Maimuna i Safiratou przeżyły piekło. Co to znaczy być dziecięcą panną młodą? [FOTOREPORTAŻ]
Maimuna i Safiratou zostały zmuszone do ślubu jako dzieci. To, przez co przeszły, można nazwać piekłem. Kobiety żyją, ale nie wszystkie młode dziewczęta w Nigrze mają tyle szczęścia, co one.
– Myślę, że miałam radosne dzieciństwo. Mieszkałam z rodzicami, chodziłam do szkoły i pomagałam w domu. Jak każde dziecko. Aż do tamtego dnia… – mówi 20-letnia Maimuna Adu. Pięć lat temu jej dziecięcy świat runął. Maimuna Adu urodziła czworo dzieci, tylko dwoje przeżyło (fot. Iwona El Tanbouli-Jabłońska/f11-photo.pl) Swoim doświadczeniem dzieli się także 30-letnia Safiratou Sani. – Uwielbiałam się uczyć. Od dziecka nauka była moją pasją. Chciałam osiągnąć coś w życiu, zdobyć wykształcenie i wesprzeć rodzinę. Kiedy to się stało, miałam 16 lat – mówi Safiratou ze smutkiem w oczach. Bassaraoua to niewielka wieś w południowym Nigrze, położona kilkanaście kilometrów od granicy z Nigerią. To też jeden z najbardziej niebezpiecznych regionów w kraju, regularnie narażony na ataki terrorystów z Boko Haram. Nieurodzajne ziemie rzadko przynoszą obfite plony. Nic dziwnego: w Nigrze tylko 3% ziem jest uprawna. Reszta to Sahara. Stolica, Niamey jest oddalona od wioski o niemal 700 km, co oznacza 10-godzinną, żmudną podróż prowizorycznymi drogami. Dla mieszkańców wioski jest praktycznie nieosiągalna. Bassaraoua to cały świat dla jej mieszkańców. Zarówno życie Maimuny, jak i Safiratou diametralnie zmieniło się po ślubie. Decyzję o zamążpójściu Maimuny podjęła jej rodzina, a dziewczyna nie miała na nią wpływu. – Nie wiedziałam, co się ze mną dzieje. Po ślubie przeprowadziłam się do domu rodzinnego męża i bardzo szybko zaszłam w pierwszą ciążę. Zniosłam ją bardzo ciężko, a dziecko rodziłam w ogromnych bólach. Po porodzie straciłam pokarm i bardzo długo dochodziłam do siebie. Niestety niemowlę zmarło na skutek niedożywienia. Maimuna Adu została wydana za mąż, kiedy miała 15 lat (fot. Iwona El Tanbouli-Jabłońska/f11-photo.pl) Głód w Nigrze jest powszechny. UNICEF szacuje, że ponad 380 tysięcy dzieci poniżej 5. roku życia z powodu niedożywienia jest na granicy życia i śmierci. Najmłodsze dzieci cierpią najbardziej, a ich osłabione i wyniszczone organizmy są narażone na inne choroby takie jak malaria, zapalenie płuc czy biegunka, która jest śmiertelnym zagrożeniem. Maimuna jeszcze cztery razy zachodziła w ciążę. Dwójka dzieci niestety zmarła z powodu niedożywienia. Przeżyła tylko córka Haua (4 lata) i syn Jonas (rok). Teraz dzieci są zdrowe, ale co będzie, kiedy przyjdzie kolejna pora sucha? Czy i wtedy wystarczy pożywienia? – Dzieci są jeszcze małe, ale chciałabym, aby w przyszłości poszły do szkoły i zdobyły wykształcenie, czyli coś, czego ja zostałam pozbawiona – mówi Maimuna. Safiratou poprawia swój wielobarwny strój. Milczy chwilę, a kiedy zaczyna mówić – waży słowa, jakby chciała jak najdokładniej przybliżyć swoje losy. Po języku, którego używa można poznać, że jest osobą wykształconą. – Moi rodzice byli przeciwni edukacji. Na szczęście któregoś dnia w odwiedziny przyjechał brat ojca, który jest nauczycielem. Przekonał moją rodzinę, żeby posłała mnie do wiejskiej szkoły. Wtedy byłam szczęśliwa. Safiratou Sani miała 16 lat, gdy została wydana za mąż (fot. Iwona El Tanbouli-Jabłońska/f11-photo.pl) Safiratou ukończyła szkołę podstawową i zdobyła dyplom. Aby kontynuować edukację, musiała przeprowadzić się do większego miasta, Maradi, gdzie mieszkała jej dalsza rodzina. Niestety dziewczynka w domu krewnych doświadczyła przemocy i była bardzo brutalnie wykorzystywana jako pomoc domowa. Musiała uciekać. Kiedy wróciłam do wioski, do domu rodzinnego, byłam załamana. – Wtedy rodzice zdecydowali, że muszę wyjść za mąż i założyć rodzinę. Miałam niespełna 16 lat, a mój mąż 23. Cały ślub i wesele przepłakałam. Nie chciałam wychodzić za mąż. Nie znałam tego człowieka – mówi ze łzami w oczach. Dziewczyna zaakceptowała swojego męża 8 miesięcy po ślubie. Teraz mają czwórkę dzieci: trzech synów i córkę. Wszystkie chodzą do szkoły. Wczesne małżeństwa – idą zmiany? Maimuna zapytana o to, co sądzi o zmuszaniu dzieci do ślubu odpowiada – Wczesne małżeństwa są złe. Dziewczynki powinny znać swoje prawa, uczyć się i same podejmować decyzje o swojej przyszłości. Po śmierci trojga naszych dzieci, mój mąż też zmienił zdanie na temat wczesnych małżeństw. Wszyscy w wiosce wiedzą teraz, że małżeństwa dzieci nie są dobre. – Jestem zdecydowanie przeciwna zmuszaniu dzieci do małżeństwa – wtóruje jej Sefiratou. – Mój mąż początkowo cieszył się ze ślubu, ale kiedy widział mój smutek, sam stał się nieszczęśliwy. On też jest teraz przeciwnikiem wczesnych małżeństw. Safiratou Sani miała 16 lat, gdy została wydana za mąż (fot. Iwona El Tanbouli-Jabłońska/f11-photo.pl) Mieszkańcy Bassaraoua niedawno całkowicie porzucili praktykę zmuszania dzieci do małżeństwa. To jeden z niewielu sukcesów w tym kraju. Niestety w Nigrze około 75% nastoletnich dziewcząt pada ofiarą wczesnych małżeństw. Ponadto, co trzecia kobieta w wieku 15-19 lat jest w ciąży lub już urodziła dziecko. Władze kraju oficjalnie starają się wyeliminować przypadki wczesnych małżeństw. Rząd w ostatnim czasie wydał dekret dotyczący ochrony dziewcząt w szkołach. Ma im zapewnić dostęp do edukacji aż ukończenia 16. roku życia. Tyle