National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T15:16:22.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Ten krewny człowieka współczesnego urządził w tybetańskiej jaskini rzeźnię. Archeolodzy znaleźli tysiące kości
items: Wyżyna Tybetańska to największy i najwyższy płaskowyż na Ziemi. Wywiera wpływ na klimat całej planety
items: Srebrny Pałac Kyunglung. Oto serce starożytnego królestwa Szangszung w Tybecie
items: Dlaczego upadło starożytne Imperium Tybetańskie? Badacze wskazują powody
items: W poszukiwaniu Shangri-La. Gdzie Tybetańczycy znajdą swoją krainę szczęśliwości?
items: Na krańcach świata – 8 najbardziej odizolowanych miejsc na Ziemi
items: Na czym polega powietrzny pogrzeb? Wyjątkowa forma pochówku jest praktykowana od tysięcy lat
items: Płaskowyż Tybetański idealnym miejscem dla teleskopu przyszłości?
items: Z Warszawy do serca Tybetu. 10 tys. km, dwa kontynenty, pięć przejść granicznych i osiem stref czasowych
items: Wsiądź do pociągu na dach świata. Podróż koleją transtybetańską to przeżycie ekstremalne
items: Nurkowanie w Himalajach. Tak, dobrze przeczytaliście, TAM są niesamowite jeziora!
items: Im wyżej, tym zdrowiej. Wysokość terenu, na jakim mieszkasz, ma wpływ na przebieg COVID-19
items: 4 egzotyczne napoje, które rozgrzeją w chłodne wieczory
items: Do 1992 roku ten region był zupełnie odcięty od innych kultur. Jest prawdziwie magiczny
items: Himalaje: co warto wiedzieć przed wyprawą w góry
items: "W Tybecie wielu rzeczy nie wolno robić." Opowieść o podróży do zakazanego kraju
items: Chiny: Odkrywamy zapomniany Szlak Herbaciany [ REPORTAŻ]
items: Tajemnicze tybetańskie światło. Tylko tutaj będziecie mogli je zobaczyć
items: Żyją w odcięciu od świata, od zawsze wolni [FOTOREPORTAŻ]
items: Polski podróżnik, który uciekł z piekła. Gdy opowiedział o swojej podróży, stał się sławny
items: Grzybki jak złoto. Niespodziewane bogactwo Tybetu
items: Spotkania z filmem górskim po raz ósmy: 27 filmów z całego świata
items: Modlitwy z Shachukul
items: Najwyższy problem Chin
items: Jak się narodził bosy alpinista

Ten krewny człowieka współczesnego urządził w tybetańskiej jaskini rzeźnię. Archeolodzy znaleźli tysiące kości
type: item
date: 2024-07-05T12:28:54.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: azja
subject: chiny
subject: człowiek
subject: ewolucja
subject: jaskinie
subject: pradzieje
subject: tybet
subject: Wolny czas
description: Ślady pobytu denisowian – enigmatycznych krewnych człowieka współczesnego – odkryli archeolodzy w jaskini na Płaskowyżu Tybetańskim. Znaleziono tam tysiące kości upolowanych przez niego zwierząt: orłów, bażantów, wiewiórek, ale też śnieżnej pantery.
encoded: W tym artykule: Denisowianie na Płaskowyżu Tybetańskim Długotrwała siedziba denisowian. Archeolodzy na tropie Bogata mięsna dieta. Co jadł denisowianin? Jeszcze kilkanaście lat temu naukowcy nie mieli pojęcia o istnieniu denisowian. To kolejny gatunek człowieka, który żył równocześnie z neandertalczykami i człowiekiem współczesnym mniej więcej od 300 do 25 tys. lat temu. Naukowcy odkryli tylko pojedyncze szczątki denisowian tylko na terenie Azji. Najwięcej na jego temat wiemy, dzięki analizom genetycznym. Nie jest jasne, kiedy wyginęli. Istnieją dowody sugerujące, że krzyżowali się zarówno z neandertalczykami, jak i Homo sapiens. Denisowianie na Płaskowyżu Tybetańskim Zespół badaczy z Chin, Danii i Wielkiej Brytanii ogłosił właśnie na łamach prestiżowego periodyku „Nature” niezwykłe odkrycie z jaskini Baishya Karst na Płaskowyżu Tybetańskim. Nie jest to zbyt korzystne miejsce do życia dla ludzi. Położone jest na wysokości ponad 3 tys. m n.p.m. To zaledwie jedno z dwóch miejsc na tym płaskowyżu, gdzie odkryto ślady pobytu denisowian. Ten gatunek człowieka pozostaje jednak ciągle enigmatyczny. Bo w jaskini znaleziono około 2500 tysiąca kości, ale są to zwierzęta, które on upolował. Po sprawcach rzezi pozostała zaledwie jedna kość. Jest to fragment żebra. Długotrwała siedziba denisowian. Archeolodzy na tropie Z szeroko zakrojonych analiz naukowców wynika, że denisowianom było w tej jaskini bardzo wygodnie. Zasiedlali ją bardzo długo: od około 200 000 do 40 000 lat temu. – Byliśmy w stanie stwierdzić, że denisowianie polowali, patroszyli i jedli szereg gatunków zwierząt. Nasze badanie ujawnia nowe informacje na temat zachowania i adaptacji denisowian zarówno do warunków panujących na dużych wysokościach, jak i zmieniającego się klimatu. Dopiero zaczynamy rozumieć zachowanie tego niezwykłego gatunku człowieka – mówi współautor artykułu dr Geoff M. Smith, archeozoolog z Uniwersytetu w Reading. Wtóruje mu prof. Frido Welker z Uniwersytetu Kopenhaskiego: – Biorąc pod uwagę …

ten-krewny-czlowieka-wspolczesnego-urzadzil-w-tybetanskiej-jaskini-rzeznie-znaleziono-tysiace-kosci-9b667e1.png
width: 1200
height: 630

Wyżyna Tybetańska to największy i najwyższy płaskowyż na Ziemi. Wywiera wpływ na klimat całej planety
type: item
date: 2024-02-12T07:52:07.000Z
creator: Artur Białek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: azja
subject: geografia
subject: himalaje
subject: Travel
subject: tybet
description: Wyżyna Tybetańska jest nazywana „trzecim biegunem Ziemi”, ale nie w związku z położeniem geograficznym, a ze względu na wpływ, jaki ten olbrzymi obszar wywiera na klimat panujący na całej planecie. Dziś żyją tam miliony osób, a jednak obszar ten charakteryzuje się niską gęstością zaludnienia. Co warto wiedzieć na temat jednego z najbardziej fascynujących miejsc na Ziemi? Poniżej wymieniamy najciekawsze informacje o najwyższej wyżynie świata.
encoded: W tym artykule: Gdzie leży Wyżyna Tybetańska? Roślinność Wyżyny Tybetańskiej Dlaczego Wyżyna Tybetańska ma niewielką gęstość zaludnienia? Odkrycia naukowców na Wyżynie Tybetańskiej Ma ogromną powierzchnię. Rozpościera się na rekordowej wysokości. Otaczają ją potężne łańcuchy górskie. Wyżyna Tybetańska to największy i najwyższy płaskowyż. Ten geologiczny fenomen powstał w następstwie zderzenia dwóch płyt tektonicznych: eurazjatyckiej i indyjskiej. Ukształtował się tam unikatowy ekosystem, co sprawia, że ogromna wyżyna jest przedmiotem zainteresowania naukowców różnych dziedzin. Gdzie leży Wyżyna Tybetańska? Mówiąc o Wyżynie Tybetańskiej, na myśli trzeba mieć obszar rozciągający się w Azji Centralnej. Niemal w całości leży na terytorium Chin. Jedynie niewielkie fragmenty zachodniego skraju rozległej wyżyny stanowią przedmiot sporu między Chińską Republiką Ludową a Indiami. Wyżyna Tybetańska zajmuje powierzchnię ok. 2,5 miliona kilometrów kwadratowych. Rozciąga się na wysokości od 4000 do 5000 metrów n.p.m. Geograficzne granice tego obszaru wyznaczają potężne łańcuchy górskie: Pamir i Karakorum na zachodzie, Hengduan Shan na wschodzie, Kunlun, Ałtyn-Tag i Qilian Shan na północy i Himalaje na południu. Roślinność Wyżyny Tybetańskiej Położenie geograficzne determinuje warunki klimatyczne, jakie panują na Wyżynie Tybetańskiej. Na rozległym płaskowyżu występuje klimat podzwrotnikowy kontynentalny, wybitnie suchy. W większości miejsc, roczna suma opadów zamyka się w przedziale 100–200 mm. Tylko w częściach południowo-wschodniej i południowej opady osiągają odpowiednio 1000–1500 mm i 500 mm. Surowe zimy, podczas których średnia temperatura spada poniżej minus 10 stopni Celsjusza i chłodne lata ze średnią temperaturą ok. 12 stopni Celsjusza są tam normalnym zjawiskiem. Jaka roślinność mogła rozwinąć się na tak niegościnnym terenie? Wbrew pozorom, tamtejsza szata roślinna jest bogata i różnorodna. Dlaczego upadło starożytne Imperium Tybetańskie? Badacze wskazują powody Imperiu…

wyzyna-tybetanska-interesujace-fakty-o-najwyzszej-wyzynie-swiata-fot-shutterstock-dcdb4a9.jpg
width: 1000
height: 667

