National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-08-20T08:30:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Wygląda jak puszysta maskotka. Naukowcy odkryli, że to jeden z najmłodszych ssaków świata
items: Łobuz z tundry, który przetrwa każdą zimę. Nawet wilki czują przed nim respekt
items: Zając polarny przemierzył 388 km w rekordowe 49 dni i zmarł. Co nim kierowało?
items: Zwiększa się populacja reniferów svalbardzkich. To skutek nowej diety, którą wymusiły zmiany klimatyczne
items: W Arktyce będzie więcej deszczu niż śniegu. Bardzo zła prognoza dla świata
items: Czym charakteryzuje się tundra? Przedstawiamy jej najważniejsze cechy
items: Fala upałów rozmroziła tundrę i doprowadziła do pożarów. Syberia zmieni się na zawsze
items: Paliwowy gigant chce chłodzić Alaskę. Bo ocieplenie klimatu uniemożliwia wydobywanie ropy
items: Polski podróżnik, który uciekł z piekła. Gdy opowiedział o swojej podróży, stał się sławny
items: Syberia Expedition

Wygląda jak puszysta maskotka. Naukowcy odkryli, że to jeden z najmłodszych ssaków świata
type: item
date: 2026-08-20T08:30:59.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: badania naukowe
subject: biologia
subject: gryzonie
subject: norwegia
subject: tundra
description: Leming norweski, żyjący na Półwyspie Fennoskandzkim, okazał się prawdziwym ewolucyjnym młodzikiem. Analizy genetyczne wykazały, że jako odrębny gatunek pojawił się zaledwie 35 tys. lat temu.
encoded: Spis treści Naukowcy poznali przeszłość leminga norweskiego Nietypowe mutacje i brak krzyżowania z bliskim krewnym Zaskakujące zachowania lemingów – mit o „samobójstwach” Badacze z Uniwersytetu Sztokholmskiego, wykorzystując sekwencjonowanie i zaawansowane analizy genetyczne, odkryli zaskakującą historię ewolucyjną leminga norweskiego (Lemmus lemmus). Wyniki ich pracy, opublikowane w czasopiśmie "Proceedings of the National Academy of Sciences" wskazują że jest to jeden z ewolucyjnie najmłodszych gatunków ssaków. Naukowcy poznali przeszłość leminga norweskiego Leming norweski oddzielił się od swojego najbliższego krewnego – leminga zachodniosyberyjskiego – około 35 000 lat temu, czyli podczas ostatniego zlodowacenia. Odgrywa on kluczową rolę ekologiczną w tundrze Półwyspu Fennoskandzkiego, obejmującego Norwegię, Szwecję, Finlandię i część Rosji. Zwierzak ten jest podstawowym źródłem pożywienia dla wielu drapieżników, w tym zagrożonego lisa polarnego. Dotychczas jednak nie był szczegółowo zbadany genetycznie. Szwedzkie badanie porównało genomy dziewięciu współczesnych oraz dwóch kopalnych osobników lemingów. Wyniki wykazały, że leming norweski i zachodniosyberyjski stanowią odrębne linie ewolucyjne. Co ciekawe, nie znaleziono dowodów na krzyżowanie się tych dwóch gatunków, mimo że ich zasięgi prawie się pokrywają, a rozdzieliły się stosunkowo niedawno. To przypadek dość nietypowy wśród blisko spokrewnionych i żyjących na tym samym terenie ssaków. Nietypowe mutacje i brak krzyżowania z bliskim krewnym Zespół badaczy zidentyfikował setki unikalnych mutacji u leminga norweskiego, szczególnie w genach odpowiadających za kolor sierści, metabolizm tłuszczu i (prawdopodobnie) zachowanie. Te różnice genetyczne tłumaczą charakterystyczne czarno-żółte umaszczenie oraz wyjątkową zdolność do aktywności zimą, co uznawane jest za przystosowanie do surowych warunków klimatycznych i presji drapieżników. Badanie dostarczyło również nowych informacji na temat filogenezy rodzaju Lemmus…

