Szybszy niż mrugnięcie okiem. Poznaj Ace’a – robota, który ośmiesza zawodowców przy stole do ping-ponga
W 1997 roku świat wstrzymał oddech, gdy komputer Deep Blue pokonał Garry’ego Kasparowa w szachy. Niemal dwie dekady później AlphaGo udowodniło dominację maszyn w skomplikowanej grze Go. Te sukcesy miały jednak miejsce w świecie cyfrowym, ale teraz sztuczna inteligencja wykonała kolejny, znacznie trudniejszy krok. Z determinacją wkroczyła na arenę sportową, na której oprócz strategii liczy się zręczność, szybkość, dokładność i umiejętność adaptacji – czyli cechy wcześniej przypisywane wyłącznie ludziom. Poznajcie Ace’a – robota, który gromi mistrzów ping-ponga.
Opracowany przez Sony AI autonomiczny robot Ace nie jest tylko ciekawostką techniczną. To maszyna wyposażona w niezwykle zręczne ramię z ośmioma stawami oraz system czujników, który pozwala jej rywalizować z ludźmi na poziomie eksperckim. Choć na razie przypomina ramię z fabrycznej linii montażowej otoczone siecią kamer, jego umiejętności wprawiły w osłupienie nawet olimpijczyków. Cyfrowy mózg, ludzka zwinność Sukces Ace’a opiera się na trzech filarach. Po pierwsze, robot wykorzystuje czujniki oparte na zdarzeniach (ang. event-based sensors). Zamiast analizować każdy piksel obrazu, Ace skupia się wyłącznie na zmianach ruchu i jasności, co pozwala mu błyskawicznie śledzić tor lotu piłeczki oraz jej rotację – odczytuje ją nawet poprzez analizę logo nadrukowanego na piłce. Po drugie, Ace uczył się grać poprzez uczenie przez wzmacnianie bezmodelowe (ang. model-free reinforcement learning). Zamiast programować mu każdą trajektorię, naukowcy pozwolili AI „trenować” w symulacji. Robot spędził tysiące godzin w wirtualnej rzeczywistości, rozgrywając mecze z samym sobą, co pozwoliło mu wypracować własną, unikatową taktykę. Po trzecie, kluczowa jest szybkość reakcji. Podczas gdy zawodowy sportowiec potrzebuje około 230 milisekund na reakcję, całkowite opóźnienie systemu Ace wynosi zaledwie 20 milisekund. To sprawia, że maszyna jest w stanie odpowiedzieć na zagrania, które dla człowieka są niemal niewidoczne. To aż przerażające. Pogromca sportowców W badaniu opublikowanym w prestiżowym czasopiśmie „Nature” Ace początkowo zmierzył się z grupą graczy o wysokich umiejętnościach. Wynik? Wygrał wszystkie mecze z wyjątkiem dwóch starć z elitarnymi zawodowcami. Jednak naukowcy z Sony AI nie poprzestali na tym. W grudniu 2025 roku Ace po raz pierwszy pokonał zawodowego gracza, a wiosną 2026 roku odniósł zwycięstwa nad kolejnymi profesjonalistami, w tym nad Miyuu Kiharą, zawodniczką z pierwszej 25-tki światowego rankingu. Kinjiro Nakamura, były olimpijczyk, przyznał po obserwacji Ace’a, że robot wykonał uderzenie, które wcześniej uważał za niemożliwe do zrealizowania. To odkrycie zmotywowało go do refleksji, że być może ludzie również mogą nauczyć się tak ekstremalnych technik. Czy możemy dogonić maszyny? View oEmbed on the source website Robotyczny wyścig zbrojeń Ace nie jest odosobnionym przypadkiem w gwałtownie rozwijającym się świecie robotyki. Jesteśmy świadkami momentu ekstremalnego rozwoju robotyki, a maszyny coraz lepiej radzą sobie w nieprzewidywalnym środowisku fizycznym. Wszyscy żyjemy spektakularnym sukcesem z Pekinu, w którym kilka dni temu humanoidalny robot pobił rekord świata, przebiegając półmaraton w zaledwie 50 minut. Choć bieganie i tenis stołowy wymagają innych kompetencji, oba osiągnięcia łączy jedno: zdolność do adaptacji w czasie rzeczywistym. Czego maszynie wciąż brakuje? Mimo technicznej dominacji, Ace wciąż ma słabe punkty. Zawodnicy, którzy z nim grali, zauważyli, że robot nie posiada twarzy – a profesjonalni gracze często czytają mowę ciała i mimikę przeciwnika, by przewidzieć jego ruch. Z drugiej strony, Ace również nie potrafi blefować ani odczytywać psychologicznych „podpowiedzi” wysyłanych przez ludzi. Obecnie system opiera się na kamerach zewnętrznych rozmieszczonych wokół stołu, ale naukowcy przewidują, że w przyszłości Ace zyska formę humanoidalną, co pozwoli mu na jeszcze większą swobodę ruchu. Przyszłość poza halą sportową Chociaż stół do ping-ponga jest doskonałym poligonem doświadczalnym dla robotyki, to technologia stojąca za Ace’em ma znaczenie szersze zastosowanie. Zdolność do precyzyjnej pracy i adaptacji jest kluczowa dla przemysłu, logistyki czy potencjalnie nawet… medycyny. Autonomiczny robot-chirurg to nie aż tak odległa przyszłość, jak może nam się wydawać. – Gry od dawna służą jako wzorce dla sztucznej inteligencji – mówi Peter Dürr z Sony AI. – Ace oferuje jednak coś, czego nigdy wcześniej nie uchwycono: autentyczną rywalizację atletyczną między robotem a człowiekiem – dodaje. Czy to zapowiedź nowej ery, w której maszyny staną się naszymi treningowymi partnerami, zmuszając do przesuwania granic ludzkiej możliwości? Pojawia się jednak pytanie – kiedy osiągniemy swój limit? A może nigdy już nie dogonimy maszyn? Źródła: Nature, Science Alert Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Wyjątkowa inicjatywa, by ratować myszy. Z piłeczek tenisowych tworzy się dla nich domy
Co roku podczas Wimbledonu zużywa się ponad 55 tysięcy piłek tenisowych. Później zamiast trafiać na wysypiska, część z nich od lat zyskuje drugie życie – jako schronienia dla zagrożonych myszy. Dzięki tej inicjatywie, niepozorne odpady przekształcane są w bezpieczne kryjówki dla małych ssaków.
