National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-03-08T11:30:36.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Taniec może być skuteczniejszy niż leki przeciwdepresyjne? Badania pokazują zaskakujący wpływ na mózg
items: Najdziwniejszą epidemią we Francji nie była dżuma. Ofiary tańczyły do śmierci
items: „Poloneza czas zacząć!”. Jak taniec szlachty stał się tradycją studniówek
items: Kultura latino podbiła świat. Mało kto zna prawdziwe historie tych melodii
items: Starania zakończone sukcesem. Kolejny polski wpis na listę UNESCO stał się faktem
items: Obejrzyj balet przeniesiony z wielkich scen na kubańskie ulice. Efekt? Zachwycający! [GALERIA]
items: Taniec może leczyć depresję. Są dowody, że dosłownie wzmacnia mózg
items: Przetańczyć świat dookoła. O tanecznych podróżach
items: W samym sercu slumsu w Nairobi powstaje piękno: szkoła baletu [FOTOREPORTAŻ]
items: To prawdziwa sztuka walki. Przede wszystkim sztuka. Capoeira: wytrwałość w dążeniu do celu
items: Wiedeń: zaproszenie na bal
items: To jest po prostu genialne. Polonez w Japonii na 2500 osób. Uczył ich polski zespół taneczny
items: Taniec z żabami! Poznaliśmy aż 14 nowych gatunków
items: Taniec na rozbitych talerzach
items: Zostań tubylcem: Pobiegnij mazura
items: Taniec świętego Patryka
items: 8. Warszawski Festiwal Skrzyżowanie Kultur zaprasza do Azji
items: Sztuka, balet, etnografia
items: Festiwal "Dźwięki Północy" zaprasza na warsztaty muzyki i tańca!
items: Taniec w chmurach
items: RPA - informacje praktyczne

Taniec może być skuteczniejszy niż leki przeciwdepresyjne? Badania pokazują zaskakujący wpływ na mózg
type: item
date: 2026-03-05T12:39:27.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Nauka
subject: depresja
subject: leki
subject: mózg
subject: nauka
subject: taniec
subject: Zdrowie
description: Ile z tańczących osób zdaje sobie sprawę, że robi coś dobrego nie tylko dla swojego ciała, lecz także dla mózgu? Ruch w rytm muzyki od dawna kojarzy się z przyjemnością i formą ekspresji, jednak coraz częściej mówi się o nim w kontekście zdrowia. Taniec wykorzystywany jest już m.in. w terapii osób z chorobą Parkinsona, ponieważ wspiera koordynację ruchową i pracę mózgu. Coraz więcej badań wskazuje również, że może on pomagać osobom zmagającym się z depresją.
encoded: Taniec od wieków pełnił w różnych kulturach funkcję znacznie szerszą niż tylko rozrywka. W wielu społecznościach był elementem rytuałów, sposobem budowania więzi, a także praktyką o znaczeniu terapeutycznym. Na długo przed tym, jak naukowcy zaczęli analizować fale mózgowe czy poziom neuroprzekaźników, ludzie intuicyjnie dostrzegali, że wspólny ruch i rytm mogą wpływać na samopoczucie i stan psychiczny. Współczesne badania zaczynają potwierdzać te obserwacje. Metaanaliza z 2024 roku opublikowana w czasopiśmie „The BMJ”, obejmująca 218 badań klinicznych, wykazała, że taniec może łagodzić objawy depresji skuteczniej niż spacery, joga, trening siłowy, a nawet standardowe leki przeciwdepresyjne. Jak to możliwe? Dlaczego taniec wpływa na mózg? Naukowcy wyjaśniają jego działanie Choć taniec towarzyszy ludziom od tysięcy lat, jego wpływ na funkcjonowanie mózgu naukowcy zaczęli badać stosunkowo niedawno. Dopiero w ostatnich latach zwrócono większą uwagę na złożoną koordynację procesów poznawczych i ruchowych, jakiej wymaga poruszanie się w rytm muzyki. Neurobiolodzy wskazują, że połączenie muzyki i ruchu działa na mózg szczególnie intensywnie. W artykule opublikowanym w 2008 roku w „Scientific American” badacz z Uniwersytetu Columbia określił to zjawisko mianem „podwójnej przyjemności”. Muzyka pobudza bowiem ośrodki nagrody w mózgu, podczas gdy sam taniec aktywuje jednocześnie układy sensoryczne i motoryczne odpowiedzialne za ruch oraz koordynację ciała. Zdaniem specjalistów nasz mózg jest naturalnie wrażliwy na rytm, dlatego taniec angażuje niemal cały układ nerwowy. W trakcie takiej aktywności dochodzi do szeregu reakcji neurochemicznych – oczekiwanie na melodię może wywoływać wyrzut dopaminy, ruch fizyczny zwiększa poziom endorfin, a wspólne tańczenie sprzyja uwalnianiu oksytocyny. To właśnie ta kombinacja substancji odpowiada za poprawę nastroju, redukcję stresu i wzmacnianie więzi społecznych. Jak podkreśla Julia F. Christensen, neurobiolog z Instytutu Estetyki Empirycz…

taniec-fb5b9cf.jpg
width: 5107
height: 3398

Najdziwniejszą epidemią we Francji nie była dżuma. Ofiary tańczyły do śmierci
type: item
date: 2025-11-08T09:46:15.000Z
creator: Olivia Campbell
subject: Historia
subject: epidemia
subject: francja
subject: taniec
description: Najdziwniejsza epidemia w historii Francji nie była dżumą. Zaczęła się od jednej kobiety, a skończyła na setkach osób tańczących aż do śmierci. Co naprawdę wydarzyło się w Strasburgu?
encoded: Spis treści: Frau Troffea i początek tanecznej gorączki Zatrucie sporyszem czy zbiorowa histeria? Miasto na skraju wyczerpania: co pchnęło ludzi do tańca? Co naprawdę oznaczałten taniec? Czarna Śmierć słusznie pozostaje na pierwszym planie wśród historycznych plag. Istniało jednak dziwniejsze schorzenie, które przetoczyło się przez średniowieczną i renesansową Europę: zaraza taneczna, znana też jako choreomania. Polegała na tym, że duże grupy ludzi tańczyły przez długie godziny w sposób gwałtowny i nieskoordynowany. Nie byli w stanie zapanować nad ciałem ani przestać się poruszać. Upadali z wyczerpania. Niektórzy umierali. Grupy rosły do setek osób, jakby „zarażenie” przenosiło się z człowieka na człowieka. Takie przypadki odnotowywano na świecie od VII do XIX wieku. W Europie szczyt zjawiska przypadł na wieki XIV–XVII. – Spektakularność choreomanii trudno dziś pojąć – mówi Kathryn Dickason, mediewistka zajmująca się tańcem, autorka wielu tekstów o tym zjawisku. – Duchownych wtedy, a współczesnych czytelników dziś, zdumiewa przede wszystkim skala. To, że dotykało tak wielu ludzi, jakby było zaraźliwe. Sama zbiorowość czyniła z tego widowisko. Najbardziej znany przypadek to ten, który ogarnął Strasburg w Alzacji, w granicach Świętego Cesarstwa Rzymskiego (dzisiejsza Francja), w połowie XVI wieku. O tym wydarzeniu wiemy najwięcej, bo zachowało się kilka relacji. Oto historia tego niepokojącego fenomenu i główne teorie wyjaśniające, dlaczego pewne europejskie miasto tańczyło, aż ludzie umierali. Frau Troffea i początek tanecznej gorączki 14 lipca 1518 roku w Strasburgu, na wąskiej brukowanej uliczce przed swoim murem pruskim domem, Frau Troffea nagle dostała spazmatycznych, konwulsyjnych ruchów. Tańczyła bez kontroli przez cały dzień, aż upadła. Jej mąż błagał, by przestała. Następnego dnia Troffea znów tańczyła. Stopy miała spuchnięte i zakrwawione. Pod koniec tygodnia dołączyło do niej ponad 30 osób. W ciągu miesiąca tłum urósł do około 400 osób. Część relacji podaje…