Srebrny Pałac Kyunglung. Oto serce starożytnego królestwa Szangszung w Tybecie
type: item
date: 2023-12-23T07:29:19.000Z
creator: Stanisław Szklarek
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: cywilizacja
subject: historia
subject: pałace
subject: religie
subject: Społeczeństwo
subject: starożytność
subject: tybet
description: Przed pojawieniem się Imperium Tybetańskiego w VII w. istniało państwo Szangszung, które posiadało własną religię i kulturę. Srebrny Pałac Kyunglung był legendarną siedzibą jego władców.
encoded: W tym artykule: Starożytne państwo Szangszung Kim byli mieszkańcy Szangszung? Srebrny Pałac Kyunglung – siedziba królów Starożytne plemiona tybetańskie były w dawnych czasach kontrolowane przez enigmatycznych władców państwa Szangszung. Bardzo mało wiemy na ich temat. Były to czasy poprzedzające buddyzm na tych ziemiach. Kyunglung był legendarnym pałacem władców. Według przekazów miał być ze złota, tylne mury ze srebra, a narożniki z agatu, a dachy z miedzi. Ile w tym jest prawdy? Starożytne państwo Szangszung Według spisanych źródeł pierwsi władcy Tybetu mieli spaść z nieba i zjednoczyć wszystkie plemiona. Pokonali oni zwierzchnią władzę kraju o nazwie Szangszung (Shang Shung). Choć mało wiemy na temat tego kraju, to od początku XXI w. badania archeologiczne skupiają się na wyjaśnieniu istnienia tego zagadkowego królestwa. W poszukiwaniu Shangri-La. Gdzie Tybetańczycy znajdą swoją krainę szczęśliwości? Czy kraina Shangri-La istnieje naprawdę? To pytanie z pewnością zadaje sobie każdy, kto choć raz sięgnął po książkę „Zaginiony horyzont” autorstwa Jamesa Hiltona. Odpowiedzi udzielaj... Szangszung było państwem położonym na pustynnych terenach zachodniego Tybetu. Nieznany jest jego zasięg, a nawet nie wiemy, jak wyglądała jego struktura. Czy to było wodzostwo, sojusz plemion czy królestwo? Twór ten kontrolował jednak ważne szlaki handlowe łączące świat wschodu i zachodu. Legendy mówią, że Szangszung założyli ludzie przybyli z Zachodu w I tysiącleciu p.n.e. Do dzisiaj materiał archeologiczny jest skromny, ale powoli się zwiększa. Pewnie kiedyś pozwoli na szersze poznanie tej historii. Kultura tego kraju rzeczywiście musiała się ukształtować kilka wieków przed naszą erą. Istnieją tego dowody archeologiczne. Odkryte malowidła w jaskiniach i zrujnowanych świątyniach sugerują intensywne kontakty i wpływy perskiego pochodzenia. Kim byli mieszkańcy Szangszung? Nazwa kraju ma źródła w prastarym języku tybetańskim. Miał on być zachodnim dialektem, który z czasem stał się najb…

srebrny-palac-kyunglung-oto-serce-starozytnego-krolestwa-szangszung-w-tybecie-fot-shutterstock-9693715.jpg
width: 1000
height: 667

Dlaczego upadło starożytne Imperium Tybetańskie? Badacze wskazują powody
type: item
date: 2023-09-07T10:02:30.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: historia
subject: Travel
subject: tybet
subject: Wolny czas
description: Imperium Tybetańskie rozkwitało w latach 618–877 r. n.e. Było to miejsce zamieszkania około 10 milionów ludzi. Dlaczego historia potęgi urywa się w IX wieku? Naukowcy mają pewną teorię.
encoded: W tym artykule: Kiedy upadło Imperium Tybetańskie? Najwyżej położone imperium na świecie Zmiany klimatu a życie w Tybecie Imperium Tybetańskie nie odegrało tak wielkiej roli w dziejach świata, jak na przykład Cesarstwo Rzymskie. Jednak i tak zapisało się na kartach historii jako rekordzista. Było to najwyżej położone na świecie imperium, a mówimy o wysokości ponad 4000 m n.p.m. Tybetańczycy rządzili wówczas na obszarze około 4,6 miliona km2 w Azji Wschodniej i Środkowej. Granice Imperium sięgały aż do północnych Indii. Biorąc pod uwagę niskie stężenie tlenu w powietrzu na opanowanych terenach, to fascynujące, że zamieszkiwało je nawet 10 milionów osób. Co zatem doprowadziło do upadku Imperium? Według autorów badań opublikowanych na łamach czasopisma naukowego „Quaternary Science Reviews”, w upadku wielkiej cywilizacji znaczącą rolę mógł odegrać klimat. Kiedy upadło Imperium Tybetańskie? Odpowiedź na pytanie, dlaczego Imperium Tybetańskie nie przetrwało, może być ukryta w zapisach geologicznych osadów jeziornych. Badacze z Instytutu Badań Płaskowyżu Tybetańskiego w Chinach przeanalizowali je, aby ustalić, jak zmieniało się środowisko 1200 lat temu. Znaczące okazało się odkrycie pozostałości mikroskopijnych jednokomórkowych glonów. Naukowcy zwrócili uwagę na to, że z biegiem czasu odmiany planktonowe, dryfujące zazwyczaj bliżej powierzchni zbiornika wodnego, ustępowały miejsca odmianom bentosowym, które są typowe dla okolic jezior. To ma według nich świadczyć o suszy i obniżeniu poziomu zbiorników wodnych. Krytyczny punkt przypadł na okolice 800 r. n.e., kiedy to okrzemki bentosowe zanotowały szybki wzrost liczebności, a planktonowe – spadek. Społeczność okrzemek przetrwała do roku 1300 n.e. Wówczas, podczas małej epoki lodowcowej, poziom jezior zaczął się ponownie podnosić. Dane porównano z innymi wskaźnikami paleośrodowiskowymi z Wyżyny Tybetańskiej. Tak potwierdzono, że zmiany klimatu były odczuwalne w całym regionie, a nie tylko w badanym jeziorze. Najwyżej położo…

dlaczego-upadlo-imperium-tybetanskie-badacze-wskazuja-powody-0f63850.jpg
width: 1024
height: 683

W poszukiwaniu Shangri-La. Gdzie Tybetańczycy znajdą swoją krainę szczęśliwości?
type: item
date: 2023-05-09T13:35:00.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: budda
subject: chiny
subject: Edukacja
subject: Kuchnia
subject: mnisi
subject: Sport
subject: Travel
subject: tybet
description: Czy kraina Shangri-La istnieje naprawdę? To pytanie z pewnością zadaje sobie każdy, kto choć raz sięgnął po książkę „Zaginiony horyzont” autorstwa Jamesa Hiltona. Odpowiedzi udzielają Mirka Duijn i Nina Spiering, czyli reżyserki filmu „Shangri-La. Raj w budowie".
encoded: W tym artykule: Shangri-La – reportaż z mitycznej krainy szczęśliwości Shangri-La – kraina stworzona przez Jamesa Hiltona Zhongdian stał się Shangri-La Strefa Trzech Równoległych Rzek W poszukiwaniu Shangri-La „Shangri-La. Raj w budowie” na Millennium Docs Against Gravity Shangri-La to fikcyjna kraina w Himalajach, położona w Tybecie u podnóża góry Karakal (wyższej niż Mount Everest), stworzona przez Jamesa Hiltona w powieści „Zaginiony horyzont”. Choć od premiery poczytnej lektury mija 90 lat, marzenie o lepszym świecie nie ustaje. Jak wygląda życie w „tybetańskiej krainie szczęśliwości”? Przeczytajcie reportaż ze szczytu świata. Shangri-La – reportaż z mitycznej krainy szczęśliwości Grupa rozradowanych turystów ze wschodnich Chin stara się poruszyć olbrzymim tybetańskim młynem modlitewnym. Wysoki na 15 m, średnicy sięgającej 7,5 m Młyn Modlitewny Szczęśliwego Zwycięstwa ozdobiony został płaskorzeźbami obrazującymi 56 chińskich grup etnicznych współdziałających ze sobą w harmonii. Ubrani w brązowe szaty mnisi z ogolonymi głowami przybywają na pomoc turystom, którzy próbowali pchnąć młyn przeciwnie do biegu wskazówek zegara, czyli – według założeń tybetańskiego buddyzmu – w złą stronę. Mnisi odwracają kierunek obrotu młyna i rozkręcają go niczym gargantuiczny bąk-zabawkę. Czyjś telefon rozbrzmiewa dźwiękami chińskiego przeboju. Kobieta w liliowych rajstopach sięga do olbrzymiej torebki. Mężczyzna w garniturze zaczyna przeszukiwać kieszenie skórzanego płaszcza. Dzwoniący telefon należy jednak do jednego z mnichów, który z fałd swojej szaty wydobywa aparat. Patrząc na rozciągające się u swoich stóp miasto, wykrzykuje coś do słuchawki. Widać stąd hotel Paradise, pięciogwiazdkowego olbrzyma otaczającego basen pływacki i plastikową replikę świętej góry Kawagebo. Wokół rozciągają się rzędy betonowych bloków. Dalej, oparty o zbocze wzgórza, stoi odnowiony XVII-wieczny klasztor Ganden Sumtseling, nieco mniejsza, lecz równie imponująca wersja tybetańskiego kompleksu klasztor…

w-poszukiwaniu-shangri-la-gdzie-tybetanczycy-znajda-swoja-kraine-szczesliwosci-ed54b1b.jpg
width: 2120
height: 1414