Spis treści: Kryzys siedlisk naturalnych najmniejszego ssaka Wielkiej Brytanii Piłeczki z Wimbledonu zamienione w bezpieczne schronienia Brytyjska organizacja ekologiczna Wildlife Trusts, we współpracy z klubem tenisowym All England Lawn Tennis Club – organizatorem legendarnego turnieju Wimbledon – pokazuje, że recykling może mieć nie tylko praktyczne zastosowanie, lecz również realny wpływ na ochronę dzikiej przyrody. W ramach wspólnej inicjatywy zużyte piłeczki tenisowe, które nie nadają się już do gry, są przekształcane w schronienia dla myszy eurazjatyckich. Zamiast trafiać na wysypiska, zyskują drugie życie jako element ekosystemu, chroniąc najmniejsze ssaki Wielkiej Brytanii przed suszą, chłodem i drapieżnikami. Kryzys siedlisk naturalnych najmniejszego ssaka Wielkiej Brytanii Mierzące od 5 do 7 centymetrów myszy eurazjatyckie zasiedlają zróżnicowane środowiska – od pól uprawnych, przez łąki, aż po podmokłe tereny na północy Anglii. To właśnie tam, w gęstej roślinności, budują charakterystyczne kuliste gniazda, misternie splatane ze źdźbeł trawy i trzciny. Zawieszone nisko nad ziemią, między łodygami zbóż, stanowią skuteczną ochronę przed wilgocią, zimnem i wzrokiem drapieżników. Ale krajobraz, który przez wieki sprzyjał ich przetrwaniu, stopniowo zanika. Coraz dłuższe okresy suszy, a także intensywna eksploatacja gruntów rolnych sprawiają, że myszy mają coraz większy problem ze znalezieniem materiałów do budowy gniazd. Bez ukrycia w roślinności stają się łatwym celem dla ptaków, łasic czy lisów. Przez to zagrożone są nie tylko pojedyncze osobniki – z niektórych regionów zaczęły znikać całe populacje. Tymczasem te ważące zaledwie 4 gramy ssaki odgrywają istotną rolę w przyrodzie. Pomagają kontrolować liczebność owadów, przyczyniają się do rozsiewania nasion oraz wspierają równowagę ekosystemów. Choć bywały postrzegane jako szkodniki, dziś coraz częściej mówi się o nich jako o gatunku wymagającym ochrony. Zmniejszająca się liczebność skłoniła ekspertów do działania. Piłeczki z Wimbledonu zamienione w bezpieczne schronienia Z myślą o ochronie zagrożonego gatunku powstał pomysł wykorzystania zużytych piłek tenisowych. – Wielu ludzi nie wie, jak bardzo te drobne ssaki są narażone. Brak siedlisk i presja ze strony drapieżników sprawiają, że każda forma ochrony może mieć realne znaczenie – oświadczyła Sophie Munns z organizacji Wildlife Trusts. W ramach projektu wolontariusze wycinają w piłkach niewielkie otwory, a następnie montują je na słupkach na wysokości od 75 centymetrów do 1,5 metra nad ziemią. Takie umiejscowienie chroni przed atakami drapieżników, a jednocześnie pozwala myszom swobodnie dostać się do wnętrza. Piłeczki, dzięki gumowej powłoce pokrytej filcem, są też wodoodporne i zapewniają dobrą izolację termiczną, tworząc idealne warunki dla schronienia. Projekt prowadzony jest od wielu lat, a jego skuteczność potwierdzają obserwacje terenowe. Jak podają „Country Living” oraz „The Sun”, piłeczki faktycznie są zasiedlane. Wolontariusze zauważają, że myszy traktują je nie tylko jako tymczasowe kryjówki, ale również – w sprzyjających warunkach – jako miejsca do budowy gniazd. Takie działania mogą realnie wpłynąć na przetrwanie jednego z najbardziej niedocenianych mieszkańców brytyjskich pól. – To nie tylko ratunek dla jednego gatunku. To przypomnienie, że każda działalność może być okazją do dzielenia się przestrzenią z innymi istotami – podkreśliła Munns. Źródło: Country Living, The Sun, swiatoze.pl Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Nieustannie w trasie. Rywalka Igi Świątek zdradza 3 rzeczy, które ratują ją w podróży
Życie zawodowej tenisistki wiąże się z nieustannymi podróżami i zmianami stref czasowych. Emma Navarro, 11. zawodniczka świata zdradziła, jak radzi sobie z tą codziennością i co pomaga jej zachować balans.
W tym artykule: O czym należy pamiętać podczas podróży? Znana tenisistka wskazała 3 rzeczy Tenisistki skarżą się na napięty harmonogram Nie jest tajemnicą, że kariera profesjonalnego sportowca to ciągłe podróże. Dobrze o tym wiedzą tenisiści i tenisistki, którzy większą część roku spędzają z dala od domu. Tę codzienność zna doskonale jedna z rywalek Igi Świątek, Emma Navarro. Amerykanka przyznała, że życie w drodze bywa wyczerpujące, ale z czasem nauczyła się, jak sobie z nim radzić. O czym należy pamiętać podczas podróży? Znana tenisistka wskazała 3 rzeczy Emma Navarro jest jedną z czołowych tenisistek globu. Amerykanka zajmuje aktualnie 11. miejsce w światowym rankingu. W ubiegłym sezonie – oprócz zwycięstwa w turnieju rangi WTA 250 w australijskim Hobart – 23-latka zanotowała ćwierćfinał wielkoszlemowego Wimbledonu i półfinał US Open. Z kolei na początku tego roku doszła do najlepszej ósemki Australian Open, gdzie uległa Idze Świątek. Pod koniec lutego triumfowała w Meridzie, stolicy meksykańskiego stanu Jukatan. Kilka dni temu, przy okazji zwodów w Charleston, zawodniczka z Nowego Jorku udzieliła wywiadu serwisowi tennis.com. Choć rozmowa dotyczyła głównie spraw czysto sportowych, nie zabrakło również pytania o to, jak radzi sobie z życiem w ciągłej podróży. Podkreśliła, że kluczem do zachowania balansu jest dbanie o małe rzeczy, które sprawiają jej przyjemność. – W dni wolne priorytetem jest dla mnie odpoczynek. [...] Lubię również jednak wyjść na zewnątrz, żeby pooglądać różne rzeczy. Lubię przechadzać po miastach, w których akurat jestem. Przyglądać się, jak ludzie żyją i podziwiać architekturę. W ten sposób czuję, że nawiązuje kontakt z lokalnymi ludźmi i okolicą – zaznaczyła. Navarro zdradziła także swoje trzy sprawdzone sposoby, które pomagają jej radzić sobie z wyzwaniami ciągłych i dalekich podróży po całym świecie. – Nawadnianie to klucz. Podczas długich lotów samolotem człowiek może bardzo się odwodnić, więc trzeba tego bardzo pilnować. Jeśli obudzisz się nocy koło drugiej lub trzeciej w nocy, nie walcz z tym. Trzeba po prostu to zaakceptować, bo i tak prawdopodobnie już nie zaśniesz. Zrelaksuj się, ale nie sięgaj po telefon. Nie patrz w ekrany, po prostu trochę poleż. Dobrze jest też pójść trochę poćwiczyć albo chociaż wyjść na zewnątrz na spacer, żeby poczuć trochę słońca na skórze – zdradziła. Tenisistki skarżą się na napięty harmonogram Kalendarz turniejów tenisowych należy do najbardziej intensywnych w środowisku. Przez większą część roku zawodnicy rywalizują w różnych częściach globu. Często bez możliwości dłuższego odpoczynku. Na ten problem zwracała już uwagę Iga Świątek, wskazując na potrzebę lepszej organizacji i większej dbałości o zdrowie graczy. – Gracze zdają sobie sprawę z tego, że to, co się dzieje, jest szalone. Harmonogram jest naprawdę napięty. [...] To coś, co trzeba zmienić. To będzie dobre także dla fanów. Dzięki temu nie będą świadkami kontuzji lub rezygnacji swoich ulubionych zawodników. Będziemy mogli zaprezentować lepszą jakość – mówiła wiceliderka rankingu podczas zeszłorocznego US Open. Źródła: tennis.com; National Geographic Polska Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Jadwiga Jędrzejowska święciła triumfy na długo przed Igą Świątek. Kibicował jej sam król Szwecji
Jadwiga Jędrzejowska sprawiła, że tenis – sport kojarzony dotąd głównie z elitami – zaczął zdobywać popularność w szerszych kręgach społeczeństwa. Jako pierwsza Polka w historii zagrała w wielkoszlemowym finale, a od końcowego triumfu dzieliło ją tylko sześć piłek.