2025-11-03-132057--26b81eb.png
width: 1216
height: 898

„Poloneza czas zacząć!”. Jak taniec szlachty stał się tradycją studniówek
type: item
date: 2025-06-30T06:07:37.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Historia
subject: Lifestyle
subject: polska
subject: taniec
subject: tradycje
description: Taniec polonez to nie tylko element studniówek, ale przede wszystkim ważny symbol polskiej kultury. Przybliżamy jego historię, kroki oraz rolę w tradycji narodowej – od tańca ludowego po reprezentacyjny rytuał otwierający wydarzenia najwyższej rangi.
encoded: Spis treści: Polonez na dworach szlacheckich Charakterystyka muzyczna i rytmiczna poloneza Jak się tańczy poloneza? Strój i etykieta w tańcu Polonez w kulturze współczesnej Taniec polonez wywodzi się bezpośrednio z innego ludowego tańca zwanego „chodzonym” lub „wolnym”. Cieszył się on popularnością na terenach dawnej Rzeczypospolitej już w XVI wieku. W odróżnieniu od skocznych tańców wiejskich, był to taniec dostojny, procesyjny, o ceremonialnym charakterze. Wykonywano go przy okazji uroczystości i świąt. Według badacza prof. Tadeusza Żmudzińskiego, polonez kształtował się jako forma rytuału społecznego, wyrażającego hierarchię, porządek i szacunek w przestrzeni dworskiej i obywatelskiej. Polonez na dworach szlacheckich W XVII i XVIII wieku polonez stał się integralnym elementem dworskiej etykiety. Wtedy zaczął być znany jako „taniec polski” (fr. „polonaise”, niem. „Polonäse”). W tamtym czasie tańczono go głównie na rozpoczęcie balów i przyjęć. Dzięki swojemu ceremonialnemu charakterowi, podkreślającemu godność i dostojność uczestników, doskonale odzwierciedlał ideały sarmackiej szlachty. Już wtedy polonez nie był jedynie tańcem. Była to też forma autoprezentacji i komunikatu kulturowego. W okresie rozbiorów taniec polonez zyskał nowe znaczenia – symboliczne i patriotyczne. Kompozycje Fryderyka Chopina, w tym m.in. „Polonez As-dur op. 53”, nadawały mu charakter narodowy i emocjonalny. Utwór ten, pozbawiony słów, ale pełen symboliki, stał się wyrazem tożsamości narodowej i aspiracji wolnościowych. W XX wieku przetrwał w przestrzeni publicznej jako część edukacji, tradycji weselnych i studniówkowych. Tak podtrzymał swoje pierwotne znaczenie jako „taniec wspólnoty”. Charakterystyka muzyczna i rytmiczna poloneza Polonez wykonywany jest w metrum 3/4, z akcentem na pierwszą miarę. Tempo jest umiarkowane – zazwyczaj w granicach 60–72 taktów na minutę. To sprzyja jego ceremonialnemu charakterowi. Równomierność rytmu zapewnia płynność przemieszczania się par w przestrzeni. C…

Taniec-polonez-f766b90.jpg
width: 6720
height: 4480

Kultura latino podbiła świat. Mało kto zna prawdziwe historie tych melodii
type: item
date: 2024-10-18T13:18:00.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Kierunki
subject: Podcasty
subject: Traveler
subject: muzyka
subject: podróże
subject: taniec
description: Liczby mówią same za siebie: kultura krajów hiszpańskojęzycznych cieszy się rosnącą popularnością zarówno w muzyce, jak i na małym oraz dużym ekranie. To artyści z Ameryki Południowej biją rekordy i wyznaczają trendy. Na czym polega fenomen kultury latino? Jak powstały melodie nucone dziś przez cały świat? Na te pytania odpowiada Natalia Nykiel, gościni najnowszego odcinka Podcastu National Geographic Polska.
encoded: Spis treści: O czym naprawdę mówią piosenki latino? Natalia Nykiel w Podcaście National Geographic Polska Ameryka Południowa często jest nazywana najbardziej kolorowym kontynentem świata. Mimo że niemal w każdym kraju mówi się tam w języku hiszpańskim, poszczególne narodowości różnią się od siebie temperamentem czy relacjami ze Stanami Zjednoczonymi – a te mocno wpływają na kulturę i politykę danego państwa. O czym naprawdę mówią piosenki latino? Kraje latynoamerykańskie słusznie kojarzą nam się z tańcem i muzyką. To w Argentynie narodziło się tango, a w Portoryko reggaeton. W ostatnich latach muzycy między innymi z Kolumbii sprzedają najwięcej płyt i najszybciej wyprzedają trasy koncertowe. Nie jest to jednak pierwszy raz, kiedy świat zachwycił się kulturą latino. Na początku lat dwutysięcznych listy przebojów szturmem podbijali między innymi Ricky Martin czy Shakira. Branża nie była wtedy jeszcze jednak gotowa na artystów śpiewających wyłącznie po hiszpańsku. Zarówno Ricky, jak i Shakira (podobnie jak Jennifer i Lopez czy Enrique Iglesias) nagrywali głównie w języku angielskim. Wpływ latynosów na kulturę popularną sięga jednak jeszcze dalej. Znane na całym świecie melodie z piosenek „Guantanamera” czy„La Cucaracha” wbrew pozorom nie są „o niczym”. „Guantanamera” to patriotyczna kubańska piosenka, za której tekst odpowiada wybitny poeta – José Martí. Pochodzenie „La Cucarachy” jest jeszcze starsze. Natalia Nykiel w Podcaście National Geographic Polska W najnowszym odcinku Podcastu National Geographic Polska Natalia Nykiel – wokalistka, pasjonatka kultury latino i absolwentka studiów kulturoznawczych Ameryki Łacińskiej – wyjaśnia historie znanych latynoskich melodii. Gwiazda tłumaczy też, dlaczego największe sukcesy święcą obecnie muzycy z Kolumbii i Portoryko. O czym śpiewają? Ich teksty potrafią być bardzo różne: od seksualizowania płci przeciwnej po poruszanie ważnych kwestii społecznych. Muzyka latino różni się jednak nie tylko poruszaną tematyką, ale też oczywi…

