Między Bałtykiem a Zatoką Pucką. Półwysep Helski krok po kroku
Półwysep Helski to coś więcej niż wakacyjne plaże i kempingi. Na wąskim pasie lądu między Bałtykiem a Zatoką Pucką mieszczą się historyczne i przyrodnicze skarby, a każda miejscowość – od Władysławowa, po Hel – ma tu własny rytm.
Półwysep Helski to niezwykle ważne miejsce na mapie Polski – nie tylko z turystycznego, ale także historycznego i przyrodniczego punktu widzenia. Dlatego poza typowymi nadmorskimi atrakcjami można znaleźć tu prawdziwe bałtyckie perełki: latarnie morskie, chaty rybackie, słone łąki, piaszczyste plaże i mieliznę Zatoki Puckiej. Jednocześnie każda z leżących tu miejscowości ma własny, niepowtarzalny klimat, który trudno porównywać. To miejsce dla całych rodzin, tych, którzy chcą poczuć klimat surferskiej wioski i osób, które lubią podróżować we własnym tempie. Władysławowo To brama na półwysep, która w sezonie letnim tętni życiem. Jednocześnie jest jednym z najpopularniejszych pomorskich kierunków wakacyjnych i co roku przyciąga wielu turystów. Jednym z jego największych atutów jest nieoczywiste położenie, ponieważ Władysławowo ma dostęp zarówno do Morza Bałtyckiego, jak i Zatoki Puckiej. Dlatego można niekiedy usłyszeć, że to „miasto nad dwoma morzami”. Poza typowymi dla nadmorskich miejscowości atrakcjami znajdziemy tutaj także coś dla miłośników natury. Słone Łąki to rezerwat przyrody położony między miastem a Zatoką Pucką, na obszarze Nadmorskiego Parku Krajobrazowego. Swoją nazwę zawdzięcza słonolubnym roślinom oraz zasolonym siedliskom, na które wpływają słone wody Zatoki Puckiej. To miejsce szczególnie cenne przyrodniczo, gdzie żyje wiele gatunków zwierząt oraz roślin. Władysławowo jest miejscowością, która dobrze sprawdza się zwłaszcza podczas wyjazdów rodzinnych. Oferuje szeroki wybór noclegów, gastronomii i atrakcji. Gdy jednak pustoszeje po sezonie, staje się dobrym kierunkiem dla osób szukających ciszy i spokoju oraz chcących eksplorować Kaszuby w spokojniejszym rytmie. Chałupy To miejscowość doskonale znana wszystkim miłośnikom sportów wodnych, położona na jednym z najwęższych odcinków półwyspu. W ostatnich latach stała się bardzo atrakcyjnym kierunkiem zwłaszcza dla młodych ludzi, którzy chcą poczuć niepowtarzalny klimat nadmorskiego luzu. Chociaż baza noclegowa obejmuje również pensjonaty, domki i hotele, Chałupy słyną przede wszystkim z kempingów, kamperów oraz przyczep. To idealny wybór, jeśli naprawdę chce się poczuć surferski klimat, skorzystać z dobrych warunków wiatrowych na Zatoce Puckiej i spróbować rozmaitych sportów wodnych. W sezonie przyjeżdża tu dużo młodzieży, odbywają się koncerty oraz imprezy do późnych godzin, dlatego warto mieć to na uwadze przy wyborze docelowej bazy na półwyspie. Osoby szukające ciszy lub podróżujące z małymi dziećmi mogą znaleźć znacznie spokojniejsze miejsca w okolicy. Kuźnica Kuźnica, położona tuż obok Chałup, również leży na bardzo wąskim odcinku półwyspu. To właśnie tutaj już w okresie międzywojennym zaczęły rozwijać się pierwsze obiekty turystyczne, a miejscowość do dziś zachowała bardziej kameralny charakter. Także tutaj można korzystać ze sportów wodnych, w tym kite- i windsurfingu. Miłośnicy przyrody również znajdą coś dla siebie. W okolicy znajduje się Góra Libek, najwyższa wydma piaszczysta na tym terenie, mierząca 12,5 m n.p.m. To dobre miejsce na krótki spacer i obserwację ptaków morskich. W pobliżu Kuźnicy zaczyna się też jedna z najbardziej niezwykłych przyrodniczych ciekawostek regionu – Rybitwia Mielizna, czyli płytki pas Zatoki Puckiej ciągnący się w kierunku Rewy. W sprzyjających warunkach można pokonywać go pieszo w wodzie, ale zawsze trzeba pamiętać, że poziom wody, wiatr i pogoda mają tu ogromne znaczenie. Co roku organizowany jest tu „Marsz Śledzia”, którego uczestnicy przechodzą przez zatokę z półwyspu w stronę stałego lądu. Jastarnia To jedno z najlepszych miejsc na wypoczynek w tradycyjnym wydaniu. Szerokie plaże co roku przyciągają wielu turystów, a okoliczne schrony bojowe – miłośników historii. Dawniej Jastarnia była rybacką wioską i do dziś można zauważyć ślady tej tradycji. Spacerując po miejscowości, trudno nie natknąć się na stare rybackie chaty. Jedną z najważniejszych jest Chata Rybacka w Jastarni, zabytkowy budynek, w którym zrekonstruowano wnętrze dawnej rybackiej zagrody i pokazano narzędzia związane z życiem mieszkańców półwyspu. Zatrzymując się na dłużej, można również zajrzeć do miejsc związanych z rybacką tradycją i lokalnym rzemiosłem, a także do portu, aby obejrzeć sprzęt rybacki i poczuć codzienny rytm nadmorskiej miejscowości. Nie sposób też nie wspomnieć o jednym z najbardziej charakterystycznych punktów miasta – Latarni Morskiej w Jastarni. Należy ona do szlaku latarni ciągnącego się wzdłuż polskiego wybrzeża. Jurata Niewielka, ale dzięki temu urokliwa. Jej niewątpliwym atutem jest molo wychodzące na Zatokę Pucką, z którego turyści chętnie korzystają o każdej porze roku. Jurata ma bardziej elegancki, spokojny charakter i świetnie sprawdza się jako miejsce na spacer albo odpoczynek z dala od największego zgiełku. Molo stanowi również dobry punkt wyjścia do krótkich spacerów przyrodniczych. W okolicy znajduje się ścieżka edukacyjna „Żyzne Lasy z Orlicą”. Chociaż jest krótka, prowadzi przez fragment lasu, w którym można spotkać orlicę pospolitą – paproć dorastającą nawet do około dwóch metrów wysokości. Hel Sam czubek półwyspu obejmuje jego najszerszą część i jednocześnie stanowi jego kwintesencję. To miejscowość, w której każdy znajdzie coś dla siebie. Miłośnicy historii mogą ruszyć Szlakiem Fortyfikacji w Helu, obejmującym między innymi zabytkowe schrony i obiekty militarne, a także odwiedzić Muzeum Obrony Wybrzeża. Fani aktywnego wypoczynku, podobnie jak w poprzednich miejscowościach, mogą skorzystać z oferty sportów wodnych, ścieżek rowerowych oraz pieszych. Ci, którzy chcą w pełni korzystać z uroków Bałtyku, mogą liczyć na szerokie, piaszczyste plaże. Hel oferuje naprawdę wiele z tego, czego potrzeba do pełnego wypoczynku. Do punktów obowiązkowych należy Fokarium Stacji Morskiej im. prof. Krzysztofa Skóry Instytutu Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego. Można tu zobaczyć foki szare, ale przede wszystkim zgłębić wiedzę na temat ich ochrony i problemów ekosystemu Bałtyku. Przed wizytą warto sprawdzić aktualne godziny otwarcia. W Helu znajduje się także Latarnia Morska, również należąca do wspomnianego przy okazji Jastarni szlaku. Rowerem przez Półwysep Helski Cały Półwysep Helski można przejechać rowerem, a specjalnie wyznaczona trasa stanowi niewątpliwie jedną z najpiękniejszych na całym polskim wybrzeżu. Prowadzi od Władysławowa prosto do Helu i ma około 35 km. Jej długość pozwala na częste postoje w dowolnych miejscowościach i przy najciekawszych atrakcjach. To idealny sposób na zobaczenie mierzei z innej perspektywy. Ze względu na niezbyt wymagający charakter trasy sprawdzi się ona dla wielu turystów, również tych, którzy nie jeżdżą na rowerze regularnie. Można ją dostosować do własnych potrzeb – na przykład wyruszyć z Władysławowa, dojechać do Helu i wrócić tego samego lub następnego dnia. Doskonałą opcją jest również urozmaicenie wycieczki i rozpoczęcie jej w Trójmieście. W sezonie z Gdańska i Gdyni kursują statki oraz tramwaje wodne na Hel, a część rejsów umożliwia zabranie roweru. W ten sposób można zakończyć wycieczkę we Władysławowie i połączyć rowerową trasę z rejsem przez Zatokę Gdańską. Możliwości jest wiele, a sam szlak da się pokonać w jeden dzień. Warto jednak skorzystać z okazji, zatrzymać się trochę dłużej i dać się oczarować temu wyjątkowemu miejscu na mapie Polski. Źródło: Pomorskie.travel. Nasza autorka Gabriela Celińska Dziennikarka i studentka psychologii. Najchętniej opowiada historie na styku człowieka, miejsca i doświadczenia – pisząc o psychologii oraz podróżach. Jej największą pasją jest fotografia, szczególnie podróżnicza i kulinarna, dzięki której zatrzymuje chwile, smaki oraz emocje. Zakochana w Hiszpanii, nieustannie poszukuje inspiracji w kulturze, ludziach i codziennych historiach.
To wyjątkowe miasteczko jest Europejską Stolicą Nordic Walkingu. Teraz zostało także Cudem Polski
Miejscowość znana z nordic walkingu zyskała prestiżowe miano „Cudu Polski 2025”. Wyróżniony w województwie zachodniopomorskim Barlinek pokazuje, że połączenie pięknego położenia, historycznego klimatu i promowania aktywnego stylu życia to przepis na turystyczny sukces. To raj dla głodnych wrażeń.
Barlinek, malowniczo położone miasto w województwie zachodniopomorskim, od lat cieszy się renomą Europejskiej Stolicy Nordic Walkingu. W 2025 roku zyskało dodatkowe uznanie, zdobywając tytuł Cudu Polski w plebiscycie organizowanym przez „National Geographic Traveler”. To niekiedy niedoceniana przez turystów perła Pomorza Zachodniego. Nieodkryta perła pomorza zachodniego Jednym z największych atutów Barlinka jest Jezioro Barlineckie o powierzchni ponad 200 hektarów, stanowiące centrum turystyki wodnej w regionie. Wokół niego powstało wiele nowoczesnych ścieżek spacerowych i rowerowych, które pozwalają podziwiać piękne widoki. Jezioro to doskonałe miejsce do uprawiania sportów wodnych, takich jak żeglarstwo, kajakarstwo czy windsurfing. To nie wszystko – miejscowość otaczają malownicze lasy będące częścią Barlinecko-Gorzysławkiego Parku Krajobrazowego, idealne do obcowania z naturą. To także region kipiący historią: warto odwiedzić m. in. gotycki Kościół św. Jerzego – jeden z głównych punktów miasta – oraz liczne kamienice tworzące niepowtarzalny klimat w centrum. Dzięki wysiłkom władz udało się utrzymać średniowieczny charakter rynku, co zamienia każdy spacer w podróż do epoki minionych wieków. Charakterystycznym punktem miejscowości jest ponad 100-letnia fontanna Gęsiarka czy Pałacyk Cebulowy z 1908 roku. – To z pewnością zdecydowało, że staliśmy się nie tylko perełką Pomorza Zachodniego, ale i „Cudem” Pomorza Zachodniego – opowiada o wynikach plebiscytu „National Geographic Traveler” burmistrz Barlinka Bernarda Lewandowska. Europejska Stolica Nordic Walkingu Na Pomorzu Zachodnim co roku odbywają się Mistrzostwa Nordic Walking, których organizatorem po raz jedenasty w 2025 roku był właśnie Barlinek. Nie ma w tym nic dziwnego, ponieważ znajdziemy wokół niego 7 specjalnie oznakowanych tras o łącznej długości 54 km. Wiodą one wśród urokliwych jezior, więc uchodzą za najpiękniej położone na świecie. 13 września 2025 roku uczestnicy Mistrzostw, którymi byli zarówno zawodnicy z Polski, jak i z zagranicy, rywalizowali w czterech konkurencjach, w tym w Otwartych Mistrzostwach Polski Polskiej Federacji Nordic Walking ENWO na dystansie 5 km oraz w VII Mistrzostwach Europejskiej Stolicy Nordic Walking na tartanie. Barlinek jako Cud Polski 2025 W plebiscycie „Cuda Polski 2025” Barlinek zdobył tytuł w województwie zachodniopomorskim, pokonując inne nominowane lokalizacje. W internetowym głosowaniu oddano łącznie ok. 200 tys. głosów, a mieszkańcy i turyści z całej Polski wybrali 16 wyjątkowych miejsc – po jednym z każdego województwa. Barlinek zyskał uznanie jako miejsce łączące wypoczynek na łonie natury z odkrywaniem skarbów historycznych i kulturowych regionu. Z pewnością warto go odwiedzić: jeśli nie wybierając się na nordic walking czy żagle, to by chłonąć historyczny klimat pięknie położonej miejscowości. Sponsorem plebiscytu jest: Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
To śląski raj dla rowerzystów, tłumów brak – „świetna alternatywa dla zatłoczonych tras”
Dla miłośników jazdy na rowerze po małych miasteczkach, z dala od gwaru i tłoku, Liswarciański Szlak Rowerowy to prawdziwy raj. Podróż zaczyna się w Woźnikach, wśród malowniczych pól, lasów i wzniesień, a kończy w Wąsoszu Górnym.
Woźniki to niewielkie miasto położone w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim. Ślady osad w okolicy sięgają czasów prehistorycznych. Na miejscu znajduje się niewielki rynek, urokliwe kamieniczki oraz tętniące zielenią pola i lasy. To właśnie tutaj podróż rozpoczynają osoby chcące przejechać cały Liswarciański Szlak Rowerowy. Na trasie czeka wiele niespodzianek. Liswarciański Szlak Rowerowy – ucieczka od tłumów Liswarciański Szlak Rowerowy liczy 108 km długości. Jest oznaczony kolorem niebieskim i wije się wzdłuż rzeki Liswarty. Zdaniem wielu kajakarzy to jedna z najciekawszych rzek w Polsce pod kątem turystycznym. Przejechanie całego szlaku w jeden dzień jest sporym wyzwaniem, choć wcale nie niewykonalnym – wymaga jedynie dobrego przygotowania fizycznego. Szlak poprowadzony jest głównie asfaltowymi drogami lokalnymi o małym natężeniu ruchu. Po drodze mijamy wioski i małe miasteczka, rozległe połacie pól i lasy. Momentami asfalt znika, zamiast niego pojawia się dróżka polna bądź leśna, dlatego przejechanie szlaku powinni rozważyć przede wszystkim użytkownicy rowerów crossowych i trekkingowych. Zdarzają się bowiem nawierzchnie piaszczyste, kamieniste i z płyt ażurowych, które łącznie mają ok. 2,5 km długości. Na trasie trudno zbłądzić, przy skrzyżowaniach ustawiono znaki, oznaczenia są również dobrze widoczne w wielu innych punktach. Co jakiś czas pojawiają się mapy szlaku, najczęściej przy miejscach przyjaznym rowerzystom. Szlak wzdłuż Liswarto spodoba się przede wszystkim osobom, które cenią ciszę, spokój i walory przyrodnicze. Trasa prowadzi przez wiekowe lasy, urokliwe tereny Parku Krajobrazowego „Lasy nad Górną Liswartą” i zbiorniki wodne. W Lisowie warto zatrzymać się na obiad i kawę lub ciepłą herbatę. Jednym z polecanych przez rowerzystów miejsc jest Restauracja 58 serwująca polską kuchnię. Rowerzyści zachwyceni: „Świetna alternatywa dla zatłoczonych tras” Oprócz walorów przyrodniczych na szlaku można poznać obiekty związane z historią danego regionu. W Woźnikach i Lubszy trafimy na pomniki Józefa Lompy, który był polskim poetą, działaczem i publicystą, a także pionierem oświaty ludowej oraz etnografii na Śląsku. Z kolei w Krzepicach warto odwiedzić cmentarz żydowski i ruiny synagogi. Po drodze rowerzyści mijają także liczne młyny wodne, przydrożne figurki, kapliczki czy ważne obiekty sakralne, takie jak kościół pw. Matki Bożej Królowej Różańca Świętego w Boronowie. W opiniach o szlaku wielu internautów zwraca uwagę na jego wielki atut – brak tłumów. „Przejechałem szlak samotnie. Dla mnie super alternatywa dla zatłoczonych tras. Bardzo mały ruch, trasa poprowadzona głównie uliczkami małych miasteczek i wiosek, ale również lasów i łąk nie brakuje. Polecam trasę” – czytamy w jednej z zamieszczonych wypowiedzi. Podobnego zdania jest pan Dawid, mieszkaniec Śląska, który regularnie wraca na Liswarciański Szlak Rowerowy. – Jest bardzo dobrze oznaczony, przebiega przez malownicze miejscowości, dodatkowo nie jest wymagający pod względem trasy. Zdarzają się odcinki piaszczyste, jednak dla entuzjastów roweru górskiego nie stanowi to większego problemu – twierdzi. Źródło: slaskie.travel Nasza ekspertka Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
„Byłam zachwycona, gdy wjechałam na tę trasę” – Velo Pustynia to nowy hit Małopolski
Morze piasku, zieleni i masa niespodzianek za każdym zakrętem – tak w kilku słowach można by opisać niezwykłą trasę rowerową w Polsce. Szlak Velo Pustynia niedawno został otwarty, a już robi furorę. Postanowiłam sprawdzić, czy rowerowa wycieczka wokół Pustyni Błędowskiej rzeczywiście jest tak zachwycająca, jak opisują turyści w mediach społecznościowych.
„Polska Sahara” sama w sobie jest wyjątkowym obszarem przyrodniczym, która co roku – zwłaszcza w okresie letnim – przyciąga tłumy. Jedna z głównych atrakcji turystycznych Małopolski i województwa śląskiego stała się również perełką dla turystów. Wszystko przez ścieżkę pieszo-rowerową wokół Pustyni Błędowskiej, która pozwala odkryć najciekawsze zakamarki tego rejonu. Jedyna taka trasa w Polsce kusi turystów Podróż po jednej z najpopularnieszych tras rowerowych w Polsce rozpoczęłam w niewielkiej miejscowości przy lotnisku w Pyrzowicach, jadąc dalej przez: Siewierz, Chruszczobród, Wiesiółkę, Niegowonice, Chechło. Trasa wiodła głównie przez spokojne miejscowości i mało ruchliwe drogi, co jest sporym atutem dla posiadaczy rowerów górskich. W pewnym momencie krajobraz gwałtownie się zmienia. Pod stopami pojawia się płaska jak stół ścieżka, morze piasku, nietypowej roślinności i tabliczka informacyjna. Wówczas wiadomo już, że znaleźliśmy się na słynnym szlaku Velo Pustynia. To jedyna taka ścieżka pieszo-rowerowa w Polsce, częściowo poprowadzona na skraju pustyni i otaczających ją kompleksów leśnych. „Podróż i spacer to nie tylko możliwość dotarcia do odległych zakątków pustyni, ale także obcowanie z naturą i możliwość podziwiania niezwykłości wyjątkowego krajobrazu” – czytam na tabliczce znajdującej się nieopodal trasy. Jednym z głównych atutów ścieżki jest fakt, że umożliwia bezpośrednią komunikację między słynnymi punktami widokowymi – „Róża Wiatrów”, „Czubatka w Kluczach” i „Dąbrówka” w Chechle. Sporą atrakcją jest również przejazd po ścieżce na palach nad doliną rzeki Biała Przemsza. Raj dla rowerzystów? Jest jedno „ale” Trasą rowerową jedzie się bardzo przyjemnie, niezależnie od rodzaju opon w rowerze. Ścieżka jest płaska, pozbawiona dziur i wybojów, jednocześnie dość wąska. Bardzo dobrze komponuje się z otaczającym krajobrazem. Trasa ma około 20 km długości, jednak trudno oszacować, ile zajmie przejazd pełnej pętli – po drodze jest sporo atrakcji, przy których warto się zatrzymać. Jedną z nich jest „Róża Wiatrów”, punkt startowy dla większości wycieczek turystycznych m.in. trasy rowerowej Velo Przemsza i Velo Pustynia. Niezwykły kompleks altan i pomostów to coś, czego nie sposób ominąć. To wygodna przestrzeń do odpoczynku czy zorganizowania pikniku oraz baza wypadowa dla spacerów w głąb pustyni. Odbywają się tam również imprezy kulturalne, wydarzenia sportowe i nie tylko. W pobliżu znajduje się płatny parking, mała gastronomia, a także wypożyczalnie rowerowe. Wieczorami „Róża Wiatrów” przyciąga przede wszystkim miłośników zachwycających zachodów słońca. Widoki jak z bajki, ale weekendy pełne tłumów – co mówią turyści? Jednym z najciekawszych punktów trasy jest również ścieżka na palach. Przebiega nad malowniczą doliną rzeki Biała Przemsza. Trasa o długości ok 400 m z dwoma tarasami widokowymi łączy dwie części Pustyni Błędowskiej. Miejscami drewniana droga biegnie nawet 3 m nad poziomem terenu, zapewniając niesamowite wrażenia i możliwość podziwiania bioróżnorodności tego terenu. Mimo wyjątkowych widoków i niespodzianek na trasie Velo Pustynia ma też pewne wady. Ścieżka jest dość wąska, tymczasem w słoneczne weekendy przeżywa prawdziwe oblężenie turystyczne. Tłumy rowerzystów i spacerowiczów rozlewają się zarówno na trasie, jak i na parkingach czy przy restauracjach. Dla niektórych jest to spory minus. – Byłam zachwycona, jak wjechałam na ścieżkę, widoki są naprawdę nie z tej ziemi. Ale cała magia znika w tym tłoku. Momentami rowerem naprawdę trudno się przecisnąć. Z wielką chęcią tu wrócę, ale na pewno nie w niedzielę, prędzej w tygodniu – mówi mi na trasie pani Aneta. Podobnego zdania jest pan Arek z Katowic. – Idealna trasa na rower z dziećmi, jest płasko, równo, super. Minusem jest fakt, że w weekendy przy słonecznej pogodzie zjeżdża się tu mnóstwo ludzi, czasem bardzo trudno się przecisnąć – twierdzi. Z kolei pani Edycie z Małopolski tłumy nie przeszkadzają. – Trasa i okolica przepiękna, chyba jedyne takie miejsce w Polsce, to nic dziwnego, że jest dużo osób. Spodziewałam się tego, zero zaskoczenia. Dla mnie to i tak taki mój mały „rowerowy raj” – mówi. Źródło: National Geographic Traveler
Velo Baltica pełna niespodzianek. Ta trasa odkrywa dzikość polskiego wybrzeża
Rowerowa eskapada z Ustki do Krynicy Morskiej prowadzi pośród zatok, jezior, rzek i mokradeł. Velo Baltica pozwala poznać dziksze oblicze wybrzeża Bałtyku.