szczęścia co Maimuna i Safiratou nie miała mama 5-miesięcznej Hadissy. Zmarła podczas porodu na skutek krwotoku wewnętrznego. Osierociła 7 dzieci. Hadissa początkowo była karmiona mlekiem kozim, ponieważ w jej wiosce nie było żadnej innej kobiety, która mogłaby wykarmić dziewczynkę. Stan dziewczynki pogarszał się z dnia na dzień, straciła dużo na wadze i osłabła. Diagnoza jest prosta: niedożywienie. Hadissą zaopiekowała się jej ciocia – Zuera. Kobieta, aby ratować siostrzenicę, wybrała się w długą i niebezpieczną drogę po pomoc. Nic nie posiadała. Dobrzy ludzie pożyczyli jej pieniądze, dzięki którym mogła przyjechać z Hadissą do ośrodka intensywnego leczenia niedożywienia wspieranego przez UNICEF w Mayahi. Teraz Hadissa znajduje się pod opieką lekarzy i otrzymuje niezbędną pomoc. Odwaga ciotki i szybka reakcja lekarzy może uratować jej życie. Z powodu braku środków 60% głodujących dzieci w Nigrze nie otrzymało w tym roku żadnej pomocy. Wiele dzieci nie wie, czy i kiedy zje kolejny posiłek. UNICEF jest główną organizacją, która w Nigrze niesie pomoc żywnościową. Wystarczy niewiele, aby uratować życie dziecka. Na przykład za 86 zł można kupić 6 puszek terapeutycznego mleka w proszku, ratującego życie najmłodszym dzieciom. W leczeniu niedożywienia UNICEF od lat z powodzeniem stosuje pastę terapeutyczną złożoną ze zmielonych orzeszków ziemnych. Jedna saszetka dostarcza dziecku aż 500 kcal. Wystarczą trzy saszetki dziennie, aby w ciągu tygodnia dziecko przybrało na wadze kilogram. Taka miesięczna terapia leczenia niedożywienia u dziecka kosztuje zaledwie 122 zł. Dla wielu dzieci i ich rodzin w Nigrze codzienny posiłek jest nieosiągalny. Wiedzą, co to znaczy umierać z głodu. Chciałabym mieć własny biznes. Pozwoliłby nam nie martwić się o przyszłość, mówi Safiratou. O bezpieczeństwie żywnościowym mówi też Maimuna. – Moje marzenie? Mieć wystarczającą ilość pożywienia na każdy dzień. Tylko tyle i aż tyle. UNICEF Polska prowadzi akcję „Pomoc dla Nigru”. Organizacja apeluje o środki na ratowanie i leczenie niedożywionych dzieci w Nigrze. Wystarczy wejść na stronę unicef.pl/niger i przekazać darowiznę jednorazowo lub miesięcznie. Środki zebrane w Polsce zostaną przeznaczone m.in. na żywność terapeutyczną i leczenie niedożywienia u dzieci, suplementację witaminą A i żelazem, zakup tabletek odrobaczających, szczepienia przeciwko odrze oraz zapewnienie dostępu do czystej wody, sanitariatów i zestawów higienicznych.
13-letni Nigeryjczyk skazany na 10 lat więzienia za bluźnierstwo
UNICEF potępił wyrok nigeryjskiego sądu, który skazał nastolatka za znieważenie Allaha.
W stanie Kano w północno-zachodniej Nigerii Sąd, gdzie obok prawa świeckiego praktykuje się szariat, sąd religijny wydał wyrok skazujący 13-letniego Omara Farouqa na 10 lat więzienia. Chłopiec był oskarżony o bluźnierstwo, podczas kłótni z przyjacielem miał używać wulgarnego języka i obrażać Allaha. Wyrok wydał ten sam sąd, który niedawno skazał nigeryjskiego muzyka Yahaya Sharif-Aminu na karę śmieci przez powieszenie za bluźnierstwa, których miał się dopuścić w piosence rozpowszechnianej za pomocą aplikacji Whatsapp w marcu 2020 roku. Farouq był sądzony jako dorosły, ponieważ osiągnął dojrzałość płciową i zgodnie z prawem islamskim ponosi pełną odpowiedzialność. - Kara, jaką wymierzono Farouqowi stanowi naruszenie Afrykańskiej Karty Praw i Dobrobytu Dziecka oraz nigeryjskiej konstytucji - powiedział Kola Alapinni, obrońca chłopca. Przyznał, że o historii Farouqa dowiedział się przez przypadek, pracując nad sprawą Sharif-Aminu. - Dotarła do mnie informacja, że tego samego dnia w tym samym sądzie przez tego samego sędziego został skazany ktoś jeszcze - również za bluźnierstwo. Nikt wtedy jeszcze nie mówił o Omarze. Musieliśmy działać szybko, aby zdążyć złożyć apelację”. Jak twierdzi, ani on ani inni prawnicy zajmujący się tą sprawą nie uzyskali od władz stanu Kano pozwolenia na kontakt ze skazanym. Adwokat zdradził też, że matka chłopca uciekła do sąsiedniego miasta po tym, jak pod ich domem zaczęły gromadzić się tłumy. „Wszyscy tu żyją w strachu przed odwetem” - powiedział Alapinni. W odpowiedzi na zawiadomienie Fundusz Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci (UNICEF) wydał oświadczenie „wyrażające głębokie zaniepokojenie” sprawą nastolatka. „Skazanie dziecka - 13-letniego Omara Farouqa - na 10 lat więzienia i pracy przymusowej jest błędne” - powiedział Peter Hawkins, przedstawiciel UNICEF w Nigerii. „Zaprzecza również wszystkim podstawowym prawom dziecka i zasadom wymiaru sprawiedliwości wobec dzieci, pod którym podpisała się Nigeria, a co za tym idzie, stan Kano”. UNICEF wezwał rząd Nigerii i stanu Kano do pilnej rewizji sprawy i zmiany wyroku. - Cała sprawa podkreśla pilną potrzebę uchwalenia ustawy, która zapewniłabym ochronę i traktowane zgodnie ze standardami praw dziecka wszystkim mieszkańcom Nigerii poniżej 18 roku życia, w tym Omarowi Farouqowi - powiedział Hawkins. Źródło: cnn.com
"W życiu jest czas na wędrówkę, ale trzeba uważać, by podróż nie stała się ucieczką" - ten wywiad powinien przeczytać KAŻDY podróżnik
"Muszę się przyznać do zachłanności. Żaden upał, żadne zmęczenie, ból kręgosłupa, przepuklina, leje po bombach, nawet obecność min nie były w stanie powstrzymać mnie w wędrowaniu" – mówi Andrzej Strumiłło, artysta i podróżnik.