Na krańcach świata – 8 najbardziej odizolowanych miejsc na Ziemi
type: item
date: 2022-07-10T11:04:44.000Z
creator: Łukasz Załuski
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: ameryka południowa
subject: azja
subject: grenlandia
subject: izolacja
subject: oceania
subject: podróże
subject: rosja
subject: Travel
subject: tybet
subject: wyspy
description: Wciąż są na Ziemi regiony, wyspy i miasta, gdzie w odosobnieniu żyje się od pokoleń. Oto najbardziej niedostępne miejsca świata.
encoded: W tym artykule: Najbardziej niedostępne miejsca na Ziemi: Tristan da Cunha Najbardziej niedostępne miejsca na Ziemi: Pitcairn Najbardziej niedostępne miejsca na Ziemi: Sentinel Północny Najbardziej niedostępne miejsca na Ziemi: Iquitos Najbardziej niedostępne miejsca na Ziemi: Ittoqqortoormiit Najbardziej niedostępne miejsca na Ziemi: Perth Najbardziej niedostępne miejsca na Ziemi: Tybet Najbardziej niedostępne miejsca na Ziemi: Norylsk „Administrator Wyspy Tristan da Cunha zatrudni doradcę rolniczego, który pomoże zwiększyć produktywność upraw warzyw oraz hodowli 300 sztuk bydła i 500 owiec na obszarze 1000 akrów”. Kiedy w 2016 roku ogłoszenie takiej treści ukazało się w brytyjskich serwisach internetowych, media szybko okrzyknęły je „szansą na pracę marzeń na rajskiej wyspie”. Dwuletni kontrakt na południowym Atlantyku skusił jednak niewielu. Najbardziej niedostępne miejsca na Ziemi: Tristan da Cunha Oddalony o 2432 km od Kapsztadu, 2161 km od Wyspy Świętej Heleny i 3486 km od Falklandów archipelag Tristan da Cunha to najbardziej odległe od innych miejsce na Ziemi. Wyspy, będące terytorium zależnym Wielkiej Brytanii, na stałe zamieszkują zaledwie 243 osoby. Zamknięta społeczność Tristan da Cunha sama określa się mianem „rodziny”. I rzeczywiście – badania genetyczne dowodzą, że obecni mieszkańcy są potomkami zaledwie ośmiu mężczyzn z Wielkiej Brytanii, Rosji i USA oraz siedmiu kobiet z Afryki, którzy falami przybywali na wyspę w XIX w. Dokładniejsze badania mitochondrialnego DNA wskazują, że wśród pierwszych mieszkanek były przynajmniej dwie siostry, co do pewnego stopnia potwierdza pokrewieństwo dzisiejszych mieszkańców Tristan da Cunha. Do dziś mieszkańcy zmagają się z astmą, na którą cierpi aż 42 proc. populacji wyspy. Na astmę chorowało też trzech pierwszych jej mieszkańców. Kłopotliwe położenie na południu Atlantyku oraz brak lotniska sprawia, że trzeba się naprawdę natrudzić, aby na Tristan da Cunha w ogól…

odosobnione-miejsca-2a9824d.jpeg
width: 1920
height: 1080

Na czym polega powietrzny pogrzeb? Wyjątkowa forma pochówku jest praktykowana od tysięcy lat
type: item
date: 2022-02-08T14:24:31.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: azja
subject: pogrzeb
subject: śmierć
subject: Travel
subject: tybet
subject: Wolny czas
description: Podczas chowania zmarłych wysoko w górach kluczową rolę odgrywają sępy. Ptaki zabierają ciała zmarłego do nieba.
encoded: W tym artykule: Powietrzny pogrzeb, czyli pochówek, który wcale nie jest końcem życia Gdzie odbywają się powietrzne pogrzeby? Nie tylko powietrzny pogrzeb. Tak w Tybecie żegna się zmarłych Na przestrzeni wieków podejście do grzebania zmarłych ujednoliciło się w większości kultur. Są jednak miejsca na świecie, gdzie ostatnie pożegnanie nadal ma spektakularny i brutalny – zwłaszcza dla Europejczyków – charakter. Tam, gdzie śmierć nie oznacza pożegnania [REPORTAŻ] W odległym zakątku Indonezji zmarli – i ich zwłoki – pozostają częścią rodziny. Powietrzny pogrzeb, czyli pochówek, który wcale nie jest końcem życia Część Tybetańczyków wierzy, że powietrzny pogrzeb był praktykowany przez ich przodków już 11 tys. lat temu. Nie ma na to jednak żadnych dowodów. Archeolodzy również mają niewielkie szanse na odkrycie rozkładających się szczątek, ponieważ te już dawno temu zostały… zjedzone. Dla porządku, cały rytuał pogrzebowy zaczyna się od poćwiartowania zwłok. Następnie są one zabierane w wybrane miejsce – zazwyczaj wysoko w górach. Im wyżej, tym większa szansa, że sępy zjawią się jak najszybciej, a to one odgrywają tu kluczową rolę – zjadają ciało zmarłego i odlatują z większymi kawałkami. Tybetańczycy wierzą, że ptaki zabierają wtedy ciało do nieba. Tam dusza nieboszczyka czeka na reinkarnację w nowej postaci. View oEmbed on the source website Taka forma pochówku ma wymiar nie tylko duchowy, ale również praktyczny. Ziemia często jest zmarznięta, przez co kopanie grobu bywa bardzo pracochłonne. Powietrzny pogrzeb może za to odbywać się bez względu na warunki pogodowe. To też nawiązanie do tybetańskich wartości, które dotyczą pokory i szacunku do natury. Karmiąc sępy ciałami zmarłych, Tybetańczycy wywierają znikomy wpływ na Ziemię. I wreszcie, według wierzeń społeczności, śmierć nie jest końcem życia, a jedynie elementem przejścia między wcieleniami. Aby reinkarnacja się udała, po ciele fizycznym zmarłego nie powinien zostać żaden ślad. Gdzie odbywają się powietrzne pogrzeby?…

na-czym-polega-powietrzny-pogrzeb-wyjatkowa-forma-pochowku-jest-praktykowana-od-tysiecy-lat-6db1ffc.jpeg
width: 1024
height: 642

Płaskowyż Tybetański idealnym miejscem dla teleskopu przyszłości?
type: item
date: 2021-08-24T23:55:22.000Z
creator: Rafał Dadura
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: astronomia
subject: Edukacja
subject: teleskop
subject: tybet
description: Chiny zidentyfikowały lokalizację, która może być pierwszym miejscem na półkuli wschodniej gdzie powstanie duże obserwatorium astronomiczne
encoded: W tym artykule: Znalezienie miejsca pod teleskop to skomplikowana sprawa „Optymalna kombinacja wielu cech" Pierwsze takie obserwatorium na półkuli wschodniej Znalezienie miejsca pod teleskop to skomplikowana sprawa Zespół chińskich naukowców zidentyfikował miejsce na Płaskowyżu Tybetańskim, które mogłoby pomieścić jeden z najpotężniejszych teleskopów na świecie. Wysoko położony płaskowyż był już wcześniej brany pod uwagę jako lokalizacja obserwatorium. Wieloletni proces oceny sugeruje, że miejsce to spełnia wszystkie kluczowe parametry dla światowej klasy obserwatorium, takie jak ciemne niebo, duża wysokość, niska wilgotność powietrza i wiele innych. Chińscy astronomowie nie mogą się doczekać, aby w ich kraju powstało potężne obserwatorium, „ale najpierw musimy znaleźć miejsce na teleskop" - mówi Licai Deng, astronom z Chińskiej Akademii Nauk i główny autor badania mającego na celu wybór optymalnej lokalizacji. Chociaż Chiny posiadają wiele mniejszych obserwatoriów na terenie całego kraju, Deng twierdzi, że dopiero od niedawna są w stanie finansować projekty dużych teleskopów. Kiedy Deng i jego zespół rozpoczęli poszukiwania miejsca na obserwatorium, szukali specyficznej kombinacji czynników. W przeciwieństwie do podwórkowych teleskopów, których amatorzy astronomii używają do obserwowania gwiazd i planet w bezchmurną noc, czułe, masywne teleskopy optyczne i podczerwone wymagają specyficznych warunków. Jak mówi Deng, teleskop, który Chiny mają nadzieję zbudować, mógłby mieć aperturę, czyli średnicę soczewki zbierającej światło lub zwierciadła teleskopu, wynoszącą 30 metrów i być największym na świecie, przynajmniej przez krótki czas. „Europejski Ekstremalnie Wielki Teleskop”, który ma być ukończony w 2027 roku, będzie miał zwierciadło główne o średnicy ok. 40 metrów i jest największym teleskopem, jaki kiedykolwiek planowano. „Optymalna kombinacja wielu cech" Wybierając lokalizację dla obserwatorium, „szuka się nie jednej indywidualnej cechy, ale najlepszej, optymalne…

