąpielisko otwarte, baseny lecznicze, aquapark, Aqua-Palace i kąpielisko kryte. Kąpielisko otwarte to kompleks 13 basenów, czynny od początku maja do końca września. Warto jednak podkreślić, że część pływalni jest napełniana dopiero w czerwcu (stosownie do ruchu turystycznego). Na miejscu nie brakuje stoisk gastronomicznych, jednak część z nich pozostaje zamknięta we wszystkie dni poza weekendem. Największy i zarazem najciekawszy basen nawiązuje do wybrzeży Morza Śródziemnego. Niepowtarzalny klimat tworzą palmy, piaszczysta plaża i sztuczna fala. Sporą atrakcją, zwłaszcza dla najmłodszych, jest ogromny statek piracki i latarnia morska. Nie brakuje też basenów dedykowanych dzieciom. Najmłodsi mogą skorzystać z brodzików, a nieco starsi wczasowicze - z basenów wyposażonych w infrastrukturę sportową - bramki do piłki wodnej i sieć do wspinaczki. W odkrytej części kompleksu znajduje się też wyspa dla naturystów. Od pozostałych basenów, szczelnie odgradza ją gęsta zieleń. Na terenie odkrytych basenów znajduje się park wodny, trzeba jednak pamiętać, że skorzystanie z atrakcji tego miejsca wymaga zakupu dodatkowego biletu. Ten sektor składa się z 15 zjeżdżalni, z których najwyższa osiąga aż 16 metrów. Sporą atrakcją są także ścianki wspinaczkowe. Baseny termalne funkcjonują na terenie Hajduszoboszlo od 1927 roku. Obecnie, na tą część kompleksu składają się 3 kryte baseny, z wodą o temperaturze 32, 36 i 38 stopni Celsjusza. Oferta nie obejmuje tylko uzdrowiskowych kąpieli. Przyjezdni mogą skorzystać także ze SPA i z zabiegów medycznych, realizowanych w 3 gabinetach lekarskich. Do dyspozycji kuracjuszy jest także sala gimnastyczna i gabinety masażu. Aqua-Palace to kompleks w całości kryty, którego powierzchnia to aż 15000 metrów kwadratowych. Składa się z 20 basenów, w tym z 7 tematycznych. Nie brakuje tam ciekawych atrakcji, takich jak rwące rzeki, masaże wodne czy zjeżdżalnie. Z myślą o najmłodszych zostało wydzielone całe piętro. Ta część kompleksu jest otwarta przez cały rok. Kryta pływalnia stanowi najmniej imponującą część kompleksu. Z tego względu, jest odwiedzana przez niewielu przyjezdnych, ale ma to swoje plusy - można tam uniknąć tłoku. Do dyspozycji oddany jest basen olimpijski i kilka pływalni z wodami termalnymi - idealna alternatywa dla odkrytych basenów, gdy na zewnątrz panuje deszczowa pogoda. Podobnie jak Aqua-Palace, kryta pływalnia jest otwarta przez cały rok, a osoby, które jako miejsce zakwaterowania wybrały jeden z pobliskich kempingów, mogą skorzystać ze wszystkich atrakcji tego miejsca bez dodatkowych opłat. Hajduszoboszlo: jak się przygotować do wizyty w uzdrowisku? Osoby planujące odwiedzić Hajduszoboszlo powinny zabrać ze sobą dowód osobisty lub paszport. na podstawie tych dokumentów, dopuszczalny jest pobyt d 90 dni. Wszyscy ci, którzy planują dłuższe wakacje, muszą postarać się o zezwolenie na pobyt, które jest wydawane lokalnym oddziale Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság, czyli Krajowej Dyrekcji Generalnej ds. Cudzoziemców. Na terenie miasta działa kilka kempingów oraz wiele hoteli i pensjonatów. Z rezerwacją miejsca zakwaterowania nie powinno być problemu, ale trzeba zatroszczyć się o to z odpowiednim wyprzedzeniem. Hajduszoboszlo jest niezwykle popularnym kurortem, a pokoje w hotelach położonych najbliżej kompleksu uzdrowiskowego (w cenie pobytu uwzględniony jest nieograniczony dostęp do wszystkich atrakcji) rozchodzą się w mgnieniu oka. Na miejsce można dotrzeć samochodem, wybierając autostrady lub drogi krajowe, które nie wymagają posiadania winiety. Osoby, planujące podróż samolotem, powinny obrać kurs na lotnisko w Debreczynie, oddalone od kompleksu o ok. 25 km. Można też zdecydować się na podróż pociągiem. Połączenie kolejowe jest bezpośrednie, czyli nie wymaga przesiadek. Hajduszoboszlo: co ze sobą zabrać? Hajduszoboszlo jest jednym z najpopularniejszych węgierskich kurortów, więc w mieście nie brakuje bankomatów. Mimo to, warto mieć ze sobą odpowiednią ilość gotówki, zwłaszcza w kontekście często niekorzystnych kursów przewalutowania. walutą obowiązującą na Węgrzech jest forint (HUF, Ft). Warto pamiętać, że średnie ceny żywności na Węgrzech są wyższe niż w Polsce, zwłaszcza w miejscowościach turystycznych. Poza wspomnianymi wcześniej dokumentami (dowodem osobistym lub paszportem), należy zabrać wyrobioną wcześniej Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ), upoważniającą do bezpłatnego korzystania z opieki medycznej. Można odebrać ją w placówce Narodowego Funduszu Zdrowia.