MAGDALENA STOPA: Zwiedził Pan prawie całą Azję – przemierzył Mongolię, z plecakiem i bronią przeszedł niemal tysiąc kilometrów syberyjskiej tajgi, ma Pan za sobą Himalaje, a dziś mieszka w Maćkowej Rudzie, małej wsi na Suwalszczyęnie. Co Pana sprowadziło pod litewską granicę? ANDRZERJ STRUMIŁŁO: Chyba pamięć genetyczna. Przez lata towarzyszył mi kompleks repatrianta, człowieka, który jadąc do Drugiej Ojczyzny, zostawił Pierwszą. Przyszedłem na świat w Wilnie. Moja rodzina była, jak to się mówi, wysadzona z siodła. Dziadek miał ziemię pod Mińskiem. Gdy wybuchła rewolucja, musiał uciekać. Przyjechał na Nowogródczyznę, zbudował dom, wykarczował las, założył sad. Rozpoczynał życie od początku, mając przeszło 60 lat. Jako mały chłopiec pracowałem przy nim z siekierą. Matka – Kazimiera Jurszanówna – pochodziła z zaścianka Sudany nad Żejmianą, sąsiadującego z Zułowem Piłsudskich. Ojciec – Rafał Strumiłło-Pietraszkiewicz, budował linie telefoniczne Wileńskiej Dyrekcji Poczt i Telegrafów. Często zabierał mnie ze sobą. Wędrowaliśmy furmanką, mieszkaliśmy w namiocie, co parę dni zmienialiśmy miejsce biwakowania. Wojna zabrała mi ojca, który zmarł na katordze w Kotłasie, mając 46 lat. Znowu trzeba było opuścić dom.Z Nowogródka do Lublina jechaliśmy wagonem towarowym przez miesiąc. Potem już zawsze czułem się wędrowcem. A dziś z Maćkowej Rudy mam do Wilna dwa razy bliżej niż do Warszawy. Rozumiem, że jazda do Lublina była pierwszą wielką podróżą w Pana życiu. A druga? Do Chin. W Pekinie miałem swą pierwszą wystawę w ramach wymiany kulturalnej. Był rok 1954. Na doświadczenia awangardy Władysława Strzemińskiego, u którego uczyłem się w Łodzi, i kolorystów z krakowskiej ASP, gdzie kończyłem studia, nałożyły się kaligrafia, symbol, lapidarny skrót, tajemnica tysiącletnich warstw rozcieranego na kamieniu tuszu. To mnie zafascynowało. Po 1956 roku podjąłem współpracę z Polską Izbą Handlową, dla której projektowałem pawilony wystawiennicze. Dzięki temu w tamtych trudnych latach mogłem podróżować. Muszę się przyznać do zachłanności. Żaden upał, żadne zmęczenie, ból kręgosłupa, przepuklina, leje po bombach, nawet obecność min nie były w stanie powstrzymać mnie w wędrówce. Nepal, Indie, Japonia, Tajlandia, wojenny Wietnam, Mongolia, Chiny, Syria, Turcja, Syberia i Kaukaz. Przemierzałem te kraje wielokrotnie. Rysowałem, fotografowałem, pisałem. Pański dom pełen jest orientalnych dzieł sztuki. Zgromadził Pan również kolekcję dla Muzeum Etnograficznego w Krakowie oraz warszawskiego Muzeum Azji i Pacyfiku.​Lubi Pan piękne przedmioty? Ciągle tak. Przywiozłem bardzo wiele dzieł sztuki, ale też zdobycze niewymierne materialnie. Na Wschodzie wszystko było inne: doznania zmysłowe, gesty, drogi myślenia. Interesowały mnie doświadczenia religijno-filozoficzne. Chciałem zobaczyć, jak wyglądają one u innych, obdarzonych dziedzictwem starszym niż nasze. Przed wojną byłem ministrantem w najpiękniejszym kościele Wilna, u św. Piotra i Pawła na Antokolu. W podróżach poznałem wiele religii, w szczególności buddyzm i taoizm. Im bardziej otwarty jest model wiary, tym bardziej jest mi bliski. Bardzo interesowały mnie tradycje sztuki i kanony piękna wyrosłe z ducha Azji. Wiele z tego przeniknęło do mojej twórczości. Z czasem, a były to dziesięciolecia, zdałem sobie sprawę, że Azja uczyniła mnie innym człowiekiem. Ostro widzę niedostatki swoje i ludzi, ale zrobiłem się bardzo ostrożny w potępianiu, w sądach i ocenach innych. Mimo tych fascynacji pozostał Pan Europejczykiem. Oczywiście. Podziwiam wschodnią sztukę, fascynuje mnie filozofia, ale nigdy nie stanę się Hindusem czy Chińczykiem. Całkowite przejęcie mentalności Wschodu jest niemożliwe, musiałbym jeść ryż od urodzenia i żyć pod tym palącym słońcem wiele tysięcy lat. Pozostałem Europejczykiem, pełnym wątpliwości, wierzącym jednak w tablice Mojżeszowe. Wiele rzeczy Pana zachwycało. A czy było coś, co budziło sprzeciw? Fałszywie pojęte poczucie wolności, które zarówno na Wschodzie, jak i na Zachodzie usprawiedliwia obojętność wobec nieszczęścia bliźniego. W Indiach leży na ulicy człowiek, ma spękane wargi, muchy wchodzą mu do ust. Wokół setki ludzi, toczy się życie. Pytam: dlaczego się nim nie zaopiekujecie? I słyszę: on wybrał taki los, to jego karma, nie możemy tego przerwać, to byłoby naruszenie jego wolności. Podobnie jest w Ameryce. Tam też leżą ludzie na ulicach i też w imię wolności pozostawia się ich samym sobie. Po azjatyckich pustyniach, górach i klasztorach trafił Pan na Manhattan. Jak to się stało? Wygrałem konkurs – byłem pracownikiem ONZ, kierownikiem placówki Graphic Presentation Unit przygotowującej informacje, wydawnictwa i reklamę na potrzeby tej organizacji. To była gigantyczna praca, w wielkim stresie, zawsze na ostatnią chwilę. Kierowałem dużym zespołem, w ciągu dwóch lat wykonałem 3600 zamówień dla ONZ, UNESCO, FAO, UNICEF. Na Manhattanie mogłem skonfrontować doświadczenia z podróży po Azji ze światem koncentracji kapitału, energii, dynamicznych procesów. Obserwowałem społeczeństwo doskonałej organizacji, wielkiej wydajności i nieograniczonej konsumpcji. Raz zadałem sobie absurdalny trud – zrobiłem wycieczkę po sklepach i policzyłem wszystkie oferowane modele szczoteczek do zębów. W ciągu jednego dnia doszedłem do 120. Czy to nie szaleństwo? A jednak Nowy Jork mnie fascynował, poznałem tam ciekawych ludzi, zrobiłem 11 tysięcy zdjęć. Jednak dziś nie żyje Pan w centrum amerykańskiego świata, lecz na polskiej prowincji, w drewnianym domu i zimą pali drewnem z własnego lasu. Nie miałem ciągot do emigracji. Zrezygnowałem z wysokiej pensji, możliwości awansu i emerytury, którą mógłbym otrzymywać już za trzy lata. Nie zamieszkałem w Meksyku lub w Górach Niedźwiedzich, wzorem mego ucznia Mrożka lub kolegi Fangora. Był rok 1984. W dojrzałym wieku postanowiłem, że wrócę