Spis treści: Orzechowo – Smołdziński Las Kluki – Łeba Sasino – Dębki Krokowa – Rewa Wyspa Sobieszewska – Krynica Morska Velo Baltica – informacje praktyczne Morze jest bladosrebrzyste, niemal gładkie – i nieskończone. Niebo zasnuł opar mgły i trudno dostrzec, gdzie styka się ono z taflą wody. Słychać tylko delikatny plusk fal i szemranie uchodzącej do Bałtyku rzeczki Orzechowej. Za chwilę do dźwięków tych dołączy bulgot wrzątku i zapach świeżej kawy. Siedzimy oparci o kłodę, przy ustawionej na piasku kuchence. Za plecami mamy wąwóz, nad którym nachylają się siwe pnie buków, hen przed sobą – horyzont, który na próżno próbujemy wypatrzyć. Poza nami jest tu garstka spacerowiczów – rozmawiają półszeptem, jak gdyby nie chcieli zepsuć tej chwili. Wszyscy czujemy, że jest wyjątkowa. To właśnie możliwość przeżycia takich momentów uważamy za największy przywilej wędrownych rowerowych wakacji. A świeżo zaparzona kawa smakuje wtedy lepiej niż kiedykolwiek. Orzechowo – Smołdziński Las Orzechowo dzieli od Ustki kilka kilometrów, ale zdaje się ono leżeć na innej planecie niż popularny kurort. Tam – gwar na deptaku, lody i smażona ryba; tu – wieś w środku lasu i jeden kemping. No i parów pośród buczyny, która zdaje się wraz z rzeczką spływać na plażę i rozlewać na niej świeżą, liściastą aurą. Gdy ruszamy, po chwili znów owiewa nas klasycznie bałtycka woń rozgrzanej żywicy i morskiej bryzy. Słońce rozgania strzępy porannych mgieł, dróżka zanurza się w sosnowy las na wydmach. Podczas wycieczki wzdłuż wybrzeża często korzystamy ze szlaku rowerowego Velo Baltica, ale tu, pomiędzy Ustką a Rowami, poprowadzono go nieco dalej od morza, wybieramy więc czerwony szlak pieszy. Wąska ścieżka kluczy po dywanie igieł, pośród jałowców i mchu. Czasem spowalnia nas piach, czasami trzeba zsiąść i pchać rower. Ale gdy wespniemy się wreszcie na klify, czujemy, że warto! Z wysokości kilkudziesięciu metrów spoglądamy na taflę lśniącą odcieniami lazuru i turkusu. Kwitnące na żółto żarnowce i oślepiająca biel brzóz uzupełniają paletę bałtyckich barw. Mamy ją tylko dla siebie – na plaży w dole nie ma żywego ducha. Na ślady cywilizacji – w postaci malowniczej kładki ponad wąwozem – natykamy się nieopodal Poddąbia. Letniskowa osada w lesie jeszcze nie wybudziła się z przedwakacyjnego snu, podobnie jak sąsiednia Dębina. Trochę gwarniej jest pewnie w Rowach, ale tego nie będzie nam dane sprawdzić. Na klifach zmitrężyliśmy sporo czasu, trzeba przyspieszyć. Przed nami odcinek wzdłuż południowych brzegów Gardna – jednego z dwóch wielkich jezior w Słowińskim Parku Narodowym. Pedałujemy zasłuchani w szelest trzcin, próbując wypatrzyć kryjące się w nich ptaki. Nici z obiadu planowanego w Gardnie Wielkiej – tutejsza oberża jest zamknięta na głucho. Ratują nas drożdżówki ze sklepu, spałaszowane pod lipami nieopodal kościoła. Szosa do Smołdzina prowadzi u stóp Rowokołu. Z najwyższym wzgórzem w okolicy – mierzy prawie 115 m! – wiąże się wiele legend; znaleziono tu ślady grodziska, przedchrześcijańskich miejsc kultu i kościoła. Nas najbardziej cieszą spotkane na łąkach sarny i żurawie. Odprowadzają nas wzrokiem i wracają do poszukiwania kolacji wśród wyzłoconych przez słońce traw. My kolację i nocleg znajdujemy we wsi Smołdziński Las, pośród łąk w otulinie parku. W samą porę! Niebo znów się zaciąga. Dzień żegnamy zaszyci w śpiwory, przy akompaniamencie bębniącego o tropik deszczu. Kluki – Łeba W Klukach kończy się szosa. Za ostatnimi domami rozciąga się bezmiar trzcin i wody. Łebsko to jedno z największych jezior w Polsce – ustępuje tylko Śniardwom i Mamrom – i jedno z płytszych: jego średnia głębokość wynosi 1,5 m. Przede wszystkim zaś jest to ptasi raj, wpisany przez UNESCO wraz z całym parkiem narodowym na listę rezerwatów biosfery. Zaglądamy jeszcze na zabytkowy cmentarz nieopodal Kluk, gdzie pod żeliwnymi krzyżami spoczywają dawni mieszkańcy tych stron, luterańscy Słowińcy, i do skansenu z szachulcowymi chałupami. Ale wkrótce ruszamy dalej: przed nami dawny odcinek Velo Baltiki – przez torfowiska, budzący postrach wśród części rowerzystów (obecnie poprowadzono objazd bitymi drogami). Wolimy mieć zapas czasu na przeprawę. Początkowo jedzie się nieźle, ale potem, zwłaszcza za mostkiem na rzeczce Pustynce, zaczynają się wykroty. Trzeba pchać rowery. Z odsieczą przychodzi kładka, wysoka i długa na dobrych kilkaset metrów. Wokół morze trzcin, z którego wystają krępe olchy. Wdychamy zapach rozgrzanych bagiennych ziół, nasłuchujemy ptaków i mrużymy oczy, by dostrzec szybującego drapieżnika. Nie jest to klasyczny szlak rowerowy, za to świetna ścieżka do samego serca dzikiej przyrody. Za kładką trasa poprawia się. Jedziemy przez las, potem przez łąki, wzdłuż kanału. Po lewej skrzy się Łebsko, na drugim brzegu jaśnieją grzbiety słynnych ruchomych wydm. Za wsią Gać też na naszej trasie pojawia się piach. Leśna droga w kierunku Łeby wije się pomiędzy wydmami a Wielkim Bagnem. Nakrapiane kępkami wełnianki poduchy mchu okalają ciemną taflę, w której przeglądają się dziwacznie poskręcane sosenki. Moczary jak z baśni. Dawniej kopano tu torf – ciekawe, czy o zmierzchu robotnicy snuli gawędy o topielicach? Sasino – Dębki Jej światło od prawie 120 lat wskazuje żeglarzom drogę i ostrzega przed mieliznami; na morzu widać je z przeszło 40 km. Od strony lądu latarnia Stilo najpiękniej wygląda zaś z szosy w Sasinie: czerwono-biała wieża góruje nad ciemną zielenią sośniny na wydmowych garbach. Droga doprowadza do tablicy z nazwą wsi, na której ktoś dopisał: „Koniec świata”. Tak to wygląda: kilka domów, dwie smażalnie, sklep. Tuż za nim urywa się asfalt – i zaczyna przygoda. Kolejnych 30 km to cudowna plątanina leśnych szutrowych dróg. Nadmorski pejzaż nieustannie się tu zmienia. W Lubiatowie zimowe sztormy zabrały prawie całą plażę, w Szklanej Hucie to piasek upomina się o swoje i nieubłaganie zasypuje rzeczkę Bezimienną. Zostawiamy rowery przy jej ujściu do morza i brodzimy w chłodnym nurcie, wdychając zapach kwitnących przy ścieżce dzikich róż. W Białogórze stajemy na gofry – z obłędną bitą śmietaną z mleczarni w Perlinie i domowymi konfiturami. I choć potem zatrzymujemy się jeszcze, by nazbierać w lesie jagód na śniadanie, to do Dębek, gdzie zaplanowaliśmy nocleg, i tak docieramy objedzeni po uszy. Zamiast na rybę idziemy więc od razu na plażę przy ujściu Piaśnicy. W międzywojniu rzeka oddzielała terytoria Polski i Niemiec – jest tu nawet kopia kamienia granicznego. Dziś kajakarze podpływają beztrosko i do jednego, i drugiego brzegu. Zbliża się wieczór, słońce wisi już nisko. Siadamy na korzeniach sosny i patrzymy, jak po niebie i wodzie rozlewają się odcienie różu, purpury i oranżu. Krokowa – Rewa W Krokowej jest neogotycki kościół, kilkusetletni pałac rodziny von Krockow i stacyjka wybudowanej przez nią kolei. Nie ma za to torów – ich śladem wytyczono szlak rowerowy, który prowadzi nas nad Zatokę Pucką. Pedałujemy pośród łąk, bociany brodzą wśród rozlanej szeroko zieleni. Zjazd do doliny Czarnej Wody jest łagodny, podjazd na drugim brzegu – nieforsowny. Mijamy pałac w Kłaninie, gęstą jak namorzyny olszynę Puckich Błot, wiatraki za Łebczem – i już jesteśmy w Swarzewie. Strzelista wieża kościoła mogłaby robić za latarnię morską – a gdyby nawigacja zawiodła, pozostaje modlitwa do XV-wiecznej figurki Matki Boskiej, patronki rybaków i całego polskiego morza. Z przystani widać wstęgę Półwyspu Helskiego. Mierzeja kusi, ale bardziej urzeka nas klimat zatoki – okolonego trzcinami ni to morza, ni jeziora. Skręcamy więc na południe. W Pucku zaglądamy na rynek i zatrzymujemy się w marinie na flądrę w occie. Dodatkowe kalorie przydadzą się za chwilę, gdy będziemy wpychać rowery stromą ścieżką, przeklinając pomysł jechania nadmorskim szlakiem pieszym zamiast wytyczoną w głębi lądu Velo Balticą. Gdy jednak stajemy na krawędzi klifów – Puckiego, a potem Rzucewskiego – przestajemy żałować wyboru. Zatoka mieni się szmaragdem i lazurem, nakrapianym białymi trójkątami żagli. Lipowa aleja prowadzi nas do Osłonina. W plażowym barze zamawiamy smażone szprotki. A przed nami jeszcze Moście Błota – wielkie mokradła w ujściu Redy. W zielonym labiryncie kanałów, przepustów i grobli nie możemy się nadziwić, że tak dzikie ostępy rozciągają się na opłotkach Trójmiasta. Wisienką na torcie okazuje się Rewa, gdzie wąski cypel wcina się na kilkaset metrów w morze. Wstęga piasku smukleje, wypłaszcza się, w końcu znika w zatoce – i ciągnie się dalej jako mielizna, rozcinająca ją na dwoje niewidzialną linią. Po jednej stronie woda jest rozfalowana i spieniona, po drugiej po gładkiej tafli śmigają kitesurferzy. A my stoimy wśród nich – na środku morza. Wyspa Sobieszewska – Krynica Morska Rozbijamy się na szczycie wydmy. Wokół las, a w nim kolorowe namioty, rozsiane na pagórkach. Z kempingu nad morze mamy kilka minut piechotą. Plaża jest szeroka, woda – przyjemnie rześka, w sam raz na wieczorną kąpiel. Schnąc, patrzymy na statki na redzie i migoczące hen w dali światła portu. Czy to możliwe, że nadal jesteśmy w mieście? Tabliczka, którą minęliśmy tuż przed mostem, oznajmiała wyraźnie: „Gdańsk”. Wyspa Sobieszewska to najrozleglejsza dzielnica Trójmiasta, ale jej 36 km2 to głównie lasy i łąki. Na stałe mieszka tu niespełna 3,5 tys. osób. Znacznie więcej jest ptaków – naliczono ich ponad 300 gatunków, głównie w rezerwatach Ptasi Raj i Mewia Łacha. Pierwszy chroni ujście Wisły Śmiałej, drugi – ujście Przekopu Wisły, który pod koniec XIX w. odciął Wyspę Sobieszewską od stałego lądu. Poza rybitwami, sieweczkami czy ostrygojadami upodobały go sobie foki szare. To ich najważniejsza ostoja w Polsce – widywano tu prawie tysiąc osobników naraz! Promem przejeżdżamy do Mikoszewa, na drugi brzeg Wisły. Zaczyna się ostatni etap wycieczki – na Mierzeję Wiślaną. Mijamy popularne Jantar i Stegnę, ale nasz szlak – wspaniały leśny dukt, po którym koła same się toczą – omija budki z kebabem, stragany z pamiątkami i rozdzwonione stoły do cymbergaja. Co jakiś czas przecinamy strumienie wczasowiczów drepczących z parawanami na plażę i znikamy w zieleni. Właściwa mierzeja zaczyna się w Kątach Rybackich. Nazwa zobowiązuje, przystanie rybackie są tu aż trzy: jedna nad Bałtykiem, dwie nad zalewem. Zajeżdżamy najpierw do starszej, na obrzeżach wsi. Pusto, w trzcinach drzemią dwa czy trzy maleńkie kutry. Ale rybą pachnie, bo na trawie suszą się sieci i żerdzie do ich rozstawiania. Zanęceni, zaglądamy do baru U Basi – sandacz w sosie koperkowym dorasta do swojej legendy. Trakt na mierzei wije się wśród omszałych świerków i dębów, przez świeżą buczynę, między parowami zarośniętymi paprocią. W zielonej ciszy słychać kruka. Nagle, za kolejnym zakrętem, wypadamy na otwartą przestrzeń. Nowiutki jeszcze przekop rozcina las na dwoje. Budynek z napisem „Kapitanat Portu Nowy Świat” kształtem udaje pełnomorski statek, ale przy betonowym nabrzeżu kołysze się jedna jedyna żaglówka. Przejeżdżamy przez pusty most i znów przygarniają nas drzewa. Velo Baltica żegna się z nami jednym z najpiękniejszych odcinków: szutrową drogą na krawędzi niewysokiego klifu. Po prawej mamy sosny, po lewej dzikie róże i morską toń. Niebo zasnuła ciężka chmura, w oddali dudni grzmot. Powinniśmy gnać do Krynicy Morskiej, ale nie potrafimy się oprzeć. Zostawiamy rowery i schodzimy na pustą plażę. Od piasku bije alabastrowy blask, srebrzyste trawy ani drgną. Zrzucamy ubrania, zanurzamy się w wodzie, gładkiej i lśniącej jak rtęć pod sinym, elektrycznym niebem. To kolejna z chwil podarowanych przez rower i drogę. Gdy za godzinę będziemy w Krynicy rozstawiać namiot, na rozgrzane sosny spadną krople deszczu. Velo Baltica – informacje praktyczne Trasa Szlak rowerowy Velo Baltica jest fragmentem europejskiej trasy EuroVelo 10 i prowadzi wzdłuż polskiego wybrzeża, od Świnoujścia po Elbląg (z Jantaru do Krynicy Morskiej i Piasków wiedzie jego odnoga). Cały ma ok. 530 km długości, odcinek Ustka–Krynica – ok. 280 km. Nawierzchnia na trasie bywa różna: na Pomorzu Zachodnim dominują asfaltowe ścieżki, na opisanej tu części szlaku sporo jest dróg szutrowych. Zdarzają się też odcinki piaszczyste. W Słowińskim Parku Narodowym wszystkie szlaki piesze są dostępne dla rowerzystów, ale nie wszystkimi da się wygodnie przejechać. W Trójmieście dość długi odcinek miejski można skrócić dzięki pociągom SKM. Noclegi Na całej trasie są dziesiątki miejsc do spania. My nocowaliśmy na kempingach. Polecamy klimatyczny Camp Classic w Smołdzińskim Lesie (60 zł za 2 os.), Kotwicę w Rewie (90 zł za 2 os.) i Orlinek na Wyspie Sobieszewskiej (84 zł za 2 os., camping 96.com). Jedzenie Polecamy wędzarnię ryb U Mieci w Łebie, smażalnię U Zamojskich w Stilo, gofry w Gabi Snack w Białogórze oraz pucką smażalnię Maszoperia i Bar Rybny u Basi w Kątach Rybackich. Źródło: archiwum NG
Miasto, które najlepiej odkrywać na rowerze. Oferuje aż 620 km ścieżek
Odkrywając Berlin na dwóch kółkach, można zobaczyć nie tylko najsłynniejsze zabytki, ale i poczuć przemiany, jakie przeszło to miasto. Z podzielonej stolicy do symbolu wolności.