leming-norweski-08df8fc.jpg
width: 3072
height: 1536

Łobuz z tundry, który przetrwa każdą zimę. Nawet wilki czują przed nim respekt
type: item
date: 2025-11-11T10:30:32.000Z
creator: Marzena Wardyn-Kobus
subject: Przyroda
subject: drapieżniki
subject: dzikie zwierzęta
subject: tajga
subject: tundra
description: Rosomak jest legendarnym symbolem siły i wytrwałości w surowych warunkach tajgi i tundry. To skuteczny drapieżnik i padlinożerca. Jego nazwa może brzmieć egzotycznie, ale kryje się pod nią niezwykle interesujące zwierzę, które z uwagi na wędrowny tryb życia, pozostaje stosunkowo słabo poznane.
encoded: Spis treści: Rosomak i jego krewni Rosomak tundrowy – jak żyje jedyny współczesny rosomak? Gdzie występują rosomaki? Czy można go spotkać w Polsce? Obserwując go trudno uwierzyć, że jest krewniakiem drobnych łasic i fretek. Rosomak to masywne, odporne zwierzę słynące z odwagi graniczącej z bezczelnością. Oto niezwykłe fakty i zwyczaje rosomaka tundrowego. Rosomak i jego krewni Rosomak to rodzaj ssaków, który został zdefiniowany w 1780 roku przez niemieckiego zoologa Petera Simona Pallasa. Nazwa łacińska Gulo pochodzi od słowa „żarłok” i odzwierciedla potężny apetyt tego drapieżnika. Obecnie rodzaj obejmuje jeden żyjący współcześnie gatunek – rosomaka tundrowego (Gulo gulo), choć w przeszłości istniały także inne gatunki, obecnie już wymarłe: Gulo minor (pliocen, Azja), Gulo schlosseri (plejstocen, Ameryka Północna i Europa) oraz Gulo sudorus (pliocen, Ameryka Północna). Rosomak należy do podrodziny Guloninae, w ramach rodziny łasicowatych, co oznacza, że choć swoim wyglądem przypomina małego niedźwiedzia, jego zachowania i budowa anatomiczna są typowe dla łasic. Dzięki silnym szczękom, ostrym zębom i masywnie zbudowanym łapom jest doskonale przystosowany do polowania i zdobywania pokarmu w trudnych warunkach. Rosomak tundrowy jest fascynującym przykładem przystosowania drapieżnika do życia w ekstremalnych warunkach. Jego siła, wytrwałość i zdolność do przetrwania w surowym klimacie czynią go wyjątkowym przedstawicielem rodziny łasicowatych. Choć w naturze jest trudny do zaobserwowania, dzięki ochronie i obecności w ogrodach zoologicznych możemy poznawać i doceniać to niezwykłe zwierzę, które pozostaje symbolem dzikiej, północnej przyrody. Rosomak tundrowy – jak żyje jedyny współczesny rosomak? Rosomak tundrowy jest największym naziemnym przedstawicielem rodziny łasicowatych. W odróżnieniu od swoich dużych bliskich krewnych, takich jak arirania amazońska czy kałan morski, prowadzi głównie lądowy tryb życia. Jest zwierzęciem wyjątkowo odpornym na niskie temperatury i …

