W Londynie Uber… popłynie. Wkrótce będziesz mógł zarezerwować rejs Tamizą
Uber chce rozszerzyć swoją działalność w Londynie. Amerykańska firma na razie na trzy lata wydzierżawiła sieć podmiejskich promów Thames Clippers. Promy otrzymają nową nazwę – Uber Boat, a miejsce na pokładzie będzie można zarezerwować przez aplikację.
Formalne partnerstwo firm zostanie uruchomione jeszcze tego lata. Klienci Ubera będą mogli zarezerwować podróż przez Tamizę dzięki aplikacji, a specjalnie wygenerowany kod QR będzie elektronicznym biletem na prom. Uber kupił prawa do floty łodzi rzecznych Thamesa Clippera kursujących z Putney do Woolwich. Na razie umowa ma obowiązywać przez trzy lata. Wejście w sektor transportu rzecznego w Londynie to nie pierwszy taki krok Ubera. Jak podała firma, na razie cena za podróż promem nie ulegnie zmianie. W przyszłości użytkownicy aplikacji będą mogli zaplanować całą podróż łączonymi środkami transportu (camochód+prom+samochód), aby dotrzeć do pożądanej lokalizacji. Na razie trwa jeszcze finalizacja umowy i zmiana nazw łodzi, ale Uber zapowiedział, że bilety na rejsy będzie można zakupić nie tylko przez aplikację, ale też w działających dotychczas punktach kasowych. – W 22 roku działalności kluczową sprawą jest to, że nadal wspieramy Londyn i jego społeczność, szczególnie po złagodzeniu blokad i powrocie do pracy, ułatwiając im dojazdy. Nowe partnerstwo pozwoli nam połączyć dwa rodzaje transportu – rzecznego i drogowego – zapewniając londyńczykom i odwiedzającym jeszcze więcej opcji dojazdów, zwiedzania, odkrywania i cieszenia się naszym miastem i rzeką – powiedział Sean Collins, współzałożyciel i dyrektor naczelny Thames Clippers. – Wielu londyńczyków szuka nowych sposobów podróżowania po mieście, zwłaszcza teraz gdy wracają do pracy – powiedział z kolei regionalny dyrektor generalny Uber na Europę Północną i Wschodnią, Jamie Heywood. Na lądzie i w powietrzu Funkcjonowanie rejsów rzecznych wznowiono 15 czerwca po długotrwałym zamknięciu związanym z epidemią koronawirusa. Promy mają zmniejszoną pojemność – mogą wpuścić na pokład mniej osób, a pasażerowie w czasie podróży muszą mieć zasłonięte usta i nos – zgodnie z wytycznymi Transport for London (TfL). W ubiegłym roku z usług Thames Clippers skorzystało 4,3 mln pasażerów. TfL musi jeszcze odnowić licencję Ubera na prowadzenie prywatnych wypożyczalni samochodów w Londynie. Wniosek Ubera o nowe pozwolenie został odrzucony w listopadzie z powodu obaw związanych z bezpieczeństwem po tym, jak niektórzy kierowcy sfałszowali swoją tożsamość. Zezwolono jednak na kontynuowanie działalności w oczekiwaniu na rozpatrzenie odwołania – które pierwotnie miało zostać rozpatrzone w tym tygodniu, jednak ze względu na pandemię COVID-19 rozprawa została przełożona na wrzesień. TfL przyznał licencje operatorom rzecznym, takim jak Thames Clippers, „którzy przestrzegają wysokich standardów bezpieczeństwa” – poinformowano w oświadczeniu. Możliwość podróżowania z aplikacją Uber Boat jest już dostępna m.in. w Chorwacji, gdzie rejsy Uberem przyjęły kształt krajobrazowych wycieczek. To nie pierwszy raz, kiedy Uber próbuje podbić inne sektory transportu. Amerykańska firma ma w planach także wprowadzenie powietrznych taksówek. Uber Air, lekki pojazd latający typu PAV (Personal Air Vehicle), stworzony we współpracy z Hyundaiem – został zaprezentowany na początku tego roku na targach CES 2020 w Los Angeles. Na razie usługa Uber Elevator – oferująca przeloty helikopterem – jest dostępna w Nowym Jorku. Nie wiadomo, kiedy Air Taxi wejdzie do komercyjnego użytku, ale właściciele firmy zapewniają, że będzie to przyszłość transportu miejskiego.