Anna Karna i Maciej Orłoś, znani dziennikarze i współprowadzący program Nie ma jak Polska podróżują po kraju, by odnaleźć niezwykłe miejsca
Tym razem, w dniach 3 – 4 listopada br. ekipa programu dotarła do województwa dolnośląskiego, a celem ich wizyt były Uzdrowiska Kłodzkie, Uzdrowisko Cieplice oraz Uzdrowisko Świeradów-Czerniawa, tworzące Polską Grupę Uzdrowisk. Efekty będzie można zobaczyć w programie emitowanym 16 listopada na antenie TVP1. Nie ma jak Polska to popularny program turystyczno – krajoznawczy Telewizji Polskiej, który powstaje przy współpracy Polskiej Organizacji Turystycznej oraz jej regionalnych oddziałów i prezentuje interesujące regiony i miejscowości Polski, szczególnie ich zabytki i przyrodę, a także potrawy regionalne. W każdym odcinku prezenterzy poruszają się indywidualnie dwiema różnymi trasami. Tym razem, to Maciej Orłoś zawitał do kurortów Polskiej Grupy Uzdrowisk. Pierwszy dzień spędził w jednym z kurortów Uzdrowisk Kłodzkich, w Kudowie-Zdroju. Zwiedził tam Park Zdrojowy, ośrodek Polonia, a w nim teatr oraz pokoik Churchilla. Gospodarze zaprosili dziennikarza również do Pijalni wód zdrojowych, ponieważ w Uzdrowiskach Kłodzkich wydobywane są z czterech różnych źródeł najlepsze wody mineralne – Staropolanka i Wielka Pieniawa. Następnie ekipa filmowa dotarła do wyjątkowego centrum relaksu - Słonecznych Term Zameczek z basenem, który jest wyposażony w system masaży podwodnych oraz wyjątkową strefę saun, z sauną fińską i śnieżną oraz łaźnią parową. Dziennikarz osobiście skorzystał z sauny i słonecznej plaży. Drugiego dnia ekipa programu Nie ma jak Polska dotarła do Uzdrowiska Cieplice oraz do Uzdrowiska Świeradów-Czerniawa. W cieplickim zdroju Maciej Orłoś rozpoczął od zwiedzania Domu Zdrojowego oraz Pijalni. Goście z ekipy programu mieli okazję poznać wyjątkowość cieplickich zabiegów, do których wykorzystuje się wyłącznie lecznicze wody termalne, co znacząco podwyższa skuteczność kuracji – potwierdzali to sami kuracjusze obecni podczas spotkania. Tak szerokie zastosowanie wód leczniczo - termalnych wyróżnia Uzdrowisko Cieplice spośród innych polskich zdrojów. To najgorętsze źródła w Polsce, unikalne w skali kraju i Europy. Maciej Orłoś wędrówkę po kurorcie zakończył spacerem po rynku Cieplic, Parku Zdrojowym obok obiektów uzdrowiskowych Edward i Lalka. Ostatnim punktem zwiedzania Polskiej Grupy Uzdrowisk było Uzdrowisko Świeradów-Czerniawa, a w nim Dom Zdrojowy. Główną atrakcją budynku jest najdłuższa na Dolnym Śląsku modrzewiowa Hala Spacerowa o długości 80 m, z piękną roślinną polichromią i witrażami oraz herbem rodziny von Schaffgotsch nad sceną, stanowiącą obecnie jedną z głównych atrakcji Świeradowa-Zdroju. Następnie Maciej Orłoś obejrzał bazę zabiegową w Zakładzie Przyrodoleczniczym oraz najważniejsze zabiegi, z których słynie kurort, w tym kąpiele radonowe w basenie radonowym, kąpiele świerkowe, inhalacje radonowe, odmładzające zabiegi falami radiowymi oraz inhalacje. Co istotne, powietrze, gleba i woda w Świeradowie-Zdroju przesycone są emanacją radu - szlachetnym i unikalnym gazem radonem. Wpływa on