GettyImages-1355092056-18e93b5.jpg
width: 1909
height: 1490

Zając polarny przemierzył 388 km w rekordowe 49 dni i zmarł. Co nim kierowało?
type: item
date: 2025-07-28T10:30:39.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Przyroda
subject: arktyka
subject: Edukacja
subject: kanada
subject: tundra
subject: zwierzęta
description: Zając polarny zaskoczył naukowców, przemierzając ponad 388 kilometrów w zaledwie 49 dni. Rekordowy dystans udokumentowany przez biologów pokazuje niezwykłe możliwości tych arktycznych zwierząt — ale historia kończy się tragicznie. Co mogło doprowadzić do śmierci zwierzęcia tuż po jego spektakularnej wędrówce?
encoded: Spis treści: Mistrz kamuflażu z Arktyki – co potrafi zając polarny? 388 kilometrów w 49 dni – rekordowa trasa zająca BBYY zszokowała naukowców BBYY nie wróciła do domu – rekordowa wędrówka zakończyła się tragedią 388 kilometrów w 49 dni. Taką trasę pokonała samica zająca polarnego (Lepus arcticus) o imieniu BBYY, wprawiając badaczy tego gatunku w osłupienie. To najdłuższa zarejestrowana wędrówka zająca – i jednocześnie jedna z najbardziej zagadkowych. Dlaczego BBYY ruszyła w tak długą podróż? I co sprawiło, że zaledwie miesiąc po jej zakończeniu zwierzę zmarło? Ta historia ma więcej znaków zapytania, niż można się spodziewać. Mistrz kamuflażu z Arktyki – co potrafi zając polarny? Zając polarny jest gatunkiem ssaka z rodziny zającowatych. Występuje głównie w tundrowych regionach Grenlandii, północnej części Kanady i na Alasce. Kiedy pora roku się zmienia, zając dobrze przystosowuje się do środowiska. Wraz z pierwszymi opadami śniegu zmienia futro na białe. Przez resztę roku jest niebiesko-szary. Jego środowiskiem naturalnym są polarne i górzyste siedliska. Zające polarne to małe, 4-kilogramowe zwierzęta, które często padają ofiarą lisów i wilków. Naukowcy zbadali, w jaki sposób te te małe ssaki się przemieszczają. O najnowszym odkryciu poinformowano na łamach czasopisma naukowego „Ecology”. 388 kilometrów w 49 dni – rekordowa trasa zająca BBYY zszokowała naukowców W 2019 roku prof. Dominique Berteaux, ekolog z kanadyjskiego Université du Québec wraz ze współpracownikami postanowili zbadać trasy zajęcy polarnych. W tym celu schwytali 25 dzikich osobników, które żyły na północnym obszarze Wyspy Ellesmere’a i założyli im specjalne obroże z nadajnikami satelitarnymi. Naukowcy przyznają, że sami nie spodziewali się, że odkryją coś tak niezwykłego. Samica, którą nazwano BBYY, pokonała aż 388 kilometrów w 49 dni. – To najdłuższy dystans, jaki kiedykolwiek zarejestrowano wśród wszystkich zającowatych – przekonują uczeni. Na poniższej mapie dokładnie widać trasę, którą przemi…

zajac-polarny-GettyImages-2164441077-55c3507.jpg
width: 2121
height: 1414

Zwiększa się populacja reniferów svalbardzkich. To skutek nowej diety, którą wymusiły zmiany klimatyczne
type: item
date: 2022-12-29T17:30:41.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Przyroda
subject: archipelagi
subject: arktyka
subject: dzikie zwierzęta
subject: Edukacja
subject: jedzenie
subject: norwegia
subject: renifer
subject: renifery
subject: tundra
subject: zwierzęta
description: Naukowcy z Finlandii odkryli, że w ciągu ostatnich kilkunastu lat renifery svalbardzkie zmieniły dietę. Nowe odżywianie pozwoliło im poradzić sobie z nowymi warunkami klimatycznymi. Badacze twierdzą, że zwierzęta zaczęły jeść mniej porostów, a więcej roślin zielnych.
encoded: W tym artykule: Zmiany klimatyczne utrudniają reniferom zdobywanie pokarmu Renifery svalbardzkie zmieniły dietę, aby przystosować się do nowych warunków W ciągu ostatnich lat populacja reniferów w Arktyce spadła o 3 miliony Renifer svalbardzki (Rangifer platyrhynchus) to endemiczny podgatunek renifera tundrowego, który zamieszkuje Svalbard, norweską prowincję na Oceanie Arktycznym. To archipelag oddalony nieco ponad 1000 km od bieguna północnego. Zmiany klimatyczne utrudniają reniferom zdobywanie pokarmu Ten gatunek ssaka z rodziny jeleniowatych dobrze przystosował się do surowych warunków arktycznych wysp, jednak ze względu na mniejszą ilość pożywienia w swoim środowisku jest mniejszy i bardziej krępy niż inne renifery. Samce ważą średnio ok. 65–90 kg, natomiast samice ok. 53–70 kg. Latem renifery svalbardzkie spożywają dość bujną roślinność tundrową, która składa się z roślin naczyniowych (traw, ziół, turzyc i krzewów liściastych), aby zgromadzić potrzebny tłuszcz na okres zimowy. Zimą natomiast muszą zadowolić głównie porostami. Laponia dla początkujących. Dzikie lasy, renifery, zorza i święty Mikołaj Najpierw pociąg Warszawa–Gdańsk, potem lot Gdańsk–Turku, nocny autobus Turku–Oulu i pociąg Oulu–Rovaniemi. To opcja dla oszczędnych i wytrzymałych, bo noc w autobusie mimo wszelkich s... Jednak w wyniku zmian klimatycznych i globalnego ocieplenia, temperatura na Svalbardzie staje się coraz wyższa i odnotowuje się tam więcej opadów deszczu niż śniegu. To przyczynia się do powstawania pokrywy lodowej, spod której zwierzętom trudniej jest wydostać pokarm. Renifery svalbardzkie zmieniły dietę, aby przystosować się do nowych warunków Zaledwie 3 lata temu okazało się, że przez ocieplenie klimatu na Svalbardzie z głodu zmarło nawet 200 reniferów. Nigdy wcześniej nie znaleziono na tym archipelagu tak wielu martwych zwierząt jednego gatunku. Z drugiej strony naukowcy od wielu lat przyznają, że populacja tego podgatunku wzrasta. Najnowsze badania wykazały, że wpływ na to mogł…