teleskop-3-e8690c2.jpeg
width: 2231
height: 1344

Z Warszawy do serca Tybetu. 10 tys. km, dwa kontynenty, pięć przejść granicznych i osiem stref czasowych
type: item
date: 2020-11-23T11:18:36.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: książki
subject: podróże
subject: Travel
subject: tybet
description: Inspiracją dla Mai Wolny, autorki książki „Pociąg do Tybetu", była Alexandra David-Néel, która jako pierwsza Europejka w historii dotarła do Tybetu. Podążając tropem kobiety-podróżniczki, Wolny tworzy współczesny, pełen zaskakujących obserwacji zapis wyprawy na Wschód i pokazuje przejmujący obraz krainy przez wieki zamkniętej dla świata. Przedstawiamy fragment książki.
encoded: Planuję zredukować do minimum liczbę przedmiotów: ubrań, kosmetyków, wszystkich tych gadżetów, których potrzebę istnienia tylko sobie wmówiliśmy, i z małym plecakiem wyruszyć w długą podróż pociągiem. Z Warszawy do serca Tybetu. Dziesięć tysięcy kilometrów, dwa kontynenty, pięć przejść granicznych i osiem stref czasowych. Podróżując w ten sposób pokonuje się przestrzeń powoli, mila za milą, po nużących, nieskończonych pustkowiach Eurazji. Wiem, że nad moim pociągiem szybować będą samoloty, które nic sobie nie robią z granic, stref czasowych, nie doświadczają przymusowych postojów. Drogą powietrzną mogłabym dotrzeć do stolicy Tybetu, Lhasy, w niecałe 24 godziny. Ale taka podróż jest jak cesarskie cięcie, zbyt szybkie przejście z jednego świata w drugi, bez prawdziwego mozołu drogi. A ja chciałabym zrozumieć niewypełnioną przestrzeń, która wyrasta już pół dnia drogi od Moskwy, ciągnie się przez całą Syberię i Mongolię, aż do Chin. Jazda pociągiem ma to do siebie, że pejzaż łatwo się rozmazuje. Nie można zatrzymać kadru. Mijane po drodze ludzie i rzeczy pozostaną nieuchwytne. Możliwe, że zapał do podróży w tym kierunku pojawił się we mnie dlatego, że przez ponad dekadę mieszkałam na Zachodzie, w małym, pozbawionym wyżyn i otwartych przestrzeni regionie, jakim jest flamandzka część Belgii. Kiedy człowiek stoi i rozgląda się po równo obsianych, zagospodarowanych i zabudowanych zachodnioeuropejskich równinach, łatwo mu uwierzyć we własną wielkość. Od Uralu zaczyna się bezkres i stopniowo zmienia się perspektywa: ubywa ludzi, przybywa ziemi, coraz bardziej niedostępnej i nieprzyjaznej. U podnóża Himalajów jest się już tylko drobiną w cieniu potężnej przyrody. To było gorące lato 2015 roku, początek kryzysu migracyjnego w Europie. Na Zachód maszerowały tysiące uchodźców, a ja opuszczałam wygodne życie w Belgii. Nasz dobytek spakowaliśmy do wysłużonego dostawczego nissana i ruszyliśmy do Polski. W kraju nie było mnie przez 12 lat. Wszystko się tam zmieniło, czytałam o tym w …

pociag-do-tybetu-e5bbd3f.png
width: 924
height: 615

Wsiądź do pociągu na dach świata. Podróż koleją transtybetańską to przeżycie ekstremalne
type: item
date: 2020-10-26T04:44:30.000Z
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: chiny
subject: Edukacja
subject: kolej
subject: Kultura
subject: pociągi
subject: szlak
subject: Travel
subject: tybet
subject: Wolny czas
description: Pociąg przejeżdża przez 8 chińskich prowincji, a najwyższy punkt na trasie położony jest na wysokości 5072 m n.p.m. Za oknem piętrzą się ośnieżone góry, na łąkach pasą się włochate jaki, a ja wraz z innymi pasażerami przyklejam nos do szyby.
encoded: Dworzec Pekin Zachodni wypełniony jest ludźmi do granic możliwości. Przepycham się w stronę tablicy świetlnej. Jest! Z21, mój pociąg relacji Beijing Xi – Lhasa. Mam jeszcze 2 godz. do odjazdu, dokładnie tyle czasu, ile trzeba na znalezienie poczekalni, ustawienie się w gigantycznej kolejce do kontroli biletu – razem ze mną czeka kilkaset osób – przejście na peron i znalezienie właściwego wagonu. W kolejce dostaję do wypełnienia druczek po chińsku: dane osobowe, dane adresowe, skąd i dokąd jadę, nr miejsca oraz najważniejsze – oświadczenie, że zdrowie pozwala mi podróżować na wysokości powyżej 3 tys. m n.p.m. Na koniec podziękowania za współpracę i życzenia udanej podróży. Mam najtańszy bilet na tzw. hard seat – 40 godz. na krzesełku. Cudzoziemcy podróżują zazwyczaj wagonami z miejscami leżącymi, rzadko który zabłąka się do 3 klasy. Zdziwieni współpasażerowie wskazują mi miejsce, bo trudno mi się zorientować, gdzie powinnam usiąść. Zasypują mnie gradem pytań: Skąd jesteś? Gdzie jedziesz? Podróżujesz sama? Ile masz lat? Masz męża? A dzieci? Jesteś bogata? Ktoś wskazuje mi automat z wrzątkiem, ktoś inny częstuje wędzonymi świńskimi uszkami pociętymi w grube paski. Chińczycy lubią, jak jest „renao”, czyli jak byśmy to potocznie powiedzieli „dzieje się”. W wagonie jest więc tłoczno i głośno. Pasażerowie poznają się ze sobą, ustalają, kto jest z jakiego miasta, dokąd jedzie, skąd pochodzi jego rodzina i gdzie te wszystkie miejscowości są na mapie Chin. Ktoś wyjmuje karty, ktoś inny otwiera baijiu – chińską wódkę. Pytam, dlaczego jadą do Lhasy? Niektórzy jadą na wakacje, wiele słyszeli o pięknie Tybetu i chcą je podziwiać na własne oczy. Odkąd rok wcześniej otwarto linię kolejową, na Dach Świata można dotrzeć o wiele taniej niż samolotem i dużo wygodniej niż podskakującym na wertepach rozklekotanym autobusem. Inni jadą do pracy – władze Chin dają Hanom osiedlającym się w Lhasie preferencyjne warunki. Pojadą, zarobią trochę juanów i sprowadzą rodziny. – A one? – pytam, wska…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ee41912d07600f6385788ea35cebe443ec82f506-47b1db7.png
width: 1388
height: 920

Nurkowanie w Himalajach. Tak, dobrze przeczytaliście, TAM są niesamowite jeziora!
type: item
date: 2020-08-07T13:00:00.000Z
creator: Kamil Iwankiewicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: azja
subject: chiny
subject: Edukacja
subject: himalaje
subject: jeziora
subject: katmandu
subject: Kuchnia
subject: Moto
subject: nepal
subject: nurkowanie
subject: Sport
subject: Technologia
subject: Travel
subject: tybet
description: Jedziemy w Himalaje. Nie, nie zdobywać szczyty, lecz po to, żeby nurkować w najbardziej fascynujących jeziorach świata
encoded: Himalaje raczej nikomu nie kojarzą się z nurkowaniem. Mnie i moim towarzyszom podróży jak najbardziej. To nasza kolejna, czwarta już wyprawa w projekcie „Korona Jezior Ziemi”, który zakłada nurkowanie i badania najwyżej położonych jezior na wszystkich kontynentach. W Azji jest to między innymi Ridonglabo. Znajduje się w Tybecie i na tym polega problem. Chińczycy nie dają nam pozwolenia na nurkowanie w tym akwenie, a także w innych okolicznych jeziorach, twierdząc, że akwalung to sprzęt militarny i nie może być użyty w strefie nadgranicznej. Na nic prośby i groźby. („Yeti”, mój asystent, całkiem serio mówi, że nie kupi już więcej chińskiej koszulki, co przy częstotliwości jego zakupów – raz na kilka lat – może przyczynić się do załamania branży tekstylnej Państwa Środka). Jesteśmy zmuszeni nurkować po nepalskiej stronie Himalajów, co mnie nawet cieszy, bo nigdy nie byłem w Nepalu, a zawsze kojarzył mi się z miejscem mistycznym. Po pobycie w Katmandu przestaje mi się kojarzyć. Na lotnisku ginie część naszego sprzętu nurkowego. Kilka dni mija nam na nieustannych monitach, aż zguba odnajduje się na Sri Lance. Z cejlońskich wakacji wraca na plecach tragarza, który dogania nas w górach. Mamy też przeprawę z kontrahentem od butli nurkowych. Firma, jedna z największych w branży trekkingowej w Nepalu, w dniu wylotu do Lukli informuje nas, że ciśnienie w butlach nie będzie wynosiło 220 barów, tak jak się umawialiśmy, tylko 150. Tłumaczą się wypadkami z eksplodującymi butlami, jakie niedawno miały miejsce. Cóż, nie mamy wyjścia. Bierzemy dodatkową butlę i w drogę. W Azji dotarcie do „najwyżej położonych jezior” oznacza konieczność długiego marszu ścieżkami przez rododendronowy las. W promieniach wschodzącego słońca wygląda sielankowo, ale my chcielibyśmy już być na miejscu i nurkować. Powolna aklimatyzacja jest jednak ważna. Do przeprowadzenia głębokiego nurkowania wysoko w górach jeszcze ważniejsza. Niestety nasza cierpliwość po dwóch tygodniach trekkingu znajduje się na wycz…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ff105d5247347471f922c0c1f1493f89bcec4220-38d6c7d.jpeg
width: 1949
height: 1242