korzystnie na przemiany komórkowe, wzmacnia naczynia krwionośne, obniża nadciśnienie tętnicze. To właśnie dzięki radonowi świeradowskie wody są unikatowe a kąpiele i inhalacje nadzwyczaj skuteczne. Uzdrowisko Świeradów-Czerniawa jest jednym z dwóch uzdrowisk w Polsce oferującym zabiegi lecznicze na bazie radonu na tak dużą skalę. Jest również jednym z dwudziestu uzdrowisk radonowych w Europie. Na zakończenie ekipa filmowa przeszła do Hotelu Zdrojowego Sanus – pierwszego zupełnie nowego obiektu Polskiej Grupy Uzdrowisk. Okolica hotelu sprzyja przede wszystkim odpoczynkowi i relaksowi, z czego goście chętnie skorzystali na zakończenie pracy. Przez cały dzień prezenterowi towarzyszyła kamera, dzięki czemu już w sobotę, 16 listopada, o godzinie 11.30 na antenie TVP 1 w programie Nie ma jak Polska, widzowie będą mieli okazję poznać – część Polskiej Grupy Uzdrowisk zlokalizowaną w regionie Dolnego Śląska, popularne kurorty z wieloletnią tradycją, do których bardzo chętnie przyjeżdżają nie tylko polscy turyści, ale także zagraniczni sąsiedzi.
Uzdrowisko Cieplice nominowane do nagrody Dolnośląski Gryf
Uzdrowisko Cieplice, jeden z ośrodków Polskiej Grupy Uzdrowisk, zostało nominowane do nagrody gospodarczej Dolnośląski Gryf w kategorii za szczególne osiągnięcia w rozwoju średniego i dużego przedsiębiorstwa
Konsekwentna polityka Spółki w zakresie realizacji działań zmierzających do podwyższania standardu bazy hotelowej i zabiegowej uzdrowiska na miarę oczekiwań gości, profesjonalizm i zaangażowanie całego zespołu kurortu już po raz drugi zostały zauważone przez kapitułę konkursu. Ponadto, w tegorocznym konkursie szansę na nagrody ma aż 18 przedsiębiorstw i instytucji. Dolnośląski Gryf jest jedynym z dolnośląskich konkursów gospodarczych, organizowanym od 10 lat przez Zachodnią Izbę Gospodarczą, a od kilku lat we współpracy ze Związkiem Pracodawców Polska Miedź i Urzędem Marszałkowskim Województwa Dolnośląskiego. Zwycięzcy typowani są przez kapitułę, w skład której wchodzą znane postaci dolnośląskiego życia politycznego, gospodarczego i naukowego. Do tegorocznego konkursu zgłoszone zostały 123 wnioski od firm i instytucji, z których nominacje do nagrody głównej otrzymało 18 podmiotów w kilku kategoriach. Za szczególne osiągnięcia w rozwoju przedsiębiorstwa średniego i dużego oprócz Uzdrowiska Cieplice, nominowane są spółki INOVA Centrum Innowacji Technicznych oraz Capricorn. Pozostałe kategorie konkursowe, to najbardziej dynamiczny rozwój mikroprzedsiębiorstwa o zatrudnieniu oraz za szczególne osiągnięcia w działaniach na rzecz rozwoju gospodarki Dolnego Śląska. Natomiast jednostki samorządu terytorialnego zmierzą się w takich kategoriach, jak najlepszy samorządowy program rozwoju oraz szczególne osiągnięcia w zakresie innowacyjności. Jak informują organizatorzy – Dolnośląski Gryf od 10 lat promuje i nagradza najważniejsze osiągnięcia gospodarcze regionu. Docenia innowacyjność i zaangażowanie inwestycyjne, zauważa działania na rzecz lokalnej społeczności i wymierne korzyści, jakie regionowi przynosi 300 tysięcy dolnośląskich podmiotów gospodarczych.