na wieś, na granicę Polski i Litwy. Osiadłem, bo już nogi bolą mnie od wędrówki. Krążyłem po całym świecie, na starość jednak chciałem wrócić do miejsc, w których czułbym klimat dzieciństwa. Kupiłem ziemię i zrujnowany dom, który wyremontowałem i powiększyłem. Został Pan rolnikiem? To jeden z wielu moich zawodów. Mam 40 ha ziemi. Prawie połowę zalesiłem, posadziłem 30 tysięcy drzew. Drugą połowę uprawiam rolniczo: 5 ha łąk i pastwisk i 15 ha ziem ornych. Nie używam sztucznych nawozów. Mam ogród i sad na własne potrzeby. Zdarza się, że w ogrodzie wykopuję kamienne groty i noże łowców reniferów – ludzie w tym miejscu mieszkali już 8 tysięcy lat temu. Hoduję też konie arabskie. Dziś jest ich osiem i cztery tegoroczne źrebaki. Jakie będą kolejne podróże? Nie planuję już podróży. W życiu jest czas na wędrówkę, ale trzeba uważać, by podróż nie stała się ucieczką. Są ludzie gotowi uciekać i uciekać bez końca. Świadomie zderzyłem dwie wielkie cywilizacje: starej Azji i nowej Ameryki i postanowiłem już nigdzie więcej nie jechać. Dzisiaj czuję się jak naładowany akumulator. Nie szukam nowych wrażeń, chciałbym raczej przetworzyć dotychczasowe. Chcę pracować, uporządkować swoje doświadczenia, wydać dzienniki, które prowadzę od 25 lat, i Księgę Wielkiego Księstwa Litewskiego. Zainicjowana została jeszcze za życia Miłosza, przez niego, Venclovę i mnie. Z radością oczekuję na dzień następny, mam nieodparte wrażenie, że najciekawsze jest jeszcze przede mną. Za niczym Pan nie tęskni? Czasami tęsknię. Pustynia Gobi, Himalaje. Olbrzymia przestrzeń, światło, wielka cisza. Zapach ziół rosnących na pustyni. W Himalajach skały, ich niezwykłe formy, lodowce. Satysfakcja, którą daje pokonanie własnej słabości. Brakuje mi też samotnej morskiej podróży. Po wojnie zacząłem budować jacht, którym miałem zamiar opłynąć przynajmniej Europę, jeśli nie świat. Ale wówczas morze zostało zamknięte i to młodzieńcze marzenie nigdy się nie spełniło. Najwyraźniej nie można zrealizować wszystkiego, tak jak nie można zgłębić całej prawdy. Prof. Andrzej Strumiłło maluje, zajmuje się grafiką, rzeźbą, rysunkiem, fotografią, wykonuje ilustracje, projektuje książki, scenografie. Pisze książki o przyrodzie i kulturze (m.in. Nepalu) oraz wiersze. Zainicjował i od roku jest komisarzem wigierskich spotkań „Sztuka i Środowisko”. Ich plonem - prócz wystaw i książek - były m.in. programy dla Wigierskiego, Suwalskiego i Mazurskiego Parku Krajobrazowego, a później dla Wigierskiego Parku Narodowego oraz fundacji Zielone Płuca Polski. Został wyróżniony wieloma nagrodami państwowymi. Mieszka w Maćkowej Rudzie nad rzeką Czarną Hańczą na Suwalszczyźnie.
W których państwach bezpiecznie urodzisz dziecko? – nowy raport UNICEF
Każdego roku na całym świecie około 2,6 miliona dzieci umiera w ciągu pierwszego miesiąca po urodzeniu. Raport UNICEF opublikowany we wtorek pokazuje bilans umieralności w państwach całego świata.
W raporcie stwierdzono, że krajem o najwyższym wskaźniku umieralności niemowląt jest Pakistan, gdzie jedno na 22 niemowląt umiera w ciągu pierwszego miesiąca życia. Krajem, który może pochwalić się najniższym wskaźnikiem śmiertelności jest Japonia - tylko jedna śmierć na 1111 urodzeń. Dziecko urodzone w Pakistanie jest prawie 50 razy bardziej narażone na śmierć w ciągu pierwszego miesiąca życia, niż dziecko urodzone w Japonii - lub Islandii, która zajęła drugie miejsce w ranking. Na podium znalazł się również Singapur. Co ciekawe, z raportu wynika, że w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii odnotowano wyższy wskaźnik umieralności wśród noworodków niż w kilku innych krajach, w tym na Kubie, Izraelu, Korei Południowej i Singapurze. Raport UNICEF został oparty na danych pochodzących z okresu między 1990, a 2016 r. Na ich podstawie 10 krajów o najwyższym wskaźniku umieralności noworodków w 2016 r. to: Pakistan Republika Środkowoafrykańska Afganistan Somali Lesotho Gwinea Bissau Południowy Sudan Wybrzeże Kości Słoniowej Mali Czad - Wiele z tych krajów jest w stanie wojny, mają ograniczony dostęp do czystej wody w zakładach opieki zdrowotnej lub zostały dotknięte klęskami żywiołowymi - powiedział dr Stefan Peterson, szef ds. ochrony zdrowia w UNICEF, który pomógł przeprowadzić analizę techniczną raportu. - To jest ogromne wyzwanie dla tych państw. Stoją one przed problemem finansowania służby zdrowia - powiedział. – W niektórych z nich wydaje się tylko 1% PKB na służbę zdrowia, podczas gdy rekomenduje się co najmniej 5% – dodał. 10 krajów o najniższych wskaźnikach umieralności noworodków w 2016 r., według raportu, to: Japonia Islandia Singapur Finlandia Słowenia Estonia Cypr Korea Południowa Norwegia Luksemburg - Są to kraje, które od dawna podnoszą jakość opieki zdrowotnej noworodków - powiedział Peterson. - W tych państwach kształci się kobiety - powiedział. - Podejmuje się walkę z problemem nastoletnich ciąż. W szpitalach dba się o higienę, a personel ma dostęp do podstawowych metod leczenia i leków. Służba zdrowia jest na wysokim poziomie- dodaje. Jak wynika z raportu UNICEF, przeżycie noworodka wydaje się być ściśle związane z poziomem dochodów danego kraju. Wśród krajów o wysokim dochodzie wskaźnik umieralności noworodków wynosi około 1 na 333. Natomiast w krajach rozwijających się umieralność utrzymuje się średnio na poziomie 1 na 37 niemowląt. Według raportu dzieci urodzone przez najbiedniejsze rodziny są ponad 1,4 razy bardziej narażone na śmierć niż dzieci urodzone przez najbogatsze rodziny. Jednak dochód jest tylko jednym z wielu czynników wpływających na śmiertelność niemowląt. W Kuwejcie wskaźnik umieralności noworodków wynosi około 1 na 227 osób, a w Stanach Zjednoczonych około 1 na 270. - Ogromne znaczenie ma dostęp do opieki zdrowotnej dla wszystkich obywateli - mówi Peterson. - Oczywiście, ważna jest też