LOT zaskakuje nowym azjatyckim kierunkiem! Regularne połączenia do najpopularniejszej destynacji na świecie
To największe zaskoczenie końcówki roku! Narodowy przewoźnik ogłosił nowe, całoroczne połączenie do Azji Południowo-Wschodniej. Inauguracyjny lot 26 października 2026 roku, a bilety są dostępne już dzisiaj.
Polskie Linie Lotnicze LOT poszerzają swoją siatkę połączeń dalekodystansowych o nowy, emocjonujący kierunek w Azji Południowo-Wschodniej. Po niedawnym ogłoszeniu lotów do San Francisco, narodowy przewoźnik zapowiada kolejną trasę, tym razem do Bangkoku – tętniącej życiem stolicy Tajlandii. Robert Ludera, Prokurent i Dyrektor Biura Siatki Połączeń PLL LOT, podkreślił, że otwarcie nowego połączenia to ważny krok w globalnej ekspansji. – Bangkok to dynamiczna metropolia, będąca bramą do całego regionu. Dzięki bezpośredniemu połączeniu z Warszawy zapewniamy pasażerom wygodną i konkurencyjną ofertę podróży – zaznaczył. Start lotów już jesienią 2026 – znamy szczegóły Sprzedaż biletów na trasie Warszawa–Bangkok ruszyła 17 grudnia 2025 roku. Pierwszy lot zaplanowano na 26 października 2026 roku. Trasa będzie obsługiwana pięć razy w tygodniu – w poniedziałki, środy, czwartki, soboty i niedziele. Samoloty startować będą z warszawskiego Lotniska Chopina o godzinie 14:25 (lot LO65). W drogę powrotną podróżni wyruszą z Bangkoku w poniedziałki, wtorki, czwartki, piątki i niedziele o godzinie 8:45 (lot LO66). Czas podróży w kierunku Azji wyniesie 10 godzin i 20 minut, a w stronę Polski – 11 godzin i 55 minut. Komfort na pokładzie Dreamlinera Trasę obsługiwać będą Boeingi 787 Dreamliner – jedne z najnowocześniejszych szerokokadłubowych samolotów świata. PLL LOT oferują pasażerom wysoki komfort podróży, niezależnie od klasy biletu. Szczególną uwagę zwrócono na najmłodszych – dzieci do 2 lat otrzymają zestawy z miękkim śliniakiem, skarpetkami i klipsem do smoczka, a dzieci w wieku od 2 do 12 lat – zestaw z kredkami, kolorowankami i maskotką LOTka. Nowe połączenie – nowe możliwości Cholada Siddhivarn, dyrektorka Biura Urzędu Turystyki Tajlandii w Pradze, podkreśliła, że otwarcie bezpośredniego połączenia między Warszawą a Bangkokiem to efekt szerokiej współpracy i krok ku zacieśnieniu relacji. Połączenie ma przynieść korzyści nie tylko dla turystyki, ale również handlu, edukacji i inwestycji. Przypomnijmy, że LOT latał już regularnie z Warszawy do Bangkoku w latach 90. XX wieku. Bangkok jako miasto oferuje niezliczone atrakcje – od duchowych miejsc, jak Wat Saket czy Wat Pho, przez imponujący kompleks Wielkiego Pałacu Królewskiego z Wat Phra Kaew, po rozrywkowe ulice jak Khao San Road. To miasto, które łączy historię z nowoczesnością i przyciąga zarówno turystów, jak i podróżujących służbowo. Źródło: PLL LOT
Tajlandia wchodzi w okres rocznej żałoby po śmierci królowej. Co warto wiedzieć przed podróżą?
Tajlandia rozpoczyna właśnie roczny okres oficjalnej żałoby narodowej po śmierci królowej Sirikit. Choć kraj wciąż pozostaje otwarty dla turystów, podróżni powinni być świadomi zmian – od zmodyfikowanych ceremonii po subtelne zmiany w atmosferze w miejscach kultu i w przestrzeni publicznej.
Od kilku dni Tajlandia przeżywa wyjątkowy moment w swojej historii. Po śmierci Królowej Matki Sirikit rząd ogłosił roczny okres żałoby narodowej. Dla turystów nie oznacza to wprawdzie poważnych ograniczeń w podróżowaniu, lecz nowy, bardziej refleksyjny kontekst pobytu. Choć większość hoteli, restauracji i atrakcji turystycznych działa bez zmian, podróż do Tajlandii w tym czasie wymaga większej wrażliwości na lokalne zwyczaje i nastroje społeczne. Śmierć królowej Sirikit Śmierć królowej Sirikit, która odeszła 24 października 2025 roku w wieku 93 lat, stała się dla Tajlandii momentem głębokiej refleksji. Nazywana często „Matką Narodu”, przez dziesięciolecia była symbolem troski o kulturę i tradycję, wspierając rozwój rzemiosła oraz inicjatywy na rzecz obszarów wiejskich. Jej działalność, łącząca elegancję z zaangażowaniem społecznym, na trwałe wpisała się w historię kraju i umocniła więź między monarchią a mieszkańcami. Po jej śmierci w całym królestwie ogłoszono żałobę narodową – flagi w instytucjach publicznych i szkołach zostały opuszczone do połowy masztu na trzydzieści dni, a urzędnicy państwowi są zobowiązani do noszenia strojów żałobnych przez rok. Jak poinformował Urząd Turystyki Tajlandii, decyzje te mają nie tylko wymiar symboliczny, lecz także stanowią wyraz wdzięczności wobec kobiety, która przez całe życie łączyła wierność tradycji z otwartością na nowoczesność. Niektóre zarządzenia w pewnym stopniu dotkną także przyjezdnych. Podróż do Tajlandii w czasie żałoby narodowej Choć Tajlandia pozostaje otwarta dla turystów, roczny okres żałoby po śmierci królowej Sirikit sprawił, że codzienne życie w kraju nabrało spokojniejszego rytmu i większej powagi. Urząd Turystyki Tajlandii (TAT) zapewnił, że wszystkie atrakcje, sklepy, restauracje i środki transportu działają bez zakłóceń, jednak odwiedzający proszeni są o dostosowanie się do nastroju narodowej refleksji. Z tego powodu władze zalecają noszenie przez pierwsze 90 dni ubrań w czerni, bieli lub innych stonowanych barwach – nie jako obowiązku, lecz gestu szacunku wobec zmarłej monarchini. W wielu miejscach dostępne są także czarne wstążki, które turyści mogą przypiąć do odzieży jako symbol pamięci. To symboliczne zachowanie ma głębszy wymiar kulturowy. W Bangkoku i innych dużych miastach pojawiły się portrety Królowej Matki otoczone kwiatami i świecami, przy których mieszkańcy oddają hołd w ciszy. W takich sytuacjach zaleca się podróżnym zatrzymanie się na chwilę, ściszenie głosu lub przyłączenie się do wspólnej zadumy. Podobna powściągliwość mile widziana jest także w miejscach publicznych – szczególnie w świątyniach, obiektach królewskich i urzędach państwowych, gdzie zachowanie i ubiór odzwierciedlają szacunek dla tradycji. Niektóre miejsca związane z monarchią, w tym Wielki Pałac Królewski i Świątynia Szmaragdowego Buddy w Bangkoku, pozostaną zamknięte do 8 listopada z powodu ceremonii żałobnych. W miarę zbliżania się oficjalnego pogrzebu królowej można spodziewać się kolejnych czasowych ograniczeń, dlatego TAT zachęca podróżnych do sprawdzania lokalnych komunikatów. W stolicy mogą również obowiązywać zmiany w programach imprez publicznych – pokazy fajerwerków czy sylwestrowe celebracje zostaną zastąpione bardziej stonowanymi formami upamiętnienia, jak chwile ciszy czy ceremonie zapalania świec. Pomimo tych zmian, Tajlandia nie zamyka się na odwiedzających. Wręcz przeciwnie – jak podkreślają przedstawiciele TAT, kraj pragnie, by turyści uczestniczyli w tym czasie z empatią i zrozumieniem. Taka równowaga między żałobą a codziennym życiem, a także tradycją a otwartością, może sprawić, że podróż do Tajlandii w tym okresie stanie się nie tylko doświadczeniem kulturowym, lecz także duchowym. Źródła: Euronews, Travel + Leisure Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Zimowe inspiracje na sezon 2025/2026. Te miejsca właśnie zyskują popularność
Zima zbliża się wielkimi krokami, a wraz z nią sezon planowania podróży. Wiele osób zaczyna już szukać miejsc, które pozwolą im odpocząć, nabrać dystansu i na chwilę zwolnić tempo. Okazuje się jednak, że niektóre kierunki przyciągają wyjątkowo dużą uwagę. Gdzie tej zimy turyści najchętniej rezerwują noclegi?
Zimowe podróże coraz częściej stają się alternatywą dla letnich wakacji, a dane z platformy Airbnb pokazują, że tegoroczny sezon zapowiada się wyjątkowo ciekawie. Wśród najczęściej wyszukiwanych kierunków znalazły się miejsca, które przyciągają nie tylko urokliwymi krajobrazami, ale także wydarzeniami o światowym znaczeniu. Między innymi zbliżające się zimowe igrzyska olimpijskie sprawiły, że zainteresowanie niektórymi regionami gwałtownie wzrosło. Gdzie obserwuje się największy boom rezerwacji? Sportowe emocje napędzają zimowe podróże. Włochy na fali Okazuje się, że zbliżające się Zimowe Igrzyska Olimpijskie w 2026 roku już teraz wpływają na turystyczną mapę świata, a ich gospodarze (czyli północne regiony Włoch) stają się jednym z najbardziej pożądanych kierunków nadchodzącego sezonu. Najnowsze dane Airbnb pokazują, że sportowe emocje potrafią skutecznie pobudzić ruch turystyczny – gwałtownie wzrosła liczba wyszukiwań noclegów nie tylko w Mediolanie, gdzie odbędzie się część zawodów, ale również w Trydencie-Górnej Adydze, Lombardii i Wenecji Euganejskiej. Szczególnie Lombardia odnotowała trzycyfrowy wzrost zainteresowania w skali roku, co pokazuje, jak silnie igrzyska oddziałują na podróżnych jeszcze na długo przed zapaleniem znicza olimpijskiego. Jak podkreśliło Airbnb w rozmowie z Travel + Leisure: „W tym roku Włochy zdobywają złoty medal w kategorii międzynarodowych podróży zimowych, a emocje związane ze zbliżającymi się Zimowymi Igrzyskami Olimpijskimi Mediolan-Cortina 2026 rosną”. Według danych platformy, największe zainteresowanie wyjazdami do Włoch w tym czasie wykazują podróżni z Niemiec, Kanady, Szwajcarii, Stanów Zjednoczonych oraz sami Włosi. Ten wzrost rezerwacji to jednak nie tylko efekt igrzysk, lecz także rozwiniętej infrastruktury turystycznej, nowoczesnych ośrodków sportowych i inwestycji, które mają przygotować kraj na przyjęcie tysięcy kibiców i turystów. W ten sposób sportowy entuzjazm przekłada się na realne ożywienie gospodarcze. Nowe trendy w zimowych podróżach Równolegle do olimpijskiego entuzjazmu rośnie zainteresowanie odwiedzaniem miejsc, które stanowią „bramy do natury”, ale oferują też bogate życie kulturalne i komfortowy wypoczynek. Z danych Airbnb wynika, że coraz więcej podróżnych szuka właśnie takiego balansu między rytmem miasta a spokojem przyrody. W rezultacie na liście zimowych trendów pojawiły się nie tylko znane ośrodki sportowe, ale też mniej oczywiste kierunki, które przyciągają harmonią i różnorodnością. Ze względu na to położone na południowy zachód od Sydney Australijskie Terytorium Stołeczne okazało się jednym z najczęściej wybieranych miejsc sezonu. Region z Canberrą w centrum przyciąga m.in. miłośników przyrody, którzy mogą tu wędrować po lasach państwowych czy odpoczywać w otoczeniu winnic i farm. Z kolei Santiago w Chile przyciąga podróżnych bliskością majestatycznych Andów i dynamiczną sceną artystyczną, która łączy nowoczesność z lokalnymi tradycjami. Jednak nie tylko miejsca na południowej półkuli zyskują na popularności. Tajlandia utrzymuje swoje miejsce w czołówce, dzięki tropikalnym krajobrazom i rozwiniętej infrastrukturze turystycznej. Szczególnym zainteresowaniem cieszy się Prachuap Khiri Khan, nadmorskie miasteczko słynące z raf koralowych i spokojnych plaż, które stało się alternatywą dla zatłoczonego Phuket. W Europie turyści coraz częściej wybierają malowniczy Goslar w Niemczech, a w Ameryce Łacińskiej – San José w Kostaryce, stan Goiás w Brazylii czy kolumbijską Kordobę. Z kolei w USA odkryciem sezonu stało się miasto Champion w Pensylwanii, nazwane przez Airbnb „prawdziwą zimową krainą czarów, oferującą wszelkiego rodzaju zimowe sporty, lokalną gościnność i przytulną górską atmosferę”. To właśnie takie miejsca – łączące autentyczność, naturę i emocje – wyznaczają dziś kierunek współczesnych podróży, w których liczy się nie odległość, lecz doświadczenie. Źródła: Airbnb, Travel + Leisure Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Gdzie uciec przed listopadową szarością? Oto 6 miejsc, w których wciąż świeci słońce
Kiedy jesień na dobre rozgości się w Polsce, a dni stają się chłodne i pozbawione słońca, wielu osobom zaczyna doskwierać zmęczenie i spadek nastroju. To właśnie wtedy coraz popularniejszym pomysłem staje się wyjazd w poszukiwaniu ciepła i światła. Gdzie zatem najlepiej zaplanować podróż?