Im wyżej, tym zdrowiej. Wysokość terenu, na jakim mieszkasz, ma wpływ na przebieg COVID-19
type: item
date: 2020-06-08T09:18:05.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: boliwia
subject: ekwador
subject: koronawirusy
subject: tybet
subject: Zdrowie
description: Osoby, które zamieszkują tereny położone na dużych wysokościach nad poziomem morza, są mniej narażone na zakażenie koronawirusem, a choroba COVID-19 przebiega u nich o wiele łagodniej. Naukowcy sprawdzili to na przykładzie mieszkańców Boliwii, Ekwadoru i Tybetu.
encoded: Badania sugerują, że ludzie żyjący na dużych wysokościach są mniej narażeni na poważny przebieg koronawirusa, niż ci mieszkający bliżej poziomu morza. Autorzy zaskakujących badań twierdzą, że mieszkańcy wzgórz są lepiej przystosowani do niskiego poziomu tlenu we krwi, co jest potencjalnie śmiertelnym skutkiem infekcji SARS-CoV-2. Naukowcy porównali przypadki COVID-19 wśród mieszkańców wysokich i niskich terenów Boliwii i Ekwadoru w Ameryce Południowej oraz Tybetu, górzystego regionu leżącego w granicach Chin. Osoby mieszkające na dużych wysokościach od zawsze wystawione na niski poziom tlenu lub niedotlenienie, biologicznie przystosowały się do tego dzięki ulepszonemu transportowi tlenu w tętnicach. Zmiany wyrażają się także w obniżonych poziomach enzymu ACE2 – który koronawirus wykorzystuje do zainfekowania komórek gospodarza – w płucach i innych tkankach. Ponadto naukowcy twierdzą, że czynniki środowiskowe, takie jak podwyższone promieniowanie UV w wyżej położonych rejonach, mogą działać jako „naturalny środek dezynfekujący”. Wyniki porównania liczby zachorowań na COVID-19 są bardzo znaczące. W Boliwii wśród mieszkańców wysokich terenów wskaźnik infekcji jest blisko trzykrotnie niższy, niż wśród mieszkańców nizin. W Ekwadorze – czterokrotnie niższy. A w Tybecie, mimo względnej bliskości Wuhan i powszechnego występowania koronawirusa, wskaźnik zakażeń „nie odpowiada światowym trendom”. Ekwador, Boliwia, Tybet Aby wybrać cele swoich badań, naukowcy przeanalizowali dane geograficzne dotyczące globalnej pandemii COVID-19, aby znaleźć populacje dotknięte epidemią, żyjące powyżej 3000 metrów nad poziomem morza. – Na poziomie morza, kiedy ludzie zostają zakażeni koronawirusem, a ich płuca ulegają zniszczeniu, to tak, jakby wspinali się na Mount Everest bez tlenu, w ciągu zaledwie kilku dni – mówi współautor badań Gustavo Zubieta-Calleja, dyrektor High of Bolivia Altitude Pulmonary and Pathology Institute. Ostatecznie wybór padł na Tybet, który szczyt zachorowań ma już za…

mieszkancy-wysokich-terenow-choruja-rzadziej-fot-getty-images-8e9c53f.jpeg
width: 1024
height: 683

4 egzotyczne napoje, które rozgrzeją w chłodne wieczory
type: item
date: 2019-10-16T07:43:28.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: herbata
subject: holandia
subject: jesień
subject: kaszmir
subject: Kuchnia
subject: napoje
subject: rosja
subject: Travel
subject: tybet
subject: zima
description: Te aromatyczne, inspirowane podróżami napoje skutecznie umilą jesienne chłody.
encoded: Tu znajdziesz 4 inspirowane podróżami napoje, które skutecznie rozgrzeją w chłodne wieczory >>>

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/fe2acacc59a1d880666701cdf6294b14a88f8bc6-bdfb7e2.jpeg
width: 5310
height: 5000

Do 1992 roku ten region był zupełnie odcięty od innych kultur. Jest prawdziwie magiczny
type: item
date: 2019-08-07T07:41:31.000Z
creator: redakcja
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: mustang
subject: nepal
subject: Travel
subject: tybet
description: Królestwo na Dachu Świata. Ojczyzna żywej buddyjskiej kultury, zachowanej wśród najwyższych szczytów Ziemi.
encoded: Pełne zabytków i miejsc mocy Katmandu dzieli od Pokhary kilka godzin jazdy. Miasto leżące w geograficznym środku kraju jest przystankiem w drodze ze stolicy Nepalu w wysokie Himalaje. W przejrzystym powietrzu poranka widać stąd dobrze potężne masywy ośmiotysięczników: Annapurny i Dhaulagiri. Nieco bliżej wznosi się Machhapuchhare, święty szczyt, którego nazwa oznacza Ogon Ryby. Skalna płetwa świetnie odzwierciedla nazwę. Z Pokhary ruszymy na północ. Pamiętam, jak pierwszy raz pojawiłem się na małym lotnisku i w odpowiedzi na Namaste!, jakim powitał mnie nepalski pilot, musiałem zdusić pytanie: To tym mamy lecieć? Na pasie stał maleńki dwuśmigłowy samolot Gorkha Airlines. Mieści kilkanaście osób. Po półgodzinnym locie wylądujemy w Jomsom, w głębokiej dolinie Kali Gandaki, nad rzeką o tej samej nazwie. Niegdyś stanowiła szlak komunikacji i wymiany handlowej między Chinami a Indiami i uczyniła Mustang bogatym. Miasteczko jest ostatnim większym osiedlem, stąd samochody terenowe zabiorą nas do bazy w Kagbeni, bramy Królestwa Lo, jak o nim mówią. Gdy się tam znalazłem, chciałem od razu jechać dalej, ale przystanek w tym miejscu jest rozsądny. Pas startowy w Jomsom leży na wysokości 2600 m, zanim udamy się jeszcze wyżej, warto zaaklimatyzować się w tym miejscu i dopiero o świcie wjechać do zakazanego królestwa. Region, względnie nieduży, nazywany przez mieszkańców Królestwem Lo, stanowił fragment Nepalu, jednak kultura i język czynią go bardziej częścią Tybetu. W latach 1450–1992 jego obszar był zamknięty dla wpływów zewnętrznych, nie przyjmował turystów. Mustang miał autonomię, która sprawiła, że kultura tybetańska przetrwała tam nieskażona. Jeszcze przed dekadą rządzony był przez króla, który do dziś uznawany jest przez niektórych mieszkańców za prawowitego władcę krainy. Gdy dżip, zmagając się z kamienistą drogą, wjeżdża do Mustangu, trudno oderwać oczy od widoków za szybą. To nie jest już dżungla ani zielona dolina, jaką zostawiliśmy w tyle. Jedziemy przez górską pusty…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/517c07bdff781a53e8bc347eac6441316be2b758-620cd1b.jpeg
width: 1231
height: 818

Himalaje: co warto wiedzieć przed wyprawą w góry
type: item
date: 2019-05-20T08:00:00.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Dom
subject: himalaje
subject: Kuchnia
subject: Shopping
subject: Sport
subject: Travel
subject: tybet
description: Oto 9 symboli na himalajskich szlakach, które warto znać, by nie rozzłościć lokalnych bóstw.
encoded: Do dziś nikt jej nie zdobył. Wcale nie dlatego, że góra Kajlasz w Tybecie jest najwyższa (ma 6714 m n.p.m., czyli niewiele jak na himalajskie warunki), trudna technicznie czy niedostępna. Także podejście do jej podnóża nikomu nie nastręcza problemów, w końcu pielgrzymują tam tysiące ludzi. Nikt nie śmiał na nią wejść, bo jak wierzą buddyści i hinduiści, na jej szczycie mieszkają bóstwa. A jak wiadomo, na świętą górę ludzie nie mają wstępu. Za to każdy powinien choć raz w życiu obejść ją dookoła (czyli wykonać rytuał pradak-szina). Jedno okrążenie liczy 52 km i zmywa wszystkie grzechy. Mało tego, jeśli obejdziesz górę 108 razy, doświadczysz olśnienia i nirwany. Trzeba jednak zrobić to zgodnie z ruchem wskazówek zegara i przestrzegać wszystkich zasad czczenia bóstw po drodze. A tych jest naprawdę sporo, nie tylko na górze Kajlasz, ale w całych Himalajach. Podczas trekkingów w Indiach, Nepalu czy Chinach co rusz mija się stupy, młynki czy murki modlitewne. Warto wiedzieć, których kamieni nie dotykać, a których wręcz przeciwnie, w którą stronę obejść stupę czy jak najefektywniej odmówić mantry. Dzięki tej wiedzy nie zranimy uczuć lokalnych mieszkańców i nie narazimy się górskim bóstwom. Bo przecież podczas podróży lepiej nie igrać z losem. 9 symboli na himalajskich szlakach, które warto znać 1. Mala Czyli tybetański lub indyjski różaniec, składa się ze 108 koralików. Dotknięcie jednego równa się powiedzeniu jednej modlitwy. Niektóre zrobione są z ludzkich kości. Mają przypominać kruchość naszego życia. 2. Flagi modlitewne W pięciu kolorach. Mają błogosławić okolicę i oczyszczać ją ze złej karmy. Wieszane są tak, by jak najmocniej targał nimi wiatr. Nie można ich przewieszać ani zdejmować. 3. Khata Jeżeli przed wyjściem w góry ktoś założy ci na szyję szalik, nie oznacza to, że dba o stan twojego gardła. Po prostu chce cię ciepło powitać. Chusta khata to bowiem nepalski symbol gościnności. Najczęściej jest wykonana z jedwabiu i ma biały kolor, który symbolizuje czystość i…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e824e0cec9e741edd10a7c3dffad3692218d2c8c-49f3ccf.jpeg
width: 1000
height: 667

