National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T13:24:38.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Uchodźcy z Ukrainy dzielą się wstrząsającymi historiami. „Połowę serca zostawiłam za sobą”
items: Branża turystyczna pomaga uchodźcom z Ukrainy. Darmowe noclegi i przejazdy to nie wszystko
items: „Afgańska dziewczyna” Sharbat Gula została ewakuowana z Afganistanu do Włoch
items: Tak wygląda życie w obozie dla uchodźców. Reportaż z Lesbos
items: Caminantes, czyli wenezuelscy uchodźcy. "Poznałam część Kolumbii, do której zagraniczni turyści rzadko zaglądają"
items: W Paryżu podpisano protokół o korytarzach humanitarnych. Do Europy przyleci 300 uchodźców z Bliskiego Wschodu
items: Nie da się tego oglądać obojętnie! Przejmujące zdjęcia śpiących dzieci, które musiały uciekać przed wojną
items: "Skakanka z kabla". Poruszający reportaż z obozu-miasta
items: Wojna, bieda i niedoścignione ambicje. Paul Salopek o tym, dlaczego ludzie porzucają swoje domy
items: Codzienność nieletnich mężatek, które uciekły przed wojną w Syrii [FOTOREPORTAŻ]
items: 732 sieroty uciekły przed wojną na Nową Zelandię. Polscy uchodźcy w XX wieku
items: Tak ucieka się przed śmiercią... Zobacz poruszający fotoreportaż użytkownika naszej strony
items: W tym więzieniu ludzie mieszkają z własnej woli. To azyl dla uchodźców [FOTOREPORTAŻ]
items: To najbardziej prześladowana mniejszość etniczna. Zobacz Rohingjów na zdjęciach fotografa National Geographic
items: Poprzez historię do współczesnego Iranu. Radosław Fiedler śladami polskich uchodźców
items: Ucieczka z Korei Północnej
items: Ta historia wyciska łzy! Kunkush to kot, który z Grecji dotarł za swoją rodziną aż do Norwegii
items: Ci ludzie uciekli przed piekłem. Poruszające zdjęcia uchodźców, którzy zamieszkali w opuszczonej szkole
items: Jak to jest, gdy tysiące uchodźców przechodzą przez twoją wieś
items: Co zabierzesz, gdy masz 10 minut na opuszczenie domu? Ten film zostawi w tobie ślad
items: Uratowani z morskiej burzy. Setki żyją, tysiące wciąż giną
items: To nie są liczby! Setki, tysiące uchodźców – to rodziny, matki, ojcowie i dzieci [RELACJA Z LIBANU cz. 3.]
items: Mały samochód, który robi wielką różnicę – mobilna klinika stworzona przez Polaków dla uchodźców z Syrii [RELACJA Z LIBANU cz. 2.]
items: Gdy wybuchła wojna, liczba mieszkańców tego miasteczka się podwoiła. Liczba domów już nie [RELACJA Z LIBANU cz. 1.]
items: Patrząc na nie trudno być obojętnym. Kartki świąteczne, które pokazują realistyczne święta

Uchodźcy z Ukrainy dzielą się wstrząsającymi historiami. „Połowę serca zostawiłam za sobą”
type: item
date: 2022-03-09T10:58:03.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: rosja
subject: Travel
subject: uchodźcy
subject: ukraina
subject: wojna
subject: Wolny czas
description: Z dnia na dzień stracili domy, a ich rodziny rozdzielono. Szukając schronienia w Polsce, uchodźcy z Ukrainy zastanawiają się, co będzie dalej. Są ich już setki tysięcy.
encoded: W tym artykule: Uchodźcy z Ukrainy szukają schronienia w Europie. Każda ucieczka to wielki rodzinny dramat „Masz wybór: uratuj dzieci albo zostań z mężem” Historie uchodźców uciekających z Ukrainy Pobudka przy wybuchach. Szukanie paszportu w pośpiechu. Traumatyczna podróż pociągiem po ciemku, aby uniknąć rosyjskich wojsk. Nadzieja na „przytulny kąt”, w którym będzie można się schronić. Historie uchodźców są pełne żalu. Łączy je cierpienie. Zapewne nie da się go uniknąć w sytuacji, gdy ponad milion osób jest zmuszonych do opuszczenia swoich domów i stawienia czoła surowej rzeczywistości. Uchodźcy z Ukrainy szukają schronienia w Europie. Każda ucieczka to wielki rodzinny dramat Irina Lopuga była jedną z uchodźczyń jadących przed dwa dni w sznurze samochodów do położonego niedaleko granicy Przemyśla. Razem z mężem mieli wystarczająco dużo czasu, żeby porozmawiać. Tym razem nie o marzeniach o kupnie własnego domu czy zwiedzaniu Egiptu, ale o przetrwaniu. „Rozmawialiśmy o tym, że cały świat wywrócił się do góry nogami”. Kiedy dotarli do granicy, musieli się rozstać. Ukraińcy w wieku od 18 do 60 lat otrzymali rozkaz pozostania w domu i wspierania ruchu oporu. Dołączają do nich kobiety, które po raz pierwszy trzymają w dłoniach broń oraz cywile gotujący pierogi i przygotowujący koktajle Mołotowa. Mąż Iriny pomagał w ewakuacji kościoła w Kijowie. Tuż przed wyjazdem „odwrócił się i wybuchnął płaczem”. Potem ona, dzieci, ich pies – wszyscy pobiegli. „Masz wybór: uratuj dzieci albo zostań z mężem” Teraz stanowią niewielką część jednej z największych fal uchodźców od dziesięcioleci. Wszyscy próbują znaleźć własny kąt w podenerwowanej Europie. Obawiając się o własne bezpieczeństwo, Europejczycy - zwłaszcza Polacy - witają wyczerpanych Ukraińców na przejściach granicznych. – Bardzo trudno jest zostawić męża w domu. Masz wybór: uratuj dzieci lub zostań z nim – mówi Neyla Tkaczenko. Uchodźcy z Ukrainy próbują zaznać trochę normalności w namiotach w punkcie przyjmowania uchodźców w …

uchodzcy-z-ukrainy-dziela-sie-wstrzasajacymi-historiami-polowe-serca-zostawilam-za-soba-f9f8b7a.jpeg
width: 1800
height: 1152

Branża turystyczna pomaga uchodźcom z Ukrainy. Darmowe noclegi i przejazdy to nie wszystko
type: item
date: 2022-03-02T12:02:32.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: rosja
subject: Travel
subject: uchodźcy
subject: ukraina
subject: wojna
subject: Wolny czas
description: Uchodźcy wysiadający na dworcach kolejowych i autobusowych w Polsce często pytają, jak dostać się pod konkretny adres lub gdzie mogą wykupić nocleg. Branża turystyczna wyszła naprzeciw ich potrzebom.
encoded: W tym artykule: Branża turystyczna łączyły siły w pomocy dla uchodźców Te informacje mogą pomóc uchodźcom Bezpieczny powrót do Europy i bezpłatne noclegi Agresja Rosji wobec Ukrainy jest odczuwalna niemal na całym świecie. Od rozpoczęcia rosyjskiej inwazji z Ukrainy uciekło już ponad pół miliona osób. Uchodźcy najczęściej szukają schronienia w Polsce. Tysiące Ukraińców przekroczyło też granice ze Słowacją, Rumunią, Mołdawią i Węgrami. Branża turystyczna łączyły siły w pomocy dla uchodźców Z kraju objętego wojną uciekają ludzie w różnym wieku i o różny statusie materialnym. Część z nich ma w Polsce rodzinę lub przyjaciół. Niektórzy dopiero na miejscu szukają noclegów. Jeszcze inni do Polski przyjeżdżają na chwilę, żeby stąd wyjechać dalej na zachód. Jeszcze zanim liczba uchodźców z Ukrainy zaczęła być podawana w setkach tysięcy, Polacy zmobilizowali się i zaczęli organizować zbiórki żywności, odzieży oraz środków medycznych. W wielu miejscach magazyny są już pełne. Tu znajdziesz listę zaufanych organizacji niosących pomoc Ukraińcom. W pomoc Ukraińcom angażuje się też branża turystyczna. Dla większości uchodźców przekroczenie polskiej granicy to nie koniec podróży, a jedynie początek jej kolejnego etapu. PKP Intercity jako jedno z pierwszych przedsiębiorstw turystycznych w Polsce zaoferowało pomoc uciekającym przed wojną. Od 26 lutego wszyscy obywatele Ukrainy mogą poruszać się pociągami obsługiwanymi przez przewoźnika za darmo. Do bezpłatnego biletu upoważnia ukraiński paszport. Taka forma pomocy ma potrwać co najmniej przez kolejne cztery tygodnie. Wzorem PKP Intercity darmowe przejazdy dla uchodźców z Ukrainy zaoferowały również Koleje Wielkopolskie, Koleje Mazowieckie, Koleje Dolnośląskie oraz Śląskie. Podobną akcję zorganizował również Flixbus. W mediach społecznościowych przewoźnika czytamy, że zgłoszenia na bezpłatne podróże z Przemyśla i Rzeszowa są przyjmowane online. Bezpłatne bilety można także nabyć w aplikacji Koleo.pl. Rosjanie zniszczyli największy samo…

branza-turystyczna-pomaga-uchodzcom-darmowe-noclegi-i-przejazdy-to-nie-wszystko-4de3bbb.jpeg
width: 4000
height: 2667

