Ojciec i syn biegiem przez cztery pustynie świata. Podcast National Geographic Polska
4 Deserts to jeden z najbardziej prestiżowych cyklów biegów terenowych na świecie. Jak w ekstremalnych warunkach sprawdzają się Polacy? Śledzimy historię Julity Ilczyszyn, nauczycielki wychowania fizycznego z Warszawy i Michała Gawrona, przedsiębiorcy z Katowic, który bieg ukończył wraz ze swoim 16-letnim synem, Michałem. Obaj panowie są też bohaterami nowego odcinka podcastu National Geographic Polska.
Spis treści: „Myślałam, że umiera” Bieg po jordańskim piachu 15-latek na mecie ultramaratonu Kto może wystartować w biegu po pustyni W nowym odcinku podcastu National Geographic Polska poznajemy niesamowitą historię ojca i syna, którzy wspólnie podjęli wyzwanie przebiegnięcia cyklu ultramaratonów 4Deserts. To seria ekstremalnych biegów przez najtrudniejsze pustynie świata: Gobi, Atacama, Namib i Antarktydę. Michał Gawron ojciec i Michał Gawron syn dzielą się swoimi doświadczeniami z udziału w tych ekstremalnych zawodach. Jak to się stało, że nastolatek dołączył do grona ultramaratończyków? Jak przekonał organizatorów, by pozwolili mu wystartować? Jak wyglądała ich wspólna droga przez pustynie? Rozmawiamy o logistyce ultrabiegów – o punktach kontrolnych, ekwipunku i noclegach. Dowiadujemy się, czy obecność bliskiej osoby pomaga, czy może wręcz utrudnia wyzwanie oraz jak wyglądała ich relacja podczas pokonywania kolejnych kilometrów przez piaski pustyni. Michał junior zdradza, dlaczego znienawidził owsiankę i jakie emocje towarzyszyły ojcu i synowi kiedy przekraczali linie mety. To opowieść o sile charakteru, rodzinnej więzi i przekraczaniu własnych granic. Posłuchajcie, jak spełnia się marzenia i jak wygląda świat z perspektywy ultrabiegacza. „Myślałam, że umiera” Do punktu kontrolnego przybiegł uśmiechnięty. Uśmiechnął się do zdjęcia, uzupełnił zapasy wody, a potem usiadł na bagażniku pick-upa, żeby odpocząć. Stałam tuż obok, kiedy osunął się bezwładnie na ziemię. W jednej sekundzie jego oczy wybałuszyły się w przeraźliwym grymasie, a ciałem zaczęły targać konwulsje – myślałam, że umiera. Żadne z nich nie myło się od tygodnia, a od kilku dni na ich ubraniach zbierał się biały osad. To parująca z ciał sól – krystalizująca się pod wpływem piekielnie gorących temperatur. Wszystko, czego potrzebują do przetrwania na pustyni przez 7 dni, niosą na plecach. W punktach kontrolnych dostają tylko wodę. Pomimo ryzyka, wkładają nadludzki wysiłek w ukończenie 6-etapowego biegu. Dlaczego? Ukończenie ultramaratonu w Jordanii może brzmieć niewyobrażalnie dla kogoś, kto nigdy nie słyszał o biegach ekstremalnych. Wyprawy takie jak ta, nie są jednak na pustyniach rzadkością. Na każdym etapie zawodów uczestnicy mierzą się z dystansem bliskim maratonowi, pokonując sypki i głęboki piach w temperaturach sięgających ponad 40 st. C. Bieg po jordańskim piachu Podczas gdy przebiegnięcie 250 kilometrów jest dla większości z nas niewyobrażalnym wysiłkiem, rzesze pasjonatów zapisują się na biegi po to, by przetestować swoje granice. Mimo spartańskich warunków i surowych emocji wielu z nich po przekroczeniu mety, chce zawrócić i przeżyć bieg jeszcze raz. Intuicyjnie rozumieją bowiem, że wyścigi dają im wgląd do czegoś, co w normalnej rzeczywistości nie jest dostępne. Ich pasja, zgodnie z oryginalnym znaczeniem łacińskiego słowa, staje się ich cierpieniem, a ból – mostem do nieznanych wcześniej doświadczeń. Wyostrza zmysły, pompuje do krwi adrenalinę, intensyfikuje doznania, dając ludziom to, co nadaje życiu smak – poczucie bycia żywym. To tak, jakby rozmyte obrazy zamienić na ostrość HD – nic dziwnego, że ludzie nie mogą się nasycić. Ciało nie dawało sygnałów zmęczenia, ale w powietrzu czuć było zmianę. Trzeciego dnia biegu nad Julitą zawisły ciemne chmury. Miała za sobą 5 pustynnych biegów i była pewna, że nic jej nie zaskoczy. Myliła się. W jednym momencie wszystkie jej lęki zbiły się w zwartą masę, która uderzyła w nią z impetem betonowej kuli. Zatrzymała krok i oparła ręce o kolana – była gotowa wycofać się z biegu. – Coś cię boli? – zapytał. – Nie. – Siadła ci głowa? – Skinęła w milczeniu. Thiago towarzyszył jej podczas większości pustynnych biegów, ale nigdy nie widział jej w takim stanie. Przez chwilę nie odpowiadał, potem spojrzał jej głęboko w oczy i wykrzyczał to, co musiała usłyszeć. – Gówno mnie to obchodzi! Teraz jesteś na pustyni! Przez kolejnych 8 nieskończonych godzin, Julita walczyła o każdy krok. Była odarta z wiary w siebie i powłóczyła nogami, ale szła, bo obiecała to swojemu przyjacielowi. Ostatnie kilometry były walką z ogniem bólu, palącym słońcem i niewyobrażalnym zmęczeniem. Kiedy dotarła do obozu, zaprowadziliśmy ją do namiotu, trzymając za rękę – nikt nie wspomniał o starcie kolejnego dnia. Kryzys uruchomił sieć pomocy. Monitorowaliśmy Julitę na całej długości trasy, zdając sobie nawzajem raporty. Ustaliliśmy, że w razie trudności, dwójka zawodników zwolni tempo, żeby do niej dołączyć – wszystko działo się poza jej wiedzą. Julicie udało się ukończyć czwarty etap i była gotowa na najtrudniejszy dzień wyścigu – ciągnący się przez 88 kilometrów i mający ponad 2 tys. metrów przewyższenia Długi Marsz. Niesiona na skrzydłach otaczających ją ludzi, dotarła na miejsce jako jedna z pierwszych. Tuląc ją na mecie, w końcu pojęłam jej słowa. „Nie ukończyłabym żadnego z wyścigów, gdyby nie moi przyjaciele”. 15-latek na mecie ultramaratonu Był raczej powściągliwy. Trzymał się na uboczu i nie dbał o zdanie innych – najbardziej lubił swoje towarzystwo. Kiedyś pił, ale kiedy przestał, zaczął robić wszystko to, co znajdowało się na granicy wykonalności i bezpieczeństwa. Mówił, że nie można rzucić nałogu – można go tylko zamienić. Przez lata obserwował go syn, który sam zapragnął poczuć dreszcz emocji. Pomysł przebiegnięcia pustyni wyszedł więc naturalnie. Problem polegał na tym, że Junior miał 15 lat i żaden organizator biegu nie chciał wziąć na siebie odpowiedzialności za dopuszczenie go do wyścigu. Jednak Senior nigdy nie odpuszczał. Nawet w obliczu odmowy. Kilkanaście rozmów telefonicznych i wymian mailowych później, Michał Junior pakował się do Namibii – warunkiem miała być obecność opiekuna. W najtrudniejszych momentach biegu Młody polegał na doświadczeniu ojca, który brał na barki lwią część bagażu emocjonalnego. Jego szorstkie podejście sprawdzało się w kryzysach, gdzie współczucie mogłoby okazać się nieefektywne. Jednak na mecie surowość ustąpiła czemuś nowemu. Rysy Seniora złagodniały, z twarzy bił jasny blask, a w kącikach oczu pojawiły się łagodne zmarszczki. Nie był już zamkniętym w sobie pustelnikiem. Promieniował rozczulającą, ojcowską dumą. To zrozumiałe – jego syn pisał właśnie historię. Kto może wystartować w biegu po pustyni Niezależnie od narodowości, poziomu zaawansowania i wieku, start w wyścigu jest otwarty dla wszystkich. Warunkiem udziału jest dobry stan zdrowia. Koszt uczestnictwa w jednym biegu to 16–18 tys. złotych, natomiast wykupienie czterech biegów to około 40 tysięcy złotych. Zawodnicy dostają się do ustalonych lokalizacji w swoim zakresie. Na bieg można zarejestrować się na oficjalnej stronie Racing the Planet: www.racingtheplanet.com. Źródło: National Geographic Traveler
Zacznij biegać w górach. Co warto wiedzieć o biegach ultra w Polsce
Coraz więcej biegaczy i biegaczek asfaltowych kontynuuje swoją przygodę z bieganiem w górach, poszukując nowych wyzwań i doświadczeń. Nie jest to tylko sport dla wybranych. Przeciwnie – z odpowiednim przygotowaniem i determinacją można pokonywać długie dystanse i przewyższenia w terenie. Mamy w Polsce duży wybór biegów do testowania kondycji i sprawdzenia siebie, m.in. w Beskidach, Tatrach czy Karkonoszach.