Listopad w Polsce to czas, gdy dni stają się krótsze, a słońce coraz rzadziej przebija się przez chmury. Chłód, deszcz i szarobure krajobrazy sprawiają, że wiele osób zaczyna marzyć o ucieczce w cieplejsze strony świata. Nic więc dziwnego, że właśnie ten miesiąc coraz częściej staje się porą, w której Polacy planują urlopy, by choć na chwilę wyrwać się z jesiennej melancholii i naładować organizm solidną dawką witaminy D. Dokąd warto wyruszyć, by w listopadzie cieszyć się słońcem, morzem i błogim odpoczynkiem? O to zapytaliśmy ekspertkę. Egzotyczny Wietnam w listopadzie – czas na słońce i odkrywanie kultury Przede wszystkim w listopadzie dobrze odwiedzić Wietnam – kraj, w którym egzotyka spotyka się z niezwykłą gościnnością, a krajobrazy zachwycają różnorodnością. To właśnie wtedy kończy się pora deszczowa, a pogoda staje się wyjątkowo łagodna i idealna zarówno do zwiedzania, jak i wypoczynku na plaży. Jak podkreśliła przedstawicielka Itaki: „Listopad to dobry miesiąc na wizytę w egzotycznym Wietnamie. Kończy się tu wtedy pora deszczowa, temperatury są przyjemne i sprzyjają zarówno opalaniu, jak i zwiedzaniu”. Warto rozpocząć podróż od Hanoi, tętniącej życiem stolicy pełnej zabytków i aromatu ulicznego jedzenia, a następnie wybrać się w rejs po słynnej zatoce Ha Long – jednym z najpiękniejszych miejsc Azji wpisanych na listę UNESCO. W środkowej części kraju czekają natomiast szerokie, piaszczyste plaże Da Nang z malowniczym widokiem na Góry Marmurowe. – Połączenie kultury północy i nadmorskiego relaksu środkowego Wietnamu sprawia, że to kierunek, który zdecydowanie warto wybrać na jesienną podróż – dodała Alicja Kazimierczak, kierowniczka działu marketingu biura podróży Itaka. Tajlandia w listopadzie zachwyca pogodą i magicznym Festiwalem Świateł Tajlandia od lat zajmuje czołowe miejsce na liście najchętniej odwiedzanych kierunków świata – i nie bez powodu. Listopad to moment, gdy słońce świeci niemal codziennie, a powietrze staje się przyjemnie ciepłe i wilgotne. – W listopadzie kończy się tu pora deszczowa i pogoda sprzyja odkrywaniu tajskich perełek. Krabi i Phuket zachwycają wtedy bajkowymi plażami, wapiennymi skałami i krystalicznie czystą wodą – mówiła ekspertka. Dla osób szukających ciszy i kontaktu z naturą idealnym wyborem będzie z kolei Khao Lak – spokojny kurort otoczony tropikalną zielenią, znany z doskonałych warunków do snorklowania. Z kolei Hua Hin przyciąga atmosferą lokalnych targów i niezwykłymi świątyniami, a tętniąca życiem Pattaya oferuje bogate życie nocne i szeroką gamę atrakcji rozrywkowych. Listopad to również czas jednego z najpiękniejszych świąt w kraju – Festiwalu Świateł (Loy Krathong), który rozświetla nocne niebo tysiącami lampionów i sprawia, że podróż do Tajlandii staje się niezapomnianym przeżyciem. Dlaczego listopad to najlepszy moment na podróż na Madagaskar? Jesień to doskonały moment, by odkryć niezwykły Madagaskar – krainę dzikiej przyrody, zapachów i niepowtarzalnych krajobrazów. W listopadzie wyspa rozkwita pełnią barw, a tropikalna roślinność nabiera intensywnej zieleni. – Na Nosy Be jest zazwyczaj mniej turystów niż w pozostałych miesiącach, a przyroda w tym okresie rozkwita – wyspa staje się intensywnie zielona, a w powietrzu unosi się zapach kwitnącego ylang-ylang – podkreśliła Alicja Kazimierczak. W tym czasie można w pełni docenić niezwykłe bogactwo przyrody Madagaskaru – od spotkań z lemurami, przez relaks na dzikich plażach, po wyprawy w głąb tropikalnych lasów. Wypoczynek wśród natury, przy szumie fal i śpiewie ptaków, pozwala odnaleźć spokój i oderwać się od jesiennej codzienności. – To podróż do świata barw, smaków i prawdziwej egzotyki. Idealna ucieczka od jesiennej szarości i sposób, by naładować się dobrą energią na zimę – dodała ekspertka. Ciepły listopad w Omanie – idealne połączenie plażowania i zwiedzania Zatoka Omańska w listopadzie kusi podróżnych spokojem, ciepłem i orientalnym klimatem. W tym czasie kraj oferuje idealne warunki do zwiedzania i wypoczynku, gdyż choć słońce intensywnie świeci, to temperatury nie są już uciążliwe. – W Salalah czeka ciepłe morze, bogate życie podwodne i szerokie plaże, z kolei w Muskacie – gwarne bazary oraz Wielki Meczet Sułtana Qaboosa ze wspaniałymi arabeskami, który odbija swe majestatyczne oblicze w mieniących się w słońcu posadzkach – wyznała kierowniczka działu marketingu. Oman to kraj kontrastów – surowe góry i pustynie przeplatają się tu z palmowymi oazami i luksusowymi kurortami. Turyści mogą połączyć plażowanie z odkrywaniem lokalnej kultury, a rozwinięta linia brzegowa sprzyja uprawianiu sportów wodnych. – To również doskonały czas na nurkowanie, żeglowanie czy kajakarstwo, kiedy woda jest przejrzysta, a pogoda sprzyja aktywnemu wypoczynkowi – dodała ekspertka. Kenia w listopadzie – safari, dzika przyroda i afrykańskie słońce Kenia to kierunek, który od lat pobudza wyobraźnię podróżników – majestatyczne sawanny, zapierające dech w piersiach zachody słońca i dzikie zwierzęta w naturalnym środowisku tworzą obraz Afryki, jaką wielu zna tylko z filmów przyrodniczych. Listopad to dobry moment, by zobaczyć ją na własne oczy, gdyż krajobrazy są wtedy wyjątkowo zielone po zakończonej porze deszczowej, a temperatury sprzyjają safari. – To doskonały miesiąc – jest już po porze deszczowej, więc krajobraz jest wyjątkowo zielony i malowniczy, a temperatury są wysokie, dzięki czemu masz większą szansę na ujrzenie dzikich zwierząt przy wodopojach – mówiła przedstawicielka biura podróży Itaka. Warto też wiedzieć, że w tym czasie do Kenii przyjeżdża znacznie mniej turystów niż w grudniu czy styczniu, co pozwala cieszyć się bardziej kameralną atmosferą. Z kolei po dniu pełnym emocji można przenieść się nad Ocean Indyjski i odpocząć w cieniu palm. Jak dodała Alicja Kazimierczak: „Kenia to również beztroski relaks na plażach, a dzięki dobrej pogodzie można liczyć na plażowanie i kąpiele w oceanie”. Dominikana w listopadzie przyciąga spokojem i karaibskim klimatem Dominikana to z kolei kwintesencja karaibskiego raju – turkusowa woda, bujna zieleń i szerokie plaże, które zdają się nie mieć końca. W listopadzie wyspa kusi idealną pogodą, poniewaz jest ciepło, słonecznie, a jednocześnie spokojniej niż w szczycie sezonu. – Karaiby w listopadzie to zawsze dobry pomysł – temperatury są wymarzone na wypoczynek pod palmami, kąpiele w turkusowo-błękitnym morzu i spacery wśród tropikalnej roślinności. Można również liczyć na niższe ceny i mniejsze tłumy, co pozwala na spokojny, błogi relaks w prawdziwie egzotycznej scenerii – tłumaczyła ekspertka. W Punta Cana czekają luksusowe resorty all inclusive i białe, piaszczyste plaże, a w Puerto Plata – kolonialna architektura i lokalny klimat karaibskiego miasteczka. Warto zajrzeć też do zielonego serca wyspy, czyli na półwysep Samaná, lub popłynąć na rajską wyspę Saona, której widok ozdabia niejedną pocztówkę z Dominikany. Źródło: National Geographic Polska, Itaka Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Zobaczyli 197 krajów. Opowiedzieli, które destynacje skradły im serca
To miała być zwykła przygoda, a przerodziła się w ośmioletnią podróż życia. Odwiedzili niemal wszystkie państwa i zdradzili, które miejsca zapamiętali najmocniej.
Spis treści: Pierwsze kroki w podróży – od USA do reszty świata Najlepsze miejsca, które warto odwiedzić: nieoczywiste destynacje Wiele osób podróżuje w parze, ale tylko nieliczni mogą pochwalić się osiągnięciem tak spektakularnym, jak Hudson i Emily Crider. Pochodząca z Pensylwanii para w ciągu zaledwie ośmiu lat odwiedziła aż 197 krajów, omijając jedynie Sudan, który z powodu trwającego kryzysu humanitarnego stał się dla nich niedostępny. Ich podróże, pełne niezapomnianych chwil i wyjątkowych spotkań, dały im nie tylko wiedzę o kulturach i ludziach, ale również pozwoliły stworzyć listę najlepszych destynacji na świecie. Pierwsze kroki w podróży – od USA do reszty świata Hudson i Emily swoją wyprawę zaczęli od odwiedzenia wszystkich 50 stanów USA. Nie nastawiali się wtedy na dalekie podróże. – Kiedy zaczęliśmy podróżować, nigdy nie planowaliśmy odwiedzić każdego kraju. Chcieliśmy po prostu zobaczyć więcej świata, doświadczyć różnych kultur – wyznał Hudson w rozmowie z FoxNews. Takie pełne spontaniczności podejście szybko przekształciło się w wyprawę wokół globu, której celem stało się odkrywanie i poznawanie każdej części świata. Para podróżników ujawniła, że w trakcie podróży spotykali się z ogromną sympatią i gościnnością. – Nawet jeśli kultury się znacznie różnią, uśmiech pokonuje wszelkie bariery językowe. W prawie każdym kraju ludzie robili wszystko, by nas powitać lub pomóc – zdradził Hudson. Emily z kolei podkreśliła, jak bardzo te spotkania wpłynęły na ich postrzeganie świata i samych siebie. – Zmieniło to nasze serca, sprawiając, że zaczęliśmy bardziej doceniać to, co mamy – oceniła. Ich podróże okazały się nie tylko spełnieniem marzeń o odkrywaniu nowych miejsc, ale także doświadczeniem prawdziwej międzyludzkiej więzi, która przerosła wszelkie oczekiwania. Najlepsze miejsca, które warto odwiedzić: nieoczywiste destynacje Para blogerów wyznała, że niejednokrotnie była zaskoczona tym, jak wyjątkowe okazywały się miejsca mało znane. Przykładem jest m.in. Uzbekistan. – Przekraczając granicę, nie mieliśmy pojęcia, co nas czeka. Potem po drodze ktoś zaprosił nas do swojego domu. I to nie był wyjątek – wspominał Hudson. Uzbecka kultura, jedzenie i gościnność zaskoczyły ich pozytywnie. – Samarkanda, z błękitnymi meczetami i budynkami, jest jednym z najpiękniejszych miast, jakie widzieliśmy – dodał. Emily z kolei zakochała się w Namibii, która – według niej – jest jeszcze mocno niedoceniana. Wymieniała: „Piękne krajobrazy, safari, pustynne wydmy – wszystko to jest w tym jednym kraju. Namibia jest łatwa do zwiedzania i nie tak turystycznie oblegana jak inne afrykańskie destynacje”. Ich wspólnym faworytem stała się natomiast Tajlandia, w której spędzili aż siedem miesięcy. – Budżetowa, piękna, z niesamowitym jedzeniem i wspaniałymi ludźmi. To miejsce, w którym czuliśmy się jak w domu – podkreślała Emily. Dzięki górom, lodowcom, równinom i plażom zachwyciła ich także Patagonia w Argentynie. Stwierdzili, że to „wymarzony krajobraz do wykonania najlepszych fotografii”. Jako idealne miejsce na odpoczynek wskazali z kolei Malediwy, mówiąc, że to jedno z najbardziej relaksujących miejsc na Ziemi. Hudson i Emily Crider w rozmowie z FoxNews ocenili także kuchnie poszczególnych państw. – W Wietnamie i Tajlandii naprawdę ciężko znaleźć złe jedzenie. Tam każdy posiłek to prawdziwa przyjemność – stwierdził podróżnik. Jego partnerkę zachwyciła również Szwajcaria, gdzie pokochała serowe fondue oraz raclette, czyli tradycyjne danie przygotowywane z topionego sera. Często jednak to spotkania z ludźmi okazywały się dla nich najważniejszymi doświadczeniami. – W Pakistanie zostaliśmy zaproszeni na świąteczny posiłek. To było niesamowite, jak gościnni byli ci obcy ludzie – dodała Emily. Źródło: FoxNews Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi reakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Ruszają darmowe loty w Tajlandii. To największa kampania turystyczna tego roku
Rajskie plaże, górskie szlaki i ukryte świątynie mogą być teraz bliżej niż kiedykolwiek. Tajlandia ogłosiła program darmowych lotów krajowych, który ma otworzyć turystom drzwi do mniej znanych zakątków kraju.
Marzysz o tajskim białym piasku, bujnej dżungli i tętniących życiem targowiskach? To może być najlepszy moment, by zrealizować te plany. W ramach nowej ogólnokrajowej kampanii promującej turystykę, władze Tajlandii ogłosiły plan rozdania aż 200 tys. bezpłatnych biletów dla odwiedzających z zagranicy. Uprawnieni podróżni, którzy zarezerwują przeloty bezpośrednio przez wybrane linie lotnicze lub touroperatorów, będą mogli skorzystać z darmowego lotu w obie strony w granicach Tajlandii. Jak to możliwe i kogo obejmie ta wyjątkowa promocja? Tajlandia walczy o turystów. Rząd uruchamia nowe inicjatywy W 2019 roku niemal 40 milionów zagranicznych turystów przyjechało do Tajlandii, by wypoczywać na tropikalnych plażach, kosztować aromatycznych curry i korzystać z nocnego życia Bangkoku, które od lat przyciąga gości z całego świata. Był to rekordowy sezon, którego do dziś nie udało się powtórzyć. Tajlandia pierwotnie wyznaczyła sobie cel 39 milionów odwiedzających w 2025 roku, jednak wszystko wskazuje na to, że wynik ten pozostanie poza zasięgiem. Bank Tajlandii niedawno obniżył prognozy: zamiast wcześniejszych 37,5 miliona gości, oczekuje około 33 milionów. Do tej pory kraj odwiedziło z kolei zaledwie 20,8 miliona turystów, czyli o 7% mniej niż w analogicznym okresie ubiegłego roku. Na ten spadek składa się wiele czynników, z których jednym z najważniejszych jest sposób, w jaki obecnie jest postrzegana Tajlandia. Niedawne akty przemocy w Bangkoku odbiły się szerokim echem w mediach, a napięcia na granicy z Kambodżą dodatkowo podważyły wizerunek państwa jako bezpiecznego i beztroskiego kierunku podróży. Tymczasem Tajlandzki Urząd Turystyki stara się pogodzić strategię stawiającą na „jakość ponad ilość” z wcześniej ogłoszonym, ambitnym celem 68,5 miliona przyjazdów rocznie do 2028 roku. W odpowiedzi na te trudności, rząd wprowadził szereg udogodnień. Odłożono w czasie planowane opłaty wjazdowe, zniesiono ograniczenia wizowe dla chińskich turystów (stanowiących największą grupę odwiedzających), a także wprowadzono wizy dla cyfrowych nomadów. Teraz zapowiedziano kolejny krok: program darmowych lotów krajowych, który ma być jak dotąd najbardziej spektakularną próbą przyciągnięcia zagranicznych gości. Darmowe bilety lotnicze w Tajlandii. Nowa strategia turystyczna na jesień 2025 Bezpłatne loty po Tajlandii mają ożywić sektor turystyczny, który od dziesięcioleci stanowi fundament tamtejszej gospodarki. Inicjatywa wspierana przez Ministerstwo Turystyki ma ruszyć we wrześniu i potrwać do końca listopada 2025 roku, o ile zyska akceptację rządu. Zakłada ona dofinansowanie biletów lotniczych dla zagranicznych turystów – w wysokości do 1750 bahtów (około 170 złotych) za przelot w jedną stronę i do 3500 bahtów (około 340 zł) za podróż w obie strony. Każdy bilet będzie zawierał również możliwość nadania bagażu rejestrowanego do 20 kg. Celem programu jest nie tylko zwiększenie liczby podróży wewnątrz kraju, ale także promocja mniej znanych regionów, które dotychczas pozostawały w cieniu popularnych destynacji, takich jak Bangkok, Phuket czy Chiang Mai. Rząd chce, aby turyści odkrywali prowincje pełne lokalnych świątyń, tradycji kulinarnych i dzikich plaż, które nie trafiły jeszcze na turystyczne szlaki. Do programu dołączyło już sześciu krajowych przewoźników – Thai Airways, Thai AirAsia, Bangkok Airways, Nok Air, Thai Lion Air i Thai Vietjet, a urzędnicy liczą, że cała inicjatywa przyniesie nawet 8,8 miliarda bahtów (około 200 milionów euro) przychodu, przy budżecie wynoszącym 700 milionów bahtów (około 16 milionów euro). Warto jednak zaznaczyć, że istnieją pewne ograniczenia. Z promocji skorzystają wyłącznie osoby podróżujące drogą lotniczą – turyści przemieszczający się autobusem, promem lub pociągiem zostaną wykluczeni. Ponadto program obejmie jedynie bilety rezerwowane po jego oficjalnym uruchomieniu, a wcześniejsze zakupy nie zostaną objęte dofinansowaniem. Źródło: Euronews Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Tajowie traktują te ryby jak świętość. Prywatne stawy skrywają coś wyjątkowego
Pangaz, uznawany za jedną z największych słodkowodnych ryb na świecie, zanika w naturze. W Tajlandii zyskuje jednak nowe życie jako symbol duchowości, prestiżu i ochrony zagrożonych gatunków.