„Afgańska dziewczyna” Sharbat Gula została ewakuowana z Afganistanu do Włoch
type: item
date: 2021-11-26T10:33:57.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: afganistan
subject: Travel
subject: uchodźcy
subject: włochy
description: W latach 80. Sharbat Gula stała się symbolem afgańskiego konfliktu i wojen. Dopiero teraz bezpiecznie opuściła ojczyznę.
encoded: W tym artykule: Sharbat Gula – „afgańska dziewczyna” z okładki National Geographic Kryzys uchodźczy Sharbat Gulę zna cały świat, choć pewnie mało kto wie, że tak właśnie nazywa się słynna „afgańska dziewczyna” z okładki National Geographic (1985 r.). Jej zielone oczy i przeszywające spojrzenie z miejsca stały się nieoficjalnym symbolem wojen oraz uchodźców. Mimo sławy jej życie nieszczególnie się zmieniło. Sama Sharbat długo nie wiedziała, że jest rozpoznawalna za granicą. Fatima jest pierwszą kobietą-przewodnikiem w Afganistanie. „Wyzwania zawsze były częścią mojego życia” Bycie przewodnikiem, oprowadzanie ludzi po mieście, często wiąże się z koniecznością zejścia z utartych szlaków. Jednak Fatima musiała wręcz wytyczyć swoją drogę na nowo. 22-latka jes... Sharbat Gula – „afgańska dziewczyna” z okładki National Geographic Lata mijają, a „afgańska dziewczyna” nadal nie została zapomniana przez media. Dziś to już dojrzała, blisko 50-letnia kobieta. Do niedawna mieszkała w Afganistanie zajętym przez talibów. To już czas przeszły, bo w obawie o swoje życie, podobnie jak setki afgańskich rodzin, zwróciła się z prośbą o pomoc do włoskiego rządu. Jak poinformowali przedstawiciele biura premiera Mario Draghiego, kobieta została już ewakuowana do Włoch, gdzie umieszczono ją w „bezpiecznym schronieniu”. Nie wiadomo, kiedy dokładnie Afganka przyleciała do Rzymu. Sharbat nie jest wyjątkiem. Jej przeniesienie do Włoch to część większego programu ewakuacji obywateli Afganistanu do Włoch. Na miejscu jest im udzielane wsparcie nie tylko finansowe, ale też pomoc w zintegrowaniu się z nowym, obcym kulturowo społeczeństwem. Historia Sharbat Guli nie jest wesoła. Kobieta straciła oboje rodziców podczas ataku radzieckich wojsk na jej wioskę. Następnie razem z babcią i rodzeństwem trafiła do obozu dla uchodźców w Pakistanie. Właśnie tam powstało słynne zdjęcie. Nastoletnia wówczas Sharbat uczęszczała na zajęcia do nieoficjalnej szkoły. Do 2002 r. nie wiedziała, że jej twarz jest znana n…

afganska-dziewczyna-sharbat-gula-zostala-ewakuowana-z-afganistanu-do-wloch-71cb640.jpeg
width: 960
height: 540

Tak wygląda życie w obozie dla uchodźców. Reportaż z Lesbos
type: item
date: 2021-10-15T09:29:16.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: afganistan
subject: grecja
subject: obozy dla uchodźców
subject: syria
subject: uchodźcy
subject: Wolny czas
description: Jeszcze kilka miesięcy temu moja wiedza o tej greckiej wyspie ograniczała się do znajomości kilku teorii tłumaczących jej nazwę. Dziś kiedyś słyszę Lesbos, myślę o tysiącach uchodźców, którzy utknęli u bram Europy. Latem 2021 r. mogłem poznać ich lepiej.
encoded: W tym artykule: Solidarna codzienność Małe wielkie marzenia Uchodźcy podają czas w miesiącach Podziel się wszystkim, co masz Wychowani w obozie Lesbos to nie jest popularny kierunek wakacyjny. Mimo że ta przepiękna wyspa leży zaledwie kilka kilometrów od Turcji, wczasowicze konsekwentnie jej unikają. Kiedy mówię, że te wakacje spędzam razem ze wspólnotą Sant'Egidio w Grecji na Lesbos, moi rozmówcy zazwyczaj dziwią się albo myślą, że sobie z nich żartuję. Ja sam nie wiem jeszcze, co mam myśleć. Lecę do obozu dla uchodźców. Co i kto mnie tam zastanie? Najbardziej boję się tego, że psychicznie nie wytrzymam cierpienia ludzi, zwłaszcza kobiet i dzieci. Z listy książek, które miały mnie do tego wyjazdu przygotować, nie przeczytałem żadnej. Bo czy na takie spotkanie da się w ogóle przygotować? Solidarna codzienność Szybko wchodzę w rytm życia na Lesbos. Każdy dzień ma taki sam rozkład jazdy. Po wspólnym śniadaniu rozjeżdżamy się do Szkoły Pokoju lub Szkoły Angielskiego. Nie mam jeszcze dzieci i nie wiem, jak się z nimi bawić, dlatego wybieram pomoc w nauce dorosłym. Klasa liczy ponad 30 osób, a poziom jest bardzo zróżnicowany. Są uczniowie, którzy znają angielski w stopniu komunikatywnym, ale większość z nich dopiero uczy się przedstawiać i opowiadać o sobie. Największym wyzwaniem dydaktycznym są dla nas osoby, które nie potrafią pisać. Podczas pierwszej lekcji dosiadam się do rodzeństwa z Syrii. Dwie nastoletnie siostry pilnie notują wszystko to, co pojawia się na tablicy. Ich nieco młodszy brat wydaje się zagubiony. Zaglądam mu do zeszytu i widzę, że nie zna alfabetu łacińskiego. Stara się coś pisać, ale litery są koślawe. Mimo bariery językowej udaje nam się dogadać. – Na Lesbos jesteśmy od 18 miesięcy. Nie podoba mi się w obozie. Są szczury i węże – mówi Faris prostymi zdaniami. W trakcie lunchu rozmawiam też z jego siostrami. Są nieufne, ale wcale im się nie dziwię. Jestem nowy, a one w swoim krótkim życiu już wielokrotnie zdążyły zawieść się na innych ludziach. Krót…