W tym artykule: Wizja przyszłości Odrębne światy Wyspa artystów Droga do wolności Otacza mnie dżungla. Zieleń jest intensywna i soczysta, a powietrze ma zapach porannej rosy. Jestem sama na ścieżce rowerowej przecinającej Tiergarten, największy park w Berlinie (a jednocześnie trzeci pod względem powierzchni rezerwat przyrody w Niemczech) i czuję się jakbym była na podmiejskiej wycieczce. Wokół mnie panuje cisza, przerywana śpiewem ptaków i szumem kół mojego roweru. Trudno uwierzyć, że ta przestrzeń wydaje się pusta, chociaż jest w samym centrum wielkiej, niemal trzymilionowej aglomeracji. Ale na ponad 210 ha każdy znajdzie własne miejsce do kontemplacji: ktoś medytuje, mijam też pojedynczych spacerowiczów i miłośników porannego joggingu. Niektóre drzewa są ogromne i wydają się bardzo stare, ale podobnie jak przeważająca część miasta i on został zniszczony pod koniec II wojny światowej, więc można znaleźć tu wiele śladów historii. Wizja przyszłości Odbudowa ogrodu rozpoczęła się w 1949 r., a park udało się zrekonstruować na podstawie przedwojennych planów, podobnie jak położony tuż obok ogród zoologiczny, Zoologischer Garten, który został otwarty w 1844 r. jako pierwsze zoo w Niemczech. Przecinam park i dojeżdżam do najmniejszej dzielnicy Berlina, Hansaviertel. W 1953 r. wśród gruzów narodziły się nowe idee, kiedy miasto ogłosiło konkurs na wizję dzielnicy przyszłości. Podstawowy plan osiedla powstał w wyniku pracy trzech architektów: Gerharda Jobst’a, Willy Kreuer’a oraz Wilhelma Schließe, których pomysł zakładał budowę funkcjonalnych budynków mieszkalnych wśród zieleni. Wśród zaproszonych do projektu architektów, którzy mieli odpowiadać za projekty poszczególnych budynków, znalazły się najważniejsze nazwiska światowego formatu, 53 twórców z 13 krajów, wśród nich takie sławy jak Walter Gropius, Oscar Niemeyer i Alvar Aalto. Kiedy wystawa Interbau 57 została otwarta dla publiczności w 1957 r., nie przypominała architektonicznej prezentacji, na której można zobaczyć pomysły i szkice. Tutaj „modele” to zrealizowane konstrukcje: budynki mieszkalne z kolorowymi balkonami, betonowe bryły o fantazyjnych kształtach i obłe bryły o charakterystycznych teksturach, w tym sklepy, kino, biblioteka oraz stacja metra Hansaplatz, która obecnie również jest zabytkiem. Cegiełkę dołożył również jeden z najważniejszych architektów swoich czasów, Le Corbusier, którego Unite d’Habitation znalazł się poza obszarem Hansaviertel. Prowadzę rower chodnikiem, żeby nie spowodować wypadku patrząc na użytkowane przez mieszkańców architektoniczne perły. A tutaj zabytkiem jest nawet… zieleń. Odrębne światy Podróż przez historię jest wpisana w tkankę Berlina. I każdą z osobnych najlepiej odkrywać z perspektywy tras rowerowych, które w mieście mają łączną długość ponad 620 km. Prowadzą między szklanymi wieżowcami, starymi kamienicami, muzeami i miejscami pamięci: kolejne warstwy miasta zastępowały poprzednie, następując po sobie jak rozdziały historii XIX i XX w. Na Cora-Berliner-Straße tłumy, zaś wieczorami słychać tu dźwięki koncertów z ogromnej sceny rozstawianej pod pobliską Bramą Brandenburską, szum samochodów przejeżdżających koło Reichstagu i dzwonki rowerów wśród rozmów setek przechodniów. Mijam zakola przecinającej Berlin Sprewy, na której nabrzeżach relaksują się mieszkańcy i dojeżdżam aż do dawnej „ziemi niczyjej”: Potsdamer Platz. Tutaj, na skrzyżowaniu miejskich arterii, gdzie stoi nowoczesny dworzec, jeszcze kilkadziesiąt lat temu nie było ani jednego budynku. Widok przesłaniał mur, granica między podzielonymi Niemcami: Wschodnimi i Zachodnimi. Śladem tej niedawnej historii jest kładka, która łączy stojące tu budynki rządowe. Wśród wszechobecnej wolności trudno uwierzyć, że zaledwie niecałe trzydzieści lat temu życie Berlińczyków było podporządkowane ścisłym regułom, a od 13 sierpnia 1961 roku przez niemal trzy dziesięciolecia wolność wydawała się odległym marzeniem. Nagła decyzja o wybudowaniu muru berlińskiego sprawiła, że z dnia na dzień mieszkańcy obu części miasta zostali od siebie oddzieleni: wśród nich rodziny, przyjaciele, współpracownicy. Granice można było przekraczać tylko w wyznaczonych miejscach, a Berlin Wschodni i Zachodni miały należeć do odrębnych światów kształtowanych przez rywalizujące mocarstwa. Dziś najbardziej znaną pamiątką po tych czasach jest „Checkpoint Charlie” u zbiegu Friedichstrasse i Zimmerstrasse. Podczas zimnej wojny w tym miejscu dochodziło do dramatycznych napięć między wrogimi stronami, a w październiku 1961 r., kiedy stanęły naprzeciw siebie uzbrojone radzieckie i amerykańskie czołgi mówiono o tym, że trzeciej wojny światowej uniknięto o włos. Dziś w niewielkiej budce zamiast żołnierzy wartę pełnią przebrani w historyczne uniformy statyści, a strzelają najwyżej migawki obiektywów, kiedy turyści pozują do zdjęć z rekwizytami z dawnych czasów albo fotografując się na tle słynnej East Side Gallery. Tłem jest galeria graffiti i malowideł o długości 1316 m, na którą składa się 106 dzieł artystów z całego świata, umieszczona po wschodniej stronie Muru Berlińskiego. Wyspa artystów Artyści nadal inspirują się historią oraz oczywiście liberalną atmosferą miasta. W rocznicę 35-ej rocznicy upadku muru w Berlin Wall Memorial Lapidarium lokalna artystka Meike Ziegler zaaranżowała inaugurację instalacji Wall to Table – w trakcie stworzonego przez siebie rytuału zamieniła dzielące fragmenty muru w łączący społeczność stół, który służy dialogowi i jednoczeniu pośród różnorodności. Z takiego podejścia słynie Berlin, gdzie kolejne dzielnice przejmują twórcy, reprezentanci ruchów kontrkulturowych i indywidualiści. Tradycja zaczęła się w samym sercu miasta, i to wiele lat temu. A konkretnie w XIX w., od oświeceniowych pomysłów Friedricha Wilhelma II. Cesarz był miłośnikiem sztuki i właśnie za jego rządów narodziła się myśl o tym, żeby najpiękniejsze dzieła uznanych artystów zgromadzić… na jednej wyspie. Przemierzam rowerem turystyczną Rosenthaler Strasse, aż docieram do Hackescher Markt i Sprewy. Wzdłuż nabrzeża jest tłoczno od spacerowiczów, którzy chwytają promienie słońca i od razu można odróżnić berlińczyków od turystów. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2025/04/shutterstock583683247-0558e64.jpg" width="4293" height="2795" alt="Jeden z najważniejszych komplesów muzealnych świata – Wyspa Muzeów leżąca na Sprewie. Została wpisana na listę UNESCO w 1999 r." title="Jeden z najważniejszych komplesów muzealnych świata – Wyspa Muzeów leżąca na Sprewie. Została wpisana na listę UNESCO w 1999 r." /> Ci pierwsi wydają się niewzruszeni widokiem Berliner Dom, monumentalnej katedry z XIX w., która góruje nad nabrzeżem. Ci ostatni mijają zabytki z zachwytem i wszyscy kierują się w jedną stronę: na Wyspę Muzeów (Museuminsel). Prawie dwa stulecia od wcielenia w życie pomysłu „artystycznej wyspy”, która została zaprojektowana przez Karla Friedricha Schinkela i Friedricha Augusta Stülera, nadal zachwyca. Nie tylko neoklasycystyczną architekturą muzeów, ale przede wszystkim tym, co można podziwiać w trakcie zwiedzania, na które trzeba poświęcić cały dzień. Otwarcie galerii, która dzisiaj jest znana pod nazwą Altes Museum w 1830 r. było tylko początkiem. W kolejnych latach wyrosły niesamowite świątynie sztuki: Neues Museum, (Alte) Nationalgalerie, Bode-Museum, a w końcu Pergamon, oddany do użytku w 1930 r. I kiedy wydaje się, że nie może nas spotkać nic piękniejszego od popiersia Nefertiti, która jest „gwiazdą” Neues Museum, słynącego z kolekcji sztuki starożytnej, w Alte Nationalgalerie czekają obrazy najważniejszych twórców niemieckiego malarstwa, w tym Caspara Davida Friedricha i Adolfa Menzela. Na deser zostają francuscy impresjoniści, z Manetem i Renoirem na czele. Droga do wolności Po uczcie estetycznej, od której kręci się w głowie, można wtopić się w tłum artystów, przechadzających się ulicami współczesnego Berlina. Teraz najwięcej jest ich na południe od Friedrichshain. Kreuzberg, który kojarzy się z artystyczną mekką, stał się dla ich za drogi. Gentryfikacja objęła kolejne dzielnice na południe. Najpierw Neukölln, dzielnicę, której centralna stacja metra Hermannplatz, do niedawna była na liście przystanków zakazanych. W bramach kamienic jeszcze kilka lat temu królowali handlarze narkotyków i przestępcy, aż pałeczkę przejęli nie bojący się niczego hipsterzy. Jedno się nie zmieniło: nad Flughafenstrasse wciąż unosi się słodki i kadzidłowy zapach dymu z fajek wodnych i zapach przypraw kuchni tureckiej, marokańskiej i libańskiej. W lokalnych sklepikach można znaleźć wszystko: od mięsa halal, po obudowy telefonów komórkowych. Zakupom towarzyszą dźwięki arabskich przebojów, a w sklepach klienci czasami witają się niemieckim „Guten Tag”, ale zdecydowanie częściej pozdrowieniami zaczerpniętymi z wielu języków Berlina. Niektórzy właśnie tutaj robią zakupy na piknik na dawnym lotnisku Tempelhof: im bliżej celu tym bardziej ulice prowadzące do piknikowego raju zaczynają przypominać zatłoczoną autostradę dla rowerów. To jedno z najpopularniejszych miejsc wypoczynku mieszkańców, które kiedyś było lądowiskiem dla amerykańskich samolotów. Dziś na lotniskowej płycie można wprawiać się w kitesurfingu, pływać na wakeboardzie, albo jeździć na deskorolce na … pasie startowym. Jednak większość osób siedzi na kocach rozłożonych na trawie, słychać pisk biegających dzieci, trzask otwieranych puszek, a powietrzu unosi się dym z rozpalonych tu i ówdzie grilli. Kiedy słońce zachodzi, lotnisko powoli pustoszeje a życie przenosi się między innymi na Weserstraße, gdzie na każdym rogu tłum wylewa się z barów: piwo w Holz-Kohlen, martini w Thelonius Bar – a każdy drink przybliża do Kreuzberga, gdzie impreza wciąga tak, że niejeden traci poczucie czasu. Po udanej imprezie mieszkańcy wstają nieśpiesznie, żeby około południa stanąć w kolejce do jednego z kultowych miejsc wokół Boxhagener Platz, gdzie można zjeść sycący brunch albo pożywny ramen w Hako Ramen am Boxi w sąsiedniej dzielnicy Friedrichshain. Później zostaje tylko relaks: na przykład nad jeziorkiem w parku Treptower, albo w jednym z miejsc wzdłuż Sprewy. Ja wybieram dłuższą rowerową wycieczkę na południe od Friedrichshain. Mijam industrialne budynki i kamienice, w których niedawno pojawiły się modne kawiarnie. W końcu docieram do artystycznego squatu Kaos Berlin, gdzie wieczorami odbywają się koncerty, a na co dzień mają tu pracownie (i mieszkania) artyści i ci, którzy berliński styl uznali za sposób na życie. Siedzę na pomoście patrząc na dryfującego przy pomoście dmuchanego łabędzia ze sporym legowiskiem, na którym robi sobie przerwę jeden z pracowników startupu z tutejszego coworku. Życie w Berlinie to wolność – drugie imię tego miasta. Źródło: National Geographic Traveler Extra (1/2025)
Na tę trasę rowerzyści z Mazowsza czekają od dawna. Powstaje w wyjątkowym miejscu
Rowerowa rewolucja nad Zegrzem. Już niedługo do dobrze znanych tras rowerowych pod Warszawą dołączy zupełnie nowa pętla i to nie byle jaka, bo z międzynarodowym rozmachem.
Spis treści: Rowerem nad Zegrze i dookoła Nowa pętla rowerowa na Mazowszu Gassy, Góra Kalwaria, Kampinos – te miejsca są dobrze znane rowerzystom z Warszawy i okolic. To właśnie tu stołeczni cykliści wietrzą głowy i wkręcają kolejne kilometry na licznikach. W niedalekiej przyszłości lista ich tras może się wydłużyć o ponad 20 km. Jeszcze w tym roku ma ruszyć budowa rowerowej pętli dookoła Zalewu Zegrzyńskiego. Rowerem nad Zegrze i dookoła Zalew Zegrzyński to jeden z najpopularniejszych akwenów na Mazowszu. Mieszkańcy okolicznych miejscowości i przyjezdni chętnie wypoczywają tu na plaży oraz uprawiają sporty wodne. Liczne wypożyczalnie sprzętu oferują m.in. rowerki wodne, deski do windsurfingu czy łódki. Z Warszawy do Nieporętu, gdzie znajduje się plaża, można dojechać autobusem lub pociągiem SKM. Jest też trasa rowerowa wzdłuż Kanału Żerańskiego, która jednak kończy się zaraz przed wjazdem do miejscowości. Już za 2,5 roku jezioro będzie można objechać dookoła. Nową trasę roboczo nazwano „rowerową obwodnicą Zegrza”. Całość będzie miała długość 24 km i połączy cztery gminy: Nieporęt, Radzymin, Serock i Wieliszew. Inwestycja została dofinansowana z funduszy unijnych w ramach programu „Fundusze Europejskie dla Mazowsza 2021–2027”. Całkowity koszt projektu wynosi 65 mln zł, z czego 32,5 mln zł pochodzi z dofinansowania. ​ Co istotne, trasa będzie częścią międzynarodowego szlak EuroVelo 11, który biegnie od Norwegii po Grecję. Nowa pętla rowerowa nad Zegrzem stanie się więc częścią europejskiej sieci tras rowerowych, co może przyciągnąć turystów z całego kontynentu. Nowa pętla rowerowa na Mazowszu Już teraz w rejonie Jeziora Zegrzyńskiego są dostępne trzy główne szlaki rowerowe. Najdłuższy z nich, tzw. szlak żółty, liczy 45 km i prowadzi z Radzymina przez Kuligów i Arciechów, a następnie – po przeprawie wodnej – do Cupel, Serocka i z powrotem. Drugi, brązowy szlak (36 km), tworzy pętlę przez Wieliszew, Serock, Rynię i Nieporęt. Najkrótszy z nich, pomarańczowy, to 20-kilometrowa trasa biegnąca przez Serock, Wierzbicę, Tusin i Popowo Letnisko. Nowa trasa wokół jeziora nie tylko połączy te szlaki, ale również wzbogaci je o nowoczesną infrastrukturę. Rowerzyści będą mogli liczyć na utwardzone, bezpieczne ścieżki, przystosowane do różnych poziomów zaawansowania. W planach są też liczne punkty odpoczynkowe, stacje serwisowe, tablice informacyjne i oznakowanie tras. Co więcej, nowa pętla połączy się z innymi regionalnymi szlakami, m.in. trasą biegnącą wzdłuż wału przeciwpowodziowego Wisły czy tzw. trasą liwiecką. Budowa trasy ma ruszyć jeszcze w tym roku. Zakończenie prac jest przewidywane na koniec 2027 r. Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Mierzeja Kurońska – atrakcje, rowery, plaże. Co warto zobaczyć na Litwie?
Mierzeja Kurońska to unikatowy półwysep nad Morzem Bałtyckim, ciągnący się przez 98 km między Litwą a obwodem królewieckim. Ten wąski skrawek ziemi oddziela Zalew Kuroński od Bałtyku, tworząc niezwykłe krajobrazy, w których dominują majestatyczne wydmy, rozległe lasy i puste plaże. W tym artykule połączymy praktyczne porady z osobistymi refleksjami, odkrywając, co sprawia, że Mierzeja Kurońska jest miejscem tak magicznym.
Spis treści: Jak dotrzeć na Mierzeję Kurońską Najważniejsze atrakcje Mierzei Kurońskiej Rowerem po Mierzei Kurońskiej Nida – azyl artystów i pisarzy Kłajpeda – wrota do Mierzei Podsumowanie Jak dotrzeć na Mierzeję Kurońską? Podróż na Mierzeję Kurońską rozpoczyna się zazwyczaj w Kłajpedzie, mieście pełnym historii, które w średniowieczu nosiło nazwę Memelburg. Aby dostać się na mierzeję, najlepiej skorzystać z promu, który kursuje co 20 minut. Przeprawa trwa zaledwie 7 minut, ale już wtedy zaczynamy odczuwać oddech Bałtyku i magię tego miejsca. Koszt przeprawy dla rodziny z samochodem to 22 euro, jednak na samym półwyspie musimy zapłacić dodatkową opłatę ekologiczną wynoszącą 8 euro. Kłajpeda nie tylko stanowi „wrota do mierzei”, ale także jest miejscem, w którym warto zatrzymać się na dłużej. Miasto oferuje mnóstwo atrakcji – od Muzeum Litwy Mniejszej, pełnego starych map i pocztówek, po średniowieczne uliczki i domy z muru pruskiego. Zdecydowanie warto poświęcić dzień na odkrywanie Kłajpedy, zanim wyruszymy w dalszą podróż. Najważniejsze atrakcje Mierzei Kurońskiej Mierzeja Kurońska jest rajem dla miłośników przyrody i ciszy. Jej największymi atrakcjami są wydmy, które można podziwiać w różnych częściach półwyspu, oraz nieskażona natura, która sprawia, że czujemy się tutaj jak na końcu świata. Wydma Parnidis Jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów na Mierzei Kurońskiej jest Wydma Parnidis, mierząca 52 metry. To miejsce nie tylko oferuje zapierające dech w piersiach widoki na morze i Zalew Kuroński, ale także pozwala na chwilę refleksji przy znajdującym się tu zegarze słonecznym. Siedząc na szczycie wydmy i obserwując powolny ruch cieni można poczuć, jak czas zdaje się płynąć wolniej. Ruchome i Martwe Wydmy Nie mniej imponujące są Ruchome Wydmy, które zmieniają swój kształt z roku na rok, przesuwając się pod wpływem silnych wiatrów. Warto przespacerować się po ich szczytach, by zrozumieć, jak natura nieustannie formuje ten krajobraz. Z kolei Martwe Wydmy w pobliżu Pervalki są miejscem o niemal pustynnym charakterze, idealnym do kontemplacji ciszy i przestrzeni. Rowerem po Mierzei Kurońskiej Dla tych, którzy cenią aktywny wypoczynek, Mierzeja Kurońska oferuje doskonale rozwiniętą sieć tras rowerowych. Jedną z najpopularniejszych jest szlak EuroVelo 10, który prowadzi przez całe wybrzeże mierzei. Na rowerze można przemierzyć ponad 50 kilometrów, mijając malownicze wioski, jak Judokrantė, Pervalka czy Preila. Jazda na rowerze po Mierzei Kurońskiej to nie tylko przyjemność dla ciała, ale także dla ducha. Szlaki biegną wzdłuż sosnowych lasów, dzikich plaż i wydm, zapewniając wrażenie, że czas stanął w miejscu. Co więcej, w wielu miejscach można wypożyczyć rower. Ceny zaczynają się od 10 euro za dzień, co sprawia, że jest to przystępna forma aktywnego zwiedzania. Nida – azyl artystów i pisarzy Nida, położona na południowym krańcu Mierzei Kurońskiej, jest miejscem wyjątkowym nie tylko ze względu na swoje piękno, ale także na atmosferę, która przez lata przyciągała artystów i pisarzy. Jednym z najbardziej znanych mieszkańców Nidy był Tomasz Mann, który spędził tu trzy lata, pisząc swoją powieść „Józef i jego bracia”. Drewniany dom Manna, kryty strzechą, do dziś stoi na wzgórzu, skąd roztacza się widok na morze. Wizyta w tym miejscu pozwala zrozumieć, dlaczego tak wielu twórców uważało Nidę za źródło inspiracji. Kłajpeda – wrota do Mierzei Choć Kłajpeda często bywa traktowana jedynie jako punkt tranzytowy w drodze na mierzeję, warto zatrzymać się tutaj na dłużej. Miasto ma bogatą historię, która sięga czasów średniowiecza. Na ulicach można podziwiać nie tylko charakterystyczne budynki z muru pruskiego, ale także liczne rzeźby, takie jak posąg Anusi z Tharau, bohaterki utworu litewskiego poety Szymona Dacha. Dla tych, którzy chcą poznać historię regionu, obowiązkowym punktem jest Muzeum Litwy Mniejszej, które w przystępny sposób prezentuje dzieje Kłajpedy i jej znaczenie jako portu bałtyckiego. Warto również wybrać się na spacer ulicą Turgas, gdzie znajdziemy liczne sklepy, butiki i restauracje oferujące lokalne specjały, takie jak cepeliny czy chłodnik litewski. Podsumowanie Mierzeja Kurońska to miejsce pełne kontrastów – z jednej strony dzika natura i pustka, a z drugiej tętniące życiem miasta, takie jak Kłajpeda i Nida. Bez względu na to, czy szukasz miejsca na spokojny wypoczynek, czy też planujesz aktywne wakacje na rowerze, Mierzeja Kurońska ma wiele do zaoferowania. Od majestatycznych wydm, przez malownicze trasy rowerowe, aż po historyczne miejscowości – każdy znajdzie tu coś dla siebie.
Rowerowe trasy Pomorza Zachodniego: kompletny przewodnik po ścieżkach nad morzem
Pomorze Zachodnie to prawdziwy raj dla miłośników turystyki rowerowej. W artykule znajdziesz szczegółowy opis tras, które prowadzą przez malownicze nadmorskie miejscowości, dziką przyrodę Ekoparku Wschodniego oraz historyczne miejsca, takie jak Kołobrzeg, Karlino i Białogard. Czekają tu na Ciebie wyjątkowe widoki, zabytki oraz atrakcje przyrodnicze – a wszystko to na dwóch kółkach!
Spis treści: Najpiękniejsze trasy rowerowe Pomorza Zachodniego Miasta, które warto odwiedzić na trasie Porady dla rowerzystów: co zabrać i jak się przygotować na trasę? Najpiękniejsze trasy rowerowe Pomorza Zachodniego Koszalin – start Twojej przygody Koszalin to idealne miejsce, aby rozpocząć rowerową przygodę na Pomorzu Zachodnim. Miasto, będące punktem startowym wielu tras, oferuje wygodny dojazd zarówno pociągiem, jak i samochodem. Trasę do Mielna pokonasz w zaledwie 30 minut, przemierzając 12 km płaskiego terenu. Mielno słynie nie tylko z szerokich plaż, ale także z Międzynarodowych Zlotów Morsów, podczas których pobito tu rekord Guinnessa na „największe zanurzenie misiów polarnych”. Warto zobaczyć pomnik morsa, który jest lokalną atrakcją, a także kolorowy mural autorstwa Cukina, koszalińskiego artysty, który zdobi wiele miejsc w regionie​. Przystanek Mielno: plaża i Międzynarodowy Zlot Morsów Mielno, poza organizowaniem zlotów morsów, przyciąga turystów swoimi plażami i wakacyjną atmosferą. Spacerując po deptaku, natkniesz się na liczne murale, a plaża ozdobiona jest malunkami przedstawiającymi ryby i meduzy. Po krótkiej przerwie w Mielnie, ruszaj dalej wzdłuż wybrzeża – już po kilku kilometrach trafisz na 16. południk, który oznaczono głazem i tabliczką informacyjną. Miejsce to przyciąga turystów szukających unikatowych punktów orientacyjnych na swojej trasie. Chłopy – ostatnia osada rybacka Po drodze warto zatrzymać się w Chłopach, jednej z ostatnich autentycznych osad rybackich w Polsce. Zachowana tu tradycyjna zabudowa szachulcowa i stary port rybacki przenoszą turystów w czasy, kiedy Pomorze Zachodnie żyło głównie z rybołówstwa. W Chłopach można zjeść świeżą rybę prosto z kutra, a plaża z molo i widokiem na morze to idealne miejsce na krótki odpoczynek​. Latarnia morska w Gąskach – widoki, które zapierają dech Kolejnym przystankiem jest latarnia morska w Gąskach. Z jej szczytu, który wznosi się na 49,80 metra, roztacza się spektakularna panorama na okoliczne miejscowości, takie jak Mielno, Sarbinowo i Unieście. Warto pokonać 226 schodów, aby podziwiać te widoki. Latarnia w Gąskach to jedna z nielicznych wciąż zamieszkanych przez latarnika, Piotra Laskowskiego, który przejął obowiązki po swoim ojcu​. Ekopark Wschodni: dzika przyroda i obserwacja ptaków Jeżeli interesuje Cię przyroda, koniecznie odwiedź Ekopark Wschodni, jedną z perełek Pomorza Zachodniego. To rozległy, ponad 380-hektarowy obszar chroniony, gdzie znajdziesz liczne ścieżki rowerowe i piesze. Drewniana kładka o długości 3 km biegnie przez wydmy i rozlewiska, umożliwiając obserwację ptaków. Jest to idealne miejsce dla miłośników ornitologii – można tu spotkać ponad 117 gatunków ptaków, w tym żurawie i orliki pospolite​. Miasta, które warto odwiedzić na trasie Kołobrzeg – najstarsze uzdrowisko Pomorza Kołobrzeg, jedno z największych miast Pomorza Zachodniego, słynie z uzdrowiskowych tradycji, które sięgają VII wieku. Oprócz bogatej historii związanej z pozyskiwaniem soli, miasto oferuje wiele atrakcji, takich jak promenada nadmorska, Muzeum Oręża Polskiego czy latarnia morska. To również jedno z najchłodniejszych miejsc na polskim wybrzeżu. Bałtyk w Kołobrzegu bywa o 10 stopni zimniejszy niż w innych częściach kraju​. Karlino – miejsce pamięci wielkiego pożaru Po przejechaniu około 90 km, trasa rowerowa prowadzi do Karlina, znanego z wydarzeń z 1980 roku, kiedy to doszło tu do wielkiego pożaru podczas wydobywania ropy naftowej. Wspomnieniem tamtych wydarzeń jest mural przedstawiający strażaków walczących z ogniem, namalowany przez Cukina. Karlino, położone nad rzeką Parsętą, to również świetna baza wypadowa dla kajakarzy i rowerzystów. Z nowej przystani kajakowej można rozpocząć wielodniowe spływy​. Białogard – historia i tradycja na rynku Białogard, leżący około 15 km od Karlina, jest jednym z najstarszych miast na Pomorzu. Zachwyca zabytkowym rynkiem z ratuszem i wieżą zegarową oraz historią sięgającą VIII wieku. W Izbie Tradycji Regionalnej można zobaczyć kolekcję medali i odznaczeń byłego prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego, który urodził się właśnie w Białogardzie. To także miasto, które przyciąga miłośników historii i tradycji Pomorza Zachodniego​. Porady dla rowerzystów: co zabrać i jak się przygotować na trasę? Planując rowerową wyprawę po Pomorzu Zachodnim, warto pamiętać o kilku praktycznych wskazówkach: Kondycja fizyczna. Trasa liczy ponad 100 km, więc dobrze jest przygotować się fizycznie przed dłuższym wyjazdem. Sprzęt. Przed wyjazdem upewnij się, że twój rower jest w pełni sprawny. Zestaw naprawczy to absolutny must-have. Ubrania na każdą pogodę. Nad morzem pogoda zmienia się dynamicznie. Warto mieć ze sobą lekką odzież na wietrzne dni i krem z filtrem na słoneczne popołudnia. Nawodnienie. Zabierz ze sobą wystarczającą ilość wody, zwłaszcza na dłuższych odcinkach trasy, gdzie trudno o sklepy czy restauracje. Pomorze Zachodnie oferuje nie tylko malownicze trasy rowerowe, ale także wyjątkowe miejsca pełne historii, kultury i dzikiej przyrody. To idealne miejsce na aktywny wypoczynek, który łączy sport i przygodę.