Spis treści: Sumy i karpie jako symbole religijne i duchowe Tajlandia: prywatne hodowle przejmują rolę rezerwatów Ryby jako pasja, biznes i dziedzictwo Dlaczego liczenie ryb to dopiero początek Genetyczne pułapki hodowli – zagrożenie dla przyszłości Czy prywatne kolekcje mogą pomóc w ratowaniu gatunków? Powrót do rzeki – największe wyzwanie ochrony Gigantyczne ryby znikają z rzek i jezior, ale świetnie odnajdują się w prywatnych stawach i ogrodach. Naukowcy widzą w tym szansę na odbudowę zagrożonych gatunków. Kiedy w zeszłym roku na zalanej stacji kolejowej w Chiang Mai w Tajlandii pojawił się pangaz ważący około 90 kilogramów, ludzie dosłownie stanęli jak wryci. Widok ryby długiej na ponad dwa metry, uwięzionej przy kasie biletowej, wydawał się surrealistyczny. Pojawiło się oczywiste pytanie: jak się tam znalazła? Na pewno nie przybyła ze swojego naturalnego środowiska – rzeki Mekong, która przepływa przez kilka krajów Azji Południowo-Wschodniej. Ten krytycznie zagrożony gatunek należy do największych ryb słodkowodnych na świecie i w Tajlandii stał się już niemal niespotykany. Ryba ze stacji niemal na pewno pochodziła z hodowli – prawdopodobnie uciekła z prywatnego stawu, świątynnej sadzawki albo zarybionego zbiornika, gdy powódź przerwała ogrodzenia. To wydarzenie dało rzadki wgląd w ukryty świat. W całej Tajlandii megaryby, takie jak pangaz (Pangasianodon gigas) oraz równie zagrożony karp syjamski, zwany też karpiem olbrzymim (Catlocarpio siamensis), są masowo rozmnażane w niewoli. Hodują je państwowe wylęgarnie, komercyjne farmy i prywatni właściciele. Ryby trafiają do łowisk wędkarskich, do świątyń jako obiekty kultu, a także do ogrodowych stawów jako egzotyczne ozdoby. W ten sposób powstała ogromna, w dużej mierze nieudokumentowana populacja, która wielokrotnie przewyższa liczebnością to, co pozostało jeszcze w naturze. Dziś naukowcy stawiają pytanie: czy te stada hodowlane mogą pomóc w zatrzymaniu spadku liczebności megaryb w rzekach? – Zasoby hodowlane mogą być czymś więcej niż tylko ostatnim zabezpieczeniem – mówi Zeb Hogan, biolog z Uniwersytetu Nevady w Reno, od lat badający megaryby Mekongu. – Odpowiednio prowadzone hodowle i skuteczna ochrona mogą wzmocnić dzikie populacje i uratować te ikoniczne ryby przed całkowitym wyginięciem. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2025/08/2025-08-18-120602-How-600-lb.-megafish-became-a-collectors-item-in-Thailand--National-Geographic-c544c36.png" width="1125" height="799" alt="W Delcie Mekongu hodowla ryb jest zjawiskiem powszechnym, a szczególną popularnością cieszą się sumy (na zdjęciu z 2008 roku). Ich więksi krewni, olbrzymie pangazy z Mekongu, również dobrze odnajdują się w warunkach hodowlanych." title="W Delcie Mekongu hodowla ryb jest zjawiskiem powszechnym, a szczególną popularnością cieszą się sumy (na zdjęciu z 2008 roku). Ich więksi krewni, olbrzymie sumy z Mekongu, również dobrze odnajdują się w warunkach hodowlanych." /> Sumy i karpie jako symbole religijne i duchowe Pangaz dorasta do ponad 270 kilogramów. Dawniej jego populacja była liczna, był ceniony zarówno jako źródło mięsa, jak i obiekt kultu ze względu na swoje rozmiary. Na początku XX wieku tajscy rybacy odławiali setki osobników rocznie. Później liczba ta spadła do dziesiątek. – Szedłem nad rzekę się wykąpać i przy okazji łapałem rybę na kolację – wspomina 79-letni Boonrian Jinarat, który przez dziesięciolecia łowił w Chiang Khong. Tamte czasy minęły. Nie ma dokładnych danych o populacji dzikiej, ale od lat w Tajlandii nie odnotowano ani jednego połowu. Dziś w Chiang Khong stoi ogromny, złoty pomnik suma – monument upamiętniający to, co w naturze zostało utracone. Tajlandia: prywatne hodowle przejmują rolę rezerwatów Świadomy zagrożenia, tajski rząd na początku lat 80. rozpoczął program hodowli ochronnej. Okazało się, że gatunek dobrze znosi techniki stosowane w wylęgarniach i jego liczba w niewoli systematycznie rosła. Z czasem olbrzymy trafiły także w ręce prywatne. Kolekcjonerzy, opiekunowie świątyń i hodowcy zaczęli trzymać je obok innych symbolicznych gatunków, jak karp syjamski.– Ich rozmiar sprawia, że przypisuje się im niemal święty status, często łączony z wierzeniami religijnymi – mówi Chaiwut Grudpan, ichtiolog z Uniwersytetu Ubon Ratchathani. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2025/08/2025-08-18-120908-How-600-lb.-megafish-became-a-collectors-item-in-Thailand--National-Geographic-4a97bed.png" width="1122" height="801" alt="W północnotajskim Chiang Khong, w buddyjskiej świątyni Wat Pla Buek, stoi złoty posąg suma, który upamiętnia pangaza z Mekongu." title="W północnotajskim Chiang Khong, w buddyjskiej świątyni Wat Pla Buek, stoi złoty posąg suma, który upamiętnia olbrzymiego suma z Mekongu." /> Ryby jako pasja, biznes i dziedzictwo Ryby trafiają też w gusta kolekcjonerów. Sittitam Ruengcharungpong dorastał w Bangkoku, gdzie jego ojciec hodował ryby hobbystycznie. Dziś rozmnaża komercyjnie arowany (zwane smoczymi rybami) i arapaimy, ale w dwóch przydomowych stawach trzyma też kilka tajskich megaryb. – Chcę je odchować do pełnych rozmiarów, takich, jakie pamiętam z dzieciństwa. Chcę też, by moje dzieci mogły zobaczyć, jak ogromne potrafią być – mówi. Dla Jirawata „Organa” Sangphoo fascynacja Tajów dużymi rybami stała się biznesem. Pod Bangkokiem wynajmuje dawną farmę krewetek wielkości boiska piłkarskiego. Trzyma tam setki ryb – od egzotycznych importowanych, po rodzime megaryby. Klientami są prywatni kolekcjonerzy, akwaria i parki wędkarskie. Zainteresowanie stale rośnie. Najcenniejszy jest karp syjamski, czyli karp olbrzymi – gatunek wolno rosnący, występujący w dorzeczach Mekongu i Czao Phrayi, uważany za symbol dostatku i szczęścia. „Organ” sprzedał kiedyś jednego karpia ważącego 121 kilogramów parkowi wędkarskiemu za 1,7 miliona bahtów, czyli około 52 tysiące dolarów. – Przy takiej wartości i krótkim czasie, kiedy mam je w rękach, dbam o nie jak o własne zwierzęta – mówi. Dlaczego liczenie ryb to dopiero początek Aby myśleć o ochronie, trzeba wiedzieć, ile takich ryb jest, gdzie są trzymane i jak wygląda ich różnorodność genetyczna. Analiza DNA obecnego w wodzie może pomóc w wykrywaniu megaryb w prywatnych stawach i hodowlach. Hogan wraz ze współpracownikami chce prześledzić pochodzenie hodowlanych ryb i zebrać próbki do badań genetycznych, zaczynając od pangaza. Dokładne policzenie może się nie udać, ale Hogan, kierujący projektem „Wonders of the Mekong”, szacuje, że w całej Tajlandii żyje w hodowlach ponad milion pangazów – czyli co najmniej tysiąc razy więcej niż w naturze. Ogromna liczba wynika z odporności gatunku na warunki hodowlane. – Wkładasz olbrzymią rybę do małego stawu i ona ma się świetnie – mówi Hogan, który jest także Eksploratorem National Geographic. Dla porównania, inne słodkowodne giganty nie radziły sobie w niewoli. Chińska ryba-miecz z Jangcy – niegdyś jedna z największych ryb świata – nie przetrwała w hodowlach i prawdopodobnie wyginęła w naturze na początku lat 2000. Przy odpowiedniej ilości pożywienia i przestrzeni inne tajskie megaryby mają się lepiej, ale rozmnażanie w niewoli to dodatkowe wyzwanie. Genetyczne pułapki hodowli – zagrożenie dla przyszłości Sama zdolność do przeżycia w stawach to nie wszystko. Kluczowa jest genetyka. Dziesięciolecia rozmnażania w zamkniętych populacjach prowadzą do wąskich gardeł genetycznych i osłabienia cech niezbędnych w naturze. Ryby takie jak pangaz składają tysiące jaj w jednym tarle. W wylęgarniach para dorosłych może dać dziesiątki tysięcy młodych. Bez ścisłej kontroli szybko zawęża to pulę genetyczną, zwiększa ryzyko chowu wsobnego i osłabia odporność populacji. – Wypuszczanie takich ryb może osłabić genetycznie dzikie populacje, czyniąc je mniej odpornymi na choroby, zmiany środowiska i nowe zagrożenia – mówi Apinun Suvarnaraksha, wykładowca rybactwa z Uniwersytetu Maejo w Chiang Mai. Dochodzi jeszcze brak naturalnej selekcji. W hodowli ryby rozwijają cechy, jak łagodność i zależność od człowieka, które obniżają ich szanse przeżycia w naturze. – Samo posiadanie ryb nie wystarczy – mówi Hogan. – Muszą być genetycznie na tyle silne, by dały sobie radę w rzece. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2025/08/2025-08-18-121305-How-600-lb.-megafish-became-a-collectors-item-in-Thailand--National-Geographic-04c99b4.png" width="1064" height="800" alt="Pangazy z Mekongu należą do największych ryb słodkowodnych na świecie. Na początku XX wieku rybacy łowili ich setki rocznie, dziś jednak dzikie okazy spotyka się niezwykle rzadko." title="Olbrzymie sumy z Mekongu należą do największych ryb słodkowodnych na świecie. Na początku XX wieku rybacy łowili ich setki rocznie, dziś jednak dzikie okazy spotyka się niezwykle rzadko." /> Czy prywatne kolekcje mogą pomóc w ratowaniu gatunków? Rola prywatnych kolekcjonerów w ochronie przyrody budzi spory. Krytycy twierdzą, że to normalizuje posiadanie dzikich zwierząt. Inni uważają, że dla niektórych gatunków to jedyna szansa przetrwania. Dla części kolekcjonerów udział w ochronie stanowi powód do dumy. Nantarika Chansue, weterynarz z Uniwersytetu Chulalongkorn w Bangkoku, trzyma około 20 pangazów w stawie z liliami przy domu. Opiekuje się też dwoma tuzinami słodkowodnych płaszczek olbrzymich, odebranych rybakom. – Jestem dumna, że mogę dbać o gatunki tak rzadkie na świecie – mówi. W stolicy sąsiedniego Laosu, Wientianie, pewien przedsiębiorca postanowił działać samodzielnie. Prosi o anonimowość, bo nie chce drażnić władz. Zbudował staw dla krytycznie zagrożonych brzanek Luciocyprinus striolatus, zwanych „rybami zjadającymi małpy”. Odłowił je z dopływu Mekongu, który może być ich ostatnim schronieniem, a który zagrożony jest budową tamy. – Kiedy tama powstanie, wilcza brzanka zniknie z natury – mówi. Patrząc, jak szybkie ryby przecinają wodę, dodaje: – To ostatnia możliwość. Po prostu próbuję ocalić gatunek – podsumowuje. Powrót do rzeki – największe wyzwanie ochrony Największe wyzwanie zaczyna się poza stawami. Wypuszczanie zwierząt, które świetnie radzą sobie w hodowli, z powrotem do natury jest wyjątkowo trudne, zwłaszcza w przypadku wielkich ryb słodkowodnych. Megarybom Mekongu zagrażają tamy, przełowienie i coraz częściej także zmiany klimatu. Wiele z nich, jak sum olbrzymi, odbywa dalekie wędrówki i potrzebuje drożnych rzek. W Tajlandii próbowano wypuszczać narybek do zbiorników zaporowych, ale nie udało się odtworzyć populacji w samym Mekongu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2025/08/2025-08-18-121543-How-600-lb.-megafish-became-a-collectors-item-in-Thailand--National-Geographic-c490086.png" width="786" height="797" alt="W Kambodży rybacy wciąż czasami spotykają pangazy w naturalnym środowisku. Na zdjęciu kambodżańscy urzędnicy wypuszczają jednego z nich z powrotem do rzeki." title="W Kambodży rybacy wciąż czasami spotykają olbrzymie sumy z Mekongu w naturalnym środowisku. Na zdjęciu kambodżańscy urzędnicy wypuszczają jednego z nich z powrotem do rzeki." /> – Trzeba podejść całościowo: nie tylko rozmnażać i wypuszczać, ale też chronić i odtwarzać siedliska – mówi Suvarnaraksha. – To oznacza walkę z kłusownictwem, ograniczanie skutków budowy tam i współpracę z lokalnymi społecznościami. W Tajlandii od lat nie ma połowów dzikiego pangaza, ale nadzieję daje Kambodża, której system rzeczny zachował się najlepiej. Pod koniec ubiegłego roku rybacy złowili i wypuścili 17 pangazów w Tonle Sap i Mekongu. To największa liczba od ponad dwóch dekad. Kilka ryb przekraczało 90 kilogramów, a ich wiek wskazywał na naturalne rozmnażanie. Jakąkolwiek rolę odegrają prywatne kolekcje megaryb, jedno jest pewne: rzeki muszą ponownie stać się miejscem, w którym te ryby mogą żyć i się rozmnażać. – To nie jest rozwiązanie, ale też nie problem – podsumowuje Hogan. – Problem zaczyna się wtedy, gdy ktoś uważa, że samo trzymanie ryb w hodowlach wystarczy. To nie wystarczy. Prawdziwa ochrona to oddać im rzekę, do której będą mogły wrócić. Źródło: National Geographic
Biała Świątynia i opiumowe legendy Złotego Trójkąta – Polacy pokochali ten region
Tajlandia północna stworzona jest dla łowców przygód i tych, którzy lubią miejsca z niezwykłą historią. Tu znajduje się legendarny Złoty Trójkąt i Biała Świątynia.