W tym artykule: Gdzie biegać w górach. Wybierz swoje wyzwanie biegowe Dołącz do górskich biegaczy Moda na bieganie w Polsce nie ustaje. Coraz więcej biegaczy nie traktuje biegania wyłącznie hobbystycznie, ale regularnie trenuje, by dobrze przygotować się do zawodów biegowych. Biegacze również szukają nowych możliwości sprawdzenia siebie, a samo bieganie na asfalcie staje się dla nich nudne – spełnienie znajdują w biegach górskich. Z pewnością bieganie po terenie z dużym przewyższeniem nie jest łatwe, a jest o wiele trudniejsze i bardziej wymagające od zwykłego joggingu po miejskim parku. Jednak na sam początek biegania w górach warto zacząć od krótszych dystansów. Podobnie z wyborem zawodów biegowych – przeważnie każdy początkujący biegacz nie wybiera dystansu ultra, czyli tych dłuższych niż maraton (powyżej 43 kilometrów). Bardzo często głównym zawodom na maksymalnym dystansie towarzyszą krótsze biegi przeznaczone dla mniej zaawansowanych zawodników (nawet poniżej 20 km). Praktycznie przez cały rok odbywają się zorganizowane biegi górskie, co również pozwala biegaczom zmierzyć się z dystansami w różnych warunkach. Jednak należy pamiętać, że aby wystartować w biegu ultra, trzeba być dobrze przygotowanym nie tylko kondycyjnie, ale warto mieć też dobrany sprzęt oraz ubranie. Gdzie biegać w górach. Wybierz swoje wyzwanie biegowe Co roku w Polsce liczba zawodów biegowych organizowanych w terenie górskich wzrasta, podobnie liczba uczestników. Podobnie zapisy na kultowe już biegi górskie są zawsze szybko wypełniane przez biegaczy. Biegi te organizowane w różnych częściach polskich gór, m.in. w Beskidach, Karkonoszach czy wymagających Tatrach. Co bieganie robi z człowiekiem? Zobacz zdjęcia PRZED i PO [GALERIA] Przedstawiamy eksperyment fotograficzny "PRZED i PO" - cykl portretów biegaczy, które zostały wykonane przed biegiem i zaraz po przekroczeniu mety. Zdjęcia zrobili: Iwona El Tanbouli-Jabłońsk... Wśród nich są m.in. Bieg Rzeźnika (Bieszczady), Gorce Ultra Trail (Beskidy Zachodnie), Ultramaraton Babia Góra (Beskid Żywiecki), Dolnośląski Festiwal Biegów Górskich (Góry Złote, Kotlina Kłodzka) Tatrzański Festiwal Biegowy (Tatry). Bieg Rzeźnika należy do elity biegów w Polsce, a jest organizowany od 2003. Łączy biegaczy, którzy są miłośnikami Bieszczadów. Legendarny dystans blisko 83 km biegnie przez czerwony szlak beskidzki z Komańczy do Cisnej. Biegnie się w parze. Bieg ultra z partnerem to z całą pewnością wyjątkowe doświadczenie. Jest nie tylko zadaniem trudniejszym do wykonania niż bieg w pojedynkę, ale uczy gry zespołowej oraz współpracy. W ramach Festiwalu Rzeźnika oprócz koronnego dystansu biegacze mają do wyboru dystans m.in. 52 km, 28 km i 11 km. Najczęściej bieg odbywa się w maju lub czerwcu. Więcej o biegu: https://www.biegrzeznika.pl/ Złe dobrego początki. 7 wskazówek dla wszystkich, którzy chcieliby zacząć biegać Biegać każdy może. Trochę lepiej lub trochę gorzej - chce się dodać. Pytanie, jak to robić, by nie zniechęcić się na początku i nie poddać się myśli "to nie dla mnie"? Z kolei na biegaczy Gorce Ultra Trail czekają gorczańskie szczyty, jak Lubań, Turbacz i Gorc oraz widoki na Tatry. Trasa przebiega częściowo przez obszar Gorczańskiego Parku Narodowego. Biegacze mają do wyboru trasy od 5 km po 163 km. Bieg jest organizowany przez Fundację Run Vegan, stąd na punktach żywieniowych nie zabraknie wege jedzenia. GUT to wspaniała biegowa przygoda. Przyjazna atmosfera, pomocni ludzie, wegańskie jedzenie i przepiękne widoki, a także wymagające trasy biegowe tworzą imprezę, która na stale zagości w moim kalendarzu biegowym. Przyciąga osoby, które zaczynają biegać w górach, ale również stałych bywalców. – Jest to okazja do obcowania z naturą, nawiązywania nowych znajomości i doskonałego resetu – opowiada Oliwia Gołębiewska, kilkukrotna uczestniczka biegu. Więcej o biegu: https://gorceultratrail.pl/ Ultramaraton Babia Góra (Ultra Babia) stał się znanym biegiem z wielu powodów, m.in. z powodu skali trudności wyznaczonych nie tylko przez spore przewyższenia, ale zmieniające się również warunki pogodowe. W zależności od dystansu, Babią Górę zdobywa się różnymi szlakami. Ultra Babia to bieg dla tych, którzy jednego dnia chcą stanąć na szczycie Babiej Góry niejeden raz. Organizatorzy oferują szeroki wachlarz dystansów – od jednego wbiegnięcia na Babią (10 km, +900 up) aż do 6 razy, czyli 100 km z niebywałym pionem 7500 m do góry. Ze względu na trudne technicznie skaliste podłoże oraz duże przewyższenia Ultra Babiej bliżej jest do biegów tatrzańskich niż tych rozgrywanych w sąsiednich Beskidach. – Ultra Babia to ultra przeżycie w przepięknej babiogórskiej naturze. Bez wątpienia każdy znajdzie tu coś dla siebie – od szybkiego skyrunningowego ścigania po prawdziwą górską stukilometrową wyrypę – przekonuje do udziału Joanna Brzozowska, uczestniczka biegu. Więcej o biegu: https://ultrababia.pl/ Dolnośląski Festiwal Biegów Górskich w Lądku Zdroju należy do największych festiwali biegów górskich w Polsce, a rozgrywa się na terenach Ziemi Kłodzkiej. To m.in. Góry Złote, Góry Bialskie, Masyw Śnieżnika, a przy okazji niektórych dystansów nawet Góry Stołowe. Biegacze mają do wyboru 8 tras od 10 km (Trojak Trail) po 240 km (Bieg Siedmiu Szczytów). Bieg na dystansie 240 km należy do jednych z najdłuższych biegów w Polsce. To trasa dla prawdziwych koneserów ultra. Na pokonanie 240 km zawodnicy mają regulaminowe 52 godziny, zmagając się z reguły z upałem oraz niedogodnościami biegu, takimi jak brak snu, urazy i zmęczenie. Oprócz samych biegów odbywają się wydarzenia towarzyszące, jak koncerty czy spotkania m.in. z polską elitą biegaczy górskich. Więcej o biegu: http://dfbg.pl/ W ramach Tatrzańskiego Festiwalu Biegowego obok wymagającego maratonu górskiego (Tatra Sky Marathon), którego 42 km trasa przebiega w dużej mierze na wysokości powyżej 2000 m n.p.m., w ramach wydarzenia organizowane są także: 30 km Orava Trail i 19 km Tatra Trail. Marcin Rzeszótko, organizator tego biegu, w ciągu roku organizuje też otwarte treningi „Run the Tatras” w Tatrach i Gminie Kościelisko. Pozwolą one biegaczom potrenować w terenie z ekspozycją i dużymi przewyższeniami. Więcej o biegu: https://tatraskymarathon.pl/ Jak zacząć biegać? Dołącz do górskich biegaczy Biegi w górach zapewniają najlepsze doznania: od spróbowania swoich sił w różnorodnym terenie przez walkę ze swoimi słabościami po piękne widoki. Biegi w terenie (w lesie, w górach) są dla biegaczy, którzy lubią wyzwania i nowe doświadczenia oraz cenią sobie kontakt z naturą. Z pewnością warto spróbować, czy bieganie górskie sprawia większą przyjemność i radość niż bieganie po miejskim chodniku czy asfalcie. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Co bieganie robi z człowiekiem? Zobacz zdjęcia PRZED i PO [GALERIA]
Przedstawiamy eksperyment fotograficzny "PRZED i PO" - cykl portretów biegaczy, które zostały wykonane przed biegiem i zaraz po przekroczeniu mety. Zdjęcia zrobili: Iwona El Tanbouli-Jabłońska (dyrektor artystyczna National Geographic Polska) i Maciej Jabłoński (f11-studio.pl).
ZOBACZ GALERIĘ ZDJĘĆ PRZED I PO >>> - Jak się czujesz? Miałeś kryzys? Który fragment był najtrudniejszy? - te i inne pytania zadajemy kolejnemu biegaczowi zaraz po przekroczeniu mety. Stają prosto przed obiektywem w naszym prowizorycznym studiu fotograficznym. Właśnie przebiegli 53 kilometry podczas IV Zimowego Ultramaratonu Karkonoskiego im. Tomka Kowalskiego. Z ust bucha para, pot pokrywa skórę, łapczywie chwytają za butelkę z wodą. Na twarzach widać zmęczenie i podekscytowanie. Dzień przed biegiem wyglądali zupełnie inaczej. Wyczuwało się oczekiwanie, ciekawość, niepewność. Teraz, po walce z samym sobą i ciężkimi warunkami na trasie, ukazują swoje emocje. W większości przypadków są po prostu szczęśliwi. Więcej zdjęć można znaleźć na fanpage'u pracowni fotograficznej F11 oraz na naszym instagramowym koncie @natgeopl. Iwona El Tanbouli, Maciej Jabłoński
Rekord Głównego Szlaku Beskidzkiego. Ficek przebiegł 500 km w 107 godzin!
Roman Ficek, ultramaratończyk ze Skawicy, ustanowił nowy rekord Głównego Szlaku Beskidzkiego. Trasę liczącą blisko 520 kilometrów pokonał dokładnie w ciągu 107 godzin i 25 minut. Tym samym poprawił wcześniejszy rekord – należący do Rafała Bielawy – o 1,5 godziny.
„Zrobił to!! Roman Ficek kwadrans temu osiągnął metę Głównego Szlaku Beskidzkiego ustanawiając nowy rekord trasy z czasem 107h 25min bez żadnego wsparcia z zewnątrz! Ponad 4 dni ciągłego biegu, 500-kilometrowy odcinek trasy, ponad 20 tys. metrów przewyższeń, zaledwie kilka godzin snu, wymagające warunki pogodowe i 5kg plecak wypełniony ekwipunkiem!” – taki wpis pojawił się wczoraj (tj. 2 lipca) ok. godz. 21. na fanpage’u Montis Studio. Ficek na metę dotarł szczęśliwy, choć uzyskany czas odbiega od pierwotnych założeń. Ficek miał bowiem nadzieję, że uda mu się pokonać szlak w 96 godzin. Niestety na trasie natrafił na dodatkowe nieprzewidziane utrudnienia. Głównym problemem okazało się błoto zalegające na szlaku w Beskidzie Niskim. Przemoczone przez to buty i związany z wilgocią ból utrudniał rajd. Roman Ficek radził sobie z dolegliwościami, chłodząc nogi w górskich strumieniach – podaje sport.pl View oEmbed on the source website Ultramaratończyk ruszył w trasę w niedzielę o 9 rano. Ostatecznie do mety dotarł w czwartek, przed 20:30, pokonując całą trasę w 107 godzin i 25 minut. Choć nie złamał bariery 100 godzin, pobił oba rekordy – biegu ze wsparciem i bez wsparcia – Głównego Szlaku Beskidzkiego. Główny Szlak Beskidzki prowadzi z Wołosatego w Bieszczadach do Ustronia i wynosi ok. 520 kilometrów. Wcześniejszy rekord należał do Rafała Bielawy i wynosił 108 godzin i 55 minut. Co bardzo ważne Bielawa korzystał w trakcie jego ustanawiania z pomocy innych osób. Rekord w stylu z lekkim wsparciem, czyli zakładającym zakupy w schroniskach lub innych sklepach, ale bez zorganizowanej pomocy innych osób, wynosił 134 godziny i 34 minuty i został ustanowiony przez Roberta Koraba. Roman Ficek ma na swoim koncie wiele więcej godnych podziwu wyczynów. W ubiegłym roku przebiegł liczącą 2000 km trasę przez Łuk Karpat. Jej pokonanie zajęło mu 39 dni i 11 godzin. Z kolei w 2018 roku przebiegł 340 km i pokonał 22 000 m przewyższeń w 127 godzin. W ten sposób pokonał trasę 55 szczytów zaliczanych do Tatrzańskich Dwutysięczników.
"Dobrego biegania nic nie zastąpi. Nawet seks." Człowiek, który przebiegł świat
Lubi, kiedy czuje, że jest ciężko. Trudno mu się zmęczyć. Dlatego na swoja dyscyplinę wybrał biegi ultradługie. Znalazł się w światowej czołówce. Na zakończenie kariery przebiegł świat.