W tym artykule: Kim była Jadwiga Jędrzejowska? Biografia finalistki Wimbledonu Osiągnięcia Jadwigi Jędrzejowskiej. Od mistrzostwa Polski po finał Wimbledonu Sukcesy Jadwigi Jędrzejowskiej w liczbach Życie prywatne Jadwigi Jędrzejowskiej Prekursorka tenisa ziemnego w Polsce Jadwiga Jędrzejowska i ciekawostki z nią związane Sukcesy polskich sportowców w okresie międzywojennym napawały kibiców dumą. Dawały im także nadzieję, że odradzająca się po latach zaborów ojczyzna może rywalizować z największymi potęgami świata jak równy z równym. Największe zwycięstwa odnosili wówczas lekkoatleci – Halina Konopacka, Stanisława Walasiewicz oraz Janusz Kusociński. Biało-Czerwoni święcili triumfy także poza arenami olimpijskimi. Jadwiga Jędrzejowska, trzykrotna finalistka turniejów wielkoszlemowych i jedna z największych gwiazd tenisa kobiecego w latach 30., była tego najlepszym przykładem. Kim była Jadwiga Jędrzejowska? Biografia finalistki Wimbledonu Jadwiga Jędrzejowska przyszła na świat 15 października 1912 r. w rodzinie robotniczej. Jak sama powtarzała, urodziła się na korcie. – Proszę mi wierzyć, że niewiele przesadzam. Domek, w którym się ujrzałam światło dzienne, znajdował się w parku krakowskim, tuż obok boisk tenisowych Akademickiego Związku Sportowego. Cała moja młodość była z nim związana – można przeczytać w opracowanej przez Kazimierza Gryżewskiego biografii tenisistki z 1955 r. Już od najmłodszych lat, chcąc wesprzeć domowy budżet, podejmowała pracę na pobliskim korcie. Zarabiała zbierając piłki podczas treningów bardziej doświadczonych graczy. To właśnie wtedy przyszła mistrzyni złapała „tenisowego bakcyla” i po raz pierwszy sięgnęła po rakietę, nie wiedząc jeszcze, że za już wkrótce sama będzie występowała na największych arenach. Początki nie należały jednak do najłatwiejszych. Problemem okazały się nie tylko kwestie finansowe, ale także niechęć ze strony bardziej zamożnych rówieśniczek, które nie chciały trenować z córką robotnika. Mimo nieprzychylności otoczenia i licznych przeciwności, nie zaprzestała rozwijania swojej pasji, wierząc, że ciężka praca i wsparcie klubu pozwoli jej osiągnąć wymarzone cele. Na efekty nie trzeba było długo czekać. Już w 1927 r. Jędrzejowska sięgnęła po mistrzostwo Polski w grze podwójnej, za co otrzymała w nagrodę złoty zegarek. Co ciekawe, wygrana ta nie wzbudziła entuzjazmu wśród jej najbliższych. – Oj, Jadziu, po co ci ten zegarek? W głowie ci się przewróci i nic z ciebie dobrego nie wyrośnie. Już czas, abyś się zabrała do jakieś solidnej pracy. Lepiej byś rzuciła ten tenis – twierdzili rodzice świeżo upieczonej zwyciężczyni krajowego czempionatu. Ona (na szczęście) ich nie posłuchała i za wszelką cenę postanowiła udowodnić, że tenis jest jej życiowym powołaniem. Osiągnięcia Jadwigi Jędrzejowskiej. Od mistrzostwa Polski po finał Wimbledonu Przez kolejne lata Jadwiga Jędrzejowska całkowicie zdominowała krajowe rozgrywki, regularnie wygrywając mistrzostwa Polski zarówno w singlu, deblu, jak i mikście. Z każdym kolejnym zwycięstwem ambicje rosły, a krakowianka coraz odważniej spoglądała w kierunku zagranicznych turniejów. Pierwszy znaczący międzynarodowy sukces odniosła w 1936 r., docierając do półfinału Wimbledonu. Rok później poszła o krok dalej, awansując do wielkiego finału na kortach All England Lawn Tennis Club, zostając tym samym pierwszą Polką, która tego dokonała. Niestety, mimo prowadzenia 4:1 i 30:15 w decydującym secie, uległa faworyzowanej Brytyjce Dorothy Round 2:6, 6:2, 5:7, tracąc szansę na historyczne zwycięstwo. Kilka tygodni później Jędrzejowska stanęła przed kolejną okazją na wygraną w Wielkim Szlemie. Jednak i tym razem szczęście nie było po jej stronie. Lepsza od naszej mistrzyni okazała się Chilijka Anita Lizana. Trzecie podejście także nie przyniosło końcowego triumfu. W 1939 r. pierwsza rakieta Polski uległa w finale French Open Francuzce Simonne Mathieu 3:6, 6:8. Co nie udało się w singlu, udało się w deblu. Jędrzejowska swój upragniony wielkoszlemowy tytuł zdobyła w 1939 r. w Paryżu. Po mistrzostwo Francji sięgnęła, grając u boku Simonne Mathieu – tej samej zawodniczki, której chwilę wcześniej uległa w finale turnieju singlowego. Polsko-francuski duet okazał się lepszy od pary Alice Florian i Hella Kovac z Jugosławii. Było to pierwszy zwycięstwo tenisistki lub tenisisty z kraju nad Wisłą na tym poziomie rozgrywek. Najważniejsze osiągnięcia Jadwigi Jędrzejowskiej 62 tytuły mistrzyni Polski (23 w singlu, 14 w deblu i 25 w mikście); 26 tytułów międzynarodowej mistrzyni Polski (9 w singlu, 7 w deblu i 10 w mikście); trzy singlowe finały wielkoszlemowe – Wimbledon (1937 r.), US Open (1937) i Roland Garros (1939); mistrzostwo Francji w grze podwójnej z 1939 r.; finalistka mistrzostw Francji w deblu z 1936 r. oraz mistrzostw USA z 1938 r.; finał gry mieszanej wielkoszlemowego turnieju na kortach Rolanda Garrosa (1947 r.); w światowym rankingu tenisistek najwyżej była sklasyfikowana na 5. miejscu. Życie prywatne Jadwigi Jędrzejowskiej Karierę Jadwigi Jędrzejowskiej, podobnie jak wielu sportowcom tamtego okresu, przerwał brutalny atak Niemiec na Polskę. Mimo zachęt ze strony okupanta, krakowianka nie zdecydowała się na udział w turniejach rozgrywanych na terenie III Rzeszy, twierdząc, że zakończyła już przygodę z zawodowym sportem. Finalistka Wimbledonu nie przyjęła również propozycji „Mistera G”, czyli króla Szwecji Gustawa V, którego poznała podczas swojego pobytu na Riwierze Francuskiej i z którym w przeszłości grywała w tenisa. – Było mi niezmiernie miło, że mój partner z Riwiery „Mister G” pamiętał o mnie i chciał mi przyjść z pomocą. Jednak nie mogłam zdezerterować z ojczyzny i opuścić mych najbliższych – przekonywała. Po zakończeniu II wojny światowej Jędrzejewska wróciła na korty. W 1947 r. osiągnęła swój siódmy finał Wielkiego Szlema, tym razem w grze mieszanej, grając w parze z Rumunem Constantinem Caralulisem. Decydujące spotkanie nie potoczyło się jednak po ich myśli. Przegrali 0:6, 0:6 z niezwykle dobrze dysponowanym tego dnia duetem – Ericem Sturgessem i Sheilą Piercey Summers. W późniejszych latach z powodzeniem łączyła karierę zawodniczą z pracą trenerską. Na krajowym podwórku długo była bezkonkurencyjna. Wystarczy tylko wspomnieć, że swój ostatni singlowy tytuł mistrzyni Polski zdobyła w wieku 49 lat. Po latach sukcesów na światowych kortach Jadwiga Jędrzejowska zawiesiła rakietę na kołku w 1968 roku, kończąc swoją długą i niezwykle owocną karierę. Prywatnie była żoną Alfred Galerta, z którym po ślubie zamieszkała w Katowicach. Wybitna tenisistka zmarła 28 lutego 1980 r. w wieku 67 lat. Jej ciało spoczęło w rodzinnym Krakowie, na cmentarzu Rakowickim. Prekursorka tenisa ziemnego w Polsce Na następczynie Jadwigi Jędrzejowskiej musieliśmy czekać wiele dekad, co pokazuje, jak wybitne i trudne do powtórzenia były jej osiągnięcia z okresu międzywojennego. Drugą Polką w dziejach, która zagrała w wielkoszlemowym finale, była Agnieszka Radwańska. Pochodząca również z Krakowa zawodniczka w 2012 r. wystąpiła w decydującym spotkaniu Wimbledonu. Mimo trzysetowej walki, starsza z sióstr Radwańskich musiała uznać wyższość 7-krotnej zwyciężczyni londyńskiej imprezy Amerykanki Sereny Williams (1:6, 7:5, 2:6). Marzenie o singlowym zwycięstwie naszej rodaczki w Wielkim Szlemie spełniło się w 2020 roku, gdy na kortach Rolanda Garrosa w wielkim stylu triumfowała Iga Świątek. 