Oto najciekawsze trasy rowerowe w Polsce. Warto skorzystać z nich jesienią
Jeśli planujesz dłuższą wyprawę na dwóch kółkach, zwróć uwagę na te trasy rowerowe w Polsce. Łączą dobrą infrastrukturę z malowniczymi krajobrazami i miejscami wartymi odwiedzenia.
Spis treści: Velo Baltica Trasa Pojezierzy Zachodnich Kaszubska Marszruta Stary Kolejowy Szlak Szlak Orlich Gniazd Wschodni Szlak Green Velo Pętla Warszawy Szlak wokół Tatr Wybraliśmy dla was osiem szlaków rowerowych z całej Polski. To wymarzone trasy dla miłośników dwóch kółek! Velo Baltica Na Pomorzu Zachodnim powstały setki kilometrów doskonałych dróg rowerowych połączonych w sieć szlaków. Są częścią większej całości: na wschodzie łączą się ze szlakami w Pomorskiem, na zachodzie – w niemieckiej Brandenburgii. Najważniejszą trasą jest fragment europejskiej EuroVelo 10, do której przylgnęło określenie Velo Baltica. Wiele kilometrów ścieżki wzdłuż wybrzeża Bałtyku zyskało w ostatnich latach nie tylko nową asfaltową nawierzchnię, ale także poprawione przebiegi. Często celem rowerzystów podróżujących w tych okolicach jest odwiedzenie wszystkich zabytkowych latarni morskich na polskim wybrzeżu. Siedem z nich znajduje się na terenie Pomorza Zachodniego. Inni odwiedzają bałtyckie porty z malowniczymi przystaniami plażowymi – jak ta w Chłopach, czy nieco większymi – jak w Jarosławcu. W obu kolorowe kutry rybackie wyciągane są za pomocą lin na plażę. Jeszcze innych motywuje codzienna możliwość kąpieli w morzu. Trasa Pojezierzy Zachodnich Dawny wojskowy most kolejowy na Odrze – Siekierki–Neurüdnitz – to początek tej budowanej wciąż trasy. Trasa Pojezierzy Zachodnich biegnie bowiem znad Odry aż do Białego Boru na wschodzie województwa, wykorzystując po drodze ślady dawnych linii kolejowych. W miejscu starych podkładów trakcyjnych dziś pojawiają się asfaltowe ścieżki umożliwiające nie tylko uprawianie turystyki rowerowej, ale też poprawiające bezpieczeństwo mieszkańców. Kaszubska Marszruta Fenomen na mapie polskiej turystyki rowerowej – drogi biegnące przez bory w okolicach Chojnic, Charzyków czy Męcikału poprowadzono po pasach przeciwpożarowych, a więc wykorzystując już istniejącą leśną infrastrukturę. Trasy Kaszubskiej Marszruty nie mają nawierzchni asfaltowej, a utwardzoną nawierzchnię szutrową. Punktem obowiązkowym jest galeria rzeźb Józefa Chełmowskiego w Brusach, który sam siebie określał mianem Leonarda da Vinci z Kaszub. Stary Kolejowy Szlak Stary Kolejowy Szlak, który łączy Wałcz w północnej Wielkopolsce z leżącym nad Bałtykiem Kołobrzegiem, jest najdłuższą w Polsce trasą rowerową zbudowaną na dawnych liniach kolejowych. Wykorzystuje (i będzie wkrótce wykorzystywać) trzy ok. 30-kilometrowe „szlaki zwiniętych torów”. Jednym z nich jest najstarsza długodystansowa turystyczna droga dla cyklistów w Polsce, powstała ponad 20 lat temu, łącząca się zielonym, naturalnym korytarzem Złocieniec z uzdrowiskiem Połczyn-Zdrój. Szlak jest świetny na jazdę z dala od dużych miast, ale też jedną z najwygodniejszych dróg ze środkowej Polski prosto nad Bałtyk. Może być wstępem do podróży po nadmorskim szlaku EuroVelo 10. Szlak Orlich Gniazd Warte polecenia są tu drogi w okolicach Złotego Potoku i Żarek. Takimi traktami jak 7-kilometrowy Gościniec Mirowski między Żarkami a Mirowem mógłbym jeździć codziennie. Innymi przykładami wygodnych tras leśnych są z kolei fragmenty Szlaku Orlich Gniazd koło Złotego Potoku i Ostrężnika. Jednak rowerowa odsłona szlaku ma inny przebieg niż trasa przygotowana dla piechurów. Najistotniejszą różnicą jest jej całkiem inny bieg na południowym, końcowym odcinku. Piesi wędrują tutaj pod Maczugą Herkulesa w dolinie Prądnika. Z kolei rowerzyści mkną doliną Racławki pod malowniczą Skałą Powroźnikową. Atrakcją tego fragmentu jest zamek Tenczyn w Rudnie oraz urocza droga przez Tenczyński Park Krajobrazowy w kierunku Krakowa. Wschodni Szlak Green Velo Podkarpacki fragment Wschodniego Szlaku Rowerowego Green Velo należy do najbardziej wymagających z całego, mającego ponad 2 tys. km szlaku. Trasa pomiędzy Przemyślem a Rzeszowem uwodzi panoramami podkarpackich pogórzy: Przemyskiego i Dynowskiego. W tej okolicy Green Velo wykorzystuje w większości lokalne drogi publiczne o niewielkim natężeniu ruchu. Czasem ucieka na kamienistą nawierzchnię, choć na szczęście nie pozostaje na niej długo. Do miejsc, dla których wybiera się tę część Green Velo, należy też m.in. zamek o czterech różnych basztach w Krasiczynie. Obojętnie nie można przejechać również obok łemkowskich cerkwi w Krzywczy, Piątkowej i Uluczu. Wycieczkę kończy zachwycający rynek w Rzeszowie, stolicy Podkarpacia. Pętla Warszawy Gassy. Tę nazwę prędzej czy później pozna każdy warszawiak wyposażony w rower szosowy. Ta mazowiecka maleńka wieś kiedyś słynęła co najwyżej z przeprawy promowej przez Wisłę i tabloidowej historii o 6-metrowym pytonie, którego wylinkę znaleziono tu w krzakach nad rzeką. Nie ma tu nawet sklepu. Jest za to oddział straży pożarnej oraz pętla autobusowa linii L14, na której kończy się inna pętla, kolarska. Od pałacu w Wilanowie licząc, prowadzi tu mniej więcej 18 km równego asfaltu. W tę i z powrotem daje to 36 km – w sam raz na szosowy trening. Spotkamy tu całą kolarską brać stolicy. Samotników, pary i peletony. Triatlonowe cyborgi na swoich szumiących czasowych maszynach i całkowitych amatorów. A przy tym różnokolorową galerię rowerów i ciuchów dostępnych w kraju i poza nim. Szlak wokół Tatr Jego pierwszy odcinek – od Nowego Targu do słowackiej Trzciany – powstał w śladzie zlikwidowanej linii kolejowej. Uważa się go za pierwszy przejaw rozwoju nowoczesnej, dostępnej dla wszystkich turystyki rowerowej w Polsce. Dziś ok. 250-kilometrowa polsko-słowacka pętla okrąża już całe Tatry, inspirując do kilkudniowej przygody z malowniczym krajobrazem w tle. Szlak wykorzystuje specjalnie wybudowane ścieżki rowerowe oraz fragmenty lokalnych dróg dojazdowych do pól uprawnych i publicznych. Podjazdów pod główny łańcuch Tatr nie trzeba się bać, a już na pewno nie wstydzić się kilkusetmetrowych spacerów. Źródło: archiwum NG.
Nie macie planów na weekend? Odkryjcie najlepsze trasy rowerowe!
Pomorze Zachodnie kusi widokami oraz… doskonałej jakości szlakami dla turystyki rowerowej. Wybierzcie się z nami na wycieczkę po tym fascynującym regionie i sprawdźcie, jakie atrakcje warto odwiedzić.
Velo Baltica, Pomorze Zachodnie Pomorze Zachodnie ma doskonale rozwiniętą turystykę rowerową, o czym sami niedługo się przekonacie. Dzięki wielomilionowym dotacjom z Unii Europejskiej w regionie udało się wybudować setki kilometrów dróg rowerowych. Wszystkie połączono w przemyślaną sieć szlaków, które oplatają całe województwo. I nie kończą się one jedynie w tym regionie. Na wschodzie łączą się bowiem ze szlakami w Pomorskiem, a na zachodzie – w niemieckiej Brandenburgii. Najważniejszą trasą na Pomorzu Zachodnim jest fragment europejskiej EuroVelo10 (nazywanej również Velo Baltica). Wiele kilometrów ścieżki wzdłuż wybrzeża Morza Bałtyckiego zyskało w ostatnich latach nową asfaltową nawierzchnię, a także nowe, poprawione przebiegi. Efekt? Jazda jest jeszcze przyjemniejsza! Będąc w okolicy – poza regularnymi wycieczkami na puste plaże, dostępne w zasadzie tylko dla rowerzystów – nie można nie odwiedzić choć jeden latarni morskiej i bałtyckich portów z malowniczymi przystaniami plażowymi (np. w Chłopach i Jarosławcu). Koniecznie pospacerujcie też po Świnoujściu i wybierzcie się na molo w Międzyzdrojach. Trasa jest łatwa i bezpieczna (a także dobrze oznakowana), więc na wycieczkę można zabrać całą rodzinę. Dużą zaletą jest także bardzo dobry dostęp do wszelkich usług: noclegów wszystkich kategorii, różnorodnych restauracji, licznych serwisów rowerowych oraz stacji kolejowych. Długość: 200 km. Największe atrakcje: Woliński Park Narodowy, Fort Gerharda, latarnia morska w Kołobrzegu, ruiny kościoła w Trzęsaczu. Trasa Pojezierzy Zachodnich, Pomorze Zachodnie Cała (wciąż budowana) trasa Pojezierzy Zachodnich biegnie znad Odry aż do Białego Boru na wschodzie województwa i wykorzystuje kilka zlikwidowanych linii kolejowych. W miejscu starych podkładów trakcyjnych pojawiły się asfaltowe ścieżki, które nie tylko ułatwiają życie rowerzystom, ale również poprawiają bezpieczeństwo mieszkańców regionu. Nazywana trasą „tysiąca jezior” (na pewno nie przegapicie licznych jezior z krystalicznie czystą wodą i pięknymi plażami) zachwyca o każdej porze roku. Nowy szlak pozwala nam odkryć rzadko odwiedzaną część Polski (a przy okazji, delektować się ciszą i spokojem z dala od turystów). Warto wybrać się do takich miast, jak Trzcińsko-Zdrój, Myślibórz, Drawsko Pomorskie oraz Szczecinek czy też byłego garnizonu wojsk radzieckich (Borne-Sulinowo). Z pieszo-rowerowego pomostu pomiędzy Polską a Niemcami (a konkretnie Pomorze Zachodnim, a Brandenburgią) możemy z kolei podziwiać otaczające go Rozlewisko Kostrzynieckie (zajmujące obszar starorzecza Odry). Długość: 310 km. Największe atrakcje: Mury miejskie i geopark w Moryniu, zamek w Szczecinku, dawny garnizon Borne-Sulinowo. Stary kolejowy szlak, Wielkopolska/Pomorze Zachodnie Szlak łączący Wałcz w północnej Wielkopolsce z leżącym nad Morzem Bałtyckim Kołobrzegiem, to najdłuższa w Polsce trasa rowerowa zbudowana na dawnych liniach kolejowych. Jednym z jej odcinków jest najstarsza długodystansowa droga do rowerzystów w Polsce. Powstała ponad 20 lat temu i łączy zielony, naturalny korytarz Złocieniec z uzdrowiskiem Połczyn-Zdrój. To nie tylko wspaniałe miejsce na długą jazdę z dala od dużych miejscowości, ale też jedna z najwygodniejszych dróg prowadzących ze środka kraju prosto nad Morze Bałtyckie. Kto wie, może będzie dla was wstępem do podróży po nadmorskim szlaku EuroVelo10? Interesującym przystankiem na trasie jest budynek dworca kolejowego w Cieszynie, wyremontowany i zamieniony w kameralny pensjonat. Po drodze miniecie też liczne pałace i ciekawe kościoły. Przede wszystkim jednak będziecie otoczeni przez dziką naturę. Długość: 200 km. Największe atrakcje: Park Żubra w Złocieńcu, uzdrowisko Połczyn-Zdrój, Muzeum Wojska Polskiego w Kołobrzegu. Planując wycieczkę rowerową po regionie, warto skorzystać z aplikacji mobilnej Pomorze Zachodnie. Znajdziecie w niej dokładną mapę tras i wycieczek, ciekawe miejsca i wydarzenia, a także panoramy 360. Więcej informacji o aplikacji przeczytacie TUTAJ. Materiał promocyjny Pomorza Zachodniego.
Amsterdam – co warto zobaczyć? Poznaj atrakcje turystyczne stolicy Niderlandów
Kameralna stolica, którą pokochały miliony turystów. Amsterdam, bo o nim mowa, to miasto o wielu twarzach, a każda z nich jest niepowtarzalna i wyjątkowa na swój sposób. Przekonaj się, dlaczego warto odwiedzić jedno z najbardziej tętniących życiem miast w Europie.
W tym artykule: Gdzie leży Amsterdam? Z czego słynie Amsterdam? Amsterdam na rowerze Atrakcje Amsterdamu Jak dolecieć z Polski do Amsterdamu? Jak dojechać z Eindhoven do Amsterdamu? Czy Amsterdam jest bezpieczny? Ciekawostki o Amsterdamie Amsterdam przez wielu nazywany bywa „Wenecją Północy”, chociaż to może Wenecję powinniśmy nazywać „Amsterdamem Południa”. Najlepszym rozwiązaniem będzie, gdy przestaniemy porównywać oba miasta do siebie, bowiem każde z nich ma nadzwyczajny i unikalny charakter. Stolica Królestwa Niderlandów jest jednym z najbardziej tętniących życiem miast na świecie. Magiczna i malownicza sieć kanałów, zdumiewający krajobraz, bogata historia oraz wolność na wielu płaszczyznach sprawiają, że przyjeżdzają tu tłumy turystów. Co warto mieć na uwadze przed wyjazdem do Amsterdamu? Poznaj nasz redakcyjny przewodnik po europejskiej stolicy rowerów, kanałów oraz coffeshopów. Gdzie leży Amsterdam? Amsterdam to jedna z najpopularniejszych i najchętniej odwiedzanych stolic w Europie. Położony jest w prowincji Noord-Holland, nad rzeką Amstel i ponad 160 kanałami. Jego powierzchnia wynosi zaledwie 219,3 km kw. i jest osiem razy mniejsza od powierzchni Londynu. Jeśli pod uwagę weźmiemy liczbę turystów, tutaj dane są zbliżone. Rocznie miasto odwiedza 20 mln turystów. Amsterdam jest największym miastem, a zarazem pełni funkcję nominalnej (konstytucyjnej) stolicy Królestwa Niderlandów. Rząd i parlament znajdują się natomiast w ich drugiej, administracyjnej stolicy – Hadze. Niderlandy są jednym z niewielu państw na świecie posiadających dwie stolice. Granice całej aglomeracji zamieszkuje niemal 2,5 miliona ludzi, z czego 1,1 z nich w samym mieście. Ponadto jest ono niezwykle zróżnicowane pod względem etnicznym. Jest miejscem zamieszkania dla blisko 300 tys. imigrantów. Z czego słynie Amsterdam? Amsterdam swój unikatowy charakter ukazuje na wielu płaszczyznach. Zdecydowanie nie musimy podążać przetartymi szlakami, możemy wsiąść na rower czy łódkę i wypuścić się w miasto. W każdym jego zakamarku znajdziemy coś fascynującego. Z czego dokładnie słynie stolica Niderlandów? Słynna dzielnica czerwonych latarni (Red Light District) jest jednym najpopularniejszych i najbardziej kontrowersyjnych miejsc w Amsterdamie. Fenomen polega na tym, że miejscowe sex-workerki stoją w witrynach domów publicznych i prezentują swoje wdzięki przechodniom w czerwonym świetle. Ich fotografowanie nie jest mile widziane. Panie te mają oficjalne licencje, przedstawicielki w izbie handlowej, no i oczywiście płacą podatki. W 2021 r. władze Amsterdamu ogłosiły plan przeniesienia czerwonej dzielnicy z centrum na przedmieścia. Pomysł nie spodobał się pracownicom domów publicznych. Obawiają się, że klienci nie będą wiedzieć, gdzie ich szukać. Niderlandy nadal są jednym z niewielu państw, gdzie marihuana dostępna jest na wyciągnięcie ręki. Bardziej szczegółowo mówiąc – wprowadzone prawo tolerancji sprawia, że nie jest ono egzekwowane wobec sprzedaży detalicznej małych ilości do użytku osobistego w lokalnych kawiarniach. Od lat z całego świata do tutejszych coffee-shopów, gdzie serwuje się indyjskie konopie, przyjeżdżają tysiące ludzi spragnionych psychoaktywnych wrażeń. Znajdziemy ją pod różnymi formami, jedną z najpopularniejszych jest ciasto: brownie, red velvet czy nawet sernik z dodatkiem marihuany. Sklepy zazwyczaj oblegane są przez przyjezdnych. Charakterystyczny listek marihuany często jest wręcz uważany za wizytówkę miasta. To również nie podoba się rządzącym. Co jakiś czas pojawiają się informacje od ograniczeniu dostępu do konopi indyjskich dla turystów. Jednak w życie nie weszły żadne zmiany. Serca Holendrów podbiło także piwo. Sztandarowym browarem w kraju jest Heineken – długo produkowany właśnie w Amsterdamie. Obecnie w starym zakładzie znajduje się muzeum piwa, gdzie możemy poznać historię złocistego trunku, prześledzić proces jego produkcji i oczywiście degustować. Osoby poniżej 18. roku życia muszą być w towarzystwie dorosłych. Do najbardziej atrakcyjnych sposobów na poczucie klimatu miasta i odkrywania jego zakątków należy rejs po kanałach. Zwiedzanie połączone jest z przyjemnym odpoczynkiem na świeżym powietrzu. Niezależnie od tego, czy to nasza pierwsza czy kolejna wizyta w mieście, wszystko wydaje się nieco bardziej magiczne, kiedy jest oglądane z perspektywy łodzi. Większość rejsów trwa około godziny. Podczas nich poznaje się się wpisany na listę UNESCO pierścień kanałów Amsterdamu oraz inne interesujące fakty na temat miasta. Przewoźnicy oferują również specjalne wycieczki, przykładowo tematyczne dla dzieci, z open barem, z przewodnikiem dla mniejszych grup lub romantyczne, z kolacją przy świecach. My zdecydowanie polecamy te mniejsze i bardziej kameralne kursy. Każdej wiosny kultowy region Flower Strip przyciąga wielbicieli kwiatów z całego globu. To właśnie wtedy kwitną miliony kolorowych tulipanów. Na odrestaurowanym, polderowym terenie mieszczą się historyczne wioski i fascynujące muzea, które opowiadają historię walki Holendrów z wodą. Imponujące zielone krajobrazy, zabytkowe posiadłości i ogrody, lasy i rozległe pola kwiatowe sprawiają, że okolica jest idealna do spędzenia dnia na świeżym powietrzu. Ogrody otwarte są od marca do maja. Najłatwiej dostać się tutaj autobusem linii 858, który kursuje bezpośrednio z przystanku Schiphol Plaza, a podróż zajmuje niespełna pół godziny. Amsterdam na rowerze Amsterdam to miasto idealne dla rowerzystów. Na miłośników jednośladów czeka tu aż 400 km ścieżek rowerowych. Warto wypożyczyć sprzęt na mieście, wsiąść, a następnie jechać przed siebie, eksplorując niezapomniane uroki tego miasta. Postaraj się jednak nie zaszufladkować tylko w jednej dzielnicy. Centrum