Z Piotrem Kuryłą rozmawia Julia Lachowicz Pobiegamy? Dziękuję, nie biegam. Brzmi jak odpowiedź alkoholika, gdy proponuje się mu kieliszek wódki. No bo od biegania tez się można uzależnić. Wie pan coś o tym? Tak. W pewnym momencie bieganie było dla mnie wszystkim. Gdy przygotowywałem się do ultramaratonów, które maja dystanse nawet powyżej 200 km, potrafiłem dwa razy w tygodniu biec maraton. W ramach treningu. A w pozostałe dni po kilkanaście kilometrów. Bieg na 200 km? Tego przecież nie da się przebiec bez przerwy. Oczywiście, że się da! Jeżeli chce się zająć dobre miejsce, nie można sobie pozwolić na przystanki. Dwukrotnie brałem udział w Spartathlonie. To bieg z Aten do Sparty na dystansie 246 km. W 2007 r. pokonałem go w 24 godz. 29 min i 41 s. Biegłem non stop, średnio poniżej sześciu minut na kilometr. Byłem drugi. Jak wyglądał pana trening do tak morderczych zawodów? Po prostu przebiegłem z Augustowa do Grecji. W sumie 4 tys. km przez Polskę, Czechy, Węgry i Serbię. Cały czas ciągnąłem za sobą wózek z ekwipunkiem. Zakrawa na masochizm. Bo ja zawsze lubiłem dostawać po dupie. Jak byłem mały, z moim bratem bliźniakiem byliśmy zmuszani do pracy na polu tytoniu. Także w soboty. To był mój znienawidzony dzień tygodnia. Ojciec dawał w palnik i się na nas wyzywał. Od tego czasu lubię, jak jest ciężko. Musze czuć, że jest źle. Pierwszy mój maraton w życiu biegłem w Warszawie. Prawdziwa masakra. Za szybko wystartowałem, ostatnie kilometry musiałem iść. Na nogach miałem buty za 20 zł, które poobcierały mi doszczętnie nogi. Normalny człowiek by sobie po takim debiucie odpuścił. Ja nie. Widać to po ścianach w pana domu. Są jak kapliczka zrobiona z medali, pucharów i dyplomów z biegów. Trochę się tego nazbierało. Gdy zorientowałem się, że na dystansie maratońskim nie mam szans na miejsca w czołówce, przerzuciłem się na ultradługie biegi. Świetnie się w nich czułem i konkurencja była mniejsza. Był moment, że nie miałem równych w Polsce. I mimo to rzucił pan bieganie. Bo przez to, że dla biegania zrezygnowałem z roboty, poczuliśmy biedę. Żona poszła do pracy, ale to nie wystarczało, żeby utrzymać rodzinę z dwiema córkami. Była tez afera z Polskim Związkiem Lekkiej Atletyki. Podobno sugerowali, żeby pan odszedł. Przed startem w Grecji wdałem się w bójkę. Człowiek przed zawodami przez kilka dni nie może biegać, w związku z czym jest cholernie nabuzowany. Ktoś mnie sprowokował... Jak? Podszedł do mnie i powiedział: „Rozmawiałem z twoją żoną, mówiła mi, że wolałaby długodystansowca niż sprintera”. Nerwy mi puściły, miałem z tego kłopoty. To wszystko się nałożyło na siebie i obiecałem żonie, że skończę z bieganiem. Tak po prostu? No, pod jednym warunkiem. Że będę mógł pobiec ostatni bieg. Dookoła świata. I co ona na to? Nie miała juz nawet siły komentować. A po co coś takiego robić? Dla pokoju na świecie. Banał. Jak podczas wyborów Miss World. Może się pani śmiać, ale według mnie pokój jest jedyną uniwersalną wartością, o która wszyscy walczymy. Chciałem swoją postawa inspirować ludzi do działania. Jak wyglądały przygotowania? Wziąłem globus i po prostu narysowałem na nim linie – przez Rosję, Stany i Europę. Tak wyznaczyłem trasę. Przygotowania trwały aż pół roku, w końcu zrobiłem te trasę że wschodu na zachód. A sprzęt? Wziąłem ze sobą obcinacz do paznokci, nożyczki, kleje błyskawiczne, dwie szpulki mocnej nici, kilka igieł, scyzoryk, dwa zegarki, dwie latarki, notatnik, dwa długopisy i czarny wodoodporny mazak, dwie pary butów, trochę ciuchów, leków i jedzenie. Dziesięć litrów wody, trzy litry mleka, kilka chlebów, suchary, dżem, miód, konserwy, czekoladę gorzką i snickersa. Największym wyzwaniem było zbudowanie specjalnego kajaka z opuszczanymi kołami, który zarazem mógł służyć jako przyczepka. Wtedy jeszcze planowałem, że oprócz biegu będę spływał rzekami. Brałem tez pod uwagę, że być może będę musiał przepłynąć na nim ocean. Plany się zmieniły? 80 km za Madrytem, na rzece Tag. Wpadłem tam w wiry wodne. Dwa razy udało mi się wyciągnąć kajak, ale poziom wody podnosił się, bo otwarto zaporę. Nie miałem szans. Musiałem porzucić cały mój ekwipunek i po skałach wydostać się z kanionu. Byłem wyczerpany, przez chwile naprawdę chciałem umrzeć. Przerosło to Pana? Gdy byłem pod wodą, usłyszałem głos, który kazał mi nabrać wody w płuca i spokojnie pójść na dno. Na szczęście pojawił się też drugi głos, który przed oczami postawił zdjęcie moich dwóch córek. Wtedy wiedziałem, że muszę się dla nich uratować. Po tej sytuacji poczułem się silny. Wiedziałem, że jakaś siła nade mną chce, żebym ukończył mój ostatni bieg. Co pan zrobił po utracie całego ekwipunku? Spałem w lesie, pod gołym niebem. Jadłem tylko suchy chleb. W Lizbonie konsul pomógł mi się ogarnąć, wyleciałem do Nowego Jorku. Na miejscu miałem się zgłosić do organizacji polonijnej, ale bez angielskiego nie potrafiłem nawet trafić pod wskazany adres. Przez trzy dni koczowałem w Central Parku. Ale Polonia się w końcu panem zajęła. Tak, bardzo mi pomogła. Dopiero tam się okazało, że na moim koncie zostało 19 dol., a ja mam przebiec całe Stany. W gazetce polonijnej napisano więc apel o wsparcie mojego projektu. Po kilku tygodniach na koncie było 10 tys. dol. Wyobraża sobie pani? Nie bardzo. Skąd te pieniądze? Ludzie bardzo mi kibicowali. Podobał im się mój projekt. Ale naprawdę to nie kasa najbardziej mi pomogła, tylko ludzka życzliwość. Raz biegłem w ulewie, było zimno, beznadziejnie. I nagle pewna pani wychodzi z kubkiem ciepłej herbaty. Nie mógł pan sobie jej przyrządzić? Nie miałem ze sobą kuchenki. Jadłem tylko chleb lub bułki, popijałem mlekiem. Ważne, że cztery razy dziennie. Zawsze jeden posiłek przed snem. Dzięki temu trochę się rozgrzewałem i mogłem się zdrzemnąć. Czasem spałem w temperaturze –10°C. Nauczyłem się też zawsze zabierać butelkę wody do śpiwora, żeby nie zamarzła. Zwłaszcza gdy doleciałem do Władywostoku w Rosji. Mrozy w nocy dawały mi w kość. Jak się pan rozgrzewał? Biegiem. Średnio pokonywałem 70 km dziennie. W Rosji zdarzało się, że nawet 150. Najtrudniejsze były zachody słońca. Tęskniłem i chciałem jak najszybciej dotrzeć do domu. W tych momentach nie zatrzymywałem się i biegłem, aż padłem. Jak radził pan sobie z samotnością? Nie radziłem sobie. Odmawiałem zdrowaśki. Jak teraz zgrzeszę i ksiądz za pokutę daje mi 10 do odmówienia, to czuję, że to nic. Chcę więcej. Ja dziennie odmawiałem ich setki. Pomagało? Nie zawsze. Załamywałem się wiele razy. Na przykład gdy na Syberii zobaczyłem znak, że do następnego miasta – Czyta, jest 2,1 tys. km. Miałem dość. Kombinowałem, jakby tu złamać nogę albo się poślizgnąć, by nie musieć już dalej biec. I co, nic? Żadnych kontuzji? Jak bolały mnie stawy czy ścięgna, robiłem okłady z pokrzyw albo lodu. Działało. Przebiegłem te 20 tys. km dookoła ziemi praktycznie bez szwanku. Dobiegł pan o własnych siłach do samego domu, do Pruski Wielkiej. Do Augustowa. Stąd zaczynałem swój bieg. Miałem wrócić dokładnie tu, dokładnie rok później, czyli 6 sierpnia 2011 r. Udało się wycelować? Biegłem trochę za szybko i byłem w Polsce dwa dni przed planowanym oficjalnym powitaniem. Czatowałem więc przez dwa dni w okolicznych lasach, w namiocie i wbiegłem, tak jak to ustaliliśmy. Żona nie była wkurzona, że jest pan tak blisko, a zamiast w domu śpi w lesie? Trochę tak. Ale szczerze, to na pół godzinki wpadłem do domu. Ucałować ją i córki i zostawić trochę sprzętu. Potem wróciłem do namiotu. Nie chciałem nikomu psuć przygotowań. W dniu mojego wbiegnięcia była scena i ktoś zagrał utwór Weare the champions zespołu Queen, który słyszałem wcześniej tylko raz. Podczas mojego pierwszego maratonu w życiu. Teraz już wiem, że przypadki nie istnieją. Jak pan się wtedy czuł? Z jednej strony czułem ulgę, bo bardzo tęskniłem za córkami i żoną i chciałem zacząć normalne domowe życie. Z drugiej jednak im byłem bliżej domu, tym więcej niepokoju we mnie było, jak będzie wyglądać moje życie bez biegania. I jak wygląda? Szczerze, to gdybym wiedział, że tak będzie, to nie zdecydowałbym się na ten bieg. Córki nastolatki bardzo zmieniły się w przeciągu tego roku. Wydaje mi się teraz, że to był kluczowy rok, który straciłem. Oddaliły się ode mnie. Z żoną powoli staramy się odbudowywać więź. Nie jest łatwo. One w ogóle o moim wyczynie nie chcą słuchać. Czasem mam wrażenie, że bardziej kochają psa, którego kupiły, gdy mnie nie było. Są dni, że tęsknię za bieganiem. Ale nie wrócę do tego, bo człowiek jest wart tyle co jego słowo. To czym pan to zastępuje? Jeżdżę na rowerze. Myślę o podróżach, planuję już wyprawę na Syberię. Rowerem. Ćwiczę też na siłowni, którą zbudowałem sobie w domu. Ale mówię pani, dobrego biegania nic nie zastąpi. Nawet seks.
Blisko 10 tysięcy biegaczy, 20 konkurencji, dystans: od 1 kilometra do 100, a wszystko w zaledwie 3 dni podczas V PZU Festiwalu Biegowego w Krynicy-Zdrój
Na wiele miesięcy przed startem było jasne, że każdy, kto kiedykolwiek próbował biegać po górach, w Krynicy być musi - choćby na jednym z "krótszych" czyli liczącym 36 lub 66 kilometrów dystansie. I tak rzeczywiście się stało: na starcie trzech biegów pod szyldem "Bieg 7 Dolin" stanęło w sumie około 2000 biegaczy. Okazuje się, że nie tylko popularne miejskie imprezy biegowe mają swoich zwolenników. Wcale niełatwe biegi górskie zyskały w ostatnich latach na popularności! Zawodnicy, którzy planują pokonać dystans 100km ruszają o 3:00 nad ranem, grupa na 66km 10 minut później i odpowiednio na 36km o 3:20. Nikt nie mówił, że będzie łatwo - Zwykle startom towarzyszą takie emocje, że ciężko jest zmrużyć oko w nocy, ale spałem dwie godziny - powiedział Marcin Rudzki, którego spotkałam na starcie. W tym roku zmierzył się z dystansem 36km i stopniowo planuje zwiększać sobie dawkę emocji. - Najtrudniej było dla mnie wcisnąć w siebie bułkę z dżemem o 1:00 w nocy - śmieje się tuż przed startem. Ale humory dopisują. Wszyscy są dla siebie bardzo serdeczni. Tłum zawodników z czołówkami na głowach rusza deptakiem. Za kilka kilometrów zacznie się prawdziwa zabawa i podbieg pod Jaworzynę, a później kolejne podbiegi i zbiegi. Kilka dni wcześniej w górach padał deszcz, a to oznacza, że miejscami trzeba spodziewać się błota. A skoro o błocie mowa... błoto, korzenie, luźne kamienie, bardzo wczesna godzina. długie dystanse - biegi górskie do łatwych nie należą, ale mimo wszystko ludzie z całej Polski, a nawet ze świata przyjeżdżają na Festiwal Biegowy w Krynicy. - To zupełnie inny wymiar biegania. Na co dzień mieszkam w Warszawie, biegam między samochodami, blokami. W górach wreszcie mam kontakt z naturą, jestem sama z własnymi myślami. Ciężko to nawet opisać - mówi Marta. Nie zabrakło też asfaltu Jednak Festiwal Biegowy w Krynicy to nie tylko biegi górskie. Sporo osób przyjeżdża tutaj na słynny już start w Życiowej Dziesiątce, gdzie ze względu na zbieg można znacząco poprawić swój rekord życiowy na dystansie 10km, czy półmaraton, maraton oraz liczne krótkie biegi, a w tym także zawody dla najmłodszych.
Tatrzański Festiwal Biegowy: ultramaraton i "dziesiątka"
Na Wołowiec – szczyt o wysokości 2064 m.n.p.m. - poprowadzi trasa Ultramaratonu Tatrzańskiego, który odbędzie się 27 września. Dzień później, na krótszej trasie, odbędzie się wyścig Tatrzańska Dziesiątka. Obydwa biegi złożą się na Tatrzański Festiwal Biegowy. Są jeszcze wolne miejsca!