renifer-svalbardzki-e9fc5e2.jpg
width: 2121
height: 1414

W Arktyce będzie więcej deszczu niż śniegu. Bardzo zła prognoza dla świata
type: item
date: 2021-12-02T14:55:24.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Przyroda
subject: arktyka
subject: Edukacja
subject: foki
subject: globalne ocieplenie
subject: niedźwiedzie polarne
subject: Społeczeństwo
subject: tundra
subject: zmiany klimatyczne
description: Według naukowców do 2060 częściej zaobserwujemy opady deszczu niż śniegu w Arktyce. Naukowcy ostrzegają, że ta zmiana niesie ze sobą poważne konsekwencje dla całego świata.
encoded: W tym artykule: Konsekwencje dla świata Uratować planetę Północna kraina Według najnowszych badań opublikowanych w naukowym czasopiśmie Nature, do 2060 lub 2070 roku część Arktyki będzie dużo bardziej deszczowa niż snieżna. Naukowcy uważają, że stanie się to nawet kilkadziesiąt lat wcześniej niż do tej pory przewidywano. To niestety efekt postępującego ocieplenia klimatu i wzrost średniej temperatury na Ziemi. Eksperci twierdzą także, że taka zmiana warunków pogodowych w Arktyce będzie miała negatywny wpływ nie tylko na lokalnych mieszkańców i dziką przyrodę, ale na cały świat. Konsekwencje dla świata Jeżeli temperatura będzie cały czas wzrastać w tym samym tempie, naukowcy przewidują, że doprowadzi to do coraz szybszego roztapiania lodowców. Konsekwencje przybiorą efekt domina. Wzdłuż wybrzeży Arktyki podniesie się poziom wód. Niektóre stworzenia utracą dostęp do pożywienia, przez co ich populacja zacznie się zmniejszać. Topniejącą wieczna zmarzlina zacznie uwalniać ogromne ilości gazów cieplarnianych, które jeszcze bardziej przyczynią się do globalnego ocieplenia. Eksperci przekonują, że wzrost temperatury w Arktyce może nasilać bardzo niebezpieczne zjawiska pogodowe, takie jak powodzie, ale również fale upałów w Europie, Azji i Ameryce Północnej ze względu na zmianę prądu strumieniowego (strumień, który przenosi z zachodu na wschód olbrzymie masy powietrza w atmosferze ziemskiej). -Co się dzieje w Arktyce, nie zostaje w Arktyce- mówi Michelle McCrystall z University of Manitoba w Kanadzie, jedna z autorek najnowszego badania. -Wydaje nam się, że Arktyka jest daleko stąd, z dala od naszego codziennego życia. W rzeczywistości okazuje się, że kiedy tam wzrasta temperatura, ma to wpływ na cały świat- dodaje McCrystall. Uratować planetę Zespół ekspertów, którzy przeprowadził najnowsze badania, wykorzystał najnowsze modele klimatu. W ten sposób opisali, jak będzie zmieniała się sytuacja na obszarze otaczającym biegun północny. Na podstawie analizy cyku hydrologicznego …