NG-Podcast-Kobieta-Latino-Landscape-11801f5.jpg
width: 1000
height: 666

Starania zakończone sukcesem. Kolejny polski wpis na listę UNESCO stał się faktem
type: item
date: 2023-12-07T13:30:21.000Z
creator: Igor Szulim
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: polska
subject: taniec
subject: unesco
description: Polonez został wpisany na Listę Reprezentatywną Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego Ludzkości UNESCO. To jeden z najstarszych polskich tańców narodowych.
encoded: W tym artykule: Polonez na liście UNESCO Lista Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO Ile obiektów UNESCO znajduje się w Polsce? Międzyrządowy Komitet ds. Ochrony Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego pozytywnie rozpatrzył wniosek Polski o wpisanie poloneza na listę UNESCO. Decyzję ogłoszono podczas odbywającej się w Kasane w Botswanie 18. sesji komitetu. To już szósty polski wpis, który uwzględniono w tym prestiżowym zestawieniu. Polonez na liście UNESCO To już oficjalne. Polonez trafił na Listę Reprezentatywną Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego Ludzkości UNESCO. Międzyrządowy Komitet ds. Ochrony Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego ogłosił pozytywną dla Polski decyzję raptem dwa lata po tym, jak rozpoczęto prace nad wnioskiem zgłoszeniowym. I raptem rok po tym, jak złożono go do Sekretariatu Konwencji. – Wpis poloneza na Listę Reprezentatywną Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego Ludzkości UNESCO to wielki dzień dla polskiej kultury i tradycji – nasz narodowy sukces. Polonez to kod genetyczny, kod kulturowy naszego narodu – jeden z najstarszych polskich tańców narodowych, który funkcjonuje do dzisiaj. Nie ma balu studniówkowego, który nie rozpoczyna się od poloneza. Jest to taniec znany każdemu Polakowi, a teraz usłyszy o nim cały świat – zaznacza Dominika Chorosińska, minister kultury i dziedzictwa narodowego. I dodaje: – Gratuluję i dziękuję wszystkim, którzy przyczynili się do szczęśliwego finału tej procedury i wpisania poloneza na listę UNESCO. Polonez to jeden z pięciu tradycyjnych tańców polskich. Początki „chodzonego”, bo tak brzmi staropolska nazwa poloneza, sięgają XVI wieku. Na przestrzeni lat stał się ważnym elementem dworskich uroczystości oraz obchodów zarówno o charakterze lokalnym, jak i narodowym. Dziś ta tradycja jest wciąż żywo kultywowana, szczególnie przez zespoły ludowe, ale i uczniów przygotowujących się do egzaminu dojrzałości. Obecnie polonez tradycyjnie otwiera bale maturalne. Co ciekawe, polonez robi furorę także poza…

polonez-zostal-wpisany-na-liste-reprezentatywna-niematerialnego-dziedzictwa-kulturowego-ludzkosci-unesco-77d1d45.jpg
width: 1024
height: 737

Obejrzyj balet przeniesiony z wielkich scen na kubańskie ulice. Efekt? Zachwycający! [GALERIA]
type: item
date: 2020-06-09T01:46:15.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: balet
subject: fotografia
subject: kuba
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: taniec
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: zdjęcia
subject: Zdrowie
description: Z wdziękiem zestawił majestatyczny taniec z miejską pospolitością. Wspaniałe widowisko.
encoded: Omar Robles, nowojorski fotograf, od dawna marzył o podróży na Kubę. W spełnieniu marzenia pomogła mu Fundacja Bessie, która doceniła jego twórczość. Zresztą nie tylko ona - na Instagramie Roblesa obserwuje ponad 135 tys. osób! Nic dziwnego, jego ostatni projekt jest po prostu mistrzowski. Omar zestawił majestatyczny taniec z miejską pospolitością. Fotografował należących do światowej czołówki, najlepszych kubańskich tancerzy baletowych. W zastygłym ruchu, zatrzymał czas i emocje. Przy czym nie chodziło tylko o efekt artystyczny. Jak mówi Omar w rozmowie z Mashable – był ogromnie poruszony spotkaniem z Kubańczykami. Chociaż poziom biedy jest tu naprawdę wysoki, mieszkańcy wyspy nie dają po sobie poznać codziennych trosk. Przyznacie, że kubańskie ulice sprawdzają się w roli scenografii wyjątkowo dobrze! Więcej: Omar Robles, Instagram

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7c868e9300e961d3e5189c9dcdb48ed12f2b8c2f-7e97fbd.jpeg
width: 700
height: 687

Taniec może leczyć depresję. Są dowody, że dosłownie wzmacnia mózg
type: item
date: 2020-03-23T16:19:31.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: depresja
subject: Edukacja
subject: Lifestyle
subject: taniec
subject: Zdrowie
description: Jako dzieci jesteśmy w ciągłym ruchu, jako nastolatki i młodzi dorośli spędzamy weekendowe wieczory na parkiecie, a potem często przestajemy. Bo brakuje czasu, bo zmęczenie, bo [miejsce na twoją wymówkę]... Okazuje się, że to bardzo duży błąd – badania pokazują, że taniec to doskonałe lekarstwo dla mózgu.
encoded: Badania pokazują, że taniec angażuje rozległe obszary kory mózgowej oraz kilka głębokich struktur mózgowych. Ostatni opisowy przegląd systematyczny tej terapii obejmował osiem badań, z których wszystkie wykazały zmiany w strukturze mózgu po zastosowaniu tanecznej terapii. Pozytywne zmiany obejmowały obszary odpowiedzialne za pamięć, kontrolę ruchu i komunikację między dwiema półkulami. Terapia tańcem wykorzystuje ruch do wzmocnienia integracji ciała i umysłu i zmniejszenia niepożądanych objawów w przypadku niektórych schorzeń psychicznych. W przeciwieństwie do terapii werbalnych, terapeuci tańcem starają się nawiązać porozumienie z pacjentem na poziomie intuicyjnym, co sprawia, że ciało w ruchu jest jednocześnie nośnikiem terapeutycznych treści, jak i ich bezpośrednim odbiorcą. Podobnie jak w przypadku bardziej tradycyjnych form psychoterapii, ta forma leczenia może być stosowana na wiele różnych sposobów – może łączyć taniec z rozmową, może odbywać się przy muzyce lub w zupełnej ciszy. Niektórzy terapeuci tańczą ze swoimi pacjentami, inni za to wolą ich obserwować i w ten sposób odczytywać to, co ma do przekazania ich mózg. Nie ma złotego środka – jeśli terapia wiąże się z tańcem, wszystkie metody są skuteczne. Jedno z najbardziej przekonujących badań wspierających tę ideę zidentyfikowało i zbadało unikalne zestawy elementów ruchowych, które mogą wywoływać uczucie szczęścia, smutku, strachu lub gniewu. Eksploracja nowych ruchów może wywołać u pacjentów nowe uczucia i emocje, jak również ułatwić dostrzeżenie większego wachlarza możliwości w trudnych sytuacjach. Niektóre nowe lub stare wzorce ruchowe mogą przywołać stłumiony materiał emocjonalny i pomóc osobom zmagającym się z problemami psychicznymi w lepszym zrozumieniu siebie i swojego otoczenia. Skojarzenia pomiędzy emocjami i poszczególnymi sekwencjami ruchowymi były w przeszłości wykorzystywane do diagnozy lub rozpoznawania emocji, jednak współczesna nauka idzie dalej, szukając nowszych ruchowych recept na popr…

taniec-moze-leczyc-depresje-i-inne-choroby-mozgu-467229a.jpeg
width: 1000
height: 667