Ultramaraton Tatrzański to indywidualny bieg górski rozgrywany na wyznaczonej trasie na dystansie zbliżonym ok. 48 km i z łącznym przewyższeniem ok. 1746 m. Trasa Ultramaratonu Tatrzańskiego prowadzi kamienistymi szlakami górskimi, drogami polnymi, leśnymi ścieżkami oraz w niewielkiej części po asfalcie. Pierwsza część biegu przebiegać będzie przez Pogórze Gubałowskie, druga poprowadzi przez teren Tatrzańskiego Parku Narodowego. Punkt startu znajduje się na w Parku Miejskim w centrum Zakopanego. Trasa prowadzi Krupówkami, a następnie czarnym szlakiem na szczyt Gubałówki. Stamtąd przebiega czerwonym szlakiem na Butorowy Wierch, po czym sprowadza szlakiem zielonym do Kir. Następnie za zielonymi znakami doprowadza kolejno do Polany Huciska i Polany Chochołowskiej. Przy schronisku następuje zmiana koloru szlaku na żółty, prowadzący na szczyt Grzesia. Na grani trasa biegnie szlakiem niebieskim aż do Wołowca, skąd następuje odwrót i w dalszej kolejności zbieg z przełęczy Zawracie zielonym szlakiem i dnem Doliny Chochołowskiej z powrotem do Kir. Stamtąd Drogą pod Reglami (czarny szlak) doprowadza do wylotu Doliny Białego, by ulicą Grunwaldzką dotrzeć do mety w Parku Miejskim. Organizator przewidział na trasie 6 punktów odżywczych. Tatrzańska Dziesiątka to bieg, którego trasa wiedzie szlakami Pogórza Gubałowskiego. Dystans 10 km, przewyższenie 400 m. Miejsce startu znajduje się przy dolnej stacji wyciągu na Harendzie. Trasa wyprowadza na grzbiet Pasma Gubałowskiego, by następnie czerwonym szlakiem osiągnąć Butorowy Wierch. Tam następuje zwrot, a potem zbieg żółtym szlakiem do centrum miasta. Spod Targu pod Gubałówką Krupówkami doprowadza do mety w Parku Miejskim. Trudności: znaczne przewyższenia, zmienna pogoda. Start około 10. Ci, którzy nie wyruszą na trasę, a będą chcieli pogłębić swoją wiedzę na temat biegania i zdrowego stylu życia, organizatorzy zapraszają na warsztaty. W programie m.in. joga dla biegaczy, dieta biegacza, regeneracja, skuteczny trening, odzież do biegania, zawody biegowe dla najmłodszych. Organizator: Stowarzyszenie Spotkania z Filmem Górskim i Klub Wysokogórski w Zakopanem. Współpraca i realizacja: MOSIR Zakopane, TOPR, TPN, PKL, Stacja Narciarska Harenda. Patronat Honorowy: Burmistrz Miasta Zakopanego Pan Janusz Majcher, Główny partner sprzętowy: Dynafit. Sponsoring: Oshee, Piekarnia Gałuszka Zapisy oraz szczegóły: www.tatrafestbieg.pl
Bieszczady jesienią są najpiękniejsze! Setki barw zachwycą nawet najbardziej wybrednych poszukiwaczy przygód. A Ci aktywni powinni się skusić na Maraton Bieszczadzki, a właściwie ultramaraton
12 października w Bieszczadach odbędzie się druga edycja biegu górskiego. Na zawodników czeka dość trudna, za to bardzo malownicza trasa. Dystans nieco dłuższy od tradycyjnego maratonu: trzeba będzie pokonać między 51 a 55km (jak to w górach bywa trasa wciąż jest opracowywana). Jesień w górach, doświadczeni organizatorzy (znani z Biegu Rzeźnika, Rzeźniczka czy Biegu PoLesie): czego chcieć więcej? Jak będzie? Na co trzeba się przygotować? Dlaczego warto wpisać tę imprezę w swój kalendarz imprez biegowy? - o to zapytaliśmy samych organizatorów: Mirosława Bienieckiego i Jakuba Lengiewicza. Rozmawiała: Anna Szczypczyńska. 1. To już druga edycja biegu. Będzie podobnie, czy zupełnie inaczej? MB: Będzie trochę inaczej. Na pewno trasa będzie inna bo w tym roku poprowadziliśmy bieg przez pasmo Hyrlatej – pasmo dzikie i przepiękne, ze świetnymi widokami na bardziej znane fragmenty Bieszczadów. Postaramy się, żeby było też lepiej. Po zeszłorocznej edycji Maratonu (a także tegorocznym Rzeźniku, Rzeźniczku, Rzeźniczątku oraz Biegu Polesie) mamy na pewno więcej doświadczenia. Czerpiemy z tego doświadczenia ale jednocześnie chcemy żeby z biegiem czasu Maraton wyrobił sobie swój własny indywidualny klimat. 2. W zeszłym roku sporo mówiło się na ten temat, że Maraton Bieszczadzki to idealny wstęp dla tych, którzy chcą zacząć swoją przygodę z górami: połowa trasy była lżejsza, szutrowa, bez specjalnych przewyższeń, sporo asfaltu. Czy w tym roku też tak będzie? JL: Dalej uważamy, że to świetny wstęp do biegów ultra. Asfaltu będzie co prawda trochę mniej niż w ubiegłym roku, trasa będzie trochę bardziej wymagająca, ale i tak to jeden z krótszych biegów na ultra dystansie. Na pewno jeden z łatwiejszych dających punkt kalifikujący do UTMB. Warto dodać, że obok biegu głównego przewidujemy jeszcze bieg na ok. 15km dla miłośników krótszych dystansów oraz dla tych, którzy chcieliby po raz pierwszy sprawdzić się w górach. 3. Trasa nieco dłuższa, ale czy trudniejsza? MB: Trudniejsza i dłuższa, ale bez przesady. Ok. 4km dłuższa i doszedł jeden podbieg ok. 400m na pasmo Hyrlatej. Za to na pewno ciekawsza i bardziej atrakcyjna ze względu na miejsca, przez które się przebiega oraz widoki, które – jeśli tylko pogoda pozwoli – będą nam towarzyszyć. 4. Na czym będzie polegała największa trudność tego biegu? JL: Piędziesięciotrzykilometrowy bieg po górach sam w sobie jest trudny. Dla starych ultrasów to okazja do pościgania się czy napawania widokami, ale dla tych, którzy będą się mierzyć z takim dystansem po raz pierwszy, jest to wyzwanie, którego nie można zlekceważyć. Szczególnie, jeśli nie biegało się wcześniej po górach. Dodatkową trudność może stanowić ograniczenie punktów regeneracyjnych, które będą rozmieszczone co ok. 10km. Tego typu ograniczenie wynika z wymagań stawianym biegom kwalifikującym do UTMB. 5. O której start i jaki jest limit czasu na dotarcie do mety? JL: Start biegu planujemy na godzinę 8:00; chociaż rozważamy przyspieszenie startu. Szkoda nam dnia, który w październiku nie jest zbyt długi. Limit czasu dla całego dystansu został określony na 8h, jednak ze względów bezpieczeństwa – podobnie jak w ubiegłym roku – wprowadzimy limit na punkcie kontrolnym na przełęczy nad Roztokami. W tym roku będziemy przebiegali przez ten punkt dwukrotnie jednak limit będzie jeden, prawdopodobnie ok. 6h. 6. Jakie atrakcje będą czekać na uczestników biegu? MB: Po pierwsze będą jesienne Bieszczady: przewidujemy czerwone buki w jesiennym słońcu, grzyby, ostatnie jagody i... dzikie zwierzęta, bo w końcu biegniemy tymi mniej uczęszczanymi szlakami bieszczadzkimi. A do tego przygotowujemy najlepszą na świecie obsługę na trasie (wolontariusze znani biegaczom z Biegu Rzeźnika, Rzeźniczka, Maratonu Lubelskiego, Biegu Polesie, Noraftrail czy też – jako zawodnicy – z innych biegów ultra i nie tylko), przepyszne pasta party przygotowane przez Karczmę Brzeziniak, atmosferę zbliżoną do tej panującej na Biegu Rzeźnika, fajne imprezy towarzyszące (koncerty, biegi dla dzieci) oraz atrakcyjne pakiety startowe. Punkty regeneracyjne nieliczne, ale za to dobrze zaopatrzone (Ci, którzy biegli w ubiegłym roku, będą wiedzieć o co chodzi :). A po biegu sporo relacji w mediach, może w TV... 7. Dlaczego warto wpisać Maraton Bieszczadzki w swój kalendarz biegowy? MB: Ze wszystkich powodów, o których wspominaliśmy powyżej: dlatego że to Bieszczady, dlatego że to porządne ultra i dlatego że spotka się tam doborowe towarzystwo biegaczy oraz wolontariuszy. Dodatkowo planujemy wprowadzić preferencje przy zapisach na przyszłoroczny Bieg Rzeźnika dla osób, które uczestniczyły w innych naszych biegach. Więcej na temat biegu oraz mapkę trasy znajdziesz tutaj: http://maratonbieszczadzki.pl/
4Deserts: Polacy na półmetku morderczego biegu
4 pustynie, a na każdej z nich do pokonania 250 km. Polacy zrobią to po raz pierwszy.
Pustynia Atakama to jedno z najbardziej suchych miejsc na ziemi. Roczna suma opadów nie przekracza 100 mm. – Jest spora szansa,że akurat wtedy, kiedy będziemy tam biec, nastąpi załamanie pogody – śmieje się Daniel Lewczuk, jeden z biegaczy reprezentujących nasz kraj podczas cyklu morderczych biegów 4 Deserts. Kolejny start 5 października. Za nimi już 2 etapy: Sahara i Gobi. Przed nimi kolejne dwa wyzwania Atakama i Antarktyda. Na każdej z tych pustyń pokonują 250 km w ciągu 7 dni, co daje średnio maraton dziennie. – Nie myjemy się, wszystko, co jemy i pijemy na trasie, musimy mieć w plecaku, więc liczy się dosłownie każdy gram - dodaje Andrzej Gondek. Czy najtrudniejsze mają już za sobą? – Każda pustynia niesie jakieś wyzwanie – podkreślają uczestnicy i zgodnie przyznają, że etap Gobi do tej pory był największym wyzwaniem. – Sporo przewyższeń, stromych zbiegów, skał. Sporo zawodników odpadło z powodu złamań, skręceń, naderwanych ścięgien – mówi Marek Wikiera. Chociaż Atakama to też jedna wielka niewiadoma. 3000 m n.p.m. –Żaden z nas nie startował jeszcze na takiej wysokości. Antarktyda też brzmi groźnie, ale najbardziej przeraża mnie fakt, że między kolejnymi dwoma etapami dzielą nas zaledwie dwa tygodnie. Nie zdążymy się zregenerować, będziemy cały czas w drodze, plus drastyczna zmiana czasu i klimatu, ale damy radę – dodaje Andrzej. Przed Atakamą obawiają się dwóch rzeczy: niespodziewanej kontuzji - Gobi pokazała, że bez względu na wiek, przygotowanie czy ambicje, jeden niewłaściwy krok i projekt może się nie udać. Każdemu – wyjaśnia Daniel - oraz tego, bo to jednak pewna rywalizacja, że się w niej zapomną. Ich sposób na wygraną? Strategiczne rozłożenie sił, pokora i współpraca. Opiekują się sobą. Rozluźniają atmosferę. Sztuka polega na tym, żeby odciąć głowę od reszty ciała. Bo ciało krzyczy, że boli, że gorąco, jest zmęczone i niedożywione. Jak sobie z tym radzą? Pozytywne myślenie, wizualizowanie rodziny na mecie, metoda celów pośrednich oraz… narracja komentatora sportowego. Tak, Andrzej głosem dziennikarza relacjonuje wyścig. – Taki nasz pustynny Szpakowski – śmieją się koledzy. Do tego przyświeca im chęć niesienia pomocy. Chcą uczulać innych, że niektórzy, jak rodzice chorych dzieci, mają takie ultra maratony na co dzień. Organizują zbiórki charytatywne. Chociaż każdy dba, żeby plecak był jak najlżejszy, nagle u kogoś znajduje się 5 kompletów kredek. Jeden z biegaczy przygotował je, żeby rozdawać dzieciom, kiedy będzie przebiegał przez wioski. W całym wyzwaniu najtrudniejsze jest przekonanie rodziny. Powodem niepokoju jest ich bezpieczeństwo. Nie robią tego przecież dla zdrowia. Więc po co? - Żeby sprawdzić, gdzie są nasze granice – wyjaśniają. - Argumentem jest również fakt, że jesteśmy pierwszymi Polakami, którzy próbują zdobyć 4 Deserts. Co potem? Danielowi, ktoś kiedyś powiedział: maraton niezdrowy, ultramaraton niezdrowy, ale zdrowe jest , żeby po ukończeniu biegu, już na mecie, mieć w głowie kolejny cel. Więcej o projekcie: www.4deserts.pl www.facebook.com/4desertspolska
Mistrzostwa Świata Skyrunning w Chamonix już się rozpoczęły!