19-letnia raszynianka w siedmiu meczach oddała rywalkom zaledwie 28 gemów, nie tracąc przy tym ani jednego seta. Dwa lata później ponownie zapisała się na kartach historii polskiego sportu, zostając liderką światowego rankingu tenisistek. Choć to właśnie singlowe wygrane przynoszą największy rozgłos, warto przypomnieć, że sukcesy podczas imprez wielkoszlemowych odnosili także nasi debliści. W 1978 r. po triumf w Australian Open – w parze z reprezentantem gospodarzy Kimem Warwickiem – sięgnął Wojciech Fibak. Dwukrotnie zwyciężał Łukasz Kubot – w 2014 r. na kortach Melbourne Park (z Robertem Lindstedtem ze Szwecji) oraz w 2017 na Wimbledonie u boku Brazylijczyka Marcelo Melo. Z kolei Jan Zieliński w 2024 r. wygrał dwa turnieje wielkoszlemowe, ale w grze mieszanej (Australian Open i Wimbledon), gdzie partnerował mu Su-wei Hsieh z Tajwanu. Jadwiga Jędrzejowska i ciekawostki z nią związane Jadwiga Jędrzejowska, aby wziąć udział w swoich pierwszych mistrzostwach Polski, musiała mieć białą bluzeczkę, śnieżną spódniczkę z falbankami oraz długie, białe pończochy. Ponieważ nie miała pieniędzy na taki strój, z pomocą przyszły władze jej klubu, które sfinansowały zakup; O olbrzymiej popularności Jadwigi Jędrzejowskiej niech świadczy fakt, że dwukrotnie w latach 1936–1937 wygrywała Plebiscyt „Przeglądu Sportowego” na najlepszego polskiego sportowca roku; Ze względu na trudność w wymowie nazwiska Jędrzejowska zyskała wśród zagranicznych dziennikarzy przydomek „Dża-Dża”, który towarzyszył jej przez całą karierę; W trakcie jednego z turniejów między Jadwigą Jędrzejowską a pewnym kibicem doszło do sprzeczki, wywołanej jego nieprzychylnymi uwagami na temat gry. Niesfornym kibicem okazał się… Charlie Chaplin, jedna z najwybitniejszych postaci światowego kina. Burzliwy początek ich znajomości przerodził się w przyjaźń, która trwała aż do jego śmierci. Źródła: „Urodziłam się na korcie” – Jadwiga Jędrzejowska, Kazimierz Gryżewski; historiapolskiegotenisa.pl; muzeumsportu.waw.pl; National Geographic Polska Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
LOT nie wpuścił na pokład znanej tenisistki. Przewoźnik tłumaczy swoją decyzję
Rosyjska tenisistka Witalija Djaczenko nie została wpuszczona na pokład samolotu PLL LOT, który miał odlecieć do Warszawy z Kairu. Jak swoją decyzję tłumaczy narodowy przewoźnik?
W tym artykule: Witalija Djaczenko nie została wpuszczona na pokład samolotu PLL LOT LOT tłumaczy, dlaczego nie wpuścił Rosjanki na pokład samolotu Witalija Djaczenko to rosyjska tenisistka, sklasyfikowana aktualnie w trzeciej setce światowego rankingu. Najwyżej notowana była na 71. pozycji w listopadzie 2014 roku. Największym osiągnięciem zawodniczki ze Wschodu jest trzecia runda wielkoszlemowego Wimbledonu sprzed pięciu lat. Pokonała po drodze swoją utytułowaną rodaczkę Marię Szarapową i Amerykankę Sofię Kenin, późniejszą mistrzynię Australian Open. W ostatnim czasie Rosjanka nie błyszczy formą i uczestniczy głównie w zawodach niższej rangi. W minionym tygodniu 32-latka rywalizowała w Egipcie, gdzie zdołała wygrać zaledwie jeden mecz. Z Kairu miała polecieć do Calvi – to tam od poniedziałku rozgrywany jest turniej Ladies Open de Calvi-Eaux de Zilla. Choć nazwisko rosyjskiej tenisistki widniało na liście zgłoszeń, Witalija Djaczenko ostatecznie nie powalczy o triumf na Kostaryce. Dlaczego? Pochodząca z Soczi zawodniczka nie została bowiem wpuszczona na pokład samolotu PLL LOT, który miał odlecieć do Warszawy. Witalija Djaczenko nie została wpuszczona na pokład samolotu PLL LOT Witalija Djaczenko poinformowała za pośrednictwem mediów społecznościowych, że musiała spędzić noc na lotnisku w Kairze. Była 71. rakieta świata nie została bowiem wpuszczona na pokład samolotu Polskich Linii Lotniczych LOT, lecącego ze stolicy Egiptu poprzez Warszawę do Nicei. Powodem miał być rosyjski paszport. Przypomnijmy, że po tym, jak Władimir Putin wypowiedział wojnę Ukrainie, obywatele Federacji Rosyjskiej nie mogą wjeżdżać na terytorium Polski przez granicę zewnętrzną w celach gospodarczych, sportowych, turystycznych lub kulturalnych. Ograniczenie obowiązuje także na lotniczych i morskich przejściach granicznych. Sama zainteresowana nie kryła oburzenia całą sytuacją. W internetowym poście zaznaczyła, że miała ze sobą listy wspierające od WTA i ITF, a także dokumenty potwierdzające, że jej ojciec urodził się w Ukrainie i pracuje dla ONZ. – PLL LOT odmówiły mi lotu na turniej na Korsyce, ponieważ jestem posiadaczką rosyjskiego paszportu. Takie są zasady linii. Miałam wszystkie listy poparcia od WTA, ITF, ale w dzisiejszym świecie niczego to nie zmienia – żaliła się Djaczenko. W dalszej części wpisu czytamy: – Skontaktowałam się z moim ojcem, który urodził się na Ukrainie, a obecnie pracuje w ONZ, by wyjaśnić tę sytuację. Rodziny osób z paszportem dyplomatycznym mogły zawsze latać po świecie. Niestety, teraz wszystko się zmieniło. Odmówiono mi wstępu na pokład tylko ze względu na to, gdzie się urodziłam. Co ciekawe, Djaczenko próbowała dostać się do Europy samolotem Lufthansy, ale niemieckie linie lotnicze, podobnie jak LOT, nie wpuściły reprezentantki Rosji na pokład swojej maszyny. – W efekcie tego spędziłam osiemnaście godzin na lotnisku w Kairze. Spałam na ławce, nie miałam nic do jedzenia i nie mogłam opuścić terminalu. Zostałam potraktowana jako obywatel trzeciej kategorii. Wydałam kilka tysięcy euro, by tylko dostać się na turniej. Nie udało się, bo żadne linie lotnicze nie chcą przewozić Rosjan – skwitowała. Gdzie zagra Iga Świątek w 2023? Połącz kibicowanie pierwszej rakiecie świata z podróżowaniem Zwiedzaj świat i kibicuj najlepszej zawodniczce globu. Poniżej przedstawiamy kalendarz tenisowych rozgrywek na nadchodzące miesiące, byś mógł już teraz zaplanować wymarzony urlop. Gdzie za... LOT tłumaczy, dlaczego nie wpuścił Rosjanki na pokład samolotu Przedstawiciele PLL LOT w komunikacie wysłanym Polskiej Agencji Prasowej podkreślili, że działali zgodnie z prawem i nie było żadnych uchybień z ich strony. – PLL LOT nie mogły zaakceptować na swoim rejsie obywatelki Federacji Rosyjskiej, działając zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie czasowego zawieszenia lub ograniczenia ruchu granicznego na określonych przejściach granicznych (Dz.U. 2020 poz. 435 z późniejszymi zmianami). W zapisach rozporządzenia zostały wprowadzone ograniczenia na określonych przejściach granicznych, w tym lotniskowych, w stosunku do obywateli Federacji Rosyjskiej podróżujących spoza Strefy Schengen – brzmi oficjalne stanowisko polskiego przewoźnika. Sprawa odbiła się szerokim echem w rosyjskich mediach, które zarzucają polskiej stronie rusofobię i dyskryminację ze względu na narodowość. Rodacy namawiają Djaczenko, by ta walczyła o zadośćuczynienie i odszkodowanie za niesłuszną ich zdaniem decyzję polskiego przewoźnika. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Gdzie zagra Iga Świątek w 2023? Połącz kibicowanie pierwszej rakiecie świata z podróżowaniem
Zwiedzaj świat i kibicuj najlepszej zawodniczce globu. Poniżej przedstawiamy kalendarz tenisowych rozgrywek na nadchodzące miesiące, byś mógł już teraz zaplanować wymarzony urlop. Gdzie zagra Iga Świątek w 2023?