oboz-dla-uchodzcow-na-lesbos5-420a58a.jpeg
width: 3000
height: 1786

Caminantes, czyli wenezuelscy uchodźcy. "Poznałam część Kolumbii, do której zagraniczni turyści rzadko zaglądają"
type: item
date: 2021-04-22T06:42:34.000Z
subject: Adventure
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: kolumbia
subject: koronawirusy
subject: obozy dla uchodźców
subject: pandemia
subject: peru
subject: Społeczeństwo
subject: Travel
subject: uchodźcy
subject: wenezuela
subject: wolontariat
description: Im dalej od granicy, tym miejscowi Kolumbijczycy są mniej chętni do pomocy. W Ekwadorze opinie są podobne. Wenezuelscy imigranci przynieśli przestępczość, bez nich nie było tylu kradzieży ani morderstw, słyszałam to od wielokrotnie podczas podróży - pisze Ewa Treszczotko, podróżniczka, która w czasie pandemii postanowiła przemierzyć drogę z Bogoty do Rio de Janeiro. W czasie swoich podróży pracuje jako wolontariuszka, m.in. w ośrodkach dla uchodźców.
encoded: W Bogocie na dworcu autobusowym Salitre rozsypują mi się miętówki. Nastolatek siedzący obok spontanicznie pomaga mi posprzątać ten bałagan. Zaczynamy rozmawiać. Próbował dostać się na Curacao, ale przez wygasający paszport musi wrócić do ojczyzny, aby wyrobić nowy. Chłopak biegnie do dworcowego sklepu i kupuje mi kawę, croissanta i jabłko. Nie wiem, co powiedzieć. To ja czekam na autobus do Pamplony, gdzie będę wolontariuszką w organizacji pozarządowej pomagającej wenezuelskim uchodźcom, a już 7 km od lotniska to wenezuelski, chudy jak szkapa, w rozwalających się klapkach nastolatek stawia mi kawę. Muszę marnie wyglądać po 3 pociągach, 2 samolotach i 2 taksówkach, od kiedy wyruszyłam z domu na Podlasiu 30 godzin temu. Chłopak opowiada, że kilka lat temu grał w piłkę nożną w reprezentacji juniorów w Wenezueli i dzięki sportowi miał więcej możliwości rozwoju. Aby się odwdzięczyć, pożyczam mu śpiwór na nocną podróż. Jedzie do Cucuty tym samym autobusem. Wiem, że będzie zimno. Ja mam kurtkę, bluzę i skarpety, a on nie. Tacy są Wenezuelczycy, podzielą się tym co mają, choć ostatnimi laty mają tak niewiele. Pokaleczone stopy, problemy żołądkowe i ból głowy to najczęstsze, codzienne dolegliwości caminantes (fot. Ewa Treszczotko) 400 kanapek, dwa wiadra ciastek On The Ground International to mała organizacja charytatywna, którą założyła Bethani King, młoda Amerykanka, która sama była wolontariuszką w Libanie, 12 km od granicy z Syrią i na greckiej wyspie Lesbos w obozie afgańskich uchodźców. Jest nas kilkoro, ja z Polski, Kanadyjka, dwie Amerykanki, kilku Kolumbijczyków i Wenezuelczycy. Co wieczór robimy 400 kanapek, rano kolejne 400. Gotujemy 600 jajek, przygotowujemy dwa wiadra ciastek, skrzynkę bananów, worek mandarynek i kilka butli z wodą. Tak zaczyna się dzień na wolontariacie. Dzielimy się na dwie grupy. Ktoś jedzie z lokalnym kierowcą w góry, w stronę Bucaramangi, aż do wybudowanego przez organizację schroniska w La Laguna. Druga grupa jedzie w stronę Cucuty, gdzie …

placeholder-166c115.jpg
width: 600
height: 400

W Paryżu podpisano protokół o korytarzach humanitarnych. Do Europy przyleci 300 uchodźców z Bliskiego Wschodu
type: item
date: 2021-04-16T11:48:49.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: europa
subject: francja
subject: uchodźcy
description: Kryzys uchodźczy szybko zszedł z pierwszych stron najważniejszych gazet na świecie, ale problem jest cały czas aktualny. Z powodu wojny oraz ubóstwa tysiące ludzi z Bliskiego Wschodu, oraz Afryki szukają schronienia głównie w państwach europejskich. 300 z nich już niedługo będzie mogło rozpocząć nowe życie we Francji.
encoded: W tym artykule: Korytarze Humanitarne dla uchodźców w Europie Sytuacja uchodźców w pandemii Kolejny przełom w sprawie uchodźców ubiegających się o schronienie nad Loarą. Francuscy ministrowie spraw wewnętrznych i zagranicznych oraz przewodniczący Wspólnoty Sant’Egidio i Semaines Sociales de France podpisali w Paryżu wznowienie protokołu o korytarzach humanitarnych. Dokument zakłada, że w ciągu najbliższych dwóch lat uchodźcy z Iraku i Syrii, przebywający obecnie w Libanie, zostaną przyjęci we Francji. Priorytetem są osoby i rodziny będące w szczególnie trudnej sytuacji życiowej. Korytarze Humanitarne dla uchodźców w Europie Odnowiony protokół nawiązuje do podobnej umowy podpisanej w 2017 r. Wówczas na wjazd do Francji pozwolono 504 uchodźcom. Korytarze humanitarne działają we Włoszech od 2016 r. Dotąd dzięki tej inicjatywie w Europie udało się przyjąć ponad 3500 ludzi uciekających z Syrii, Iraku, Libii, Etiopii i Lesbos. Rozlokowano ich we Włoszech, Francji, Belgii oraz Andorze. W ramach korytarzy humanitarnych uchodźcom zagwarantowano nie tylko bezpieczną podróż samolotem, ale też program integracyjny w nowym miejscu zamieszkania. Pomysł korytarzy humanitarnych od początku jest popierany przez działającą na całym świecie Wspólnotę Sant’Egidio oraz Federację Kościołów Ewangelickich we Włoszech i Konferencję Episkopatu Włoch. Jest to samofinansująca się inicjatywa, którą można wdrożyć w pozostałych krajach europejskich. Dlaczego to tak ważne? Uchodźcy, którzy uciekają z ojczyzn do Europy, są łatwym łupem dla handlarzy ludźmi. Dzięki korytarzom humanitarnym mogą uniknąć ryzyka porwania. Istotnym aspektem jest również wspomniana wcześniej integracja. W końcu ucieczka od wojny i ubóstwa to dopiero początek starań o nowe, lepsze życie. Sytuacja uchodźców w pandemii Pandemia nie oszczędza nikogo. Sytuacja jest szczególnie trudna w krajach ubogich. Do takich zalicza się Liban, gdzie uchodźcy trafiają w pierwszej kolejności. Ze względu na panujące obostrzenia i ryzyko zakaż…

w-paryzu-podpisano-protokol-o-korytarzach-humanitarnych-do-europy-przyleci-300-uchodzcow-z-bliskiego-wschodu-12839d5.jpeg
width: 2121
height: 1414

Nie da się tego oglądać obojętnie! Przejmujące zdjęcia śpiących dzieci, które musiały uciekać przed wojną
type: item
date: 2020-11-09T10:30:05.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: dzieci
subject: Edukacja
subject: konkursy
subject: Kultura
subject: Moto
subject: Technologia
subject: uchodźcy
description: Większość obrazów jakie do nas docierają z obszarów dotkniętych kryzysem migracyjnym przedstawia chaos – tłumy ludzi przekraczające morze malutkimi łódkami, pontonami, tłoczącymi się przed punktami imigracyjnymi, próbujących przedostać się przez ciasne przejścia graniczne. Na przeciw nich uzbrojeni strażnicy oraz opancerzone samochody i armatki wodne. Fotograf Magnus Wennman pokazał dramat uchodźców od innej, cichej strony.
encoded: Jego cykl zdjęć zatytułowany “Tam gdzie śpią dzieci” pokazuje dramat uchodźctwa przez pryzmat pojedynczego człowieka, małego dziecka. Niedawno zdjęcia te zostały wyróżnione trzecią nagrodą w kategorii Ludzie/Historie w zeszłorocznym konkursie World Press Photo. Według UNICEFu ponad 2,5 miliona syryjskich dzieci dotkniętych jest kryzysem migracyjnym. To trochę ponad połowa łącznej liczby ludzi, którzy uciekli z ogarniętej wojną Syrii. A przecież i z innych krajów Bliskiego Wschodu wciąż uciekają ludzie w obawie przed wojną, głodem i ubóstwem. Dzieci te straciły często swoich rodziców oraz szanse na edukację, niektóre cały swój niewielki dobytek noszą ze sobą w długich marszach do “lepszego” świata. Jak pokazują zdjęcia Wennmana straciły także coś, co dla wielu z nas jest rzeczą oczywistą – prawo do spokojnego snu.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7e3e7f31087fbae90a6c00e8fc49ff14a2ae6702-ba485e5.png
width: 730
height: 626