arktyka-e79b766.jpeg
width: 2427
height: 1235

Czym charakteryzuje się tundra? Przedstawiamy jej najważniejsze cechy
type: item
date: 2021-11-12T11:20:04.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: przyroda
subject: rośliny
subject: tundra
subject: zwierzęta
description: Mogłoby się wydawać, że człowiek zdominował całą planetę, na której żyje. Tymczasem Ziemia wciąż skrywa wiele pierwotnych zakątków, które wydają się być nieskażone naszą ingerencją. Jednym z takich miejsc jest tundra. Ten niezwykły obszar roślinny zachwyca swoim surowym, pierwotnym pięknem i zdaje się sugerować, że obserwujący go człowiek znalazł się na innej planecie. To zasługa charakterystycznej szaty roślinnej, niemal całkowicie pozbawionej drzew. Gdzie występuje tundra? Jak powstaje i jak wygląda życie jej nielicznych mieszkańców? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: W tym artykule: Jak powstaje tundra? Cechy i występowanie tundry Tundra - roślinność Zwierzęta tundry Mieszkańcy tundry Ciekawostki o tundrze Stare porzekadło mówi, że "im dalej w las, tym więcej drzew". Parafrazując to powiedzenie, można stwierdzić, że "im dalej na północ, tym mniej drzew". Dla nikogo nie jest chyba tajemnicą, że ziemskie strefy klimatyczne determinują szatę roślinną, pokrywającą naszą planetę. O ile strefy umiarkowane i międzyzwrotnikowa stwarzają doskonałe warunki do rozwoju roślinności drzewnej, to strefa podbiegunowa - już nie. Nie jest jednak prawdą, że tundra jest całkowicie bezdrzewnym obszarem. Nawet w tak surowym klimacie przetrwało kilka gatunków, jednak te w toku ewolucji stały się niemal niewidoczne, a człowiek przemierzający tundrę może nawet nie zdawać sobie sprawy, że stawia kroki na ich wierzchołkach. Jak powstaje tundra? Co to jest tundra i gdzie występuje? Zacznijmy od początku - tundra to bezleśny obszar roślinny północnej strefy podbiegunowej, pokryty przede wszystkim porostami oraz mchami i w znacznie mniejszym stopniu krzewami i karłowymi drzewami. Dlaczego w tundrze nie rosną drzewa? Niezwykły krajobraz, jaki tworzy to miejsce, jest rezultatem panującego tam klimatu. W obszarze, gdzie kończy się tajga, rozpoczyna się strefa podbiegunowa z występującym zjawiskiem nocy polarnej i długimi, mroźnymi zimami. Tak surowe warunki okazują się zbyt trudne dla roślinności drzewnej, nawet dla drzew iglastych, które wykazują znaczną odporność na zimno. Cechy i występowanie tundry O jakich warunkach mowa? Tundra charakteryzuje się dwiema porami roku - zimą, w trakcie której trwa noc polarna, temperatura spada do -50 stopni Celsjusza, pokrywa śnieżna osiąga do 50 cm, a wiatr wieje z prędkością 30 m/s, oraz trwającym 2-3 miesiące latem, w trakcie którego występuje zjawisko dnia polarnego, a maksymalna temperatura nie przekracza 15 stopni Celsjusza. Tundra rozpoczyna się na 55. stopniu szerokości północnej, a kończy na 60. stopniu szerokości …

tundra-cechy-zwierzeta-roslinnosc-i-ludnosc-najwazniejsze-informacje-o-tundrze-fea0f68.jpeg
width: 2110
height: 1420