Spis treści: Legenda Złotego Trójkąta U tajskiego Gaudíego Królestwo Wschodzącego Słońca Złoty Trójkąt – informacje praktyczne Kiedy patrzę na mapę Tajlandii, zgadzam się z tymi, którzy widzą w kształcie tego kraju głowę słonia, którego trąba muska granicę z Malezją. W tej podróży startuję z samego jej czubka. Decydując się na północ Tajlandii, wybieram królestwo zachwycających górskich krajobrazów, egzotycznych parków, dżunglę i magnetyczne świątynie. Wciąż jest tu sporo miejsc mało skomercjalizowanych, dziewiczych i dzikich. A wspomnienie opiumowych wojen nadal wywołuje tutaj dreszczyk emocji. Legenda Złotego Trójkąta Lubię miejsca styków, tych kulturowych, geograficznych, językowych czy historycznych. I chyba nie ma lepszego, które by łączyło je wszystkie tak smacznie jak prowincja Chiang Rai z legendarnym i wciąż działającym na wyobraźnię Złotym Trójkątem. W tym pięknym górzystym regionie, kiedyś słynącym z upraw maku i produkcji opium, dziś uprawia się mniej ekscytujące ryż, truskawki i kapustę. To także tu, jadąc skuterem, mijam cudowne zielone dywany charakterystyczne dla plantacji kawy. A uprawia się ją z czułością, choć to mozolne zajęcie. I czuć to w każdej filiżance napoju, który popijam w rodzinnych palarniach, jakich tutaj nie brakuje. Najbardziej urzekły mnie te położone w górskiej wiosce Ban Pha Hee. Nie znam miejsca bardziej magicznego, w którym piłabym espresso z tak oszałamiającym widokiem na okoliczne szczyty i plantacje. Ci, którzy przyjeżdżają tu zwabieni mafijnymi mitami czy w poszukiwaniu palarni opium, być może będą zawiedzeni. Makowe uprawy podobno wciąż są, ale znajdują się w niedostępnych górzystych, przygranicznych rejonach. Plotkuje się czasami o narkotykowych baronach, którzy wciąż tu rządzą, ale trudno rozstrzygnąć, czy owe plotki nie mają tylko podnieść temperatury zwiedzającym. O legendach Złotego Trójkąta posłuchałam w muzeum nazywanym Domem Opium, w którym pracują ludzie z plemion Akha i Hmong. Wstęp kosztuje 50 bahtów, czyli niecałe 6 zł. Dom Opium ma uświadamiać zwiedzającym, jak pustoszący i szkodliwy jest to nałóg, ale kiedy patrzę na piękne poduszki, na których siadało się, by palić opium w długiej ręcznie rzeźbionej fajce, nie potrafię się nie zachwycić. Na ekspozycji jest wiele pięknych przedmiotów, malowanych we wzory naczyń, narzędzi do zbierania soku z makówek, przyborów do palenia narkotyków, ozdobnych fajek i wag. Działa to na wyobraźnię. Zwłaszcza kiedy już stoję nad potężną rzeką Mekong, której wody łączą Tajlandię z Laosem i Mjanmą. Nazwa Złoty Trójkąt na otoczone złą sławą bezprawia tereny narkotykowego zagłębia zamiast odstraszać, przyciąga nadal turystów z całego świata. Nie próbuję się nawet targować, kiedy za równowartość 50 zł dwaj panowie proponują mi wycieczkę małą łodzią motorową. Dzięki temu mogę podejrzeć nadbrzeże Mjanmy, a w Laosie, dokładnie na wyspie Donesao, wysiąść na półgodzinny przystanek. W lasku nad wodą rozstawione są drewniane stoły, na których kwitnie handel lokalnymi produktami, za których oryginalność nie dałabym głowy, dlatego nie decyduję się na zakupy. Wsiadam na łódź i wracam do Tajlandii. U tajskiego Gaudíego Ze Złotego Trójkąta miałam półtorej godziny drogi autem do miejsca, które chciałam zobaczyć od zawsze. To Wat Rong Khun, czyli Biała Świątynia wznoszona przez ekscentrycznego artystę. Budowla, która dla jednych jest królestwem kiczu, dla innych – mistycznymi bramami piekła i nieba. Most, którym idę do świątyni, zawieszony jest nad piekłem, z którego dłonie rozpaczliwie wyciągają ci, którzy do czeluści trafili za swe grzeszne życie i niecne uczynki. Kiedy dobrze się im przypatruję, dostrzegam rękę, w której środkowy palec z paznokciem pomalowanym na czerwony wyraźnie uniesiony jest do góry. Czyżby artysta w religijnym dziele swojego życia świadomie umieścił ten dość obraźliwy gest? Nie wierzę w przypadek, zwłaszcza że tajski Gaudí już wcześniej tworzył dzieła, które uchodziły wśród konserwatywnych Tajów za kontrowersyjne. Tak właśnie nazywam Chalermchaia Kositpipata, bo podobnie jak kataloński artysta jest lekko opętany na punkcie dzieła swojego życia. Kiedy udaje mi się przejeść przez piekło, wchodzę do środka śnieżnobiałej świątyni, której rozmach, przepych jest tak oszałamiający, że odbiera mowę, ale także zdolność oceny, czy to kicz, czy arcydzieło. Czuję się, jakbym znalazła się w głowie Kositpipata, w jego świecie pełnym symboli i metafor. W Białej Świątyni mieści się wszystko, co jest ważne dla Tajów: naród, religia, monarchia. Jest ukryte przesłanie o pokoju na świecie, potępienie nienawiści, wojen, ale także tego, co nas od wieczności i świętości odciąga, jak popkultura. I w świątyni obok obrazów czy posągów Buddy znajduję także Spider-Mana, Kung Fu Pandę, lorda Vadera, a nawet Terminatora. Jest w tym miejscu rodzaj dumy i wolności, który naród ma już nawet w nazwie kraju (Tajlandia znaczy „kraj wolnych ludzi”). I o wolności duchowej i artystycznej mówi też w wywiadach Kositpipata. Świątynię według założeń ma ukończyć 67 uczniów artysty do 2070 r. Biały kolor oddaje czystość Buddy, a szklane elementy, które odbijają słońce – jego mądrość. Są też dwa złote budynki. Jeden poświęcony sztuce Kositpipata, drugi sztuce nieco bardziej przyziemnej. Toaleta w Wat Rong Khun przypomina królewski pałac, jest tak piękna, że wcale się nie dziwię, iż ludzie z szacunku zostawiają przed wejściem do niej swoje buty. Tam właśnie kończy się mój pobyt w Białej Świątyni, skąd obieram cel na najwyższą górę Tajlandii. Droga przede mną długa, bo 4 godz. w samochodzie. Królestwo Wschodzącego Słońca Niegdyś Doi Inthanon (2565 m n.p.m.) Tajowie nazywali Doi Luang – „dużą górą”, potem Doi Ang Ka, czyli „szczytem stawu wrony”. Obecna nazwa pochodzi od imienia Inthawichayanona, ostatniego króla Chiang Mai, którego wrażliwość na przyrodę i chęć ochrony tego kawałka świata była tak istotna, że nawet po śmierci chciał w nim zostać. Dlatego został tutaj pochowany. Na szczyt można wejść, co zabiera minimum 3 godz., albo wjechać autem. Wybieram opcję dojazdu, bo chcę z góry zobaczyć wschód słońca. Słońce odważnie przedziera się przez mgłę. Po horyzont odsłania się tropikalny las. Wyjeżdżam stamtąd oczarowana przyrodą i zapachami. Czeka mnie jeszcze jeden przystanek. To Historyczny Park Sukhothai, czyli dawne państwo Tajów. Królestwo, które w XIII w. wyswobodziło się spod panowania Khmerów. A potem zawładnęło terenami, które dziś obejmują południową Tajlandię. Wypożyczonym za grosze rowerem zwiedzam kompleks kilkudziesięciu świątyń i pozostałości pałaców. Robię sobie zdjęcie przy potężnym Buddzie, a potem jadę do Wat Mahathat, największej królewskiej świątyni. Po drodze mijam liczne stawy i stawiki, w których odbijają się budowle. I choć nazwa Królestwa Sukhothai, pierwszego państwa Tajskiego, znaczy „wschodzące słońce”, ja czekam na jego zachód, który okryje miejsce ciepłym pomarańczowym światłem. Tak zakończy się moja podróż po czubku głowy słonia. Złoty Trójkąt – informacje praktyczne Dojazd Z Warszawy do Chiang Mai dolecieć można z przesiadką np. w Dosze. Podróż liniami Qatar Airways to wydatek ok. 3,5 tys. zł. Można także dolecieć do Bangkoku z przesiadką w Wiedniu liniami Austrian Airlines, a dalej lokalnymi liniami lotniczymi. Cena podróży będzie podobna. Kiedy Najlepiej w porze suchej, z łagodnymi temperaturami od połowy października do połowy lutego. Pora letnia kończy się w połowie maja. Niektórzy lubią Tajlandię w porze deszczowej, kiedy jest mniej turystów. Wiza i waluta Przy wjeździe do Tajlandii nie jest potrzebna wiza. Walutą jest baht tajski. Dobrze mieć gotówkę, bo w wielu miejscach nie zapłaci się kartą. Jest wiele kantorów, w których wymienić można dolary czy euro. Bankomaty przy wypłacie doliczają 200 bahtów opłaty manipulacyjnej. Nocleg Nie ma żadnego problemu ze znalezieniem taniego noclegu. W Chiang Rai ceny łóżek w hostelach zaczynają się od 30 zł. Najtańsze pokoje 2-osobowe można znaleźć już za 100 zł. Warto wiedzieć Żeby wypożyczyć auto, trzeba mieć międzynarodowe prawo jazdy. Ceny za dobę wypożyczenia małego samochodu zaczynają się od 150 zł. Aby wynająć skuter, wymagane jest prawo jazdy na motocykl. Ceny wynajmu zaczynają się od 20 zł za dobę. Źródło: archiwum NG
Ranking najbardziej rozrywkowych państw na świecie. Turyści nie mieli wątpliwości
Wraz ze zmianą oczekiwań podróżnych zmienia się definicja turystycznej atrakcyjności. Gdy priorytetem staje się swoboda i autentyczność, rośnie znaczenie miejsc oferujących coś więcej niż zabytki. Najnowszy ranking pokazuje kraje najlepiej odpowiadające na oczekiwania tych, którzy szukają doznań i emocji.
Spis treści: Gdzie najlepiej się bawić? Hiszpania na pierwszym miejscu Najlepsze kraje dla spragnionych rozrywki Dla wielu podróżowanie to okazja do poznawania historii i odkrywania nowych miejsc. Dla innych – przede wszystkim poszukiwanie atmosfery swobody i rozrywki. To właśnie z myślą o tej drugiej grupie powstał ranking państw, w których zabawa staje się częścią tożsamości narodowej. US News, czyli autor prestiżowego zestawienia „Best Countries”, opracował listę najbardziej rozrywkowych krajów świata, bazując na opiniach około 17 tysięcy respondentów, w tym liderów biznesu, osób z wyższym wykształceniem i obywateli z różnych części globu. Gdzie według nich rozrywka osiąga najwyższy poziom? Gdzie najlepiej się bawić? Hiszpania na pierwszym miejscu Hiszpania znalazła się na pierwszym miejscu w rankingu krajów najbardziej kojarzonych z rozrywką. Od lat postrzegana jest jako kierunek, w którym turystyka łączy się z żywiołowością, otwartością i intensywnym stylem życia. To tu organizowany jest m.in. festiwal La Tomatina w Buñol – wydarzenie, podczas którego ponad 20 tysięcy uczestników obrzuca się 150 tonami dojrzałych pomidorów. Z perspektywy zagranicznych turystów to niecodzienny przykład lokalnej tradycji, która stała się częścią globalnej kultury masowej. Co więcej, miejsca takie jak Madryt, Barcelona czy Ibiza są uznanymi ośrodkami nocnego życia, kultury klubowej i festiwali, które przyciągają setki tysięcy zagranicznych gości rocznie. Rozrywka w Hiszpanii nie ogranicza się jednak do imprez, lecz przejawia się również w sposobie spędzania wolnego czasu, modelu życia społecznego i dostępnej infrastrukturze. Dzięki temu Hiszpania zajęła również wysokie pozycje w kategoriach „przygoda” oraz „wpływ kulturowy”, co wskazuje na szerokie spektrum doświadczeń dostępnych dla podróżnych. Popularność ma jednak swoją cenę. Rosnąca liczba odwiedzających prowadzi do napięć społecznych, szczególnie w regionach najbardziej obciążonych ruchem turystycznym. W Barcelonie i na Majorce nasila się opór mieszkańców wobec masowej turystyki wyrażany w protestach przeciwko rosnącym kosztom życia i ograniczonemu dostępowi do mieszkań. To konsekwencje, które coraz częściej stają się przedmiotem debaty publicznej zarówno w Hiszpanii, jak i w innych krajach południowej Europy. Najlepsze kraje dla spragnionych rozrywki Drugie miejsce w zestawieniu zajęła Brazylia – kraj nieodłącznie kojarzony z karnawałem w Rio de Janeiro, wielobarwnymi paradami, muzyką i tańcem. To jedno z najbardziej spektakularnych wydarzeń kulturalnych na świecie, a zarazem istotny element brazylijskiej tożsamości narodowej. W rankingu US News ten kraj został dodatkowo uznany za „najseksowniejsze państwo świata”. A to wzmacnia to jego wizerunek jako miejsca, w którym w codzienność wpisana jest radość życia, ekspresyjność i zmysłowość. Na trzeciej pozycji uplasowała się Tajlandia – jedyny kraj azjatycki w pierwszej dziesiątce. Bangkok, Chiang Mai oraz liczne wyspy w Zatoce Tajlandzkiej przyciągają zarówno backpackerów, jak i cyfrowych nomadów czy turystów zainteresowanych lokalną kulturą. Oferta rozrywkowa jest zróżnicowana: od tętniących życiem klubów w stolicy, przez festiwale o wielowiekowej tradycji, po nocne targi pełne zapachów i barw. Z kolei zajmujące czwarte miejsce Włochy łączą dziedzictwo historyczne z nowoczesnym podejściem do sztuki i stylu życia. Karnawał w Wenecji, letnie festiwale filmowe czy koncerty plenerowe w amfiteatrach i na miejskich placach przyciągają turystów przez cały rok. Na dalszych pozycjach znalazły się m.in. Meksyk (miejsce 5.), znany m.in. z plaż w Cancún i tętniącej życiem stolicy, oraz Grecja (miejsce 6.), a w szczególności wyspa Mykonos, od lat przyciągająca turystów poszukujących intensywnych letnich doznań. A jak przedstawiają się kolejne pozycje rankingu? Lista 40 najbardziej rozrywkowych państw na świecie: Hiszpania Brazylia Tajlandia Włochy Meksyk Grecja Australia Portugalia Nowa Zelandia Francja Niderlandy Argentyna Irlandia Singapur Turcja Stany Zjednoczone Kanada Kostaryka Islandia Malezja Filipiny Dominikana Wielka Brytania Japonia Belgia Maroko Egipt Szwajcaria Cypr Austria Chorwacja Indonezja Zjednoczone Emiraty Arabskie Chile Finlandia Republika Południowej Afryki Kolumbia Peru Szwecja Dania Źródła: Visual Capitalist, Voronoi, US News Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Wybrano najpiękniejszą wyspę na świecie. Ma wodospady, wulkany i malownicze zatoczki
Powstał ranking najlepszych miejsc na wybrzeżach i wyspach. Każde z nich ma swój charakter i odmienną tożsamość – jedne kuszą nowoczesnością, inne oferują powrót do prostoty. Które z nich warto odwiedzić?