W tym artykule: Styczeń Luty Marzec Kwiecień Maj Czerwiec Lipiec Sierpień Wrzesień/październik/listopad Iga Świątek to bezapelacyjnie najlepsza zawodniczka ostatnich dwunastu miesięcy. 4 kwietnia 2022 roku została pierwszą zawodniczką znad Wisły, która objęła prowadzenia w rankingu WTA. Ponadto w minionym sezonie Raszynianka zanotowała serię 37 zwycięstw z rzędu (rekord XXI wieku) i wygrała siedem turniejów, w tym dwa wielkoszlemowe – French Open i US Open. Znakomite osiągnięcia poskutkowały tytułem najlepszej tenisistki i najlepszej sportsmenki na Starym Kontynencie w 2022. Nie dziwi zatem fakt, że sukcesy trzykrotnej mistrzyni Wielkiego Szlema przełożyły się na ogromny wzrost zainteresowania dyscypliną w naszym kraju. Polacy coraz chętniej ruszają na korty oraz w świat, by dopingować pierwszej rakiecie globu. Jak się okazuje, turnieje tenisowe to znakomita okazja nie tylko do podziwiania zmagań czołowych zawodników, ale także odkrywania najodleglejszych zakątków globu. Jeśli uwielbiasz tenis w najlepszym wydaniu, a podróżowanie to twoja największa pasja, zapoznaj się z harmonogramem rozgrywek WTA na nadchodzące miesiące. W ten sposób upieczesz dwie pieczenie na jednym ogniu – zobaczysz w akcji najlepszych z najlepszych i zwiedzisz świat. Gdzie zagra Iga Świątek w 2023? Dodajmy, że poniższy kalendarz rozgrywek bazuje na zeszłorocznych planach startowych polskiej zawodniczki i nie został jeszcze całkowicie potwierdzony przez liderkę rankingu. Wyróżnione zostały największe turnieje, w których praktycznie spotyka się cała światowa czołówka. W nowym roku czeka na ciebie nawet miesiąc wolnego. Sprawdź, jak zaplanować urlop 2023 Jak zaplanować urlop 2023? Jeśli dobrze zagospodarujemy naszym kalendarzem i dniami wolnymi, w nadchodzącym roku będziemy mogli odpoczywać przez ponad 30, a nie 11 dni. Szczegóły do sprawdze... Styczeń Tenisowy sezon już tradycyjnie zainaugurują zawody na Antypodach. Iga Świątek rozpocznie zmagania od udział w zupełnie nowych rozgrywkach drużynowych, czyli United Cup, w których wystąpi aż 18 drużyn. Biało-Czerowni zagrają w Brisbane (stolica stanu Queensland) przeciwko reprezentacjom Kazachstanu i Szwajcarii. Oprócz najlepszej polskiej zawodniczki na korcie zaprezentują się także: Hubert Hurkacz, Magda Linette, Łukasz Kubot, Alicja Rosolska, Kacper Żuk i Weronika Falkowska. Kolejny przystanek to Adelajda, gdzie w dniach 9–15 stycznia odbędzie się turniej WTA 500. Polka jest wstępnie zgłoszona do rywalizacji, ale ostateczną decyzję o udziale ma podjąć po zakończeniu zawodów w Brisbane na przełomie starego i nowego roku. Przypomnijmy, że w ubiegłym sezonie, w piątym co do wielkości mieście w Australii Świątek dotarła do półfinału, a w 2021 r. zwyciężyła po finale ze Szwajcarką Belindą Bencić, zdobywając wówczas drugi tytuł w karierze. Najważniejszym startem na początku sezonu będzie wielkoszlemowy Australian Open. W Melbourne, drugim po Sydney największym mieście Australii, liderka rankingu powalczy o czwarty tytuł tej rangi. Dwutygodniowa rywalizacja rozpocznie się 16 stycznia, a zakończy wielkim finałem 28 stycznia. Przed rokiem na kortach Melbourne Park Iga Świątek przegrała dopiero w 1/2 finału. Do Melbourne niestety nie dostaniemy się bezpośrednio z Polski. Dostępne są jedynie loty przesiadkowe – m.in. w Paryżu, Zurychu lub Dubaju. Koszt? Między 12 a 15 tys. w obie strony. Wybierasz się do Australii? Oto, co musisz wiedzieć. Luty W lutym rywalizacja przeniesie się na Bliski Wschód, gdzie odbędą się dwa duże turnieje – w Doha (13–19.02) i Dubaju (20–26.02). Odpowiednio rangi 500 i 1000. W ZEA Świątek postara się przebić ubiegłoroczny wynik, jakim była druga runda, z kolei w Katarze powalczy o obronę tytułu mistrzowskiego. To właśnie przed rokiem podczas Qatar Open Polka rozpoczęła swoją niebywałą passę 37 meczów wygranych z rzędu, najdłuższą w XXl wieku. Bezpośrednie połączenie do Dohy oferuje warszawskie lotnisko Chopina. Lot trwa ponad 5 godzin, a cena biletów w obie strony oscyluje w granicach 5000 złotych. Ciekawostki o Katarze. Sprawdź, czego można spodziewać się w kraju, który jest 27 razy mniejszy od Polski Choć wielkością dorównuje co najwyżej największym województwom w Polsce, to pod względem finansowym przerasta światowe mocarstwa. Poniżej prezentujemy wybrane ciekawostki o Katarze, czyli... Marzec W marcu najlepsze zawodniczki świata polecą za ocean. 6 marca początek rywalizacji w Indian Wells, czyli pierwszym turnieju rangi Premier Mandatory w roku. Z Kalifornii tenisistki przeniosą się na Florydę. 20 marca startuje bowiem kolejny turniej z cyklu WTA 1000 – Miami Open. Obie imprezy w 2022 wygrała Iga Świątek, sięgając po tzw. „Sunshine Double”. Po triumfie w Miami Polka została liderką światowego rankingu. Lot do Miami z przesiadką w Paryżu to koszt ok. 4 tys.–5 tys. tys. złotych w obie strony. Odwiedź Miami i spełnij swój amerykański sen. Co warto zobaczyć na Florydzie? Kwiecień Wielki tenis powróci do Europy w kwietniu wraz z początkiem gry na kortach ziemnych, czyli ulubionej nawierzchni Igi Świątek. Zanim jednak Polka zainauguruje sezon na mączce podczas halowego turnieju WTA 500 w Stuttgarcie (17–23.04), polska drużyna powalczy o awans do finałowych rozgrywek Billie Jean King Cup z ekipą Kazachstanu. Mecz obu reprezentacji odbędzie się w dniach 14–15 kwietnia na terenie przeciwnika. Konkretna lokalizacja na razie nie jest znana. Maj Przełom kwietnia i maja to czas na dwa duże turnieje w Madrycie i Rzymie. Korty Foro Italico w Wiecznym Mieście, gdzie Iga Świątek triumfowała już dwukrotnie, uważane są za jedne z najpiękniejszych na świecie. Zarówno do stolicy Włoch, jak i Hiszpanii bez problemu dostaniemy się z Polski. Dlatego tym bardziej warto przemyśleć majówkowy city break. Zwieńczeniem rywalizacji na czerwonej mączce będzie French Open, czyli drugi turniej wielkoszlemowy w sezonie. Na co dzień Paryż kojarzy nam się z wieżą Eiffla, katedrą Notre Dame, urokliwymi kamieniczkami, romantyzmem oraz modowym rajem. Jednak raz do roku – na przełomie maja i czerwca – miasto zakochanych staje się światową stolicą tenisa. To na znajdującym się w 16. dzielnicy kompleksie kortów już od ponad stu lat o sławę i chwałę rywalizują największe gwiazdy dyscypliny. Na kortach im. Rolanda Garrosa Iga Świątek powalczy o trzeci tytuł w karierze. Sprzedaż biletów ruszy w połowie marca. Ciekawostki o wieży Eiffla – najciekawsze informacje o jej historii, budowie i kontrowersjach Trudno wyobrazić sobie wycieczkę do Paryża bez wjazdu na wieżę Eiffla. Zastanawiasz się, jakiego rodzaju kontrowersje wzbudzała wieża Eiffla? Ciekawostki i intrygujące fakty na temat tej k... Czerwiec W połowie roku zawodniczki przeniosą się na nawierzchnię trawiastą. Według wstępnych planów, Iga Świątek zagra w jednym turnieju poprzedzającym londyński Wimbledon, czyli najważniejszy start na kortach trawiastych, w niemieckim Bad Homburg nieopodal Frankfurtu (25 czerwca – 1 lipca). Tydzień wcześniej najlepsze tenisistki zagrają w Berlinie. Przed rokiem Polka była zgłoszona do rywalizacji w stolicy Niemiec, jednak z powodu kontuzji wycofała się. Lipiec Po zakończeniu turnieju