"Skakanka z kabla". Poruszający reportaż z obozu-miasta
type: item
date: 2020-11-09T06:12:24.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: jordania
subject: reportaże
subject: syria
subject: Technologia
subject: Travel
subject: uchodźcy
subject: wojna
subject: Wolny czas
subject: Zdrowie
description: Obóz dla uchodźców zaprojektowano w dziewięć dni. Po roku mieszkało tu 140 tys. ludzi. To jedno z największych miast Jordanii, którego nikt nie nazywa miastem.
encoded: Na Champs Élysées tłok i ścisk. Kobiety w chustach na głowie z rękami pełnymi zakupów. W miejscowym supermarkecie można dostać puszki z ananasem i paczki kakao. W kiosku lizaki, zapalniczki, kostki mydła. Obok jest sklep AGD: lodówki, klimatyzatory i grzejniki, bo noce na pustyni bywają bardzo zimne. Jest jeszcze fryzjer, jubiler, golibroda, wypożyczalnia sukien ślubnych, pizza na telefon. Piekarz wypieka pity – przykleja placek do wewnętrznej strony rozgrzanego do czerwoności owalnego pieca i wyjmuje je po kilku sekundach – brązowe i chrupiące. Lodziarz sprzedaje dzisiaj pięć smaków: czekoladowy, truskawkowy, mango, cytrynowy i ciasteczkowy. Przyszykowałby więcej, ale generator prądu zasila tylko jedną zamrażarkę. W restauracji obok podłogę wyłożyli linoleum, na ścianie zawiesili sztuczny bluszcz i na plastikowych ceratach podają kurczaka z grilla w sosie czosnkowo-śmietanowym. Wszyscy oblizują palce. Zobacz galerię. Ci, którzy nie mają własnego sklepu, rozkładają kramy na ziemi. Wystarczy płachta materiału albo drewniana skrzynka. Na nich leżą produkty pierwszej potrzeby: karty telefoniczne i mocne papierosy dla mocnych facetów. Po Champs Élysées ludzie chodzą szybkim krokiem. Nikt nie zatrzymuje się popatrzeć na wystawy, bo nie znaleźli się tu dla przyjemności, tylko załatwić najpilniejsze sprawunki: kupić coś do jedzenia, znaleźć ciepły sweter na zimną noc i koniecznie buty dla najmłodszego syna, bo znowu biega na bosaka. Przez tłum przeciskają się dzieciaki, które na taczkach pchają większe zakupy – butle oleju, worki z ryżem albo z suszonymi ziarnami pszenicy, ale też sprzęt domowy: garnki, szczotki, pralki. A czasem na taczkach wiozą ludzi, których stać na opłacenie transportu. Według statystyk pracuje ok. 13 proc. dzieci. Głównie chłopcy. Tłumy nóg w plastikowych sandałkach, rozklapcianych adidasach, zakurzonych lakierkach wzbijają w górę rdzawy pył. Champs Élysées – paryski szyk na jordańskiej pustyni, główna ulica Zaatari, do niedawna drugiego co do wielko…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/64d90523c296c911b436d97778a4b7c44fd9bdbc-e6fc058.jpeg
width: 1505
height: 994

Wojna, bieda i niedoścignione ambicje. Paul Salopek o tym, dlaczego ludzie porzucają swoje domy
type: item
date: 2020-10-01T06:54:31.000Z
creator: Paul Salopek
subject: Historia
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: emigracja
subject: migracje
subject: Społeczeństwo
subject: uchodźcy
subject: wędrówki
description: ONZ szacuje, że ponad miliard ludzi – jedna na siedem żyjących dziś osób – migruje, przenosząc się w obrębie własnych krajów albo poza ich granice. Miliony uciekają przed przemocą: wojną, prześladowaniami, przestępczością, politycznym chaosem. Wielu innych migruje, aby odnaleźć w dalekich stronach ekonomiczną ulgę. U podstaw tego exodusu leży system zglobalizowanego rynku, rozregulowany klimat i ludzkie pragnienia podsycane przez współczesne media. Jak wyglądają migracje i jakie tragedie kryją za sobą ludzkie wędrówki?
encoded: Migracje ludności na świecie – czemu migrujemy? Od prawie siedmiu lat chodzę z migrantami. Zimą 2013 r. wyruszyłem z Herto Bouri, stanowiska archeologicznego w północnej Etiopii, na którym znaleziono skamieniałości Homo sapiens. Zacząłem odtwarzać na piechotę, migrację, która zdefiniowała rodzaj ludzki – naszą pierwszą kolonizację Ziemi w epoce kamienia. W moim marszu chodzi o opowieść. Relacjonuję to, co widzę na ścieżkach naszego pierwotnego odkrywania planety. Od początku wiedziałem, że moja trasa będzie nieokreślona. Antropolodzy sugerują, że nasz gatunek wyszedł z Afryki 600 wieków temu i w końcu dotarł, idąc w zasadzie bez celu, do czubka Ameryki Południowej – ostatniego nieznanego krańca kontynentów i punktu docelowego także mojej podróży. Byliśmy migrującymi myśliwymi i zbieraczami. Nie znaliśmy pisma, koła, udomowionych zwierząt ani rolnictwa. Migrując przez puste plaże, kosztowaliśmy skorupiaków. Ustalaliśmy kierunek, patrząc na klucze wędrownych żurawi. Cele podróży trzeba było dopiero wynaleźć. Do tej pory tropiłem tych zapomnianych migrantów przez 16 000 km. Dziś przemierzam Indie. Nasze współczesne życie, tak bardzo powiązane z domem, od tamtej złotej ery nieskrępowanej eksploracji zmieniło się nie do poznania. Ale czy aby na pewno? Kroczę przez świat w tempie 24 km na dzień, często pośród wysiedlonych. W Dżibuti sączyłem herbatę z migrantami na smętnych postojach ciężarówek. Spałem obok nich w zakurzonych namiotach oenzetowskich obozów dla uchodźców w Jordanii. Słuchałem ich opowieści o bólu. Odwzajemniałem ich śmiech. Oczywiście nie jestem jednym z migrantów. Jestem uprzywilejowanym piechurem. Mam w plecaku kartę bankową i paszport. Ale dzieliłem z migrantami niedole dyzenterii i wielokrotnie byłem zatrzymywany przez ich nemezis – policję. (Erytrea, Sudan, Iran i Tadżykistan odmówiły mi wiz; Pakistan wydalił mnie, a potem wpuścił z powrotem). Co można powiedzieć o tych wypędzonych braciach i siostrach? O ogromnych krainach cienia, które zamieszkują? …

paul-salopek-znany-jest-ze-swojej-wieloletniej-pieszej-wedrowki-przez-swiat-fot-national-geographic-61471bf.jpeg
width: 1272
height: 715

Codzienność nieletnich mężatek, które uciekły przed wojną w Syrii [FOTOREPORTAŻ]
type: item
date: 2019-08-07T09:01:44.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: fotoreportaż
subject: małżeństwo
subject: ślub
subject: syria
subject: uchodźcy
subject: Uroda
subject: wojna
subject: Wolny czas
subject: zdjęcia
description: Uciekły przed piekłem, szukają schronienia w małżeństwie i nie zawsze znajdują to, na co liczą. Dla wielu syryjskich rodzin w Turcji wczesne małżeństwo to sposób na zabezpieczenie przyszłości.
encoded: Gdy rozpoczęła się wojna w Syrii nawet te rodziny, które sprzeciwiały się takim małżeństwom zaczęły wydawać swoje córki by zapewnić im ochronę. Teraz stają przed podobnymi dylematami. W sąsiadujących z Syrią krajach, na przykład w Turcji, młode dziewczęta stają się samotnymi matkami, a problem małżeństw z nieletnimi zdaje się być ignorowany. Przemysłowe miasto Kayseri w Anatolii stało się schronieniem dla około 60 tysięcy syryjskich uchodźców. Fotografka Özge Sebzeci spędziła wiele czasu dokumentując ich codzienność i jej wymiar, o którym mówi się niewiele – małżeństwa i rozwody wśród syryjskich dzieci. Kobieta rozmawiała z dziewczynkami oraz ich matkami by spróbować zrozumieć źródło problemu. Pomogli jej w tym przyjaciele z dobrymi kontaktami w syryjskiej społeczności. Część z matek młodych żon sama została równie wcześnie wydana za mąż, jednak większość nie. Według Funduszu Ludnościowego Narodów Zjednoczonych przed wojną takich małżeństw było znacznie mniej, wzrost nastąpił wraz z pogorszeniem się sytuacji ludności cywilnej. Powody takich dramatycznych decyzji są różne: od ekonomicznych, gdy wydanie córki za mąż to po prostu zmniejszenie obciążeń budżetu rodziny o 1 osobę, aż po względy bezpieczeństwa, gdy w ten sposób chce się ochronić dziecko przed wykorzystaniem przez mężczyzn spoza społeczności. W Turcji prawo pozwala na małżeństwo najwcześniej w wieku 18 lat lub 17, ale tu już tylko za zgodą rodziców. Małżeństwa sankcjonowane religijnie u młodszych są praktykowane w kraju, jednak utrzymywane są najczęściej w sekrecie. Są celowo niezauważane, co może tłumaczyć brak jakichkolwiek interwencji w tych sprawach w obozach dla uchodźców, gdzie tłumaczy się to często tradycją. - Czasem zdarza się, że syryjskie rodziny zapraszają na śluby tureckich sąsiadów – opowiada Sebzeci – Ci przychodzą i mówią, że panna młoda jest bardzo młoda... ale nic z tym nie zrobią. Jedna z panien młodych urodziła w szpitalu mając 15 lat. Policja zabrała ją do specjalnego schronienia, ponie…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4965adf1ff79a715d1e045e44bf7e93e10818080-2f33313.jpeg
width: 945
height: 945