Przetańczyć świat dookoła. O tanecznych podróżach
type: item
date: 2019-09-06T04:51:00.000Z
creator: Rybak Magdalena
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: argentyna
subject: brazylia
subject: egipt
subject: festiwale
subject: indie
subject: karnawał
subject: kuba
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: salsa
subject: samba
subject: taniec
subject: Travel
description: Moje serce wybija ten rytm. Taniec wyznacza moje życie. Daje mi miękkość ruchów i stanowczość.
encoded: Tak tancerze mówią o swoim powołaniu, niezależnie od tego, który rodzaj i styl tańca wybrali: czy zdecydowali się na gorącą sambę, rozkołysana salsę, dialog w tango, kobiecy taniec brzucha czy pełen znaczących gestów klasyczny taniec indyjski. Czasem pasja wymaga poświęceń, ale daje wiele radości. Zaznać jej może każdy. Wiedzę najlepiej zdobywać u samego źródła. Opisujemy, jak się uczyć tańca od najlepszych, w krajach, z których on pochodzi. Taniec może też stać się pretekstem do zwiedzania świata. Samba - święto życia W Brazylii niezależnie od pory roku życie kręci się wokół samby. Warto przekonać się o tym samemu, wziąć kilka lekcji i ruszyć w tany. Mój ojciec jest Brazylijczykiem. Podobnie jak inne dzieci, pierwsze kroki w sambie stawiałam, gdy uczyłam się chodzić – wspomina Marta Goncalves, instruktorka samby w szkole SalsaLibre. Sambą Brazylijczycy cieszą się wspólnie. Rdzenną samba de roda tańczy się w kole. Wszyscy stoją, klaszczą, śpiewają, a pary kolejno wchodzą do środka. Tradycję tę do Brazylii przywieźli afrykańscy niewolnicy. W Bahia kultywowali taniec semba, w którym mężczyzna wyciągał kobietę na środek koła i tańczył, dotykając swoim pępkiem jej pępka. Później semba zmieszała się z tańcami indiańskimi i portugalskimi. Gdy po zniesieniu niewolnictwa trafiła do Rio de Janeiro, przeszła transformację. Niby ten sam rytm, podobny krok, ale zupełnie inny charakter tańca. Teraz samba w Rio jest elegancka, a w Bahia – bardziej pierwotna, ale ruchy tego tańca są zawsze naturalne, miękkie i radosne. Szkoły samby W Rio jest mnóstwo szkół tańca, warto pójść do kilku, żeby znaleźć coś dla siebie. Najbardziej poważana szkoła to Carlinhos de JeSus. Nazwisko jej założyciela znają wszyscy. Stawka za prywatne zajęcia wynosi ok. 100 zł za godzinę. Warto wziąć lekcje u różnych nauczycieli i spróbować różnych odmian samby. Już po 2–3 godzinach trzeba pójść na imprezę do Lapa, dzielnicy klubów, kierując się zasadą, że podczas zabawy nauka idzie najszybciej. Wstęp 15–20 zł.…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5742fcda54ed34c0428a0262e432d26d807d3013-1257b80.jpeg
width: 1000
height: 563

W samym sercu slumsu w Nairobi powstaje piękno: szkoła baletu [FOTOREPORTAŻ]
type: item
date: 2019-06-04T10:25:18.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: afryka
subject: balet
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: Nairobi
subject: taniec
subject: Travel
subject: zdjęcia
description: Dzięki lekcjom baletu dziewczyny mogą rozwijać nie tylko swoje ciała ale i marzenia.
encoded: Popołudnia w środy, zaraz po ostatnim dzwonku w surowych ścianach Kibery w Nairobi dzieje się magia. Pomiędzy gołymi cementowymi ścianami tworzy się szkoła baletowa z prawdziwego zdarzenia. Ławki i krzesła znikają ze środka sali, a grupa około 20 baletnic w niebieskich, różowych i purpurowych ubraniach czeka na instruktora: Mike'a Wamayę. Zaraz potem rozbrzmiewa muzyka poważna i rozpoczyna się taniec. Szwedzki fotograf, Frederik Lerneryd, mieszkając przez 18 miesięcy w Nairobi uczestniczył w około 24 takich spotkaniach. Z początku trudno mu było przełamać nieśmiałość uczennic, ale z czasem zaakceptowały kręcącego się obok fotografa. Sam fotograf mówi, że do tej historii przyciągnął go kontrast. - Balet postrzegany jest przeze mnie jako sztuka wyższych klas. Nie spodziewałem się jej spotkać w takiej osadzie jak Kibera – mówi. Kolorowe ubrania dziewcząt rozświetlają ciemne wnętrza klasy, według fotografa to obraz i metafora nadziei, że kiedyś uda się osiągnąć coś ponad zwykłe życie w tym biednym miejscu. Szkoła wspierana jest przez organizacje pożytku publicznego One Fine Day i Anno's Africa. Fotograf także włączył się w pomoc, wraz ze swoimi współlokatorami z Nairobi przywoził im jedzenie, na przykład ilość ciasta i sosu, która pozwoliła każdej z uczennic zrobić swoją własną pizzę. Pewnego razu Lerneryd zaprosił tancerkę Wendy i jej rodzinę na lody. - To wydaje się naturalne, żeby choć trochę im pomóc – tłumaczy – Nasze sytuacje są zupełnie inne. Szesnastoletnia Pamela Adhiambo zobaczyła balet pierwszy raz w telewizji jako dziecko i to wspomnienie odcisnęło się głęboko w jej sercu. Anno's Africa odezwało się do szkoły Spurgeon's Academy, dziewczyna przymierzyła treningowe baletki i natychmiast się zakochała. Mieszkajac w szkole z internatem pięć dni w tygodniu jeździ do profesjonalnego studio tańca w Kenii. - Przez taniec Pamela zmieniła swoje życie – mówi Lerneryd z podziwem i dodaje, że dziewczyna inspiruje inne. Podczas przerw od treningów wraca do Kibery i ćwiczy…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2d7341d97b738b40ac2ed46ce24ae1f73b0660dd-bff9ce9.jpeg
width: 1900
height: 1266

To prawdziwa sztuka walki. Przede wszystkim sztuka. Capoeira: wytrwałość w dążeniu do celu
type: item
date: 2019-01-08T07:00:00.000Z
creator: Monika Berkowska
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: aktywność fizyczna
subject: brazylia
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: Sport
subject: taniec
subject: walka
subject: Zdrowie
description: Trudno o trafniejsze słowa. Capoeira to i walka, i gra. A wszystko w akompaniamencie pięknych brazylijskich melodii.
encoded: Stoimy w kole, ramię przy ramieniu, Marta intonuje piosenkę, nie oszczędza się, śpiewa po portugalsku na całe gardło, reszta powtarza za nią. Jest nas tu ze 30 osób. Do tego muzyka grana na tradycyjnych brazylijskich instrumentach – przypominającym wielki łuk berimbau, pandeiro, czyli swojskim tamburynie, i wielkim bębnie zwanym atabaque. Klimat niesamowity, energia i radość. Koło walki Kończy się trening i przyszedł czas na roda (czyt. hoda), czyli krąg, w którym gra się capoeirę. Bo tak mówi się o tej chwili, kiedy dwie osoby wychodzą na środek i zaczynają… No właśnie co? Taniec? Nie ma ciosów, wszystkie są powstrzymywane, markowane, unikane, a mimo to łatwo wyobrazić sobie, że ten popis mógłby w sekundę zmienić się w ostrą walkę. Przyglądam się zafascynowana, co chwilę zmienia się dynamika i zmienia się też para w środku. – To co widzisz, to kupowanie gry; jeśli chcesz wejść do środka, ustawiasz się twarzą do jednego z zawodników i wkładasz rękę pomiędzy nich – tłumaczy Marta. Nie mogę się nadziwić, jak różne mogą być te gry. Spokojne, wolne wręcz, a za moment dynamiczne, agresywne. W capoeirze wymieniasz kopnięcia, odepchnięcia i stale szukasz okazji, żeby zajść tego drugiego od tyłu albo wywrócić. A najważniejsze, żeby kogoś przechytrzyć. Piękny spektakl, muzyka nadaje płynności ruchom. Wcale nie wszyscy znają tu portugalski, część grupy uczyła się tekstów fonetycznie. Ale zarówno nauka gry na instrumentach, jak i właśnie tradycyjnych brazylijskich pieśni jest stałym elementem treningów. – Wejdź do środka – zachęca mnie drobna blondynka, która przed momentem robiła zgrabny przewrót, opierając się na jednej tylko dłoni. – No wchodź, nie bój się, oni wiedzą, że jesteś pierwszy raz – uśmiecha się druga. Wszystko, czego uczymy się w trakcie zajęć, ta cała gra w parach i poruszanie się wokół siebie, jest po to, żeby móc wykorzystać to w roda. – Ale co ja potrafię? – bronię się. No prawie nic. Zaczęliśmy od solidnej rozgrzewki. Nie liczyłam okrążeń wokół boiska, a by…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/47d4bce7783d4128c10c9353f711e448c54d4906-1e07bd5.jpeg
width: 4756
height: 3481