wimbledońskiego ścisła światowa czołówka decyduje się na kilkutygodniową przerwę w startach. Polscy kibice zacierają jednak ręce, bo już 24 lipca rusza turniej WTA 250 w Warszawie. Rozgrywane na kortach Legii zawody przed rokiem ściągnęły do stolicy masę miłośników białego sportu. Świątek dotarła wówczas do fazy ćwierćfinałowej, w której przegrała z późniejszą mistrzynią, Francuzką Caroline Garcią. Na razie niewiadomo, czy liderka rankingu ponownie zagra przed własną publicznością. Ciekawostki o Warszawie. Tego mogłeś nie wiedzieć o polskiej stolicy Poniżej prezentujemy wybrane ciekawostki o Warszawie, dzięki którym jeszcze bardziej zapragniesz poznać historię stolicy i największego miasta Polski. Sierpień W sierpniu tour ponownie przeniesie się za ocean. Na początek najlepsze tenisistki zagrają w kanadyjskim Montrealu oraz w Mason na przedmieściach Cincinnati. Jednak najwięcej emocji dostarczy miłośnikom tenisa rozpoczynająca się 28 sierpnia rywalizacja w ostatnim turnieju wielkoszlemowy w roku – US Open. Zdobytego w 2022 r. tytułu na kortach Flushing Meadows bronić będzie Iga Świątek. Jedynym polskim lotniskiem oferującym bezpośrednie połączenie do Nowego Jorku jest Lotnisko Chopina w Warszawie. Wrzesień/październik/listopad Władze WTA opublikowały kalendarz tenisowych turniejów na sezon 2023 do US Open włącznie. W poprzednich sezonach, przed wybuchem pandemii koronawirusa, rywalizacja o rankingowe punkty toczyła się w Azji, głownie w Chinach. Ze względu na COVID-19 i aferę z nagłym zaginięciem chińskiej tenisistki Shuai Peng, turnieje w Państwie Środka, w tym WTA Finals w Shenzen, zostały wstrzymane. W ostatnich trzech latach na początku października odbywał się halowy turniej WTA 500 na kortach twardych w Ostrawie niedaleko granicy z Polską. W 2022 do finału, ku uciesze polskich kibiców, którzy tłumie ruszyli do naszych sąsiadów z południa, dotarła Iga Świątek. Po pasjonującym ponad 3-godzinnym meczu 21-latka musiał uznać wyższość zawodniczki gospodarzy, Barbory Krejcikovej. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Jakiego koloru jest piłka tenisowa? Odpowiedź jest skomplikowana, i zależy od tego, kogo spytać!
Jak sądzicie? Piłka do tenisa jest zielona czy żółta? Opinie są podzielone, więc jak ustalić jedną wersję?
W tym artykule: Kiedyś białe lub czarne. A dziś? Nazywanie kolorów nie jest naszą najmocniejszą stroną Ranne ptaszki i nocne sowy widzą inaczej? Kiedyś białe lub czarne. A dziś? Według Wikipedii „Piłki tenisowe są fluorescencyjnie żółte na dużych imprezach sportowych, ale w grze rekreacyjnej mogą być praktycznie dowolnego koloru" - tak mówi definicja na stronie poświęcona piłkom tenisowym. Popularny producent piłek tenisowych Gamma Sports nazywa kolor swoich piłek „wzrokowo żółtym” (ang. optical yellow). Oficjalny organ zarządzający tenisa na całym świecie, Międzynarodowa Federacja Tenisowa (ITF) informuje, że piłki tenisowe były kiedyś białe lub czarne. Pojawienie się telewizji zmieniło ten stan rzeczy. Widzowie mieli problem z dostrzeżeniem piłek tenisowych, które bardzo szybko przemieszczały się po kortach w telewizyjnych transmisjach, więc ITF nakazała turniejom rozpoczęcie używania żółtych w 1972 roku (choć trzeba zaznaczyć - białe nadal były dozwolone). Nowa zasada mówiła, że „piłka powinna mieć jednolitą powierzchnię zewnętrzną składającą się z pokrycia z tkaniny i powinna być w kolorze białym lub żółtym". Skąd w takim razie, tak wielu ludzi twierdzi, że piłki tenisowe są jasno-zielone? I co sądzi na ten temat Bevil Conway, naukowiec z katedry badań nad wzrokiem w amerykańskim Narodowym Instytucie Zdrowia, który zajmuje się zawodowo badaniem percepcji kolorów? „Wydaje mi się, że są żółte" - mówi. „Muszę jednak zaznaczyć, że decyzję na ten temat podejmuję w równym stopniu na podstawie tego, co myślę, że wiem o piłkach tenisowych - że są żółte, jak i tego, jaki kolor zapamiętałem, kiedy ostatnio jakąś widziałem", powiedział. Conway wskazał na banany jako ciekawy przykład tego zjawiska. „Banany mogą mieć różne kolory - zielone, gdy nie są jeszcze dojrzałe, brązowe, gdy zbyt długo leżakują. Ale banany określamy jako żółte. Robimy tak, ponieważ to jest ich stan, kiedy się nimi interesujemy" - powiedział. Nazywanie kolorów nie jest naszą najmocniejszą stroną Czerwony, zielony, niebieski i żółty to „unikalne odcienie", kolory, które ludzki wzrok postrzega jako czyste, a nie jako mieszankę dwóch lub więcej barw. Wśród tych odcieni, „żółty jest najbardziej precyzyjnie identyfikowany przez ludzi", twierdzi Conway. To świadczy o tym, że ludzie mogą łatwo odróżnić żółty od innych kolorów. Ale jak ten żółty powinien być opisany, to już inna kwestia. „Żółty przedstawia interesujący paradoks: jest łatwy do rozróżnienia, ale nazwanie go nie idzie nam tak dobrze, jak w przypadku innych kolorów, takich jak czerwony i pomarańczowy" - mówi Conway. Innymi słowy, ludzie są dobrzy we wskazywaniu na np. żółty żeton w stosie innych i mówieniu, że to jest żółty. Ale jeśli pokazuje się im żółty żeton osobno i zapyta jaki to kolor, ludzie stają się mniej pewni w jego nazwaniu. W niedawnym badaniu, którego współautorem był Conway, a w którym badano ludzi mówiących trzema różnymi językami - amerykańskim angielskim, boliwijskim hiszpańskim i amazońskim językiem zwanym Tsimane - naukowcy odkryli, że „systemy językowe ludzi z kultur o niewielkiej ekspozycji na industrializację są dość słabe w komunikowaniu właśnie koloru żółtego". Co więcej, wg Conwaya, również zielony sprawia nam kłopoty: „Ogólnie rzecz biorąc, jesteśmy jako ludzie naprawdę kiepscy, we wszystkich kulturach, w komunikowaniu zielonego". Conway i inni eksperci wyjaśniają, że różnice w opiniach na temat kolorów i tego jak je charakteryzujemy, wynikają ze sposobu, w jaki ludzki mózg ewoluował, aby postrzegać światło. W ciągu dnia doświadczamy różnych rodzajów ciepłego i chłodnego światła. Ciepłe światło pochodzi z np. zachodów słońca i żarówek (ale nie świetlówek!), a niebieskie z zachmurzonego nieba i ekranów komputerowych, by wymienić tylko kilka przykładów. Ranne ptaszki i nocne sowy widzą inaczej? Kiedy patrzymy na dany obiekt w różnych rodzajach światła, nasz mózg dokonuje istotnych korekt kolorystycznych, które pozwalają nam widzieć obiekt w stabilnym kolorze w większości warunków oświetleniowych. Conway twierdzi w dodatku, że sposób, w jaki ludzie postrzegają piłki tenisowe, może mówić coś o ich stylu życia. Ranne ptaszki mają dużo ekspozycji na niebieskie światło dzienne, co oznacza, że mają tendencję do odrzucania chłodnych kolorów i w efekcie do postrzegania piłki tenisowej jako żółtej. Nocne sowy, z kolei, spędzają większość czasu przy sztucznym, ciepłym świetle, co oznacza, że ich mózgi nie zwracają dużej uwagi na ciepłe kolory i widzą piłkę tenisową jako zieloną. „Podkreślam, że to tylko teoria i potrzebujemy wielu danych na jej poparcie, zanim uwierzę, że to prawda", zaznacza Conway. Wypada tylko czekać na wyniki kolejnych badań, a ja, piszący ten tekst swoim zwyczajem w nocy, mogę zdradzić, że dla mnie, piłki tenisowe - jak na nocną sowę z teorii Conwaya przystało, zawsze były zielone!