732 sieroty uciekły przed wojną na Nową Zelandię. Polscy uchodźcy w XX wieku
type: item
date: 2019-07-22T07:19:53.000Z
creator: redakcja
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: historia
subject: Kultura
subject: uchodźcy
subject: wojna
subject: Zdrowie
description: „Obóz Polskich Dzieci w Pahiatui nazywaliśmy naszą małą Polską”. Tak pisze o swoich uchodźczych latach Maria Chwieduk, która jako mała dziewczynka w latach 40. trafiła do Nowej Zelandii. Wspomnień polskich tułaczy, tych pozytywnych i tych przerażających, jest więcej. I to one przypominają najlepiej, że historia Polski to także historia polskich uchodźców.
encoded: Pewnej ciepłej środy 1941 r. w odległej Azji Centralnej 14 922 polskich dzieci zasypiało, będąc więźniami sowieckich gułagów. Następnego dnia rano obudziły się uchodźcami. 30 lipca wspomnianego roku generał Władysław Sikorski podpisał z rosyjskim ambasadorem Iwanem Majskim układ przywracający stosunki dyplomatyczne z ZSRR, wprowadzający amnestię dla polskich więźniów i powołujący polską armię. Na mocy tego układu polscy żołnierze mieli jak najszybciej opuścić Rosję i udać się do półkolonialnego Iranu. Nie opuścili jej jednak sami. Pod płaszczykiem armii z ZSRR uciekać zaczęli również polscy cywile, którzy stanowili niemal połowę wszystkich uchodzących z Rosji. W następnych miesiącach, gdy polscy żołnierze zaczynali już opuszczać Iran, by walczyć na afrykańskich frontach, rząd RP na uchodźstwie rozpoczął bezprecedensową akcję rozmieszczania ewakuowanych z nimi kobiet, dzieci i starców po całym świecie. W ciągu dwóch lat kilkadziesiąt tysięcy Polaków trafiło m.in. do Libanu, Palestyny, Afryki Wschodniej i Południowej, Indii, Meksyku czy wreszcie Nowej Zelandii. To było 70 lat temu. Jeszcze żyją ostatni naoczni świadkowie. A my dziś tak łatwo zdążyliśmy zapomnieć, że Polacy też byli uchodźcami, że jesteśmy jednym z najbardziej doświadczonych uchodźstwem narodów w Europie. W ciągu ostatnich 250 lat Polacy musieli uciekać przed prześladowaniami po każdym z rozbiorów, po nieudanych powstaniach listopadowym i styczniowym, w czasie obydwu wojen światowych, z powodu marca 1968 r. czy po wprowadzeniu stanu wojennego w 1981 r. Gdyby to zsumować, okazałoby się, że miliony Polaków uciekało, a wiele z najważniejszych dzieł naszej kultury powstało na wygnaniu. Nie bez przyczyny polski hymn mówi o marzeniach powrotu do ojczyzny z uchodźczej tułaczki, a czytając Pana Tadeusza, zaczynamy i kończymy wątkami uchodźczymi. Polskość bowiem w takim kształcie, w jakim ją znamy, nie istniałaby bez uchodźstwa. Największa liczba Polaków uciekać musiała podczas II wojny światowej. A z nich wszy…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d9fd3a2524872975dafd4af7ce559bf1381387d5-f7be8b0.jpeg
width: 1184
height: 819

Tak ucieka się przed śmiercią... Zobacz poruszający fotoreportaż użytkownika naszej strony
type: item
date: 2019-03-06T08:50:24.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: fotoreportaż
subject: grecja
subject: macedonia
subject: uchodźcy
subject: Wolny czas
subject: Zdrowie
description: Szymon Barylski na początku marca znalazł się na granicy grecko-macedeńskiej. To, co zobaczył, chwyta za serce.

untitled-1-of-30-c7772f6.jpeg
width: 2000
height: 1335

W tym więzieniu ludzie mieszkają z własnej woli. To azyl dla uchodźców [FOTOREPORTAŻ]
type: item
date: 2019-02-22T09:03:36.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: syria
subject: Travel
subject: uchodźcy
subject: Zdrowie
description: Holenderska rządowa agencja udostępniła uchodźcom puste więzienia. Stworzono w nich ośrodki dla szukających schronienia. Zobaczcie fotoreportaż Muhammeda Muheisena, który podpatrywał ich życie.
encoded: Tekst: Melody Rowell Źródło: National Geographic News

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4754816603400780d483751797ba1d24716db403-2a83128.png
width: 935
height: 617

To najbardziej prześladowana mniejszość etniczna. Zobacz Rohingjów na zdjęciach fotografa National Geographic
type: item
date: 2019-02-06T06:02:25.000Z
creator: redakcja
subject: Lifestyle
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: Kuchnia
subject: Marcin Zaborowski
subject: Rohingjowie
subject: rzeszów
subject: Travel
subject: uchodźcy
subject: wystawa
subject: zdjęcia
subject: Zdrowie
description: Ta muzułmańska mniejszość, zamieszkująca północno-zachodnią Birmę, nie istnieje dla prawa. Jej członkowie nie mają obywatelstwa, prawa głosu, opieki społecznej. Na swoich zdjęciach zarejestrował ich fotograf National Geographic - Marcin Zaborowski.
encoded: „Niezarejestrowani” to pierwsza z trzech części długoterminowego projektu fotograficznego o uchodźcach Rohingja, a jednocześnie debiut dokumentalny autora - Marcina Zaborowskiego. W październiku 2013 r. fotograf National Geographic oraz korespondent Polskiej Agencji Prasowej - Paweł Skawiński, wyruszyli do Bangladeszu, by poznać i opowiedzieć historie Rohingjów. To etniczna, muzułmańska mniejszość, zamieszkująca północno-zachodnią Birmę. Prześladowani od dziesięcioleci przez buddyjską większość, a w szczególności wojskową juntę, uciekają do pobliskiego Bangladeszu. Szacuje się, że w wyniku czystek etnicznych (coraz częściej określanych przez zachodnich ekspertów mianem ludobójstwa), na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci do Bangladeszu uciekło od 300 do 500 tysięcy uchodźców. Zaledwie 30 tysięcy znalazło schronienie w oficjalnych obozach (Kutupalong i Nayapara) wspieranych w podstawowy sposób przez UNHCR, Muslim Aid oraz inne organizacje, których działalność jest często mocno ograniczana przez władze Bangladeszu. Pozostałe dziesiątki tysięcy to tzw. niezarejestrowani, mieszkający w nieoficjalnych obozach (tzw. makeshift camps) oraz w regionie Cox Bazar. Nie posiadają statusu uchodźcy, nie mają prawa do edukacji, legalnej pracy, a dzieci urodzone na terenie Bangladeszu nie mają żadnych praw ani obywatelstwa. Zaborowski i Skawiński przeprowadzili ponad 40 wywiadów z członkami Rohingja, przedostali się do dwóch obozów dla uchodźców, pomimo zakazów i braku legalnej drogi. Rozmawiali również z uchodźcami od lat zamieszkującymi wioski rybackie i siedliska na wybrzeżu Cox Bazar. Spotykali się z buddyjskimi uchodźcami politycznymi z Birmy, działaczami społecznymi pracującymi z uchodźcami, byłymi pracownikami ONZ oraz innych organizacji pozarządowych. Zobacz wybrane fotografie "Niezarejestrowanych" >>>

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/86771a6c62b950d1422b51b53738f823540d090d-bda5d9c.jpeg
width: 2000
height: 1333