Po 150 latach Tamiza ponownie rekordowo skażoną rzeką. Trafiają do niej tony mikroplastiku
Spośród wszystkich światowych rzek przecinających wielomilionowe metropolie Tamiza w drugiej połowie XX wieku plasowała się wśród najczystszych. Nowy wiek zmienił to i przywrócił niechlubny status ”ścieku” utrzymywany przez nią przez większą część wieku XIX. Z tą różnicą, że miejsce przemysłowych i biologicznych odpadów zajął plastik, a właściwie jego mikrocząsteczki.
Naukowcy z należącego do University of London ośrodka badawczego Royal Holloway, Muzeum Historii Naturalnej oraz Londyńskiego Stowarzyszenia Zoologicznego (ZSL) oszacowali, że w niektórych miejscach w każdej sekundzie rzeką płynie 94 tys. takich granulek. To wielokrotnie więcej niż w innych dużych europejskich rzekach jak Ren, Dunaj, włoska Po czy Chicago River w USA. Jedynie chińska Yangcy jest bardziej zatruta. View oEmbed on the source website Plastik odnajdywany jest dziś w ciałach krabów żyjących w Tamizie, a brzegi rzeki usłane są spuszczanymi w toalecie wilgotnymi chusteczkami. W ciałach małż żyjących na skałach pokrytych takimi chusteczkami (nazywanymi przez ekologów ”rafami”) znaleziono syntetyczne polimery. W przewodach pokarmowych zwierząt rzecznych odnajdywano już poplątane fragment plastikowych siatek, podpasek czy gumek. Tegoroczną ”nowością” są maseczki i rękawiczki, ewidentny efekt uboczny walki z pandemią. View oEmbed on the source website Według prof. Dave’a Morrita z Royal Holloway, ilość plastikowych odpadów trafiających do królowej brytyjskich rzek może na trwałe zmienić jej ekosystem. – Zwiększone zużycie środków higieny, w tym masek i rękawiczek, a także zawierających plastik opakowań na środki czystości, tak istotnych podczas pandemii koronawirusa, tylko pogarszają sytuację – stwierdził. Najczęściej spotykane w Tamizie typy plastikowych odpadów to brokat, mikro włókna wypłukiwane z ubrań podczas prania, mikroskopijnej wielkości granulki dodawane do kosmetyków oraz plastikowe fragmenty większych przedmiotów. Spośród nich najwięcej jest mikrocząsteczek, skutku rozpadu dużych plastikowych śmieci, zazwyczaj opakowań jedzenia. View oEmbed on the source website – Nasze badanie pokazuje, że należy wprowadzić dużo ostrzejsze przepisy dotyczące oznaczania i utylizacji tych produktów. Przed nami jeszcze dużo pracy, bo nadal nie znamy pełnego efektu jaki mikro włókna i granulki z tworzyw sztucznych mają na mikroorganizmy zasiedlające Tamizę – stwierdziła współautorka badania, Katherine McCoy. Nowego typu zanieczyszczenia nie czuć, wiele osób wydaje się więc ignorować problem. Dużo trudniej, choć nadal to robiono, było żyć obok toksycznego ścieku jakim Tamiza była w czasie XIX-wiecznej rewolucji przemysłowej. Do rzeki wpadały wówczas i nie podlegały żadnej filtracji odpady biologiczne z całego Londynu jak i chemiczne odpady ze wszystkich okolicznych fabryk. Skutki? Od 1830 do 1860 roku, znana jako choroba brudnych rąk, cholera zabiła dziesiątki tysięcy ludzi żyjących wzdłuż brzegów Tamizy. Woda była brązowa i śmierdziała, ale ludzie nadal pili ją i kąpali w niej. Dickens pisał o niej jako o ”wilgotnym ciemnym szlamie, miejscu zbrodni i przestępstw”. W 1855 roku słynny naukowiec Michael Farady opisał swoją podróż po Tamizie w dzienniku ”The Times” jako ”rejs po brązowym, fermentującym śluzie”. Trzy lata później Londyn dotknęła katastrofa ekologiczna, która do historii przeszła jako Wielki Smród. Długie gorące lato doprowadziło do obniżenia się poziomu rzeki i odsłonięcia wszystkich zalegających na dnie odpadów. Smród był tak koszmarny, że przerwano obrady parlamentu. Wcześniej próbowano sobie radzić z tym problemem namaczając zasłony wapnem gaszonym. Skutkiem Wielkiego Smrodu było szybkie przepchnięcie pomysłu budowy sieci kanalizacyjnej. View oEmbed on the source website Tempo prac zlecone prywatnym firmom nie było wystarczająco szybkie, by uratować choć część z 650 osób zabitych w katastrofie wycieczkowca Princess Alice zatopionego na Tamizie w 1978 roku. Po kolizji ze statkiem transportowym wszystkich 700 pasażerów wpadło do wody. Pech chciał, że w miejscu, gdzie schodziły się rury odprowadzające do Tamizy toksyczne ścieki. Ludzie ginęli łykając zatrutą wodę nim z brzegu dotarła do niech pomoc. Nie było możliwe wyławianie ciał, więc zwłoki wyrzucane były na brzeg przez wiele kolejnych dni.
Porzuć gonitwę po najbardziej znanych zabytkach Londynu i podążaj śladem jego mieszkańców
Nawet jeśli nie udało ci się zdobyć biletu na tegoroczne igrzyska olimpijskie, nie rezygnuj z odwiedzin tego miasta. Bo tylko z pozoru Londyn jest oklepany. Praktycznie każda z dzielnic stolicy Wielkiej Brytanii to inny świat. Jeśli twój pobyt tutaj ograniczy się do fotografowania piętrowych autobusów, budek telefonicznych i taksówek oraz wystawania w potwornie długich kolejkach do największych atrakcji turystycznych, poznasz nie stolicę Wielkiej Brytanii, ale lunapark. Żeby zobaczyć prawdziwa twarz miasta, które żyje zgodnie z zasada work hard, play even harder, musisz zejść z utartych szlaków. Londyn doskonale wykorzystał swoja szanse jako gospodarz tegorocznej olimpiady. Dzielnice, w których powstały sportowe budowle, do niedawna należały do najbardziej zaniedbanych. Teraz zapełniły sie parkami, centrami handlowymi i drogimi apartamentami. Najlepszym miejscem, by to zobaczyć, jest Greenwich. Już niebawem będzie stąd kursować Emirates Air Line – kolejka gondolowa miedzy hala O2 Arena (na której rozgrywać się będą mecze koszykarskie i pokazy gimnastyki artystycznej) a ExCeL Centre (miejscem zmagań mistrzów sztuk walki i ciężarowców). Kontynuując podróż za pomocą kolejki Docklands Light Railway (DLR), warto również dotrzeć do Parku Olimpijskiego położonego we wschodniej części stolicy (stacja Pudding Mill Lane). Można tu podziwiać nowoczesne konstrukcje, takie jak Stadion Olimpijski czy stalowa wieża obserwacyjna. Ale igrzyska to tylko pretekst. Zapraszam w podróż po dzisiejszym Londynie na piec sposobów. 1. Londyn nowoczesny Od średniowiecza w awangardzie. Pomijając wpadki architektoniczne, takie jak The Shard (najwyższy budynek w Europie Zachodniej, który wygląda jak oszklona wieża telewizyjna), stolica Wielkiej Brytanii od zawsze zadziwia nowymi rozwiązaniami urbanistycznymi. Podróż po modernistycznym obliczu miasta można zacząć od Canary Wharf – kompleksu biurowego stanowiącego londyńską wersje Manhattanu. Najszybciej i najwygodniej dotrzemy tu kolejka DLR (przystanek Cutty Sark). System zautomatyzowanych kolei naziemnych przypomina nieco metro w Chicago, a jego trasa pozwala na zobaczenie typowych dzielnic Londynu – połączenia nowoczesnych apartamentowców i budynków komunalnych nieco podobnych do mrówkowców z polskich miast. Samo Canary Wharf to dowód, ze poszczególne dzielnice żyją własnym życiem, wciąż się odradzając i zmieniając. W latach 80. tutejszy krajobraz zdominowany był przez zrujnowane doki, a dekadę później – dźwigi i koparki. Obecnie na obszarze 730 tys. m, gęsto obsadzonych drapaczami chmur, pracuje aż 90 tys. osób, a w godzinach lunchu puby i restauracje zapełniają się mrowiem finansistów. Jednak po tym, jak pracownicy biurowi rozjadą się do domów, a ulice opustoszeją, widać, że Canary Wharf musi jeszcze poczekać, zanim stanie się pełnoprawnym elementem londyńskiego krajobrazu. 2. Londyn zielony Wybudowany w XIX w. Regent’s Canal 3 jest doskonałym przykładem paradoksów Londynu. Biegnący z południa na północ 13-kilometrowy szlak wodny to oaza spokoju w wiecznie zagonionym mieście. Wędrówkę najlepiej zacząć od dzielnicy Camden Town. W weekendy szturmują ją setki turystów, a w ślad za nimi namolni sprzedawcy tandetnych pamiątek. Wielbiciele podrabianych ray-banów i koszulek z Che Guevara niech zostaną na głównych ulicach, my natomiast możemy się rozkoszować sielankowa atmosfera Regent’s Canal, odkrywając przepiękne edwardiańskie rezydencje, przytulne puby i podglądając życie ludzi żyjących na barkach. Jeśli zawędrujemy na północ, dotrzemy do Maida Vale, dzielnicy zamieszkiwanej przez londyńską elitę, która ponad złoto i blichtr South Kensington ceni sobie zieleń i anonimowość. Nieopodal znajdziemy również Regent’s Park, Hyde Park oraz Hampstead Heath, czyli największe parki w mieście. Kierując się na południe, dotrzemy do Shoreditch – kolebki hipsterów. Pełno tu butików z alternatywna odzieżą i restauracji z organiczna żywnością. A także barów ze zdecydowanie mniej organicznymi drinkami, za to ze świetnymi koncertami muzyki indie. Jeśli trafi my tu w niedzielny poranek, odwiedzimy Columbia Flower Market. Nawet jeśli zakup sadzonek pomidorów albo drzewka cytrynowego niespecjalnie rozpala naszą wyobraźnię, oglądanie sprzedawców wykrzykujących nazwy i ceny kwiatów oraz typowych mieszkańców Shoreditch (w za dużych swetrach, dziwnych fryzurach i grubych oprawkach okularów), gmerających w gąszczu doniczek z bazylią i tymiankiem, to atrakcja sama w sobie. 3. Londyn sielankowy Stad juz niedaleko do Hackney City Farm . Ponieważ szanse na spotkanie rodziny królewskiej są nikłe, lepiej postawić na pewniaka – świnie, osły i kozy, oraz koguty, które królują na miejskiej farmie. Londyn, ze swoimi prestizowymi klubami, ultradrogimi sklepami, rezydencjami i restauracjami, może oszałamiać. Tym bardziej wiec widok zwierzaków wygrzewających się na słońcu, skubiących trawę i wcinających owies, pozwala na chwile wytchnienia i poczucia, ze nawet tutaj może być swojsko i przaśnie. Położona na terenie farmy kawiarnia Frizzante nie ma w sobie jednak nic z przaśności. Choć jej wystrój nie jest specjalnie wyszukany, w menu znajdziemy takie perełki jak gnocchi z dyni czy zapiekane ośmiornice. 4. Londyn turystyczny Kto wciąż czuje niedosyt i koniecznie chce zobaczyć najbardziej turystyczne atrakcje Londynu, także nie jest skazany na sztampę. Większość przybyszów zwiedza miasto metrem. Fakt, dzięki temu można szybko zobaczyć dużą część metropolii. Ja jednak polecam piesza trasę wzdłuż Tamizy, gdzie zazwyczaj mieszkańcy zabierają swoich gości. Taki spacer sprawia przyjemność nie tylko przyjezdnym, ale też osobom, które mieszkają tu od lat. Rzeczny szlak zaczynamy przy pałacu Westminsterskim. Znajduje się tu siedziba brytyjskiego parlamentu, a w położonym nieopodal opactwie Westminsterskim odbywają się koronacje i królewskie śluby. Tu również, w północnej części kompleksu, stoi legendarna wieża zegarowa – jeden z symboli metropolii. Co ciekawe, przydomek „Big Ben” określa nie samą wieżę, ale jedynie znajdujący się wewnątrz niej 14-tonowy dzwon. Spod budynku parlamentu najlepiej skierować się w stronę mostu westminsterskiego, kontynuując zwiedzanie po południowej stronie miasta. Pierwszym rzucającym się w oczy elementem nabrzeża jest koło młyńskie – London Eye. Półgodzinna przejażdżką gondolą zapewnia spektakularne widoki, ale zanim uda się do owej gondoli wejść, trzeba najpierw odczekać swoje w gigantycznej kolejce, a potem słono zapłacić za bilet (19 funtów za bilet dla osoby dorosłej). Lepiej wiec uzbroić się w cierpliwość i skorzystać z innych punktów widokowych na trasie. 5. Londyn komercyjny Idąc dalej na wschód, miniemy Royal Festival Hall i National Theater. Budowle te, zaprojektowane w latach 50. i 60. XX w., maja posępne, brutalistyczne bryły. Jednak w ostatniej dekadzie przeszły gruntowna rewitalizacje i stanowią przykład na to, jak można zmienić oblicze budynków. Podświetlone na niebiesko, zielono i różowo stanowią kontrast dla widocznego na drugim brzegu, oblanego ciepłym żółtym światłem gmachu parlamentu. Podążając dalej wzdłuż Tamizy, zobaczymy charakterystyczna wieżę Oxo. Tak naprawdę to nazwa kostek rosołowych. Gdy w latach 20. ubiegłego wieku ich producent nie otrzymał zgody od władz miasta na zawieszenie tablicy reklamowej, zaprojektował okna gmachu tak, by przedstawiały nazwę firmy. Efekt? Bez wątpienia najbardziej spektakularna reklama przypraw do zupy. A przy okazji dowód na to, że nie tylko Polak, ale i Anglik potrafi . Dalszy spacer wzdłuż nabrzeża doprowadzi nas do Tate Modern, galerii sztuki nowoczesnej, która rocznie odwiedza prawie 5 mln osób. Wynika to raczej z tego, że wstęp do galerii jest darmowy niż z wysokiego poziomu wystaw, niemniej jednak warto tam zajrzeć z dwóch powodów. Po pierwsze to kolejny przykład tego, jak sprytnie można ożywić chłodne i niespecjalnie urodziwe budynki projektowane w połowie ubiegłego stulecia. Po drugie restauracja położona na siódmym piętrze Tate to doskonały punkt widokowy. Pozwala ona rozkoszować się widokiem monumentalnej kopuły katedry św. Pawła położonej po drugiej stronie rzeki. Po wyjściu z galerii przejdziemy obok Millenium Bridge. Wchodząc na most, warto zwrócić uwagę na ciekawe połączenie jego futurystycznej konstrukcji z klasyczna architektura City – centrum finansowego położonego po drugiej stronie rzeki. Jeśli zdecydujemy się przejść przez most, po duchowych doznaniach w katedrze Św. Pawła będziemy mogli się oddać bardziej przyziemnym uciechom w centrum handlowo-biurowym One New Change. Chociaż najbardziej popularna ulica zakupowa Londynu jest licząca 300 sklepów Oxford Street (rocznie szturmuje ja ponad 200 mln osób), moim zdaniem dużo przyjemniej szukać zakupowych okazji właśnie w londyńskim City. W weekendy nie ma tu zbyt wielu osób, a obecność sklepów sieciowych sprawia, że można znaleźć tu cos na każdą kieszeń. Na szóstym piętrze centrum znajduje się natomiast Madison Restaurant, w której przesympatyczna obsługa zapewni nam równie sympatyczne miejsce w ogródku restauracyjnym. Warto tu wstąpić, chociażby dla widoków oraz wysmakowanego wnętrza. Tylko w Londynie w jeden weekend można zajadać się ośmiornicami, podglądać życie zwierząt gospodarskich, a potem wsiąść do naziemnej kolejki i podziwiać nowoczesne biurowce, kompleksy sportowe oraz wielowiekowe katedry i pałace. Stolica Wielkiej Brytanii kryje w sobie wiele niespodzianek, a londyński mikrokosmos to źródło ciągłych odkryć nawet dla osób, które mieszkają tu od lat. Przekonuje się o tym niemal codziennie.