Spis treści: Najpiękniejsza wyspa na świecie w 2025 roku Ranking najlepszych wysp i wybrzeży Według wielu osób, wyspy i wybrzeża mają w sobie coś niepowtarzalnego. Harmonijne połączenie szumu morza, egzotyki, lokalnej kultury i otwartej przestrzeni od lat przyciąga setki milionów tych, którzy szukają relaksu, przygody oraz bliskości z naturą. Według organizacji Mapping Ocean Wealth, aż 350 milionów turystów rocznie wybiera kierunki z dostępem do raf koralowych, a wartość globalnego rynku turystyki nadbrzeżnej przekracza 250 miliardów dolarów. To ogromny fenomen, który wskazuje na głód doświadczeń oraz potrzebę ucieczki od zgiełku codzienności. Ze względu na to portal Trip.com opublikował ranking najlepszych miejsc na wybrzeżach i wyspach do odwiedzenia w 2025 roku. Najpiękniejsza wyspa na świecie w 2025 roku W tegorocznym zestawieniu zwyciężyło Bali, pokonując inne popularne kierunki i po raz kolejny udowadniając, że jest czymś więcej niż tylko rajską pocztówką. To miejsce, które przyciąga nie tyle obietnicą odpoczynku, co całym stylem życia. Przyjezdni mogą z jednej strony odwiedzić piaszczyste plaże, spektakularne wodospady i zielone tarasy ryżowe. Z drugiej – doświadczyć bogatej duchowości i codziennych rytuałów, które nadają wyspie zupełnie inny rytm niż w typowych kurortach turystycznych. To właśnie ta wielowymiarowość sprawia, że Bali nie przestaje fascynować. Turystów przyciąga nie tylko natura, lecz również głęboka, żywa i obecna na każdym kroku kultura, dzięki której można nie tylko coś zobaczyć, ale też poczuć. W raporcie Trip.com podkreślono, że wyspa zyskała najwyższe noty zarówno pod względem liczby rezerwacji, jak i opinii użytkowników. To wynik, który nie pozostawia złudzeń: Bali nieprzerwanie pozostaje na szczycie marzeń podróżników z całego świata. W 2024 roku wyspę odwiedziło ponad 6,3 miliona osób – to więcej niż przed pandemią, co pokazuje, jak szybko odbudował się ruch turystyczny. Ale ten sukces niesie ze sobą również wiele wyzwań, bowiem z roku na rok rośnie presja, jaką masowa turystyka wywiera na środowisko i lokalną infrastrukturę. Z tego powodu lokalne władze wprowadziły obowiązkowy podatek turystyczny, który ma wspierać działania ochronne, jednak nie wszyscy go respektują. Wyspa balansuje dziś między sławą a potrzebą zachowania autentyczności. A to trudna sztuka, zwłaszcza gdy skupiona jest na niej globalna uwaga. Ranking najlepszych wysp i wybrzeży na Ziemi Choć Bali znalazło się na pierwszym miejscu, w rankingu nie brakuje innych zachwycających kierunków. Znane z białych plaż i dynamicznego życia nocnego Phuket w Tajlandii zajęło drugie miejsce, wciąż ciesząc się niesłabnącą popularnością, szczególnie wśród młodszych turystów. Tu życie płynie szybko, intensywnie, z domieszką przygody i hałasu, który dla niektórych jest zaletą, a dla innych zmęczeniem. Na ostatnim miejscu na podium znalazło się Malé, czyli stolica Malediwów. Dla wielu osób może to być zaskoczenie, gdyż nie jest ona luksusową wyspą z bungalowami nad wodą, lecz tętniącym życiem, gęsto zaludnionym centrum archipelagu. W przeciwieństwie do odizolowanych resortów, Malé oferuje turystom wgląd w codzienne życie Malediwczyków, lokalną kuchnię, meczety i kolorowe targowiska. To zupełnie inna twarz Malediwów – bardziej autentyczna, choć z pewnością mniej „pocztówkowa”. A jak przedstawiają się dalsze miejsca w rankingu? Sanya w Chinach i Singapur to propozycje, które łączą tropikalny klimat z bliskością dużych miast i wysokim standardem usług. Z kolei jeszcze kilka lat temu niedostrzegane Phu Quoc w Wietnamie dziś rośnie na gwiazdę regionu. Tamtejsze plaże, lokalna kuchnia i nowe inwestycje hotelowe sprawiają, że wyspa zyskuje coraz więcej fanów. Na 6. miejscu uplasował się Dubaj, w którym luksusowe wyspy i archipelag Palm Jumeirah spotykają się z rozbudowanymi atrakcjami, m.in. podwodnym akwarium The Lost Chambers. Tajlandzkie Koh Samui (miejsce 7.) żyje rytmem plaż Chaweng i Choengmon, tętniąc kolorowymi targami, tropikalnymi krajobrazami i azjatycką gościnnością. Z kolei Pattaya (miejsce 8.) to bardziej „dzielnica wypoczynkowa”, z szerokimi plażami i dynamiczną ofertą turystyczną. Na 9. miejscu znalazło się greckie Santorini, znane z dramatycznych klifów, charakterystycznych białych domów i romantycznych zachodów słońca. Miejsce 10. przypadło natomiast Qingdao w Chinach – mniej znanej wyspie, ale cenionej za piękne plaże i lokalne atrakcje, w tym muzeum piwa i charakterystyczne złote fale Morza Żółtego. Źródła: Mapping Ocean Wealth, trip.com, travelandleisure.com Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Rajska wyspa, która budzi skrajne emocje. Co trzeba wiedzieć przed pobytem na Phuket?
Phuket to tropikalny sen o wolności, który – wbrew pozorom – da się spełnić bez milionowego budżetu. Ta największa wyspa Tajlandii przyciąga nie tylko backpackerów i cyfrowych nomadów, ale także rodziny z dziećmi i seniorów. W 2025 roku czekają tam nie tylko nowe atrakcje i wydłużony pobyt bezwizowy, ale też ekologiczne zmiany, które mają szansę zmienić oblicze tajskiego raju. Co warto wiedzieć przed podróżą?
Spis treści: Kiedy najlepiej jechać na Phuket? Ile kosztuje urlop na Phuket? Nowości dla podróżnych w 2025 roku Co warto zobaczyć na Phuket? Najpiękniejsze plaże Phuket Kuchnia Phuket – czego spróbować? Lista lokalnych smaków Czy Phuket to dobre miejsce dla rodzin z dziećmi? Czy Phuket jest bezpieczne? Ekologia i turystyka w liczbach Phuket to nie tylko lazurowa woda, egzotyczne jedzenie i spektakularne zachody słońca. Ta największa wyspa Tajlandii to również miejsce, które nieustannie się zmienia – ekologicznie, kulturowo i turystycznie. W 2025 roku odwiedzających czekają nowe regulacje wjazdowe, udogodnienia dla rodzin, świeże atrakcje i większy nacisk na zrównoważony rozwój. Pojawiają się też nowe połączenia między Europą, a tą tajską wyspą. W listopadzie tego roku na Phuket będzie można dolecieć bezpośrednio w Paryża na pokładzie Air France. Zanim spakujesz walizki, sprawdź, co naprawdę warto wiedzieć o tej rajskiej wyspie. Kiedy najlepiej jechać na Phuket? Najlepszy czas to pora sucha, czyli okres od listopada do kwietnia – wtedy dni są słoneczne, temperatury oscylują wokół 30°C, a deszcze rzadko się zdarzają. Wysoki sezon przypada z kolei na grudzień–luty, kiedy na wyspę przybywa najwięcej turystów. Między majem a październikiem trwa pora deszczowa. Choć może odstraszać, ma swoje zalety: mniej ludzi, niższe ceny, bujna zieleń i bardziej kameralna atmosfera. W 2025 roku coraz więcej turystów wybiera właśnie ten termin, by uniknąć tłoku. Ile kosztuje urlop na Phuket? Wyspa stała się na nowo popularna dzięki 3. sezonowi serialu „Biały Lotos”. Na szczęście na wakacje tam mogą pozwolić sobie nie tylko najzamożniejsi. Koszty różnią się w zależności od sezonu i stylu podróżowania, ale Tajlandia wciąż pozostaje jednym z najtańszych kierunków egzotycznych. Ceny w 2025 roku utrzymują się na podobnym poziomie, co w latach poprzednich, choć w niektórych kurortach (np. Patong) notuje się wzrost cen noclegów i transportu. Średni orientacyjny koszt pobytu dla jednej osoby na 10–14 dni: bilet lotniczy z Polski: 2500–4000 zł (z przesiadką, np. Doha, Dubaj), hotel 3–4 gwiazdki: od 120 zł/doba (hostele od 60 zł, wille od 400 zł), jedzenie lokalne: 10–20 zł/posiłek, transport (skuter, taxi): 25–50 zł/dzień, wycieczki fakultatywne: 100–500 zł/dzień. Nowości dla podróżnych w 2025 roku Turyści planujący podróż do Phuket od 1 maja 2025 roku muszą wypełnić Thailand Digital Arrival Card (TDAC) – cyfrowy formularz, który zastępuje wcześniejszy papierowy formularz TM6. Obowiązkowe jest wypełnienie go online 72 godziny przed podróżą. Nowością jest też ETA – system elektronicznej autoryzacji podróży, który od czerwca 2025 r. ułatwia przekraczanie granicy. Co więcej, dla Polaków zniesiono obowiązek wizowy aż do 60 dni pobytu. Dzięki tym zmianom, planowanie wyjazdu do Tajlandii jeszcze nigdy nie było tak proste i szybkie. Co warto zobaczyć na Phuket? Choć wielu kojarzy Phuket głównie z Patong i klubami plażowymi, wyspa skrywa znacznie więcej niż tylko imprezowe oblicze. W 2025 roku turystów przyciągają zarówno klasyczne atrakcje, jak i zupełnie nowe miejsca: Wielki Budda – 45-metrowy posąg z białego marmuru, górujący nad południem wyspy, Stare Miasto Phuket Town – kolonialna architektura, street-art, bazary z tajską kawą i kolorowymi domami w stylu sino-portugalskim, Zatoka Phang Nga – wapienne ostańce na wodzie i groty, znane z filmu o Jamesie Bondzie (można je eksplorować kajakiem), Wyspy Phi Phi i Maya Bay – obowiązkowy punkt dla miłośników krystalicznej wody i snorkelingu, Wat Chalong – największa buddyjska świątynia na wyspie, Carnival Magic Park, Aquaria Phuket i YONA Beach Club – nowe atrakcje, które uzupełniają ofertę rodzinną i premium. Najpiękniejsze plaże Phuket Phuket to prawdziwy raj plażowy. Wyspa może pochwalić się ponad 30 plażami – każda z nich ma swój klimat. W 2025 roku najchętniej odwiedzanymi plażami są: Freedom Beach – dzika, otoczona dżunglą, dostępna tylko łodzią lub stromym szlakiem, Kata Beach – popularna, ale spokojna, idealna dla rodzin i początkujących surferów, Nai Harn Beach – szeroka, cicha, z dala od tłumów, często odwiedzana przez lokalnych mieszkańców, Kamala Beach – świetna do romantycznych spacerów i kolacji przy zachodzie słońca, Surin Beach – ekskluzywna i zadbana, otoczona butikowymi resortami, z eleganckimi beach clubami, Natai Beach (30 min od lotniska) – nowość poza główną wyspą, idealna dla introwertyków i naturystów, spokojna alternatywa dla zatłoczonych plaż Phuket. Kuchnia Phuket – czego spróbować? Lista lokalnych smaków Phuket to kulinarny raj. Kuchnia tajska to mieszanka wpływów tajskich, chińskich i malezyjskich, która sprawia, że lokalne jedzenie zaskakuje nawet doświadczonych podróżników. W 2025 roku nadal królują: Pad Thai – klasyka street foodu, smażony makaron z tofu, jajkiem i sosem rybnym, Tom Yum Goong – pikantna zupa z krewetkami i trawą cytrynową, Massaman curry – łagodniejsze curry z ziemniakami i orzechami, Mango sticky rice – słodki ryż z mlekiem kokosowym i świeżym mango, Satay – grillowane szaszłyki z kurczaka z orzechowym dipem, grillowane kalmary i krewetki – prosto z ulicznych straganów, durian – kontrowersyjny owoc, którego warto spróbować chociaż raz. Warto dodać, że w 2025 roku coraz więcej miejsc oferuje też opcje wegańskie i bezglutenowe. Czy Phuket to dobre miejsce dla rodzin z dziećmi? Zdecydowanie tak. Tajlandia cały czas inwestuje w infrastrukturę rodzinną, a Phuket to jeden z najlepiej rozwiniętych regionów turystycznych Azji. Dla dzieci i rodzin przygotowano: Phuket FantaSea – park rozrywki z pokazami i atrakcjami, Blue Tree Water Park – ogromny aquapark z basenami i strefą relaksu, Aquaria Phuket – oceanarium z interaktywnymi wystawami, Sanktuaria dla słoni – bez jazdy na grzbietach, za to z edukacją i obserwacją zwierząt. Hotele oferują animacje i dziecięce bufety, a niektóre – nawet opiekunki na godziny. Czy Phuket jest bezpieczne? Tajlandia uchodzi za jeden z najbezpieczniejszych krajów Azji Południowo-Wschodniej. W 2025 roku nie odnotowano większych incydentów związanych z bezpieczeństwem turystów w regionie Phuket. Warto jednak pamiętać o: zachowaniu ostrożności na drogach – ruch jest lewostronny, a kierowcy skuterów nie zawsze przestrzegają przepisów, zabezpieczeniu dokumentów – najlepiej zostawiać paszport w sejfie hotelowym, ochronie przeciwsłonecznej i odwodnieniu – klimat potrafi dać się we znaki. Ekologia i turystyka w liczbach Aż 3,8 mln turystów odwiedziło Phuket w pierwszym kwartale 2025 roku. W tym czasie dochody z turystyki osiągnęły 500 miliardów bahtów (ponad 55 mld złotych). Rośnie liczba odwiedzających z Europy, Australii i Ameryki Północnej. Ze względu na dużą liczbę turystów na wyspie produkuje się ponad 1000 ton śmieci dziennie (w szczycie sezonu turystycznego produkcja może wzrosnąć nawet do 1400 ton!). Ta ilość odpadów stanowi poważne wyzwanie dla infrastruktury wyspy, zwłaszcza że obecne możliwości ich przetwarzania są ograniczone. Z tego powodu władze wdrażają systemy recyklingu, uczą segregacji i planują budowę nowych spalarni. Co więcej, w 2025 roku rozpoczęto programy redukcji emisji CO₂ – zwłaszcza w Phuket Town. Celem jest osiągnięcie neutralności klimatycznej do 2030 roku. Źródło: National Geographic Traveler