Poprzez historię do współczesnego Iranu. Radosław Fiedler śladami polskich uchodźców
type: item
date: 2018-12-01T10:21:48.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: iran
subject: Kuchnia
subject: Moto
subject: Sport
subject: Technologia
subject: Travel
subject: uchodźcy
description: W 1942 roku do Iranu przybyło 116 tysięcy polskich uchodźców. 75 lat później ich śladem ruszył Radosław Fiedler z przyjaciółmi. "Bardziej niż na odwiedzeniu nekropolii, zależało nam na dotarciu do świadków".
encoded: Iran kusi na wiele sposobów: dla jednych są to mniej lub bardziej wymagające szlaki w górach Zagros, dla innych sposób na poznanie obcej kultury i poszukiwanie śladów dawnej Persji. Na miłośników ciepłych kąpieli, czekają natomiast plaże Morza Kaspijskiego. Cel naszej podróży był jednak zupełnie inny. Postanowiliśmy ruszyć śladami polskich uchodźców z czasów II wojny światowej. Bardziej niż na odwiedzeniu nekropolii, zależało nam na dotarciu do świadków. Wydawało się, że po upływie 75 lat od przybycia Polaków do Iranu – będzie to karkołomne zadanie. Historia tułaczki Polaków W 1942 r. do Iranu przybyło 116 tysięcy polskich uchodźców. Byli tam zarówno żołnierze jak i cywile, a wśród nich ponad 13 tysięcy dzieci. Polacy przybyli do Persji dwiema drogami: lądową z Samarkandy i Aszchabadu do Meszhedu a potem do Indii, oraz morską z Krasnowodzka do Pahlewi (dzisiejszy Bandar-e-Anzali) a potem przez Ahwaz na Bliski Wschód. Jedynie dziesiątej części tych, którzy znajdowali się w Związku Sowieckim, udało się wydostać z „więzienia narodów”*. Było to możliwe dzięki staraniom generała Władysława Andersa i władz na uchodźstwie oraz zainteresowania Armią Polską rządu Wielkiej Brytanii, który wynegocjował u Stalina zgodę na ewakuację. Gdyby pozostali na „nieludzkiej ziemi”, większości groziłaby śmierć z niedożywienia i chorób. Nie bez wyrzeczeń i zaskoczeń Po roku przygotowań wyruszyliśmy w drogę: Radosław, Marek, Marek Oliwier Fiedlerowie, Tomasz Siuda i Piotr Baranowski. Udało nam się wpakować do wynajętego Peugeota Parsa i pokonaliśmy tym pojazdem w dwa tygodnie ponad 6 tys. kilometrów. Nie było to łatwe, ponieważ ruch drogowy w Iranie jest bardzo chaotyczny, a drogi zakorkowane. Powszechna opinia na temat Iranu jest raczej jednostronna: fanatyzm, terroryzm, religijna dyktatura i broń jądrowa to główne skojarzenia, które zachodnie media zdają się tylko podsycać. Mile zaskoczyła nas, tak jak większość turystów i podróżników, niesamowita gościnność i życzliwość Irańczyków. Bez w…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/85a44013f88d7ba6c4c5a5dfff077f7f2a34f258-1ac1271.jpeg
width: 5760
height: 3768

Ucieczka z Korei Północnej
type: item
date: 2018-11-29T10:20:00.000Z
creator: Tom O’Neill
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: chiny
subject: emigracja
subject: korea północna
subject: Travel
subject: uchodźcy
description: Sytuacja na Półwyspie Koreańskim z dnia na dzień robi się coraz bardziej niebezpieczna.
encoded: W 2009 roku opublikowaliśmy tekst o uchodźcach. Masowe ucieczki z Korei Północnej rozpoczęły się już w latach 90, gdy głód pochłonął blisko milion ludzi. Dziś, w kontekście rosnącego niebezpieczeństwa, przypominamy jego treść. 3000 km najeżonej niebezpieczeństwami podróży przez Chiny to dopiero początek. Później przed uchodźcami stanie większe wyzwanie: stworzenie sobie nowego życia. Listopadowy chłód wdziera się przez okna odrapanego bloku w Yanji, chińskim mieście oddalonym o 16 km od granicy. Na trzecim piętrze ktoś zatrzymuje się przed drzwiami. Wewnątrz dwie przerażone uciekinierki z Korei Północnej pochylają głowy, spodziewając się najgorszego. Jeśli policja złapie je bez dokumentów, będą deportowane do ojczyzny, gdzie najpewniej zostaną skazane na lata ciężkich robót. Ściga je też były szef, właściciel stron z internetową pornografią. W ostatnich latach Czerwona i Biała (imiona, które nadałem im w swoich notatnikach na wypadek konfiskaty przez policję) były niewolnicami. Musiały się rozbierać i prowadzić obsceniczne rozmowy przed kamerą internetową. Zbiegły stamtąd zeszłej nocy dzięki pomocy misjonarzy, którzy zapewnili im schronienie w tym mieszkaniu. – Jesteście tam? – odezwał się ktoś za drzwiami. – Otwórzcie. Biała rozpoznała ten głos: należał do człowieka, który pomógł im w ucieczce. Pospieszyła do drzwi i uchyliła je odrobinę. W progu stał mężczyzna trzymający w ręku torbę ryżu. – Na pewno jesteście głodne – powiedział. Kobiety poprowadziły go do kuchni, gnąc się w ukłonach wdzięczności. Już po chwili słychać było ożywioną rozmowę. Misjonarz przyniósł wiadomość: – Bądźcie gotowe do drogi. Właśnie dostaliśmy telefon. Wzdłuż ciągnącej się na długości 1 450 km granicy między oboma państwami, pośród chińskich miast i wiosek, ukrywa się ok. 50 tys. mieszkańców Korei Północnej. Niezliczone rzesze przyjeżdżają tutaj tylko na kilka miesięcy, a następnie prześlizgują się z powrotem do ojczyzny, wioząc ze sobą jedzenie i pieniądze. Wielu jednak nie może lub nie c…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8ac48e89f6cc836d629d49a8b3d30141ac0af033-7c89efb.jpeg
width: 714
height: 527

Ta historia wyciska łzy! Kunkush to kot, który z Grecji dotarł za swoją rodziną aż do Norwegii
type: item
date: 2018-11-16T10:51:29.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: irak
subject: koty
subject: Kultura
subject: Travel
subject: uchodźcy
subject: Zdrowie
description: To opowieść o potężnej sile przywiązania, oraz o tym, że zawsze warto pomagać. Pewna rodzina musiała uciekać z ogarniętego wewnętrznym konfliktem Iraku. Uciekali razem z kotem, ale zostali rozdzieleni. Zwierzę szło za swoimi ludźmi i z pomocą innych w końcu ich odnalazło.
encoded: Biały puchaty kot ma na imię Kunkush, a o jego niesamowitej eskapadzie napisał "The Guardian" w 2016 roku. Jego rodzina, matka i pięcioro dzieci, musiała uciekać z Iraku. Udało im się przedostać na wyspę Lesbos. Wyruszyli w listopadzie 2015 roku. Tylko tego miesiąca na tej greckiej wyspie wylądowało 100 tysięcy uciekających przed wojną ludzi. Podczas biegu z pontonów na brzeg kot wystraszył się i zgubił. Kilka dni później kota ktoś zobaczył w pobliskiej wiosce, udało mu się bezpiecznie wydostać na ląd. W tym czasie jego rodzina była już w dalszej drodze. Kunkush został przygarnięty przez lokalnego weterynarza, dostał imię Dias (czyli po grecku Zeus). Po miesiącu opieki wolontariuszka przewiozła do samolotem do Berlina, gdzie rozpoczęto poszukiwania jego ludzi. W lutym okazało się, że są bezpieczni i trafili do Norwegii. Moment gdy rodzina znów może zobaczyć ukochane zwierzę wyciska łzy z oczu. Zobaczcie zresztą sami. View oEmbed on the source website Źródło: The Guardian

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f0af9d9789e0351ac696b67b61fd36a7c87600ac-8758e59.png
width: 1127
height: 678

Ci ludzie uciekli przed piekłem. Poruszające zdjęcia uchodźców, którzy zamieszkali w opuszczonej szkole
type: item
date: 2018-05-22T03:46:49.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: syria
subject: uchodźcy
subject: wojna
description: Opuszczony ośrodek w 2016 zyskał nową rolę - miejsca do mieszkania, nauki i zabawy dla 250 uchodźców.
encoded: W historiach o uchodźcach, którzy uciekli do Grecji często pojawia się jedno słowo – utkwić. Uciekając przed konfliktami w Syrii, Afganistanie i innych krajach, ci szukający azylu ludzie natrafiają na blokady drogowe i zamknięte granice. Choć przepływ uchodźców jest teraz wolniejszy niż w zeszłym roku, nie zatrzymał się. Ponad 1300 uchodźców przybyło do Grecji w czerwcu, które dołączyły do pozostałych 57 tysięcy osób. Wiele obozów jest przepełnionych i coraz trudniej jest uchodźcom znaleźć miejsce do spania na czas oczekiwania na dalszą podróż poza granice Grecji. Jednak jedna grupa uchodźców znalazła tymczasowy dom w nieużywanej szkole w Atenach. Kampus w Atenach został opuszczony w 2013 roku, a tej wiosny odkryła go na nowo grupa wolontariuszy, która przekształciła go w miejsce do spania. Uchodźcy otrzymali nie tylko dach nad głową – wolontariusze przygotowują tam dla nich posiłki, uczą greckiego i dostarczają sprzęt, by dzieci mogły grać w koszykówkę i piłkę nożną na miejscowym podwórku. - Nie czujesz się dobrze, jeśli nic z tym nie robisz – mówi Aris Messinin, fotograf mieszkający w Grecji, który udokumentował życie uchodźców w szkole. Messinis opowiada, że na początku było mu ciężko robić zdjęcia, zakazano mu zwłaszcza robienia zdjęć kobietom. – Za pierwszym razem trudno było się do nich zbliżyć, bo wszyscy się bali – twierdzi. Jednak z czasem pojawiły się rezultaty, a teraz Messinis planuje powrót do szkoły, by zaktualizować swój projekt i zobaczyć, jak radzą sobie mieszkańcy. - Potrzebujemy tego typu działań od prawdziwych wolontariuszy – podkreśla. To nie pierwszy przypadek, kiedy budynek rządowy zostaje przekształcony w dom dla uchodźców. Na początku 2016 roku nieużywane więzienie w Holandii stało się domem dla uchodźców. Źródło: National Geographic News