27 czerwca w Chamonix rozpoczyna się impreza pod tytułem Marathon Mont-Blanc, w ramach której rozegrane zostaną Mistrzostwa Świata Skyrunning na dystansie Ultra 80km oraz Maratonu (42km) i Verticalu (3,8km)
Do francuskiej mekki alpinistów przyjedzie ponad 6500 biegaczy z 65 krajów (!), w tym największe sławy biegów górskich, takie jak Kilian Jornet, Francois D’Haene, Luis Alberto Hernando, Anna Frost czy Emelie Forsberg. Nie zabraknie też Polaków, którzy mają szanse powalczyć o bardzo wysokie miejsca: Magdy Łączak, Dominiki Wiśniewskiej-Ulfik, Marysi Cebo, Marcina Świerc, Pawła Dybka, Roberta Farona czy Lucjana Chorążego. Magda Łączak i Paweł Dybek z Salomon Suunto Team wystartują na dystansie Ultra: Przygotowujemy się do MŚ jak nigdy dotychczas, bo też nigdy dotychczas nie startowaliśmy w biegu tej rangi. W ramach przygotowań spędziliśmy w Zakopanym sporo czasu, biegając oczywiście. Forma jaka jest, życie pokaże, ale zrobiliśmy co w naszej mocy, żeby była niezła. Zawody będą bardzo trudne. Dziś zrobiliśmy ostatnie 15 km trasy i utwierdziliśmy się w przekonaniu, że lekko nie będzie. Wszędzie jest stromo, dużo biegania w eksponowanym terenie. Duża część trasy przebiega powyżej 2000m n.p.m. Nawet zbiegi nie są tutaj łatwe. Trasa prawdziwie górska, nie ma przelotów odpoczynkowych. Będzie bardzo ciężko. Część trasy przebiega powyżej 2600m n.p.m., a tam leży śnieg... Magda będzie walczyć min. z Anną Frost, która wygrała ostatnio Transvulcanię 2014, Everest Sky Race czy Colorado Trail w 2013 oraz z Nurią Picas czy Caroline Chaverot, ubiegłoroczną tryumfatorką. Paweł natomiast będzie miał na starcie min. Francois Dhaene, Xavier Thévenard, Philippa Reitera czy Mike’a Wolfe z USA. Marcin Świerc (Salomon Suunto Team) wystartuje na trasie maratonu i już po raz drugi w tym roku będzie miał okazje porównać swój wynik z Kilianem Jornetem. Na Transvulcanii dzieliło ich 12 miejsc, zobaczymy jak obaj pobiegną we Francji. W Maratonie w gronie faworytów znajdują się także Tom Owens, Michel Lanne, Mikael Pasero, Jonathan Wyatt czy Dai Matsumoto z Japonii. U pań za faworytkę uznawana jest Stevie Kremer z USA i Elisa Desco z Włoch. Trzymajmy kciuki za całą ekipę z Polski - Powodzenia! Na relację z zawodów zapraszam na stronę www.trailrunning.pl Ultra 80km: Limit 1000 zawodników Start w piątek o 4.00 Limit czasu: 24 godziny Przewyższenie +/- 6000m Maraton 42km: Limit 2000 zawodników Start w niedzielę 7.00 Przewyższenie + 2722m/-1674m Filmowa zapowiedź Maratonu Mont-Blanc:
4Deserts.PL Team w komplecie ukończył Gobi March 2014!
W sobotę 7 czerwca nad jeziorem Sayram w Chinach zakończył się Gobi March 2014. Trasa zawodów liczyła 250 km, składała się z 6 etapów o długości od 14 do 68 km i przebiegała na wysokości o 471 do 2787 m.n.p.m! Nie zabrakło Polaków!
Zawody ukończyło 4 Polaków. Był to drugi i zdecydowanie najtrudniejszy etap projektu 4 pustyń świata, który realizuje 4Deserts.PL Team. W niedzielę 1 czerwca do biegu przystąpiło 109 osób (22 kobiety 91 mężczyzn) z 41 krajów w tym 4 Polaków - Andrzej Gondek (39 lat, Warszawa), Daniel Lewczuk (39 lat, Warszawa), Marek Wikiera (45 lat, Gdańsk) i Marcin Żuk (39 lat, Piaseczno), tworzących 4Deserts.PL Team. Po 7 dniach rywalizacji mety dotarło 96 osób, w tym wszyscy nasi zawodnicy! Zwycięzcami zawodów zostali widoczni na zdjęciu Hiszpan Chema Martinez oraz Meksykanka Isis Breiter. Uzyskali oni czas odpowiednio 25h56m34s oraz 37h02m06s.Polacy zaprezentowali się doskonale - Andrzej Gondek zajął 4 miejsce ze stratą jedynie 3m35s do brązowego medalu (30h12m17s), Marek Wikiera był 14 (35h09m19s), Marcin Żuk 39 (44h30m24s), zaś zmagający się z kontuzją od drugiego dnia biegu, Daniel Lewczuk 56 (49h25m54s). Warto odnotować, że Andrzej Gondek został również zwycięzcą kategorii 30-latków! Szczegóły dotyczące wyników znajdują się na oficjalnej stronie internetowej zawodów www.4deserts.com Największą trudnością zawodów okazał się być nie dystans, a wysokość i różnica wzniesień. Zawodnicy dotarli bowiem na wysokość blisko 2800 m.n.p.m. a najdłuższy z etapów odznaczał się deniwelacją wynoszącą blisko 2000 metrów! Gobi March 2014 odbywał się w mongolskiej autonomicznej prefekturze Bortala i autonomicznej prefekturze Yili Kazakh w północno-wschodniej prowincji Xinjiang. Linię startu wyznaczono około półtorej godziny drogi od Bole - stolicy Bortali, u stóp Ałtaju. Bortala, co w języku mongolskim oznacza „brązowy step”, graniczy od północy i zachodu z Kazachstanem i jest znana ze swego unikalnego kolorytu kulturowego powstałego dzięki mieszaniu się wpływów różnych mniejszości etnicznych. Pustynia Gobi, czyli arena numer dwa zmagań 4Deserts, to największa pustynia Azji i piąta co do wielkości na świecie. Jest także najbardziej wietrzną pustynią, nie licząc pustyń polarnych. Panuje tu bardzo zróżnicowany klimat i zależnie od topografii danego obszaru może to być klimat równinny, pustynny i górski. Temperatury sięgają w lecie 40°C, a w zimie mogą spaść nawet do -24.4°C, przy czym suma opadów wynosi tylko 27mm rocznie. Obszar, gdzie odbywał się Gobi March 2014, ze względu na swe graniczne położenie i odległość od Pekinu pozostaje pod ścisłą kontrolą rządu chińskiego, w związku z czym niewielu jak dotąd obcokrajowców swobodnie poruszało się po tym terenie. Zawody były także specjalnie zabezpieczone na całej trasie przez liczne lokalne uzbrojone służby mundurowe, z uwagi na niebezpieczeństwo ataku ze strony ujgurskich separatystów, którzy w maju zorganizowali duży zamach w stolicy regionu Urumqi (zginęło wtedy ponad 30 osób). Gobi March to drugi z czterech ultramaratonów wchodzących w skład cyklu zawodów 4Deserts Series – wydarzenia sportowego umieszczonego przez magazyn THE TIME na 6 miejscu w TOP10 najtrudniejszych wyzwań sportowych świata. Cykl organizowany jest od 2006 roku przez mającą siedzibę w Hong Kongu firmę Racing The Planet. Biegi rozgrywane są na 4 krańcowo różnych pustyniach świata - w 4 ekstremach klimatycznych. Są to: Sahara Race (gorąco), Gobi March (wietrznie), Atacama Crossing (sucho), Last Desert (Antarktyda - zimno). Największe wyzwanie oprócz 250 km dystansu? Bieg z całym ekwipunkiem na plecach, w którym oprócz wymaganego sprzętu musi mieć pożywienie na tydzień przebywania na pustyni. Organizator zapewnia tylko wodę, namiot i opiekę medyczną, gdyż cały cykl rozgrywany jest w tzw formule self supported race. Przebiegnięcie i ukończenie każdego z 4 biegów cyklu biegów gwarantuje wejście do klubu 4Deserts. Obecnie w tym klubie nie znajduje się żaden Polak. Ukończenie wszystkich 4 biegów w ciągu jednego roku kalendarzowego gwarantuje wejście do elitarnego klubu 4Deserts Grand Slam (Wielki Szlem). Obecnie jest na świecie zaledwie 28 osób (7 kobiet i 21 mężczyzn), którzy mogą się pochwalić takim osiągnięciem. W tym gronie jest zaledwie 7 Europejczyków. W 2014 roku wyzwania zdobycia 4DGS podjęły się 22 osoby, ale na Gobi dotarło już tylko 19. Wśród nich oprócz 4 Polaków, było 5 Hiszpanów, 3 Amerykanów, Szwajcar, Duńczyk, Kanadyjczyk, Australijczyk, Nowozelandczyk, Koreańczyk oraz Japończyk. Ten ostatni, czyli Tadashi Murakami, był jednocześnie najstarszym uczestnikiem Gobi March (66 lat) i wciąż ma szansę być najstarszym Grand Slamerem. Tuż przed startem Gobi March na udział w Grand Slam zdecydowała się jeszcze Meksykanka oraz Kanadyjka, a już podczas zawodów ciężka kontuzja wyeliminowała z projektu jednego z Hiszpanów. Pozostali biegacze (w tym oczywiście Polacy) ukończyli zawody. Na półmetku, czyli po 2 pustyniach, jest zatem na całym świecie tylko 20 widocznych na zdjęciu śmiałków, którzy konsekwentnie zmierzają po Pustynnego Wielkiego Szlema. Kolejne biegi cyklu 4Deserts zostaną rozegrane w dniach 5-12 października w Chile (pustynia Atakama) oraz w dniach 1-11 listopada na Archipelagu Szetlandów Południowych (Antraktyda). Wszyscy czterej uczestnicy 4Deserts.PL Team uważają, że ich pustynny projekt biegowy ma wymiar znacznie większy, niż jedynie sportowy. Są przekonani, że sportowca podziwia się za wynik, ale szanuje się go za postawę. Pragną, aby ich wysiłek był powiązany z celem charytatywnym. W przypadku Gobi była to pomoc dla chorego dziecka. 2 kwietnia na portalu siepomaga.pl została założona dedykowana zbiórka służąca zebraniu środków dla Blanki – dziewczynki, urodzonej w maju ubiegłego roku w 25 tygodniu ciąży. http://www.siepomaga.pl/r/4desertspldlablanki Blanka wymaga stałej opieki i ciągłych badań. Rodzice są w ciężkiej sytuacji materialnej. Terminy na NFZ są tak odległe, że dla Blanki właściwie bezużyteczne. Bez pomocy tu i teraz nie ma zbyt wielkiej szansy na wyjście na prostą. Dlatego też Blanka i jej rodzice bardzo proszą o wsparcie. Biegacze 4Deserts.PL Team uważają, że heroiczna walka tej rodziny o funkcjonowanie w społeczeństwie jest warta wszelkich trudów i swój bieg zadedykowali Blance. Niezwykle symbolicznym jest fakt, że Blanka urodziła się 29 maja. A właśnie 29 maja - w jej pierwsze urodziny - czterej polscy biegacze wyruszyli na Gobi! Internetowa zbiórka środków na operacje serduszka małej Blanki trwa do końca czerwca. Biegacze 4Deserts.PL Team apelują o wpłaty i dziękują za każdą złotówkę z głębi swoich pustynnych serc. Szczegółowe informacje o biegowym projekcie Polaków można znaleźć na dedykowanej stronie internetowej www.4pustynie.pl oraz na fanpage www.facebook.com/4desertspolska
GOBI MARCH: druga odsłona Wielkiego Pustynnego Szlema
Polska drużyna za chwilę zmierzy się z kolejnym etapem biegu z cyklu 4Deserts. Zawody odbywają się na 4 pustyniach świata: Sahara, Gobi, Atacama i Antarktyda. Nie ukończył go jeszcze żaden Polak