jest bogate w atrakcje, ale inne części miasta mają również wiele do zaoferowania. Przykładowo tętniące życiem kawiarnie, gorące nowe restauracje znajdziesz w De Pijp. Amsterdamczycy uwielbiają spędzać czas na zewnątrz, ze znajomymi, w kawiarni czy w pubie. Warto również wybrać się na północ od dworca głównego. Wiele osób podróżujących nie zdaje sobie sprawy, że przeprawa promem jest bezpłatna i krótka. Jedną z popularnych, kulturowych miejscówek jest nabrzeże NDSM, gdzie możesz cieszyć się wieloma miejscami spotkań, festiwalami czy innymi wydarzeniami kulturalnymi. Idealnym przykładem jest Pllek – zbudowana z starych kontenerów morskich placówka, gdzie doświadczymy pysznego jedzenia, napojów, pięknego (innego) widoku na Amsterdam, a nawet muzyki na żywo. Atrakcje Amsterdamu Może i wieczorami Amsterdam tętni życiem w różnych kolorach tęczy, ale za dnia również nie da się tam nudzić. Nawet w muzeach. Stolica Niderlandów słynie z placówek posiadających w kolekcjach fascynujące zbiory. Rijksmuseum – holenderskie muzeum narodowe poświęcone holenderskiej sztuce i historii, z ogromnymi i dobrze opisanymi zbiorami. Van Gogh Museum – największa na świecie kolekcja obrazów i rysunków Van Gogha. W 2017 roku muzeum odwiedziło 2,3 miliona osób. Było ono najczęściej odwiedzanym muzeum w Holandii oraz 23. najczęściej odwiedzanym muzeum sztuki na świecie. Anne Frank Huis – dom i muzeum biograficzne poświęcone Annie Frank, żydowskiej autorce pamiętników wojennych. Miejsce pełne refleksji i zadumy nad okrucieństwem, jakie spotkało naród żydowski i nie tylko podczas II wojny światowej. NEMO Science Museum – największe centrum nauki w Niderlandach. Zachwyca nie tylko wystawą na pięciu piętrach, ale też oryginalną architekturą. Budynek bowiem przypomina statek. Stedelijk Museum Amsterdam – największe muzeum sztuki nowoczesnej i współczesnej w Niderlandach, które mieści się w budynku z 1895 roku. The Royal Concertgebouw – budynek zaraz obok Museumplein, będący od ponad stu lat centrum muzyki klasycznej w Holandii. Znana na całym świecie sala koncertowa, doceniona za wspaniałą akustykę i jeszcze wyższej jakości program. Dzielnica Jordaan – najbardziej urokliwa część miasta z wąskimi uliczkami i pięknymi domkami. Pierwotnie była to dzielnica robotnicza, a dzisiaj jedna z najbardziej pożądanych. Mieszczą się tutaj liczne niezależne galerie sztuki, sklepy z antykami czy klimatyczne bary i restauracje. A’DAM Tower – wieżowiec po drugiej stronie rzeki. Mówią o nim „wieża o wielu talentach”. Znajdziemy tutaj hotel, biura, klub nocny, a co ważniejsze taras widokowy z przepiękną panoramą Amsterdamu. Na szczycie A’DAM-a umiejscowiona została huśtawka, dzięki której widoki zapierają jeszcze bardziej dech w piersiach. Przy okazji można skorzystać z baru oraz restauracji. Voldenpark – każdego dnia można spotkać w tym miejscu tysiące osób. Siedziba wielu restauracji, kawiarni, teatru na świeżym powietrzu, placu zabaw oraz ogrodu różanego. Zaprojektowany przez L.D Zochera park otwarty został w 1857 roku. Często porównywany jest do nowojorskiego Central Parku, mimo że jest 7 razy mniejszy. Idealne miejsce na aktywności fizyczne, spacer, piknik czy odpoczynek. Jak dolecieć z Polski do Amsterdamu? Do Amsterdamu dostaniemy się bezpośrednio ze wszystkich najważniejszych polskich portów – Gdańska, Krakowa, Katowic, Poznania, Wrocławia oraz Warszawy. Loty do stolicy Niderlandów realizowane są przez holenderskiego narodowego przewoźnika i najstarsze linie lotnicze na świecie, a więc KLM, a także przez nasz rodzimy PLL LOT. Podróż trwa niewiele ponad półtorej godziny. Ceny w jedną stronę zaczynają się od 300 zł w pakiecie z bagażem podręcznym oraz małym poczęstunkiem na pokładzie. Lotnisko Schipol to główny węzeł komunikacyjny Niderlandów. Ponadto jest czwartym największym portem lotniczym w Europie i jednym z najbardziej obciążonych pod względem międzynarodowego ruchu pasażerskiego. Dużym atutem amsterdamskiego lotniska, co z pewnością potwierdzi niejeden pasażer, jest bardzo dobre skomunikowanie z centrum miasta. Transport autobusem lub pociągiem trwa zaledwie kilka minut. W bilety na przejazd można się zaopatrzyć w automatach znajdujących się na terenie terminalu. Zagrzeb – atrakcje, zabytki i ciekawostki. Co warto zobaczyć w stolicy Chorwacji? Chorwacja to hitowy kierunek, który szczególnie upodobali sobie turyści znad Wisły. W cieniu obleganych, wakacyjnych kurortów skrywa się jej stolica – Zagrzeb, do którego można dolecieć ... Jak dojechać z Eindhoven do Amsterdamu? Jedną z najbardziej budżetowych opcji dostania się do stolicy Niderladnów jest lot do oddalonego o 150 km od Amsterdamu Eindhoven. Połączenia na tej trasie realizowane są przez tanie linie lotnicze Wizz Air. Przewoźnik proponuje loty z pięciu polskich miast – Gdańska, Katowic, Krakowa, Warszawy oraz Wrocławia. Bilety na podróż, bez bagażu podręcznego, można kupić już za mniej niż 100 zł w jedną stronę. Z lotniska na dworzec główny w Eindhoven dostaniemy się autobusami numer 400 lub 401. Stacja znajduje się na wprost od przystanku. Do Amsterdam Centraal kursują bezpośrednie pociągi. Po dwóch godzinach drogi możemy rozkoszować się kameralnym klimatem stolicy Niderlandów. Koszt przejazdu waha się w okolicach 25–27 euro. Warto zaznaczyć, że czasami szybciej możemy się dostać poprzez połączenia przesiadkowe m.in. w Utrechcie czy Rotterdamie. W tym przypadku niezwykle przydatna okaże się aplikacja „9292”, która ułatwia poruszanie się po nowym mieście lub kraju oraz informuje o peronie i torze, z którego odjedzie pociąg. Czy Amsterdam jest bezpieczny? Amsterdam, dzięki swojemu wyjątkowemu klimatowi i przyjemnej atmosferze, przyciąga tłumy z całego globu. Ale czy za popularnością idzie bezpieczeństwo? Zdecydowanie tak i pod tym względem nie ma powodów do obaw. Stolica Niderlandów należy do jednych z najbezpieczniejszych miast nie tylko w Europie, ale i na świecie. Jednak mimo niskiej przestępczości, warto zachować szczególną ostrożność, niezależnie od miejsca, w którym się znajdujemy. Za najbezpieczniejsze dzielnice uznaje się: Jordaan, Apollobuurt, Middenmeer, Station-Zuid WTC, Buitenveldert-West i Buitenveldert-Oost. Do najczęstszych przestępstw występujących w Amsterdamie należy kradzież… roweru. Aczkolwiek jeżeli nie zabieramy ze sobą pojazdu na wycieczkę po stolicy, nie powinniśmy się o to martwić. Tirana – co warto zobaczyć w stolicy Albanii? Atrakcje, zabytki i historia miasta Tirana przez lata była jedną z najbardziej niedocenianych stolic Europy. Jednak z roku na rok piękno stolicy Albanii dostrzega coraz więcej turystów z całego świata, w tym także z Polski. S... Ciekawostki o Amsterdamie Amsterdam to prawdopodobnie najlepiej rozplanowane miasto w swojej części Europy. W czasach świetności uważano je nawet za centrum światowej gospodarki. Amsterdam ma 165 kanałów o łącznej długości 50 km. W Wenecji jest ich z kolei „tylko” 150. Może i jointy są legalne w Amsterdamie, ale palenie tytoniu nie jest mile widziane. Od 2008 r. zostało zakazane w kawiarniach i restauracjach. Zabrania się również palenia we wszystkich pociągach, na stacjach i w poczekalniach. Kto złamie prawo, może spodziewać się grzywny. W Amsterdamie jest 1281 mostów. Najbardziej znany to Magere Brug. Stojąc na rogu Reguliersgracht i Herengracht, możemy jednocześnie policzyć 15 mostów, włącznie z tym, na którym stoimy. W sumie w stolicy Holandii jest więcej mostów niż w Paryżu. Większość budynków w Amsterdamie jest zbudowana na słupach z drewna o długości od 15 do 20 metrów. Przykładowo Pałac Królewski w Amsterdamie stoi na ponad 13 500 drewnianych palach. Nasz ekspert Filip Nowek Z wykształcenia dziennikarz, chociaż na co dzień zajmuje się komunikacją marketingową. Pasjonat podróżowania. Autor przewodników po europejskich krajach i ciekawostek o największych miastach świata. Prywatnie miłośnik tenisa i wypadów do kina.
Pomorze Zachodnie – oto nasz TOP 3 wśród tras rowerowych tym regionie
Wiosenna pogoda sprzyja aktywnemu spędzaniu wolnego czasu. Już teraz możesz zaplanować rowerową wyprawę, w czasie której wszystkimi zmysłami poczujesz budzącą się do życia dziką naturę i odwiedzisz wiele ciekawych miejsc. Znakomitym kierunkiem na taką wycieczkę jest Pomorze Zachodnie. Wybraliśmy trzy bardzo atrakcyjne turystycznie trasy rowerowe o różnym poziomie trudności, które poprowadzą cię wzdłuż brzegów pięknych jezior, przez prastare lasy i urokliwe miasteczka. Szykuj rower, naprawdę warto!
W tym artykule: Stary Kolejowy Szlak – 190 km Trasa rowerowa Wokół Zalewu Szczecińskiego – 296 km Trasa Pojezierzy Zachodnich – 345 km Prestiżowe wyróżnienie dla trasy rowerowej Pomorza Zachodniego Infrastruktura dla miłośników dwóch kółek jest na Pomorzu Zachodnim naprawdę imponująca. Cały region można zwiedzić na rowerze, dobierając trasę do własnych potrzeb i umiejętności. Wiele szlaków to komfortowe drogi rowerowe poprowadzone przez malownicze tereny, na które możesz zabrać ze sobą dzieci. Są też szlaki bardziej wymagające, polecane doświadczonym rowerzystom, pragnącym pokonać trudniejsze odcinki. View oEmbed on the source website Podczas każdej wyprawy na dwóch kółkach po tym regionie dużym ułatwieniem będzie aplikacja mobilna dla rowerzystów Pomorze Zachodnie. Można w niej znaleźć wszystkie niezbędne informacje, mapy i atrakcyjne miejsca, które warto zobaczyć lub się w nich zatrzymać na odpoczynek, a także zaproszenia na wydarzenia odbywające się w okolicy czy propozycje gier terenowych. Które trasy przejechać w pierwszej kolejności? Przedstawiamy trzy bardzo ciekawe opcje. Stary Kolejowy Szlak – 190 km Trasa łączy Morze Bałtyckie z Pojezierzem Wałeckim. Jest niezwykle przyjemna i doskonale nadaje się na rodzinną wyprawę z dziećmi. Prowadzi z molo w Kołobrzegu (druga opcja ‒ z Mielna) do Wałcza i w dużej części przebiega po starotorzach dawnych linii kolejowych. Co warto zobaczyć po drodze? W czasie jazdy przez Kołobrzeg wzrok przyciągają: gotycka katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, neogotycki ratusz i latarnia morska. Jeśli w grupie są dzieci, kolejnym przystankiem może być Park rozrywki „Dziki Zachód” w Zieleniewie. Inne ciekawe punkty na trasie to most kolejowy z XIX w. w Karlinie, pomnik Czesława Niemena stojący przed budynkiem dawnego ratusza w Białogardzie czy pałac w Rąbinie. Miłośnicy dzikiej przyrody także będą tą trasą usatysfakcjonowani, bo z Połczyna szlak prowadzi przez Drawski Park Krajobrazowy. Kolejny odcinek wiedzie przez Złocieniec do Wałcza. W Złocieńcu przyjemnym miejscem na odpoczynek jest Park Żubra z malowniczą Aleją Grabową, którą porastają 200-letnie drzewa. Z kolei w Wałczu warto rzucić okiem na XIX-wieczny ratusz i Aleję Gwiazd Sportu. Ostatnią atrakcją na tej trasie może być „magiczna górka”, czyli słynne miejsce anomalii grawitacyjnych, które znajduje się 10 km od Wałcza przy drodze Strączno-Rutwica. Jadąc tam pod górę, nie trzeba pedałować, a wylana na drogę woda płynie „wbrew grawitacji”. Choć jest to tylko iluzja optyczna, robi na wszystkich spore wrażenie! Trasa rowerowa Wokół Zalewu Szczecińskiego – 296 km Ta polsko-niemiecka trasa po Pomorzu Zachodnim spodoba się rowerzystom lubiącym relaks nad wodą, bo zgodnie z nazwą okrąża Zalew Szczeciński, więc wiele odcinków prowadzi tuż nad brzegiem tego akwenu. Jej wschodnia część pokrywa się z Blue Velo. Szlak zaczyna się w centrum Szczecina, jednak tuż za miastem prowadzi wzdłuż linii brzegowej jeziora Dąbie, po drodze mija się port jachtowy i plażę w Lubczynie. Dalsza część trasy będzie prawdziwą przyjemnością dla tych, którzy chcąc się zatopić w świecie fauny i flory. Po drodze są liczne stanowiska do obserwacji ptaków, a jednym z nich jest Rezerwat przyrody „Olszanka”, w którym znajduje się największe w Polsce i Europie zagęszczenie gniazd orła bielika. Jednym z najpiękniejszych odcinków trasy jest ten w okolicach Czarnocina, który wiedzie po wałach przeciwpowodziowych przy samym Zalewie i po Parku Natury Zalewu Szczecińskiego. Dalej szlak prowadzi przez miasto Wolin i bukowe lasy Wolińskiego Parku Narodowego. W tej okolicy warto również doświadczyć bardzo ciekawego spotkania z historią, odwiedzając w skansen archeologiczny Centrum Słowian i Wikingów Jomsborg – Vineta Wolin. Kontynuując jazdę tym szlakiem, można zwiedzić także Międzyzdroje i Świnoujście, za którym znajduje się przejście graniczne między Polską i Niemcami. Po stronie niemieckiej warte odwiedzenia są miasteczka Anklam (a tam fantastyczne Muzeum Lotnictwa) i Ueckermünde, gdzie zachował się Zamek Książąt Pomorskich (obecnie jest w nim muzeum). Po powrocie na teren Polski szlak wiedzie obok XIX-wiecznego pałacu w Karsznie i miasteczka Nowe Warpno, a potem przez Trzebież z powrotem do Szczecina. Trasa Pojezierzy Zachodnich – 345 km Dla osób spragnionych kontaktu z naturą, ciszy i spokoju idealnym wyborem będzie ciągnący się przez Pomorze Zachodnie pas pojezierzy. Ten szlak często jest nazywany trasą „tysiąca jezior”. Wyprawa może się rozpocząć od widowiskowego mostu na Odrze łączącego Siekierkach, na którym nie można ominąć tarasu widokowego. Rozciąga się z niego oszałamiająca panorama obejmująca Odrę i Rozlewiska Kostrzyneckie. Osoby zainteresowane historią mogą zboczyć na chwilę ze szlaku i odwiedzić znajdującą się nieopodal (9 km od Mostu w Siekierkach) Cedynię, w której odbyła się w czasach Mieszka I słynna bitwa o Pomorze Zachodnie. Po powrocie na szlak warto zobaczyć stary dworzec w Klępiczu, a potem w Brwicach największą i najstarszą sekwoję w Polsce. Dalej trasa prowadzi drogami rowerowymi przez Pojezierze Myśliborskie. Na tym odcinku można zatrzymać się na chwilę w Myśliborzu i Barlinku. Kolejna część trasy prowadzi przez Pojezierze Choszczeńskie, którego sercem jest miejscowość Choszczno. Będąc zapalonym rowerzystą nie można pominąć znajdującej się tam Alei Gwiazd Kolarstwa Polskiego, w której mistrzowie tego sportu zostawili swoje odciski dłoni . Dalsza trasa wiedzie przez pojezierza Ińskie, Drawskie i Szczecineckie. Czego nie można pominąć po drodze? W Ińsku warto zobaczyć, jak piękna jest to okolica, z 30-metrowej wierzy widokowej. W Drawsku Pomorskim znajduje się ogromny poligon wojskowy, przez który można przejechać drogami asfaltowymi, gdyby ktoś chciał na chwilę zboczyć z rowerowego szlaku. Na dalszym etapie trasy, w okolicy jeziora Krzemno, atrakcją są odkryte w 2014 roku tajemnicze kamienne kręgi (trzeba do nich zjechać 2 km na południe od oznaczonego szlaku, skręcając w drogę leśną). To wyjątkowo cenne obiekty archeologiczne, jak dotąd odkryto 4 kręgi i kurhan z I-III w. n.e. i dziś wiadomo, że należały do wschodniogermańskiego ludu Gotów. Główna Trasa Pojezierzy Zachodnich prowadzi przez pięć parków krajobrazowych, a jej „szczeciński” wariant przecina Puszczę Bukową. Osoby szukające dobrze oznakowanych szlaków mogą przejechać odcinek z Siekierek do Ińska. Reszta trasy jest bardziej wymagająca, a nawigacja po niej nieco trudniejsza, dlatego poleca się ją bardziej zaawansowanym turystom rowerowym. Prestiżowe wyróżnienie dla trasy rowerowej Pomorza Zachodniego Warto wiedzieć, że odcinek trasy Wriezen-Siekierki-Choszczno został wyróżniony w kategorii „doskonałość” w 11. edycji międzynarodowego konkursu European Greenways Award. To wyróżnienie otrzymują najlepsze szlaki rowerowe wyznaczone niezależnie od dróg samochodowych. View oEmbed on the source website Jury ocenia nie tylko atrakcyjność samej trasy, ale także standard jej wykonania, właściwe oznakowanie, jakość usług dla turystów rowerowych (noclegi, gastronomia). Nagroda jest najlepszym dowodem na to, że trasy rowerowe Pomorza Zachodniego są niezwykle atrakcyjne turystycznie i doskonale przygotowane. Co więcej, nagrodzony odcinek będzie wkrótce częścią nowo powstającej trasy rowerowej (dofinansowanej z programu Interreg VIA) łączącej Berlin – Szczecin – Kołobrzeg. Trasa, która połączy stolicę Pomorza Zachodniego, stolicę Niemiec i nadmorski kurort, będzie miała formę pętli. Projekt został przygotowany przez Urząd Marszałkowski Województwa Zachodniopomorskiego wspólnie z Landkreis Uckermark w ramach programu Interreg VI A Meklemburgia – Pomorze Przednie/ Brandenburgia / Polska 2021 – 2027. Artykuł promocyjny Pomorza Zachodniego
Najbardziej spektakularna inwestycja rowerowa w Polsce. Kiedyś tę trasę pokonywały pociągi
Wybrałem się w podróż nową trasą rowerową przez Pomorze Zachodnie. I odkryłem mnóstwo ciekawych miejsc. Wśród nich m.in. kościół z malunkiem diabła.