Wiedeń: zaproszenie na bal
type: item
date: 2018-07-20T09:00:00.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: austria
subject: bale
subject: Lifestyle
subject: Moto
subject: opera
subject: Sport
subject: taniec
subject: Technologia
subject: Travel
subject: wiedeń
subject: Wolny czas
description: W Wiedniu w ciągu roku odbywa się ponad 450 balów, nie tylko w czasie karnawału. Uroczysta atmosfera sal balowych jest niepowtarzalna. To mieszanka tradycji dawnej Austrii i dworskiego przepychu
encoded: Wyjątkowa mieszanka tradycji dawnej Austrii i dworskiego przepychu, połączona ze sztandarowym produktem Wiednia – wiedeńskim walcem, uczyniła bale eksportowym towarem tego miasta. I chociaż „wiedeńskie” bale odbywają się co roku w ok. 30 miastach świata, od Nowego Jorku po Moskwę, to oryginał jest nie do podrobienia. Uroczysta atmosfera słynnych sal balowych jest niepowtarzalna. Po raz pierwszy bale w Austrii przeżywały swój rozkwit za czasów kongresu wiedeńskiego w latach 1814–1815. Licznie przybyłe koronowane głowy oraz politycy z całego kontynentu spotkali się w stolicy imperium Habsburgów, aby na nowo ustalić granice państw europejskich po upadku Napoleona. Gospodarze gorliwie się starali, aby kilkumiesięczny pobyt prominentów był jak najprzyjemniejszy, w związku z czym rozrywka goniła rozrywkę. Uroczyste zabawy nosiły cechy wiedeńskiego ceremoniału dworskiego XVIII w. Niektóre z nich zachowały się do dzisiaj w nieco tylko zmienionej formie. Sylwestrowy Le Grand Bal stanowi efektowne rozpoczęcie sezonu balowego. Nowy Rok jest witany w bogato udekorowanych salach cesarskiego Hofburga. Na wiedeńskie bale trzeba się jednak odpowiednio ubrać. Spódniczka mini z cekinami w przypadku pań czy garnitur z krawatem w przypadku panów nie wchodzą w grę. Bo wszystko odbywa się tutaj według niezmienianej od lat etykiety. Podpowiadamy, jak przygotować się do balowego szaleństwa w Wiedniu. Bal nad balami Najsłynniejszy jest Bal w Wiedeńskiej Operze Państwowej. Jego otwarcie celebrowane jest jak za czasów cesarza Franciszka Józefa: wśród dźwięków fanfar ukazują się w środkowej loży opery głowa państwa i rząd. W tym samym miejscu, które niegdyś było zarezerwowane dla cesarza. Ponad 5 tys. gości słucha także hymnów: austriackiego oraz Europy. Potem zaczyna się zabawa. Przygotowania do imprezy W pierwszej kolejności powołuje się prezydium balu. Niektóre takie wydarzenia honorowym patronatem obejmuje prezydent Austrii. Wszystkie nazwiska gości są wymieniane w zaproszeniu – eleganckie…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/88a9f46b44d539dbef40c8d55b680987ce1a03e4-1d3d74b.jpeg
width: 860
height: 567

To jest po prostu genialne. Polonez w Japonii na 2500 osób. Uczył ich polski zespół taneczny
type: item
date: 2016-07-20T12:37:31.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: taniec
description: Japończycy od lat zachwycają się muzyką Chopina. Ale nie wiedzieliśmy, że potrafią tak dobrze tańczyć naszego poloneza! Ten filmik nakręcony przez warszawską Szkołę Główną Handlową zdobył nas od pierwszej minuty!
encoded: Przebywający na turnee po Japonii polski Zespół Pieśni i Tańca SGH nauczył japońskich artystów naszego narodowego tańca. Pokaz miał miejsce w Kobe z okazji 60-lecia Federacji Folklorystycznej Japonii. Przygotowania trwały rok i obejmowały nie tylko naukę kroków, ale i stworzenie strojów dla tancerzy i tancerek. Efekt? Piorunujący! Zobaczcie sami, trudno o lepszą reklamę polskiego folkloru. View oEmbed on the source website Źródło: SGH

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/abf09d7dc4ca47410e13cf3d8c6c3bf25065726d-db745b1.jpeg
width: 1246
height: 696

Taniec z żabami! Poznaliśmy aż 14 nowych gatunków
type: item
date: 2016-01-19T07:53:09.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: indie
subject: taniec
subject: żaby
description: W Indiach odkryto niedawno 14 nowych gatunków tańczących żab. Ich umiejętności robią wrażenie!
encoded: Zamieszkują wyłącznie lasy tropikalne pasma Ghatów Zachodnich. Niektóre są rozmiarów kciuka. Te maleńkie płazy mają ciekawe rytuały godowe. Samce – jest ich znacznie więcej od samic – przysiadają na kamieniach i machają na boki nogami, by zwrócić uwagę potencjalnych partnerek. – Zachowanie to zastąpiło śpiew, którym zazwyczaj żaby komunikowały swoją gotowość na zbliżenie, gdyż jest on zagłuszany przez szum pobliskich strumieni – twierdzi S.D. Biju z Uniwersytetu w Delhi. Pokaz taneczny ma też na celu odstraszyć inne samce, a jeśli któryś zbliży się za bardzo, można go kopnąć odpowiednim wyrzutem nogi. Dzięki ostatnim odkryciom znamy już 24 gatunki tańczących żab, z których wiele jest bardzo rzadkich. Biju obawia się, że środowisko naturalne, w którym żyją, ulegnie zniszczeniu. Gdyby do tego doszło, dla niektórych osobników kurtyna po występie opadłaby na wieczność. Autor: Christine Dell’Amore

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/87677e7fa6c869ddca45f46d15adcca904e1b382-d0eafa2.png
width: 1236
height: 822

Taniec na rozbitych talerzach
type: item
date: 2014-08-04T08:53:00.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: brave festival
subject: indonezja
subject: sumatra
subject: taniec
description: Do Polski przyjechali po raz pierwszy i spodobało im się dosłownie wszystko
encoded: – Ludzie, architektura, jedzenie, wino, piwo – wymienia na jednym wdechu Miral, nauczyciel i lider grupy Balega z Sumatry Zachodniej. Czasem znikali we Wrocławiu jak kamień w wodę i trudno było ich skompletować na spotkanie na czas. Wystąpili na Brave Festival 2014. Szczególnie rozmiłowali się w naszych potrawach, więc jeśli akurat nie występowali przed publicznością, należało ich poszukać w którejś z wrocławskich knajpek. A czasem można też było spotkać błądzących po uliczkach Starego Miasta. - Wrocław różni się zupełnie od Padang Panjang, gdzie mieszkamy. Tylko pogoda jest tutaj podobna do naszej – mówi Aidi, najstarszy po Miralu w zespole. – Poza tym budynki – choć dawne i piękne – są inne. Macie bardzo dużo kościołów, ale żadnego meczetu. U nas z kolei znajdują się same meczety i tylko jeden kościół – śmieje się Aidi. Wojownicy z Sumatry Zachodniej Zespół z Indonezji przyjechał na 10. Brave Festival, żeby przedstawić tradycję randai. To sztuka charakterystyczna dla Sumatry Zachodniej, łącząca taniec, teatr, opowieść i sztukę walki. Na scenie występuje kilkanaście osób, a spektakl może trwać wiele godzin. Podczas występów w Europie grupa skróciła przedstawienie, wycinając m.in. elementy opowieści (nie byłyby zrozumiałe), a zostawiając te najbardziej widowiskowe – synchroniczne uderzenia w spodnie, które pełnią rolę bębnów, i układy silatu, czyli tamtejszej sztuki walki. Znanych jest wiele opowieści o powstaniu randai, ale żadna nie została spisana. Pokolenia przekazywały sobie historie ustnie. Dzisiaj jest więc kilka stylów randai – uznawane za bardziej tradycyjne i takie, które nasiąknęły współczesnością. Wyróżnia się: randai silat, randai lu ambek, randai simarantang i randai ilau. Balega specjalizuje się w tym pierwszym, w dużej mierze tradycyjnym stylu. Artyści występują pod nazwą Balega od dwóch lat, ale zespół powstał jeszcze wcześniej. Balega oznacza pozostawać w kręgu lub zataczać kręgi (podczas występu artyści często tworzą układ koła). Wszyscy ćwiczą ra…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/50e9c120593b14adf8e0deb86d4687c1be627346-f8e565e.jpeg
width: 1600
height: 1067