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5c9041c6840104eac99e4142043f363e4f9c625c-e58abab.jpeg
width: 945
height: 628

Jak to jest, gdy tysiące uchodźców przechodzą przez twoją wieś
type: item
date: 2018-05-21T08:55:00.000Z
creator: redakcjang
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: słowenia
subject: uchodźcy
description: Mieszkańcy małej miejscowości w Słowenii są serdeczni, ale targają nimi mieszane emocje – codziennie tysiące uchodźców przetaczają się przez ich ulice.
encoded: Tekst Meghan Collins Sullivan Zdjęcia Ciril Jazbec Rigonce, małe miasteczko w Słowenii było cichym, nieco sielankowym miejscem na granicy z Chorwacją. Rolnicy uprawiali ziemię, a sąsiedzi ciepło pozdrawiali się na ulicach. To wszystko zmieniło się tydzień temu. Jednej nocy muczenie krów, pianie kur i odgłosy traktorów ustąpiły rykowi silników czołgów, poleceniom wydawanym po arabsku i niekończącemu się szumowi łopat helikopterów. To właśnie tędy tysiące migrantów – głównie uchodźców z ogarniętych wojną Syrii, Afganistanu i Iraku szły w kierunku Unii Europejskiej – do Niemiec i Austrii. Większość z nich w podróży była od kilku miesięcy – przemieszczali się łodziami, pociągami oraz piechotą, zanim tu dotarli. Byli też miesiące za innymi, którzy wcześniej dostali się do Europy przez Syrię i Węgry. Ale kiedy Węgrzy zamknęli swoją granicę z Serbią, migranci zmienili trasę. I tak wylądowali w Rigonce, miasteczku z 176 mieszkańcami, w większości katolikami. Jego władze przekonują, że przeszło przez nie 70 tys. migrantów. – To katastrofa – powiedział 19-letni Janja Hribar. – Nasze krowy uciekły. Kiedy pierwszy raz się tu pojawili, migranci przelewali się główną ulicą, która jest tak wąska, że ledwie mijają się dwa auta. Stoi przy niej około 20 domów z ogródkami, w których rośnie sałata czy kapusta. Po drodze migranci wyrzucali śmieci, przykrywając kraj warstwą plastikowych butelek, papieru, koców i ubrań. Wieśniacy byli przytłoczeni. Wielu z nich mieszkało tu od pokoleń. Wychodzili z domów, stawali przy płotach i patrzyli się ze zdziwieniem. – Wcześniej to było spokojne miejsce, bezproblemowe – mówi mieszkaniec Branko Proselc. - Nie zamykaliśmy domów, aut, traktorów. Mieszkamy przy granicy, ale nigdy nie mieliśmy z tym kłopotów. Tymczasowy tłum zebrał się w polu, wygrodzonym barierkami i kordonem policji. Tam czekali na decyzję, czy mogą iść dalej – do obozów dla uchodźców w Niemczech i Austrii. Wielu mieszkańców wsi chciało udzielić im gościny. – Widziałem pokojowo nastawi…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9658270049726e508f68e3aa68803b378647def1-d2b6985.jpeg
width: 1190
height: 793

Co zabierzesz, gdy masz 10 minut na opuszczenie domu? Ten film zostawi w tobie ślad
type: item
date: 2017-06-21T08:44:35.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: filmy
subject: migracje
subject: pomoc
subject: uchodźcy
subject: wojna
description: Działający w ramach ONZ Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców stworzył film, gdzie gwiazdy światowego kina recytują poemat Jenifer Toksvig "What They Took With Them". To wiersz złożony z relacji uciekających ludzi. Zobacz, posłuchaj
encoded: Lista artystów biorących udział w projekcie naprawdę robi wrażenie: Cate Blanchett, Keira Knightley, Juliet Stevenson, Peter Capaldi, Stanley Tucci, Chiwetel Ejiofor, Kit Harington, Douglas Booth, Jesse Eisenberg oraz Neil Gaiman. Jenifer Toksvig stworzyła "What They Took With Them" łącząc w logiczny ciąg z pozoru poszatkowane relacje uchodźców. Z tekstu wyłania się obraz tego jak niewiele może pozostać po dotychczasowym życiu w obliczu tragedii oraz tego jak czasem niewiele trzeba by zachować tożsamość. Jednak najsilniejsze w tym obrazie jest to jak otwiera oczy na to, że uchodźcy to nie liczby, zagrożenie, obcy czy niebezpieczni inni. To ludzie, których dotknęła tragedia i ich jedynym marzeniem jest móc żyć i zacząć od nowa, mając za fundament te okruchy życia, które udało im się uratować. Przy okazji Światowego Dnia Uchodźcy polski oddział UNHCR przetłumaczył tekst i przygotował napisy do filmu. Każdy, KAŻDY powinien obejrzeć to video. Źródło: UNHCR Polska

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f41d4551f4c6c59bf5d142e57bf0cebbf8ac0440-0bb608b.jpeg
width: 1490
height: 749

Uratowani z morskiej burzy. Setki żyją, tysiące wciąż giną
type: item
date: 2017-01-03T11:33:42.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: afryka
subject: uchodźcy
description: Kevin McElvaney dołączył do grupy "SOS Méditerranée", która ratuje setki uchodźców próbujących dostać się przez zdradzieckie Morze Śródziemne do Europy.
encoded: W ostatnich latach z powodu konfliktów w zachodniej Afryce oraz na Bliskim Wschodzie przez Morze Śródziemne tysiące ludzi próbują przedostać się do Europy. Podczas tych niebezpiecznych prób zginęło już około 5 tysięcy osób. Po ostatnich dramatycznych wydarzeniach w Turcji uczęszczany szlak przez Turcję do Grecji został zamknięty dla wielu uchodźców. Ci próbują szczęścia ruszając z libijskich portów, zdominowanych przez przemytników. Droga stamtąd jest o wiele bardziej ryzykowna. Ztłoczeni na małych pontonach mają do przebycia o wiele dłuższą i bardziej niebezpieczną drogę. Zobacz galerię zdjęć. McElvaney od pewnego czasu bierze udział w akcjach dokumentujących życie uchodźców z Azji i Afryki. Uczestniczył także w rejsach statków ratujących uchodźców z wywróconych tratw i pontonów. Jednej nocy członkowie załogi statku Aquarius wydarli morzu 607 osób. Akcja trwała 14 godzin wśród szalejącej morskiej burzy. - Zacząłem rozumieć co to znaczy naprawdę być uchodźcą - mówi fotograf - tyle rzeczy im się przytrafiło, wielu z nich podjęło decyzję: albo zginąć, albo uciekać do Europy. Nie ma dla nich drogi odwrotu. Głównym problemem według McElvaney'a jest Libia. Tamtejsze porty są pod kontrolą przemytników i uzbrojonych milicji. Ludzkie życie nie ma tam wielkiej wartości. Jeden z uchodźców opowiedział fotografowi o tym jak zmuszono go do wejścia na pokład pontonu, a przy próbie odmowy przez innego człowieka - tamten został zastrzelony. Ale nie tylko opowieści o dramatach poruszyły McElvaney'a. Wyrazy wdzięczności były równie uderzające. - Podczas pierwszej akcji podjęliśmy uciekiniera z Wybrzeża Kości Słoniowej. Spojrzał na południe i powiedział - Libia, niedobrze, dziękuję! Merci! Nie musiał mi mówić więcej. Tekst: Delaney Chambers Źródło: National Geographic News

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3ff0e68330c00a0b4781d809c2c4aa658253af8b-a587f0b.jpeg
width: 1190
height: 794