organizacja i jakość tych usług- zauważa. - W każdym kraju, gdzie jest przepaść między bogatymi, a biednymi obywatelami, średni wskaźnik umieralności wypada gorzej – dodaje. Jak wynika z raportu, podstawowymi przyczynami zgonów niemowląt w pierwszym miesiącu są przedwczesne porody, powikłania okołoporodowe oraz infekcje takie jak sepsa, zapalenie opon mózgowych i zapalenie płuc. Wielu z tych przyczyn można zapobiec lub uleczyć. Ograniczenie ilości zgonów niemowląt można osiągnąć gwarantując dostęp do czystej wody i urządzeń opieki zdrowotnej. Sytuację kobiet i ich dzieci poprawiłoby też prawo gwarantujące im dostęp do służby zdrowia. - Powinniśmy zacząć, w ogóle od tego, że położna jest w stanie umyć ręce i mieć światło elektryczne podczas porodu oraz dostęp do podstawowych leków - powiedział Peterson. - Kobiety powinny mieć też możliwość karmienia swoich dzieci piersią w ciągu pierwszej godziny życia - powiedział. - To naprawdę najważniejsza rzecz, jaką można zrobić, aby dziecko przeżyło. Apelujmy do rządów na całym świecie o poprawę warunków przy porodach. Na przykład, jak wynika z raportu, w Malawi nieco ponad połowa kobiet, które urodziły w 2000 r., zrobiła to przy wsparciu lekarza, pielęgniarki lub położnej. Do roku 2016 odsetek ten wzrósł do około 90%. W korelacji z tym wzrostem, śmiertelność noworodków w Malawi spadła z jednego na 25 w 2000 r,. do jednego na 43 w 2016 r., co stanowi spadek o 44% - dodaje. - Kiedy mówimy w zimnym języku statystyk - o stawkach, średnich, odsetkach, wskaźnikach - łatwo zapomnieć, że nadal mówimy o życiu i śmierci dzieci, które zasługują na dorastanie w zdrowiu - napisali autorzy raportu. Źródło: CNN
Do 2050 roku 70% ludzi będzie żyło w miastach. Jak sobie w nich poradzą?
Przeprowadzone przez Unicef badania pokazały jak wyglądają migracje ludności. Wciąż ciągniemy za pracą do miast, mimo tego, że jest w nich coraz gęściej. To rodzi wiele wyzwań, szczególnie jeśli chodzi o transport wewnątrz miast.
Największym z nich będzie oczywiście zagęszczenie. To prawda, że miasta rozwijają się "pożerając" przylegające miejscowości, jednak w samych ich centrach wciąż wzrasta liczba mieszkańców i pracujących. Czeka nas naprawdę trudny czas w komunikacji miejskiej, potężne korki na drogach. Niedawno na konferencji Mobility 2016 spotkali się przedstawiciele różnych branż by rozmawiać o pomysłach na rozwiązanie tych kłopotów. Nowy trend - dzielenie się Wszystkie rodzaje transportu zawierające w sobie angielskie słowo "share" (dzielić się) to według ekspertów przyszłość. Nie chodzi już tak jak obecnie tylko o dzielenie się dobrami intelektualnymi (jak choćby w internecie) ale też środkami komunikacji: samochodem, rowerem. – Coraz więcej osób będzie rezygnować z własnego samochodu, którego parkowanie w zatłoczonym mieście jest kłopotliwe. Jak pokazują doświadczenia z innych miast, od 5 do 10% naszych klientów rezygnuje z własnego samochodu lub po prostu go sprzedaje – komentuje Wojciech Dzięgielewski, Dyrektor rozwoju biznesu car2go Europe – Niedługo zobaczymy system car-sharingu w takich miastach jak Wrocław, Warszawa i Kraków. Oprócz dzielenia się samochodami, czy rowerami (systemy roweru miejskiego) eksperci zapowiadają rozwój usług przewozowych, na przykład taksówek. Transport zalepia dziury W obliczu postępującej urbanizacji dalszy rozwój miast będzie możliwy przez odwracanie trendów związanych z motoryzacją indywidualną – przez promocję transportu publicznego, rowerów i ruchu pieszego, wyrzucanie samochodów z poszczególnych ulic, podnoszenie opłat parkingowych. To wszystko będzie również prowadziło do multimodalności transportu miejskiego, czyli wzajemnym uzupełnianiu się poszczególnych jego składowych. – Dla miast będą to realne oszczędności – w ciągu paru lat promując transport publiczny Oslo zaoszczędziło 300 mln zł właśnie na miejscach parkingowych. Narzędzia oparte na współdzieleniu będą im w tym pomagać – czy będzie to car-sharing, czy car-pooling, tradycyjne taksówki, czy wreszcie aplikacje oparte na społecznościowym pozyskiwaniu danych o wolnych miejscach parkingowych – komentuje Jakub Klimkiewicz z zespołu doradców gospodarczych TOR. Na zachodzie przykładem takiej technologii, która łączy wszystkie środki transportu miejskiego jest aplikacja Moovel. Oferuje zintegrowane usługi i jest czymś w rodzaju nowoczesnego biletu. Podpowiada użytkownikowi jakimi środkami transportu najszybciej dotrze do celu, a następnie pomaga mu dokonać zamówienia i opłacenia przejazdu – od taksówki, po tramwaj i miejski rower. W Niemczech z Moovel współpracują Koleje Niemieckie (DB) czy Nextbike, operator systemów roweru publicznego a także wymienione wcześniej car2go oraz aplikacja mytaxi. Reporterzy National Geographic Traveler odwiedzili Słowenię. Zobaczcie czym potrafi zaskoczyć ten nieduży i piękny kraj! View oEmbed on the source website
Noszą na plecach lodówki przez niedostępne góry. UNICEF pomaga w Nepalu
Rok temu Nepal zniszczyło trzęsienie ziemi. Śledzimy akcje, które pomagają przywrócić jego mieszkańcom normalne życie. UNICEF działa na miejscu dostarczając szczepionki.
W poniedziałek minął rok od tragicznego w skutkach trzęsienia ziemi w Nepalu. National Geographic od początku wspiera wszystkie akcje mające na celu pomoc mieszkańcom tego kraju. Wspieramy także akcję UNICEFu, który dostarcza szczepionki dla nepalskich dzieci. To bardzo trudne, bo lekarstwa trzeba transportować w specjalnych lodówkach przez bardzo trudny teren. Do wielu ludzkich osiedli nie prowadzą utwardzone drogi, nawet terenowe samochody nie dają rady tam się dostać. Szczepienia ochronią dzieci przed takimi chorobami jak gruźlica, polio czy odra - w warunkach zniszczonego przez trzęsienie ziemi kraju taka choroba jest jak wyrok śmierci. Więcej o akcji oraz o tym jak ją wesprzeć dowiecie się na tej stronie.