Songkran to jedno z najważniejszych świąt w Tajlandii. Woda leje się wówczas strumieniami
Songkran jest jednym z najważniejszych świąt w buddyjskim kalendarzu. Wraz z nadejściem trzynastego dnia kwietnia, zapełniają się ulice w tajlandzkich miastach, miasteczkach i wioskach, a wielka fiesta trwa przynajmniej przez trzy dni. Przynajmniej, bo coraz częściej odchodzi się od tradycyjnego formatu tego wydarzenia. Co symbolizuje Songkran? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
Spis treści: Nowy Rok po tajlandzku Gdzie najlepiej obchodzić Songkran? Festiwal Songkran ma też ciemną stronę Na pierwszy rzut oka, Songkran może wydawać się hucznym ulicznym festiwalem, niewiele różniącym się od tych, które z różnych okazji są organizowane na całym świecie. Nic bardziej mylnego. To, co dla nas wygląda na dobrą zabawę, dla Tajlandczyków jest wielkim świętem. A że obchodzą je nie w podniosłej, a w wesołej atmosferze? Radość towarzysząca wychodzącym na ulice tłumom jest bezpośrednio związana z symboliką Songkranu. Nowy Rok po tajlandzku Słowo „songkran” pochodzi od sanskryckiego „sankrānti”, oznaczającego „przejście” lub „zmianę”. W Tajlandii nazwa ta dotyczy tradycyjnego Nowego Roku. Tradycyjnego, czyli obchodzonego zgodnie z kalendarzem buddyjskim. Zresztą nie tylko tam, bo obchody Songkranu praktykowane są również w Mjanmie, Kambodży, południowych Chinach, Malezji, Laosie i na Sri Lance. W 1940 roku władze Syjamu ustaliły dzień oficjalnych obchodów nadejścia nowego roku na 1 stycznia. Tradycja Songkranu jednak wciąż jest żywa. Święto rozpoczyna się 13 kwietnia, czyli w dniu, w którym Słońce przechodzi ze znaku Ryb do Barana. Jak w Tajlandii świętuje się Nowy Rok? Co kraj to obyczaj i w wielu zakątkach świata Nowy Rok świętuje się inaczej niż u nas. Przykładem niech będzie irańskie święto Nowruz, rozpoczynające się w dniu równonocy wiosennej i obchodzone przy tradycyjnie zastawionym stole. Także obchody Songkranu wyglądają zupełnie inaczej niż świętowanie Nowego Roku w krajach świata zachodniego. Tradycje i obyczaje Na temat tradycji towarzyszących temu świętu dużo mówi jego chińska nazwa, która dosłownie oznacza „Święto Lania Wody”. Wraz z nastaniem buddyjskiego nowego roku, woda na ulicach Tajlandii leje się strumieniami. Rytuał ten symbolizuje oczyszczenie. Pod tym względem Songkran przypomina nieco rzymskie Luperkalia, z tą różnicą, że w tym przypadku nie ma mowy o smaganiu przechodniów rzemieniami. Istotną rolę odgrywają także kolorowe proszki, którymi posypują się uczestnicy obchodów. Ta tradycja służy z kolei wygnaniu złej energii. Podczas trwania Songkranu w wielu miastach i wioskach organizowane są parady. Uczestnicy przywdziewają kolorowe stroje, przy czym warto podkreślić, że kolor wiodący zawsze zależy od dnia tygodnia, w którym odbywa się pochód. Songkran jest świętem rodzinnym. Tajlandczycy udają się wówczas do swoich rodzinnych domów, by spędzić ten czas z najbliższymi. Tradycją są wówczas wspólne modlitwy, a młodsi obmywają ręce starszym, co jest wyrazem szacunku. Z kolei starsi udzielają młodszym błogosławieństw i wręczają im symboliczne podarunki. Pierwszy dzień W buddyjskiej tradycji, 13 kwietnia nosi nazwę Wan Songkhan Lohng. Pierwszego dnia ludzie udają się do świątyń, gdzie składają ofiarę i oddają się modlitwie. To także odpowiedni czas na medytację. Drugi dzień 14 kwietnia, nazywany Wan Nao, to dzień oczyszczenia. Tradycja nakazuje wówczas posprzątać domostwo i pozbyć się niepotrzebnych starych rzeczy. Drugiego dnia wielu Tajlandczyków polewa swoje domy wodą, żeby wejść w nowy rok w całkowitej czystości. Trzeci dzień 15 kwietnia, czyli Wan Payawan, to oficjalnie ostatni dzień święta. Uczestnicy obchodów oddają się wówczas zabawie. Najpierw spotykają się w rodzinnym gronie, by zjeść razem posiłek w radosnej atmosferze. Następnie wychodzą na ulice, by polewać się wodą. Tradycja powoli traci na znaczeniu Warto wspomnieć, że w Tajlandii coraz częściej odchodzi się od trzydniowych obchodów Songkranu, co teoretycznie ma mieć wymiar praktyczny. W 2018 roku festiwal w całym kraju trwał przez tydzień, by każdy Tajlandczyk mógł bez przeszkód dotrzeć do domu. Rok później święto obchodzono od 9 do 16 kwietnia, ponieważ 13. dzień miesiąca przypadał na sobotę. W 2024 roku Songkran trwał niemal przez cały kwiecień. Czy zmiany tradycyjnym formacie święta są podyktowane wyłącznie względami praktycznymi? Trudno w to uwierzyć, tym bardziej, że w tym czasie Tajlandia notuje rekordowe zyski z turystyki. Tylko dla miejscowych? Trzeba bowiem wiedzieć, że do udziału w obchodach zapraszani są nie tylko wyznawcy buddyzmu. Nikt nie jest dyskryminowany i w zabawie może wziąć udział każdy, bez względu na narodowość czy wyznanie. Gdzie najlepiej obchodzić Songkran? Songkran to święto państwowe i jako takie jest obchodzone w całej Tajlandii. Wypada jednak wspomnieć, że w niektórych miejscach obchody mają szczególnie intensywny charakter. Najciekawsze propozycje to: Bangkok – w stolicy organizowane są największe bitwy na wodę. Zabawie towarzyszy głośna muzyka puszczana przez DJ-ów. Najwięcej turystów gromadzi się na Silom Road i Khaosan Road. Miejscowi chętniej wybierają Banglamph, gdzie obchody mają bardziej tradycyjny chjarakter; Chaing Mai – starożytne miasto w północnej części kraju daje możliwość wejścia w nowy rok w wyjątkowej scenerii. Obchody święta rokrocznie przeciągają się tam do 7 dni; Phuket – górzysta, zalesiona wyspa daje możliwość świętowania przez całą dobę. Festiwal nie kończy się tam wraz z nastaniem nocy. Zabawa przenosi się wówczas na tamtejsze plaże, gdzie odbywają się huczne imprezy. Festiwal Songkran ma też ciemną stronę Dla turystów Songran najczęściej jest okazją do wyśmienitej zabawy. Trudno się temu dziwić. Na ulicach Tajlandii panuje wówczas niesamowita atmosfera, więc nie jest specjalnie zaskakujące, że wiele osób planuje urlop właśnie pod kątem tego wydarzenia. Warto jednak pamiętać, że Songkran nie powinien być tylko czasem dobrej zabawy, ale także wzmożonej uwagi. Wypadki drogowe Okres obchodów buddyjskiego nowego roku jest czasem, w którym liczba wypadków drogowych osiąga apogeum. Osoby uczestniczące w obchodach nie oszczędzają nikogo. Wlewają wodę przez otwarte okna jadących samochodów i wylewają ją na motocyklistów. Nie brakuje też wtedy „śmiałków”, którzy prowadzą „na podwójnym gazie”. Przestępstwa dokonywane na turystach To jeszcze nie wszystko. Jako że od 13 do 15 kwietnia Tajlandia przeżywa istny najazd turystów, wzrasta aktywność przestępców. Władze robią, co mogą, by zapewnić bezpieczeństwo. Praktykowane są nawet aresztowania prewencyjne, ale nie da się zapobiec wszystkim kradzieżom czy przestępstwom z użyciem przemocy. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
„Biały Lotos” wyznacza trendy w turystyce. Liczby mówią same za siebie
Serial „Biały Lotos” to prawdziwy popkulturowy fenomen ostatnich lat. W połowie lutego premierę miał pierwszy odcinek trzeciej serii produkcji. Czy i tym razem popularność „Białego Lotosu” przełoży się na branżę turystyczną?
Spis treści: Tak „Biały Lotos” oddziałuje na turystów „Biały Lotos” w Tajlandii Gdzie kręcono „Biały Lotos”? Tajlandia jeszcze popularniejsza „Biały Lotos” dowodzi, że stare dobre intrygi kryminalne to najlepszy sposób na przyciągnięcie widzów. Do tego kilku bajecznie bogatych głównych bohaterów, malownicze krajobrazy najpiękniejszych zakątków świata i oczywiście wpadająca w ucho melodia z czołówki. Zaraz po premierze pierwszych odcinków pierwszego sezonu, jeszcze w 2021 roku, widzowie z miejsca zaczęli wyszukiwać, gdzie kręcono ich nowy ulubiony serial. Nie było tajemnicą, że „Biały Lotos” powstawał na Hawajach. Fani chcieli jednak wiedzieć jak najwięcej, aby móc odwiedzać te same miejsca, co główni bohaterowie (i wypoczywać tam). Tak „Biały Lotos” oddziałuje na turystów W przypadku pierwszego, hawajskiego, sezonu było to dość karkołomne. Hawaje są dla Europejczyków odległym i drogim kierunkiem podróży. Zdecydowanie łatwiej mieli mieszkańcy USA czy Australii. Hotel Four Seasons Resort Maui w Wailea odnotował wzrost odwiedzin strony internetowej w ujęciu rok do roku o 425%. To właśnie ten obiekt był główną scenerią dla pierwszej odsłony hitowego serialu. W drugim sezonie mogliśmy oglądać turystów wypoczywających na Sycylii. I tu również widać było, jak popularność serialu wpłynęła na wybory wczasowiczów. Władze hotelu Four Seasons San Domenico Palace w Taorminie, w którym kręcono drugi sezon, poinformowały, że gdy obiekt został ponownie otwarty po zakończeniu zdjęć, przez sześć miesięcy nie było w nim wolnych miejsc. Czas płynie, a sycylijski hotel nadal przyciąga tłumy gości z całego świata. Łączy ich to, że pragną zaznać stylu życia znanego im z ekranu. Premierowy trzeci sezon „Białego Lotosu” przenosi widzów do Tajlandii. Kraj spodziewa się podobnego wpływu na branżę turystyczną, co w przypadku poprzednich lokacji. „Biały Lotos” w Tajlandii Trzeci sezon serialu powstawał w najbardziej malowniczych lokalizacjach Tajlandii, takich jak wyspy Phuket i Koh Samui. Szczególną rolę dla scenerii odegrał luksusowy hotel Four Seasons Resort Koh Samui, położony w otoczeniu bujnej tropikalnej roślinności i krystalicznie czystych wód. Obiekt oferuje prywatne wille z basenami i widokiem na morze, przez co uchodzi za idealne miejsce dla osób ceniących sobie wypoczynek w ekskluzywnych warunkach. Jako plan zdjęciowy posłużyły również Anantara Mai Khao Phuket Villas czy Anantara Bophut Koh Samui Resort. Te luksusowe obiekty również oddają klimat tajskiego raju, łącząc nowoczesne udogodnienia z tradycyjną architekturą i kulturą regionu. Gdzie kręcono „Biały Lotos”? Kluczową rolę w wyborze lokalizacji, które potem stają się tłem dla poszczególnych sezonów, odegrał producent wykonawczy serialu Mark Kamine. Jego decyzje miały znaczący wpływ na wzrost zainteresowania turystów miejscami przedstawionymi na ekranie. Kamine wie, że wybór lokalizacji ma ogromne znaczenie nie tylko dla estetyki serialu, ale także dla lokalnych społeczności. Jego decyzje dotyczące miejsc kręcenia mają bezpośredni wpływ na lokalną gospodarkę i turystykę. W Tajlandii ekipa filmowa zawitała między innymi na wyspy Phuket i Koh Samui. Co ciekawe, tajskie wyspy wcale nie były pierwszym, a na pewno niejedynym wyborem filmowców. – Mike White [współtwórca serialu – przyp. red] wpadł na pomysł w stylu filozofii Wschodu. Szukaliśmy czegoś praktycznego i przyciągającego wzrok. Na początek w zestawieniu poza Tajlandią znalazły się też Korea, Filipiny, Japonia, Bali i Sri Lanka – zdradza Kamine cytowany przez BBC. Filmowiec uchylił również rąbka innej tajemnicy z planu zdjęciowego. – Niektóre sceny w trzecim sezonie są kręcone w jednym hotelu, ale część powstała gdzie indziej. To wspólne przestrzenie są tutaj motorem napędowym. Najważniejsze jest to, że całość wygląda pięknie – podsumowuje. Tajlandia jeszcze popularniejsza Tajlandia, podobnie jak Sycylia czy Hawaje, nie musi zabiegać o promocję wśród turystów. Zimą, kiedy warunki pogodowe najbardziej sprzyjają plażowaniu, tajskie wyspy odwiedzają miliony gości z Europy i Ameryki Północnej. Wielu z nich odwiedza właśnie Koh Samui. To druga co do wielkości wyspa Tajlandii. Turyści przyjeżdżają tam między innymi dla białych, piaszczystych plaż Chaweng i Lamai, ukrytych zatoczek i tonącego w zieleni interioru z wodospadami i plantacjami kokosów. Dla miłośników aktywnego wypoczynku dostępne są liczne centra nurkowe, umożliwiające podziwianie raf koralowych. Wyspa Koh Samui oferuje również bogate życie nocne. Po zachodzie słońca turyści przenoszą się z plaż i bungalowów do barów, klubów i restauracji serwujących zarówno lokalne, jak i międzynarodowe specjały. Tegoroczny szczyt turystycznego sezonu na wyspie trwa (luty 2025 r.) już najlepsze. Dopiero za rok będzie można ocenić, czy „Biały Lotos” ponownie zadziała na turystów odwiedzających Tajlandię jak magnes. Źródło: BBC Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Sylwester w Tajlandii? Dlaczego nie! Rozmawiamy z Darią Ładochą
Czy zimą warto lecieć do Tajlandii? Jak obchodzi się tam święta? Dokąd najlepiej polecieć na Sylwestra w Tajlandii? I jak wygląda tam pora deszczowa? W najnowszym podcaście National Geographic rozmawiamy z Darią Ładochą, dziennikarką kulinarną, autorką książek i trenerką kuchni tajskiej.