"W Tybecie wielu rzeczy nie wolno robić." Opowieść o podróży do zakazanego kraju
type: item
date: 2019-05-13T07:42:00.000Z
creator: Anna Dąbrowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: podróż do azji
subject: podróże
subject: Sport
subject: Travel
subject: tybet
subject: Wolny czas
description: Było nas stać na 7 dni w Tybecie. Wybraliśmy najtańszą opcję, czyli obowiązkowy pakiet: samochód, przewodnik, kierowca. Do tego bilety na pociąg, noclegi, wyżywienie i nerwy.
encoded: Podróż dookoła Azji miała swoją cenę, ale nie o pieniądze tu chodzi. Z kserokopią pozwolenia na wjazd do Tybetu wsiedliśmy do pociągu, który robiąc pętelkę, miał zawieźć nas do Lhasy. Pociąg do Tybetu... Może trudno go sobie wyobrazić, ale nie jest wcale pociągiem widmem. Kolej tybetańska działa od 2006 r., jej budowa została szeroko oprotestowana przez organizacje działające na rzecz ochrony Tybetu i jego kulturowego dziedzictwa. Według nich linia kolejowa mogłaby się przyczyniać do sprawnego przenikania ludności chińskiej do tego miejsca i tym samym wynaradawiania Tybetańczyków. Prawdą jest, że pociąg przewozi sporo pasażerów. Są to nie tylko Chińczycy, ale też turyści. Ci ostatni wsiadają zwykle w Chengdu, w prowincji Syczuan, by odbyć prawie 50-godzinną podróż przez rozległą Wyżynę Tybetańską. Choć zaczyna się niezbyt ciekawie, już po chwili zachwyca wspaniałym pejzażem, w którym dominują góry i błękitnookie jeziora. TYBET WITA Pociąg kończy bieg w Lhasie, stolicy tego podniebnego królestwa. Na dworcu nie wolno się zasiadywać. Dlaczego? – bo nie. W Tybecie wielu rzeczy nie wolno robić. Dworzec jest otwarty tylko wtedy, kiedy przyjeżdża lub odjeżdża pociąg. Musimy szybko wyjść z poczekalni, przed którą stoi nasz przewodnik, wymachując kartką z jednym z naszych nazwisk. Dlaczego wybrał najtrudniejsze i najdłuższe? Jak nakazuje tradycja, jesteśmy witani po buddyjsku – każdy dostaje białą katę, czyli specjalną długą szarfę z wytłoczonym wzorem. Oto naprawdę jestem w Tybecie. STOLICA DACHU ŚWIATA Lhasa leży na 3490 m n.p.m. Jej centralnym punktem jest Jokhang – najstarsza i najważniejsza buddyjska świątynia w tym rejonie świata. Ciągną do niej rzesze pielgrzymów, by modlić się w dziwnym, nieznanym mi języku. Świątynię otacza ulica Barkhor, pełna straganów z materiałami, „dewocjonaliami”, pamiątkami, koszulkami, masłem z mleka jaka czy zieloną herbatą. Po tej ulicy nie można chodzić według własnego uznania, lecz w pewien ściśle określony sposób. Trzeba mianowicie poru…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/876a1e259d611170fd2c09d49d7c715a44df80d9-361d614.jpeg
width: 500
height: 332

Chiny: Odkrywamy zapomniany Szlak Herbaciany [ REPORTAŻ]
type: item
date: 2019-05-02T09:20:00.000Z
creator: Mark Jenkins
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: chiny
subject: syczuan
subject: Travel
subject: tybet
description: Na legendarnym szlaku długo wymieniano chińską herbatę na tybetańskie konie. Dziś ta tysiącletnia handlowa droga znów ma przed sobą perspektywy.
encoded: Głęboko w górach zachodniego Syczuanu przedzieram się przez bambusowy las, próbując odnaleźć legendarną herbacianą drogę. Sześćdziesiąt lat temu była głównym szlakiem handlowym, najważniejszym łącznikiem między Chinami i Tybetem. Ale być może szukam na próżno. Przed kilku dniami spotkałem człowieka, który kiedyś dźwigał tędy na plecach ładunki herbaty; ostrzegł mnie, że czas, pogoda i bujna roślinność mogły sprawić, że szlak przestał istnieć. Parę uderzeń siekiery powala jednak bambusowe tyczki i przed sobą dostrzegam szeroką na nieco ponad metr ścieżkę wijącą się w górę wśród drzew. Niemal zarośniętą, kamienistą, pokrytą śliskim zielonym mchem. Wgłębienia w kamieniach – ślady po okutych metalem końcówkach kijów, którymi podpierały się setki tysięcy tragarzy wędrujących tędy przez tysiąc lat – wypełnia woda. Dróżka ciągnie się przez 15 m, potem wiedzie w górę popękanymi stopniami i znów znika, kompletnie zniszczona przez monsunowe powodzie. Brnę dalej i odnajduję wąskie przejście na ścianie tak stromej, że muszę chwytać się drzew, żeby nie spaść w koryto płynącego głęboko w dole strumienia. Mam nadzieję, że w końcu przekroczę Ma’anshan, przełęcz między Ya’an i Kangding. Tej nocy rozbiłem namiot ponad potokiem. Rankiem pokonuję kolejne 500 m, aż na dobre zatrzymuje mnie nieprzebyta ściana dżungli. Tu Herbaciany Szlak się skończył. Rzeczywiście, większa jego część zniknęła. W beztroskim pędzie ku nowoczesności Chiny zasypują ślady swej przeszłości. Starożytna droga ciągnęła się prawie 2255 km przez centrum Kataju, jak nazwał Chiny Marco Polo, z Ya’an, leżącego w prowincji Syczuan, słynącej z plantacji herbaty, do Lhasy, stolicy Tybetu, na 3650 m n.p.m. Piął się w górę od chińskich zielonych dolin przez smaganą wiatrem, zaśnieżoną Wyżynę Tybetańską, zamarznięte brody Jangcy, Mekongu i Saluinu, tajemnicze góry Nienczen Tangla. Wznosił się czterema ekstremalnie trudnymi do przebycia przełęczami na wysokości 5000 m n.p.m., by w końcu opaść do świętego miasta Tybetańczyków…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a7691c063ad57b14c284e4a6abb6eccb97efa42f-c5b1b42.jpeg
width: 500
height: 333

Tajemnicze tybetańskie światło. Tylko tutaj będziecie mogli je zobaczyć
type: item
date: 2018-09-06T10:00:00.000Z
creator: redakcjang
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: Travel
subject: tybet
description: Uzyskiwane jest z lamp napędzanych masłem z mleka udomowionych jaków.
encoded: Powinniście spytać o to tybetańskiego mnicha. Z pewnością będzie wiedział, bo od wieków w himalajskich monastyrach sklarowane masło jaka pali się w miedzianych świecznikach jako symbol oświeconej mądrości Buddy. Szczególnie dużo zapala się tak zrobionych świec podczas Święta Maślanych Lamp, które wypada w ostatni dzień tybetańskiego roku. Całe miasta są wtedy oświetlone tym ciepłym światłem i migocą z daleka. Oprócz lamp Tybetańczycy tego dnia przygotowują też maślane rzeźby. Opowiadają one historię Buddy i jego zwycięstwa nad przeciwnikami z Indii. Na szczęście same jaki nie mają nic przeciwko takiemu świętowaniu, bo mleka dają dużo. Przynajmniej tak zapewniają mnisi. A my im wierzymy.

tybetanskie-swieto-lamp-1ea379d.jpeg
width: 1461
height: 1011

Żyją w odcięciu od świata, od zawsze wolni [FOTOREPORTAŻ]
type: item
date: 2018-05-15T07:54:00.000Z
creator: redakcjang
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: tybet
description: Fotoreportaż "Górale z Tybetu" autorstwa Bartłomieja Solika zajął pierwsze miejsce w Wielkim Konkursie Fotograficznym w 2008 roku.
encoded: – Praca jest fragmentem projektu "Górale z Tybetu", nad którym patronat objęła Helsińska Fundacja Praw Człowieka. Przez miesiąc podróżowałem śladem tybetańskich uchodźców w Indiach i Nepalu. Bohaterowie zdjęć, tybetańscy górale, żyją na wygnaniu w odległym rejonie Himalajów, na płaskowyżu Dorpatan na zachód od ośmiotysięcznika Dhaulagiri. Odcięty od świata, ponaddwustuosobowy obóz odwiedziłem na przełomie maja i czerwca. Przy ogniu w chacie z kamienia rozmawialiśmy o tym, że górale to ludzie... zawsze wolni – opowiada autor. Zobacz zdjęcia