Silni, szybcy, mądrzy, zawsze pierwsi, kiedy trzeba pomóc. Tacy są superbohaterowie z naszego dzieciństwa. Tacy właśnie mężczyźni - Przemysław Saleta, Łukasz Nowicki, Sebastian Karpiel Bułecka i inni - wspierają UNICEF w kampanii „Faceci ratują dzieci”. Dochód z akcji przeznaczony zostanie w całości na zakup szczepionek dla kobiet i dzieci w Sierra Leone.
Sierra Leone to jeden z najbiedniejszych krajów na świecie. Tutaj co 5 dziecko nie ma szansy dożyć piątych urodzin. Wystarczą podstawowe, dobrze nam znane z dzieciństwa szczepienia, by uchronić dzieci przed śmiertelnymi chorobami. UNICEF zaprosił do udziału w akcji „Faceci ratują dzieci” znanych panów, którzy swoją postawą udowadniają, że prawdziwy mężczyzna potrafi zadbać o innych. Akcję UNICEF wspierają prawdziwi faceci, którzy nie wstydzą się pomagać. Chcemy nawiązać do tradycji silnych, dzielnych mężczyzn, którzy zawsze ratują słabszych z opresji i pomagają – mówi Marek Krupiński Dyrektor Generalny UNICEF Polska. Chcemy zerwać ze stereotypem, że pomaganie jest domeną kobiet. Uważamy, że każdy facet może i powinien pomagać, bo to właśnie leży w jego silnej naturze. Celem akcji „Faceci ratują dzieci” jest zebranie funduszy na szczepionki przeciw polio, gruźlicy lub tężcowi dla 250 000 dzieci i 800 000 kobiet w ciąży w Sierra Leone. Wystarczy 74 zł, aby zapewnić 180 szczepionek przeciwko polio. Każdy, kto dołączy do akcji „Faceci ratują dzieci” może wystąpić w filmie z Łukaszem Nowickim i Sebastianem Karpiel Bułecką. Po dokonaniu wpłaty na rzecz kampanii UNICEF można umieścić nagrane przez siebie wideo w specjalnie przygotowanym filmie i pokazać znajomym. Pokaż swoja siłę! Dołącz do akcji na www.faceciratujadzieci.pl lub zrób przelew na konto akcji: 41 1020 1013 0000 0702 0005 9055.
Pomoc dla Libii nadal potrzebna – PAH apeluje o wsparcie dla ofiar konfliktu
W obawie przed toczącym się od pięciu tygodni konfliktem zbrojnym Libię opuściło już ponad 350 tysięcy osób, z czego około 178 tysięcy osób uciekło do Tunezji a 147 tysiące do Egiptu. Przebywający od ponad dwóch tygodni na granicy egipsko-libijskiej wysłannik PAH zorganizował do tej pory 4 transporty. Pierwsze dwa zawierały artykuły dla kobiet i dzieci przebywających na granicy, natomiast kolejne dwa zawierały leki i zostały skierowane do samej Libii. Pomoc jest nadal potrzebna.
Sytuacja ogólna Łącznie na granicach z Tunezją i Egiptem pozostaje około 8,840 osób w tym 7,340 na granicy tunezyjskiej i 1,500 na granicy egipskiej. Codziennie granicę przekracza około 2,000 osób z czego około 50 procent stanowią Libijczycy. W szczególnie ciężkiej sytuacji są przebywający na granicy obywatele Czadu. Z uwagi na to, że są kojarzeni jako najemnicy libijskiego przywódcy, są izolowani od reszty uchodźców. Zresztą to właśnie strach przed odwetem ze strony rebeliantów jest również jednym z powodów ucieczki tych ludzi z Libii. Na granicy odbywają się spotkania koordynacyjne organizacji monitorujących sytuację lub przeprowadzających rekonesans. Ostatnie spotkanie także z udziałem PAH odbyło się 22 marca. Brały w nim również udział min: IOM, UNHCR, WHO, ECHO, UNICEF, ACF, Solidarities International, CRS. Ze względu na utrudnioną komunikację z Libią (odcięty Internet, brak możliwości nawiązania kontaktu telefonicznego z zewnątrz) niewiele wiadomo o sytuacji wewnątrz kraju. Informacje takie pochodzą głownie z relacji ludzi przybywających z Libii na granicę. Po wprowadzeniu strefy zakazu lotów sytuacja bezpieczeństwa pomiędzy granicą i Benghazi zdecydowanie poprawiła się. Wiele organizacji, w tym MSF, ACTED i IMC (Interational Medical Corps) wznowiły niektóre działania na tym terenie. Sytuacja humanitarna Sytuacja humanitarna na granicy w Salum wydaje się stabilna, widocznych jest coraz więcej organizacji. Na bieżąco dystrybuowana jest żywność (suchy prowiant) i woda. Po żywność ustawiają się długie kolejki. PAH jest wciąż jedyną organizacją dostarczającą specyficzne artykuły dla dzieci i kobiet. Na granicy znajduje się 12 mobilnych klinik Ministerstwa Zdrowia tworzących coś na kształt mobilnego szpitala/przychodni oraz 24 toalety z umywalkami. Toalety nie są zatłoczone i są utrzymywane w czystości, większość uchodźców z nich jednak nie korzysta, załatwiając swoje potrzeby na zewnątrz. Rodziny ulokowane są w hali terminala granicznego, mają osobne toalety, UNICEF zapewnia animacyjne zajęcia dla najmłodszych. Niepokojące są doniesienia z Libii. Przedstawiciel libijskiego oddziału WHO uczestniczący w spotkaniu koordynacyjnym oraz przedstawiciele Libijskiego Czerwonego Półksiężyca informowali o zapotrzebowaniu na leki i środki opatrunkowe (patrz: Działania PAH). Brakuje także personelu medycznego, głownie pielęgniarek. Wiele pielęgniarek pochodziło spoza Libii i opuściły kraj w momencie wybuchu konfliktu. Pomoc dla Libii organizują również sami Egipcjanie. W Matra Matruh i innych częściach Egiptu miejscowa ludność organizuje się w grupy wsparcia i transportuje do Libii żywność i inne artykuły. Działania PAH Przebywający od ponad dwóch tygodni na granicy egipsko-libijskiej wysłannik PAH dostarczył dwa transporty pomocy humanitarnej o wartości ok. 2500 USD z brakującymi artykułami dla kobiet i dzieci. Ponadto zakupiliśmy i zorganizowaliśmy transport najpotrzebniejszych leków, które następnie pracownicy Libijskiego Czerwonego Półksiężyca przewieźli do miasta Derna na północny-wschód od Benghazi. Leki zostały zakupione w Marsa Matruh, a cała operacja została przeprowadzona zgodnie z wytycznymi Międzynarodowej Organizacji Zdrowia w sprawie darowizn leków (Guidelines On Drug Donations, WHO). Na prośbę pracowników LCP oprócz leków w skład przekazanej pomocy weszły również odżywki dla dzieci oraz artykuły medyczne (bandaże, pielucho majtki dla dorosłych). Ogólna wartość przekazanych darów to około 12 tys. złotych. Dalsze działania polegały na zorganizowaniu kolejnego transportu z lekami, który został dostarczony przez wysłannika PAH do miasta Derna. PAH apeluje o pomoc dla ofiar konfliktu w Libii: • Wpłaty na konto zbiórki publicznej na nr BPH 57 1060 0076 0000 3310 0018 7388 (Polska Akcja Humanitarna, ul. Szpitalna 5/3, 00-031 Warszawa) • Zakup zestawów pomocy dla ofiar kryzysu na www.podarnik.pl: XL – 50 zł i XXL – 100 zł • Dołączenie do Klubu PAH SOS – informacje na stronie www.pah.org.pl
„Świat bez głodu” – rusza nowa kampania Polskiej Akcji Humanitarnej
Dobrze odżywione dzieci są nadzieją dla przyszłych pokoleń – są zdrowsze i lepiej się uczą, dzięki temu w przyszłości mają szansę zapewnić sobie i innym godne warunki życia. Tymczasem na świecie co 6 sekund z głodu umiera jedno dziecko (Raport FAO, wrzesień 2010). Razem możemy to zmienić!