W niedzielę 1 czerwca na pustynię Gobi w Chinach wyruszy 113 śmiałków (22 kobiety i 91 mężczyzn) reprezentujących 41 krajów ze wszystkich kontynentów. Wśród uczestników tej biegowej imprezy będzie 4 Polaków – Andrzej Gondek (40 lat, Warszawa), Daniel Lewczuk (39 lat, Warszawa), Marek Wikiera (46 lat, Gdańsk) i Marcin Żuk (40 lat, Piaseczno) tworzących 4Deserts.PL Team. Rozgrywany dniach 1-7 czerwca Gobi March, jest drugim z ultramaratonów wchodzących w skład cyklu zawodów 4 Deserts Series – wydarzenia sportowego umieszczonego przez magazyn THE TIME na 6 miejscu w TOP10 najtrudniejszych wyzwań sportowych świata. 4Deserts to cykl 4 biegów ultramaratońskich, organizowanych od 2006 roku przez mającą siedzibę w Hong Kongu firmę Racing The Planet. Biegi rozgrywane są na 4 krańcowo różnych pustyniach świata – w 4 ekstremach klimatycznych. Są to: Sahara Race (gorąco), Gobi March (wietrznie), Atacama Crossing (sucho), Last Desert (Antarktyda - zimno) Pierwszy bieg cyklu 4Deserts odbył się w dniach 16-22 lutego w Jordanii. Organizatorzy ze względów bezpieczeństwa podjęli decyzję o przeniesieniu biegu z egipskiej Sahary na jordańską pustynię Wadi Ramm. Polacy ukończyli pierwszy bieg w komplecie, zajmując miejsca w pierwszej połowie stawki. Najlepszy - Andrzej Gondek - był 12. Zawody 4Deserts uznawane są za jedne za najtrudniejszych i najbardziej wymagających biegów świata. Wymagają od zawodników nie tylko bardzo dobrego przygotowania fizycznego, ale również psychicznego, które jest kluczowe podczas pokonywania dziesiątków kilometrów w nieprzystępnym środowisku. Każdy z biegów to aż 250 km dystansu do pokonania w ciągu 6 dni. Oznacza to dystans maratonu codziennie! Każdy z uczestników 4Deserts przebiegnie 1000 km w warunkach skrajnych, pustynnych, o zmiennym klimacie i ukształtowaniu terenu. Jest to dla organizmu ogromny wysiłek, tym bardziej zważywszy na fakt, że podczas całego biegu zawodnik biegnie z całym ekwipunkiem na plecach, w którym oprócz wymaganego sprzętu musi mieć pożywienie na tydzień przebywania na pustyni. Organizator zapewnia tylko wodę, namiot i opiekę medyczną, gdyż cały cykl rozgrywany jest w formule self supported race. Przebiegnięcie i ukończenie każdego z 4 biegów cyklu biegów gwarantuje wejście do klubu 4Deserts. Obecnie w tym klubie nie znajduje się żaden Polak. Ukończenie wszystkich 4 biegów w ciągu jednego roku kalendarzowego gwarantuje wejście do elitarnego klubu 4Deserts Grand Slam (Wielki Szlem). Pierwszą osobą, która dokonała tej sztuki był legendarny amerykański ultramaratończyk Dean Karnazes. Obecnie jest na świecie zaledwie 28 osób, którzy mogą się pochwalić takim osiągnięciem. W tym gronie jest zaledwie 7 Europejczyków. W 2014 roku wyzwania zdobycia 4DGS podjęły się 22 osoby, ale na Gobi dotrze już tylko 19. Wśród nich oprócz 4 Polaków jest 5 Hiszpanów, 3 Amerykanów, Szwajcar, Duńczyk, Kanadyjczyk, Australijczyk, Nowozelandczyk, Koreańczyk oraz Japończyk. Ten ostatni, czyli Tadashi Murakami, jest jednocześnie najstarszym uczestnikiem Gobi March (66 lat) i ma szanse być najstarszym Grand Slamerem. Cała tegoroczna grupa to mężczyźni. Niestety żadna z kobiet nie podjęła się w tym roku tej pustynnej próby sił. Pustynia Gobi, czyli arena numer dwa zmagań 4Deserts, to największa pustynia Azji i piąta co do wielkości na świecie. Jest także najbardziej wietrzną pustynią, nie licząc pustyń polarnych. Panuje tu bardzo zróżnicowany klimat; zależnie od topografii danego obszaru może to być klimat równinny, pustynny i górski. Temperatury sięgają w lecie 40°C, a w zimie mogą spaść nawet do -24.4°C, przy czym suma opadów wynosi tylko 27mm rocznie. Obszar, gdzie odbywa się Gobi March 2014, ze względu na swe graniczne położenie i odległość od Pekinu pozostaje pod ścisłą kontrolą rządu chińskiego, w związku z czym niewielu jak dotąd obcokrajowców swobodnie poruszało się po tym terenie. Gobi March 2014 odbywa się w mongolskiej autonomicznej prefekturze Bortala i autonomicznej prefekturze Yili Kazakh w północno-wschodniej prowincji Xinjiang. Linię startu wyznaczono około półtorej godziny drogi od Bole, stolicy Bortali, u stóp Ałtaju. Bortala, co w języku mongolskim oznacza „brązowy step”, graniczy od północy i zachodu z Kazachstanem i jest znana ze swego unikalnego kolorytu kulturowego powstałego dzięki mieszaniu się wpływów różnych mniejszości etnicznych. Największą trudnością może okazać się nie dystans, a wysokość i róznica wzniesień. Zawodnicy dotrą bowiem na wyskość blisko 3000 m.n.p.m. a jeden z etapów będzie odznaczał się deniwelacją wynoszącą niemal 2000 metrów! Wszyscy czterej uczestnicy pustynnego projektu 4Deserts.PL Team uważają, że ma on wymiar znacznie większy, niż jedynie sportowy. Są przekonani, że sportowca podziwia się za wynik, ale szanuje się go za postawę. Pragną, aby ich wysiłek był powiązany z celem charytatywnym. W przypadku Gobi jest to pomoc dla chorego dziecka. 2 kwietnia na portalu siepomaga.pl została założona dedykowana zbiórka służąca zebraniu środków dla Blanki – dziewczynki, urodzonej w maju ubiegłego roku w 25 tygodniu ciąży. http://www.siepomaga.pl/r/4desertspldlablanki Blanka wymaga stałej opieki i ciągłych badań. Rodzice są w ciężkiej sytuacji materialnej. Terminy na NFZ są tak odległe, że dla Blanki właściwie bezużyteczne. Bez pomocy tu i teraz nie ma zbyt wielkiej szansy na wyjście na prostą. Dlatego też Blanka i jej rodzice bardzo proszą o wsparcie. Biegacze 4Deserts.PL Team uważają, że heroiczna walka tej rodziny o funkcjonowanie w społeczeństwie jest warta wszelkich trudów i swój bieg dedykują Blance. Niezwykle symbolicznym jest fakt, że Blanka urodziła się 29 maja. A właśnie 29 maja - w jej pierwsze urodziny Andrzej, Marek, Daniel i Marcin wyruszą na Gobi, gdzie w dniach 1 czerwca, czyli w Dzień Dziecka rozpocznie się GOBI MARCH 2014! Szczegółowe informacje o biegowym projekcie Polaków można znaleźć na stronie internetowej www.4pustynie.pl oraz na Facebooku.
Bieg Rzeźnika: co takiego jest w tych Bieszczadach?
Bieg Rzeźnika to jeden z najtrudniejszych biegów górskich organizowanych w naszym kraju. Niemalże 80 kilometrów, gdzie przewyższenie trasy to +3235m podbiegów oraz -3055m zbiegów. A wszystko to w malowniczych Bieszczadach
Bieg Rzeźnika jak sama nazwa wskazuje do najłatwiejszych nie należy. Uczestnicy do pokonania mają blisko 80km. Trasa biegu jest długa i bardzo wymagająca: wiedzie bieszczadzkim czerwonym szlakiem z Komańczy przez Cisną, góry Jasło i Fereczata, Smerek oraz połoniny do Ustrzyków Górnych. Limit czasu wynosi 16 godzin. Jakby tego było mało, zawodnicy startują o godzinie 3:30 nad ranem. Ze względów bezpieczeństwa biega się w parach. Mimo wszystko chętnych do tego, by zmierzyć się z tym trudnym biegiem jest dużo więcej niż miejsc. Zapisanie się na zawody graniczy z cudem. Co takiego jest w Bieszczadach i w Biegu Rzeźnika, że wciąż przyciąga tych, którzy już nawet na własnej skórze zdążyli się przekonać jak trudne zadanie na nich czeka? O tym porozmawialiśmy z Ewą Witek-Piotrowską, fizjoterapeutką z poradni Ortoreh, mamą trójki dzieci, ale przede wszystkim kobietą, która cztery razy przebiegła Rzeźniczka, dwa razy kibicowała mężowi, a pozostałe dwa musiała odpuścić, bo czas spędzała na porodówce. Bieg Rzeźnika - sama nazwa wskazuje, że należy się bać. Czy w Twojej karierze biegowej to były najbardziej wymagające zawody? Tak, to zawsze są najbardziej wymagające zawody. Pierwszy raz wystartowaliśmy z mężem (wtedy jeszcze z chłopakiem - znaliśmy się od 10 miesięcy), po niespełna rocznym bieganiu, to był rok 2006 i jeszcze zupełnie inne czasy biegowe. Nie uprawiało tego sportu aż tyle osób, nie mówiąc już o bieganiu po górach. Mało wiedzieliśmy na ten temat, nie tylko o treningu, ale nawet logistyce i na tej logistyce polegliśmy. Myślę, że siłą woli udałoby się przebiec, ale... Startowałaś kilka razy, pierwszy był najtrudniejszy? To był bardzo deszczowy rok i właściwie cały Rzeźnik to była jedna wielka pompa z nieba. Właściwie nie mieliśmy specjalnie nic na zmianę, chyba jedną bluzę w przepaku, ale ani butów, ani skarpetek na zmianę. Ja już po pierwszym etapie miałam obtarte stopy. Niestety z tego obtarcia zrobiła się gigantyczna rana na Achillesach - wyglądało to tak, jakby tam nie było już żadnych tkanek, tylko ścięgno. Do tego na najtrudniejszym nawigacyjnie miejscu w zejściu do Smereka - zapuściliśmy się na wschodnią stronę i musieliśmy nadrabiać. Było nam zimno, mokro, a rany piekły niemiłosiernie. Do punktu na punkcie w Berehach byliśmy spóźnieni 10 min. Nawet chcieli nas puścić dalej, ale moje stopy nie pozwoliły na dalszą bitwę. Pamiętam tylko powrót autem, a potem Komańczę i Wagabudę, do której zjeżdżali się uczestnicy. Ten obraz utkwił mi w pamięci najbardziej - to był krajobraz po bitwie: jeden zawodnik podtrzymywał drugiego, ktoś kulał, ktoś inny był cały poobcierany, wrażenie mocne. Ja swoje rany leczyłam prawie 3 tygodnie, przyjmowałam szczepionkę przeciwtężcową. Taka ciekawostka: w 2006 roku Rzeźnika ukończyło zaledwie 37 zespołów. Dla Andrzeja to był drugi Rzeźnik, pierwszego pobiegł z zupełnie nieznajomym chłopakiem rok wcześniej i ukończyli go w 16 godzin (biegał wtedy od 4 miesięcy). Wiedzieliśmy, że wrócimy porachować się z biegiem i przeżyć to na nowo. Do kolejnego trenowaliśmy już więcej, udało nam się nawet pojechać w góry świętokrzyskie na jedno, czy dwa rozbiegania. W 2007 roku dobiegliśmy jako 40. zespół na 54 czas 15.17. To była ogromna satysfakcja. Jeśli biega się ze swoim partnerem życiowym to jest to - poza ogromną frajdą - ogromne wyzwanie. Łatwiej powiedzieć komuś obcemu: mam dość, nie biegnę, dajcie mi spokój, trudniej komuś, kogo się kocha. Niestety dla mnie biegi ultra są bardzo trudne ze względu na energetykę. Nie jestem w stanie spożyć tyle pokarmów, żeby mój organizm mógł funkcjonować na tak dużych obrotach. Stres przed biegiem powodował, że żołądek miałam zaciśnięty już