Zostań tubylcem: Pobiegnij mazura
type: item
date: 2013-09-12T06:00:00.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: taniec
description: Skoczny, wirujący i z przytupem. Charakteryzuje nas Polaków tak jak tango Argentyńczyków. Do tego mazur to prawdziwie męski taniec. A więc... prosimy do tańca!
encoded: Mazur to harce konia, a nie omdlewający walc. Z przytupami, podskokami i ułańskim zakończeniem, gdy obcas uderza o obcas. W mazurze popisują się panowie, ich partnerki są jedynie pięknym uzupełnieniem – tłumaczy Wioletta Milczuk, kierownik baletu w Państwowym Zespole Ludowym Pieśni i Tańca „Mazowsze”. – Owszem, zdarza się, że w melodiach do mazura są fragmenty spokojniejsze, ale w zdecydowanej większości są pełne temperamentu cechującego Polaków. Kroki są posuwiste, płynne, eleganckie, a jednocześnie pełne fantazji, rozmachu i dynamiki. W tańcu są hołubce, młynki, węże, łańcuszki, przyklęki, błyskawiczki i wiele, wiele innych figur. Jak mówią tancerze Mazowsza, Mazura się biega, a nie tańczy. Najczęściej po kole za prowadzącą parą. Zaczyna się go zewnętrznymi nogami – tak jak w polonezie. Improwizacja jest mile widziana, bo nie tylko kroki się liczą, lecz także ruchy rąk podkreślające temperament, spojrzenie, uśmiech… – Kaśka, schowaj kciuk, ręka dłuższa, dłoń lekko podniesiona. Robert, bądź bardziej szarmancki, adoruj partnerkę. Prowadź ją, i.. raz, dwa, trzy, i… Hej, ha, dalej – instruuje tancerzy Mazowsza Wioletta Milczuk. A więc biegnijmy mazura! Mazura ułańskiego charakteryzuje szarmancka postawa tancerza wobec partnerki. Podczas tańca mężczyzna musi opiekować się swoją wybranką. (Fot. Adam Lach/Napo Images) Figury taneczne Błyskawiczka Tancerze wirują wokół osi pary – tymi samymi bokami do siebie, prawą ręką tancerz przytrzymuje lewą rękę tancerki. Jej prawa ręka pozostaje wolna. Błyskawiczka (Fot. Adam Lach/Napo Images) Tancerz na kolano Tancerz z naskoku klęka na kolano, podając partnerce prawą rękę. Tancerka zaś krokiem podstawowym obiega partnera w koło. Tancerz na kolano (Fot. Adam Lach/Napo Images) Hałubczyk w parze! W tej figurze tancerze ustawieni prawymi lub lewymi bokami w ruchu wirowo-obrotowym wykonują zewnętrznymi nogami hołubczyki. Hołubiec to uderzenie w powietrzu, w wyskoku, jednej nogi o drugą i odrzucenie jej do boku. Hałubczyk w parze! (Fot.…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8e8ed861f0f7e274294fa6967832d758e223bd97-2bd15fb.jpeg
width: 832
height: 555

Taniec świętego Patryka
type: item
date: 2013-04-22T06:00:00.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: irlandia
subject: taniec
description: Muzyka irlandzka, którą można usłyszeć w dniu św. Patryka, jest tak skoczna, że nogi same rwą się do tańca. Sęk w tym, by wiedziały tylko, co z tym rytmem zrobić.
encoded: Zawsze gdy wchodzę do tradycyjnego irlandzkiego pubu poza Irlandią 17 marca, w dniu świętego Patryka, ogarnia mnie zdziwienie. Nie dotyczy ono ani zielonego piwa, którego tego dnia spożywa się w nadmiarze. Ani skocznej muzyki celtyckiej, która rozwesela nawet najbardziej naburmuszonych gości. Ale o taniec. Przed oczami mam tłum ludzi z rękoma pod bokami. Przeskakują z nogi na nogę. Co jakiś czas robią dziwny wykop do przodu lub zawijają nogę z tyłu. Przy zmianie rytmu zaczynają tupać. Skąd oni wzięli te kroki? Żelazną zasadą tańca irlandzkiego jest przecież to, że trzyma się ręce wzdłuż ciała. Nieruchomo. Dlaczego? Jedni twierdzą, że to przez katolickich księży, którzy ruchy rąk uznali za zbyt prowokacyjne. Inni, że to wina Anglików, którzy walczyli z irlandzką kulturą do tego stopnia, że tancerze ćwiczyli bez ruchów rąk, by nie było widać przez okno, co robią. Jeszcze inna wersja tłumaczy, że to dlatego, że w lokalnych pubach jest zawsze ciasno. Niezależnie od przyczyny, do dziś w tym tańcu pierwszą rolę grają tu nogi. Albo unoszą się lekko w powietrze, lub tylko palcami dotykają podłogi w tańcach tzw. miękkich, czyli takich, które wykonuje się w specjalnych baletkach. Albo równo wybijają rytm podczas energicznego stepu. Muszę jednak przyznać pubowym tancerzom wielkiego plusa za ogromną energię, jaka z nich bije podczas marcowych pląsów. Mimo że święto to upamiętnia śmierć świętego Patryka, obchodzi się je w sposób radosny. 17 marca w Irlandii nie tylko można zaszaleć na parkiecie czy podczas parady. Trzeba! Kim był więc święty, na cześć którego w Chicago cała rzeka jest zabarwiana na zielono, a w Dublinie wypija się ponad 13 mln kufli guinnessa? Tym, który nawrócił Irlandczyków na chrześcijaństwo. Używał do tego trójlistnej koniczyny. Dzięki niej mógł wytłumaczyć ideę Trójcy Świętej. Czy tańczył? Tego się nie dowiemy. Ale Irlandczycy zapewniają, że lubił dobrą zabawę. I że na pewno chętnie przyłączyłby się do skocznych tańców. Do czego zachęcam i was. Nauczcie się…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/034db24badc04638823b760e4f69b651efb42dc0-c81a0f3.jpeg
width: 677
height: 428