Fala upałów rozmroziła tundrę i doprowadziła do pożarów. Syberia zmieni się na zawsze
type: item
date: 2020-09-14T07:46:56.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: ekologia
subject: pożary
subject: rosja
subject: syberia
subject: Travel
subject: tundra
description: Fala upałów spowodowana zmianami klimatycznymi sprawiła, że na terenach zwykle zbyt zimnych, by doszło tam do zaprószenia ognia, zaczynają wybuchać pożary. Naukowcy obawiają się, że pożary w rejonie syberyjskiej tundry mogą stać się regularnym zjawiskiem.
encoded: Od miesięcy Syberia doświadcza ekstremalnie wysokich temperatur ze względu na połączenie utrzymującej się słonecznej pogody i wynikających z działalności człowieka zmian klimatu. Oprócz rekordowo wysokich temperatur w Arktyce, upał przyczynił się także do wybuchu pożarów – w tym pożarów tundry – zwyczajowo zimnych rejonów, gdzie gleba jest pokryta warstwą wiecznej zmarzliny. Ta fala pożarów na obszarach, które zwykle są zbyt zimne, mokre i pokryte lodem, by mogły zapłonąć, budzi niepokój ekologów i klimatologów, którzy obawiają się, że to kolejny znak, że Arktyka przechodzi gwałtowne zmiany, które mogą wywrzeć kaskadę skutków zarówno lokalnych, jak i globalnych. Jeśli pożary staną się regularnym zjawiskiem w tundrze topniejącej Syberii, może to radykalnie przekształcić całe ekosystemy, powodując przejęcie nowych gatunków i – być może – przygotowując ziemię pod kolejne pożary. Sam ogień może również pogorszyć globalne ocieplenie, spalając się głęboko w glebie i uwalniając węgiel, który gromadził się w niej jako zamrożona materia organiczna przez setki lat. Mapa pożarów na Syberii (fot. NationalGeographic.com/ źródło danych: NASA) Wieczna zmarzlina topnieje – Nie jest to jeszcze ogromny wkład w zmiany klimatyczne, ale z pewnością jest to znak, że dzieje się coś nowego – mówi Thomas Smith, geograf środowiskowy z London School of Economics, który śledzi pożary na Syberii. Syberii nie są obce duże letnie pożary, w tym pożary na północ od koła podbiegunowego w rozległych lasach borealnych regionu. Jednak do tej pory rok 2020 był rokiem najbardziej znaczącym, jeśli chodzi o pożary w rosyjskiej Arktyce. Mark Parrington, starszy naukowiec z Europejskiego Centrum Prognoz Średnioterminowych, mówi, że pożary zaczęły rozprzestrzeniać się na Syberii w połowie czerwca. Dzienny poziom „mocy radiacyjnej ognia” (miara mocy cieplnej pożarów) jest porównywalny z poziomem obserwowanym w 2019 r. i znacznie przewyższa wszystko, czego doświadczyła Arktyka od co najmniej 2003 r. Rosyjska Ag…

w-srodkowej-jakucji-jednym-z-najzimniejszych-regionow-rosji-plonie-las-abd900e.jpeg
width: 1900
height: 1241

Paliwowy gigant chce chłodzić Alaskę. Bo ocieplenie klimatu uniemożliwia wydobywanie ropy
type: item
date: 2020-08-25T10:45:05.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: alaska
subject: Edukacja
subject: ekologia
subject: globalne ocieplenie
subject: ropa naftowa
subject: stany zjednoczone
subject: tundra
subject: zmiany klimatyczne
description: Ocieplenie klimatu prowadzi do topnienia wiecznej zmarzliny na Alasce, a to może utrudniać proces wydobywania ropy naftowej. Jak temu zaradzić? Na kontrowersyjny pomysł wpadli inżynierowie koncernu ConocoPhillips, odpowiedzialnego za złoża ropy w tym rejonie. Zamierzają chłodzić teren ogromnymi agregatami.
encoded: Projekt noszący nazwę Willow Oil ma polegać na użyciu agregatów chłodniczych do zamrożenia arktycznej tundry pod drogami i polami wiertniczymi – wynika z opublikowanego w ubiegłym tygodniu planu środowiskowego. – Tam, gdzie jest to konieczne, użyjemy urządzeń chłodzących (termosyfonów), które mogą schłodzić ziemię na tyle, aby pozostawała zamarznięta przez całe lato – powiedziała rzeczniczka ConocoPhillips Alaska, Natalie Lowman. Projekt ma objąć północną część Alaski, a w szczególności tereny podatne na gwałtowne ocieplenie, na których ma stanąć infrastruktura niezbędna do wydobywania ropy. ConocoPhilips twierdzi, że złoża na tym terenie pozwalają na prowadzenie wydobycia przez ok. 30 lat. Jednocześnie przewiduje, że w tym czasie średnia temperatura w regionie wzrośnie o ok. 4 stopnie Farenheita (ok. 2,2 st. Celsjusza), co uniemożliwi całoroczne wydobywanie ropy. Aby nie doprowadzić do zakłóceń w procesie wydobywczym, koncern zaproponował „przełomowe rozwiązanie”. Firma planuje dostosować swój projekt do postępującego ocieplenia klimatu, budując głęboko wykopane drogi żwirowe i platformy wiertnicze, aby zrównoważyć szkody spowodowane rozmarzaniem i przemieszczającą się wieczną zmarzliną. Jednak analiza opublikowana przez departament ds. środowiska ostrzega, że sama budowa dróg żwirowych również może przyczynić się do dalszego topnienia wiecznej zmarzliny. Żwir użyty do wypełnienia wykopów – także tych przygotowanych pod termosyfony – może przenosić ciepło z powierzchni ziemi i stopić lód znajdujący się pod nią. Trump daje zielone światło Projekt Willow zakłada budowę prawie 800 km dróg i mostu nad rzeką Colville oraz wskazuje na silną zależność od trwałej wiecznej zmarzliny w celu budowy platform wiertniczych, żwirowych dróg i pasów powietrznych. Stąd pomysł utworzenia „gigantycznych lodówek” chłodzących ocieplający się teren. Mimo obiekcji rządowa agencja Departamentu Zasobów Wewnętrznych Stanów Zjednoczonych jest gotowa zatwierdzić projekt jako część programu adm…