na dwa dni przed zawodami, z kolei już w jego w trakcie, nie jestem w stanie przyjmować całej tej chemii. Po prostu, w którymś momencie zwracam wszystko, co nie jest czystą wodą. Pamiętałam też z pierwszego nieskończonego Rzeźnika, że dzień przed zawodami nie spożywamy w przydrożnych barach dziwnych potraw, mimo że wszyscy je chwalą. Zjadłam wątróbkę, absolutnie bez sensu. Czułam ją aż do ostatniego punktu podczas biegu.I nic już nie jest w stanie nam pomóc. jeśli poda się żelazo nawet w takiej formie na dzień przed- nie jesteśmy w stanie nic tym poprawić. Wracając do energetyki: ponieważ już na Połoninie Wetlińskiej jestem zupełnie bez energii, to miewam różne wizje, najczęściej mam wrażenie, że moja dusza jest nad połoniną, a tylko nogi się ciągną. Ciągle pytałam męża (wtedy narzeczonego, 2 rzeźnik był na 2 tygodnie przed naszym ślubem), kiedy dobiegniemy, a on nieustannie mnie oszukiwał, że to już za chwilę. Było ciężko, ale nie zniechęciłaś się. Pobiegłaś jeszcze raz i jeszcze raz... W kolejnym roku przygotowaliśmy się jeszcze lepiej, także logistycznie i zajęłiśmy 31 miejsce na 70 drużyn, a rok później byłam na początku ciąży, więc przyjechałam kibicować mężowi. Kolejnego Rzeźnika mieliśmy na sali porodowej - wtedy urodziła się naszą druga córeczka, ale następnego pobiegliśmy znowu razem. Mąż powiedział, że jednak mimo tego, ze narzekam mu podczas drogi, to najlepiej pobiec z najbliższą osobą. Byliśmy dobrze przygotowani tyle tylko, że z własnej głupoty postanowiłam na niecały tydzień przed Rzeźnikiem wystartować w Biegu Ursynowa na 5km. Biegło się świetnie,zrobiłam życiówkę, jednak podczas biegu poczułam ogromny skurcz z tyłu uda. Wydawało się, że rozmasowałam to i rozciągnęłam. Następnego dnia była Dycha w Legionowie i postanowiłam, że ponieważ tak dobrze mi poszło, pobiec także tam. Głupota straszna… ścigałam się i biegłam na 41 minut, skurcz w udzie narastał, a ja pod koniec nie mogłam nawet iść, skakałam na jednej nodze w czasie 43 minut. Było zbyt mało dni, żeby coś z tym udem zrobić… Wiedziałam, że nie będzie dobrze. Tym razem logistyka była trudniejsza. Na bieg musieliśmy zabrać naszą koleżankę, która na tę jedną dobę była nianią naszych córeczek. Bardzo chcieliśmy dobiec w 12 h i zrobić wersje hardcore czyli dodatkowe 20 km na Wołosta. Świetnie przygotowani logistycznie, ja oklejona plastrami, ruszyliśmy o świcie. Bolało cały czas, kombinowałam jak biec, żeby nie używać tej nogi. Podczas zbiegu poślizgnęłam się niestety na tej nodze - ból był nie do zniesienia, zaczęłam krzyczeć. Lekko rozciągnęłam nogę. Andrzej chciał, żebyśmy zeszli jeszcze na pierwszym przepaku - widziałam, jak mijają nas kolejne pary. Wzięłam leki przeciwbólowe, zakleiłam się mocniej i powiedziałam, ze dojdziemy do Cisnej. Był to łatwiejszy strategicznie punkt do zejścia - tam mieszkaliśmy. Jakoś udało się szybko maszerować. Cały czas miałam łzy w oczach, że pewnie nie uda nam się zrobić hardcore. Wiedziałam, że tak bardzo chciałby dobiec mój maż, że tyle trenował i należy mu się nagroda. On jednak chciał przede wszystkim zadbać o mnie. W Cisnej powiedziałam, że musimy biec dalej. Powiem szczerze, że ból jakiego doświadczyłam wtedy przez 16 h był ogromny, ale nie pamiętam już tego. Pamiętam tyle, że zrobiliśmy go razem ogromnym hartem ducha nas obojga. To był bieg dla mojego męża - bez niego nie miałabym ani ochoty, ani woli dalej kontynuować. Leczenie trwało 6 tygodni, miałam masywne naderwanie mięśnia i o bieganiu, a nawet chodzeniu przez kilka tygodni nie było mowy. W zeszłym roku, także w dniu zawodów urodziło się nasze trzecie dziecko - Wiktor. Co się zmieniło… Pierwsze zawody były bardzo kameralne, to była ogromna przygoda z dziką naturą. Ostatnie, w których brałam udział to była masa ludzi - właściwie nie było miejsca, żeby nie czuć oddechu innych zawodników. Dlaczego zdecydowałaś się wystartować po raz kolejny skoro wiedziałaś z czym to się je? Rzeźnik przyciąga jak magnes i uzależnia. Jeśli pobiegniesz raz, masz ochotę na więcej i to nie ze względu na piękne widoki. Powiem szczerze, że niespecjalnie pamiętam jakiekolwiek widoki z biegów. W lesie to i tak nic nie widać, a na Połoninach jestem już tak wyrypana, że nie w głowie mi oglądanie natury. Tym bardziej, że tam zawsze strasznie wieje, albo leje albo jest bardzo silne słońce. Po prostu człowiek ma ochotę unurzać się we własnym pocie, łzach, przetestować siebie. Na czym tak naprawdę polega największa trudność Biegu Rzeźnika? Największą trudnością tego biegu jest bieganie w parach. Wielu zawodników ukończyłoby ten bieg w zdecydowanie lepszym czasie niż z partnerem. Trzeba tu jednak podporządkować się słabościom partnera, współdziałać przez cały bieg. To wcale nie jest proste. Jeśli trafi się na dobrego partnera pod względem dopasowania psychicznego, da się osiągnąć wiele, w przeciwnym razie grozi to wielką kłótnią i walką. Jesteś biegaczką, ale przede wszystkim fizjoterapeutką z wieloletnim doświadczeniem. Czy takie zawody, jak Bieg Rzeźnika, mogą być przyczyną wielu kontuzji? Zdecydowanie tak.Sama opisałam swój głupi przykład. Takich przykładów jest znacznie więcej. Po pierwsze już na miesiąc przed zawodami, mamy wysyp kontuzji wynikających ze złego treningu: wtedy wszyscy chcieliby na szybko zrobić coś, żeby się uzdrowić na Rzeźnika. Zazwyczaj jednak kontuzja podczas 80-100km biegu wychodzi. Dużo zawodników schodzi z tego powodu z trasy. Rzeźnik dla nieprzygotowanego ciała jest rzeźnią. Zbiegi powodują uszkadzanie kolan, mięśni, śliskie kamienie powodują skręcenia stawów skokowych. Jak się przygotować do Biegu Rzeźnika? Na co zwrócić największą uwagę? Jest teraz duża moda na biegi górskie, a Bieg Rzeźnika też stał się trochę takim punktem, który każdy biegacz chciałby "odhaczyć". Zdarza się, że zapisują się ludzie, którzy nie są jeszcze gotowi. Na czym Twoim zdaniem polega największy problem? To rzeczywiście porażka. Tak jak nasz pierwszy Bieg Rzeźnika. Do tego biegu trzeba przygotować się i mięśniowo, treningowo, ale i psychicznie i logistycznie. Inaczej narażamy zarówno siebie jak i partnera na kontuzje, rozczarowanie i żal. Czy kobiecie trudniej jest zmierzyć się z takim dystansem? Może narażę się tu biegającym kobietom, ale myślę, że tak. Nie mamy aż tak dużej wrodzonej wytrzymałości i siły, o wiele więcej kosztuje nas fizycznie przygotowanie i przebiegnięcie takiego dystansu w górach. Psychicznie jesteśmy mocniejsze, to zdecydowanie. Ja jednak po takich zawodach jestem tak strasznie obolała, że nawet dziś na myśl o tym, czuje ból każdego odcinka ciała. Pobiegłabyś jeszcze raz? Chciałabym. To zdecydowanie jedno z najmocniejszych doznań biegowych. I zdecydowanie chciałbym pobiec z mężem. Chociaż jest to dla mnie ciężka sprawa, bo wiem, że chciałby walczyć, a ja aż tak mocno jak on nie mogę. Dla niego to też trudne zadanie, bo wie, że jestem słabsza od niego fizycznie. Mimo wszystko, gdybym miała biec jeszcze raz, to tylko z nim. Życzę Ci w takim razie tego, żebyście przynajmniej jeszcze raz zrobili to razem! Dziękuję.
Transvulcania już jutro - ultra igrzyska na Wyspach Kanaryjskich!
W najbliższą sobotę kilkunastu Polaków wystartuje prawdopodobnie w najbardziej prestiżowym biegu na ultra dystansie na świecie: Transvulcania
10 maja na La Palmie, jednej z siedmiu dużych Wysp Kanaryjskich, zapowiada się prawdziwy wyścig gwiazd na dystansie ultramaratońskim. W zawodach na 73km z sumą przewyższeń 8525m weźmie udział ponad 2000 osób w tym właściwie wszyscy najlepsi "ultrasi", a także Marcin Świerc (Salomon Suunto Team), który w ubiegłym roku zajął świetne 9. miejsce i ponownie będzie walczył z najlepszymi. Dakota Jones (1. miejsce w 2012 r.) powraca po roku przerwy! Będą też takie wielkie gwiazdy jak: Kilian Jornet (3 miejsce w 2012 r. i 1 miejsce w 2013 r.) oraz Emelie Forsberg (1 miejsce w 2013 r.), Anna Frost (1 miejsce w 2012 r.) która również wraca po roku przerwy. Zobaczymy także Luisa Alberto Hernando (2 miejsce w 2013 r.), Sage’a Canaday (3 miejsce w 2013 r.) oraz Timothy Olsona (4 miejsce w 2013 r.).A gwiazdozbiór na tym się nie kończy… Amerykanie mają swoich mocnych przedstawicieli: Sage Canaday (zespół Hoka One One ) trzeci w zeszłym roku, przyjeżdża prosto z jego drugiej wygranej w Tarawera w Nowej Zelandii oraz łączy siły z Timothy Olsonem (The Nort Face), który z powodzeniem rozpoczął sezon na trzecim miejscu w ostatnim Transgrancanaria 2013. Bardzo silnie obsadzona jest hiszpańska elita. Wśród zawodników tej narodowości zobaczymy między innymi: Luisa Alberto Hernando (Adidas) – zawsze na podium, Tofola Castanyer (Salomon) ,który dzielnie walczył na Gore-Tex Transalpine i zdobył 3 miejsce, Agustí Roc (INOV - 8), kolejny zawodnik to Jordi Bes SWS (FEEC) zwycięzca biegu CCC w ramach UTMB. Z Francji możemy spodziewać się - zwycięzcy UTMB Xaviera Thevenarda (TNF), który zajął 11 miejsce w 2013 r. Z jego strony na pewno możemy liczyć na walkę o miejsce na podium. Patrick Bringer ( SIGVARIS Sport ) wraz z Martinem Gafurri (New Balance) zapowiadają walkę o wysokie miejsca. Sylvain Couchaud ( Mizuno ), 4. w Mont- 80K Blanc również będzie się liczył w walce o najlepsze pozycje. Wśród elity znajdziemy również Philippa Reitera (Salomon Germany) który zakończył doskonałą 12 lokatą w zeszłym roku, oraz Floriana Neuschwandera (ranking 16th ISF), który podobnie jak wielu nowicjuszy, będzie chciał namieszać w stawce z prawie 2 tysiącami biegaczami uczestniczącymi w tym kultowym biegu. Z Wielkiej Brytanii zapowiada się także imponujący gwiazdozbiór. Tom Owens (Salomon), drugi zaraz za Kilianem w Kima w 2012 roku, jest już gotowy do sezonu po małej przerwie. Ricky Lightfoot (Salomon), Stu Air (SCOTT Sports) i Robbie Britton (Inov-8) uzupełniają liczną grupę zawodników z wysp.