W tym artykule: Most na Odrze Rowerem przez Odrę „Odpocznij, rowerzysto drogi, bo przed tobą kawał drogi!” Kościół z malunkiem diabła w Czachowie Pomorze Zachodnie – informacje praktyczne Diabeł spoglądający na mnie ze ściany kościoła w Czachowie wygląda dość pociesznie, choć miał chyba wzbudzać szok i przerażenie. Szczerze mówiąc, gdybym nie wiedział, że ma 700 lat i jest jedyny w swoim rodzaju, powiedziałbym, że namalowało go jakieś dziecko. I to niezbyt uzdolnione artystycznie. Diabłu towarzyszy cały orszak postaci – rycerzy, duchownych, królów, aniołów i piekielnych istot porywających grzeszników. Wszystkie są równie pokraczne i dlatego fascynujące. By je zobaczyć, do maleńkiej wsi na zachodnich krańcach Polski podróżują ludzie z całego kraju. Most na Odrze Ja jednak przyjechałem zobaczyć coś zupełnie innego. To otwarty w lecie 2021 r. pieszo-rowerowy most na Odrze rozpalił moją wyobraźnię. Jest jedną z najbardziej spektakularnych inwestycji rowerowych w Polsce i właściwie od kiedy zobaczyłem zdjęcia z nowo powstałej trasy, chciałem ją sprawdzić. Lubię jeździć rowerem po dawnych szlakach kolejowych, a odnowiona konstrukcja miała być zwieńczeniem kilkudziesięciu kilometrów nowiusieńkiej ścieżki rowerowej pełnej pamiątek po dawnych czasach. Krajobraz, który ogląda się z wysokości nasypu kolejowego, budynki po byłych dworcach, opuszczone perony, wiadukty i wreszcie on – most Europejski, najdłuższa przeprawa na Odrze – 770 m. Tak naprawdę to dwa mosty o długości 335 i 325 m połączone groblą. Dopiero w lecie 2022 r. Niemcy skończyli remont swojej części konstrukcji, co otworzyło fantastyczne możliwości transgranicznych wycieczek – nie tylko rowerowych. Rowerem przez Odrę Mój plan był prosty jak linia kolejowa – przejechać nieco ponad 40 km w obie strony z najbliższej (czynnej) stacji kolejowej i wrócić pociągiem do domu w Poznaniu. Nie spodziewałem się, że trasa wydłuży się ponad dwa razy. Wysiadając z pociągu relacji Kostrzyn–Szczecin na stacji w Godkowie, nie wiedziałem, że Lars von Trier kręcił tu i w pobliskiej Chojnie film Europa. Choć zdobył on trzy nagrody w Cannes, to Złota Palma przyznana została komu innemu, za co reżyser śmiertelnie się obraził i pokazał Jury środkowy palec. Ale o tym dowiem się dużo później, na razie jadę równą jak stół ścieżką z nadzieją, że w godzinkę pokonam 20 km dzielące dworzec od Odry. Właściwie od razu pojawia się pierwsza przeszkoda w postaci dwóch bielików siedzących sobie na wysuszonym drzewie kilkadziesiąt metrów od trasy. Spotkanie z naszym narodowym ptakiem zawsze wywołuje duże emocje, nawet jeśli ów ptak nie bardzo ma ochotę ruszyć czymkolwiek poza głową. Parę kilometrów dalej mijam zagrodę danieli, które jak się okazuje, bardzo lubią jabłka – i właśnie nimi karmią je miejscowi. Stare jabłonie rosną wszędzie wzdłuż trasy, więc wiem już, że z głodu nie umrę. Takich owoców nie kupicie w sklepie – lekko kwaśne, nie za duże, nie za ładne, ale przepyszne i prawdziwe. A może mam po prostu taki sam gust jak daniele? Przy zagrodzie skręcam do Morynia – to miasteczko otoczone niemal idealnie okrągłym pasmem murów zachowanych prawie w całości. Za murami obejrzeć można kościół z XIII w., który również znany jest z wizerunków diabłów, ale jeszcze bardziej z tajemniczej szachownicy na jednej ze ścian wieży. Takie szachownice spotkać można na kilkudziesięciu kościołach w Polsce i Niemczech, a ich przeznaczenie nie jest do końca jasne. Zagadkę próbował rozwikłać Pan Samochodzik – to właśnie tutaj dzieje się akcja Księgi strachów, pierwszej książki z serii. Miasto leży nad pięknym jeziorem Morzycko. Czyste, głębokie na 60 m wody też kryją tajemnicę, dostępną tylko dla nurków – na dnie spoczywają szczątki radzieckiego myśliwca z czasów II wojny światowej. Po drugiej stronie jeziora, we wsi Gądno, znajduje się powoli podnoszony z ruin pałac również znany z powieści. Co roku z tego miejsca startuje rajd „Rowerem na szlaku Pana Samochodzika”. Podróż rowerem nie musi być nudna. Dowiedz się, czym jest bikepacking Każdy miłośnik kolarstwa, niezależnie od poziomu zaawansowania, może wybrać się na wyprawę bikepackingową. Jednak czym tak właściwie jest bikepacking, co trzeba ze sobą zabrać i jak za... „Odpocznij, rowerzysto drogi, bo przed tobą kawał drogi!” Wracam na stare tory idące przez malowniczo pofałdowany krajobraz. Wzgórza Moryńskie są czasem obrazowo nazywane Karpatami Moryńskimi, choć trzeba sporo fantazji, żeby wymyślić takie porównanie. Fantazji nie brakuje też Jolancie Kurpiel, która razem z rodziną zmieniła dawny dworzec w Klępiczu w miejsce odpoczynku i spotkań rowerzystów. Przed budynkiem stacji stoją ławeczki i stoliki, wszystko tonie w kwiatach i osobliwych instalacjach artystycznych. Do postoju zachęca napis: „Odpocznij, rowerzysto drogi, bo przed tobą kawał drogi!”. Inny wierszyk informuje o gościnności, kawie i herbacie. Można ją sobie zrobić samemu, a także poczęstować się fenomenalnym ciastem. W lodówce chłodzą się zimne napoje. Płaci się „co łaska” do puszki stojącej obok. Staję skołowany, bo nie spodziewałem się zobaczyć czegoś takiego w Polsce. Przypomina to raczej domy aniołów szlaków, czyli osób bezinteresownie pomagających podróżnikom na długodystansowych trasach w USA. Podobno ludzie naprawdę zostawiają pieniądze i do interesu nie trzeba dokładać. Ciasto jest za dobre, a po 20 kilometrach jazdy czuję, że mogę bezkarnie pochłonąć kilka kawałków. Wypada jednak w końcu ruszyć w kierunku celu wyprawy. Dalej nie ma już na szczęście kuszących skoków w bok, nie licząc food trucka z pierogami. Most nie zawiódł pokładanych w nim nadziei. A były one spore, bo obiekt otrzymał nagrodę Property Design Awards 2022 za najlepiej zaprojektowaną przestrzeń publiczną w Polsce. Futurystyczny taras widokowy jest obłędnym punktem obserwacyjnym na rozlewiska Odry chronione przez Cedyński Park Krajobrazowy. Żyje tu 180 gatunków ptaków żywiących się rybami, które pod koniec lipca pływały sobie jeszcze beztrosko, nie przeczuwając nadchodzącej katastrofy ekologicznej. Zbudowana w 1892 r. przeprawa została zniszczona przez Niemców w 1945 r., a istniejący dziś obiekt został odbudowany w latach 50. Co ciekawe, nigdy nie przejechał po nim żaden cywilny pociąg – w założeniu komunistycznych władz most miał służyć wyłącznie do transportu wojsk Układu Warszawskiego w razie wojny z NATO. Gdy groźba konfliktu minęła, most pozostawiono samemu sobie, by powoli niszczał. Na szczęście dwa lata temu odrodził się jako nowa atrakcja na styku Polski i Niemiec. Jest tu całkiem sporo turystów – pieszych i rowerowych, co stanowi ciekawą odmianę, bo do tej pory mogłem się cieszyć względną samotnością. Kościół z malunkiem diabła w Czachowie Teraz czas podjąć decyzję – jak wrócić na stację kolejową, by zdążyć na ostatni pociąg? Najciekawszym wariantem wydaje się pętla przez najdalej wysunięty na zachód punkt Polski i Cedynię. Ja jednak decyduję się na krótszy i szybszy wariant – przez maleńki, leżący na uboczu Czachów słynący z kościoła Matki Boskiej Częstochowskiej z XIII w. Umówmy się – nie jestem fanem zwiedzania świątyń, ale zaintrygowały mnie zdjęcia wesołego diabła, jak czasem nazywają najsłynniejsze malowidło przy chrzcielnicy. Kościół jest zamknięty, jednak po zasięgnięciu języka pukam do jednego z pobliskich domów. Właściwie to nie zdążyłem zapukać, bo pani Barbara Sobiś była na posterunku. Na bosaka prowadzi do kościoła, gdy znikąd pojawiają się kolejni turyści. Przewodniczka snuje opowieść o dawnej świetności Czachowa, o świeckich przedstawieniach średniowiecza i znaczeniu poszczególnych malowideł, ale ja wciąż nie mogę uwierzyć, że pochodzą z XIV w. i należą do najstarszych polichromii w Polsce. – No cóż, może lokalny artysta nie był szczególnie utalentowany, ale udało mu się oddać istotne fragmenty życia w tamtym czasie – wyjaśnia pani Basia. Co do tego nie ma akurat zgodności, bo specjaliści spierają się o rzeczywiste przesłanie malowideł. Pewnym jest, że odkryto je dopiero pod koniec lat 70. podczas remontu. Niezmordowana przewodniczka prowadzi nas na skraj wsi, skąd widać dość niespodziewaną atrakcję – jedną z niewielu ocalałych latarni lotniczych w Europie, która służyła do nawigacji podczas nocnych przelotów. Dokładnie nad Czachowem prowadziła trasa pierwszego nocnego lotu w Europie – 2 maja 1926 r. z Berlina do Królewca. Po takiej dawce wiedzy mogę spokojnie wracać na szlak, gdzie znowu czuję się trochę jak maszynista lokomotywy. Szkoda, że po tych arcyciekawych i malowniczych terenach nigdy już nie pojadą pociągi, ale po 70 latach stara trasa znowu żyje, służąc tym razem podróżnym jadącym w nieco wolniejszym tempie. Pomorze Zachodnie – informacje praktyczne 1. Co warto zobaczyć? Taras w Widuchowej – wyjątkowy w swej konstrukcji punkt widokowy; ze wzniesienia o wys. 72,6 m n.p.m. roztacza się wspaniały widok na dolinę Dolnej Odry. Trzcińsko-Zdrój – dawne uzdrowisko otoczone murami z bramami miejskimi oraz z jednym z najstarszych i najcenniejszych ratuszy w Polsce z XIII w. Góra Czcibora pod Cedynią – w 972 r. wojska Mieszka I stoczyły tu bitwę, która zadecydowała o przynależności Pomorza Zachodniego do Polski. Mamutowiec olbrzymi z Brwic – największy i najstarszy okaz sekwoi w Polsce; został posadzony w 1895 r. przez rodzinę generała Henninga von Tresckowa, organizatora zamachów na Hitlera – drzewo ma 27 m wysokości, obwód pnia 361 cm. 2. Dojazd Jeśli nie wybieramy się własnym samochodem, najbardziej sensownym rozwiązaniem jest dojazd pociągiem linii Szczecin–Kostrzyn nad Odrą do stacji Godków. Pociągi kursują często i mają miejsca do przewozu rowerów. Most w Siekierkach to punkt początkowy (lub końcowy) liczącego 338 km rowerowego Szlaku Pojezierzy Zachodnich wiodącego przez całe woj. zachodniopomorskie aż do okolic Białego Boru. Odcinek z mostu do Godkowa liczy 22 km i w całości biegnie po asfaltowej nawierzchni odpowiedniej dla każdego roweru. Część dalszej trasy również wytyczono po dawnej linii kolejowej, a przy dawnym dworcu we wsi Lubiana stoi imponująca lokomotywa z 1943 r. 3. Nocleg Pole namiotowe Marigold w kwiatowej wiosce Mirowo. Możliwość noclegu w jurcie albo namiocie wikińskim (trzeba mieć własny sprzęt biwakowy). Cena wynosi 25 zł od osoby. Agroturystyka Mętno 18. Za oknem łąki i konie. Za noc trzeba tu zapłacić od 180 zł za 2 osoby. Pensjonat Myśliwski w starym folwarku, tuż przy szlaku rowerowym. To jednak miejsce dla fanów myśliwskich klimatów. Ceny noclegów od 180 zł za 2 osoby. Klasztor Cedynia Hotel od 400 zł/2 os. Nocleg w pieczołowicie odrestaurowanym klasztorze cysterek z XIII w. przerobionym na hotel. Dodamy, że co roku w czerwcu u podnóża góry Czcibora odbywa się piknik historyczny i inscenizacja bitwy pod Cedynią, pierwszego historycznego zwycięstwa oręża polskiego – w 972 r. Tekst ukazał się na łamach magazynu „National Geographic Traveler” . Szukasz więcej fascynujących informacji na temat świata roślin i zwierząt, odkryć archeologicznych i nieskończonego Wszechświata? Zaprenumeruj magazyn „National Geographic Polska". Najnowszą ofertę znajdziesz na tej stronie.
To najdłuższy taki szlak rowerowy na świecie. Łączy dwa krańce Europy. Ukończyła go garstka
European Divide Trail wiedzie z dala od głównych miast i oczywistych miejsc. Przejechanie całej trasy zajmuje około 100 dni. Gdzie się kończy, a gdzie zaczyna rowerowa wyprawa przez Europę?
W tym artykule: European Divide Trail – wyprawa rowerowa przez 11 krajów Nieznana Europa na rowerze Przed wyruszeniem na szlak Dzięki coraz bardziej zaawansowanym sprzętom kolarskim wycieczki rowerowe stają się wyprawami na kilka tygodni, a nawet miesięcy. Fakt, już kilkadziesiąt lat temu turyści i podróżnicy pokonywali setki kilometrów na jednośladach. Na nowoczesnych rowerach jest to jednak szybsze i bezpieczniejsze. Rower to jedynie połowa ekwipunku. Wybierając się nawet na dwudniową wycieczkę, warto rozważyć zabranie przynajmniej jednej sakwy. Są o wiele bardziej pojemne i wygodniejsze niż plecaki. Docenia się to zwłaszcza w ciepłe dni. European Divide Trail – wyprawa rowerowa przez 11 krajów Gdzie jeździć na rowerze, kiedy znudziła nam się już okolica? W pierwszej kolejności warto spojrzeć na rowerową mapę Polski. Niemal co roku cyklistom oddawane są nowe szlaki lub ich kolejne fragmenty. Pod tym względem prym wiedzie, chociażby Małopolska i trasa VeloDunajec. Na północy kraju rowerzyści chętnie wybierają z kolei Velo Blaticę, która prowadzi wzdłuż zachodniego wybrzeża Bałtyku. Propozycją dla rowerzystów z lepszą kondycją są międzynarodowe szlaki. Spośród nich wyróżnia się stosunkowo nowy: European Divide Trail. Trasa łącząca odległe krańce Europy została wytyczona w maju w 2021 r. Od tamtej pory cały dystans, czyli 7600 km, przejechało tylko kilkanaście osób – w tym brytyjski kolarz ultra-wytrzymałościowy Angus Young. View oEmbed on the source website Nieznana Europa na rowerze European Divide Trail został wytyczony z dala od głównych miast i oczywistych szlaków turystycznych. Dzięki temu rowerzyści mogą eksplorować mniej znane obszary i na nowo odkrywać różnorodność Europy. Od Grense Jakobselv w Norwegii do Przylądka Świętego Wincentego w Portugalii – to najdłuższa na świecie trasa bikepackingowa, w większości off-roadowa. Wytyczył ją Andy Cox, doświadczony rowerzysta związany z jednośladami hobbystycznie i zawodowo. W przeszłości pracował między innymi jako przewodnik na szlakach MTB i kierownik wypożyczalni rowerów. – „Divide” to popularna nazwa dla długodystansowej trasy bikepackingowej. Chociaż nie przebiega ona według podziału kontynentalnego, przekracza jednak wiele kulturowych, politycznych, ekonomicznych i środowiskowych podziałów w Europie – tłumaczy Brytyjczyk. Trasa zaczyna się w Skandynawii, gdzie prowadzi przez pozornie niekończące się lasy, wzdłuż jezior i rzek. Następnie przez mozaikę pól uprawnych, lasów, wrzosowisk i łąk Europy Środkowej i Zachodniej. Ostatni etap to Półwysep Iberyjski z zaskakującą różnorodnością krajobrazów. Podróż rowerem nie musi być nudna. Dowiedz się, czym jest bikepacking Każdy miłośnik kolarstwa, niezależnie od poziomu zaawansowania, może wybrać się na wyprawę bikepackingową. Jednak czym tak właściwie jest bikepacking, co trzeba ze sobą zabrać i jak za... Przed wyruszeniem na szlak Pod względem trudności trasa jest oceniana na 6 w 10-punktowej skali. Z uwagi na długość i czas potrzebny na przejechanie całego dystansu (około 100 dni), trzeba brać pod uwagę doświadczenie skrajnych różnic klimatycznych i środowiskowych. Na północy możliwości zaopatrzenia są ograniczone, ale teren i trasa stosunkowo łatwe. Na centralnym odcinku istnieje wiele możliwości uzupełniania zapasów. Tasy i warunki są jednak znacznie bardziej zróżnicowane, co może być utrudnieniem. Na południu szlaki są bardziej wymagające, a klimat charakteryzuje się zmiennością, nawet jeśli jest przeważnie cieplejszy i bardziej suchy niż w innych miejscach. Znajdują się tam również dwa najwyższe punkty trasy – śnieg może leżeć tam nawet poza miesiącami zimowymi. Rowerzyści są proszeni o niezostawianie śladów po sobie. Tyczy się to nie tylko śmiecenia, ale też załatwiania potrzeb fizjologicznych. Na oficjalnej stronie internetowej European Divide Trail można znaleźć praktyczne porady dotyczące poruszania się po szlaku. Co z noclegami? Najlepiej mieć za sobą namiot. Po drodze mija się liczne bezpłatne pola biwakowe. Alternatywnym rozwiązaniem, w przypadku złej pogody, są tanie schroniska turystyczne. Aby doświadczenie było jak najbardziej pełne, Andy Cox zachęca do rozważnego wyboru miejsc noclegowych. Najlepiej unikać hoteli i popularnych pól namiotowych. Źródło: European Divide Trail. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Kolarstwo przygodowe – Na czym polega i wybrane zawody rowerowe w Polsce
Przybywa miłośników długodystansowej jazdy na rowerze. Najlepszym dowodem jest rosnąca liczba uczestników zorganizowanych zawodów kolarstwa rowerowego. Popularność tych imprez jest już w Polsce równie duża co biegów ulicznych.
W tym artykule: Kolarstwo przygodowe – Jak się przygotować Ścigaj się na trasach rowerowych Zawody Wisła 1200 i Wschód 1400 Gravel Beskidzki Krwawa Pętla w Warszawie Rowerowe maratony szosowe Rowerzyści chcący sprawdzić swoje możliwości i przeżyć na nowo przygodę z rowerem coraz częściej biorą udział w różnych zawodach rowerowych. Podobnie jak kiedyś moda na bieganie, tak teraz nastała moda na rowery. Zarówno doświadczeni kolarze, jaki i amatorzy bez problemu znajdą dla siebie odpowiednie zawody. Trasy niekiedy wyścigów mogą prowadzić przez płaskie tereny, ale też nieco ładniejsze przewyższenia i góry. Dodatkowo start w zawodach rowerowych to niesamowite przeżycie. Towarzyszą mu adrenalina i współzawodnictwo. Kolarstwo przygodowe – Jak się przygotować Szczególnie przed pierwszymi zawodami nie tylko warto zadbać o właściwą kondycję fizyczną, ale również o kwestie techniczne. Wiele zależy od rodzaju zawodów. W zawodach MTB (czyli w terenie górzystym) i zawodach szosowych niektóre elementy wyposażenia mogą być różne. Oczywiście należy zadbać o sprawny kask, który jest często lekceważony przez początkujących rowerzystów. W pełni sprawny rower to przewaga, bez którego start nie będzie możliwy. Obowiązkowo należy też wziąć ze sobą dętkę, pompkę czy zestaw kluczy typu scyzoryk, które poradzą sobie z ewentualnymi problemami na drodze. Ważny jest również GPS, nawigacja montowana na kierownicy (do niej wgrywa się trasę zawodów) Diabeł tkwi w szczegółach, czyli jak przygotować się do wyjazdu w góry latem Na pytanie, kiedy najlepiej jechać w góry, bez wahania odpowiada: latem. Z Anną Szczepaniak, licencjonowaną trenerką CrossFitu i organizatorką górskich obozów, rozmawiamy między innymi o t... Ścigaj się na trasach rowerowych Liczba organizowanych zawodów rowerów w Polsce rośnie w podobnym tempie, jak są organizowane biegi. Zawody te rozgrywane są w różnym terenie m.in. miejskim i górskim. Niektóre są bardzo wymagające, jak przejazdy np. od Bałtyku po Tatry lub Bieszczady. Jednak każdy ma opcję dopasowania i wyboru trasy do swoich umiejętności. Najczęściej rozgrywane zawody w Polsce to wyścigi gravelowe, maratony MTB czy szosowe maratony kolarskie. Wybierając każdą z tych form zawodów z pewnością nie będzie można się nudzić na trasie. Wyścigi gravelove są często nazywane kolarstwem przygodowym. Kolarstwo przygodowe to jazda w zróżnicowanym terenie. Nawierzchnia cięgle się zmienia, zaczynając od gładkiego asfaltu, po gruby żwir i piasek. Zawody te cieszą się dużą popularnością, a są wśród nich m.in. kultowa Wisła 1200, Wschód 1400 i Gravel Beskidzki. Zawody Wisła 1200 i Wschód 1400 Rowerowy Maraton Wisła 1200 zyskał nazwę dzięki nadwiślańskiej wyrypie. Trasa Wisły 1200 jest wytyczona po nadwiślańskich drogach, szutrach, ścieżkach, skarpach i wałach. Start jest w Gdańsku, a meta w mieście Wisła i biegnie – oczywiście – wzdłuż rzeki Wisły. Łącznie to aż 1200 km. RMW1200 to nie tylko Kraków, Warszawa, Toruń i Gdańsk. W trakcie mija się takie miejscowości, jak Janowiec, Sandomierz czy Płock. Wschód 1400 to 1400 km jazdy z Bieszczad do Trójmiasta przez wschodnie tereny Polski. Zaczyna się od przełomów Sanu, przez Roztocze, Podlasie, Suwalszczyznę, Mazury, Warmię aż nad morze. – Wschód 1400 to bikepackingowa przygoda, która rozpoczęła się w Dwerniku w Bieszczadach i zakończyła w Gdańsku nad morzem – opowiada nam Jarek Wierzchowiak, uczestnik rowerowego maratonu, a także biegacz górski, który wraz z żoną Karoliną prowadzi profil Ultrapara. – Do pokonania mieliśmy na początku sporo górzystego terenu, następnie piaszczyste tereny roztocza, długie płaskie leśne trasy Podlasia, jeziora i kolejne górzyste tereny na Warmii i Mazurach oraz na koniec kolejny płaskie tereny wzdłuż wybrzeża. Trasa była bardzo urozmaicona był zarówno asfalt, żwir, piasek jak i odcinki specjalne np. przez drogi polne. Każdy mógł pokonać trasę jak uważał, jedni jechali całymi dniami i nocami, inni wykorzystywali cały dzień do jazdy i w nocy kilka godzin spali, jeszcze inni pokonywali trasę typowo rekreacyjnie i po drodze zatrzymywali się na zwiedzanie miejscowych atrakcji. Ja osobiście wybrałem opcję jazdy przez cały dzień. Wstawałem przed 5 rano, zatrzymywałem się tylko na napełnienie napojów oraz jedzenia, wieczorami szukałem w telefonie noclegu i około 22–23 kończyłem jazdę. Dziennie przejeżdżałem około 250–340 km i całość 1400 km zajęła mi 113 godzin. Gravel Beskidzki To stosunkowo młody bieg, a już zyskał uznanie wśród miłośników jazdy górskiej. Odbywa się w Beskidzie Niskim w miejscowości Radocyna. Mimo, że dystans jest stosunkowo krótki, bo wynosi 79 km, to jednak teren jest bardzo wymagający ze sporymi przewyższeniami. Fotograf National Geographic Polska Adam na starcie ultrabiegu w Alpach w Szwajcarii W tym roku w prestiżowych zawodach sportowych bierze udział fotograf National Geographic Polska, Adam Brzoza. W rozmowie z redakcją opowiedział, jak przygotowuje się do biegu ultra i jak biega... Uczestnicy maratonów MTB ścigają się na długiej, wytrzymałościowej trasie o zmiennym profilu i zmiennej nawierzchni, pokonując od 80 do 200 km, chociaż najczęściej spotykane długości maratonów w imprezach amatorskich to 45–70 km. Wśród tych zawodów są m.in. Beskidy MTB Trophy czy Krwawa Pętla w Warszawie. Beskidy MTB Trophy należą do najbardziej wymagających amatorskich wyścigów kolarskich. Zawody zaczynają się w Szczyrku. Uczestnicy mają do wyboru trasy od 19 do 53 km i zdobywają w zależności od dystansu m.in. szczyty Rysianki, Stożka czy Raczy. Krwawa Pętla w Warszawie Krwawa Pętla w Warszawie, czyli Warszawska Obwodnica turystyczna to owiana legendami trasa terenowa wiodąca dookoła Warszawy. Pętla to trasa rowerowa biegnąca po szlakach pieszych dookoła Warszawy. 4-osobowe drużyny czeka pokonanie 250-kilometrowej obwodnicy Warszawy w 24 godziny. Uczestnicy muszą poruszać się razem, mogą korzystać z 3 rowerów, a w tym czasie jedna osoba musi biec. Brzmi jak prawdziwe wyzwanie. Rowerowe maratony szosowe Szosowe maratony kolarskie to przede wszystkim spore przewyższenia i długie dystanse. Jazda na szosie pozwala też „wykręcać” spory kilometraż, ale wymaga oczywiście wcześniejszego treningu i przyzwyczajenia do tego typu roweru. Takie zawody to też wyzwanie, a wśród są m.in. Rajd Doliną Dunajca, Race Around Poland Bałtyk–Bieszczady Tour. Rajd Doliną Dunajca należy do najbardziej malowniczych tras m.in. w Krościenku nad Dunajcem. Na uczestników czekają dwa warianty do wyboru: 75 km z 1000 m przewyższeń oraz 130 km z przewyższeniami ok. 2000 m. Dłuższy dystans dedykowany jest uczestnikom doświadczonym. Race Around Poland to najdłuższy ultramaraton rowerowy w Polsce dla osób jeżdżących amatorsko. W ostatnim sezonie uczestnicy będą mieli do wyboru aż cztery trasy – od 300 do 3600 km. Na głównym, najdłuższym dystansie na kolarzy czeka 33100 m przewyższeń. Tutaj rowerzyści mogą startować solo lub w zespole. Bałtyk–Bieszczady Tour to z kolei jeden z wymagających ultramaratonów kolarskich realizowanych w formule non-stop. Wymagająca 1008 km trasa wiedzie przez Polskę od Świnoujścia do Bieszczad. Kolarze zmagają się tutaj nie tylko z dystansem i czasem, ale także przewyższeniami. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
ZA NAMI 17. JUŻ EDYCJA Wielkiego Konkursu Fotograficznego National Geographic – wyjątkowa, bo organizowana w czasie pandemii, która radykalnie zmieniła nasze życie i przyzwyczajenia. Znalazło to odbicie w nadesłanych na konkurs i nagrodzonych fotografiach. Większość z nich zrobiona została w Polsce, tematem wielu stała się też nasza nowa, naznaczona społecznymi ograniczeniami rzeczywistość. Mam nadzieję, że zdjęcia finalistów tegorocznego WKF-u nie tylko jury, ale również Państwa nie pozostawią obojętnymi. Z pandemią związany jest też raport Jakuba Rybickiego o tym, co się dzieje z produkowanymi na masową skalę i powszechnie używanymi maseczkami, gdy już spełnią swoją funkcję. Kiedyś zwykle wracaliśmy się do domu po zapominane klucze czy telefon, dziś robię to, ilekroć zapomnę zabrać ze sobą maseczki. Stała się ona częścią naszej codziennej egzystencji i zapewne długo jeszcze nią pozostanie. Większość niniejszego wydania magazynu poświęcamy jednak jednemu z najbardziej niesamowitych spektakli natury, – sezonowej migracji wielkich zwierząt odbywającej się co roku na równinach wschodniej Afryki. Jak to się dzieje, że milionowe stada antylop i zebr podejmują trudy wędrówki przez tysiące kilometrów, pokonując po drodze rwący nurt rzeki Mara, w którym czekają na nie wygłodniałe krokodyle? – Na Serengeti powracam nieprzerwanie od 25 lat i nigdy nie utraciło dla mnie swego uroku. Nie ma lepszego miejsca na Ziemi do fotografowania dzikiej przyrody – mówi fotograf Charlie Hamilton James, który przez dwa lata pracował tam na zlecenie NG. Na potwierdzenie tych słów prezentujemy Wam jego dokonania. Dziękuję, że czytasz National Geographic.