Spis treści: Pora deszczowa, czyli sto odcieni zieleni Jak wyglądają święta w Tajlandii? Dokąd najlepiej polecieć na Sylwestra w Tajlandii? Za co Daria Ładocha tak pokochała Tajlandię? Tajlandia to państwo w południowo-wschodniej Azji, położone na Półwyspie Indochińskim. Co roku ten kraj odwiedza blisko 30 mln turystów. – Najwięcej jest ich, kiedy w Europie panuje smutna jesień bądź zima, czyli od listopada do lutego. Ale pamiętajmy, że wtedy ceny są najwyższe, a do ważnych zabytków będziemy musieli stać w kolejce – zaznacza Daria Ładocha, bohaterka najnowszego podcastu National Geographic. I dodaje: – Najtaniej jest oczywiście podczas pory deszczowej, czyli podczas polskiego lata. Boimy się jednak owadów i opadów, dlatego nie wybieramy się wtedy do Tajlandii. Jedną z ciekawostek dotyczących Tajlandii jest fakt, że to właśnie w tym kraju wynaleziono znaną i uwielbianą przez turystów zupę tom yum. Pora deszczowa, czyli sto odcieni zieleni Jak zatem wygląda pora mokra w Tajlandii? Czy rzeczywiście możemy spodziewać się ścian deszczu? Ładocha kręci głową: – Pada co jakiś czas i wcale nie codziennie. Ale ten deszcz ciepły, tropikalny i wspaniały! Widać wtedy dookoła sto odcieni zieleni. Jest pięknie. A ceny w restauracjach i hotelach są znacznie niższe niż podczas high season. Mamy też większy wybór miejsc i w restauracjach, i hotelach, i w salonach masażu, bo te nie są zajęte. Jak wyglądają święta w Tajlandii? Autorka bloga mamalyga.org opowiada, że na święta do Tajlandii zjeżdża cały świat, który ma być zadowolony i najedzony. – Przylatują całe rodziny, by rozdawać sobie prezenty, by zobaczyć świętego Mikołaja. I mimo tego, że religią wiodącą w Tajlandii jest buddyzm, to nagle widzimy dookoła choinki oraz pana z brodą i czerwoną czapką. W tym okresie w hotelach serwowane są dania od typowo tajskich, czyli od pad thai, po pizzę – śmieje się prezenterka. Dokąd najlepiej polecieć na Sylwestra w Tajlandii? Na bardziej wyciszoną zabawę Ładocha poleca Chiang Mai w północnej Tajlandii, nad rzeką Ping. To drugie co do wielkości miasto w Tajlandii. – Jeśli chcemy się zabawiać, to polećmy na największą wyspę kraju, czyli Phuket na Morzu Andamańskim przy zachodnim wybrzeżu Półwyspu Malajskiego. A jeśli chcemy poczuć się jak w azjatyckim Nowym Jorku, to oczywiście idealny będzie Bangkok. To tylko jeden z powodów, dla których warto odwiedzić Bangkok. Ale jeśli wybieramy beztroskie lenistwo na rajskiej małej plaży, to udajmy się na wyspę Ko Lanta lub Ko Tao – będącą częścią Archipelagu Chumphon na zachodnim brzegu Zatoki Tajlandzkiej. Tu są dobre warunki dla surferów, panuje też luźna atmosfera. Za co Daria Ładocha tak pokochała Tajlandię? Autorka książek kulinarnych, m.in. „Thaibook” z 107 prostymi tajskimi przepisami opowiada: – Całe dzieciństwo siedziałam na kuchennym blacie i z babcią lepiłyśmy pierogi, smażyłyśmy naleśniki i kotlety oraz paliłyśmy kapustę do gołąbków. Mój pierwszy wyjazd do Tajlandii w 2003 r. miał być czystą turystyczną wyprawą. A poleciła mi ten kraj pani dermatolog, która chciała odwrócić moją uwagę podczas wykonywania bolesnego zabiegu. Pamiętam, jak podczas tej wyprawy zjadłam na ulicy zielone curry z bakłażanem i dostałam jak obuchem w głowę od smaków, które poczułam w tej potrawie. Przepadłam i ta miłość trwa do dziś. Cała rozmowa do wysłuchania w playerze na górze strony. Odcinki naszych wideopodcastów są również dostępne na kanałach National Geographic Polska na YouTube i na Spotify. Źródło: National Geographic Traveler Nasza ekspertka Agnieszka Michalak Dziennikarka i redaktorka „National Geographic Traveler" oraz magazynu pokładowego LOT-u „Kaleidoscope". W podróż zawsze zabiera książkę i buty do biegania – bo lubi poznawać nowe miejsca joggingując.
Wielki serialowy hit „Biały Lotos” powraca z 3. sezonem. Widzowie wyruszą w daleką podróż
„Biały Lotos” po ogromnym sukcesie dwóch pierwszych sezonów powraca na platformie MAX z nową odsłoną. Twórca serialu – Mike White – zabierze nas ponownie w podróż pełną tajemnic, luksusu i satyry. A kierunkiem tej wyprawy jest Azja.
Spis treści: Obsada i fabuła 3. sezonu „Białego Lotosu” Gdzie rozegra się akcja 3. sezonu „Białego Lotosu”? Kiedy premiera 3. sezon „Białego Lotosu”? Połączenie dramatu, komedii, kryminału i czarnego humoru, osadzone w scenerii luksusowych kurortów, uczyniło „Biały Lotos” prawdziwym hitem. Serial zadebiutował na platformie MAX w 2021 roku i od tego czasu zdobył aż 15 nagród Emmy, w tym dla najlepszego serialu, oraz dwa Złote Globy – za najlepszą produkcję i dla Jennifer Coolidge jako najlepszej aktorki drugoplanowej. Obsada i fabuła 3. sezonu „Białego Lotosu” „Biały Lotos” to serialowa antologia, gdzie każdy sezon stanowi odrębną, unikalną narrację. Za reżyserię ponownie odpowiada Mike White – twórca znany m.in. z takich produkcji jak „Proza życia”, „Pitch Perfect” czy „Gru i Minionki”. Jak sam podkreśla, trzeci sezon ma być najbardziej rozbudowany i ambitny ze wszystkich dotychczasowych odsłon flagowej produkcji platformy MAX. Fabuła tej społecznej satyry, rozłożonej na 8 odcinków, skupi się na wydarzeniach z życia gości oraz pracowników ekskluzywnego kurortu na przestrzeni tygodnia. Tematem przewodnim będzie spojrzenie na wschodnią religię i duchowość. Kilka tygodni temu w sieci pojawił się teaser kolejnej odsłony serialu. Krótkie wideo udostępnione na platformach społecznościowych potwierdziło, że do obsady dołączyła jedna z największych gwiazd K-Pop – Lisa, członkini zespołu Blackpink. Informacja ta wywołała ogromne poruszenie i zachwyt zarówno wśród fanów produkcji, jak i samej artystki. W trzecim sezonie „Białego Lotosu” pojawią się zupełnie nowe nazwiska. W obsadzie znajdą się m.in.: Jason Isaacs („Harry Potter”), Leslie Bibb („Iron Man”), Walton Goggins („Nienawistna ósemka”), Carrie Coon („Fargo”), Parker Posey („Krzyk 3”), Michelle Monaghan („Detektyw”) oraz Scott Glenn („Daredevil”). Gdzie rozegra się akcja 3. sezonu „Białego Lotosu”? Każdy sezon „Białego Lotosu” wyróżnia się nowym miejscem akcji oraz zachwycającą scenerią. Po rajskich wyspach Maui na Hawajach i pełnej słońca Sycylii twórcy przenoszą nas tym razem do egzotycznej Azji. W marcu magazyn „Variety” spekulował, że nowym kierunkiem będzie Tajlandia. Poprzednie sezony kręcono w luksusowych obiektach należących do sieci Four Seasons, która posiada aż cztery hotele w tym wakacyjnym raju. Trop okazał się słuszny – zdjęcia do nowej odsłony serialu rozpoczęły się na początku 2022 roku, a ekipa filmowa pracowała w tak malowniczych lokalizacjach jak Koh Samui, Phuket oraz Bangkok – jednych z najpopularniejszych tajskich destynacji. Przypomnijmy, że w 2023 roku Tajlandię odwiedziło blisko 29 milionów zagranicznych turystów, a prognozy na ten rok są jeszcze lepsze. Szacuje się, że liczba podróżnych wzrośnie do 35 milionów, co plasuje ten kraj w czołówce najchętniej odwiedzanych miejsc na świecie. Dodatkowo stolica Tajlandii – Bangkok – zajmuje drugie miejsce w Azji pod względem popularności, ustępując jedynie Tokio. Kiedy premiera 3. sezon „Białego Lotosu”? „Biały Lotos” to jeden z najbardziej wyczekiwanych seriali nadchodzącego roku. Intrygująca fabuła i plejada gwiazd sprawiają, że trzecia odsłona już teraz budzi ogromne emocje. HBO ogłosiło, że premiera pierwszego odcinka odbędzie się 17 lutego 2025 roku, a całość będzie dostępna na platformie MAX. Co spotka naszych bohaterów tym razem? Przekonamy się już niebawem! Oficjalny zwiastun znajdziecie poniżej. Źródła: MAX, National Geographic Polska
Koh Tao to raj na Ziemi czy wakacyjne piekło? Egzotyczna wyspa jest owiana złą sławą
Koh Tao to bez wątpienia jeden z najpiękniejszych wakacyjnych kurortów w Tajlandii. Rajska wyspa „wyrastająca” na powierzchni Zatoki Tajlandzkiej przyciąga niesamowitymi widokami i fantastycznymi plażami, które są obietnicą wspaniałego wypoczynku, nawet pomimo złej sławy, która jakiś czas temu przylgnęła do tego miejsca. Gdzie znajduje się Koh Tao? Dlaczego tajlandzki kurort jest określany jako „wyspa śmierci”? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
Spis treści: Gdzie znajduje się Koh Tao? Charakterystyka wyspy Jak się dostać na Koh Tao? Zła sława Koh Tao Koh Tao jawi się jako tropikalny raj. Nic dziwnego. Niewielka wyspa u wschodniego wybrzeża Tajlandii ma wszelkie atrybuty idealnego wakacyjnego kurortu. Wspaniała pogoda, zapierające dech w piersiach widoki, malownicze plaże, lazurowa woda – niczego tam nie brakuje. Należy jednak wspomnieć, że to miejsce ma też ciemniejszą stronę. Nie bez powodu do Koh Tao przylgnął przydomek „wyspa śmierci”. Gdzie znajduje się Koh Tao? Charakterystyka wyspy Koh Tao to niewielka wyspa w archipelagu Chumphon, zlokalizowana na zachodnim brzegu Zatoki Tajlandzkiej, w odległości około 60 kilometrów od większej Ko Samui i mniejszej Pangan. Skrawek lądu o powierzchni 21 kilometrów kwadratowych administracyjnie jest tambonem dystryktu Ko Pha-ngan w prowincji Surat Thani. Populacja Koh Tao to ok. 10 tys. mieszkańców. Część z nich stanowią przyjezdni, którzy postanowili osiedlić się tam na stałe. Trudno się temu dziwić. Niewielka wyspa jest jednym z najpiękniejszych miejsc wakacyjnych w Tajlandii. Niewielki skrawek lądu zachwyca nie tylko dobrze rozwiniętą infrastrukturą, ale także bujną roślinnością, białymi plażami, przejrzystą wodą i idealnymi warunkami do nurkowania. W tym kontekście nie jest specjalnie zaskakujące, że rdzeniem gospodarki wyspy jest turystyka. Jak się dostać na Koh Tao? Coraz tańsze bilety lotnicze do Tajlandii (najatrakcyjniejsze cenowo loty można znaleźć przy pomocy usługi Google Flights) zachęcają do eksplorowania tego niezwykłego kraju. To sprawia, że wiele tamtejszych kurortów „pęka w szwach” od ruchu turystycznego. Przy nich Koh Tao wydaje się być miejscem niemal kameralnym. Jak dostać się na rajską wyspę? Na Koh Tao regularnie kursują promy. Najtańszą opcją (zwłaszcza w przypadku biletów łączonych, uprawniających do przelotu lub przejazdu pociągiem/autobusem i samej wyprawy na wyspę) jest rejs z portu Chumphon lub Don Sak obok Surat Thani. W pierwszym przypadku rejs zajmie ok. 2 godz. Podróż z portu Don Sak jest nieco krótsza. Istnieje też możliwość odbycia lotu na Koh Samui, skąd też kursują promy na Koh Tao. Jest to jednak kosztowniejsza opcja. Co zobaczyć na Koh Tao? Koh Tao nie jest najodpowiedniejszym miejscem dla osób, którym wakacyjny wypoczynek kojarzy się ze zwiedzaniem lokalnych atrakcji i zabytków. Jak u siebie poczują się tam natomiast wszyscy, którzy nastawiają się na beztroskie plażowanie w rajskiej scenerii i aktywne spędzanie czasu. Na Koh Tao największymi atrakcjami są właśnie plaże i fantastyczne punkty widokowe, z których rozpościera się niesamowita panorama wyspy i Zatoki Tajlandzkiej. Punkty widokowe Wspaniałe punkty widokowe są rozlokowane na całym obszarze wyspy. Można znaleźć je zarówno na obrzeżach Koh Tao, jak i w głębi lądu. Niektóre są darmowe, ale gdzieniegdzie pobierane są opłaty za wstęp. Najciekawsze z nich to: Grand Father Rock Lagoon – to niewielka platforma z widokiem na pobliską wyspę Koh Nang Yuan; Top Point – to najwyżej położony punkt widokowy w północnej części wyspy. Żeby dostać się na platformę, trzeba pokonać drabinę i asekurować się linami, ale widoki wynagradzają cały trud. Z Top Point rozpościera się fantastyczna panorama zachodniej części wyspy, Koh Nang Yuan i Sairee Beach; Sun Suwan 360 View – to punkt widokowy zlokalizowany obok klimatycznego baru. Rozpościera się stamtąd wspaniały widok na dwie plaże: Chalok Bay i Shark Bay. To tylko kilka przykładów miejsc na Koh Tao, gdzie można podziwiać wspaniałą panoramę i uchwycić obiektywem niesamowity kadr. Przejdźmy jednak do atrakcji, które stanowią kwintesencję tropikalnego raju, czyli do plaż. Sairee Beach Sairee Beach to główna plaża na wyspie. Jest zlokalizowana na zachodnim brzegu (w pobliżu głównego portu). Mierzy niemal 2 km długości. Na miejscu znajduje się wszystko, czego turyści potrzebują do szczęścia: bary, restauracje, wypożyczalnie sprzętu wodnego i szkoły nurkowania. Z reguły jest najtłumniej obleganym piaszczystym skrawkiem lądu na Koh Tao. Haad Thien Beah Znacznie bardziej kameralnym miejscem jest Haad Thien Beah, znana też jako Shark Bay. Tę drugą nazwę zawdzięcza obecności żarłaczy rafowych czarnopłetwych, jednak należy podkreślić, że ze względu na wzrost średniej temperatury wody, w ostatnich latach jest ich tam coraz mniej. Jansom Bay Wizyta na tej plaży przypomina wycieczkę do miasta duchów. Dlaczego? Ponieważ żeby tam dotrzeć, najpierw trzeba przejść przez ogromny opuszczony resort. Prawdziwa gratka dla miłośników urbeksu. Dociera tam niewiele osób, więc to doskonałe miejsce dla wszystkich, którzy lubią wypoczywać w odosobnieniu. Zła sława Koh Tao Koh Tao przez długie lata była nazywana „wyspą żółwi”, ze względu na charakterystyczną linię brzegową i żyjące tam dwa gatunki tych gadów. Od pewnego czasu nosi jednak inny, znacznie bardziej złowieszczy przydomek. Rajski kurort jest nazywany „wyspą śmierci”. To przez zagadkowe zgony, które miały tam miejsce. W 2014 roku w pobliżu jednego z resortów odnaleziono ciało 25-letniego turysty z Wielkiej Brytanii. Rok później w apartamencie odnaleziono zwłoki turysty z Francji. Mężczyzna miał związane ręce i został powieszony. Policja uznała, że było to samobójstwo. Wyjątkowo tragiczny był rok 2017. W styczniu 26-letni Brytyjczyk utonął w basenie. Miesiąc później 24-letnia turystka utopiła się u wybrzeży wyspy. W kwietniu odnaleziono powieszone na drzewie ciało 24-letniej Belgijki. Rodzina kobiety poddała w wątpliwość tezę policji, według której ich bliska miała popełnić samobójstwo. Rok później w hotelowym basenie zostały odnalezione zwłoki brytyjskiego turysty. Mężczyzna miał zginąć w wyniku nieszczęśliwego wypadku. W 2021 roku w podobnych okolicznościach zginęło dwóch biznesmenów z Indii. Wcześniej, bo w 2019 roku, 19-latka została zgwałcona na jednej z tamtejszych plaż. W większości tych spraw zastanawiająca jest bierność lokalnej policji. Bliscy nieszczęśników, którzy stracili życia na wyspie, wskazują na elementarne zaniedbania w śledztwie. To samo dotyczy przypadku zgwałconej 19-latki. Podobno na posterunku nie chciano przyjąć zgłoszenia od ofiary. Nieoficjalnie mówi się, że na Koh Tao działa rodzinna mafia, wykorzystująca przyjezdnych, jednak nie wiadomo, czy te pogłoski są prawdziwe. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Khao Sok to jeden z najpiękniejszych parków narodowych na świecie. Porasta go wyjątkowa dżungla