To nie są liczby! Setki, tysiące uchodźców – to rodziny, matki, ojcowie i dzieci [RELACJA Z LIBANU cz. 3.]
type: item
date: 2016-12-09T19:17:06.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: liban
subject: syria
subject: uchodźcy
subject: wojna
description: To prawdziwi ludzie, których życie złamała wojna. Nasz wysłannik odwiedzał rodziny syryjskich uchodźców w libańskiej przygranicznej prowincji Akkar i słuchał ich opowieści. Zobacz w jakich warunkach mieszkają i poznaj ich losy.
encoded: Trwająca od 5 lat wojna w Syrii wrosła w codzienność – także w Europie. Ludzie przyzwyczaili się do rosnących liczb ofiar, pokrzywdzonych, uciekających. Za tymi numerami kryją się prawdziwi ludzie i tysiące złamanych żyć. Zobacz galerię. Tekst i zdjęcia: Błażej Grygiel

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e92ea710656c8f83392190db6f161bc07fb3789e-3e6ed22.png
width: 2400
height: 1200

Mały samochód, który robi wielką różnicę – mobilna klinika stworzona przez Polaków dla uchodźców z Syrii [RELACJA Z LIBANU cz. 2.]
type: item
date: 2016-12-08T13:22:27.000Z
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: liban
subject: pcpm
subject: syria
subject: uchodźcy
description: Mały samochód z grupą niezmordowanych lekarzy w środku jest jedyną szansą na pomoc dla syryjskich uchodźców. Nasz wysłannik towarzyszy misji Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej w libańskim regionie Akkar, tuż przy syryjskiej granicy.
encoded: Nieduży odpowiednio oznakowany van staje się izbą przyjęć tam, gdzie zaparkuje. W bagażniku kartony z lekami, wewnątrz pojazdu przygotowane miejsce do posadzenia lekarza i pacjenta. W razie wrażliwszych badań można zamknąć boczne drzwi do samochodu. To kolejny taki pojazd służący jako mobilna klinika i karetka PCPM. Poprzedni został zniszczony, gdy obok niego wysadził się w powietrze zamachowiec samobójca. Śledząc karetkę, dojeżdżamy do obozowiska w okolicy miejscowości Bire. Obóz to grupa kilku dużych namiotów rozstawionych na nieużywanym polu. Same schronienia zbudowane są z tego, co było akurat dostępne – folia, fragmenty opakowań, płachty czy bannery. Spod przerw między niektórymi widać srebrny materiał - specjalna przeciwpożarowa folia, która wraz z czerwoną tabliczką to znak, że w tym miejscu zostało przeprowadzone przeszkolenie z bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Nie można w pełni wyeliminować zagrożenia, gdy trzeba ogrzać się w namiocie podczas mroźnej nocy, ale warto próbować je minimalizować. W obozie mieszka około 60 osób, wszystkie pochodzą z jednej rodziny, właściwie klanu. Przyjazd specjalnie oznakowanej karetki nie wywołuje większego zamieszania. Przeciwnie, dopiero stopniowo zaczynają się pojawiać mieszkańcy. 5 stopni w klapkach Najpierw dzieci, żywo zainteresowane uśmiechającymi się przybyszami. Same odpowiadają uśmiechami, nie przerywają zabaw, ganiając się między namiotami, ścigając mieszkające w okolicy koty, czy zaczepiając domowe psy (w obozie naliczyłem 3: szczeniaka na uwięzi i dwa dorosłe, oba w bardzo złym stanie). Po chwili pojawiają się kobiety i wreszcie mężczyźni. Spora grupa ustawia się w kolejce po leki oraz spotkanie z lekarzem. - To głównie podstawowe leki przeciwgorączkowe i przeciwzapalne - opowiada dr Joanna Gradek, pracująca tu jako wolontariusz z ramienia PCPM. Najczęściej walczy tu z infekcjami górnych dróg oddechowych. Trudno się dziwić, jest 6 grudnia, a dzieci biegają w klapkach albo boso. Jesteśmy na miejscu przed 11:00, z…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a0a363d27fba0440ccd25556ecce384ae6dc7b97-244736b.jpeg
width: 3264
height: 2448

Gdy wybuchła wojna, liczba mieszkańców tego miasteczka się podwoiła. Liczba domów już nie [RELACJA Z LIBANU cz. 1.]
type: item
date: 2016-12-07T09:20:16.000Z
subject: Lifestyle
subject: National Geographic Site
subject: liban
subject: pcpm
subject: syria
subject: uchodźcy
subject: wojna
subject: wolontariat
description: Nasz wysłannik śledzi misję Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej w Libanie. Polscy lekarze i wolontariusze pomagają tam uciekającym przed wojną Syryjczykom.
encoded: Bire to mała miejscowość muzułmańska w regionie Akkar, tuż pod granicą syryjską. Z okolicznych wzgórz można spokojnie obserwować syryjską stronę, a blisko granicy widać nawet ślady ostrzałów na budynkach. Właśnie tutaj przedostało się wiele rodzin uciekając przed piekłem wojny. Przed kryzysem było tu 8 tysięcy mieszkańców. Gdy zaczął się kryzys pojawiło się drugie tyle uciekinierów z Syrii. Uchodźcy szukają schronienia gdziekolwiek – ich domami stają się często opuszczone budowy, piwnice, garaże, składziki, budynki gospodarcze – liczy się każdy dach. To pierwsza podstawowa potrzeba, by móc zbudować sobie życie. Oczywiście natychmiast pojawiają się nowe problemy. Rozmawiając z rodzinami uchodźców oraz członkami PCPM można prześledzić, jak wygląda droga człowieka, który musiał porzucić wszystko i uciekać. W nowym miejscu rozpoczęcie wszystkiego od nowa brzmi łatwo tylko na papierze albo w naiwnych piosenkach. Domowe ognisko Budynek nie jest wykończony, co zresztą nikogo nie dziwi. Szare, betonowe ściany są dobrym schronieniem przed wiatrem czy opadami, ale w zimie pokazują swoją wadę. Centralne ogrzewanie to coś, o czym można jedynie pomarzyć, a zimny mur nie nagrzewa się łatwo. W środku pojedynczego dużego pomieszczenia stoi nieduży piec na olej opałowy. To centrum domu – daje ciepło, ale jest drugim (zaraz po czynszu) najważniejszym bohaterem budżetu domowego. Tuż za prostymi drzwiami zasłona z koców, jedna z wielu prób zatrzymania bezcennego ciepła. Dywany na podłodze to nie synonim luksusu, raczej jedyna forma izolacji od zimnej betonowej podłogi. Piec ogrzewa obszar w promieniu 1-1,5 metra. Jest godzina około 16:00, za godzinę zajdzie Słońce, a temperatura z kilkunastu może spaść do zera lub poniżej. Jeżeli grudzień w Libanie kojarzy wam się tylko z ucieczką od polskiej zimy, rozwieję marzenia – w górach wcale nie jest ciepło, noce potrafią być mroźne. Niewielki piec olejowy oraz koce to niestety za mało. Bez innych wspomnień Gospodarz, Yusif mówi z uśmiechem, ch…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7893fb847dd5394f5b210919cc77314c689e08ea-2dfbb63.jpeg
width: 3116
height: 2258

Patrząc na nie trudno być obojętnym. Kartki świąteczne, które pokazują realistyczne święta
type: item
date: 2016-11-29T14:23:02.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: lekarze
subject: uchodźcy
subject: wojna
description: Organizacja "Lekarze świata" przygotowała w tym roku wyjątkową akcję. Zbierają środki na swoją pracę i pomoc potrzebującym na całym świecie z pomocą kartek świątecznych. Nie znajdziecie na nich typowych cukierkowych scenek
encoded: Kartki świąteczne od "Lekarzy świata" to smutne obrazy gdzie biblijne historie o narodzeniu Jezusa z Nazaretu towarzyszą wojennym obrazom. Matka Boska i Józef jako uciekający przed wojną emigranci, gwiazda betlejemska, która okazuje się być rakietą balistyczną. Ilustracje już odbiły się szerokim echem wśród zachodniej pracy oraz mediów internetowych. - Podczas każdych świąt przekazujemy sobie obrazki z przeszłości Ziemi Świętej, pokazujące ją jako krainę szczęścia – mówi Leigh Daynes z “Lekarzy Świata” - nie ma to nic wspólnego z humanitarnym kryzysem, który obecnie tam trwa. Konflikt na Bliskim Wschodzie doprowadził do największej migracji ludności od czasów drugiej wojny światowej. Według danych ONZ około 65 milionów ludzi musiało opuścić swoje domy uciekając przez wojną. Połowa z nich pochodzi z Syrii, Somalii lub Afganistanu. Około 28 milionów to dzieci. Źródło: Doctors of the world

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c03ffcf18e6d6208e8d6d89aa45df961c2eb9d7f-066e1f8.jpeg
width: 3000
height: 1653