8. Warszawski Festiwal Skrzyżowanie Kultur zaprasza do Azji
type: item
date: 2012-07-03T05:00:00.000Z
creator: Igor Nowiński
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: azja
subject: festiwal skrzyżowanie kultur
subject: festiwale
subject: muzyka
subject: orient
subject: Społeczeństwo
subject: taniec
subject: warszawa
subject: wierzenia
subject: wschód
description: We wrześniu po raz ósmy w centrum Warszawy zabrzmi muzyka świata. W tym roku festiwal odbywa się pod hasłem Inspiracje: Orient. W stolicy wystąpią artyści z jedenastu państw i zaprezentują fascynujące kultury – od Azji Środkowej po Daleki Wschód. Specjalny program filmowy przygotowany po raz pierwszy we współpracy z Planete Doc Film Festival dopełni spotkanie z różnymi obliczami Azji. Festiwal potrwa od 23 do 29 września. Bilety trafią do sprzedaży 10 lipca.
encoded: Przez siedem dni, w namiocie festiwalowym, który stanie w samym centrum Warszawy – pod PKiN, występować będą jedni z najsłynniejszych i najbardziej utytułowanych muzyków Wschodu. Przyjedzie kilkudziesięciu artystów z jedenastu państw. Na scenie festiwalu zobaczymy znakomitych wokalistów, wirtuozów tradycyjnych instrumentów, solistów, a także grupy tancerzy, śpiewaków i muzyków. Zaproszeni artyści są żywymi legendami i ambasadorami swoich kultur. W twórczości nawiązują do zwyczajów ludowych, obrzędów, wierzeń i mistyki. Kultywując wielowiekowe tradycje muzycy pielęgnują tożsamość regionów i społeczności, ożywiają ją i ocalają od zapomnienia, a jednocześnie szukają dla niej nowych form i brzmień. Inspiracje: Orient to spotkanie z Azją prawdziwą – zakorzenioną w tradycji, ale przechodzącą zmiany. Usłysz i zobacz Wschód Jak co roku okazją do osobistego kontaktu z muzyką świata będą otwarte warsztaty, prowadzone przez zaproszonych mistrzów. Tym razem zajęcia multiinstrumentalne i wokalne będą się odbywać pod okiem znakomitych muzyków m.in. z Indii, Iranu, Rosji i Korei. W 2012 r. po raz pierwszy program filmowy Warszawskiego Festiwalu Skrzyżowanie Kultur powstaje we współpracy w Planete Doc Film Festival – jednym z najważniejszych i najtłumniej uczęszczanych festiwali kina dokumentalnego w stolicy. Towarzyszące wydarzeniom muzycznym pokazy filmów pozwolą jeszcze lepiej poznać tradycyjne i współczesne aspekty wielokulturowości Azji. Rusza także nowa strona internetowa Warszawskiego Festiwalu Skrzyżowanie Kultur – pod adresem www.festival.warszawa.pl pojawiać sie będą na bieżąco aktualizowane i poszerzane informacje dotyczące 8. edycji festiwalu. Festiwal jest wydarzeniem o randzie międzynarodowej, od trzech lat rekomendowanym przez prestiżowy magazyn „Songlines” jako jedno z 25 najciekawszych wydarzeń muzyki świata. Sprzedaż biletów i karnetów na Warszawski Festiwal Skrzyżowanie Kultur rozpocznie się 10 lipca. Będą one dostępne w punktach sprzedaży sieci Eventim.pl, w Biu…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/96d88838356d4d1406513989c8abc963a0cd3a1b-3b499ac.jpeg
width: 1539
height: 1024

Sztuka, balet, etnografia
type: item
date: 2012-05-31T14:00:00.000Z
creator: Igor Nowiński
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: etnografia
subject: taniec
subject: tradycje
subject: warszawa
description: Bezcenna kolekcja makiet tańców ludowych z 1937 roku, prezentowana na wystawie Sztuka, balet etnografia nie ma równego sobie odpowiednika w zbiorach najsłynniejszych muzeów etnograficznych na świecie.
encoded: Od 4 do 18 czerwca w Muzeum Etnograficznym w Warszawie. Jest znakomitym źródłem dla studiów nad historią etnochoreografii i równie ważnym dokumentem dziejów paryskiej awangardy scenicznej lat 20. i 30. XX wieku. Idea wystawy paryskiej narodziła się w kręgu współpracowników Rolfa de Mare, pochodzącego ze Szwecji producenta teatralnego, wydawcy, komentatora i konesera sztuki. W przygotowywaniu modeli tańca prezentowanych obecnie na wystawie Sztuka, balet, etnografia uczestniczył zespół złożony z etnografów, choreografów, architektów i plastyków. Zaangażowano również specjalistów spoza świata nauki – wiejskich muzyków, z którymi konsultowano prace nad projektem. Oprócz prób rejestrowania tak nietrwałego zjawiska jakim jest taniec, postarano się o udokumentowanie towarzyszącej mu muzyki. Do każdej makiety dołączona była płyta z nagraniami realizowanymi w prywatnych gospodarstwach, karczmach i w plenerze podczas autentycznych zabaw. Lalki i makiety wykonano zgodnie z instrukcją wyznaczoną przez AID, skupiono się na wiernym oddaniu kroków, pozycji ciała i ubioru tancerzy. Poszczególne elementy stroju były tkane, haftowane i szyte od razu w wersji zminiaturyzowanej. Efektem kilkumiesięcznej pracy był projekt nowatorski podwójnie. Po pierwsze przedstawiono fenomen jakim jest taniec w formie, „multimedialnej“, nadając mu trzeci wymiar, złudzenie ruchu i dźwięk. A po drugie, badania etnograficzne oparto na współpracy informatorów i badaczy, czyli wyprzedzono kierunek, który antropologia zaczęła proponować dopiero pod koniec XX w. Makiety polskie wykonane niezwykle efektownie wzbudziły uznanie wśród jurorów wystawy światowej i otrzymały wyróżnienie. Bardzo istotną funkcję wizualnej części wystawy w Muzeum Etnograficznym będą pełnić m.in.: reprodukcje prac prof. Marka Włodarskiego (ucznia Fernanda Légera). Nie można bowiem zapominać o związku ówczesnej etnochoreografii z duchem czasów, który najpełniej wyraża sztuka awangardy. Kubizm, będący plastyczną ekspresją mechaniki ruchu…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/377293d4ba61d93d3ad79c8f50d67dd91cd0ab56-9b22afe.jpeg
width: 360
height: 295