rurociag-biegnacy-przez-tereny-alaski-photo-by-bonnie-jo-mount-the-washington-post-via-getty-images-42727b0.jpeg
width: 1024
height: 685

Polski podróżnik, który uciekł z piekła. Gdy opowiedział o swojej podróży, stał się sławny
type: item
date: 2018-02-14T04:01:09.000Z
creator: Paulina Szczucińska
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: chiny
subject: mongolia
subject: rewolucja
subject: rosja
subject: step
subject: syberia
subject: tajga
subject: tatarzy
subject: Travel
subject: tundra
subject: tybet
description: Rewolucja przyniosła Rosji chaos. Bezkresna Syberia stała się wtedy kotłem, w którym kipiały konflikty etniczne, klasowe, polityczne. Śmierć i strach opanowały ludzkie umysły. Ferdynand Ossendowski wyrywał się z tego piekła przez 1,5 roku. Uciekając przed bolszewikami, pokonał tysiące kilometrów. Był świadkiem niebywałych okrucieństw. Wielokrotnie cudem ratował skórę. Swą odyseje opisał w książce Przez kraj ludzi, zwierząt i bogów, która w latach 30. była bestsellerem.
encoded: Imię i nazwisko: Ferdynand A. Ossendowski Urodzony/zmarł: 27.05.1876 r./03.01.1945 r. Tajga, 1920 r. Wielka podróż Ossendowskiego zaczęła się zimą w Krasnojarsku nad Jenisejem, skąd ruszył pieszo w zimową tajgę, by w jej przepastnej głuszy ukryć się przed bolszewikami. Zabrał ze sobą jedynie karabin, 300 naboi, siekierę, nóż, kożuch, herbatę, suchary, sól i kociołek. Od onego dnia stałem się pierwotnym człowiekiem, lecz nie przypuszczałem wtedy, że to może potrwać tak długo. Był naukowcem, chemikiem z wykształcenia, i dużo jeździł po Azji i Europie. Z podróży pisał wspomnienia i reportaże do gazet. Przez kilka miesięcy był jednym z doradców admirała Kołczaka, którego armia na krótki czas wyparła czerwonych z dużej części Rosji. To za tę działalność na Ossendowskiego wydano wyrok śmierci. 44-letni wówczas Ossendowski planował uciekać przez Mongolię i Chiny, a potem przez Pacyfik dopłynąć do Europy. Wiele wskazuje na to, że miał też do wykonania misję szpiegowską, prawdopodobnie dla wywiadu japońskiego. Dwa miesiące syberyjskiej zimy i wiosenne roztopy spędził w norze wygrzebanej w ziemi i śniegu pod korzeniami przewróconej limby. Od chłodu chroniła go „najda” – piecyk z dwóch sosnowych kloców, między które wkładał rozżarzone węgle. Wygrzebywał ze śniegu drewno na opał, polował – głównie na cietrzewie, czasem trafi ła mu się grubsza sztuka. Strzelał celnie i oszczędnie, świadom niebezpieczeństwa, jakie mu grozi, gdy zabraknie naboi. Raz w okolicy pojawił się niedźwiedź, powalił go trzema kulami. Nagrodę za to starcie dostał podwójną: darowane życie i obfity zapas mięsa, który pozwolił mu przetrwać do wiosny. Odrodził się w nim pierwotny człowiek – myśliwy i wojownik, jednak źle znosił samotność: Przeżyłem straszliwe dni walki z chłodem i głodem, lecz stokrotnie straszniejsza była walka z zabijającemi moją wolę myślami! Wspomnienia o tych dniach wstrząsają mem sercem i mózgiem. Tajga, wiosna i lato 1920 r. Gdy roztopy minęły i ziemia wyschła, ruszył dalej wzdłuż Jenise…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d3d14f3dbd7edfc795eb4ac32299d7b6373d6c25-03b85a1.jpeg
width: 3500
height: 2567