Prawo do żywności to jedno z podstawowych praw człowieka. Dążąc do jego realizacji, Polska Akcja Humanitarna, która od 1998 roku odżywia dzieci w polskich szkołach, rozszerza swoje działania i rozpoczyna program walki z głodem w krajach Afryki Wschodniej. Wierzę, że pod patronatem Pajacyka, który od 12 lat dożywia tysiące uczniów w Polsce, PAH może dodatkowo ratować dzieci, których życiu zagraża głód - mówi Janina Ochojska, prezes fundacji. Kampanię PAH wspierają także ambasadorowie Pajacyka – Agnieszka Dygant i Tomasz Kot. Głód jest jednym ze skutków skrajnego ubóstwa, hamującym rozwój jednostek i całych społeczeństw oraz niszczącym ich potencjał. Codziennie prawie 15 tys. dzieci umiera z głodu lub z powodu chorób będących jego wynikiem. Rozwój dziecka uzależniony jest od jakości i ilości pokarmów, które przyjmuje. Tylko odpowiednio odżywione matki są w stanie wydać na świat i wykarmić dzieci, które będą mogły cieszyć się zdrowiem fizycznym i prawidłowym rozwojem umysłowym. Już 30 zł wystarczy, by zapewnić miesięczne wyżywienie jednemu dziecku w Afryce Wschodniej. W związku z nadchodzącym Światowym Dniem Walki z Głodem (16 października) Polska Akcja Humanitarna zachęca do włączenia się w kampanię „Świat bez głodu.” Jestem mamą i problemy dzieci są mi szczególnie bliskie. Nie wyobrażam sobie, że moje dziecko mogłoby kiedykolwiek cierpieć z powodu głodu. Powinniśmy zrobić wszystko, co w naszej mocy, aby zlikwidować ten problem wśród dzieci - mówi Ambasadorka Pajacyka, Agnieszka Dygant. Celem kampanii jest przeciwdziałanie niedożywieniu dzieci w krajach Afryki Wschodniej: Sudanie, Kenii, Somalii i Erytrei. Zebrane środki zostaną przeznaczone na dożywianie dzieci, kobiet w ciąży i matek karmiących. Kampanię „Świat bez głodu” możesz wspierać poprzez: • Wpłatę dowolnej kwoty na konto: BPH 33 1060 0076 0000 3310 0017 8605 • Zakup jednego z zestawów na stronie: www.podarnik.gazeta.pl Głód na świecie - fakty • Prawie miliard ludzi (925 milionów) na kuli ziemskiej cierpi z powodu głodu. • Oznacza to, że co 7 mieszkaniec ziemi nie ma dostępu do wystarczającej ilości pożywienia, aby zaspokoić fizyczny głód oraz prowadzić aktywne życie społeczne i zawodowe. • Choć przedstawiciele Organizacji Narodów Zjednoczonych ds Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) podkreślają, że spadek osób głodujących to sukces - od zeszłorocznych badań liczba ludzi cierpiących z braku pożywienia spadła o 100 mln - to jednak "sytuacja pozostaje nie do przyjęcia". • 98% ludzi cierpiących z powodu głodu, żyje w krajach rozwijających się. • Chiny, Indie, Indonezja, Etiopia, Kongo, Pakistan, Bangladesz. To w tych siedmiu krajach mieszka prawie dwie trzecie ze światowej populacji niedożywionych. W niechlubnym rankingu głodnych przodują kraje azjatyckie - mieszka w nich 578 mln ludzi, których dzienna dawka kalorii jest mniejsza niż niezbędne minimum - 1800. 239 mln głoduje w Afryce Subsaharyjskiej (dane z pierwszych pięciu punktów pochodzą z raportu FAO 2010: The State of Food Insecurity in the Word). • Głównymi przyczynami głodu na świecie są wojny, katastrofy naturalne, zmiany klimatyczne wywołujące susze i powodzie , słabo rozwinięte rolnictwo i chroniczne ubóstwo, a także dyskryminujące najbiedniejsze społeczeństwa reguły rynkowe. • Globalne kryzysy finansowe i kryzys żywnościowy w 2008 roku miały fatalny wpływ na sytuację ekonomiczną krajów Południa i zaowocowały m.in drastycznym wzrostem cen importowanej żywności, od której wiele krajów Południa jest uzależnionych. • Analiza polityk rolnych, handlowych i rozwojowych pokazuje, że interesy UE wygrywają często z realizacją prawa do żywności i Milenijnych Celów Rozwoju. • Osoby cierpiące z powodu głodu to nie tylko mieszkańcy biednych wsi, ofiary konfliktów i katastrof. To również mieszkańcy slumsów, które stają się jedną z wyróżniających cech miast Południa. Według UN-Habitat dziś w slumsach na całym świecie żyje ponad miliard ludzi. To 32% zurbanizowanej populacji na świecie. • Kobiety, to niewiele ponad połowa populacji całego świata, jednak wśród osób głodujących stanowią ponad 60% (ECOSOC 2007). • Co 6 sekund z powodu głodu umiera jedno dziecko (The State of Food Insecurity in the Word, FAO 2010). • 10,9 miliona dzieci poniżej 5 roku życia umiera każdego w krajach rozwijających się. Głód i choroby wywołane niedożywieniem stanowią 60% tych przypadków (UNICEF 2007). • Chorobami związanymi z niedożywieniem są marazm i kwashiorkor. • Problem głodu polega nie tyle na ilości dostępnej żywności, lecz na sprawiedliwej jej dystrybucji oraz cenie, którą muszą zapłacić za nią najubożsi. • Problemem w skali światowej pozostaje zjawisko tzw. "chronicznego głodu", czyli syndrom permanentnego niedożywienia. Dotknięci nim ludzie mają zbyt mało jedzenia, by wieść normalne życie. Chroniczny głód w znacznym stopniu utrudnia, a często po prostu uniemożliwia jakąkolwiek aktywność fizyczną, naukę czy pracę i jest szczególnie groźny dla kobiet i dzieci. Niedożywione kobiety często rodzą słabe dzieci o zbyt małej wadze i ryzykują przy tym własną śmierć. Niedożywione dzieci rosną wolniej niż te, które spożywają dziennie właściwą ilość kalorii, wolniej też rozwijają