Rowerem po Polsce. Oto 5 najpiękniejszych tras rowerowych
Jest pięknie, obcujesz z przyrodą (i przygodą!), a nie musisz nawet brać urlopu. Wystarczy rower, kondycja, nie zaszkodzą sakwy. Poznaj najpiękniejsze trasy rowerowe w Polsce - dla tych bardziej i mniej doświadczonych.
5. Mazury nie tylko dla orłów Fot. Shutterstock Trasa: Giżycko – Rydzewo – Piękna Góra– Doba – Sztynort – Przystań – Węgorzewo – Giżycko Dystans: 102 km Czas: 4 dni Z Giżycka trzeba ruszyć na południe. Gdy zjedziecie na mniej uczęszczaną drogę w kierunku kanału Kula, robi się spokojniej. Trasa prowadzi dalej wokół jeziora Niegocin aż do portu w Giżycku. Dla krótkodystansowców jest 18-kilometrowa trasa wokół jeziora Gołdopiwo. Dla średnio zaawansowanych – szlak z Krutyni do Leśniczówki Pranie, gdzie tworzył Konstanty Ildefons Gałczyński. Prawdziwą wyprawą – połączoną ze zwiedzaniem bunkrów i śluz Kanału Mazurskiego – będzie wypad z Giżycka, przez Sztynort, do Węgorzewa. [+] Można odpocząć od jazdy, kąpiąc się w jeziorach. [-] Część trasy prowadzi bardzo ruchliwymi drogami. 4. U podnóża Tatr Fot. Shutterstock Trasa: Łysa Polana – Murzasichle – Zakopane– Gubałówka – Witów – Wielka Krokiew – Łysa - Polana Dystans: 67,4 km Czas: 1–2 dni Tatrzańska pętla prowadzi przez Murzasichle do Zakopanego, potem ze szczytu Gubałówki zaczyna się zjazd łagodnym górskim grzbietem do Witowa. Dalej przez Kiry do Zakopanego. Ale jeszcze na przedmieściach trzeba skręcić w prawo – do Chaty Sabały. Dom legendarnego górala można zwiedzić, a następnie Krzeptówkami dojechać pod skocznię narciarską Wielka Krokiew. [+] Trasa jest dla wymagających. [-] Sporo przewyższeń, trzeba mieć dobrą kondycję. 3. Ucieczka do lasu Fot. Arkadiusz Wojtasiewicz / Agencja Gazeta Trasa: Tuchola – Cekcyn – Wierzchucin– Tleń – Czersk – Odry – Swornegacie - Chojnice – Rytel – Fojutowo – Raciąż – Tuchola Dystans: ok. 202 km w zależności od wybranych tras Czas: 4–5 dni W czworokącie między Tucholą, Czerskiem, Cekcynem i Tleniem w środku lasu można natknąć się na stare ewangelickie cmentarze, pogańskie kamienie kultowe, zagubione wśród drzew czyste jeziorka. W Borach trzeba posmakować miodu, dziczyzny, piwa i ryb z rzek Brdy oraz Wdy. [+] Wspaniała przyroda, mało turystów. [-] Wiele leśnych dróg jest bardzo piaszczystych i trudnych. 2. Puszcza pełna tajemnic Fot. Shutterstock Trasa: Hajnówka – Puszcza Białowieska – Hajnówka Dystans: ok. 200 km w zależności od trasy Czas: 3 dni Na Podlasiu są szlaki łatwe, jak Białowieża – Hajnówka, gdzie po drodze zobaczyć można rezerwat pokazowy żubrów i średniowieczne kurhany. Na szlaku Białowieża – Topiło turyści znajdą aż cztery rezerwaty przyrody. Na 80-kilometrowej pętli Hajnówka – Puszcza – Hajnówka czekają na rowerzystów m.in. drewniane prawosławne cerkwie. Warto też przejechać malowniczym Szlakiem Dębów Królewskich. [+] Natura na dłoni. [-] Długie odcinki trasy w samotności. 1. Z Gdańska na Hel Fot. Shutterstock Trasa: Trójmiasto – Puck – Chałupy – Kuźnica – Jastarnia – Jurata – Hel – Gdańsk Dystans: 100 km, powrót: prom Czas: 2 dni. przejazd Gdańsk – Hel 5–6 godz. Trasa zaczyna się przy dworcu PKP w Gdańsku. Nadmorska ścieżka rowerowa ciągnie się aż do klifów Orłowa w Gdyni. Tu trzeba się wspiąć uliczkami na wzgórze orłowskie i przejechać przez przemysłową część Gdyni, dalej przez pola aż do Pucka. Szlak zjeżdża nad Zatokę i prowadzi do nasady Półwyspu Helskiego. Ostatni odcinek to kompleks leśny Mierzei. [+] Jazda nad morzem. [-] Odcinek z Gdyni do Pucka mało ciekawy
Rowerem przez Polskę. Poznaj trasy, które pokochali finaliści Turystycznych Mistrzostw Blogerów
Jeśli kochasz rowerowe wyprawy, koniecznie powinieneś poznać te dwie trasy! Finaliści Turystycznych Mistrzostw Blogerów dzielą się z czytelnikami relacjami z najbardziej malowniczych szlaków. Ola i Marek z bloga Bałkany Rudej zabiorą nas w drogę przez Świętokrzyskie, a Marta z bloga Podróżniczo pokaże nam Szlak Stu Jezior.
Olka Zagórska-Chabros i Marek Chabros wspólnie prowadzą bloga balkanyrudej.pl. W ramach TMB postanowili pokazać obserującym ich internautom wyjątkowy szlak rowerowy - Świętokrzyskie Green Velo. „Kiedy okazało się, że będziemy reprezentować województwo świętokrzyskie w Turystycznych Mistrzostwach Blogerów, od razu wiedzieliśmy, że musimy wpleść w nasze działania jakiś rowerowy wątek. Po niezbyt intensywnej burzy mózgów doszliśmy do wniosku, że ciekawym pomysłem może być Świętokrzyskie Green Velo, które zaczyna się w Końskich, a kończy w Sandomierzu (a zasadniczo kawałek za miastem). Przechodzi więc z północnej do południowo-wschodniej części województwa, pokazując dość przekrojowo potencjał regionu” - piszą autorzy. Wschodni Szlak Rowerowy Green Velo – jak brzmi jego pełna nazwa - to blisko 200 kilometrów trasy wiodącej przez malownicze krajobrazy i ciekawe miejscowości. „Z Grzymałkowa pojechaliśmy do Pępic, w których na chwilę zjechaliśmy z Green Velo. A wszystko po to, by wjechać na znany nam od wielu lat punkt widokowy (…). Rozciąga się stamtąd naprawdę rozległa panorama. Widać Miedzianą Górę, Kielce z górą Telegraf, Chęciny (musi być dość dobra widoczność), kościół w Chełmcach” - piszą Olka i Marek. Te i inne widoki z trasy możecie zobaczyć w naszej galerii. Szlak Stu Jezior „Krainą Wielkich Jezior nazywane są Mazury. Ale niewielu z nas wie, że Wielkopolska też ma swoją Krainę 100 Jezior. Właśnie dlatego zdecydowałam się poznać ją bliżej i wybrałam się na wyprawę rowerową Szlakiem Stu Jezior” - pisze Marta Muszyńska, autorka bloga podróżniczo.pl. Szlak Stu Jezior ma około 110 km długości i ciągnie się od Poznania do Międzychodu. Jego najpiękniejsze odcinki prowadzą przez Pojezierze Międzychodzko-Sierakowskie, zwane właśnie Krainą 100 Jezior. Ale na szlaku znajdziemy nie tylko jeziora i przyrodę, mijane miejscowości mają bogatą historię i architekturę. „Pięć kilometrów dalej warto zrobić kolejny postój, aby choć na chwilę zatrzymać się w miejscowości Żydowo. Jej początki sięgają 1383 roku, kiedy to wieś należała do Sędziwoja – kasztelana nakielskiego. Wywodziło się stąd rycerstwo Nałęcze, które przyjęło odmiejscowe nazwisko Żydowskich” - pisze Marta. Fotografie historycznych zabytków oraz krajobrazów rozciągających się wzdłuż szlaku znajdziecie w naszej galerii. Te i inne szlaki możecie zobaczyć na stronie Turystycznych Mistrzostw Blogerów.
Wyprawa rowerem wzdłuż Wisły. 500 km przygody życia
A gdyby tak pojechać rowerem z Warszawy do Gdańska? 500 km w sześć dni, bez specjalistycznego sprzętu. "Mój rower ma prawie 30 lat. Wygrzebałem go z piwnicy. Nikt, komu zależy na osiągach, nawet by na niego nie spojrzał" - pisze Michał Głombiowski.
Jadę rowerem wzdłuż Wisły, z Warszawy do Gdańska. Mam do przebycia 500 km w sześć dni. Mój rower, szosówka z oponami zmienionymi na 2,8-centymetrowe „przełajówki”, ma prawie 30 lat. Wygrzebałem go z piwnicy. Nikt, komu zależy na osiągach, nawet by na niego nie spojrzał. GPS stara się wybrać jak najmniej uczęszczane drogi. Uciekam na lewy brzeg, omijając drogę krajową. Na wiejskich asfaltowych ulicach jest pusto i można jechać środkiem jezdni. W niedzielę brzegi rzeki przejmują ludzie spragnieni słońca. Teren jest płaski, a Wisła leje się delikatnie, rozdzielając na warkocze piaszczystych łach. W Wyszogrodzie zdaje się być punktem odniesienia codzienności. Patrzę na rzekę ze skarpy, jak znika pod stalowym mostem. U podnóża góry, tuż przy wodzie, biegnie promenada, na której skupia się niedzielne życie miasta. Rzeka-jezioro Jadąc, szukam wzrokiem Wisły. Skrzy się pomiędzy drzewami. Czasami o jej obecności świadczą jedynie przeciwpowodziowe wały. Chwilami oddalam się od niej na kilkadziesiąt kilometrów. Wjeżdżam w rozpalone upałem sosnowe lasy. Dukty są suche jak pieprz i zasypane piachem. Rower w nim grzęźnie i muszę go prowadzić. Trwa to w nieskończoność. Za Płockiem rzeka zmienia się w jezioro. W 1970 r., gdy zbudowano zaporę we Włocławku, Wisła na długości niemal 60 km stała się największym sztucznym zbiornikiem w Polsce. Pod wieczór stoję na molo przy hotelu i patrzę na rozhuśtaną wiatrem powierzchnię wody. Wiślana rzeczywistość, której byłem wcześniej świadkiem – łagodny nurt, piaszczyste łachy, zarośnięte brzegi – zmieniła się w akwen otoczony ośrodkami wypoczynkowymi, żeglarską infrastrukturą i nowoczesnymi portami. Z Torunia do Chełmna jest jedynie 50 km. To najkrótszy odcinek na trasie. Kręcę bez pośpiechu, korzystając z drogi rowerowej do Unisławia. To szlak wytyczony po nasypie kolei wąskotorowej, w oddaleniu od dróg i ulic, przecinający asfaltem olchowe lasy, pastwiska z oczkami wody, nad którym stoją w bezruchu, rozrzucone niczym na obrazie Breughla, krowy przeżuwające trawę. Przystaję na peronach i dworcach zamienionych w altanki dla rowerzystów i gryzę energetyczne batony. By wjechać do Chełmna, muszę się wspiąć na strome zbocze, lawirując między przechodniami. Gdy zsiadam z roweru na głównym placu miasta, nogi nawykłe do obrotowego ruchu nie do końca rozumieją, czemu mają teraz stawiać kroki – idę więc pokracznie i wolno. W Grudziądzu pogoda gwałtownie się zmienia. Nadciąga burza. Ciemne chmury zalewają miasto potokami wody. Przeczekuję w kawiarni, śledząc w aplikacji pogodowej ruchy frontów atmosferycznych. Kolejne godziny – gdy kieruję się na Kwidzyn – przypominają ruchy skoczka szachowego na planszy. Staram się wpasować pomiędzy burzami. Koryguję trasę, szukając okienek pogodowych, ale to na nic – przed kolejnymi deszczami chowam się na przystankach autobusowych. Rzeka kryje się za wałem. Jego szczytem biegnie droga wyłożona nierównymi płytami, wybieram więc idącą niżej gruntówkę. To błąd. Nagle ziemia zmienia się w czerwoną glinę. Zeskakuję z roweru, chcąc go przeprowadzić, ale jest już za późno. Lepka maź oblepia koła. W ciągu kilkudziesięciu sekund kilogramy błota zapychają napęd i koła, które przestają się kręcić. Rower staje się nieruchliwym żelastwem, które zbiera każdy centymetr gliny. Przebycie trzystu metrów tej ścieżki zajmuje mi pół godziny. Kolejne pół schodzi na oddłubywaniu zwałów błota, uwalnianiu ramy i kół na tyle, by można było w ogóle ruszyć. Do końca dnia słucham pisków i trzasków dobiegających z napędu, łańcucha, hamulców... Wodna symbioza Do Tczewa sunę drogami kreślącymi linie po rozlewisku Wisły. W mieście przysiadam nad wodą. Wisła jest tu już szeroka, a jej nurt spokojny, jakby wydoroślała i się ustatkowała. Brzegi spina nieczynny od lat most. Zaczęto go budować w 1851 r. i wówczas był najdłuższym mostem w Europie (837,3 m). Wsparty na sześciu przęsłach został przyozdobiony neogotyckimi wieżami. Ekipy remontowe stopniowo przywracają mu świetność. Samo miasto wydaje się jednak wciąż od Wisły odseparowane, oddzielone od niej ruchliwymi ulicami i torami. To pęknięcie sprawia nienaturalne wrażenie – przeznaczeniem nadrzecznych miast jest przecież symbioza z naturą. Prowadzi mnie jednostajny szum wody. Gdy decyduję się jechać lewym brzegiem, zastępuje go ryk samochodów. Sugerowana droga rowerowa okazuje się paskiem pobocza na zatłoczonej jezdni. Z perspektywy siodełka ruch samochodowy jest szaleństwem. Rozpędzona masa metalu mija mnie o centymetry. Uciekam w bok, przez co wjeżdżam do Gdańska jakimiś zapomnianymi groblami, o których istnieniu nie miałem pojęcia, mimo że znam to miasto jak własną kieszeń. Przejechałem 500 km. Spłynąłem na rowerze z głębi kraju, przez równiny obsiane żytem, rozpalone słońcem sosnowe lasy, nitki ciemnego asfaltu, wprost do naszego największego portu handlowego. Tuż obok Wisła z cichym pluskiem znika w Bałtyku.
Rowerem po Grecji. Sprawdź te szlaki EuroVelo [PRZEGLĄD]
Dla wielu osób rowerowe wojaże to niewątpliwe jeden z najprzyjemniejszych sposobów aktywnego wypoczynku. To również doskonały sposób na odkrywanie wspaniałych przyrodniczych skarbów i bogactwa kulturowego różnych regionów.
Owo poczucie wolności, niczym nieskrępowanej swobody i radości, jakie daje zwiedzanie świata z wysokości siodełka sprawia, że w ostatnich latach coraz więcej osób wybiera ten sposób spędzania wolnego czasu a rowerowe eskapady stały się swoistym wyznacznikiem nowego rodzaju podróżniczej kultury. Grecja to świetny kierunek dla wielbicieli rowerowych przygód. Dobra pogoda, piękno śródziemnomorskich krajobrazów, niezwykle bogata historia i niezliczone zabytki – wszystko to sprawia, że rowerowe wakacje w Grecji z pewnością zadowolą nawet najbardziej wymagających cyklistów. Trasy rowerowe w Grecji należą do jednych z najciekawszych i najbardziej malowniczych na świecie. Część szlaków jest dość wymagająca ze względu na górzysty teren ale jest równie dużo tras, które są łatwo dostępne. To co je łączy, to fakt, że wszystkie są wyjątkowo piękne. Niezależnie od tego, czy motywuje was chęć sprawdzenia swych sił czy po prostu ciekawość świata i pragnienie obcowania z pięknem przyrody, przekonacie się, że Grecja ma do zaoferowania idealne warunki do uprawiania turystyki rowerowej. Czy wiecie, że… Przez terytorium Grecji przebiegają trzy europejskie szlaki rowerowe (szlaki EuroVelo* o oznaczeniach EV8, EV 11 i EV 13) które czekają, by je odkryć. Z zachodu na wschód biegnie tak zwany Szlak Śródziemnomorski o oznaczeniu EV8 i łącznej długości 5.388 kilometrów. Szlak ten zaczyna się w Kadyksie w hiszpańskiej Andaluzji i ciągnie się aż do Grecji, gdzie przebiega przez położoną na zachodzie Igumenitsę i kończy się w Atenach. Z północy na południe rozciąga się szlak EV11 o łącznej długości 5.946 kilometrów. Początkiem tej trasy jest Przylądek Północny w Norwegii a w Grecji biegnie on przez Saloniki i kończy się w stolicy kraju. Powstały niedawno szlak EV13 o długości 6.800 kilometrów rozpoczyna się w północnej Norwegii, tuż przy granicy z Rosją i łączy Ocean Arktyczny i Morze Barentsa z Morzem Czarnym. Szlak ten przecina Grecję dwukrotnie: na odcinku pomiędzy Promachonas a miejscowością Eksochi oraz pomiędzy miejscowościami Kiprino i Kastanies, prowadząc wzdłuż biegu rzeki Arda. Zapraszamy Was, by poznać bliżej odcinki szlaków EuroVelo które biegną przez piękną Grecję! Europejski szlak rowerowy - EuroVelo 8 Trasa zaczyna się w obmywanym przez kryształowe wody Morza Jońskiego Epirze i biegnie przez piękne portowe miasto Igumenitsa, miejscowości Syvota, Parga i Preveza oraz malownicze tradycyjne wioski takie jak Zalogo, Souli i Zagori. Podążając dalej na południe dotrzecie do niezwykle ciekawego przyrodniczo Parku Narodowego Messolonghi - Aitoliko Lagoons. Warto zobaczyć też deltę rzeki Acheloos i Evinos oraz piękne wyspy Echinades. Jadąc dalej, przejedziecie przez most Antirrio-Rio i znajdziecie się na Peloponezie. Warto zatrzymać się w Patras, głównym mieście półwyspu, które słynie z największych w Grecji parad karnawałowych urządzanych tu od około 180 lat. Droga wiedzie wzdłuż wybrzeża przez urokliwe miejscowości takie jak Ksylokastro i dalej przez starożytne miasto Sykion ku Kiato aż do Koryntu i słynącej ze swych termalnych źródeł nadmorskiej miejscowości Loutraki. Kolejnymi ciekawymi punktami na trasie są miejscowości Megara oraz słynna Elefsina, gdzie odbywały się znane nam z lekcji historii misteria eleuzyjskie - jedno z najważniejszych świąt religijnych starożytnej Grecji. Warto odwiedzić tutejsze muzeum i stanowisko archeologiczne z pozostałościami jednego z najważniejszych ośrodków kultu religijnego starożytności. W drodze do greckiej stolicy nie można też przegapić wpisanego na listę światowego dziedzictwa UNESCO bizantyjskiego klasztoru Dafni. Najlepszym zakończeniem podróży będzie z pewnością odwiedzenie Akropolu w Atenach. Europejski szlak rowerowy – EuroVelo 11 Trasa szlaku wiedzie z północno-wschodnich rubieży Norwegii aż do słonecznej Hellady. Grecka część szlaku rozpoczyna się w regionie Macedonii Środkowej w granicznej miejscowości Evzonoi, gdzie rzeka Axios przecina dolinę Paeonia której naturalne piękno sławił już Homer oraz inni starożytni poeci i filozofowie. Jadąc dalej, warto zobaczyć też słynny szlak winny Gumenissa i spróbować jednego z wyśmienitych win produkowanych w tym regionie. Kontynuując naszą podróż trafiamy do miejscowości Pella, stolicy starożytnego państwa macedońskiego i jednego z najbardziej wpływowych politycznie, gospodarczo i kulturowo ośrodków starożytnej Grecji. Następny przystanek to Saloniki- drugie co do wielkości miasto Grecji i najważniejszy ośrodek miejski na północy kraju. Zobaczyć tu można wspaniałe zabytki kultury wczesnochrześcijańskiej i bizantyjskiej. W Salonikach znajduje się aż 15 obiektów które wpisane zostały na listę światowego dziedzictwa UNESCO. To nadmorskie miasto urzeka odwiedzających swą wielowiekową historią, kulturowym bogactwem i wspaniałą atmosferą. Warto też poświęć trochę czasu na wizytę w Agion Oros - największej wspólnocie klasztornej Grecji.Ten, mieszczący się na górze Athos, kompleks klasztorów, wpisany na listę UNESCO, robi naprawdę niesamowite wrażenie. Kierując się dalej na południe, trafiamy do miejscowości Vergina i jednego z najsłynniejszych stanowisk archeologicznych Grecji – starożytnego miasta Aigai (również wpisanego na listę światowego dziedzictwa UNESCO). Podziwiać tu można królewskie grobowce macedońskie z których najbardziej znany jest z pewnością grobowiec króla Filipa II Macedońskiego. Droga ciągnie się przez kolejne, przesiąknięte historią miejsca- ruiny starożytnego miasta Pydna oraz położone u stóp Olimpu stanowisko archeologiczne Dion. Kierujemy się na południe, ku wpisanym na listę światowego dziedzictwa UNESCO monastyrom Meteory i dalej w kierunku miast Larisa i Volos. Oba te miasta uważane są za najbardziej przyjazne cyklistom. Volos położone jest w centralnym punkcie Zatoki Pagasyjskiej, u podnóża masywu górskiego Pelion. Zgodnie z mitologią, to właśnie tu, na porośniętych bujną roślinnością zboczach, istniała niegdyś kraina centaurów. Warto skosztować wyrabianego tu od wieków winnego destylatu zwanego tsipuro i podawanych do niego tradycyjnych przekąsek. Kontynuujemy naszą podróż, kierując się wciąż na południe, by dotrzeć do sławetnych Termopil, gdzie dzielni greccy wojownicy, dowodzeni przez króla Leonidasa ze Sparty, stawili czoła perskim najeźdźcom. Jedziemy dalej przez znane nam z lekcji historii Teby i Elefsinę i docieramy do Attyki, gdzie czeka nas jeszcze wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO klasztor Dafni i oczywiście ateński Akropol. Europejski szlak rowerowy – EuroVelo 13 Grecki odcinek szlaku, biegnący wzdłuż linii która dzieliła niegdyś Europę Żelazną Kurtyną, jest stosunkowo krótki, ale wyjątkowo ciekawy. Trasa ciągnie się przez dawny „obszar nadzorowany” – niegdyś najeżony zasiekami pas wzdłuż granicy grecko-bułgarskiej. W okresie zimnej wojny nie wolno było posiadać tu ziemi ani poruszać się samochodem na tym terenie. Przejazd przez ten 25 kilometrowy pas ziemi był możliwy tylko po okazaniu specjalnego paszportu wojskowego. Trasa szlaku EuroVelo 13 wiedzie przez 20 państw a jej grecka część zaczyna się na przejściu granicznym Promachonas, nieco na północ od pięknego Parku Narodowego jeziora Kerkini, prawdziwej gratki dla miłośników dzikiej przyrody. Jadąc dalej, wzdłuż linii umocnień znanych z historii jako tzw. Linia Metaxasa docieramy do twierdzy Lisse, ostatniego punktu pierwszej części trasy która wiedzie przez Grecję. Tu, we wsi Exochi szlak opuszcza greckie terytorium by powrocić w dystrykcie Evros, na przejściu granicznym w miejscowości Zoni Kyprinou. Tu, w pobliżu wioski Kastanies, nad brzegiem rzeki Ardas, każdego lata odbywa się festiwal muzyczny i liczne wydarzenia kulturalne przyciągające tu rzesze młodych ludzi. Trasa ciągnie się dalej aż do granicznej miejscowości Adrianopolis i kończy swój bieg na wybrzeżu Morza Czarnego. Szlaki EuroVelo - warto wiedzieć: *Europejska sieć szlaków rowerowych to projekt Europejskiej Federacji Cyklistów (EFC) mający na celu stworzenie wysokiej jakości sieci tras rowerowych łączących całą Europę. Szlaki te mają sprzyjać rozwojowi turystyki rowerowej na całym kontynencie. Budowane są w oparciu o już istniejącą sieć lokalnych, regionalnych oraz krajowych ścieżek i tras rowerowych, łącząc je w jeden system. Całkowita długość szlaków ma wynosić ponad 70 tysięcy km. Więcej informacji na temat greckich odcinków EuroVelo dostępnych jest na oficjalnej stronie internetowej: http://eurovelo.gr/el/ Artykuł powstał we współpracy z Grecką Narodową Organizacją Turystyczną w Polsce: http://www.visitgreece.gr
Jeśli kilka dni na rowerze, to właśnie tutaj. Przez Suwalszczyznę szlakiem Green Velo
Trasa Green Velo wiedzie przez lasy, między jeziorami, po łagodnych wzgórzach Suwalszczyzny. Ten sielski obrazek można oglądać bez końca!
Sielski obrazek Startuję we wsi Bolcie. Wieje chłodny, przyjemny wiatr. Teren trudno określić płaskim, jednak rower z wypożyczalni w Starym Folwarku okazuje się w mojej wyprawie solidnym partnerem. Co ważne, zwłaszcza na trasie takiej jak ta wiodąca przez lasy, między jeziorami Suwalszczyzny. Przede mną kilka zakrętów i nieco wzniesień. Droga wije się po łagodnych odkrytych wzgórzach, a na horyzoncie urzeka malownicza mozaika pól i widok kilku człapiących bocianów, które nie zdążyły jeszcze wyruszyć w daleką podróż do Afryki. Choć znam na pamięć ten sielski obrazek, mogę oglądać go bez końca. Dojeżdżam do Wiżajn, w których nad jeziorem wygrzewa się kilku turystów. Idealny punkt na krótki wypoczynek. W okolicy, w kilku wiejskich gospodarstwach, własną i niepowtarzalną metodą miejscowi produkują sery zagrodowe. Śmietankowe, mieszane z ziołami, o głębokim smaku i zapachu. Zresztą nad tutejszą kuchnią warto pochylić się nieco dłużej. Ponieważ okolica zamieszkała jest przez mniejszość litewską (w gminie Puńsk Litwini stanowią ponad 80 proc. mieszkańców), serwowane w okolicznych restauracjach potrawy nierzadko zaskakują różnorodnością i nawiązaniami do wielu wschodnich tradycji. Na większy głód polecam czebureki (tatarskie pierogi z mięsnym nadzieniem), na mniejszy – kibiny (karaimskie pierożki z kruchego ciasta). W mieście Konopnickiej Skraj Suwalskiego Parku Krajobrazowego i zachodni brzegi jeziora Hańcza, najgłębszego jeziora w Polsce, którym wiedzie Green Velo, zapewniają wyjątkowe obrazy. Ot, choćby taka „polska Fudżijama”, czyli Góra Cisowa, stożkowate wzgórze o wysokości 256 m. Miejscowi wierzą, że wieki temu została usypana przez ludzi. Doświadczeni cykliści mogą spróbować wjechać na nią swym jednośladem. Ja daję za wygraną – zeszłam z roweru, wybierając spacer. Widok ze szczytu na niemal cały park krajobrazowy wręcz onieśmiela. Wracam na właściwą trasę. Stąd już tylko kilkanaście minut pedałowania do opanowanych przez krasnoludki Suwałk. Nietrudno spotkać małych gospodarzy rodzinnego miasta Marii Konopnickiej. Wystarczy schylić głowę i dobrze się rozglądać. Stoją przed wejściem do aquaparku, w pobliżu fontanny przed Suwalskim Ośrodkiem Kultury, chowają się w parku w samym sercu miasta. Jeden z nich wdrapał się nawet na słup latarni przy ul. Chłodnej. Figurek jest w sumie 10. Przejechanie Szlaku Krasnali z bajki O sierotce Marysi i Krasnoludkach to nie tylko frajda dla dzieci. Dorosłym daje możliwość poznania najciekawszych miejsc na tutejszej mapie. Choć Suwałki są największym miastem północnej części województwa podlaskiego, nie mają nic wspólnego z metropolią czy betonową dżunglą. Pozostają kameralnym, przyjemnym miastem, w którym czas płynie raczej leniwie. Wigry Jeszcze spokojniej jest nad Wigrami, do których prowadzi mnie mój rowerowy szlak. Otoczone ramionami Wigierskiego Parku Narodowego jezioro przy bezchmurnej pogodzie przypomina zwierciadło, w którym odbija się zgrabna sylwetka klasztoru Kamedułów. Na wodzie bujają się kolorowe kajaki. Zewsząd słychać rytmiczny, uspokajający niczym mantra plusk wioseł. Nad taflą jeziora jak małe latawce krążą ważki, a na gałęziach zwalonych drzew siedzą kormorany. Rozstawione przy zielonym pomoście stragany uginają się pod ciężarem słoików ze świeżym miodem, marynowanymi kurkami z okolicznych lasów czy butelek z lokalnym piwem. Paleta barw, zapachów i smaków jest ogromna. Na kolację wracam do Starego Folwarku. Czekają na mnie świeżo złowiona sielawa i wielkie niczym pociski kartacze. Nie należą do dań dietetycznych, ale kto by się tym przejmował. Po to mam rower, aby spalić nadprogramowe kalorie. Warto wiedzieć ■ Nocleg Zacisze nad Wigrami, Rosochaty Róg 14 k. Krasnopola. Dla gości gospodarze przygotowują domowy chleb na zakwasie, wędzą ryby, pieką sękacza i smażą naleśniki. ■ Jedzenie Nie można stąd wyjechać bez spróbowania kartaczy. To pękate ziemniaczane kluski nafaszerowane mięsem i skąpane w skwarkach. W kartach dań znajdziemy też ryby (sieja i sielawa), chłodnik w wielu odsłonach, barszcz z kibinem i świńskie uszy na ciepło – do piwa. ■ Green Velo Wschodni Szlak Rowerowy to ponad 2 tys. km specjalnie wytyczonej i oznakowanej trasy, która wiedzie przez pięć województw: warmińsko-mazurskie, podlaskie, lubelskie, podkarpackie i świętokrzyskie. 141 km szlaku prowadzi przez Suwalszczyznę. Marta Legieć
DOLCE VITA! Czyli dlaczego kochamy Włochy.
Nigdy nie zapomnę tego smaku, smaku lodów truflowych, które kupiłam w małej lodziarni przy fontannie di Trevi w Rzymie. Były kremowe, aksamitne i tak gęste, że malowały moje usta na czekoladowo. Od tamtej pory to mój ulubiony deser. Włosi szczycą się, że nie tylko wymyślili lody (pochodzą z Chin), ale też że nauczyli Europę gotować i cos w tym jest. Pizza, spaghetti, ravioli, tiramisu, ricotta, gnocchi, carpaccio, panna cotta, lazanie, mozarella – już na same hasła większość z nas robi się głodna; to chyba najbardziej popularne dziś dania nad Wisłą. Ale Włochy to nie tylko wyśmienita kuchnia i doskonałe wino. To cały styl życia, który narodził się w miejscu absolutnie unikatowym. Możemy narzekać, że Rzym jest zatłoczony, brudny, gorący, ale włócząc się jego ulicami, mamy świadomość, że nigdzie indziej nie wydarzyło się tak wiele. Włochy mają aż 52 miejsca wpisane na listę UNESCO – czyli więcej niż jakikolwiek inny kraj, w Bolonii nadal działa najstarszy na świecie uniwersytet, to tutaj rodzili się geniusze: Michał Anioł czy Leonardo da Vinci, florenckie muzea i kościoły mają więcej dzieł sztuki niż jakiekolwiek inne miasto na świecie. Zaczynając tę wyliczankę, trudno mi ją skończyć, gdyż właściwie całe Włochy to jeden wielki zabytek, a każdy region wart jest zobaczenia. Dlatego to wydanie Travelera poświeciliśmy właśnie Italii. Włochami nie można się ani nasycić, ani znudzić. Agnieszka Franus REDAKTOR NACZELNA TEMAT NUMERU | WŁOCHY. 15 PRZEBOJOWYCH PODRÓŻY Wiesz, dokąd Włosi jeżdżą na wakacje? Niedaleko! Słowami swojej przewodniczki Zuzanna O’Brien rozpoczyna tekst o Ligurii („Włoski rogalik”). Coś w tym jest. W tym kraju o kształcie buta wszędzie, od samego czubka aż po krawędź cholewki, trafia się na widoki i zabytki. Ukochany przez artystów, uwieczniony przez kinematografów i uświęcony przez papieży Rzym to najbardziej oczywisty (i konieczny!) przystanek na trasie włoskich wakacji („Obraz goni obraz”, Iza Klementowska). Wieczne Miasto, podobnie z resztą jak Mediolan, Florencja czy Cinque Terre to miejsca, których splendoru i uroku nie są w stanie przyćmić nawet tłumy turystów. Ale Włochy zachwycają również tych, którzy trzymają się z daleka od najbardziej wydeptanych szlaków. Warto oderwać wzrok od przewodnika i dać się ponieść polnym drogom i labiryntom uliczek Kalabrii, Sycylii czy regionu Marche. Głosy i gesty mieszkańców od razu nabierają ekspresji, potrawy serwowane przez gospodynie smaku, a tradycje wyrazistości. ETYKA PODRÓŻNIKA | PLANETA ALBO PLASTIK Ponad 8 mln ton plastiku każdego roku trafia do naszych oceanów i niestety turystyka ma w tym swój udział. Aż 80 % ruchu turystycznego odbywa się właśnie do regionów nadmorskich, a wiele spośród państw, które coraz chętniej wybieramy na wakacyjny kierunek, nie jest odpowiednio przygotowana do zarządzania odpadami. Pływającego w oceanach plastiku nie da się już odłowić. Jedyne, co możemy zrobić to przestać go tam dostarczać. (…) Ekologia to nie kaprys, a życiowa konieczność. – czytamy w tekście Ludwiki Włodek „Wakacje z plastiku”. POLSKA JEST NAJFAJNIEJSZA | MAZURY. JEZIORO ŁUKNAJNO Zaledwie kilka kilometrów od turystycznych Mikołajek znajduje się prawdziwa enklawa dzikiej natury, Jezioro Łuknajno. Ustanowienie na jeziorze rezerwatu przyrody wyłączyło ten teren z aktywności turystycznej i uczyniło z niego raj dla ornitologów. Jest to jedna z największych ostoi ptactwa wodnego w Polsce. („Ptasi raj”, Michał Głombiowski). 130 LAT EKSPLORACJI | Z SYBERII DO KANADY NA PIECHOTĘ W 2001 roku Norweg Borge Ousland wprawił świat w osłupienie. Przeszedł samotnie 1800 kilometrów z rosyjskiej Syberii do Kanady, po drodze zahaczając o Biegun Północny. Większość trasy wiodła przez lodową pokrywę Oceanu Arktycznego. INDEKS GŁÓWNYCH TEMATÓW | Iran, Portugalia, Górna Austria, Apulia, Mediolan, Trydent, Emilia-Romania, Kalabria, Liguria, Neapol, Toskania, San Marino, Marche, Sycylia, Rzym, Umbria, Friuli – Wenecja Julijska, Mazury – Jezioro Łuknajno, Nysa Kłodzka, Test hamaków, Kanu do Berlina, Z Syberii do Kanady na piechotę. Poznaj ofertę prenumeraty: prenumerata.national-geographic.pl/
Przygoda, wiatr we włosach, bliskość natury. Doceniamy podróżowanie rowerem i z przyjemnością odkrywamy, że również w Polsce znajdziemy niezwykłe (w tym międzynarodowe) szlaki rowerowe. Wybraliśmy 6, naszym zdaniem, najlepszych szlaków.
1. Eurovelo Ev10, Wybrzeże Bałtyku Bardziej znany jako szlak R10. Poprowadzony jak najbliżej brzegu morza (jeśli się tylko dało), często szutrowymi drogami. 2. Karpacki Szlak Rowerowy, Małopolska Biegnie przez Piwniczną-Zdrój, Muszynę i Nowy Sącz, ma odgałęzienia, np. do Wieliczki. W sumie 600 km. 3. Wiślana Trasa Rowerowa, wzdłuż Wisły Obecnie istnieje tylko odcinek i na razie wytycza się szlak samemu. Asfaltowa ścieżka ma biec wałem przeciwpowodziowym. Zapowiada się imponująco: ma stanowić najdłuższą trasę rowerową w Polsce, łączącą Beskidy z Bałtykiem. 4. Szlak Bursztynowy, z Polski do Chorwacji Inaczej R9 lub EuroVelo EV9. Od Gdańska, przez Poznań, Wrocław, do Paczkowa na granicy polsko-czeskiej i dalej do miasta Pula w Chorwacji. 5. Nadbużański Szlak Rowerowy, wzdłuż Bugu Z Janowa Podlaskiego, przez Włodawę, do Hrubieszowa, w sumie 288 km. Różnorodność kultur, zabytków i przyrody. 6. Green Velo, ściana wschodnia Inaczej Wschodni Szlak Rowerowy. Jest dopiero w fazie projektów i realizacji, ma przebiegać ścianą wschodnią przez pięć województw. Założenie ciekawe, tereny – piękne.
Od pewnego czasu trudno sobie wyobrazić życie bez Google Maps. Do tej pory umożliwiały nam planowanie "podglądanie" konkretnych ulic, planowanie podróży samochodem lub na piechotę, teraz będzie można sprawdzić także trasy rowerowe
W poniedziałek firma Google oficjalnie ogłosiła, że usługa Google Maps zostanie rozszerzona o kolejne funkcje. Mieszkańcy poszczególnych miast Europy (a tym Niemcy, Francja, Polska, Irlandia, Luxemburg, Liechtenstein) będą mogli skorzystać z tras rowerowych. Do tej pory nie było najmniejszych problemów z wytyczaniem tras, które można przebyć pieszo lub samochodem. Gorzej, gdy wsiadaliśmy na rower. Z tego względu, że coraz częściej wyruszamy dotąd nieznane nam tereny na rowerze, Google przygotował gotowe trasy. To zbiór doświadczeń aktywnych użytkowników korzystających z Kreatora Map. Wygląda na to, że wszystko zostało przygotowane bardzo dokładnie. Wskazówki są szczegółowe, Google uwzględnił nawet miejsca, po których nie można jeździć - tam dostajemy wskazówkę "przeprowadź rower". Podczas określania czasu dojazdu brane są pod uwagę takie czynniki jak rodzaj nawierzchni, po jakim się poruszamy oraz różnice wzniesień. Co więcej proponowane trasy omijają ruchliwe ulice i kierują raczej na ścieżki rowerowe. Trasy rowerowe będzie można wyznaczać zarówno na laptopie jak i w wersji mobilnej.