Syberia Expedition
type: item
date: 2010-03-15T20:37:00.000Z
creator: Marysia Mikołajczak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: rosja
subject: samochody terenowe
subject: syberia
subject: tajga
subject: tundra
description: Pomysł zrodził się kilka lat temu. Z fascynacji Rosją, chęci dotknięcia jej specyfiki. Po miesiącach kolędowania u sponsorów 16 sierpnia ruszyła Mercedes G/Allegro Syberia Expedition 2009. Sześciu facetów w trzech terenowych wozach zamierzało pokonać trasę z Warszawy przez Syberię, nad Morze Ochockie i z powrotem.
encoded: Moskwa Pierwszy poważny przystanek w Rosji – nie licząc godzin spędzonych w kolejce na granicy... Każdy, kto zna Wschód, wie, że Moskwa to nie Rosja. Moskwa to Moskwa. Rosyjskość w Moskwie jest tak ukryta, zmieniona i zainfekowana, że nie warto robić porównań do innych części kraju. Przytłacza wielkością. – Chłopaków za pierwszym razem to miasto przygniotło. Chciałem, by poznali Moskwę taką, jaką ja znam – trudną do opisania, ale pociągającą. Udało się to dopiero w drodze powrotnej... Bo pierwszą wizytę złożyliśmy z ułańską fantazją – śmieje się Mateusz Damięcki. Na Plac Czerwony wjeżdżają z przytupem – jeszcze nie zdążyli nauczyć się pokory. Skoro ich samochody są wciąż czyste i mało zmęczone, nieźle wyjdą na tle Kremla. I owszem – ekipie udaje się zrobić przyzwoitą sesję zdjęciową, zanim zostaje usunięta z placu przez milicjantów w cywilu. Kwadrans negocjacji i szczęśliwie kończy się na upomnieniu. Jeszcze tylko szybkie zakupy na stoisku z czapkami uszankami w wersji turystycznej – ze sztucznego futra, z dwugłowym carskim orłem. Idealna pamiątka z Moskwy-Nie-Rosji. Kołyma Pierwsze dwa tygodnie wyprawy – piękna końcówka lata. Kąpiel w Bajkale i Wołdze, pranie ubrań, barwy jesieni rozświetlające widok. Każdy ma zadania, rozpisane wachty. Śpią razem w samochodach, muszą na siebie liczyć, ufać sobie. – Tam, na Syberii, jesteś sam. Dlatego właśnie Słoweniec- Szaleniec budzi nasz szacunek. Tak naprawdę nie wiem, czy podziwiać go za odwagę, czy martwić się o stan jego umysłu – wspomina Mateusz. Słoweniec-Szaleniec to rowerzysta, który samotnie pedałuje z kraju ojczystego do Pekinu. Mercedes G/Allegro Syberia Expedition spotkała go na trasie tuż za Bajkałem. Wtedy jeszcze było ciepło. Potem myśleli o nim za każdym razem, gdy temperatura spadała sporo poniżej zera. A zimno przyszło nagle. Góry – Wierchojańskie (2389 m), Suntar-Chajata (2959 m), Czerskiego (3147 m), śnieg, w nocy mróz dochodzący do –20 stopni. – Pierwszy etap wyprawy to prawie wersal: wieczorne przygotowywa…

ng2-5b1a9be.jpg
width: 600
height: 400