się psychicznie. Ich system immunologiczny jest osłabiony przez ciągły brak wystarczającej ilości pożywienia. Są też bardziej niż dobrze odżywione dzieci podatne na choroby. • Dyrektor generalny FAO Jacques Diouf alarmuje, że jeden z tzw. celów milenijnych ONZ - redukcja głodu na świecie - może nie zostać osiągnięty. Jak pomaga Polska Akcja Humanitarna • Każdego roku PAH obejmuje pomocą kilka tysięcy rodzin z krajów rozwijających się. • Celem PAH jest tworzenie warunków do rozwoju samodzielnej produkcji żywności w krajach najbiedniejszych oraz zmniejszenie liczby niedożywionych i głodnych dzieci w Polsce i na świecie. • PAH dostarcza żywność ofiarom konfliktów zbrojnych i klęsk żywiołowych a mieszkańcom krajów rozwijających się zapewnia możliwość samodzielnego produkowania żywności, oferując różne formy wsparcia: od dystrybucji nasion i narzędzi, przekazywania zwierząt gospodarskich, po prowadzenie szkoleń z zakresu produkcji żywności i hodowli. • PAH w Sudanie Według WFP i FAO w stanie Jonglei w Południowym Sudanie aż 30% populacji jest chronicznie niedożywiona i wymaga natychmiastowej pomocy żywieniowej. Przyczyną tak fatalnej sytuacji sa walki plemienne oraz niedostatecznie rozwinięte rolnictwo. Wspólnie z FAO PAH dystrybuuje nasiona, narzędzia rolnicze oraz sieci do połowów ryb wśród społeczności zamieszkujących okolice Nilu a także prowadzi szkolenia rolnicze dla beneficjentów dystrybucji. Do tej pory pomogliśmy w ten sposób ponad 3000 gospodarstw domowych. Istotnym elementem projektów są również szkolenia zawodowe i rolnicze skierowane głównie do kobiet. Program ten ma na celu zwiększenie i zdywersyfikowanie źródeł dochodu gospodarstw domowych poprzez prowadzenie piekarni, uprawę warzyw, krawiectwo, itp. Dużym problemem w Sudanie jest również monotonność lokalnej diety opartej na sorgo, cassavie, kukurydzy i wołowinie. Dlatego propagujemy również hodowlę drobiu (jajka) oraz uprawy drzewek owocowych takich jak mango czy guavy będących źródłem witamin i mikroelementów. Dostęp do wody jest niezbędny dla przetrwania i rozwoju społeczeństw. Do tej pory, dzięki PAH w Sudanie Południowym i Zachodnim Darfurze powstało 120 studni głębinowych, które codziennie pozwalają zaspokoić zapotrzebowanie na wodę ponad 130 tysięcy osób. • Polska Akcja Humanitarna od 1998 roku ufundowała już ponad 10 milionów posiłków dla niedożywionych dzieci w Polsce. Teraz rozszerza swoje działania i pod patronatem Pajacyka rozpoczyna program walki z głodem w krajach Afryki Wschodniej
Co trzeci mieszkaniec Haiti ucierpiał podczas trzęsienia ziemi.
Co trzeci mieszkaniec Haiti ucierpiał podczas trzęsienia ziemi. Trwa akcja ratunkowa, UNICEF apeluje o 120 milionów dolarów. Mija czwarta doba od tragicznego trzęsienia ziemi, które pochłonęło życie kilkuset tysięcy osób. Mieszkańcy Haiti, najbiedniejszego kraju na zachodniej półkuli desperacko walczą o przetrwanie. Nie istnieją szpitale, szkoły, podstawowa infrastruktura, nie działa transport.
Pomoc potrzebna jest teraz. UNICEF zaapelował do swoich darczyńców na świecie o pomoc wysokości 120 milionów dolarów. Komitety Narodowe UNICEF, w tym w biuro w Polsce łącznie przekazały już prawie 6 milionów dolarów na pomoc Haiti. Zbiórka w Polsce trwa, dotychczas darczyńcy przekazali ponad 300 tysięcy złotych. Mimo przeszkód logistycznych organizacje humanitarne, w tym UNICEF, rozpoczęły dystrybucję pomocy humanitarnej. Transporty docierają drogą lotniczą, morską oraz lądem, z Dominikany. Agendy ONZ i organizacje pomocowe będące na miejscu zjednoczyły wysiłki by pomoc była skoordynowana i efektywna. Do zadań UNICEF należy głównie zapewnienie dostępu do pitnej wody, żywności terapeutycznej i leków dla dzieci oraz budowa tymczasowych schronień. Wczoraj rozpoczęła się dystrybucja 180 tysięcy litrów wody butelkowanej a 17 stycznia (niedziela) instalacja 26 dużych zbiorników z pitną wodą. Najbliższe dni są kluczowe dla przyszłości tysięcy ludzi. Wstępne szacunki mówią, że zniszczonych zostało 30% budynków w Port-au-Prince. Wiele ludzi jest nadal uwięzionych pod gruzami, ich szanse na przeżycie maleją z każdą chwilą. Zrównane z ziemią szpitale nie przyjmują rannych. Tysiące rodzin koczuje na ulicach miasta. Gorący i wilgotny klimat sprzyja rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych. W takich warunkach najbardziej zagrożone są dzieci. UNICEF Polska, powołał sztab kryzysowy już kilka godzin po tragedii, zebrał do tej pory ponad 300 tysięcy złotych. - Dziękujemy wszystkim, którzy nas wsparli. Pomoc potrzebna będzie jeszcze przez wiele tygodni. Dziś skupiamy się na ratowaniu życia, dostarczaniu leków, pitnej wody, zapewniania dachu nad głową. Później przyjdzie czas na odbudowę szkół i szpitali. Nie możemy zapomnieć o Haiti – mówi Marek Krupiński, Dyrektor Generalny UNICEF Polska i dodaje - Każdy, kto chce pomóc może wejść na stronę www.unicef.pl , wpłacić online lub wydrukować przekaz pocztowy. UNICEF Polska na bieżąco otrzymuje informacje ze swojego biura w Port-au-Prince. Pracownicy UNICEF na miejscu pracują po 20 godzin na dobę, by ulżyć w cierpieniu ludności miasta, które przestało istnieć. Jeszcze raz apelujemy o pomoc – liczy się każda złotówka.