Jeziorak Challenge: wyścig, jakiego w Polsce nie było
7 czerwca nad Jeziorakiem biegacz stanie do rywalizacji z żeglarzem
Za miesiąc - 7 czerwca - najdłuższe jezioro w Polsce będzie areną niecodziennego pojedynku. Biegacz stanie tam do rywalizacji z żeglarzem. Kto pierwszy pokona jeden z siedmiu nowych cudów Polski? Jezioro Jeziorak to jezioro rynnowe, najdłuższe naturalne jezioro w Polsce, największe na Pojezierzu Iławskim i trzecie po Śniardwach i Mamrach w “Krainie Tysiąca Jezior”. Stanowi część szlaku Kanału Elbląskiego. W 2012 roku Jeziorak uznany został przez czytelników magazynu podróżniczego „National Geographic Traveler” za jeden z siedmiu nowych cudów Polski. 7 czerwca – w niecodzienny sposób – dwóch zawodników, reprezentujących różne dyscypliny sportowe, pokaże, że Jeziorak i jego okolice to doskonały teren do wszelkich aktywności wodnych i lądowych. Obaj pochodzą z Iławy. W ramach wyścigu „Jeziorak Challenge” pokonają trasę o długości 70 km. Michał Złotowski, który specjalizuje się w biegach górskich, obiegnie Jeziorak dookoła. Michał Złotowski specjalizuje się w biegach górskich. Trasa, którą pokona, wiedzie przez obszar Parku Krajobrazowego Pojezierza Iławskiego, jednego z najatrakcyjniejszych obszarów przyrodniczych w kraju. Karol Górski, znany żeglarz, który wielokrotnie reprezentował Iławę w regatach meczowych, popłynie z południa na północ i z powrotem. Żeglować będzie jachtem regatowym klasy 730. Start i metę zaplanowano w Iławie, na południowym krańcu najdłuższego jeziora w Polsce. W czasie wyścigu powstawać będą zdjęcia do spotu promocyjnego Jezioraka. Kamery umieszczone zostaną na jachcie, na samochodzie, który będzie towarzyszyć biegaczowi, a także na dronach, które będą wykonywać ujęcia z powietrza. Położenie zawodników będzie można śledzić dzięki specjalnej aplikacji na profilu „Jeziorak Challenge” na Facebooku. Tam też, dzięki kamerom, które rejestrować będą przebieg wyścigu, odbywać się będzie relacja na żywo. Organizatorem wyścigu jest miasto Iława, a współorganizatorami – firma Sailing Event, Nadleśnictwo Iława oraz Zespół Szkół Ogólnokształcących im. Stefana Żeromskiego w Iławie. Wyścig wspierają firmy Salomon, Suunto, Agisko, PowerGym, Sportslab, Bricomarche, Rainmaker Yacht Club i hotel Port 110. Partnerem technicznym „Jeziorak Challenge” jest firma Kolaj FX, a partnerami medialnymi magazyn „Wiatr” i „Outdoor Magazyn”. Przygotowania do wyścigu śledzić można na profilu „Jeziorak Challenge” na Facebooku.
Dziś o północy w miejscowości Andratx startuje 107km bieg górski Ultra Mallorca. W zawodach bierze udział około 1000 zawodników z całego świata, w tym min. Magda Łączak i Paweł Dybek z Mielca
Magda Łączak i Paweł Dybek z Mielca (Salomon Suunto Team), pierwsze szlify w tej trudnej imprezie zdobywali już w ubiegłym roku: Magda wygrała wśród kobiet, a Paweł był trzecim mężczyzną na najdłuższej trasie. W tym roku chcą ponownie powalczyć o najlepsze miejsca, a przy okazji poprawić swoje czasy i przygotować się do pozostałych startów w sezonie. Dzisiejszej nocy i jutro czeka ich ponad 4200m przewyższenia, techniczne ścieżki, piękne widoki i sprawdzian siły psychicznej: to pierwszy długi start w sezonie i pierwsze ultra od kilku miesięcy… Meta usytuowana jest w malowniczo położonej Pollença a limit czasu wynosi 24h. Przypomnijmy, że zwycięski czas Magdy w 2013 roku wyniósł 14h 08min 01sek, a Pawła 12h 01min 15sek. Powodzenia!
4Deserts: Polacy ukończyli pustynny ultarmaraton w komplecie
Czterech Polaków – Andrzej Gondek, Daniel Lewczuk, Marek Wikiera i Marcin Żuk, ukończyło w komplecie pierwszy etap ekstremalnych zawodów 4Deserts - cyklu biegów ultramaratońskich na czterech pustyniach: jordańskiej Wadi Ramm, Gobi, Atakamie i Antarktydzie
- Pierwszy bieg odbył się w dniach 16-22 lutego. Ze względów bezpieczeństwa organizator - firma Racing The Planet z siedzibą w Hongkongu - przeniósł zawody z egipskiej Sahary na jordańską pustynię Wadi Ramm. Wczoraj w południe 250 km trasę ukończyło 172 zawodników (27 kobiet i 155 mężczyzn) z 30 krajów świata. Trasa była podzielona na 6 odcinków, z których najdłuższy liczył aż 86,3 km. W jego trakcie znaleźliśmy się na wysokości 371 m.n.p.m, aby 12 km później być już na 1456 m.n.p.p.m. Jordania nie jest bowiem płaskim krajem, a pustynia to nie tylko piach. Zawodnicy finiszowali na terenie starożytnej Petry, umieszczonej na liście światowego dziedzictwa UNESCO - poinformował Marcin Żuk, uczestnik biegu, będący jednocześnie rzecznikiem polskiej grupy. Jordański wyścig zakończył się zwycięstwem miejscowego biegacza (Salameh Al Aqra), który wynikiem 22:44:09 ustanowił rekord trasy. Wśród pań tryumfowała Australijka Sandy Suckling (31:29:00). Miejsca Polaków: 12. Andrzej Gondek, 21. Marek Wikiera, 67. Marcin Żuk i 89. Daniel Lewczuk. Kolejne biegi rozpoczną się: przez pustynię Gobi (Chiny) – 30 maja, Atakamę (Chile) – 5 października oraz Antarktydę – 1 listopada. Dotychczas żaden Polak nie ukończył całego cyklu imprezy, organizowanej od 2006 roku. Ukończenie wszystkich czterech biegów w ciągu jednego roku gwarantuje wejście do elitarnego klubu 4Deserts Grand Slam (Wielki Szlem). Obecnie jest na świecie zaledwie 28 osób, którym udało się tego dokonać, w tym tylko siedmiu Europejczyków. W 2014 roku wyzwanie sięgnięcia po 4Deserts Grand Slam zadeklarowało 21 osób, w tym 4 naszych rodaków. - To co zrobiliśmy w miniony tydzień było dla organizmu ogromnym wysiłkiem. Musieliśmy biec z ekwipunkiem na plecach, w którym oprócz wymaganego sprzętu znajdowało się pożywienie na siedem dni przebywania na pustyni. Organizator zapewnił tylko wodę, namiot i opiekę medyczną. Przeciętny plecak ważył 12 kg - mówi Marcin Żuk. Polscy zawodnicy mówią o sobie, że są profesjonalnie przygotowanymi amatorami: - Pragniemy aby nasze bieganie było powiązane z celem charytatywnym. Począwszy od pustyni numer 2, czyli Gobi (1-7 czerwca) ultramaratoński wysiłek będzie miał nie tylko wymiar sportowy, ale i społeczny. Obecnie trwają prace nad projektem. Szczegóły ujawnimy niebawem – zakończył Żuk. Informacje dotyczące projektu 4Deserts są dostępne na stronie internetowej www.4deserts.pl
4Deserts: polski team wczoraj wyruszył na podbój pustyni
4 pustynie, 4 Polaków i 1000 kilometrów w piekielni trudnych warunkach. Wczoraj rozpoczął się pierwszy etap biegu 4Deserts
4 pustynie, 4 Polaków i 1000 kilometrów w piekielni trudnych warunkach. Wczoraj rozpoczął się pierwszy etap biegu 4Deserts 4Deserts to cykl biegów ultramaratońskich na 4 pustyniach świata: Saharze, Gobi, Atacamie i Antarktydzie. Do tej pory nie ukończył go żaden Polak, ale kiedyś musi być ten pierwszy raz. - Startujemy we czterech: Andrzej Gondek, Daniel Lewczuk i ja, więc któremuś z nas na pewno uda się zakończyć cały cykl biegów - powiedział mi na początku lutego, podczas wspólnej przebieżki Marcin Żuk. Dowiedziałam się, że panowie trenują osobno, każdy według własnych możliwości i tak też będą biec. Wspólną grupę stworzyli po to, by pokazać, że Polak też potrafi. Na każdej z czterech pustyni zawodnicy muszą pokonać 250 kilometrów w ciągu kilku dni. - Przebiec maraton to nie jest wielki wyczyn, po odpowiednim przygotowaniu każdy może to zrobić. Wyczynem jest wstać następnego dnia i zrobić to raz jeszcze, a potem raz jeszcze i jeszcze - powiedział Marcin i właśnie to robi na pustyni w Jordanii. Jakie były wrażenia zawodników, gdy już dotarli na miejsce? 4Deserts to naprawdę bardzo złożone i światowe przedsięwzięcie. Znakomita organizacja i świetna koordynacja. Jako przykład można podać, że medical team to 8 osób z najlepszych amerykańskich i kanadyjskich uczelni medycznych na czele ze Stanford. Zresztą Stanford Medical School jest partnerem 4Deserts.com Szef powiedział tak: „Nasz priorytet to zadbać o to, by każdy uczestników przeżył tę przygodę”. Na spotkaniu podano wszystkie szczegóły najbliższego tygodnia, w tym nawet temperaturę, która według prognoz wyniesie w szczycie formy 25-28st w zależności od dnia. Dobra wiadomość jest taka, że 90km etap (najdłuższy etap biegu, pozostałe są o połowę krótsze) skrócono do 86 (kosztem wydłużenia tego 35 na 39). Zła wiadomość jest taka, że na tym etapie będzie 1100 m przewyższenia! Jeśli ktoś z Was myślał, że pustynia jest płaska to się mylił. Punkty kontrolne/medyczne/wodne będą co 10 km i na mecie każdego etapu. Trzymamy kciuki Panowie! Przygotowania można podglądać na bieżąco na profilu na facebooku: https://www.facebook.com/4desertspolska
4Deserts jeden z najtrudniejszych biegów świata
4Deserts to cykl biegów ultramaratońskich na 4 pustyniach świata: Sahara, Gobi, Atacama i Antarktyda. Nie ukończył go żaden Polak
Przebiec maraton: to cel i wyczyn dla wielu. Cykl długi treningów, a później walka z własnymi słabościami. Trzeba być nie tylko sprawnym fizycznie, ale przede wszystkim silnym psychicznie. To wyobraźmy sobie teraz inne zadanie: pokonać 1000km, w pełnym ekwipunku, biegu po 250km w 4 ekstremach: upał, wiatr (Gobi, Chiny), najbardziej sucha pustynia na świecie (Atakama, Chile) oraz Arktyka, której przedstawiać nikomu nie trzeba. Taki cel wyznaczyli sobie czterej śmiałkowie: Andrzej Gondek, Daniel Lewczuk, Marek Wikiera i Marcin Żuk. - Już za 3 tygodnie (16-22 lutego) weźmiemy udział w Sahara Race (Jordania), pierwszym z 4 ultramaratonów Grand Slamu - mówią podekscytowani. - Cel jest charytatywny: ale o tym po powrocie z Jordanii. Każdy z uczestników 4Deserts w sumie przebiegnie 1000 km. Warunki są ekstremalne: pustynne, o zmiennym klimacie i ukształtowaniu terenu. Jest to dla organizmu ogromny wysiłek tym bardziej, że podczas samego biegu zawodnik przemieszcza się z ekwipunkiem na plecach, w którym oprócz wymaganego sprzętu musi mieć pożywienie na 7 dni przebywania na pustyni. Organizator zapewnia tylko wodę, namiot i opiekę medyczną. Jak wyglądają przygotowania do takiego biegu? O tym opowiedział nam Andrzej Gondek Przygotowania bezpośrednie pod start w 4deserts rozpocząłem w sierpniu 2013 więc praktycznie mam już za sobą 6 miesiąc intensywnych treningów. W ramach przygotowania fizycznego współpracuję z trenerem Wojtkiem Staszewskim. Na 3 tygodnie przed pierwszym startem, plan tygodniowy obejmuje 9 godzin treningu w podziale na 5 jednostek treningowych. Łączny tygodniowy kilometraż powinien wynieść ok. 115-120km. Siła biegowa - podbiegi, crossy, interwały, bieg z narastająca prędkością, długie wybiegania 3h+3h z plecakiem o wadze 5kg to podstawowe zadania na najbliższy tydzień. Po prostu żyć nie umierać :) W minioną niedzielę - pokonanie dystansu 25km po Lesie Kabackim, w pięknej zimowej scenerii, w kopnym śniegu z 5 kg plecakiem zajęło mi 2h. Jednak nie czas biegu a warunki, w których biegałem, były dodatkową wartością treningu - to była pustynia w wersji zimowej: kopny śnieg, niestabilne i nierówne podłoże sprawiło, że czułem po treningu te mięśnie, o których istnieniu zazwyczaj nie pamiętam;). I takie warunki już chyba na zewnątrz będą panowały do 14 lutego, czyli do wyjazdu do Jordanii. Sprzęt. Sprzęt już właściwie skompletowany. Jedyny znak zapytania to buty, ale na koniec tygodnia już wszystko będzie jasne. Badania wydolnościowe przeszedłem pozytywnie, trochę dają znać o sobie kolana. Teraz jedyna obawa to aby w końcowej fazie przygotowań nie złapać kontuzji. Trzymamy kciuki! Przygotowania można podglądać na bieżąco na profilu na facebooku: https://www.facebook.com/4desertspolska