Zbyt wczesne poluzowania? Chorwacja ponownie wprowadza kwarantannę dla przyjezdnych
Goście przybywający do Chorwacji z czterech krajów bałkańskich będą musieli poddać się obowiązkowej 14-dniowej kwarantannie. Nakaz zniesiony stosunkowo niedawno ponownie wszedł w życie po tym, jak liczba nowych zakażeń w Chorwacji zaczęła rosnąć.
Nakaz obejmie podróżnych z Bośni, Serbii, Kosowa i Macedonii Północnej – także posiadających chorwacki paszport. Przyjeżdżający z tych krajów będą musieli pozostawać w izolacji przez 14 dni od daty przybycia do Chorwacji. Nowe regulacje wchodzą w życie od dziś. Osoby jedynie przejeżdżające przez Chorwację nie będą musiały poddawać się kwarantannie. Nakaz nie obejmie też przyjezdnych z 10 krajów Unii Europejskiej, dla których Chorwacja otworzyła granice 1 czerwca, w tym m.in. podróżnych z Niemiec, Austrii i Estonii. Chorwacja już od połowy maja była uznawana za region bezpieczny, o niewielkim stopniu zagrożenia epidemią koronawirusa. W tym czasie zgłaszano sporadyczne przypadki nowych zakażeń. Jednak sytuacja znacznie pogorszyła się w ubiegłym tygodniu, kiedy dzienna liczba nowych potwierdzonych przypadków sięgnęła 30, a każdego dnia odnotywane są nowe zakażenia. Chorwacki minister spraw wewnętrznych, Davor Bożinović, powiedział na konferencji prasowej, że większość nowych przypadków została zidentyfikowana u przyjezdnych z sąsiednich krajów. Bożinović ogłosił także wprowadzenie obowiązku noszenia masek ochronnych w transporcie publicznym. W minioną środę 24 czerwca w całym kraju potwierdzono 22 nowe przypadki koronawirusa, co daje łączną liczbę 2388 zakażonych od początku pandemii – z czego 119 przypadków zgłoszono w ubiegłym tygodniu. Koronawirus na charytatywnym turnieju Jak przypomina agencja Reuters, rosnąca liczba infekcji zbiegła się ze złagodzeniem bardzo surowych środków ostrożności. W Chorwacji obowiązywały jedne z najostrzejszych regulacji w krajach bałkańskich, jednak – co pokazują dane – pozwoliło to Chorwacji na uniknięcie dużej liczby chorych. Szczególnie w porównaniu z dużymi krajami Zachodniej Europy. Nowy wybuch nastąpił też chwilę po tym, jak w nadmorskiej miejscowości Zadar odbył się międzynarodowy charytatywny turniej tenisowy – Adria Tour, który miał miejsce 20 czerwca. Po zakończonym turnieju tenisista Novak Djokovic, będący organizatorem imprezy, poinformował, że on, jego żona i trzej inni tenisiści biorący udział w rozgrywkach, mają koronawirusa. Potwierdziły to badania. Po pozytywnym wyniku testu Djokovica, w ogniu krytyki znalazł się także chorwacki premier Andrej Plenkovic. Media i opinia publiczna zwróciły uwagę, że w czasie turnieju miał bezpośredni kontakt z tenisistą i m.in. poklepał go po ramieniu. Po nagłośnieniu sprawy Plenkovic poddał się testom na obecność koronawirusa, ale wynik był ujemny. Sytuacja się pogarsza Serbia, która została objęta chorwackim zakazem, także walczy o powstrzymanie nowego wybuchu epidemii. W środę władze zgłosiły 143 nowe przypadki. I to zaledwie dzień po nałożeniu obowiązku noszenia masek ochronnych w środkach transportu publicznego. Dotychczas w Serbii nie stosowana zbyt surowych obostrzeń, a w miniony weekend obyły się tam wybory – pierwsze w Europie od czasu wybuchu pandemii. Również w Bośni, Macedonii Północnej i Kosowie od początku czerwca odnotowuje się wyższy wskaźnik zakażeń, z prawie 200 nowymi przypadkami dziennie w Macedonii Północnej. W Bośni liczba nowych przypadków zarejestrowanych w czerwcu stanowiła jedną trzecią wszystkich potwierdzonych dotychczas w tym kraju. Z kolei w Kosowie rząd ostrzegł, że może być konieczne przywrócenie niektórych blokad i zakazów, po tym, jak w ciągu ostatnich trzech tygodni liczba zakażeń znacznie wzrosła. Katarzyna Grzelak
Viareggio leży na północnym odcinku wybrzeża Toskanii zwanym Versilia i stanowi najpopularniejszy kurort w tym regionie. Alpy Apuańskie, zielone wzgórza oraz jezioro Massaciuccoli nadają miastu niepowtarzalnego uroku.