Festiwal "Dźwięki Północy" zaprasza na warsztaty muzyki i tańca!
type: item
date: 2012-05-31T09:21:00.000Z
creator: Igor Nowiński
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: dźwięki
subject: festiwale
subject: gdańsk
subject: morze bałtyckie
subject: muzyka
subject: taniec
description: Już po raz trzeci w ramach Festiwalu „Dźwięki Północy” odbędą się warsztaty muzyki tradycyjnej – taneczne i instrumentalne. Uzupełniają one doskonale koncertową część Festiwalu, stwarzając możliwość poznania polskiej i europejskiej muzyki tradycyjnej w sposób aktywny - poprzez wspólne muzykowanie i taniec.
encoded: Dominacja muzyki popularnej na polskiej wsi sprawiła, że tradycja wspólnego tańca przy muzyce granej na żywo, poza nielicznymi wyjątkami, zamiera. Muzyka ludowa i tańce, w tradycyjnym brzmieniu i kontekście wykonawczym (podczas wspólnej zabawy) są dziś niemal nieznane w Polsce. Tymczasem tańce tradycyjne stanowią istotną część naszego dziedzictwa kulturowego. Unikalna energia, jaka tworzy się między tancerzami oraz piękno muzyki sprawiają, że mogą być one atrakcyjne i inspirujące także dla mieszkańców miasta. W Europie istnieje wiele przykładów potwierdzających tę tezę: w Szwecji, Norwegii, Danii czy na Węgrzech młodzi ludzie gromadzą się w tzw. domach tańca, by uczestniczyć we wspólnej zabawie przy muzyce i tańcach tradycyjnych ich rodzinnego kraju. Festiwal, organizowany co 2 lata, przez Nadbałtyckie Centrum Kultury jest jedyną imprezą w Polsce, która koncentruje się na prezentacji muzyki folkowej z obszaru Skandynawii, państw bałtyckich, Niemiec oraz oczywiście Polski. Dzięki niecodziennej tematyce oraz swojemu oryginalnemu klimatowi Festiwal zajmuje stałe miejsce w kalendarzu zarówno największych i najistotniejszych imprez folkowych w kraju, jak i wśród znaczących imprez trójmiejskich. 31. Festiwal "Dźwięki Północy" odbędzie się w dniach 28 lipca - 4 sierpnia 2012 r., złożony jest z pięciodniowych warsztatów tanecznych i instrumentalnych oraz trzech dni koncertowych. Tegorocznym motywem przewodnim imprezy są instrumenty - akordeon i skrzypce oraz ich rola w muzyce tradycyjnej. W bogatym programie Festiwalu znaleźli się artyści prezentujący specyficzne i niezwykłe podejście do akordeonu - od tradycyjnego po awangardowe. Po raz pierwszy odbędą się w tym roku także warsztaty wycinanek "Folk it", prezentujące folkowy design. Warsztaty otwarte są dla wszystkich w wieku lat 6 - 99, którzy tęsknią za misternym rękodziełem i szukają alternatywnej możliwości spędzenia wakacyjnego czasu. Warsztaty realizowane są wspólnie ze Stowarzyszeniem Arteria. Szczegółowy program Fes…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2903109459b634eca0b686be4a5b8432bc3878a1-250b3ad.jpeg
width: 764
height: 411

Taniec w chmurach
type: item
date: 2011-07-13T15:56:15.000Z
creator: Joanna Lamparska
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: taniec
description: Podczas kolacji nad brzegiem morza niewiele jadł, właściwie skubał. Tego wieczora szybko urwał się towarzystwu. Przed północą już go nie było, ale nie wrócił spać do bazy. Pojawił się dopiero rano, żeby wsiąść do samolotu i wykonać misję. Do dziś nie wiadomo, gdzie spędził ostatnią noc swojego życia.
encoded: Imię i nazwisko Antoine de Saint-Exupéry urodzony 29 czerwca 1900 r. zmarł 31 lipca 1944 r. O ósmej rano 31 lipca 1944 r. w bazie wojskowej Borgo na Korsyce mechanik i podoficer pomagają majorowi Saint-Exupéry’emu przytroczyć spadochron, pas, włożyć kask, podłączyć maskę tlenową i radio. Pilot macha z kabiny myśliwca Lockheed P-38 Lightning, maszyna odrywa się od ziemi. Niecałe pół godziny później posterunek radarowy sygnalizuje, że samolot przekroczył wybrzeże Francji. Zapas paliwa powinien wystarczyć na pięć godzin lotu. Ale o godz. 14 Saint-Exupéry’ego ciągle nie ma w bazie, o 15.30 oficer wywiadu zapisuje: Pilot nie powrócił i przypuszczalnie zginął (...). Miesiąc wcześniej Saint-Exupéry obchodził 44. urodziny. Przełożeni sugerowali, że jest za stary, żeby latać. Sam zresztą nie czuł się najlepiej. Lata wcześniej znana wróżka, madame Pikomesmas, ostrzegała go: – Kiedy skończysz 40 lat, strzeż się pilotowanych przez siebie samolotów. Do nikogo tak dobrze nie pasuje wyświechtane określenie „człowiek legenda” jak do Saint-Exupéry’ego. Arystokrata, pisarz, autor Małego Księcia – książki wszech czasów przetłumaczonej na 196 języków. Mistrz słowa, niepokorny i skomplikowany, niezbyt przystojny, z nieco wyłupiastymi oczami. Tamtego dnia nie wrócił z misji zwiadowczej. Jego tajemnicza śmierć przez lata nie dawała spokoju biografom i historykom. Popełnił samobójstwo? Jego maszyna miała awarię? A może zginął w walce? Tragiczna zagadka dodawała legendzie jeszcze większego dramatyzmu. Prawda wyszła na jaw dopiero teraz. Po wielu latach badań odkryli ją: francuski dziennikarz Jacques Pradel i nurek Luc Vanrell, i opisali w książce Saint-Exupery. Ostatnia tajemnica. Ale czy ostatnia tajemnica rzeczywiście się odsłoniła? MARZENIA MAJĄ SKRZYDŁA Ojciec Antoine’a – hrabia Jean-Marie de Saint-Exupéry – pochodził ze starej francuskiej arystokracji. Zmarł, kiedy chłopiec nie miał jeszcze czterech lat. Wdowa wraz z dziećmi zamieszkała najpierw w zamku Saint-Maurice-de-Rémens należący…

ng2-5b1a9be.jpg
width: 600
height: 400

RPA - informacje praktyczne
type: item
date: 2010-06-14T09:32:43.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: republika południowej afryki
subject: taniec
subject: zulusi
description: Informacje dla pragnących obejrzeć taniec z trzcinami
encoded: Powierzchnia: 1,2 mln km2. Stolice: Tshwane, Bloemfontein i Kapsztad. Ludność: ok. 50 mln, w tym ok. 10 mln Zulusów. Języki urzędowe: m.in. africaans, angielski i zulu. Waluta: rand (ZAR), 1 ZAR = ok. 0,26 zł. Na wiosnę (wrzesień–listopad) i jesienią (kwiecień–maj) pogoda w całym kraju jest słoneczna, a temperatury umiarkowane. Chłodna i sucha zima to idealna pora na dłuższe wędrówki. Lato (listopad–marzec) jest dość parne. Uciążliwe upały rekompensują festiwale i imprezy kulturalne, którymi wypełniony jest wakacyjny kalendarz. Samolotem najtańszy przelot z Warszawy do Johannesburga z przesiadką w Sofii oferują bułgarskie linie lotnicze Balkan (ok. 750–800 dol.). Nie jest wymagana, o ile pobyt nie przekroczy 30 dni. Przy wjeździe do RPA ważność paszportu powinna być dłuższa od okresu ważności wizy co najmniej o sześć miesięcy. W paszporcie musi być wolna co najmniej jedna strona przeznaczona na wizy. Samolotem dobrze zorganizowana jest sieć połączeń krajowych. Transport lądowy Pomiędzy głównymi miastami kursują też autobusy oraz pociągi. Wybierając się w bardziej odludne zakątki kraju, warto wypożyczyć samochód, tym bardziej że drogi są na ogół w dobrym stanie. Polecam Baz Bus, czyli linię busów rozwożących turystów po całym RPA od hostelu do hostelu. Można kupić bilet na konkretną trasę albo wziąć 7-, 14- lub 21-dniowy pass, który pozwoli przejechać ten piękny kraj według własnych planów i potrzeb. Ten rodzaj busów nie ma rozkładu jazdy. Można wsiąść, gdzie i kiedy się chce, należy tylko zmieścić się w limicie czasowym biletu. W RPA nie powinno być problemu z noclegami. Szczególnie polecam hoteliki dla trampów i guesthouse’y, które znajdziemy w prawie każdej miejscowości. Dowiozą do niech Baz Busy. Kuchnia RPA łączy w sobie lokalne tradycje oraz zwyczaje przywiezione przez europejskich i azjatyckich osadników. Popularną potrawą jest biltong, który przyrządza się z zasolonego i wysuszonego mięsa. Trzeba też skosztować suchej kiełbasy droewors oraz solonej ryby bokko…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/56b814296f7f8ad38653d3dc9b4ba45469dda353-8b31306.jpeg
width: 500
height: 334