National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-12-04T09:00:11.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Droga do Bożego Narodzenia. Kiedy przypada adwent i jak się go obchodzi w Polsce i na świecie?
items: Ostatni mistrzowie katany w Japonii. Ginąca sztuka wykuwania samurajskich mieczy
items: Turcja chciała regulacji kebabów w Europie. Nie udało się - ostra reakcja Niemiec
items: W tym kraju parasol to coś więcej niż praktyczny przedmiot. Ma głęboką symbolikę
items: Zwyczaj, który przetrwał wieki. Mało kto wie, skąd się wziął
items: Nie tylko La Tomatina. Tu podczas bitwy oblewa się winem
items: „Poloneza czas zacząć!”. Jak taniec szlachty stał się tradycją studniówek
items: Swornegacie to styl życia. Ta wieś gra, tańczy i karmi jak dawniej
items: Szokująca Wielkanoc w Nowej Zelandii. Na krzyżach zawisły prawdziwe osoby
items: Obyczaje wielkanocne w Polsce. Wiesz, czym są bziuki i krzyżoki?
items: Nie tylko wierni chcą tu świętować Wielki Tydzień. Procesje przyciągają tłumy ze świata
items: To tu „rosną” największe palmy wielkanocne w Polsce. Żyrafy są przy nich tycie
items: Środa Popielcowa 2025 lada dzień. To dlatego data święta jest ruchoma
items: Dzień Świstaka. Willie nie dożył swojego święta. Władze miasta trzymały to w tajemnicy
items: Korrida jest brutalnym spektaklem, dla wielu anachronicznym. Walka z bykami to jednak element hiszpańskiej tożsamości
items: Badacze sprawdzili, jak reagujemy na wytatuowane twarze u ludzi. Kto jest najbardziej przychylny?
items: Gdyby nie Saturnalia, Boże Narodzenie mogłoby wyglądać zupełnie inaczej. Tak bawili się Rzymianie
items: To dlatego Maui z „Vaiany” ma tatuaże na całym ciele. Tak hit Disneya oddaje hołd kulturze Oceanii
items: Atrakcje Goudy: co warto zobaczyć w mieście znanym z sera?
items: Byłem w przyszłej Europejskiej Stolicy Kultury. Chemnitz ma wiele wspólnego z polską metropolią
items: Zamek Kliczków odrodził się niczym feniks z popiołów. Dziś to prawdziwy klejnot
items: Wierzenia Słowian – jakie były tradycje i wiara naszych przodków?
items: Festa dos Tabuleiros. Odwiedziliśmy jedno z najpiękniejszych portugalskich świąt
items: Traveler Extra 1/23
items: Boże Narodzenie na świecie. 5 świątecznych tradycji, które mogą zaskoczyć

Droga do Bożego Narodzenia. Kiedy przypada adwent i jak się go obchodzi w Polsce i na świecie?
type: item
date: 2025-12-04T08:59:20.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Historia
subject: Lifestyle
subject: boże narodzenie
subject: religie
subject: tradycje
subject: zwyczaje
description: Adwent to wyjątkowy okres w kalendarzu liturgicznym: czas oczekiwania na Boże Narodzenie i duchowego oczyszczenia. Obfituje w różnorodne tradycje, zarówno w Polsce jak i innych krajach. Inaczej obchodzą go katolicy, inaczej protestanci, a w kościele prawosławnym zastępuje go inny, choć podobny zwyczaj.
encoded: Spis treści: Kiedy przypada adwent i ile trwa? Tradycje i zwyczaje w Polsce – adwent w praktyce Adwent w różnych tradycjach chrześcijańskich Adwentowe symbole Kiedy zaczyna się adwent? To pytanie co roku zadają sobie miliony chrześcijan. Tygodnie poprzedzające Boże Narodzenie to czas szczególnych tradycji które, jak wszystkie zwyczaje, podlegają też zmianom. Przez wieki adwent zyskiwał nowe elementy, ale jego centralnym przesłaniem pozostaje oczekiwanie na przyjście Jezusa oraz odnowa duchowa, która ma pozwolić pełniej przeżyć święta Bożego Narodzenia. Kiedy przypada adwent i ile trwa? Adwent jest czasem ruchomym. W kościele katolickim zawsze obejmuje cztery niedziele przed Bożym Narodzeniem. W praktyce oznacza to, że jego początek może przypadać między 27 listopada a 3 grudnia. W 2025 roku ta pierwsza niedziela przypadła na 30 listopada. Adwent trwa do Wigilii Bożego Narodzenia, czyli 24 grudnia. Liczba dni adwentu co roku może się nieco różnić, w zależności od układu kalendarza. Tradycje i zwyczaje w Polsce – adwent w praktyce W Polsce to całe bogactwo tradycji, obchodzonych z różną intensywnością. Pojawiają się też nowe - np. kalendarze adwentowe są coraz popularniejsze i przywędrowały do nas z krajów protestanckich. Najważniejsze z polskich tradycji to: Roraty – msze święte odprawiane o świcie, najczęściej przed wschodem słońca. Dzieci i dorośli przynoszą ze sobą lampiony symbolizujące światło Chrystusa. W niektórych parafiach organizowane są konkursy na najpiękniejszy lampion roratni. Wieńce adwentowe – najczęściej wykonane z gałązek drzew iglastych, ozdobione czterema świecami. Co tydzień zapala się kolejną świecę, symbolicznie rozpoczynając kolejne etapy oczekiwania. Według tradycji świece symbolizują nadzieję, pokój, radość oraz miłość. Kalendarz adwentowy – kolorowe kalendarze z okienkami, za którymi kryją się słodycze lub cytaty biblijne. Dzieciom i dorosłym mają codziennie przypominać o istocie adwentu. Modlitwa i postanowienia adwentowe – wiele osób pode…

adwent-caba8a6.jpg
width: 4930
height: 3287

Ostatni mistrzowie katany w Japonii. Ginąca sztuka wykuwania samurajskich mieczy
type: item
date: 2025-10-12T08:01:05.000Z
creator: Ellen Himelfarb
subject: Historia
subject: broń
subject: japonia
subject: sztuka
subject: tradycje
description: Dawniej w Kraju Kwitnącej Wiśni działały tysiące rzemieślników wytwarzających tradycyjne miecze – katany. Dziś pozostało ich już tylko kilku.
encoded: W przebudowanej stodole, przy jednej z bocznych uliczek na japońskim półwyspie Tango, około 120 km na północ od Kioto, trzej mężczyźni pracują z ogniem. Wśród buchających płomieni, przy piecu osiągającym temperaturę 1300 st.C, Kosuke Yamazoe rytmicznie uderza 7-kilogramowym młotem w rozżarzoną stal. Na tle deszczu iskier opadających na glinianą podłogę Tomoyuki Miyagi pewnie trzyma szczypcami rozpalony metal i dołącza do rytuału uderzeniami mniejszego młotka. Obok, przy zadymionej ścianie, Tomoki Kuromoto parzy herbatę. To siedziba Nippon Genshosha – jednej z ostatnich na świecie kuźni wytwarzających samurajskie miecze, czyli katany. Umierający zawód Od setek lat miecznicy tworzyli ostrza dla japońskich wojowników, w tym legendarnych samurajów. Dawne rejestry wymieniają tysiące nazwisk takich rzemieślników. Tradycja ta zaczęła jednak zanikać po roku 1876, kiedy to w Japonii zakazano noszenia broni w miejscach publicznych. Po II wojnie światowej okupacyjne władze amerykańskie zakazały produkcji katan, co doprowadziło do zniknięcia wielu warsztatów i utraty źródeł utrzymania przez ich właścicieli. Dziś pozostało ok. 200 licencjonowanych mieczników, ale nie wszyscy oni pozostają aktywni. Yamazoe, Miyagi i Kuromoto są jedynymi twórcami katan w regionie, który niegdyś szczycił się kuźniami należącymi do najstarszych w kraju. – To smutne, że ten zawód umiera – mówi Kuromoto. Mimo to wspólnie starają się zachować tę zanikającą sztukę. Trójka kowali po trzydziestce poznała się w czasie wymagającego, 10-letniego stażu w Tokio u mistrzów Yoshikazu i Yoshindo Yoshiharów. To ojciec i syn należący do najbardziej cenionych w Japonii rzemieślników wykuwających miecze. Prace starszego Yoshihary znajdują się m.in. w kolekcji nowojorskiego Metropolitan Museum of Art, zaś jego dziadek był znanym kowalem z okresu Shōwa. Po krótkich epizodach pracy na własną rękę w 2019 r. w opuszczonej stodole należącej do dziadków Yamazoe założyli wspólnie Nippon Genshosha. Miecz za 15 tys. dolarów W …

katana-1-1e35950.jpg
width: 5421
height: 3590

Turcja chciała regulacji kebabów w Europie. Nie udało się - ostra reakcja Niemiec
type: item
date: 2025-09-29T09:59:20.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Kierunki
subject: Smaki świata
subject: Traveler
subject: kebab
subject: niemcy
subject: prawo
subject: tradycje
subject: turcja
subject: unia europejska
description: Regulacja kebabów w Europie mogła zmienić oblicze street foodu, szczególnie w Niemczech. Turcja chciała odgórnie narzucić zasady przyrządzania dönera, ale jej wniosek został odrzucony przez UE. Choć europejskie wersje kebabów różnią się od oryginalnych, pozostaną na rynku.
encoded: Turcja wycofała swoją próbę narzucenia Unii Europejskiej ścisłych reguł dotyczących sposobu przygotowywania döner kebaba. To jedna z narodowych tureckich potraw, ale jej wersje, szczególnie w Niemczech, stanowią już zupełnie inną, lokalną tradycję. Według Turcji niemiecki döner odszedł zbyt daleko od oryginału, ale próba narzucenia regulacji nie powiodła się. Turcja kontra Europa: spór o döner kebab Chodziło o wprowadzenie oznaczenia „Gwarantowana Tradycyjna Specjalność”, które wymagałoby jednolitych zasad w całej UE. Gdyby wniosek został przyjęty, mocno ucierpiałaby branża kebabowa w Niemczech. Döner kebab jest w tym kraju jednym z najpopularniejszych street foodów, a jego lokalne wersje różnią się od rodzimych, tureckich. Według tureckiej Międzynarodowej Federacji Dönera (Udofed), technika pionowego pieczenia mięsa sięga XVI wieku, a sama nazwa związana jest z metodą jego obracania na rożnie. Ankara argumentowała, że döner to danie narodowe Turcji, które rozprzestrzeniło się w Europie wraz z migracją Turków. Niemcy odpowiadały jednak, że ich własny wariant należy już do rodzimej kuchni. Jakie zmiany chciała narzucić Turcja? Ojczyzna kebabów domagała się, aby UE wprowadziła następujące regulacje: mięso mogłoby pochodzić tylko od krów o wieku powyżej 16 miesięcy, jagniąt co najmniej półrocznych oraz z ud i piersi kurczaka, cielęcina i indyk byłyby zabronione, plastry mięsa musiałyby mieć grubość 3–5 mm, regulowany byłby też rodzaj noża do skrawania mięsa i skład marynat. Niemiecki döner kebab trochę się od tych wytycznych różni. To często płaski chlebek z cielęciną, obficie wypełniony warzywami (np. kapustą, ogórkami, cebulą) oraz sosami. Jest raczej wariacją na temat tureckiego klasyka. Odpowiedź Berlina: döner należy do Niemiec Wniosek Udofedu wywołał gwałtowne protesty niemieckiej branży kebabowej. Poparł ją też rząd w Berlinie. Ministerstwo rolnictwa Niemiec stwierdziło wręcz, że propozycję przyjęto „ze zdumieniem”. Były minister rolnictwa Cem Özdemir, polityk t…

shutterstock23612912251-7d8b484.jpg
width: 3076
height: 2277

W tym kraju parasol to coś więcej niż praktyczny przedmiot. Ma głęboką symbolikę
type: item
date: 2025-08-12T08:00:27.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: japonia
subject: tradycje
description: W Japonii parasol to nie tylko ochrona przed deszczem czy słońcem, lecz także przedmiot o głębokim, duchowym znaczeniu. Przez wieki pełnił funkcję symbolu władzy i narzędzia kontaktu z boskimi siłami, a dziś wciąż odgrywa ważną rolę w rytuałach i festiwalach.
encoded: Spis treści: Okrągły kształt duszy i filar dla bogów. Symbolika japońskich parasoli Jak parasole zakorzeniły się w japońskiej tradycji? W większości krajów parasole kojarzą się z ochroną przed deszczem lub palącym słońcem. W Japonii spełniają jednak jeszcze jedną, znacznie mniej oczywistą, a zarazem głęboko zakorzenioną w tradycji funkcję. Choć turyści często widzą Japończyków korzystających z nich w codzienny, praktyczny sposób, parasole odgrywają w tamtejszej kulturze rolę, której znaczenie wykracza daleko poza kwestie praktyczne. Okrągły kształt duszy i filar dla bogów. Symbolika japońskich parasoli Według Tatsuo Danjyo, emerytowanego profesora nauk humanistycznych z Uniwersytetu Beppu w prefekturze Ōita, w japońskiej tradycji niektóre przedmioty – w tym parasole – mogą pełnić funkcję yorishiro, czyli obiektów przyciągających bogów i duchy. To przekonanie sięga odległej przeszłości. Parasole pojawiły się w Japonii po raz pierwszy między IX a XI wiekiem, lecz początkowo nie służyły ochronie przed deszczem czy słońcem, lecz były symbolami władzy duchowej lub politycznej. Wczesne modele, takie jak sashikake-gasa z długą rączką, były zarezerwowane dla osób religijnych i członków elity. – Okrągły kształt parasola, symbolicznie kojarzony z duszą, oraz rączka przypominająca filar były postrzegane jako miejsce, w którym dusza może się schronić – tłumaczył Danjyo w rozmowie z BBC. Podkreślił, że w religii shintō duszę często przedstawiano w formie kulistej, jako świetlistą energię, co dodatkowo wzmacniało tę symbolikę. Danjyo zaznaczył też, że w XII wieku parasole zaczęły trafiać do powszechnego użytku, jednak ich duchowe znaczenie przetrwało przez kolejne stulecia. Jak parasole zakorzeniły się w japońskiej tradycji? To duchowe znaczenie parasoli znajduje odzwierciedlenie we współczesnych festiwalach w całej Japonii. Podczas Yasurai Matsuri w Kioto, obchodzonego co roku w drugim tygodniu kwietnia, bogato zdobione kwiatami parasole mają symbolicznie „wyprowadzać” z ludzi c…

japan-10921ed.jpg
width: 5616
height: 3744

Zwyczaj, który przetrwał wieki. Mało kto wie, skąd się wziął
type: item
date: 2025-08-10T08:44:58.000Z
creator: Chiamaka Muoneke
subject: Historia
subject: historia
subject: niemcy
subject: tradycje
description: Zdmuchiwanie świeczek urodzinowych to nie tylko zabawa, ale rytuał z bardzo długą historią. Od ofiar dla bogów po domowe przyjęcia – sprawdź, jak i dlaczego przetrwał tyle stuleci.
encoded: Spis treści: Historia świeczek urodzinowych Jak świeczki stały się tradycją urodzinową Dlaczego zdmuchiwanie świeczek przetrwało wieki? Jak świeczki urodzinowe stały się tradycją globalną To, co zaczęło się jako rytuał religijny, stało się jedną z najbardziej rozpowszechnionych tradycji imprezowych na świecie. Jeśli byłeś kiedykolwiek na przyjęciu urodzinowym, na pewno to widziałeś: tort zostaje wniesiony, świeczki zapalone, wszyscy śpiewają, a solenizant wypowiada życzenie i zdmuchuje płomienie. To chwila, nad którą zwykle się nie zastanawiamy — ale nie zawsze była tylko elementem zabawy. Od księżycowych ofiar w starożytnej Grecji, po ochronne zaklęcia w średniowiecznych Niemczech, świeczki urodzinowe służyły niegdyś do przywoływania błogosławieństw, odpędzania nieszczęścia i symbolizowania kruchego balansu między życiem a śmiercią. Jak więc rytuał duchowy zamienił się w imprezowy trik? Oto jak różne kultury na przestrzeni dziejów wykorzystywały ogień, jedzenie i świętowanie, by zaznaczyć upływ czasu. Historia świeczek urodzinowych Często mówi się, że tradycja świeczek urodzinowych zaczęła się w starożytnej Grecji, choć nie istnieją bezpośrednie dowody na to, by świeczki umieszczano na ciastach ku czci bogów. Jednak niektórzy badacze, jak historyczka popkultury Marie Nicola, twierdzą, że pomysł ten wywodzi się z rytuałów związanych z Artemidą, grecką boginią księżyca. – W czasie wykopalisk archeologicznych w Artemizjonie w Efezie, jednym z głównych świątyń Artemidy, odkryto okrągłe ciasta — znane jako noûton-gonosupahon — które były używane jako ofiary wotywne – mówi Nicola. Niektóre współczesne interpretacje sugerują, że wierni mogli zapalać płomienie, by naśladować blask księżyca i unosić modlitwy ku niebu podczas każdego miesiąca księżycowego, by oddać hołd Artemidzie. – Idea ognia jako boskiej obecności jest niezwykle stara i obecna w wielu kulturach. Systemy wierzeń indoeuropejskich wykorzystywały ogień w domowych ołtarzach i ceremoniach publicznych – dodaje N…

GettyImages-580502721-ec53bb5.jpg
width: 5118
height: 3412

Nie tylko La Tomatina. Tu podczas bitwy oblewa się winem
type: item
date: 2025-07-10T05:55:18.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: hiszpania
subject: podróże
subject: tradycje
subject: wino
description: Dzień zaczyna się od porannej mszy ku czci świętego, a kończy winem lejącym się litrami na uczestników. Jak święto religijne przerodziło się w jedną z najbardziej kolorowych imprez Europy?
encoded: Spis treści: La Batalla del Vino Winna tradycja Hiszpańska kuchnia, obok dań z Włoch czy Tajlandii, uchodzi za jedną z najlepszych na świecie. Hiszpanie mają też wiele nietypowych tradycji związanych z jedzeniem. W sylwestrową noc zajadają się winogronami, z kolei podczas La Tomatiny obrzucają się nawzajem pomidorami. Swoją zaskakującą tradycję ma też Haro, miasteczko położone w sercu słynącego z win regionu La Rioja. La Batalla del Vino Każdego roku, 29 czerwca, mieszkańcy i turyści biorą udział w La Batalla del Vino, czyli bitwie na wino. Wydarzenie rozpoczyna się o wschodzie słońca od uroczystej mszy na wzgórzu Bilibio. Kończy się dopiero wtedy, gdy ubrani na biało uczestnicy oblewają się wzajemnie litrami lokalnego wina. Używają do tego butelek, wiader czy nawet pistoletów. Cel jest jasny: zabarwić innych na purpurowo szybciej, niż oni zdążą zabarwić nas. Patrząc z boku i bez poznania kontekstu może to wyglądać na zabawę bez głębszego sensu. Historia bitwy na wino sięga jednak VI wieku. Wówczas był to religijny rytuał upamiętniający św. Feliksa z Bilibio, pustelnika i patrona miasta. W ciągu wieków wizyty pielgrzymów zaczęły przybierać coraz bardziej radosny i wspólnotowy charakter. W końcu doszło do „chrztów winem”, które z czasem ewoluowały w znaną dziś bitwę. Obecnie w czasie La Batalla del Vino zużywa się około 50 tysięcy litrów wina. Najczęściej są to pozostałości po zbiorach, które nie nadają się do butelkowania. Miasto zapewnia ogromne cysterny z winem, z których uczestnicy mogą swobodnie czerpać. Po kilku godzinach purpurowych zmagań uczestnicy schodzą z klifu do centrum Haro. Tam czekają na nich parady, koncerty i stragany serwujące lokalne potrawy, takie jak ślimaki duszone w sosie. To jedno z najoryginalniejszych świąt w Hiszpanii. Winna tradycja Dzięki mediom społecznościowym La Batalla del Vino nie jest już wyłącznie lokalnym świętem. Co roku pod koniec czerwca do miasteczka Haro zjeżdżają turyści z całego świata. Aby chronić tradycję, miejscowe wła…

fot.-Francois-LE-DIASCORNGetty-Images-66c2464.jpg
width: 3529
height: 2375

„Poloneza czas zacząć!”. Jak taniec szlachty stał się tradycją studniówek
type: item
date: 2025-06-30T06:07:37.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Historia
subject: Lifestyle
subject: polska
subject: taniec
subject: tradycje
description: Taniec polonez to nie tylko element studniówek, ale przede wszystkim ważny symbol polskiej kultury. Przybliżamy jego historię, kroki oraz rolę w tradycji narodowej – od tańca ludowego po reprezentacyjny rytuał otwierający wydarzenia najwyższej rangi.
encoded: Spis treści: Polonez na dworach szlacheckich Charakterystyka muzyczna i rytmiczna poloneza Jak się tańczy poloneza? Strój i etykieta w tańcu Polonez w kulturze współczesnej Taniec polonez wywodzi się bezpośrednio z innego ludowego tańca zwanego „chodzonym” lub „wolnym”. Cieszył się on popularnością na terenach dawnej Rzeczypospolitej już w XVI wieku. W odróżnieniu od skocznych tańców wiejskich, był to taniec dostojny, procesyjny, o ceremonialnym charakterze. Wykonywano go przy okazji uroczystości i świąt. Według badacza prof. Tadeusza Żmudzińskiego, polonez kształtował się jako forma rytuału społecznego, wyrażającego hierarchię, porządek i szacunek w przestrzeni dworskiej i obywatelskiej. Polonez na dworach szlacheckich W XVII i XVIII wieku polonez stał się integralnym elementem dworskiej etykiety. Wtedy zaczął być znany jako „taniec polski” (fr. „polonaise”, niem. „Polonäse”). W tamtym czasie tańczono go głównie na rozpoczęcie balów i przyjęć. Dzięki swojemu ceremonialnemu charakterowi, podkreślającemu godność i dostojność uczestników, doskonale odzwierciedlał ideały sarmackiej szlachty. Już wtedy polonez nie był jedynie tańcem. Była to też forma autoprezentacji i komunikatu kulturowego. W okresie rozbiorów taniec polonez zyskał nowe znaczenia – symboliczne i patriotyczne. Kompozycje Fryderyka Chopina, w tym m.in. „Polonez As-dur op. 53”, nadawały mu charakter narodowy i emocjonalny. Utwór ten, pozbawiony słów, ale pełen symboliki, stał się wyrazem tożsamości narodowej i aspiracji wolnościowych. W XX wieku przetrwał w przestrzeni publicznej jako część edukacji, tradycji weselnych i studniówkowych. Tak podtrzymał swoje pierwotne znaczenie jako „taniec wspólnoty”. Charakterystyka muzyczna i rytmiczna poloneza Polonez wykonywany jest w metrum 3/4, z akcentem na pierwszą miarę. Tempo jest umiarkowane – zazwyczaj w granicach 60–72 taktów na minutę. To sprzyja jego ceremonialnemu charakterowi. Równomierność rytmu zapewnia płynność przemieszczania się par w przestrzeni. C…

Taniec-polonez-f766b90.jpg
width: 6720
height: 4480

Swornegacie to styl życia. Ta wieś gra, tańczy i karmi jak dawniej
type: item
date: 2025-06-24T06:58:55.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: folklor
subject: kaszuby
subject: polska
subject: pomorze
subject: tradycje
subject: Travel
subject: wieś
subject: Wolny czas
description: Swornegacie to miejsce, gdzie tradycja, jezioro i wakacyjne festyny tworzą miks, który wciąga jak serial. Nie chodzi tylko o nazwę, choć ta robi furorę w internecie.
encoded: Spis treści: Swornegacie na weekend i dłużej Swornegacie: co to znaczy? Cotygodniowe festyny Tabaka dla każdego Zrób to sam(a)! Nietypowe nazwy miast i wsi w Polsce Swornegacie często pojawiają się w zestawieniach polskich miejscowości o najbardziej oryginalnych nazwach. O tym za chwilę. Warto pokopać nieco głębiej i oprócz genezy nazwy odkryć też, dlaczego Swory, jak mówią sympatycy, doczekały się nieoficjalnego tytułu Perły Kaszub. Swornegacie na weekend i dłużej Jedna z najstarszych wsi w regionie (pierwsze pisemne wzmianki pochodzą z 1272 r.) jest położona nad Jeziorem Karsińskim, w pobliżu Parku Narodowego Bory Tucholskie. Malownicza lokalizacja to jeden z wielu atutów tego miejsca. Wyróżnikiem miejscowości jest autentyczny kaszubski klimat. To szczególnie cenne w czasach, kiedy turystyczne miasteczka są zalewane kebabami, goframi, a od niedawna również pluszowymi gęsiami. Kilka dni wystarczy, żeby aktywnie poznać regionalną kulturę i kulinaria Swornegaci. Turyści coraz chętniej przyjeżdżają tam jednak nie tylko na weekendy, ale i na tygodniowe wakacje. Nie brakuje osób, które nie wyobrażają sobie lata bez choćby kilkudniowego wypadu do Sworów. Na szczęście gości nie ma tam aż tylu, żeby nie poczuć lokalnej aury. Oto, jak robić to dobrze. Swornegacie: co to znaczy? Już sama nazwa „Swornegacie” działa na przyjezdnych jak magnes. Jej pochodzenie, wbrew domysłom, nie jest jednak związane z elementami garderoby. Wyjaśnienie kryje się w połączeniu dwóch kaszubskich słów. Swora to warkocz pleciony z korzeni sosnowych. Mieszkańcy wykorzystywali je do umacniania, czyli gacenia, brzegów (gacy) jezior i rzek. Co ciekawe, na przestrzeni wieków Swornegacie wielokrotnie zmieniały swoją nazwę. I tak w 1275 r. był to Swornigat, a w 1400 r. Swornegacz. Obecna nazwa pochodzi dopiero z XIX w. Cotygodniowe festyny Kiedy pierwszy raz usłyszałem, że latem Swornegacie organizują festyny co tydzień, aż trudno było mi w to uwierzyć. A jednak. W każdy weekend wakacji na starym statku p…

Swornegacie-to-styl-zycia-a84cd0b.jpg
width: 4974
height: 3316

Szokująca Wielkanoc w Nowej Zelandii. Na krzyżach zawisły prawdziwe osoby
type: item
date: 2025-04-18T12:47:27.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: święta
subject: tradycje
subject: wielkanoc
description: Realistyczna wystawa pasyjna w Nowej Zelandii wywołała ogromne emocje – od wzruszenia po oburzenie. To przykład na to, jak bardzo różnią się wielkanocne tradycje w różnych częściach globu.
encoded: Spis treści: Kontrowersyjna Wielkanoc w Nowej Zelandii Nietypowe obchody Wielkanocy na świecie Wielkanoc to najważniejsze święto dla chrześcijan. Towarzyszy mu wiele tradycji i obrzędów. W Kościele katolickim wierni uczestniczą w Triduum Paschalnym, a w Wielką Sobotę święcą pokarmy (wraz z pisankami, rzecz jasna). Nie wszędzie Wielki Tydzień wygląda jednak tak samo. Niektóre wydarzenia towarzyszące przygotowaniom do świąt mogą szokować. Kontrowersyjna Wielkanoc w Nowej Zelandii Przykładowo w tym roku w Nowej Zelandii, w miejscowości Tauranga, zorganizowano wystawę w realistyczny sposób ukazującą sceny męki i śmierci Jezusa Chrystusa. Dzięki inicjatywie kościoła baptystów odwiedzający mogli poczuć się jak świadkowie wydarzeń sprzed dwóch tysięcy lat. Wystawa jest immersyjna, co w zamierzeniu stawia na doświadczenie przez różne zmysły. W obrazowaniu śmierci Jezusa wykorzystano więc m.in. dźwięki czy zapachy. Największe kontrowersje wzbudzili jednak żywi mężczyźni powieszeni na krzyżach. Na okoliczności wystawy zostali przebrani i ucharakteryzowani. Osobliwe wydarzenie wywołało mieszane emocje. Część odwiedzających była głęboko poruszona, niektórzy płakali, inni wychodzili w milczeniu. Pojawiły się również głosy krytyki. Nie brakuje osób, które uważają, że tak bezpośrednie pokazywanie cierpienia może być zbyt brutalne, szczególnie dla dzieci. Organizatorzy zapewniają, że ich celem było umożliwienie ludziom głębszego zrozumienia ofiary Chrystusa i znaczenia Wielkanocy. W ciągu kilku dni wystawę odwiedziło ponad 7000 osób. Reakcje, choć różnorodne, potwierdziły jedno – projekt nie pozostawił nikogo obojętnym. Wśród zwiedzających byli zarówno wierzący, jak i osoby szukające nowych form przeżywania świąt. To nie pierwsze miejsce na świecie, gdzie w tak obrazowy sposób pokazano sceny z Biblii. Podobne zwyczaje są znane (i o wiele bardziej powszechne) np. na Filipinach. Niektórzy wierni decydują się tam na ekstremalne akty pokuty, takie jak publiczne biczowanie, a nawet dobr…

Wielkanoc-ma-rozne-tradycje-9b7b615.jpg
width: 6016
height: 4016

Obyczaje wielkanocne w Polsce. Wiesz, czym są bziuki i krzyżoki?
type: item
date: 2025-04-18T07:48:36.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Lifestyle
subject: święta
subject: tradycje
subject: wielkanoc
description: Najpopularniejsze wielkanocne obyczaje to święcenie pokarmów w Wielką Sobotę, uroczyste śniadanie w niedzielę i śmigus-dyngus w poniedziałek. Ale w różnych regionach Polski znajdziemy ich o wiele więcej, kultywowanych przez cały okres Wielkiego Tygodnia.
encoded: Spis treści: Święconka Wielkanocne potrawy Jajka i pisanki Lokalne zwyczaje Wielki Piątek dobry zasiewu początek – mówi ludowe przysłowie. I taka też jest polska Wielkanoc: to czas celebracji życia, zmartwychwstania i wiosennego przebudzenia. Jest pełna tradycji nie tylko religijnych, ale też tych mających przedchrześcijańskie korzenie. Obchodzona na różne sposoby. Szczególnie wiejskie zwyczaje są wyjątkowo różnorodne, a czasami zaskakujące. Poznajmy niektóre z nich. Święconka Współczesna ceremonia święcenia pokarmów wygląda inaczej niż kiedyś: odbywa się w kościele lub ustalonym miejscu przed nim, w Wielką Sobotę. Dawniej ksiądz objeżdżał dworki szlacheckie, mieszczańskie domy i chaty bogatszych chłopów, by poświęcić pokarmy przygotowane na wielkanocne świętowanie. Uważano, że w tak wielkie święto nie godzi się jeść czegoś, co nie zostało pobłogosławione. Dlatego święcono wszystko, co przygotowywano do zjedzenia na Wielką Sobotę i kolejne dni. Dopiero pod koniec XVIII w. Kościół wydał decyzję o błogosławieństwie pokarmów w świątyniach. Z czasem ilość święconego pokarmu malała, by w końcu zmieścić się w małym koszyku, w symbolicznej formie. Wielkanocne potrawy Zgodnie z tradycją w Wielką Niedzielę nie podawano ciepłych dań, ponieważ w największe święta nie powinno się wykonywać żadnej ciężkiej pracy, a za taką uważano rozpalanie ognia i gotowanie. Wszystkie potrawy przygotowywane były wcześniej, a w Niedzielę Wielkanocną odgrzewane lub jedzone na zimno. Na wsiach przestrzegano zasady, że wielkanocne śniadanie przygotowane ma być „na jednym dymie”, czyli tylko odgrzane. Echa tego obyczaju widać na naszych stołach i dziś, w postaci szeregu zimnych potraw: mięs, jajek faszerowanych, sałatki jarzynowej czy popularnej w Wielkopolsce studzieniny, czyli mięsnej galaretki. Małgorzata Kunecka z Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie opowiada, że także najpopularniejsza dziś wielkanocna zupa, czyli żurek lub barszcz biały, ma ciekawą historię. Dawniej tego typu zupę j…

Pisanki-wielkanoc-06c342e.jpg
width: 2327
height: 1745

Nie tylko wierni chcą tu świętować Wielki Tydzień. Procesje przyciągają tłumy ze świata
type: item
date: 2025-04-15T12:59:48.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: andaluzja
subject: hiszpania
subject: podróże
subject: tradycje
subject: wielkanoc
description: Nie Polska, a Hiszpania uchodzi za mistrza celebracji Wielkiego Tygodnia. Tamtejsze procesje przypominają teatralne widowiska. Jedna figura może ważyć 600 kg, a niesie ją kilkaset osób. Semana Santa to połączenie wiary, emocji i tradycji, którego warto doświadczyć na żywo.
encoded: Spis treści: Wielki Tydzień po hiszpańsku Co Hiszpanie jedzą w Wielkanoc? Wielkanoc nie została (jeszcze) tak skomercjalizowana jak Boże Narodzenie, przez co może się wydawać, że jest obchodzona mniej hucznie. Tymczasem w Kościele Katolickim Zmartwychwstanie Pańskie jest najważniejszym świętem. Świąteczną niedzielę poprzedza cały Wielki Tydzień. W polskiej tradycji szczególnie ważne są Wielki Czwartek, Wielki Piątek i Wielka Sobota. W tych dniach wierni uczestniczą w liturgii Triduum Paschalnego. Wielka Sobota to też dzień, kiedy rano w kościołach święci się pokarmy. Mimo że Polska uchodzi za jeden z najbardziej katolickich krajów w Europie, to nie nad Wisłą Wielki Tydzień świętuje się z największym namaszczeniem. Pod tym względem prym wiodą Hiszpanie. Wielki Tydzień po hiszpańsku Wielki Tydzień, czyli w języki hiszpańskim Semana Santa, to przede wszystkim barwne i pełne emocji procesje. Najwięcej tego typu wydarzeń jest organizowanych w Andaluzji. Bractwa religijne, znane w Hiszpanii jako cofradías, przygotowują się do nich przez cały rok. Podczas największych procesji jeden ołtarz niesie czasem nawet kilkaset osób. To dlatego, że mogą one ważyć nawet 600 kg. – Najbardziej spektakularne procesje odbywają się w Sewilli, Maladze i Granadzie. Ludzie rok wcześniej rezerwują miejsca na trybunach i balkonach, by móc oglądać te niezwykłe parady – mówi Robert Reiski, Polak mieszkający na co dzień w Hiszpanii. Uroczystości w ramach Semana Santa przyciągają nawet najbardziej wymagających turystów. W trakcie piątkowej procesji w Maladze można zobaczyć członków Legionu Hiszpańskiego, elitarnej jednostki wojskowej w hiszpańskiej armii. Przylatują z Madrytu, żeby towarzyszyć procesji z figurą Chrystusa z Mena. Wnoszą go z wojskową precyzją przy dźwiękach werbli. Poruszające są też nocne procesje ze świecami, odbywające się w absolutnej ciszy. – Ma to niesamowity klimat i zupełnie nie przypomina naszej Wielkanocy. Hiszpańska Semana Santa łączy religijne korzenie z nowoczesnym świ…

Semana-Santa-070cd0a.jpg
width: 2953
height: 2007

To tu „rosną” największe palmy wielkanocne w Polsce. Żyrafy są przy nich tycie
type: item
date: 2025-04-07T12:46:24.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: tradycje
subject: wielkanoc
description: Palmy wielkanocne to nieodłączny symbol świąt, a w niektórych regionach Polski ich tworzenie przerodziło się w prawdziwą sztukę ludową. Dzięki lokalnym konkursom ta barwna tradycja nie tylko przetrwała, ale rozkwita z roku na rok.
encoded: Spis treści: Najwyższe palmy wielkanocne w Polsce Palmy to tu część folkloru Wielkanoc to najważniejsze święto dla chrześcijan. Niedziwne więc, że jego obchody trwają cały Wielki Tydzień. Tym dniom towarzyszą mniej i bardziej znane zwyczaje wielkanocne. Chwilę wcześniej wierni świętują Niedzielą Palmową, co również jest upamiętnieniem wydarzeń z Biblii. Kiedy Jezus wjeżdżał na ośle do Jerozolimy, tłumy miał witać go, machając właśnie liśćmi palmy i gałązkami oliwnymi. Współczesne palmy wielkanocne rzadko kiedy przypominają drzewa kojarzone z rajskimi wyspami. Najwyższe palmy wielkanocne w Polsce Palmy wielkanocne można kupić w sklepie, ale w niektórych regionach w Polsce od pokoleń pielęgnuje się tradycję własnoręcznego wytwarzania tych ozdób. Palmy mają być nie tylko kolorowe, ale i wysokie. Dobrze wiedzą o tym mieszkańcy Lipnicy Murowanej położonej w województwie małopolskim. Od 1958 roku w Niedzielę Palmową odbywa się tam Konkurs Lipnickich Palm i Rękodzieła Artystycznego im. Józefa Piotrowskiego. Z roku na rok wydarzenie przyciąga tłumy turystów i mediów. Palmy zgłoszone do konkursu są dzielone na kilka kategorii wysokości: od poniżej 3 metrów aż po ponad 22 metry. Rekordowa palma, wykonana przez Zbigniewa Urbańskiego w 2023 roku, miała aż 37,78 metra wysokości. Była wykonana z leszczyny, opleciona kolorową bibułą i udekorowana ręcznie robionymi kwiatami z krepiny w liczbie ok. 800. Dla porównania warto przypomnieć, że dorosły samiec żyrafy mierzy około 6 metrów. Coroczny konkurs w Lipnicy Murowanej to nie tylko rywalizacja, ale też integracja lokalnej społeczności. Podczas wydarzenia można spróbować regionalnych potraw, posłuchać muzyki ludowej oraz wziąć udział w warsztatach rękodzielniczych. Palmy to tu część folkloru Mazowsze również ma słabość na palm wielkanocnych. W miejscowości Łyse na Kurpiach również odbywa się konkurs ozdób świątecznych. Od 1969 roku, z wyjątkiem roku 2020, organizowany jest tutaj konkurs na najpiękniejszą tradycyjną palmę kurpiowską.…

Najwieksze-palmy-wielkanocne-w-Polsce-87c9345.jpg
width: 8256
height: 5504

Środa Popielcowa 2025 lada dzień. To dlatego data święta jest ruchoma
type: item
date: 2025-02-26T10:21:28.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Historia
subject: chrześcijaństwo
subject: obyczaje
subject: święta
subject: tradycje
description: Środa Popielcowa 2025 rozpoczyna tegoroczny Wielki Post, co oznacza, że do Wielkanocy zostało już mniej niż półtora miesiąca. Wcześniej zawita do nas wiosna. Jak się okazuje, te wydarzenia są ze sobą powiązane.
encoded: Spis treści: Kiedy jest Środa Popielcowa 2025? Z czego jest popiół na Środę Popielcową? Środa Popielcowa – historia święta w Polsce Środa Popielcowa – czy można jeść mięso? Środa Popielcowa 2025 rozpoczyna Wielki Post. W Kościele katolickim jest to 40-dniowy okres przygotowań do Wielkanocy. Data pamiątki Zmartwychwstania Pańskiego jest ruchoma i zależy od cyklu księżycowego. Przypada na pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni Księżyca, po równonocy wiosennej. Jak widać, Wielkanoc i poprzedzające ją wydarzenia są ściśle związane z nadejściem wiosny. Wiosennych symboli nie brakuje też na samym wielkanocnym stole. Jajko ma symbolizować nowe życie, co dotyczy nie tylko Jezusa, ale też budzącej się do życia przyrody za oknem. Zanim jednak chrześcijanie (i nie tylko) zasiądą do suto zastawionych stołów, najpierw musi minąć Wielki Post. Okres tan zawsze rozpoczyna się od Środy Popielcowej. To jedno z najpopularniejszych świąt w Kościele katolickim. Kiedy jest Środa Popielcowa 2025? Środa Popielcowa, znana również jako Popielec, to ruchome święto w kalendarzu liturgicznym Kościoła katolickiego. Przypada 46 dni przed Wielkanocą, która także jest świętem ruchomym. Środa Popielcowa może więc mieć datę między 4 lutego a 10 marca. W 2025 roku Środa Popielcowa przypada na 5 marca. Z czego jest popiół na Środę Popielcową? Tradycja posypywania głów popiołem w Środę Popielcową sięga VIII wieku. Początkowo popiół pochodził z różnych źródeł. Jednak w XI wieku, za pontyfikatu papieża Urbana II, ustalono, że powinien on być pozyskiwany ze spalonych palm poświęconych w Niedzielę Palmową poprzedniego roku. Ten symboliczny gest ma przypominać wiernym o kruchości życia ludzkiego oraz potrzebie pokuty i nawrócenia. Podczas obrzędu posypywania głów popiołem kapłan wypowiada słowa „Prochem jesteś i w proch się obrócisz” lub „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”. Środa Popielcowa – historia święta w Polsce Posypywanie głów wiernych popiołem to najbardziej znana tradycja związana z Po…

Sroda-Popielcowa-2025-30bff9b.jpg
width: 4898
height: 3265

Dzień Świstaka. Willie nie dożył swojego święta. Władze miasta trzymały to w tajemnicy
type: item
date: 2025-02-03T09:55:20.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Przyroda
subject: kanada
subject: tradycje
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Dzień Świstaka to jedna z najbardziej nietypowych amerykańskich tradycji. Już od ponad wieku świstak prognozuje, jak długo potrwa zima. Wszystko zależy od tego, czy zwierzak zobaczy swój cień. Jakiej pogody możemy spodziewać się po najbliższych miesiącach?
encoded: Spis treści Dzień Świstaka 2025. Kiedy przyjdzie wiosna? Dzień Świstaka może być też Dniem Homara Gdzie żyją świstaki? 2 lutego to Dzień Świstaka. Nietypowa tradycja prognozowania pogody jest pielęgnowana w Ameryce Północnej już od ponad 100 lat. Najbardziej znany świstak-meteorolog to Phil z miasteczka Punxsutawney w stanie Pensylwania. Na przestrzeni lat zwierzak był prawdopodobnie wiele razy zastępowany, ale to nie zaszkodziło jego popularności. Wywabianie Phila z nory każdego roku śledzą tysiące Amerykanów i Kanadyjczyków. W pandemii Dzień Świstaka w Pensylwanii był obchodzony on-line. Dzień Świstaka 2025. Kiedy przyjdzie wiosna? Zasady są proste: jeśli Phil zobaczy swój cień, to oznacza, że zima potrwa jeszcze sześć tygodni, a jeśli nie, wiosna przyjdzie wcześniej. W tym roku podczas obchodów Dnia Świstaka słynny zwierzak przewidział jeszcze sześć tygodni zimy. „Wewnętrzny krąg” lokalnych urzędników poinformował, że gryzoń, wywabiony o świcie, zauważył swój cień. W 2023, 2022 i 2021 r. Phil również prognozował srogą zimę, za to rok temu nie zobaczył cień, co miało być zapowiedzią rychłego nadejścia wiosny. Ile jest w tym prawdy? Według statystyk Phil ma rację dość rzadko. Sprawdzalność jego prognoz waha się od 40 do 50 proc. Dla odmiany w Nowym Jorku Chuck ze Staten Island przewidział wczesną wiosnę. Gwoli ścisłości, Chuck to symboliczne imię przekazywane świstakom z pokolenia na pokolenia. W 2014 nowojorski gryzoń znalazł się na nagłówkach po tym jak burmistrz, Bill de Blasio, upuścił zwierzaka w trakcie ceremonii prognozowania pogody. Świstak zmarł tydzień później. Jak się okazało, nie był to Chuck, a samica Charlotte. Rzecznik zoo na Staten Island, Brian Morris, wyjaśnił wówczas, że do corocznych obchodów wybierany jest „najmniej zrzędliwy świstak tego dnia”. Dzień Świstaka może być też Dniem Homara Willie, świstak albinos z kanadyjskiego miasteczka Wiarton, również jest bohaterem przykrej historii. Zwierzak cieszył się ogromną sympatią w Kanadzie. Tym więks…

dzien-swistaka-2022-willie-nie-dozyl-swojego-swieta-a-jaka-pogode-prognozuje-phil-3a7206a.jpeg
width: 888
height: 614

Korrida jest brutalnym spektaklem, dla wielu anachronicznym. Walka z bykami to jednak element hiszpańskiej tożsamości
type: item
date: 2025-02-02T09:01:56.000Z
creator: Sławomir Borkowski
subject: Historia
subject: hiszpania
subject: korrida
subject: tradycje
subject: zwierzęta
description: Korrida, czyli hiszpańska walka z bykami (corrida de toros), to jedna z najbardziej rozpoznawalnych tradycji kulturowych w Hiszpanii. Jej korzenie sięgają głęboko w historię. Dziś jednak wielu uznaje tę tradycję za anachroniczną, ze względu na jej okrucieństwo. Rzecz jednak w tym, że jest to jeden z symboli kraju i ważny składnik jego turystycznej oferty.
encoded: Spis treści: Narodziny hiszpańskiej korridy Byk – nieodzowny uczestnik Struktura spektaklu Areny do walk Kulturowe znaczenie korridy Kontrowersje związane z korridą Początki korridy sięgają starożytności, kiedy to walki z bykami były częścią ceremonii religijnych i rytuałów w różnych kulturach. Tradycja ta ma swoje korzenie w czasach rzymskich, a także w kulturze iberyjskiej. W starożytnym Rzymie odbywały się widowiska, w których wojownicy walczyli z dzikimi zwierzętami, w tym bykami. Jednak prawdziwy rozwój korridy jako formy widowiska znanego nam dzisiaj nastąpił w średniowieczu. Narodziny hiszpańskiej korridy W Hiszpanii pierwsze walki z bykami zaczęto urządzać w XIII wieku, za panowania króla Alfonsa X. Na początku miały one charakter młodzieńczych popisów i demonstrowania rycerskiej sprawności. Była to rozrywka dobrze urodzonych, którzy mierzyli się z bykami konno. Z czasem zaczęto organizować specjalne zawody, które miały charakter bardziej demokratyczny i kulturowy, a walka z bykiem odbywała się pieszo. W XVII wieku korrida (corrida) stała się integralną częścią hiszpańskiej kultury, zyskując popularność zarówno wśród arystokracji, jak i zwykłych obywateli. To wtedy narodził się również zawód toreadora, który stał się bohaterem narodowym. Szczyt swojego rozwoju korrida osiągnęła w XVIII wieku. To z tego okresu pochodzi najstarsza w Hiszpanii arena, plaza de torros, której budowę w Sewilli rozpoczęto w 1749 r. W wieku XX widowisko to przeżywało okresy zarówno wzrostu popularności, jak i kryzysów. Po wojnie domowej w Hiszpanii, w latach 30. i 40. XX wieku, zainteresowanie korridą zmalało. Jednak w latach 50. i 60. XX wieku nastąpił jej renesans, za sprawą technologii nagłośnieniowych i telewizyjnych transmisji. Byk – nieodzowny uczestnik Osią i nieodzownym uczestnikiem tego przedstawienia jest byk. Zwierzęta biorące udział w korridzie nie są przypadkowe. To wywodząca się z Andaluzji odmiana toro bravo. Są to zwierzęta specjalnie selekcjonowane, kilkuletnie, duż…

shutterstock1668430111-3fd3c79.jpg
width: 1000
height: 672

Badacze sprawdzili, jak reagujemy na wytatuowane twarze u ludzi. Kto jest najbardziej przychylny?
type: item
date: 2024-12-12T11:47:59.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Lifestyle
subject: Ludzie
subject: badania naukowe
subject: tatuaże
subject: tradycje
description: Tatuaże, kiedyś oznaki przynależności plemiennej lub duchowej ochrony, dziś są formą wyrazu indywidualności. Jednak ich odbiór wciąż różni się w zależności od norm społecznych, doświadczeń osobistych czy historycznych uprzedzeń. Jak bardzo jesteśmy otwarci na taką formą ozdabiania ciała?
encoded: Spis treści: Tak tatuaże wracają do łask Co nauka mówi o atrakcyjności tatuaży? Tatuaże kiedyś i dziś Tatuaże, w pewnym grupach społecznych i wiekowych, nadal wzbudzają kontrowersje. Nie jest to jednak spowodowane wyłącznie względami estetycznymi. Bardzo często negatywne podejście ludzi do tatuaży może wynikać z uprzedzeń kulturowych lub historycznych. Prawdą jest, że tatuaże towarzyszą nam od wieków, jeśli nie dłużej. Nie zawsze pełniły one jednak funkcję wyłącznie ozdób na ciele. Przykładowo w kulturze polinezyjskiej wskazują na pochodzenie, status społeczny i rolę danej osoby w społeczności. Dobrze to ukazano między innymi w filmie Disneya „Vaiana”, w którym półbóg Maui jest niemal w całości pokryty „biograficznymi” tatuażami. Tak tatuaże wracają do łask Tatuaże zaczęły być negatywnie kojarzone dopiero w XX wieku. Przyczyniło się do tego m.in. tatuowanie numerów więźniom w obozach koncentracyjnych. Praktyka tatuowania była wóczas także popularna w tzw. półświatku kryminalnym. Tatuaże więzienne stały się symbolem marginesu społecznego, co wpłynęło na ich postrzeganie jako oznaki buntu czy przestępczości. Dopiero w latach 90. ubiegłego wieku odbiór tatuaży zaczął się zmieniać. Od tamtej pory coraz więcej osób traktuje je jako formę sztuki i indywidualnego wyrazu. W wielu miejscach na świecie – chociażby w Tajlandii – popularną pamiątką jest też przywożenie tatuaży z podróży. Z naukowego punktu widzenia związek między tatuażami a postrzeganiem piękna pozostaje niejasny. Niedawno przyjrzeli się temu badacze z Uniwersytetu Bundeswehry im. Helmuta Schmidta w Hamburgu. Efekty ich pracy opisano na łamach czasopisma naukowego „PLOS One”. Co nauka mówi o atrakcyjności tatuaży? Na potrzeby badania Selina M. Weiler i jej współpracownicy zrekrutowali 487 dorosłych Niemców. Ich zadanie było pozornie proste. Mieli ocenić zdjęcia modeli z różnym stopniem pokrycia ciała tatuażami: od ich braku, przez lekkie, umiarkowane, mocne, aż po ekstremalne, w tym także z tatuażami na twarzy…

Tatuaze-836a384.jpg
width: 6636
height: 4424

Gdyby nie Saturnalia, Boże Narodzenie mogłoby wyglądać zupełnie inaczej. Tak bawili się Rzymianie
type: item
date: 2024-12-10T13:10:31.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Historia
subject: starożytny rzym
subject: święta
subject: tradycje
description: Saturnalia były jednym z najważniejszych świąt w starożytnym Rzymie. Obecnie ekspertom zdarza się wspominać o nich w kontekście Bożego Narodzenia. Dlaczego? Pierwsze, co łączy obie te okazje, jest czas obchodów, a więc grudzień. Aby zrozumieć więcej podobieństw, musimy nieco cofnąć się w czasie.
encoded: Spis treści: Jak świętowano rzymskie Saturnalia? Saturnalia a Boże Narodzenie Saturnalia obecnie Saturnalia obchodzono od 17 do 23 grudnia. Nie od razu jednak celebracje ku czci Saturna – czyli rzymskiego boga rolnictwa, zasiewów i czasu – trwały niemal tydzień. Pierwotnie Saturnalia były jednodniowym świętem przypadającym 17 grudnia. Makrobiusz w „Saturnaliach” (I, 10) wskazuje, że święto ograniczało się wówczas do składania ofiar Saturnowi w świątyni na Forum Romanum oraz do organizacji uczty. W okresie republiki (509–27 p.n.e.) Saturnalia zaczęły się stopniowo wydłużać. W czasach cesarstwa (po 27 p.n.e.) oficjalnie trwały już od 17 do 23 grudnia. Wiązało się to z rosnącą popularnością święta wśród wszystkich warstw społecznych. Nie bez znaczenia była też chęć wydłużenia czasu radości i odpoczynku. Niektórzy historycy sugerują, że miało to podłoże polityczne. Dłuższe świętowanie mogło służyć łagodzeniu napięć społecznych oraz wzmacnianiu lojalności wobec władzy. Jak świętowano rzymskie Saturnalia? Saturnalia miały niezwykle radosny charakter. Był to czas poświęcony Saturnowi, bogu rolnictwa, zasiewów i czasu, którego celem było uczczenie zakończenia prac rolnych oraz obfitości nadchodzącego roku. Grudniowe świętowanie było także symbolicznym powrotem do mitycznego złotego wieku, kiedy panował Saturn, a ludzie żyli w równości i pokoju. Tak też zachowywali się w tym czasie starożytni Rzymianie. Ulice Rzymu wypełniały się kolorowymi procesjami, którym towarzyszyły zabawy i śpiewy. Organizowano uczty, gry hazardowe i loterie, które w normalnych okolicznościach były zakazane. Tradycją był też zwyczaj obdarowywania się prezentami. Najczęściej podarkami były świece lub gliniane figurki. Wręczanie ich miało przynosić szczęście na kolejny rok. Zgodnie z duchem egalitaryzmu podczas Saturnaliów następowało chwilowe odwrócenie ról. Niewolnicy mogli zasiadać przy wspólnym stole z panami, a niekiedy pełnili nawet funkcje gospodarzy. Relaks społeczny dotyczył także kwestii polit…

Saturnalia-14a24d2.jpg
width: 1200
height: 630

To dlatego Maui z „Vaiany” ma tatuaże na całym ciele. Tak hit Disneya oddaje hołd kulturze Oceanii
type: item
date: 2024-11-28T14:02:44.000Z
subject: Historia
subject: Ludzie
subject: polinezyjczycy
subject: tatuaże
subject: tradycje
description: „Vaiana 2” to nie tylko kontynuacja kinowego hitu Disneya, ale także głęboki ukłon w stronę polinezyjskich tradycji. Dzięki postaci półboga Mauiego i jego wyjątkowym tatuażom widzowie poznają bogactwo kultury Oceanii, w tym święte rytuały tatuowania.
encoded: Spis treści: Kim jest Maui? Maui i jego tatuaże Niezwykła tradycja Oznaczenia przywódców Końcówka tego roku to prawdziwe święto kinomanów. Swoje premiery miały już wyczekiwane od dawna filmy, w tym „Konklawe” czy „Gladiator II”, a to oczywiście nie koniec nowości. 27 listopada do kin w Polsce trafiła nowa animacja Disneya. „Vaiana 2” to kontynuacja hitu z 2016 r. Pierwsza część doczekała się dwóch nominacji do Oscara i zarobiła ponad pół miliarda dolarów na całym świecie. Film został też doceniony przez widzów i krytyków za oddanie hołdu kulturom Oceanii. Jednym z głównych bohaterów filmów o Vaianie jest półbóg Maui. Figlarza z poczuciem humoru i sercem na dłoni, a także zestawem imponujących fajek, pomogli ożywić eksperci z całego Pacyfiku, w tym z wysp Fidżi, Tahiti i Samoa. Postać Mauiego ma głębokie korzenie w polinezyjskich mitach i folklorze. Z jego charakterystycznych tatuaży możemy dowiedzieć się więcej o praktykowanej do dziś tradycji tatuowania na wyspach Pacyfiku. Kim jest Maui? Maui zajmuje stałe miejsce w legendach wysp Pacyfiku jako półbóg. Jak podkreśla Su‘a Sulu‘ape Toetu‘u, tongański tatuator mieszkający na O‘ahu, przekazy dotyczące tej postaci są różne, ale mają jeden wspólny wątek. Maui miał być zdolny do wyławiania wysp. Jedna z najsłynniejszych legend o Mauim mówi o tym, że spowolnił ruch słońca. Udało mu się to, chwytając gwiazdę najbliższą Ziemi magiczną liną, co w efekcie pozwoliło ludziom pracować dłużej. Maui nawiązuje do tej historii w „Vaianie”, gdy śpiewa w oryginale „You’re Welcome”. – W kulturze Tonga Maui naprawia niepowodzenia i problemy wszystkich – mówi Toetu‘u. – Dla nas Maui był bohaterem klasy robotniczej. W legendzie Maorysów Maui i jego brat łowili ryby w łodzi, która jest obecnie Wyspą Południową Nowej Zelandii (Te Waipounamu). Używając haczyka wyjętego z kości szczęki swojej babci, Maui złowił gigantyczną rybę, znaną obecnie jako Wyspa Północna (Te Ika-a-Māui). Na Hawajach z kolei mówi się, że Maui wybrał się na ryby ze swoi…

Tatuaze-w-filmie-o-Vaianie-813ca98.jpg
width: 1200
height: 630

Atrakcje Goudy: co warto zobaczyć w mieście znanym z sera?
type: item
date: 2024-11-12T08:00:59.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: europa
subject: holandia
subject: Niderlandy
subject: RPWNG
subject: ser
subject: targi
subject: tradycje
description: Gouda to nie tylko słynny ser, ale także historyczne miasteczko pełne uroku. Dowiedz się, co warto zobaczyć w Goudzie – od średniowiecznych targów serowych po majestatyczne witraże w kościele św. Jana.
encoded: Spis treści: Serowy targ w Goudzie: tradycja i widowisko Drewniane chodaki – ikona Holandii Co jeszcze zobaczyć w Goudzie? Spacer po Goudzie – kanały, wiatraki i historyczne budynki Gouda to jedno z najbardziej urokliwych miasteczek w Holandii, które zasłynęło na całym świecie dzięki swojemu wyjątkowemu serowi. Jednak Gouda oferuje znacznie więcej niż tylko pyszny nabiał. To miejsce pełne historii, zabytków i wyjątkowych tradycji, które przyciągają turystów poszukujących mniej znanych zakątków Holandii. Od serowego targu, przez malownicze kanały, po imponujące witraże – Gouda to miasto, które zachwyca na każdym kroku. Serowy targ w Goudzie: tradycja i widowisko Jedną z największych atrakcji Goudy jest jej słynny serowy targ, który odbywa się na placu przed ratuszem, na tle gotyckiej fasady XV-wiecznego budynku. Targ działa od 1395 roku i przyciąga zarówno mieszkańców, jak i turystów z całego świata. Co czwartek handlarze w historycznych strojach odgrywają licytacje, a na zabytkowych wagach ważone są koła sera. Targ jest widowiskiem nawiązującym do dawnych czasów, ale nie brak tu prawdziwych lokalnych przysmaków. Warto zwrócić uwagę na różnorodność oferowanych produktów. Oprócz klasycznej goudy, można znaleźć wersje z truflami, chili, piwem czy cytryną. Serowarzy przywożą te produkty z okolicznych farm, gdyż Gouda nigdy nie była miejscem produkcji sera, a jedynie handlu nim. – Ser gouda to nie tylko smak, to historia i tradycja, którą czuć w każdym krążku sera – mówi Kasper van den Berg, lokalny serowar​. Niedaleko placu mieści się De Goudse Waag – XVII-wieczna kamienica, która kiedyś służyła do ważenia serów. Dziś znajduje się tam muzeum serowarstwa, gdzie można poznać historię i techniki produkcji goudy. Historia serowych targów w Goudzie Ser gouda, choć znany na całym świecie, nie pochodzi bezpośrednio z miasta. Przez wieki produkowany był na okolicznych farmach, a do Goudy przywożony na handel. Tradycja ta przetrwała do dziś, a na targu można znaleźć zarówno klas…

shutterstock1585855132-ada5979.jpg
width: 1000
height: 667

Byłem w przyszłej Europejskiej Stolicy Kultury. Chemnitz ma wiele wspólnego z polską metropolią
type: item
date: 2024-05-17T13:26:16.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Kultura
subject: niemcy
subject: tradycje
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Chemnitz, niemieckie miasto położone niedaleko Drezna, ma coraz więcej powodów do dumy. To przyszłoroczna Europejska Stolica Kultury z niemałym turystycznym potencjałem. Sprawdziłem, jak mieszkańcy celebrują lokalne tradycje i historię.
encoded: W tym artykule: Europejska Stolica Kultury to Chemnitz Górnicze tradycje i inne rzemiosła Podróż po Purple Path Dolina zamków Chemnitz, trzecie co do wielkości miasto w malowniczej Saksonii, niebawem będzie na językach w całej Europie. Mieszkańcy już teraz przygotowują się do objęcia tytułu Europejskiej Stolicy Kultury. To okazja zarówno dla nich, jak i dla turystów (a tych w Niemczech jest coraz więcej, również z Polski), aby na nowo odkryć turystyczny potencjał Chemnitz. Byłem na miejscu i już wiem, co warto zobaczyć zarówno w samym mieście, jak i najbliższej okolicy. Europejska Stolica Kultury to Chemnitz W centrum Chemnitz, niedaleko ponad stuletniego Nowego Ratusza, stoi pomnik, obok którego trudno przejść obojętnie. To ogromnych rozmiarów głowa Karola Marksa. Statua przypomina o tym, że jeszcze nie tak dawno temu – bo do 1990 r. – miasto nosiło nazwę Karl-Marx-Stadt. W Polsce z kolei Chemntiz nazywano niegdyś Kamienicą Saską. Obecna nazwa pochodzi od rzeki przepływającej przez miasto. Przez wiele lat Chemnitz było prężnie działającym ośrodkiem przemysłowym. Rozwiała się tu między innymi branża włókiennicza. Brzmi znajomo? Słusznie! Jednym z miast partnerskich Chemnitz jest nasza polska Łódź. Oba miasta od dłuższego czasu przechodzą serię zmian. Dziś to postindustrialne perełki, budujące nową tożsamość na bazie bogatego dziedzictwa. Dynamiczne zmiany w Chemnitz zostały docenione między innymi przez Unię Europejską. W 2025 r. niemieckie miasto będzie pełniło honory Europejskiej Stolicy Kultury. Górnicze tradycje i inne rzemiosła Kultura to nie tylko muzea i teatry, a kilkudniowa wizyta w Chemnitz przypomniała mi o tym, jak różnorodna i bogata może być tożsamość regionu. Zwłaszcza tak nieoczywistego jak Chemnitz. Bo choć miasto przez wiele lat kojarzone było z przemysłem włókienniczym, tuż za jego granicami, w górach Rudawach, ciężką pracę wykonywali górnicy. Do dziś zachowało się po nich pozdrowienie „Glück auf!”, co w wolnym tłumaczeniu oznacza „Szczęść Boże”. …

chemnitz-ma-wiele-wspolnego-z-polska-metropolia-763f352.jpg
width: 960
height: 540

Zamek Kliczków odrodził się niczym feniks z popiołów. Dziś to prawdziwy klejnot
type: item
date: 2024-03-28T13:30:58.000Z
creator: Filip Nowek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: dzieła sztuki
subject: Kultura
subject: obyczaje
subject: tradycje
subject: Travel
subject: zabytki
subject: zamki
description: Otoczony leśną głuszą zamek Kliczków to przykład miejsca, które łączy ducha przeszłości z nowoczesnością. Poznaj historię i odkryj uroki tej niesamowitej, neorenesansowej perły ziemi dolnośląskiej.
encoded: W tym artykule: Historia Zamku Kliczków Hotel w Zamku Kliczków Atrakcje Zamku Kliczków i okolic Zwiedzanie Zamku Kliczków Zamek Kliczków, mimo swoich rozmiarów, nie przytłacza. Wręcz przeciwnie – ma w sobie dużo ciepła i kameralności. Nic więc dziwnego, że osoby szukające spokoju i odprężenia, chętnie przyjeżdżają tutaj na aktywny wypoczynek wraz z całymi rodzinami. Zabytkowy obiekt, jak i jego okoliczne tereny, przyciągają przede wszystkim tych, którzy, choć na chwilę chcą zapomnieć o wszelkich problemach i oderwać się od codziennych obowiązków. Przejdź do dalszej części artykuł, by poznać nie tylko niezwykle bogatą historię zamku, ale także dowiedzieć się nieco więcej na temat pobliskich atrakcji. Historia Zamku Kliczków Zamek wzniesiono w okolicach 1290 roku przez księcia Bolka I Surowego. Legendy mówią, że w połowie XIV wieku czeska królowa Anna kazała ukryć tu swoje skarby. Wiedzieli o tym Rechenbergowie, którzy kupili zamek w 1391 r. Nowi właściciele szybko przystąpili do przebudowy siedziby, przy okazji szukając złota. Nie znaleźli niczego, ale udało im się zamienić obiekt w piękną renesansową rezydencję. Na początku XX wieku Kliczków uchodził za jeden z najwspanialszych majątków w okolicy. Znana była tutejsza biblioteka licząca 20 tys. woluminów, w tym oryginalne dzieła Lutra. Komnaty zapełniały zabytkowe włoskie meble, dzieła sztuki i trofea myśliwskie. Na przestrzeni lat zamek zmieniał właścicieli, przez co zmieniał się jego wygląd na zewnątrz czy w środku. W 1920 r. trafił w ręce rodziny Solms-Baruth, która straciła posiadłość podczas II wojny światowej. Na skutek nieudanego zamachu na Hitlera rodzinę aresztowano oraz skonfiskowano ich majątki, a różnego rodzaju bogactwa wywieziono. Następnie większość rzeczy została zniszczona przez radzieckich żołnierzy w 1945 roku, a reszta padła ofiarą szabrowników. Sam Kliczków nie ucierpiał w czasie wojny, jednak po tych tragicznych wydarzeniach popadł w ruinę, dodatkowo dwa zamkowe skrzydła zniszczył pożar pod koni…

zamek-kliczkow-0a4c00f.jpg
width: 1000
height: 668

Wierzenia Słowian – jakie były tradycje i wiara naszych przodków?
type: item
date: 2023-10-01T09:27:05.000Z
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: obrzędy
subject: religie
subject: słowianie
subject: Społeczeństwo
subject: tradycje
description: W wierzeniach Słowian splatają się dawne tradycje, mity i przesądy. Podania i apokryfy Słowian południowych pełne są niesamowitych opowieści na pograniczu wiary i fantazji. W co wierzyli nasi przodkowie i jakie obrzędy odprawiali?
encoded: W tym artykule: Jakie były wierzenia Słowian? Reinkarnacja w wierzeniach Słowian Słowiańskie zabobony a chrześcijaństwo Religia Słowian Na śpiewie, tańcu, skakaniu przez ogniska i szukaniu kwiatu paproci upływała na Słowiańszczyźnie najkrótsza noc w roku (21/22 czerwca). Święto letniego przesilenia znane było m.in. jako Noc Kupały, sobótka czy palinocka. Z nadejściem chrześcijaństwa próbowano pogodzić pogańskie obrzędy z nową wiarą. Kupałę zastąpiło świętowanie późniejszej o dwa dni wigilii św. Jana. Mimo to pozostałości dawnych rytuałów słowiańskich przez stulecia były solą w oku moralistów związanych z Kościołem lub Cerkwią. Wierzenia Słowian fascynują badaczy przeszłości naszej kultury. Jakie były wierzenia Słowian? Oczy w wierzeniach Słowian W kulturach słowiańskich oczy często kojarzono z płodnością i siłą. Bano się „urocznych” spojrzeń, oślepiano konkurentów do władzy. Pilnowano, by ciężarne kobiety nie oglądały ludzi brzydkich ani zmarłych. Do dziś w naszym języku funkcjonują wyrażenia „zakochać się od pierwszego wejrzenia” albo „wpaść komuś w oko”. Według dawnych przekonań, za sprawą czyjegoś spojrzenia można było dosłownie „wpaść”. „Pouczenie o Panu naszym Jezusie Chrystusie” to wykładnia podstawowych dogmatów chrześcijańskich w formie pytań i odpowiedzi, skompilowana w Bułgarii na przełomie XII i XIII w. Na pytanie o pochodzenie prawowiernych narodów, anonimowy autor odpowiada za pośrednictwem apokryficznej historii o wnukach Noego. Sem, ukochany syn budowniczego arki, miał ośmiu synów i tyle samo córek. Po potopie brakowało ludzi, więc bracia byli zmuszeni wziąć siostry za żony. Uznali jednak, że współżycie z nimi będzie grzechem i powstrzymali się od zbliżania się z nimi. Bóg, widząc ich wytrwałość, zesłał na dzieci Sema błogosławieństwo. Od tamtej pory mogli rozmnażać się w sposób bezcielesny – przez spojrzenia. Z ich potomstwa pochodzić miały wszystkie ludy chrześcijańskie. Według pewnej bułgarskiej legendy zapisanej w wielu wariantach w XIX w. Bóg po …

wierzenia-slowian-5eef737.jpg
width: 1024
height: 684

Festa dos Tabuleiros. Odwiedziliśmy jedno z najpiękniejszych portugalskich świąt
type: item
date: 2023-07-23T08:51:59.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: portugalia
subject: święta
subject: tradycje
subject: Travel
description: Raz na cztery lata miasteczko Tomar zamienia się w baśniowy ogród. Kulminacją święta jest procesja kobiet niosących na głowach 15-kilogramowe konstrukcje złożone z chleba i papierowych kwiatów zwane Tabuleiros.
encoded: W tym artykule: Jak wygląda festiwal? Jakie były początki Festa dos Tabuleiros ? Kto może wziąć udział w procesji? Co jest najważniejszym elementem Festa dos Tabuleiros? Tomar – ostatnia twierdza Templariuszy Najważniejsze momenty święta Festa de Tabuleiros Otaczają mnie miliony wykonanych z bibuły kwiatów. Barwne kompozycje tworzą bukiety, girlandy, obrazy, rzeźby. Odgrywają scenki tematyczne, ozdabiają ściany kamienic, dekorują okna i drzwi, pokrywają ulice jak dywany i zwisają nad głowami niczym ażurowe baldachimy. Papierowych dekoracji wykonanych w takiej skali i z takim rozmachem nigdy wcześniej nie widziałam. Jak wygląda festiwal? Każda z uliczek historycznej części Tomar ma jakiś inny motyw przewodni związany z historią tego miejsca. Spaceruję więc przez tajemniczy las, by za rogiem zanurkować na rafie koralowej pełnej niesamowitych stworzeń, a za moment doświadczyć podróży przez sam środek tęczy. Poszczególne drużyny swoje pomysły i ich realizacje utrzymują w tajemnicy aż do czwartkowego wieczoru poprzedzającego główne uroczystości, które mają miejsce w niedzielę. Dzieje się tak dlatego, że uliczki rywalizują ze sobą o to, która wygra tytuł tej najpiękniejszej. Co dumnie oznajmiają tabliczki zawieszone na ich narożnikach. W tym roku tych baśniowych, artystycznych instalacji wykonano ponad 30. A do ich stworzenia zużyto tony bibuły, która kosztowała 80 tys. euro. – W linii prostej utworzyłyby one pas 330 kilometrów, czyli tyle ile wynosi odległość z Lizbony do Porto albo czego odpowiednikiem byłoby zasłanie nią aż 40 boisk piłkarskich. – Powiedział „Mordomo” Mario Formiga, czyli najważniejsza osoba, na której barkach spoczywała organizacja całego wydarzenia. A jest to ogromna impreza, w której uczestniczy kilka tysięcy osób, a przyjeżdża na nią ponad 1 mln gości. „Mordomo” jest wybierany na rok przed oficjalną datą imprezy (ta edycja 1–10 lipca 2023), która odbywa się regularnie co cztery lata od blisko 700 lat. Jakie były początki Festa dos Tabuleiros ? Fest…

fiesta-de-tabuleiros-ee65277.jpg
width: 1000
height: 802

Traveler Extra 1/23
type: item
date: 2023-02-15T23:09:19.000Z
creator: Jan Stradowski
subject: Magazyn
subject: Traveler Extra
subject: amman
subject: jordania
subject: Kultura
subject: petra
subject: tradycje
subject: zabytki
description: Morze Śródziemne - 19 pomysłów na wakacje
encoded: Na samą myśl o nim robi się wakacyjnie. Przygotowując to wydanie specjalne Travelera, nagle w redakcji zaczęliśmy się prześcigać w pomysłach, gdzie wyjechać w tym roku na urlop, dzieliliśmy się patentami i doświadczeniami. Przywoływaliśmy miłe wspomnienia, przygody, ulubione miejsca i potrawy. Oczywiście mowa o basenie Morza Śródziemnego, wspaniałym akwenie, który skupia wokół siebie najbardziej popularne i kojarzące się właśnie z wakacjami kraje. Są wśród nich m.in. Hiszpania, Grecja, Włochy, Turcja, Egipt, Tunezja i coraz bardziej popularne Maroko, Cypr czy Malta. Od lat te destynacje królują w rankingach popularności nie tylko wśród polskich, ale też zagranicznych turystów. I trudno się dziwić. Nigdy nie zapomnę mojej wyprawy do Egiptu, na Saharę, gdzie spędziłam ponad tydzień, celebrując prostotę życia, ciszę i mistyczną przestrzeń. Pustynia jest tak surowym, obcym i niewybaczającym błędów miejscem, jednocześnie tak nieziemsko pięknym i różnorodnym, wyciszającym. A całkowitego odcięcia od bodźców każdy z nas potrzebuje dziś coraz bardziej. Jednak nie tylko Egipt pozostawił we mnie tak intensywne wspomnienia. Z Grecją, kolebką naszej europejskiej cywilizacji wszyscy czujemy związek. Podobnie jak z tymi rozpieszczanymi przez słońce wspomnianymi wcześniej krajami z błękitną wodą i pysznym jedzeniem. Dlatego wracamy do nich ciągle, odkrywając je ponownie, głodni coraz to nowszych wrażeń. Kolejną zaletą tych miejsc jest ich bliskość, dzieli nas od nich zaledwie kilka godzin lotu, a fascynuje różnorodność i bogactwo doznań: od zapachów i kolorów, przez cuda architektury i natury, po sztukę. Nikt raczej nie wróci stamtąd rozczarowany AGNIESZKA FRANUS redaktor naczelna

traveler-extra-1-23-84ae4dc.jpg
width: 641
height: 869

Boże Narodzenie na świecie. 5 świątecznych tradycji, które mogą zaskoczyć
type: item
date: 2022-12-09T11:44:00.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: boże narodzenie
subject: Czas na święta
subject: święta
subject: tradycje
subject: Travel
description: Nie wszędzie Boże Narodzenie na świecie obchodzi się tak samo. Kiedy w grudniu na północy panuje zima i zdarzają się „białe Święta", na południowej półkuli jest pełnia lata. Oto 5 nieoczywistych tradycji bożonarodzeniowych z różnych zakątków naszej planety.
encoded: W tym artykule: Austria – Świąteczne tradycje z dreszczykiem Wenezuela – Do kościoła na rolkach Filipiny – Wesołe i rozświetlone święta Islandia – Święta z trollami Japonia – Święta w KFC Najpiękniejsze święta w roku – tak często mówi się o Bożym Narodzeniu. W Polsce to wyjątkowo długi czas. Świętujemy aż przez trzy dni: w Wigilię, a następnie pierwszy i drugi dzień świąt. Każda rodzina pielęgnuje własne tradycje, jednak większość Polaków obchodzi święta Bożego Narodzenia w podobny sposób. W domu nie może zabraknąć przystrojonej choinki, a na wigilijnym stole królują postne dania, na czele z karpiem i barszczem z uszkami. A jak obchodzone jest Boże Narodzenie na świecie? Niektóre świąteczne tradycje mogą być dla nas zaskakujące. Austria – Świąteczne tradycje z dreszczykiem Dzieci (i nie tylko) z utęsknieniem czekają na przyjście Świętego Mikołaja. W Austrii przeddzień Mikołajek wygląda jednak zupełnie inaczej niż gdzieindziej na świecie. Na ulice miast wychodzą wtedy młodzi mężczyźni przebrani za Krampusa – demoniczne przeciwieństwo Mikołaja. Wyglądem przypomina pół-człowieka i pół-kozę, a jego znaki charakterystyczne to przerażająca maska i diabelskie rogi. Zgodnie z tradycję Krampus pojawia się na początku grudnia, żeby zabrać do worka dzieci, które były niegrzeczne. Dostanie rózgi, wydaje się błahostką przy takiej karze. Skoro mowa o nieczystych siłach, to nie można nie wspomnieć o norweskiej tradycji chowania mioteł. Wieki temu wierzono, że właśnie w Wigilię czarownice i złe duchy wyruszają na poszukiwania mioteł do latania. Do dziś wielu Norwegów chowa je 24 grudnia w bezpieczne miejsce. Wenezuela – Do kościoła na rolkach To chyba jedna z najweselszych i najbardziej nietypowych tradycji bożonarodzeniowych na świecie. Mieszkańcy Caracas tłumnie uczęszczają do kościołów na świąteczne msze i nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego gdyby nie to, że nie idą piechotą, a przyjeżdżają na rolkach. W ostatnich latach zwyczaj ten stał się jeszcze popularniejszy, dlatego ze wz…

boze-narodzenie-f0a7faa.jpg
width: 1024
height: 683