Nazwa: Viareggio Państwo: Włochy Długość: 10 km Lokalizacja: Lukka Region: Versilia, Toskania Akwen: Morze Liguryjskie Podłoże: drobny, biały piasek Sezon: od maja do października Opalanie topless: tak Rafy koralowe: brak Sporty: żeglarstwo, rowery wodne, surfing, kitesurfing, windsurfing, siatkówka plażowa, tenis, golf Ratownicy: tak Jak dojechać: Do Viareggio dojeżdżają autobusy, pociągi oraz mini-busy z Florencji, z międzynarodowego lotniska w Pizie (20-30 minut), Lukki, Torre del Lago Puccini oraz z wielu innych miast. Viareggio leży na północnym odcinku wybrzeża Toskanii zwanym Versilia i stanowi najpopularniejszy kurort w tym regionie. Alpy Apuańskie, zielone wzgórza oraz jezioro Massaciuccoli nadają miastu niepowtarzalnego uroku. Viareggio stanowiło niegdyś ulubione miejsce wczasowe elity. Dziś również charakteryzuje go luksus i bogactwo. Plaża podzielona jest na ponad 100 płatnych odcinków oferujących szeroką gamę usług i rozrywek. Wczasowicze wykupują całodniowy karnet (około 30 euro), w który wliczone są zazwyczaj przebieralnie, leżaki, parasole, prysznice, toalety, place zabaw dla dzieci, a niekiedy nawet basen. Można też liczyć na obecność ratownika. Miejsce jest strzeżone, więc wczasowicze nie muszą się martwić o pozostawione rzeczy kiedy chcą na przykład wybrać się na chwilę do kawiarenki na promenadzie. Brzeg schodzi łagodnie do wody, więc plaża jest przyjazna dla dzieci. 3-kilometrowa promenada pełna jest ekskluzywnych butików, sklepów, pizzerii, galerii sztuki, ciastkarni, barów, eleganckich kafejek oraz restauracji. Można też wybrać się do kina lub teatru. Miasto słynie z bogatego życia nocnego, więc nie brakuje tu również dyskotek i klubów. Na Piazza Cavour w dni powszednie w godz. 8.00–20.00odbywa się targ. Jednak, Viareggio to nie tylko ekskluzywny ośrodek wypoczynkowy ze wspaniałą plażą i krystalicznie czystą wodą. Można tu też podziwiać piękno toskańskiej przyrody. W Viareggio znajdują się m.in. dwa rozległe lasy sosnowe: Pineta di Ponente w północnej części miasta i Pineta di Levante po południowej stronie. Ten ostatni jest częścią objętego ochroną parku Parco di Migliarino, San Rossore, Massaciuccoli. Miasto odznacza się także ciekawą architekturą. Kurort uległ prawie całkowitemu zniszczeniu wskutek pożaru w 1917 roku, ale został szybko odbudowany. Dziś, uwagę zwiedzających przykuwają modernistyczne hotele, kawiarnie i restauracje wzniesione w latach 20-tych. W mieście znajduje się dużo budowli w stylu późnej secesji i art déco. Jedne z ciekawszych zabytków stanowią Caffe Margherita z charakterystycznymi wieżyczkami w stylu orientalnym, dom towarowy Duilio 48 w stylu secesyjnym, czy Bagno Balena w stylu art deco. Kurort słynie z wielu głośnych imprez kulturalnych. Najsłynniejsze z nich to huczny karnawał Il Carnevale di Viareggio odbywający się każdego roku między styczniem i lutym (od 1837 roku). Przez cztery kolejne niedziele można podziwiać niezwykłe parady z olbrzymimi kukłami z papier-mâché stanowiącymi podobizny znanych polityków i sław. W Viareggio odbywają się też różne wystawy, przyznawane są tu nagrody literackie (Premio Viareggio od 1929 roku), a w pobliskim Torre del Lago mają miejsce ważne imprezy muzyczne (np. Festival Puccini). Rozgrywany jest także turniej piłki nożnej zwany Torneo di Viareggio lub Coppa Carnevale. Viareggio może stanowić doskonałą bazę wypadową do wielu innych ciekawych miejsc. W okolicach miasta, warto wybrać się m.in. do Torre del Lago Puccini. Pociągiem można pojechać do Lukki, albo do starożytnego miasteczka Pietrasanta, gdzie znajduje się Carrara - słynny ośrodek wydobycia marmuru, którego używał m.in. Michał Anioł do tworzenia swoich rzeźb. W lecie, z Viareggio można też udać się na całodzienną wycieczkę łodzią do wielu innych ciekawych miejsc jak: Portovenere, Cinque Terre, Lerici czy wyspa Elba. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
San Vito lo Capo leży w północno-zachodniej części wybrzeża Sycylii, w prowincji Trapani. Rozciąga się w dolinie między znanym parkiem krajobrazowym Zingaro (Riserva naturale orientata dello Zingaro), a górskim rezerwatem Monte Cofano (La Riserva naturale orientata Monte Cofano).
Nazwa: San Vito Lo Capo Państwo: Włochy Długość: 2 km Lokalizacja: San Vito lo Capo, Trapani Region: Sycylia Akwen: Morze Tyrreńskie Podłoże: drobny, biały piasek Sezon: od maja do października Opalanie topless: tak Rafy koralowe: brak Sporty: żeglarstwo, nurkowanie, windsurfing, kitesurfing, narty wodne, siatkówka plażowa, tenis Ratownicy: nie Jak dotrzeć: Plaża leży w miasteczku San Vito lo Capo, które znajduje się około 45 km od miasta Trapani i 100 km od Palermo. Można dojechać tu samochodem. Z drogi roztacza się niezapomniany widok na miasto i zatokę, w której leży plaża. Najbliższy port lotniczy położony jest 15 km na południe od Trapani (ok. 60 km od San Vito lo Capo). Niektóre hotele zapewniają dowóz do i z lotnisk w Trapani i Palermo. San Vito lo Capo leży w północno-zachodniej części wybrzeża Sycylii, w prowincji Trapani. Rozciąga się w dolinie między znanym parkiem krajobrazowym Zingaro (Riserva naturale orientata dello Zingaro), a górskim rezerwatem Monte Cofano (La Riserva naturale orientata Monte Cofano). Jest najczęściej odwiedzane przez niemieckich turystów. Plaża znajduje się w zatoce z portem rybackim. Jej kształt chroni ją od silnych wiatrów i sztormów stwarzając idealne warunki dla początkujących pływaków oraz dla rodzin z dziećmi. Z obu jej stron znajdują się przystanie, przy których unoszą się zacumowane kutry rybackie. Z zachodniej strony zatoki stoi wysoka na 40 metrów latarnia, a na wschodzie otaczają ją góry. Charakterystyczną cechą krajobrazu są domki (tzw. tonnare)stojące tuż przy plaży, które służą rybakom do obrabiania tuńczyka. Plaża odznacza się krystalicznie czystą wodą. Kilka metrów od niej, aż do latarni, ciągnie się promenada z licznym hotelami i restauracjami serwującymi świeżą rybę. Tutejsze potrawy odznaczają się domieszką kuchni arabskiej. Zejście do wody jest łagodne i przez kilka metrów od brzegu jest na tyle płytko, aby mogły się tam bezpiecznie kąpać dzieci. Niektóre hotele mają wyłączność na użytkowanie części plaży i mogą z niej korzystać jedynie goszczący tam turyści. Jednak jej większa część jest darmowa i dostępna dla wszystkich. Wczasowicze mogą tu wypożyczyć leżaki i parasole. Po plaży nieustannie krążą sprzedawcy oferujący przekąski, lody lub ręczniki czy okulary przeciwsłoneczne. W San Vito lo Capo istnieje kilka szkół nurkowania. Organizowane są kilkugodzinne lub całodniowe wyprawy nurkowe, oraz rejsy łodzią do rezerwatu Zingaro, gdzie można uprawiać snorkelling i wygrzewać się w słońcu na dziewiczych plażach. Istnieje również możliwość nauki żeglarstwa oraz windsurfingu, a wzdłuż plaży znajdują się centra sportowe oferujące korty tenisowe, a także boiska do siatkówki i piłki nożnej. San Vito lo Capo zostało zbudowane wokół saraceńskiej fortecy, w której do dziś stoi świątynia ku czci patrona miasta: świętego Wita (San Vito). Charakterystyczną cechą krajobrazu są niskie białe domki pokryte bugenwillą. Miejsce słynie z wielu wydarzeń kulturalnych. Jednym z największych jest odbywający się we wrześniu trzydniowy międzynarodowy festiwal kuskusa. W okolicach miasta znajduje się wiele innych malowniczych plaż i ciekawych miejsc. Turyści najchętniej odwiedzają rezerwat Zingaro i Monte Cofano, wioskę Scopello, w której kręcono jedną ze scen do filmu Ocean’s Twelve, a także zabytkowe miasta Erice oraz Segesta. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie