Pociąg Warszawa-Helsinki w 6 godzin? Pod Bałtykiem może powstać najdłuższy tunel kolejowy świata
Estonia wraca do dyskusji o jednym z najbardziej ambitnych projektów infrastrukturalnych w Europie Północnej. Władze ponownie dyskutują o podmorskim połączeniu kolejowym, które mogłoby stać się strategicznym ogniwem między krajami bałtyckimi, Finlandią, regionami arktycznymi i resztą kontynentu.
Pomysł zakłada budowę tunelu pod Zatoką Fińską, który połączyłby Tallinn i Helsinki bez konieczności korzystania z promów czy połączeń lotniczych. Estoński minister spraw zagranicznych Margus Tsahkna nazwał inwestycję „brakującym ogniwem” między dwoma dziś rozdzielonymi systemami transportowymi. Gdyby projekt doszedł do skutku, byłaby to jedna z najdłuższych podmorskich przepraw kolejowych na świecie. Tunel Helsinki-Tallinn. Projekt ma około 100 kilometrów długości Pomysł stałego połączenia kolejowego między Finlandią a Estonią nie jest nowy – o tunelu pod Zatoką Fińską mówi się od lat 90., jednak przez kolejne dekady projekt pozostawał głównie na etapie analiz i planów. Najbardziej intensywne prace nad jego koncepcją prowadzono w latach 2017-2019. W ramach projektu FinEst Link rozważano budowę trasy liczącej około 100 kilometrów, która miałaby połączyć Helsinki z Tallinnem i obsługiwać zarówno ruch pasażerski, jak i towarowy. Według ówczesnych założeń pociągi pasażerskie mogłyby rozwijać prędkość około 200 km/h, a sam przejazd między stolicami miałby trwać mniej więcej pół godziny. W tym samym czasie dyskutowano o dwóch możliwych sposobach realizacji inwestycji. Pierwszy zakładał budowę tunelu w ramach projektu publicznego, którego koszt szacowano na około 20 mld euro. Drugi promował fiński przedsiębiorca Peter Vesterbacka, proponując większy udział prywatnego kapitału, w tym środków z Azji. W 2021 roku Finlandia i Estonia uzgodniły dalszą współpracę przy dużych projektach transportowych, w tym przy koncepcji tunelu Helsinki-Tallinn. Nie oznaczało to jednak jeszcze decyzji o rozpoczęciu budowy. W zależności od ostatecznego wariantu trasy przeprawa miałaby liczyć około 90-100 km, co uczyniłoby ją najdłuższym podmorskim tunelem kolejowym na świecie. Skala przedsięwzięcia oznacza, że nawet przy rosnącym poparciu politycznym jego realizacja wymagałaby ogromnych nakładów finansowych, wieloletnich przygotowań oraz ścisłej współpracy Finlandii, Estonii i instytucji unijnych. Margus Tsahkna podkreśla przy tym, że dziś projekt ma większe znaczenie niż jeszcze kilka lat temu. – Po rosyjskiej agresji na Ukrainę i wobec potrzeby wzmacniania konkurencyjności Unii Europejskiej znaczenie tego projektu wyraźnie wzrosło – zaznaczył estoński minister spraw zagranicznych. Pociągiem z Helsinek do Warszawy? Tunel ma połączyć Finlandię z Rail Baltica Znaczenie tunelu wykraczałoby daleko poza skrócenie podróży między dwoma sąsiadującymi stolicami. Kluczowe byłoby jego włączenie do budowanej sieci Rail Baltica, która ma połączyć Estonię, Łotwę i Litwę z Polską, a dalej z europejskim systemem kolejowym. Dzięki temu Finlandia po raz pierwszy zyskałaby stałe lądowe połączenie kolejowe z państwami bałtyckimi i Europą Środkową, niewymagające przewozu pasażerów lub ładunków promami. Według przedstawianych obecnie szacunków po ukończeniu obu inwestycji podróż pociągiem z Helsinek do Warszawy mogłaby trwać około sześciu godzin. Tunel miałby przy tym znaczenie nie tylko dla pasażerów. Już wcześniejsze analizy FinEst Link zakładały intensywny ruch towarowy i wskazywały, że stała przeprawa mogłaby przejąć część ładunków przewożonych dziś drogą morską. Co więcej, w połowie stulecia z połączenia kolejowego mogłoby korzystać około 12 mln pasażerów rocznie. Margus Tsahkna podkreśla jednak, że projekt należy dziś rozpatrywać również w znacznie szerszej perspektywie. – Chodzi o takie połączenie, które zintegruje Rail Baltica i kraje nordyckie w jedną sieć i stworzy korytarz transportowo-energetyczny przez Polskę na Ukrainę, a dalej połączy Europę z Azją – powiedział w rozmowie z fińskim portalem „Verkkouutiset”. Dyskusja powraca w szczególnym momencie również dlatego, że w 2026 roku Estonia przewodniczy formatowi Nordic-Baltic Eight, skupiającemu Danię, Estonię, Finlandię, Islandię, Litwę, Łotwę, Norwegię i Szwecję. W tym ujęciu tunel przestaje być jedynie spektakularnym przedsięwzięciem inżynieryjnym, a staje się elementem szerszej debaty o bezpieczeństwie, odporności infrastruktury i lepszym połączeniu północnej oraz wschodniej części Europy ze wspólną siecią transportową. Źródła: Rzeczpospolita, TVP, Verkkouutiset Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Zabrałem mamę na weekend do Tallinna. Mamy dla was gotowy plan na niespieszne poznanie stolicy Estonii.
Sauna nad Zatoką Fińską, gotyckie uliczki pamiętające hanzeackich kupców, postindustrialne dzielnice tętniące sztuką i designem – Tallinn to miasto, które potrafi zaskoczyć na każdym kroku. Wybraliśmy się tam na weekend z mamą i wróciliśmy przekonani, że estońska stolica należy do najciekawszych miejsc na city break w Europie.
Spis treści: Architektura przemiany i pop-art Z widokiem na średniowiecze Deszczowa Kalamaja i pyszne zakończenie dnia Wśród starych drzew, kwiatów i ptasich treli Jak łatwo i tanio zwiedzać Tallinn Ciepło powoli i miarowo wypełniało kabinę, niosąc ze sobą aromat żywicy oraz opalanego drewna. Zamknięci z mamą w tradycyjnej estońskiej saunie w nadmorskim kompleksie Iglupark, na terenie zrewitalizowanej dzielnicy Noblessner, zaczęliśmy nasz talliński weekend od doświadczenia niezwykle istotnego w tutejszej kulturze. Przez okno pokrytego świerkowym gontem igloo, stojącym na drewnianym pomoście tuż nad brzegiem Zatoki Fińskiej, obserwowaliśmy spokojną taflę Morza Bałtyckiego. I oddawaliśmy się wieczornemu relaksowi. Sauna w Estonii to zakorzeniony w społecznej świadomości rytuał oczyszczenia ciała i umysłu, którego korzenie w tym kraju sięgają XIII wieku. Przez stulecia to niepozorne pomieszczenie stanowiło ważne miejsce w codziennym życiu. Traktowano je jako sterylne, bezpieczne sanktuarium zdrowia, gdzie dzięki odkażającym właściwościom dymu oraz wysokiej temperaturze nie tylko opiekowano się chorymi, ale także przyjmowano na świat dzieci. Ów wielki szacunek do uzdrawiającej mocy natury przetrwał w Estończykach do dziś, a kultywowany na południu kraju starodawny obyczaj sauny dymnej (suitsusaun) z regionu Võromaa został wpisany na Listę Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO. Po kwadransie nagrzewania, wyszliśmy na zewnątrz, by na moment zanurzyć się w chłodnych wodach Bałtyku. Potem ten rytuał powtórzyliśmy jeszcze kilka razy. To był ogromny zastrzyk endorfin i znakomity początek naszej podróży. Architektura przemiany i pop-art Szukając bazy, z której mielibyśmy blisko do głównych atrakcji miasta, zatrzymaliśmy się w hotelu Citybox Tallinn, ulokowanym na terenie nadmorskiego kompleksu Porto Franco. Wybrałem ten adres z prostego powodu – to był świetny punkt, skąd dosłownie wszędzie mogliśmy dotrzeć spacerem albo wsiąść w tramwaj i także w ten sposób poznawać miasto. Zaledwie kilkuminutowa przechadzka wystarczyła nam, by z hotelu przenieść się do dzielnicy Rotermann. Jeszcze w XIX wieku ten tętniący życiem obszar, rozwijany przez przemysłowca Christiana Abrahama Rotermanna, stanowił prężne centrum gospodarcze z dymiącymi kominami fabryk, młynami oraz spichlerzami. A dziś jest jednym z najlepszych przykładów rewitalizacji postindustrialnych budynków w Europie. Architekci doskonale połączyli ceglane budynki z nową architekturą. Spędziliśmy tam sporo czasu, bo to połączenie przeszłości z nowoczesnością zachwycało nas na każdym kroku. Zanim zaczęliśmy podziwiać sztukę, spacerowaliśmy między budynkami, w których miejsce dla siebie znalazły przytulne restauracje, kawiarnie, galerie sztuki, czy sklepy z estońskim dizajnem. Weszliśmy m.in. w Pasaż Stalkera (Stalkeri käik) – fascynujący, wąski zaułek nazwany tak na cześć słynnego filmu Andrieja Tarkowskiego, którego sceny kręcono właśnie w tym surowym, poprzemysłowym otoczeniu pod koniec lat 70. Dzisiaj mury ożywia świetny street art. W sercu owego architektonicznego fenomenu zajrzeliśmy do Røst Bakery. Ta piekarnia słynie ze znakomitej kawy i otwartej kuchni, gdzie na żywo mogliśmy obserwować, jak powstają słodkości, które za chwilę mieliśmy skosztować. Zamówiliśmy bułeczki kaneelirullid, nadziane cynamonem i kardamonem, które bardzo nam smakowały. Prawdziwą rewelacją okazało się natomiast położone po sąsiedzku PoCo Pop & Contemporary Art Museum, którego wyrazisty, różowy szyld można dostrzec z daleka. Zgromadzono tam fenomenalną kolekcję dzieł – podziwialiśmy oryginalne prace ikon takich jak Andy Warhol, Banksy, Jeff Koons czy Roy Lichtenstein. Najdłużej przyglądaliśmy się jednak ekspozycji wygenerowanej przez sztuczną inteligencję. To instalacja Refika Anadola, uznanego w świecie twórcy sztuk medialnych, którego projekt „Machine Hallucinations: Nature Dreams” opiera się na 300 milionach ogólnodostępnych fotografii flory i fauny. Płynące przed naszymi oczami abstrakcyjne kolory, wzory oraz kształty przywoływały skojarzenia z przyrodą, ale z perspektywy maszyny przypominały cyfrowy sen. Przyznaję, że patrzyliśmy na to jak zahipnotyzowani, a później dyskutowaliśmy o tym, jak sztuczna inteligencja zmieniła i nadal będzie zmieniać nasze życie. Z widokiem na średniowiecze Zaledwie kwadrans dzielił nas od innej epoki. Z dzielnicy Rotermann poszliśmy na Stare Miasto, uznawane za jedno z najładniejszych w Europie – i nie ma w tym przesady. Granicę epok przekroczyliśmy, wchodząc przez historyczną, porośniętą bluszczem Bramę Viru, której zachowane baszty przypominały wejście do warownej twierdzy. Wkroczyliśmy w plątaninę brukowanych uliczek, których układ nie zmienił się od XIII wieku. Zagłębiając się w ten labirynt z nierównych kocich łbów, mijaliśmy dawne siedziby hanzeatyckich gildii kupieckich z masywnymi, kunsztownie rzeźbionymi portalami. Wąskie, barwne fasady gotyckich kamienic zwieńczono stromymi dachami, na których szczytach wciąż można było dostrzec drewniane wyciągi, służące dawniej do transportu towarów prosto na górne, magazynowe kondygnacje. Przy Głównym Rynku, nieopodal gotyckiego ratusza, działa słynna Apteka Magistracka (Raeapteek) – najstarsza nieprzerwanie funkcjonująca placówka tego typu w Europie (od 1422 roku), gdzie zamożni mieszkańcy nabywali wieki temu sproszkowany róg jednorożca czy zmumifikowane żaby. Aptekę można bezpłatnie zwiedzić. W historycznych wnętrzach wyeksponowano ręcznie malowane słoje i szklane buteleczki z łacińskimi nazwami, stojące na masywnych, drewnianych regałach. Można tam z bliska obejrzeć zabytkowe wagi aptekarskie, mosiężne moździerze, wyblakłe receptury oraz dawne instrumenty medyczne. Z drewnianego sufitu zwisają pęki suszonych ziół, a w gablotach kryją się historyczne składniki dawnych mikstur, pozwalając przy okazji poznać historię marcepana, który przed wiekami był przepisywany właśnie w tym miejscu na receptę jako sprawdzony lek na złamane serce. Weszliśmy również do Muzeum Niguliste, mieszczącego się w gotyckim kościele św. Mikołaja. Przeszklona winda zawiozła nas na taras widokowy, skąd świetnie było widać geometryczną siatkę czerwonych dachówek, a także doskonale zachowane dawne mury z potężnymi basztami obronnymi o ceglastych hełmach. Dalej wznosiło się wapienne wzgórze Toompea, gdzie stoi wzniesiony w 1900 roku sobór św. Aleksandra Newskiego, będący symbolem czasów rosyjskiej dominacji. Z kolei po przeciwnej stronie horyzont zamykały chłodne wody Zatoki Fińskiej, w której kąpiel mieliśmy już zaliczoną. Deszczowa Kalamaja i pyszne zakończenie dnia Deszczowe popołudnie spędziliśmy w dzielnicy Kalamaja, której nazwa oznacza „dom rybaka”, co stanowi doskonałe odzwierciedlenie tutejszej historii. Już od XIV wieku ten położony tuż za murami Starego Miasta obszar tradycyjnie należał do poławiaczy szprotów oraz morskich handlarzy. Kameralna, średniowieczna osada zmieniła swój charakter w 1870 roku, gdy Tallinn połączono nową linią kolejową z Sankt Petersburgiem. Nagły rozwój przemysłu sprawił, że wokół zaczęły wyrastać fabryki, a do miasta ściągnęły tysiące robotników potrzebujących zakwaterowania. Spacerując pod parasolami takimi uliczkami jak Valgevase, Kalju, Kungla, Vana-Kalamaja czy Niine, chłonęliśmy unikatową zabudowę określaną oficjalnie jako „Tallinna maja”. To wielokolorowe, dwupiętrowe budynki mieszkalne z drewna, wznoszone w latach 20. i 30. ubiegłego stulecia. Ich konstrukcja jest niezwykle charakterystyczna: składają się z dwóch symetrycznych, drewnianych skrzydeł, które przedziela centralna, wybudowana z silikatu klatka schodowa, pełniąca ówcześnie funkcję zapory przeciwpożarowej. Szacuje się, że do dziś w stolicy przetrwało około pięciuset takich zabytkowych domów, które obecnie zajmowane są przez młodych, kreatywnych mieszkańców, a sam rejon uchodzi za jeden z najbardziej pożądanych adresów na estońskim rynku nieruchomości. Minęliśmy neogotycką bryłę kościoła baptystów (Kalju Baptist Church), a następnie zagłębiliśmy się w Park Kalamaja. Niezwykła jest historia tego miejsca, bowiem teren na którym dziś bawią się dzieci, był dawniej cmentarzem, przekształconym w przestrzeń rekreacyjną dopiero w latach 60. XX wieku. Potem zajrzeliśmy na zadaszony rynek tuż przy dworcu kolejowym Balti Jaam – to kultowy punkt na mapie miasta, w którym stoiska ze świeżymi lokalnymi produktami i antykami mieszają się z doskonałym, różnorodnym street foodem. Z dawnych robotniczych kwartałów przeszliśmy do bijącego serca dzielnicy, czyli Telliskivi Creative City. Ten kompleks zrewitalizowanych zakładów Kolei Bałtyckiej odrodził się jako tętniące życiem centrum alternatywnego Tallinna. W surowych, industrialnych wnętrzach funkcjonują niezależne pracownie, butiki promujące najlepszy estoński design oraz restauracje. Tutaj także znajduje się Fotografiska – światowej sławy muzeum sztuki, kultury i fotografii wywodzące się ze Sztokholmu. Wieczór spędziliśmy w Uma Restoran, w nadmorskiej dzielnicy Noblessner. Ten fragment miasta to historyczna stocznia łodzi podwodnych imperialnej Rosji, założona na początku XX wieku. Dziś surowa, postindustrialna architektura dawnych hal fabrycznych sąsiaduje teraz z nowoczesną mariną jachtową. W tym portowym otoczeniu, tuż nad brzegiem Zatoki Fińskiej, azjatyckie tradycje kulinarne krzyżują się na talerzach z nowoczesnym, europejskim sznytem. Kolację zaczęliśmy od orzeźwiającej i lekko pikantnej sałatki z zielonego mango. Następnie na stole pojawił się chrupiący kurczak w glazurze z tamaryndowca, serwowany z sałatką z kalarepy i rzodkwi daikon z dressingiem na bazie czarnego pieprzu i chili oraz lekko wędzony boczek podany w pikantnym, słodko-kwaśnym sosie limonkowym. Na finał tej uczty zamówiliśmy aksamitny, śmietankowy krem o smaku azjatyckiego cytrusa yuzu i kurkumy, podany z truskawkami oraz sezamowym karmelem. To było pyszne zakończenie dnia. Wśród starych drzew, kwiatów i ptasich treli Niedzielę zarezerwowaliśmy na odkrywanie arystokratycznej twarzy nadbałtyckiej stolicy. Tramwajem pojechaliśmy do Kadriorgu – najbardziej eleganckiej części miasta, której historia jest zapisem imperialnego rozmachu. Po podboju tych ziem na początku XVIII stulecia, car Piotr Wielki założył tam posiadłość wraz z rozległym parkiem publicznym. Nazwę Ekaterinenthal („Dolina Katarzyny”), brzmiącą po estońsku właśnie Kadriorg, nadał temu terenowi na cześć żony, Katarzyny I. Zbudowany z jego polecenia barokowy pałac, otoczony lasami, symetrycznymi stawami i fontannami, do dzisiaj pozostaje największą atrakcją w okolicy. W kolejnych latach Kadriorg stawał się prestiżowym adresem bogatych mieszczan, którzy w cieniu drzew budowali letnie rezydencje. Wschodnia dzielnica wpisała się również w dzieje medycyny – tutaj zrodziła się estońska kultura uzdrowiskowa. W 1813 roku doktor Benedikt Georg Witte otworzył w tej lokacji pierwszy nadmorski kurort w całym Imperium Rosyjskim. Dzisiaj w Kardiorgu swoje siedziby mają ambasady, tutaj również urzęduje prezydent republiki. Najwięcej czasu spędziliśmy w rozległym parku, przechadzając się alejkami wśród starych drzew, kwiatów i ptasich treli. A potem usiedliśmy na jednej z białych ławek w pobliżu pałacu i chłonęliśmy spokój miasta w tej zielonej oazie. Tallinn udowodnił nam, że w pełnej atrakcji stolicy można zwolnić, złapać oddech i po prostu odpocząć. Jak łatwo i tanio zwiedzać Tallinn Dojazd Do Tallinna polecieliśmy bezpośrednio z Warszawy linią LOT. Za bilety w dwie strony zapłaciliśmy po 650 zł od osoby. Połączenia z Polski do stolicy Estonii realizuje także linia Wizz Air. Nocleg Spaliśmy w hotelu CityBox położonym w pobliżu turystycznych atrakcji oraz terminala promowego. Za dwa pokoje bez śniadania, za dwie noce zapłaciliśmy 1700 zł. Obok hotelu jest bardzo dobra restauracja, w której jadaliśmy śniadania płacąc ok. 18 euro za osobę. Zwiedzanie z Tallinn Card Kluczem do swobodnego i budżetowego poznawania stolicy Estonii jest zaopatrzenie się w Tallinn Card. To oficjalna miejska karta turystyczna, w cenę której wliczona jest komunikacja miejska oraz wstęp do najważniejszych muzeów i atrakcji turystycznych (w tym m.in. do Pałacu w Kadriorgu, Muzeum Niguliste oraz licznych obiektów na Starym Mieście). Ceny Tallinn Card (dla osoby dorosłej): karta 24-godzinna: 43 euro, karta 48-godzinna: 63 euro, karta 72-godzinna: 76 euro. Więcej informacji znajdziecie na stronie visittallinn.ee. Nasz autor Michał Cessanis Od 14 lat redaktor prowadzący i sekretarz redakcji National Geographic Traveler oraz autor podróżniczej serii „Do zobaczenia” w Dzień Dobry TVN i TVN Style. Dziennikarz, który od lat życie spędza w drodze, łącząc pasję do eksploracji z rzetelnym warsztatem reportażysty. W swoich tekstach szczególną wagę przywiązuje do detali, historii spotykanych ludzi oraz ochrony dzikiej natury. Autor książek: „Opowieści z pięciu stron świata” i „Made in China”. Jako ambasador plebiscytu „Cuda Polski National Geographic Traveler” z równą pasją odkrywa nieznane zakątki kraju, co najdalsze krańce globu. Ma w genach ciekawość świata i otwartość na inne kultury. Nie straszne są mu ekstremalne warunki czy bariery językowe – dla niego to nie przeszkody, lecz paliwo do działania i tworzenia angażujących opowieści.
Weekend w Tallinie – magiczna śnieżna kraina
Jedna z najlepiej zachowanych średniowiecznych starówek w Europie, tętniące życiem jarmarki bożonarodzeniowe w zimie i przyciągające dziesiątki tysięcy ludzi muzyczne festiwale latem. Weekend w Tallinie to pomysł na city break z Polski, który uda się o każdej porze roku.
Spis treści: Weekend w Tallinie Co zobaczyć w Tallinie Co zjeść w Tallinie? Rejs do Helsinek – jednodniowa wyprawa Jak dotrzeć do Tallina Noclegi w Tallinie Praktyczne porady na weekend w Tallinie Nie da się ukryć, że Polacy polubili Tallin. Stolica Estonii jest położona na tyle blisko Polski, by bez problemu zaplanować tu krótki city break. Każdego roku dociera tu ponad 100 tys. turystów w Polski. Weekend w Tallinie powinien wystarczyć, by lepiej poznać największe miasto tego pełnego sprzeczności państwa. Estonia stanowi bowiem coś w rodzaju mostu między Zachodem („najbardziej zdigitalizowany kraj na świecie”), Wschodem (jedna z byłych republik Związku Radzieckiego), a Północą (wszechobecny nordycki vibe). Weekend w Tallinie Tallin to jedno z najbardziej urokliwych miast nad Morzem Bałtyckim. Spacerując po Starym Mieście, można się poczuć jak w średniowiecznej bajce, ale wystarczy przejść kilkanaście kroków dalej, by znaleźć się w dzielnicy artystycznych kawiarni i nowoczesnych galerii. Latem Tallin oferuje relaks na pobliskich bałtyckich plażach, niezłą kuchnię i bonus w postaci łatwego połączenia promowego z pobliskimi Helsinkami. Stolica Estonii ma długą i fascynującą historię. To jedno z najlepiej zachowanych średniowiecznych miast w Europie. Dawniej znane jako Rewel, od wieków przyciągało kupców, żeglarzy i podróżników. Pierwsze wzmianki o osadzie pochodzą z XI wieku, choć istnieją dowody, że ludzie dotarli tu już w epoce brązu. Od XIII wieku miasto było ważnym członkiem Hanzy – związku miast handlowych Morza Bałtyckiego i Północnego, do których należały również m.in. Gdańsk i Szczecin. I to dzięki hanzeatyckim kupcom miasto rozwinęło się w późnym średniowieczu w tętniące życiem centrum handlu. Co zobaczyć w Tallinie W Tallinie żyje nieco ponad pół miliona ludzi. Miasto rozpościera się nad wybrzeżem Morza Bałtyckiego. Mimo sporych rozmiarów łatwo się tu poruszać pieszo i komunikacją miejską. Większość turystycznych atrakcji jest zlokalizowana w pobliżu Starego Miasta. Oto najlepsze atrakcje Tallina. Stare Miasto – podróż w czasie Tallin jest podzielony na dwie części – Górne Miasto (Toompea) i Dolne Miasto. Górne Miasto to dawna dzielnica arystokracji, gdzie znajduje się średniowieczny zamek Toompea – dziś siedziba estońskiego parlamentu – i monumentalna katedra prawosławna Aleksandra Newskiego. Nie zawsze łatwe relacje Estończyków ze wschodnim sąsiadem powodowały, że regularnie wracał pomysł zburzenia kościoła obrządku wschodniego. W latach 20. XX wieku odbyło się nawet referendum w tej sprawie. Młoda estońska republika nie mogła jednak ostatecznie pozwolić sobie na duży koszt, z jakim wiązałoby się zniszczenie katedry. Dziś ten prawosławny kościół nie budzi już tak wielu emocji. Na swój sposób został przez mieszkańców miasta oswojony i stanowi jeden z jego symboli. Dolne Miasto to serce życia średniowiecznego z rynkiem i ratuszem, który jest najstarszym tego typu budynkiem zachowanym w Europie Północnej. Ta część Starówki pełna jest restauracji, barów i sklepów. W listopadzie i w grudniu na placu przed ratuszem odbywa się tradycyjny jarmark bożonarodzeniowy, gdzie można napić się grzanego wina i posilić tradycyjną smażona kapustą i kaszanką. Tallińska Starówka to także obszar wielu legend. Jedna z nich opowiada o mnichu, który rzekomo zamurował się w jednej z wież obronnych, by odkupić swoje winy. Do dziś wieża ta nazywana jest „Kiek in de Kök” (z niem. „Zajrzyj do kuchni”), ponieważ wartownicy mogli z niej zaglądać do domów mieszczan. Kalamaja – hipsterska dzielnica Jeśli masz ochotę na coś mniej oczywistego, wybierz się do dzielnicy Kalamaja. Dawne osiedle robotnicze dziś jest miejscem chętnie odwiedzanym przez młodych ludzi. Dzielnica słynie z kolorowych drewnianych domków, w których dawniej mieszkali rybacy. Dziś w okolicy poza dawnymi willami jest sporo galerii, barów i restauracji. Będąc w okolicy, warto zaplanować obiad w hali targowej Balti Jaam (Kopli tn 1). To niezobowiązujące miejsce jest znacznie mniej oblegane przez turystów niż pobliska Starówka. W Balti Jaam, jak i w całej Kalamai można poczuć bardziej autentyczny klimat estońskiej dzielnicy. Muzeum Morskie w Lennusadam To atrakcja dla każdego miłośnika morza i historii. W dawnych hangarach lotniczych można zobaczyć m.in. prawdziwy okręt podwodny z XX wieku i dowiedzieć się więcej o morskiej historii Estonii. Rotermanni Kvartal – dawna dzielnica przemysłowa Tuż obok ścisłego centrum miasta znajduje się niewielka dzielnica tworzona przez oryginalne XIX-wieczne zabudowania dawnych fabryk. To Rottermanni Kvartal – dziś najmodniejsza część miasta, w której znajdują się najbardziej wyszukane restauracje i sklepy z luksusowymi produktami. Warto tu wpaść na filiżankę dobrej kawy, choć należy się liczyć z wysokimi cenami – znacznie przewyższającymi te, do których jesteśmy przyzwyczajeni w Polsce. Co zjeść w Tallinie Estońska kuchnia to mieszanka smaków nordyckich, niemieckich i rosyjskich. Tym, co Estończycy potafią robić najlepiej jest must leib, czyli czarny chleb, który często podawany jest z masłem i marynowanymi śledziami. Innym przysmakiem jest vürtsikilu võileib – kanapka z marynowaną szprotką, jajkiem i koperkiem. Bochen czarnego żytniego chleba będzie też doskonałą, a przy okazji zdrową pamiątką, którą można przywieźć z Estonii. Co ciekawe, można go kupić również na lotnisku. Dla miłośników mięsnych potraw Tallin oferuje hapukapsasupp – zupę z kiszonej kapusty z wieprzowiną oraz kama – tradycyjny deser na bazie mieszanki zbóż i kwaśnego mleka. W poszukiwaniu nowoczesnej kuchni estońskiej warto wybrać się do restauracji Kaerajann (Raekoja plats 17), gdzie serwują znakomite kaczki, ryby i – a jakże! – chleb. Rejs do Helsinek – jednodniowa wyprawa Weekend w Tallinie można uzupełnić o rejs do Helsinek. Stolica Finlandii leży zaledwie 80 km od Tallina, a rejs trwa około 2 godzin. Najpopularniejszym przewoźnikiem jest Tallink, którego promy oferują nie tylko wygodne fotele, ale też restauracje, sklepy wolnocłowe i rozrywkę dla dzieci. Alternatywnie, rejsy oferują także linie Eckerö Line i Viking Line, a dla bardziej kameralnej atmosfery warto sprawdzić Linda Line. Wszystkie firmy zapewniają wysoki standard usług i punktualność. Dzięki dogodnemu rozkładowi rejsów w Helsinkach można spędzić nawet 8 godzin. W stolicy Finlandii warto zobaczyć słynny plac Senacki, fińskie Muzeum Narodowe czy wyspę Suomenlinna. Więcej atrakcji Helsinek znajdziesz w naszym portalu. Jak dotrzeć do Tallina Podróż do Tallina z Polski jest prosta i stosunkowo niedroga. Najszybszą opcją jest lot samolotem. Bezpośrednie połączenia przez cały rok oferuje LOT. Ceny biletów zaczynają się od około 300 zł w dwie strony, choć przy odrobinie szczęścia można upolować promocje. Alternatywą jest podróż autem przez Litwę i Łotwę, co może być dobrą opcją o poznania pozostałych dwóch republik bałtyckich. Wyprawa samochodem z Warszawy zajmie przynajmniej 11 godzin, z Gdańska 12 godzin a z Krakowa ok. 15 godzin. Z Polski do Tallina można także dotrzeć autobusem. Firmy takie jak FlixBus czy Lux Express oferują wygodne i niedrogie połączenia. Większym wyzwaniem jest podróż pociągiem. Trzeba się bowiem liczyć w przesiadkami w Wilnie lub w Kownie, a następnie w Rydze. Noclegi w Tallinie Tallin oferuje szeroki wybór miejsc noclegowych – od luksusowych hoteli po przytulne apartamenty. Szukając nowoczesnego i kreatywnego miejsca na nocleg, warto rozważyć Oru Hub Hotel Tallin Handwritten Collection. Obiekt łączy wygodę tradycyjnego hotelu z przestrzenią coworkingową, co sprawia, że jest idealny zarówno dla turystów, jak i osób pracujących zdalnie. Oru Hub oferuje stylowo urządzone pokoje, designerskie wnętrza i kameralną atmosferę. Hotel położony jest w spokojnej okolicy, niedaleko parku Kadriorg, a zarazem blisko centrum miasta. Goście doceniają tu również pyszną kuchnię oraz nietypowe udogodnienia, jak sala do jogi czy pokój DIY, gdzie samodzielnie można wykonać pamiątki z Tallina. Praktyczne porady na weekend w Tallinie Waluta: Estonia korzysta z euro, co ułatwia płatności. W kraju najłatwiej jest płacić kartą. Z gotówką mogą być problemu. Transport: system komunikacji miejskiej jest prosty. Warto kupić kartę miejską Tallin Card, która obejmuje darmowe przejazdy i zniżki na atrakcje. Klimat: Tallin najlepiej odwiedzać wiosną i latem, kiedy dni są długie, a temperatura przyjemna. Zimą jednak miasto zamienia się w magiczną śnieżną krainę. Język: Estończycy mówią po estońsku, ale angielski jest powszechnie używany. 30% mieszkańców zna język rosyjski. Źródło: National Geographic Traveler Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Co zobaczyć w Estonii? Najlepsze pomysły na podróż do najmniejszego kraju bałtyckiego
Zjawiskowa natura, niezwykła architektura i intrygująca kultura. Estonia jest świetnym wyborem dla osób, które szukają nietuzinkowych przeżyć. Co zwiedzić w najbardziej zdigitalizowanym kraju Europy? Podpowiadamy.
W tym artykule: Tallin Poznaj historię Estonii Spójrz na Bałtyk w stronę Finlandii Estoński świat sauny Altja, rybacka wioska z XIV wieku Bądź blisko natury Estonia to nie tylko Tallin Co zjeść w Estonii? Estonia to najbardziej zdigitalizowany kraj w Europie. Jednak pomimo imponującego dorobku cyfrowego, w tym kraju na każdym kroku widać konfrontację tradycji z nowoczesnością. Dostrzec to można w kulturze, architekturze i kuchni. A także na odległej prowincji, gdzie diabeł mówi dobranoc. Gdzie pradawne duchy lasów szepczą przez drzewa i przypominają o dziedzictwie i tożsamości Estończyków. Najdalej wysunięte na północ i najmniejsze państwo bałtyckie zachwyca na każdym kroku. Chociaż wciąż jest niedoceniane i nie należy do najpopularniejszych kierunków turystycznych. Czas to zmienić. Tallin Stolica Estonii jest niezwykle urokliwym i przepięknym miastem. Przemierzając wąskie i brukowane uliczki Starego Miasta możemy poczuć klimat dawnych czasów. To dlatego, że średniowieczna architektura Tallina jest najlepiej zachowaną w tej części Europy. Nic dziwnego zatem, że ten historyczny region został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Historię widać tu bowiem na każdym kroku. Budynki, kamienice i majestatyczne kościoły przypominają o czasach świetności. Tallin szczególnie warto odwiedzić na początku lata. Odbywają się tu wówczas Dni Starego Miasta. To jeden z największych festiwali w Estonii, który poświęcony jest folklorowi i dziedzictwu narodowemu kraju. Poznaj historię Estonii Tallin słynie nie tylko z zabytkowej architektury, ale również z zachwycających muzeów. To świetna okazja do tego, aby dowiedzieć się więcej o tym bałtyckim kraju. Estonia znajduje się bowiem na styku kilku kultur, m.in. niemieckiej, skandynawskiej i rosyjskiej. Muzeum Miejskie w Tallinie (Tallinna Linnamuuseum) to obowiązkowy punkt programu, od którego trzeba zacząć zwiedzanie miasta. Znajduje się na Starym Mieście, w piwnicach średniowiecznego domu kupieckiego. Przychodzimy tu na spotkanie z długą, skomplikowaną i niekiedy trudną historią, która sięga ponad 11 tysięcy lat. Spójrz na Bałtyk w stronę Finlandii Tuż nad Morzem Bałtyckim znajduje się jedna z najstarszych dzielnic Tallina – Kalamaja. W czasach średniowiecza zamieszkiwali tu głównie rybacy, handlarze rybami oraz szkutnicy. Współcześnie jest to jeden z najpopularniejszych regionów stolicy Estonii. Doświadczymy tu niesamowitego eklektyzmu architektonicznego, gdzie stare drewniane chaty (swoją drogą charakterystyczne dla wszystkich krajów bałtyckich) znajdują się w sąsiedztwie modernistycznych willi i mieszkań. Spotkamy także postindustrialne budynki, które zostały przekształcone w nowoczesne restauracje, bary i kawiarnie. Ta hipsterska okolica tętni życiem i jest wyjątkowym miejscem spotkań młodych ludzi, miejscowych oraz turystów. Estoński świat sauny W Estonii sauna to niemal miejsce święte. To doświadczenie, które od wieków jest jednym z najważniejszych elementów kultury. Legenda głosi, że w dawnych czasach kobiety opuszczały swoje wioski i wspólnie maszerowały w głąb lasu, aby oddać się rytuałowi wygrzewania się w nagrzanej drewnem chatce. Podczas tego mistycznego wydarzenia śpiewały estońskie pieśni i uderzały swoje ciała brzozowymi witkami. Najstarsze źródła pisane o estońskiej saunie dymnej pochodzą nawet z XIII wieku. W czasach nowożytnych była to przestrzeń kojarzona z życiem i śmiercią. Początkiem i końcem. To właśnie w saunie kobiety rodziły dzieci, a starszyzna spędzała tu ostatnie chwile swojego życia. Chociaż dziś to już przeszłość, Estończycy nadal uwielbiają spędzać wolne chwile na seansach saunowych. Będąc w Estonii, warto pojechać do regionu Võru. To właśnie tam, w głębi lasu lub nad brzegiem małego stawu, można wkroczyć do magicznej krainy sauny dymnej. Altja, rybacka wioska z XIV wieku W północnej Estonii, nad brzegiem Morza Bałtyckiego, znajduje się zabytkowa wioska rybacka. Chociaż drewniane chatki nie zachowały się do dziś, zostały wiernie zrekonstruowane na podstawie dawnych rysunków i obrazów. Przybywamy tu na spotkanie z charakterystyczną bałtycką i nadmorską miejscowością rodem ze średniowiecza. Najwcześniejsza wzmianka o Altja pochodzi bowiem z 1465 roku. Wizyta w dawnej wsi jest również świetną okazją do zobaczenia Parku Narodowego Lahemaa. To najstarszy i największy park narodowy w Estonii. Bądź blisko natury Jeśli chcesz zobaczyć prawdziwą Estonię, wyjedź z miasta. Przyroda jest tu zjawiskowa, a w wielu regionach można poczuć się jak w pradawnej baśni. Ponad 70% powierzchni tego kraju pokrywają lasy, a także bagna, mokradła i torfowiska. Kraj ma łącznie ponad 1500 wysp. Na estońskiej prowincji znaleźć można również olbrzymie huśtawki. Tradycja ta ma korzenie jeszcze w czasach przedchrześcijańskich. W przeszłości było to miejsce spotkań zarówno młodych, jak i dorosłych, którzy spędzali wiele godzin na huśtaniu i rozmawianiu. Dziś kiiking (kiing z estońskiego „huśtawka”) jest narodową dyscypliną sportu Estonii od 1996 roku. Estonia to nie tylko Tallin Tartu to drugie co do wielkości miasto Estonii i kulturalna stolica Europy 2024. Pierwsza rzecz, na którą tutaj zwróciłem uwagę, to flaga. Na biało-czerwonym tle znajduje się ta herb z bramą w miejskim murze z dwoma wieżami, nad którą skrzyżowane są klucz i miecz. Kolory nie są przypadkowe. Polski król, Stefan Batory, nadał w 1584 roku prawa miejskie Tartu. Warto wybrać się na spacer wzdłuż Emajõgi. Idąc od przepięknego Starego Miasta w lewo, można dotrzeć do zabytkowej dzielnicy z charakterystycznymi drewnianymi domkami. W Tartu znajduje się również wspaniałe Estońskie Muzeum Narodowe. To jedno z najlepszych muzeów w Estonii, które poświęcone jest kulturze, historii i etnografii kraju. Co zjeść w Estonii? Kuchnia estońska jest mieszanką kuchni niemieckiej, bałtyckiej i rosyjskiej. W Tallinie nie powinien dziwić zatem fakt, że w piwnych barach zamówić można gröstl lub tradycyjną kiełbasę. Nad samym morzem polecam spróbować zupę rybną. Przyrządzana jest w sezonie ze świeżo złowionych ryb z Bałtyku. Na Starym Mieście znajdziemy szereg średniowiecznych restauracji, w których serwowana jest dziczyzna. Istnym przysmakiem jest zupa z łosia i gulasz z dzika. Będąc w Tallinie nie można pominąć Balti Jaama Turg. Tak nazywa się hala targowa znajdująca się przy Kopli 1, nieopodal murów Starego Miasta. To istny raj dla zwolenników street foodu, również w wersji lokalnej. Ciekawostki o języku estońskim: Rzeczowniki w języku estońskim nie mają rodzajów. Wszystkie osoby wyraża się jednym określeniem. Oznacza to, że przez całą rozmowę z Estończykiem możemy nie wiedzieć, czy opowiada on o kobiecie, czy mężczyźnie. Należy do języków ugrofińskich i jest spokrewniony z fińskim. Używa go ok. 1,1 mln osób na świecie. Sama populacja Estonii wynosi 1,3 mln. W alfabecie nie ma liter: c, f, y, z. Występują tylko w słowach obcego pochodzenia. Estoński wyróżnia aglutynacyjność. Słowa tworzone są poprzez zbitki lub sklejki dwóch, lub więcej wyrazów. Np. szczenię to „syn psa”, żarówkę nazywa się „elektryczną gruszką”. Najważniejsze informacje: Normalny bilet wstępu do Muzeum Miejskiego w Tallinie kosztuje 6 euro, ulgowy 5 euro. Saunę dymną najlepiej znaleźć i zarezerwować na stronie visitvoru.ee. W Tallinie warto odwiedzić Iglupark. To sauny nad samym Bałtykiem w Kalamaja. Poranny bilet (8:00–12:00) kosztuje 20 euro. Jednorazowy bilet autobusowy można kupić w bardzo łatwy sposób w pojeździe. Wystarczy przyłożyć kartę płatniczą do czytnika i… gotowe. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Klejnot Estonii: Park Kadriorg. Manifest miłości Piotra Wielkiego
Car Piotr I Wielki bardzo cenił Tallin, co udowodnił budując tam swoją letnią rezydencję – Kadriorg, jeden z najpiękniejszych kompleksów pałacowych w krajach bałtyckich
Park i pałac, a także nowoczesne muzeum są dostępne dla zwiedzających. Mogą oni swobodnie spacerować wokół zabytku, będącego obecnie siedzibą prezydenta. To zrozumiałe – kto chciałby się odgradzać, gdy dookoła znajduje się tak piękne otoczenie? XVIII-wieczny park Kadriorg (co oznacza po estońsku „Dolinę Katarzyny” od imienia ukochanej drugiej żony cara, na cześć której został wzniesiony) oraz jego japońskie ogrody otoczone są starymi, drewnianymi domami z ozdobnymi drzwiami, nad którymi pochylają się gałęzie rozkwitających drzew. To wszystko brzmi jak opis baśniowej krainy, a znajduje się w odległości jedynie krótkiego spaceru od centrum Tallina. Kompleks Kadriorg liczy ok. 70 hektarów. Jego budowa rozpoczęła się w 1718 na polecenie rosyjskiego cara Piotra I. Można w nim zaobserwować elementy charakterystyczne dla XVIII, XIX oraz XX wieku. Najpopularniejszymi miejscami są: jeziorko z łabędziami, otoczone klombami kwiatowymi oraz promenada. Pałac, zaprojektowany przez Nicolo Michettiego i stanowiący prawdopodobnie najsłynniejszy przykład designu w historii estońskiej architektury, zachował się do dziś w świetnym stanie. Pierwotnie pełnił funkcję letniej rezydencji carskiej. Został wzniesiony na wzór ówczesnych włoskich pałaców, z trzypoziomową fasadą z frontu i po bokach, a dwupoziomową z tyłu, tworząc swoistą mozaikę architektoniczną. Sala balowa oraz ogród zimowy zostały dobudowane do tylnej fasady pałacu w latach 1933/34. Obecnie pałac Kadriorg zamieszkiwany jest przez prezydenta Estonii – spacerowicze mogą niemalże zapukać do jego drzwi. Jak wiele innych budynków rządowych w Tallinie – siedziba głowy państwa jest zaskakująco łatwo dostępna. W pobliżu pałacu znajduje się Muzeum Sztuki KUMU – perła nowoczesnej estońskiej architektury. W 2006 roku, krótko po otwarciu, zdobyło tytuł Europejskiego Muzeum Roku. Na siedmiu poziomach prezentuje ono historię estońskiej sztuki oraz wiele wystaw zagranicznych. Oprócz KUMU, na terenie parku znajduje się również Muzeum Sztuki Kadriorg oraz Muzeum Mikkeli, a także pomniki zasłużonych Estończyków: rzeźbiarza Amandusa Adamsona, pisarza Friedricha Reinholda Kreutzwalda czy wszechstronnego artysty Jaana Koorta. W Kadriorg zlokalizowanych jest wiele uroczych kawiarni, idealnych na popołudniową herbatę i deser. Gourmet Cafe specjalizuje się w kawach, przyciągając nie tylko wspaniałym aromatem wydobywającym się zza drzwi, ale także wnętrzem urządzonym w stylu art deco. Niedaleko od niej znajduje się NOP – kafejka i sklep z organicznymi specjałami, np. sokami czy burgerami, przygotowanymi jedynie przy użyciu lokalnych składników. Bardziej wymagający mogą zjeść kolację w eleganckiej restauracji Katharinenthal, znajdującej się przy jeziorku. Rodziny z dziećmi zaprasza Miia-Milla-Manda – miejsce łączące plac zabaw dla dzieci z kawiarnią, położone niemalże w centrum parku Kadriorg. Czekają tam na nich m.in. lody, słodycze, a także specjały marchewkowe. Najnowszym elementem kompleksu są japońskie ogrody, otworzone w 2011 roku. Zostały zaprojektowane przez znanego architekta krajobrazu – Masao Sone. W swojej koncepcji idealnie wykorzystał on północno-wschodni zakątek parku, z wysokimi drzewami i ciężkimi skałami. Rośliny w ogrodzie dobrane zostały specjalnie do chłodniejszego, estońskiego klimatu. Na wiosnę rozkwitają drzewa wiśni i rododendrony, w lato irysy, a jesienią ogród wypełnia się czerwienią, pomarańczą, żółcią i brązem. Kadriorg jest największym publicznym ogrodem rododendronów w regionie. Piękny, zadbany park, barokowa architektura dookoła, uczta dla umysłu w muzeach, przytulne kawiarnie, miejsce zabawy dla dzieci – wszystko czego potrzeba do spędzenia przyjemnego niedzielnego popołudnia. Spacer po Tallinie i poznawanie jego atrakcji może być męczące, ale relaks w miejscu takim, jak Kadriorg jest prawdziwą wisienką na torcie.
6 pomysłów na podróż w czasie świątecznej przerwy
Te miejsca warto odwiedzić w czasie świątecznej przerwy – zarówno samotnie, we dwoje, jak i w rodzinnym gronie.
Tu znajdziesz 6 pomysłów na podróż w czasie świątecznej przerwy >>>
Luksus musi kosztować, ale nie warto za niego przepłacać. Poznaj listę wyjątkowych europejskich hoteli w 5 europejskich miastach, w których pięciogwiazdkowy standard jest gwarantowany w rozsądnej cenie.
Polska kinematografia będzie głównym bohaterem 18. edycji festiwalu filmowego „Czarne Noce”, 14 - 30 listopada 2014 w stolicy Estonii
Polski film doceniony Estońscy miłośnicy X muzy będą mieli okazję do bliskiego zapoznania się z polskim kinem. Podczas festiwalu zaprezentowanych zostanie ponad 20 polskich filmów. Będzie to okazja do poznania polskiej kultury, Polaków i ich obyczajów. Cały festiwal otworzy pokaz „Powstania Warszawskiego”. W programie „Czarnych Nocy” znajdzie się m.in. „Psie Pole” w reżyserii Lecha Majewskiego oraz „Obce ciało” Krzysztofa Zanussiego. Polska reprezentowana jest również w konkursach festiwalowych: Animated Dreams, Just Film oraz Sleepwalkers. Seanse polskich filmów nie są jedynym wyrazem uznania organizatorów dla polskiej kinematografii. Nagrodę za całokształt twórczości odbierze bowiem Maja Komorowska. Estońskie Cannes „Czarne Noce” są 15. festiwalem filmowym dołączonym przez Międzynarodową Federację Zrzeszeń Producentów Filmowych do grupy „międzynarodowych festiwali konkursowych”, wśród których znajdują się również imprezy takie jak Cannes, Berlin, Wenecja, Tokio czy San Sebastian. Pierwsza edycja „Czarnych Nocy” odbyła się w 1997 roku. Zaprezentowano wtedy 25 pełnometrażowych filmów, które obejrzało łącznie 4500 osób. Od tamtego momentu festiwal rozrastał się systematycznie i sięgał po dzieła twórców z coraz dalszych krańców świata. W ciągu 10 lat liczba filmów oraz widzów zwiększyła się ponad dziesięciokrotnie. W ubiegłym roku podczas Festiwalu wyświetlono 220 pełnometrażowych filmów oraz 250 krótkometrażowych. W festiwalowych salach zasiadło niemal 80 tys. kinomanów.
...czyli 250 nowych ekspozycji! Winda do wnętrza Ziemi, warsztaty 4D a nawet przejażdżka lodołamaczem
Czasy statycznych i „napuszonych” muzeów dawno minęły. Tej jesieni estońskie muzea stawiają przed sobą cel: pokazać, że nauka może być rozrywką, pełną niespotykanych przeżyć. Dlaczego marynarze noszą pasiaste koszule? Lennusadam, część Estońskiego Muzeum Morskiego, prezentuje właśnie nową wystawę pt. „Morze w szafie”. Zwiedzający wystawę będą mogli dowiedzieć się m.in. dlaczego marynarze noszą pasiaste koszule, które elementy garderoby pomagają im przetrwać na pełnym morzu, jakie stroje kąpielowe były noszone przez naszych dziadków. Innowacyjne instalacje multimedialne sprawią, że goście muzeum będą czuć się jak na pokładzie statku (Lennusadam mieści się w ponad stuletnich hangarach hydroplanów). Zwiedzający mogą wejść do prawdziwej łodzi podwodnej, podziwiać hydroplan, lodołamacz oraz historyczne statki. Wystawa będzie otwarta do stycznia 2015. Centrum Odkrywania Energii… i dowodzenia wszechświatem Nowo otwarte Centrum Odkrywania Energii w Tallinie wita gości hasłem „Zabawa, odkrywanie, nauka”. W muzeum znajduje się ponad 130 interaktywnych eksponatów. Cel? Zaprezentować wiedzę o energii nuklearnej, błyskawicach czy dźwięku na tyle ciekawie, by zainteresować zarówno dzieci, jak i dorosłych. Jest na to sposób: warsztaty z użyciem technologii 4D, filmy na temat pyłu kosmicznego i Układu Słonecznego. Największą „gwiazdą” Centrum jest ogromny transformator Tesli, dzięki któremu możemy z bliska podziwiać, jak powstaje piorun, zamkniętego bezpiecznie w klatce Faradaya. Muzeum mieści się w 101-letnim budynku dawnej tallińskiej elektrowni. Windą do wnętrza Ziemi Ci, którzy uważają, że fizyka nie jest interesującą nauką, koniecznie powinni odwiedzić Centrum Nauki Ahhaa. Jest to największe tego typu miejsce w Państwach Bałtyckich, a jego powierzchnia ekspozycyjna wynosi ok. 3 tys. m². Znajdziemy tam m.in. windę do wnętrza Ziemi oraz do kosmosu, wyjątkowe, przezroczyste mrowisko, minilaboratoria, ruchomy tunel, gigantyczny generator energii oraz największą na świecie sferę Hobermana. Jeśli dopisze szczęście, można nawet być świadkiem wykluwanie się kurczaczków. Centrum Nauki Ahhaa znajduje się w Tartu. Na jego zwiedzanie należy przeznaczyć minimum trzy godziny. Obiekt: zdrowie W samym sercu Tallina otwarte zostało nowe Estońskie Muzeum Zdrowia. Zwiedzający mogą w nim podziwiać modele różnych narządów ludzkiego ciała, ekspozycję autentycznych części ciała, a także imponujące narzędzia medyczne, które pozwolą na prześledzenie, jak w ciągu wieków zmieniały się sposoby leczenia. Wiedza na temat anatomii przekazywana jest na różne, angażujące wszystkie zmysły, sposoby. Wizyta w Estońskim Muzeum Zdrowia będzie szczególnie inspirująca dla osób pragnących lepiej poznać siebie oraz zmienić styl życia na bardziej sprzyjający zdrowiu. Nowoczesne muzeum sztuki nowoczesnej Muzeum Sztuki KUMU jest prawdopodobnie najlepszym muzeum sztuki w krajach bałtyckich. Otwarte w 2006 roku, już dwa lata później otrzymało tytuł Europejskiego Muzeum Roku. Tym, co je wyróżnia jest dążenie do nowoczesności. KUMU chce być muzeum sztuki nowoczesnej w pełnym tego słowa znaczeniu – nie tylko gromadzić, konserwować i wystawiać dzieła sztuki, ale również angażować zwiedzających do pracy mentalnej, np. poprzez programy edukacyjne dla małych dzieci, oraz dyskusje na temat natury i znaczenia sztuki we współczesnym świecie.