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/652f769cf3e0f4af48f82c7ecf7ad530aea71673-3c4b4e3.jpeg
width: 2362
height: 1575

Polski podróżnik, który uciekł z piekła. Gdy opowiedział o swojej podróży, stał się sławny
type: item
date: 2018-02-14T04:01:09.000Z
creator: Paulina Szczucińska
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: chiny
subject: mongolia
subject: rewolucja
subject: rosja
subject: step
subject: syberia
subject: tajga
subject: tatarzy
subject: Travel
subject: tundra
subject: tybet
description: Rewolucja przyniosła Rosji chaos. Bezkresna Syberia stała się wtedy kotłem, w którym kipiały konflikty etniczne, klasowe, polityczne. Śmierć i strach opanowały ludzkie umysły. Ferdynand Ossendowski wyrywał się z tego piekła przez 1,5 roku. Uciekając przed bolszewikami, pokonał tysiące kilometrów. Był świadkiem niebywałych okrucieństw. Wielokrotnie cudem ratował skórę. Swą odyseje opisał w książce Przez kraj ludzi, zwierząt i bogów, która w latach 30. była bestsellerem.
encoded: Imię i nazwisko: Ferdynand A. Ossendowski Urodzony/zmarł: 27.05.1876 r./03.01.1945 r. Tajga, 1920 r. Wielka podróż Ossendowskiego zaczęła się zimą w Krasnojarsku nad Jenisejem, skąd ruszył pieszo w zimową tajgę, by w jej przepastnej głuszy ukryć się przed bolszewikami. Zabrał ze sobą jedynie karabin, 300 naboi, siekierę, nóż, kożuch, herbatę, suchary, sól i kociołek. Od onego dnia stałem się pierwotnym człowiekiem, lecz nie przypuszczałem wtedy, że to może potrwać tak długo. Był naukowcem, chemikiem z wykształcenia, i dużo jeździł po Azji i Europie. Z podróży pisał wspomnienia i reportaże do gazet. Przez kilka miesięcy był jednym z doradców admirała Kołczaka, którego armia na krótki czas wyparła czerwonych z dużej części Rosji. To za tę działalność na Ossendowskiego wydano wyrok śmierci. 44-letni wówczas Ossendowski planował uciekać przez Mongolię i Chiny, a potem przez Pacyfik dopłynąć do Europy. Wiele wskazuje na to, że miał też do wykonania misję szpiegowską, prawdopodobnie dla wywiadu japońskiego. Dwa miesiące syberyjskiej zimy i wiosenne roztopy spędził w norze wygrzebanej w ziemi i śniegu pod korzeniami przewróconej limby. Od chłodu chroniła go „najda” – piecyk z dwóch sosnowych kloców, między które wkładał rozżarzone węgle. Wygrzebywał ze śniegu drewno na opał, polował – głównie na cietrzewie, czasem trafi ła mu się grubsza sztuka. Strzelał celnie i oszczędnie, świadom niebezpieczeństwa, jakie mu grozi, gdy zabraknie naboi. Raz w okolicy pojawił się niedźwiedź, powalił go trzema kulami. Nagrodę za to starcie dostał podwójną: darowane życie i obfity zapas mięsa, który pozwolił mu przetrwać do wiosny. Odrodził się w nim pierwotny człowiek – myśliwy i wojownik, jednak źle znosił samotność: Przeżyłem straszliwe dni walki z chłodem i głodem, lecz stokrotnie straszniejsza była walka z zabijającemi moją wolę myślami! Wspomnienia o tych dniach wstrząsają mem sercem i mózgiem. Tajga, wiosna i lato 1920 r. Gdy roztopy minęły i ziemia wyschła, ruszył dalej wzdłuż Jenise…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d3d14f3dbd7edfc795eb4ac32299d7b6373d6c25-03b85a1.jpeg
width: 3500
height: 2567

Grzybki jak złoto. Niespodziewane bogactwo Tybetu
type: item
date: 2017-11-03T07:43:50.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: chiny
subject: gospodarka
subject: handel
subject: himalaje
subject: leczenie
subject: medycyna
subject: natura
subject: pekin
subject: tybet
description: Stosowane w chińskiej medycynie cenne grzybki wywołały boom na Wyżynie Tybetańskiej.
encoded: To, czego szuka Silang, przemierzając na czworakach wysokogórskie łąki Wyżyny Tybetańskiej, jest bardzo dziwne. Naziemna część owego „czegoś”, cienka niczym zapałka, jest maleńkim grzybem wystającym gdzieniegdzie na najwyżej kilka centymetrów z błotnistej ziemi. W maju i czerwcu Silang Yangpi i jego żona wraz z rodziną i przyjaciółmi całymi dniami przepatrują trawiaste zbocza w poszukiwaniu cennych grzybów. Gdy Silang dostrzega maleńki okaz, wydaje okrzyk radości. Natychmiast podbiega do niego żona. Za pomocą czegoś w rodzaju kielni Silang delikatnie odgarnia ziemię wokół grzybka i ostrożnie wyciąga grudkę ziemi. Otrzepuje znalezisko i prezentuje na dłoni coś, co wygląda na jaskrawożółtą gąsienicę. Nieżywą. Do jej głowy, niczym róg jednorożca, przyczepiona jest cienka nóżka grzyba. Silang wyjmuje z kieszeni plastikową torebkę po zupce chińskiej, wkłada do niej swoje znalezisko oraz robaki przyniesione przez żonę i ostrożnie roluje. Silang, 25-latek, i jego 21-letnia żona mają małą córeczkę. Zbiory grzyba gąsienicowego stanowią znaczną część ich rocznego dochodu. Grzyby te spowodowały przełom w gospodarce Wyżyny Tybetańskiej, wywołując współczesną gorączkę złota. Na półkach luksusowych sklepów w Pekinie urobek z torebki Silanga będzie wart dwukrotność swojej wagi w złocie. Tybetańska nazwa grzyba gąsienicowego yartsa gunbu w wolnym tłumaczeniu znaczy: „letnia trawa, zimowy robak”, choć to coś nie jest ani trawą, ani bezkręgowcem. Właściwie jest żyjącą pod ziemią larwą ćmy niesobki chmielanki zainfekowaną przez zarodniki pasożytniczego grzyba Ophiocordyceps sinensis. Wżera się on w ciało gąsienicy, pozostawiając tylko jej powłokę, by wiosną zakwitnąć w postaci podłużnego brązowego tworu zwanego stromą, która kiełkuje wprost z głowy gąsienicy. Proces ten może zaistnieć jedynie w glebie wysokogórskich łąk na Wyżynie Tybetańskiej i w Himalajach. Wszystkie dotychczasowe próby hodowli grzyba gąsienicowego spełzły na niczym. Od wieków yartsa gunbu przypisywano cudowne właśc…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/afb18a782a1187cb2a419e412b792be739c35b30-507cbfc.jpeg
width: 670
height: 446

Spotkania z filmem górskim po raz ósmy: 27 filmów z całego świata
type: item
date: 2012-08-31T07:38:21.000Z
creator: Igor Nowiński
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: bernadette mcdonald
subject: festiwale
subject: tybet
subject: zakopane
description: Jedną z głównych atrakcji 8 Spotkań z Filmem Górskim będzie międzynarodowy konkurs filmów górskich. W tym roku do konkursu zakwalifikowanych zostało 27 filmów.
encoded: Reżyserzy podejmują w nich różnorodną tematykę. Każdy ma do opowiedzenia i pokazania swoją indywidualną, niepowtarzalną historię. Śledzimy niesamowite wyczyny wspinaczy; losy tybetańskich dzieci i walkę ich rodziców o wolność; poznajemy historię ludzi zakochanych w swoich pasjach, np. Pavla Ballo, który „wraca do swoich świstaków”; śledzimy losy wybitnych himalaistów: Jerzego Kukuczki, Erharda Loretana; zagłębiamy się w tajemnice przyjaźni człowieka i rysi; oglądamy historię konfliktu zbrojnego. Przed oczami przesuwają się opowieści i obrazy z górami w tle. Wzbogacają nas, wzruszają, zapierają nam dech w piersiach, i sprawiają, że jeszcze bardziej chce nam się wracać w góry. W jury tegorocznego konkursu zasiądą znawcy tematu: Bernadette McDonald - autorka ośmiu książek o tematyce górskiej, w tym między innymi bestselleru „Ucieczka na szczyt”; Krzysztof Kokoryn – malarz i grafik, autor Spotkaniowego logo oraz plakatów; Mirella Kurkowska – historyk idei, specjalistka od kinematografii; Piotr Morawski - socjolog i reżyser, który ma na koncie kilkadziesiąt zrealizowanych filmów, w tym wiele nagrodzonych; Dariusz Załuski – znany himalaista i reżyser. Zdobywca Grand Prix otrzyma Wielką Drewnianą Górę – statuetkę autorstwa zakopiańskiego artysty Marcina Rząsy oraz nagrodę pieniężną w wysokości 4 000 zł. Przyznane zostaną także nagrody tematyczne. Będą to: Nagroda Naczelnika TOPR za najlepszy film ukazujący człowieka w ekstremalnych sytuacjach; Nagroda Dyrektora Tatrzańskiego Parku Narodowego za film najlepiej obrazujący więź człowieka z naturą; Nagroda Burmistrza Miasta Zakopane za film najlepiej ukazujący ludzkie, kulturowe i artystyczne aspekty życia społeczności górskich (będą to Drewniane Góry i nagrody pieniężne w wysokości 2 000 zł); Nagroda Publiczności (nagroda rzeczowa ufundowana przez adidas); Nagroda Młodzieżowego Jury (nagroda specjalna przygotowana przez młodzież z Zespołu Szkół Plastycznych im. Antoniego Kenara w Zakopanem). Pełną listę filmów zakwalifikowany…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/cde942fa26c2e019888d8254881155536e50f3f0-cbd289e.jpeg
width: 626
height: 886

Modlitwy z Shachukul
type: item
date: 2012-05-24T05:00:00.000Z
creator: Igor Nowiński
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: buddyzm
subject: fotografia
subject: mnisi
subject: tybet
subject: wystawa
description: Galeria AMITU w Tykocinie zaprasza na wystawę fotografii Macieja Cieślaka
encoded: Wystawa „Modlitwy z Shachukul” Macieja Cieślaka przedstawia spontaniczne sceny modlitw mieszkańców małej wioski tybetańskiej. Jest to opowieść reporterska z wnętrza buddyjskiego klasztoru, w którym autor spędził dzień fotografując przypadkowe wizyty wiernych. Wizyta w świątyni jest dla Tybetańczyka okazją aby dokonać oczyszczenia, złożyć mnichom daninę, odrzucić złą karmę i demony oraz rozstać się ze wszystkimi złymi uczynkami... Miejscem projektu była wioska Shachukul położona w Himalajach w Ladakhu. Ladakh zwany Małym Tybetem znany jest z religijności mieszkańców i uważany za ostoję współczesnego buddyzmu. Ladakh, Indie, lipiec 2011 Patronat nad wystawą objął magazyn National Geographic Polska i Związek Polskich Artystów Fotografików. Maciej Cieślak (1967) – fotograf, doktor fizyki, doradca kapitałowy. Fotografuje profesjonalnie od kilku lat. Fotografuje głównie ludzi. Używa różnych form: portretu, reportażu, inscenizacji. Lubi słuchać i opowiadać, zwłaszcza za obiektywem. Czuje przymus odbywania dalekich podróży. Studiował fizykę na Uniwersytecie Jagielońskim w Krakowie oraz na Uniwersytecie w Heidelbergu. Posiada tytuł doktora fizyki jądrowej. Ukończył studia doktoranckie z ekonomii w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. Jest absolwentem Studium Fotografii ZPAF w Warszawie. Autor wystaw indywidualnych i zbiorowych. Nagrodzony w konkursie National Geographic 2010. Członek Związku Polskich Artystów Fotografików. Mieszka i pracuje w Warszawie. http://www.maciejcieslak.pl/

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/69b685c612fc8cb50f31ce7272fb03a89513d884-ae900b7.jpeg
width: 1736
height: 1222

Najwyższy problem Chin
type: item
date: 2009-11-03T09:30:00.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: chiny
subject: tybet
description: Marek Kalmus – doktor religioznawstwa, badacz kultury tybetańskiej, specjalista w zakresie ikonografii i sztuki tego narodu. Z zamiłowania alpinista, przewodnik tatrzański, narciarz i żeglarz.
encoded: Podczas 30 podróży spędził w Azji ponad cztery lata. Na kolejne wyprawy zarabia m.in. doradztwem biznesowym i turystycznym, promocją, a od 20 lat również organizacją kursów tradycyjnej medycyny chińskiej. Prowadzi też trekkingi do Indii, Nepalu, Tybetu i Bhutanu oraz w rzadko odwiedzane rejony Himalajów i Karakorum. Jest autorem wielu książek, m.in. Tybet – legenda i rzeczywistość, Tybet – z serii Wyprawy marzeń. Kiedy tak na dobre zainspirował pana Tybet? W 1981 r. pojechałem do Indii i Nepalu. Zobaczyłem nieoficjalnie nakręcone filmy z Tybetu. Bardzo mnie poruszył widok zburzonych klasztorów, dramatyczna sytuacja Tybetańczyków, a zarazem ich oddanie i tęsknota za Dalajlamą. Tak mnie to „zakręciło”, że po powrocie do kraju zacząłem studia filozoficzne na UJ. Pracę dyplomową pisałem z tematu Hermeneutyka sztuki tybetańskiej. Była to druga praca z filozofii orientalnej w historii wydziału, a pierwsza dotycząca Tybetu! Później przez semestr prowadziłem nawet wykłady z filozofii Wschodu. Jak pan myśli, czy Tybet będzie niepodległy? Na pewno nie w najbliższej przyszłości. Z wielu powodów, a przede wszystkim z racji swojego bogactwa. Nie, nie przesłyszał się pan. Choć ludzie są tu biedni, sam region to jeden z bogatszych w surowce zakątków świata. Na jego terenie znaleziono złoża ponad 120 kopalin, z których wiele ma znaczenie strategiczne. Z Tybetu wypływają też na trzy strony świata olbrzymie rzeki. Licząc od wschodu: Rzeka Żółta (Huang He), Jangcy, Mekong, Irawadi, Saluin, Brahmaputra, Indus z dopływami, i wielkie dopływy Gangesu. W dorzeczach tych rzek, na terenach Chin, Indochin, Indii i Pakistanu, mieszka połowa ludności świata. Poza tym Dach Świata ma ważne położenie geostrategiczne. Rozumiem, że Chiny nie pozbędą się tak łatwo zagłębia surowcowego napędzającego całą gospodarkę? Tybet na olbrzymim obszarze nie jest jeszcze geologicznie przebadany, ale to, co już odkryto, wystarczy, by mieć na niego chrapkę. Jest tam prawie cała tablica Mendelejewa, m.in. jedne z n…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e6458ad04ff89d3cef9e4acf582628663136c0e7-b4836f1.jpeg
width: 577
height: 452

Jak się narodził bosy alpinista
type: item
date: 2009-03-24T20:01:51.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: alpinizm
subject: dolomity
subject: kilimandżaro
subject: mont blanc
subject: tybet
subject: wulkan etna
subject: wywiady
description: Antonio Peretti, pseudonim Tom Perry, 48-letni Włoch urodzony w Sovizzo Colle, jest prekursorem nowej dyscypliny alpinizmu, tzw. rock-foot. Boso chodził m.in. po Dolomitach, wszedł na Etnę, Fugi, Orizaba, Stromboli, zdobył Mont Blanc, Kilimandżaro.
encoded: Przed wyprawą na Makalu w 2006 r. uszył proste, rzymskie sandały, do których przytwierdził raki. Od sześciu lat bez butów wspina się, zdobywa wulkany i przemierza pustynie. Jak się narodził bosy alpinista Skąd wziął się tak dziwny i kontrowersyjny pomysł, żeby chodzić po górach boso? Kiedyś przecież nosiłeś buty. Mieszkam w Sovizzo Colle, niewielkiej osadzie, która nawet dziś nie daje zbyt wielkich możliwości rozwoju, a co dopiero 20 czy 30 lat temu. Wtedy diabeł mówił tu dobranoc. Gdy się urodziłem, mój ojciec nie był już młody, dużo pracował, nie poświęcał mi wiele czasu. W latach 80. uprawiałem narciarstwo biegowe, grałem w piłkę nożną, ale na ważniejszych meczach zwykle sadzano mnie na ławce rezerwowych. Trener powtarzał, że mam predyspozycje, ale brakuje mi techniki. Zanim się spostrzegłem, stuknęła mi czterdziestka i wtedy pomyślałem, że się starzeję, a nic w życiu nie osiągnąłem. Miałem rodzinę, pracowałem, ale czułem, że jako sportowiec nie wykorzystałem swojej szansy. Chciałem się odegrać na losie, zrobić coś, czego nikt wcześniej nie dokonał i czego nikt nie mógłby powtórzyć. Zaczęło się właściwie przez przypadek. Pewnego dnia, będąc w górach, gdzie pracuję jako strażnik leśny, zdjąłem buty i powiedziałem koledze, żeby mnie sfilmował – po czym ruszyłem w dół. Biegnąc piarżystym żlebem, mijałem ludzi, którzy przyglądali mi się zdumieni. Dopiero gdy się zatrzymałem u podnóża stoku, zdałem sobie sprawę, że stopy właściwie zupełnie mnie nie bolą, nie zdarłem nawet naskórka. Każdy, kto zna Dolomity, wie, jakie są tutaj ostre kamienie i strome piargi. Rozpierała mnie niesamowita energia i poczułem, że to mogłaby być moja historia. Tak narodził się Tom Perry. Dlaczego Tom Perry? To kombinacja mojego nazwiska Peretti i imienia Antonio oraz imion bohaterów kreskówki Tom i Jerry. Mój syn bardzo ją lubi, często oglądamy ją razem. Pseudonim wymyśliłem trochę dla zabawy, ale chciałem też zainicjować nowy rozdział w moim życiu. Po trosze zadecydowały względy reklamowe –…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/02c5097cf3df2c070a00aabbbf5b4af873aacdf9-94f578d.jpeg
width: 600
height: 394