Khao Sok to bez wątpienia jedna z największych naturalnych atrakcji Tajlandii. Szmaragdowa woda, soczysta zieleń lasu i niesamowita rzeźba terenu najeżona wapiennymi skałami tworzą niesamowitą atmosferę tego miejsca. Wystarczy dodać do tego wspaniałe okazy flory i fauny, by wyobrazić sobie prawdziwy tropikalny raj. Gdzie znajduje się Park Narodowy Khao Sok? Kiedy powstał? Jakie zwierzęta i rośliny można tam zobaczyć? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
W tym artykule: Informacje o Parku narodowym Khao Sok Historia Parku Narodowego Khao Sok Przyroda w Khao Sok Fauna Khao Sok Flora Khao Sok Jezioro Cheow Lan Pogoda w Khao Sok Wiecznie zielony las deszczowy, który porasta Park Narodowy Khao Sok, jest starszy i bardziej zróżnicowany niż las deszczowy Amazonii. Ten niezwykły obszar powstał w trakcie tej samej zmiany tektonicznej, podczas której wypiętrzyły się Himalaje. Lasy porastały te tereny już 160 milionów lat temu, a ich pozostałości zachowały się do dziś. Informacje o Parku narodowym Khao Sok Khao Sok znajduje się w prowincji Surat Thani, w południowo-zachodniej Tajlandii. Malowniczy obszar rozciąga się na Półwyspie Malajskim, między Morzem Andamańskim a Morzem Południowochińskim. Kiedy powstał Park Narodowy Khao Sok? Las deszczowy, który porasta teren parku, jest zaliczany do najstarszych takich obszarów na świecie. Decyzja o utworzeniu parku narodowego zapadła jednak niedawno. Oficjalne otwarcie Khao Sok nastąpiło 22 grudnia 1980 roku. Jaką powierzchnię ma Khao Sok? Nie jest tak okazały jak choćby Park Narodowy Yosemite, ale i tak pod tym względem góruje nad każdym tego typu obszarem w Polsce. Powierzchnia Khao Sok wynosi 739 km kw. Tajlandia dla aktywnych. 15 rzeczy, które warto zrobić w w czasie podróży Co robić w Tajlandii? Czego warto spróbować? Jedno jest pewne: szkoda czasu na leżenie! W Tajlandii stawiamy na aktywny wypoczynek, bo ta wiecznie zielona kraina zachęca do działania: na ląd... Dla porównania, Biebrzański Park Narodowy, czyli największy PN w naszym kraju, mierzy 592,23 km kw. Z kolei Babiogórski Park Narodowy, zaliczany do małych PN, mierzy zaledwie 33,92 km kw. Historia Parku Narodowego Khao Sok Pierwsze wzmianki na temat tego obszaru pochodzą z czasów panowania króla Ramy II. Kiedy Birmańczycy przypuścili atak na miasta na południowo-zachodnim wybrzeżu, mieszkańcy uciekli do dżungli, by tam szukać schronienia. Rozeszła się wówczas wieść, że obszar ten jest bogaty w roślinność i zwierzęta, a wzdłuż licznych rzek rozciągają się połacie żyznych gruntów. Panujący tam klimat miał sprzyjać uprawie, toteż niebawem do dziewiczego lasu deszczowego zaczęła napływać ludność. W 1944 roku w regionie rozpętała się śmiertelna epidemia. Zginęło wielu ludzi, a ci, którzy przeżyli, opuścili swoje osady. Ludzka tragedia okazała się zbawieniem dla lasu. Wioski w jednej chwili opustoszały, a dziewicze tereny przestały być eksploatowane, aż do 1961 roku. Wtedy wybudowano drogę 401, łączącą Phun Pin i Takaupę. Rozpoczął się kolejny napływ osadników. Wraz z nimi pojawił się przemysł drzewny i wydobywczy, jednak już w latach 70. w Khao Sok powstała twierdza komunistycznych grup powstańczych. Partyzanci trzymali na dystans nie tylko armię, ale także drwali, górników i myśliwych. Okupacja tego obszaru trwała kilka lat, ale dzięki temu ocalałe dziewicze obszary zostały zachowane w stanie naturalnym. 22 grudnia 1980 roku w Khao Sok utworzono park narodowy. Przyroda w Khao Sok Bioróżnorodność jest największym bogactwem tego niezwykłego miejsca. Na terenie parku występuje 48 gatunków ssaków, 311 gatunków ptaków. Licznie reprezentowane są też gady i płazy, a gatunków reprezentujących królestwo bezkręgowców nie sposób policzyć. Niezwykle bogata jest też szata roślinna. Na hektar przypada tam ok. 200 gatunków roślin. Fauna Khao Sok W Khao Sok można spotkać najróżniejsze gatunki zwierząt, z których wiele zagrożonych jest wyginięciem. Ssaki w Khao Sok Ssaki stanowią niezwykle istotne ogniwo ekosystemu deszczowego lasu. W parku występują wszystkie ich grupy od gryzoni, aż po drapieżniki. Gatunki mięsożerne są reprezentowane m.in. przez niedźwiedzia malajskiego, tygrysa azjatyckiego, lamparta plamistego i panterę mglistą. Największym roślinożercą w parku jest majestatyczny słoń indyjski. Ogromne wrażenie robi też gaur indyjski. Najbardziej charakterystycznym przedstawicielem parzystokopytnych jest kanczyl. Naczelne są reprezentowane przez makaka, gibona i langura. Gady i płazy w Khao Sok Park Narodowy Khao Sok jest domem dla wielu gatunków żab, ropuch, jaszczurek i węży, wśród których nie brakuje nie tylko potężnych dusicieli, ale i gatunków jadowitych. Najciekawsze występujące w parku gady i płazy to między innymi: waran paskowany, pyton siatkowy, kobra królewska, kobra indyjska, boiga mangrowa, rzekotka drzewna. Ptaki w Khao Sok Ptaki stanowią ogromną grupę mieszkańców Parku Narodowego Khao Sok. Najmniejsze osobniki są wielkości występujących u nas wróbli, a największe osiągają ponad 150 cm rozpiętości skrzydeł. Wśród najciekawszych pierzastych mieszkańców parku warto wymienić gatunki takie jak: ketupa płowa, dzioborożec fałdodzioby, dzioborożec długoczuby, rybołów, wężojad czubaty, czapla nadobna. Bezkręgowce w Khao Sok W lesie deszczowym niemal wszędzie można spotkać owady, pajęczaki i innych przedstawicieli królestwa bezkręgowców. Występują tam liczne gatunki pająków (których ciekawym przedstawicielem jest choćby Haplopelma minax), skorpionów, mrówek, cykad, motyli i ciem, w tym pawica atlas, uznawana za jedną z największych na świecie. Flora Khao Sok Wiecznie zielony las Khao Sok zachwyca bogactwem gatunków drzew, krzewów i kwiatów. Podczas gdy w przeciętnym lesie Europy na hektarze występuje ok. 10 gatunków drzew, w parku ich liczba przekracza 200! Wystarczy wspomnieć, że rośnie tam bukietnica Arnolda, czyli jeden z największych kwiatów świata, osiągający ok. 100 cm średnicy. Innym niezwykłym przedstawicielem tamtejszej flory jest mięsożerny dzbanecznik. Roślina wabi drobne zwierzęta nektarem i jaskrawym kolorem dzbanków, po czym chwyta je liśćmi pułapkowymi i trawi. W lesie występują też liczne gatunki figowców, bambusów, palmy kokosowe, liany, bananowce. Jezioro Cheow Lan O ile rośliny i zwierzęta są największą atrakcją każdego parku narodowego, to warto wspomnieć, że w Khao Sok nie brakuje też niesamowitych miejsc, których widok dosłownie zapiera dech w piersiach. Jednym z najpiękniejszych i zarazem najbardziej charakterystycznych jest malownicze Jezioro Cheow Lan. Szmaragdowa woda, z której wyrastają białe skały prezentuje się niesamowicie na tle soczystej zieleni lasu. Trzeba jednak podkreślić, że to niesamowite miejsce nie jest dziełem natury. Jezioro o powierzchni 185 kilometrów kwadratowych powstało przy okazji budowy zapory Rajjaprabha. W latach 80. XX wieku południowa część Tajlandii stała się turystycznym centrum kraju. Wraz ze wzrostem liczby turystów rozwijała się infrastruktura, a to pociągnęło za sobą wzrost zapotrzebowania na energię. Dostarczyć miała ją elektrownia wodna. Budowa zapory rozpoczęła się w 1982 roku. W 1987 roku dolina została zalana. Kontrowersje związane z jeziorem Już samo wysiedlenie pięciu wiosek, które teraz spoczywają na dnie jeziora, może wydawać się kontrowersyjnym posunięciem. Nie można jednak przemilczeć faktu, że utworzenie sztucznego jeziora okazało się prawdziwą katastrofą dla środowiska naturalnego. Liczne zwierzęta były zmuszone opuścić swoje siedliska. Wiele z nich zostało uwięzionych na tworzących się wysepkach. Władze podjęły próbę ich ratowania, ale zginęło więcej okazów niż zdołano ocalić. Pogoda w Khao Sok Park Narodowy Khao Sok charakteryzuje się zmienną i kapryśną pogodą, która potrafi zaskoczyć. Jednak zdaniem wielu nie ma złego czasu na wizytę w tym malowniczym miejscu i trudno nie zgodzić się z tą opinią. Top 10 miejsc, które trzeba zobaczyć w Tajlandii Na naszej liście znalazły się zarówno turystyczne „must-see” oraz niepopularne i zaskakujące propozycje. Pora sucha Od listopada do do lutego trwa pora sucha. W tych miesiącach temperatury zamykają się w przedziale od 22 do 30 stopni Celsjusza, a powietrze nie jest zbyt wilgotne. To dobry czas na obserwacje zwierząt, bowiem większość gatunków gromadzi się wówczas przy wodopojach. Pora gorąca W marcu zaczyna się pora gorąca, która trwa do maja. Temperatura wzrasta wówczas do ok. 35 stopni Celsjusza. Większa jest też wilgotność powietrza. To czas, kiedy wiele gatunków roślin zaczyna bujnie rozkwitać. Pora deszczowa W czerwcu zaczyna się pora deszczowa i trwa aż do października. Deszcze są częste, gwałtowne i intensywne, ale krótkotrwałe. Zazwyczaj pada przez 60–120 minut. Niedostatki w pogodzie park wynagradza soczystą zielenią. W trakcie trwania pory deszczowej las młodnieje, a rzeki i jeziora po brzegi wypełniają się wodą. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Tutaj kolory oszałamiają, a zapachy i smaki uzależniają. Wyspa Phi Phi jest turystycznym hitem
Miałam się włóczyć z plecakiem po Tajlandii. Ale niemal całe wakacje spędziłam na wyspie Phi Phi Don. Już po chwili pobytu na niej wiedziałam, że to miejsce to prawdziwy turystyczny hit.
W tym artykule: Wszystko, wszędzie, naraz Duchy dobre i złe Nie ma to jak w raju Mniej znaczy więcej Oswajanie dżungli Lewituję, woda unosi mnie i buja. Otula ciepłem, czuję jej słoność, siłę fali, która co jakiś czas wyrzuca mnie na brzeg, przez co włosy mam pełne piachu. Bawię się tak od kilku godzin. Na tej miękkiej złotej plaży i w turkusowej wodzie jestem praktycznie sama. W końcówce maja i na początku czerwca na wyspie Phi Phi Don nie ma zbyt wielu turystów. Tutaj sezon zaczyna się dopiero w listopadzie i trwa do kwietnia. W ośrodku, w którym się zatrzymałam, Phi Phi Relax Beach, goście pojawiają się na krótko, zazwyczaj na weekend, i znikają. Początkowo miałam tu zostać tylko parę dni, by zregenerować siły po długiej, prawie 20-godzinnej nocnej podróży i intensywnym czasie spędzonym w Bangkoku. Mieście oszałamiającym kolorami, zapachami i smakami, wibrującym kakofonią dźwięków, oferującym mnóstwo wrażeń i atrakcji, ale niepozwalającym odpocząć. A potem chciałam ruszyć dalej, ku przygodzie. Jednak za każdym razem, kiedy zbliżała się kolejna data rozstania z tym miejscem, robiło mi się dziwnie smutno. I tak przedłużyłam pobyt tutaj do prawie dwóch tygodni. Jak to się stało, że zrezygnowałam z ambitnych planów poznania innych części Tajlandii, by spędzić całe wakacje na jednej malutkiej wyspie? 2023 rok? Nie, tutaj jest 2566. Odkryj zaskakujące ciekawostki o Tajlandii Ciekawostki o Tajlandii – kraju w południowo-wschodniej Azji, który jeszcze kilka dekad temu nazywał się zupełnie inaczej. Dzisiaj jest jednym z najchętniej odwiedzanych państw w tej czę.. Wszystko, wszędzie, naraz Prom, którym wypłynęłam z przystani Rassada na Phuket, po dwóch godzinach przybija do mola Tonsai na wyspie Phi Phi Don. To największa i jedyna zamieszkana na stałe wyspa archipelagu Phi Phi. Zejście na ląd poprzedza uiszczenie 20 bahtów opłaty klimatycznej. Rozglądam się za tabliczką z nazwą mojego hotelu, ktoś miał tu czekać, żeby przetransferować mnie do niego łodzią. To jedyny środek transportu na archipelagu. Wodne taksówki, czyli długie drewniane łodzie z charakterystycznymi kolorowymi wstążkami i girlandami kwiatów ozdabiającymi ich dzioby, to symbol tego miejsca. Dziesiątkami kołyszą się jedna obok drugiej przy plaży w oczekiwaniu na pasażerów. Odnajduję swoją i z obsługującym ją chłopakiem na migi ustalam, kiedy odpływamy. Mam ponad godzinę wolnego czasu, dlatego postanawiam zwiedzić wioskę Tonsai. Wyspa Phi Phi Don ma kształt klepsydry, a Tonsai, stolica archipelagu, jego rozrywkowe centrum, leży w jej najwęższym i najbardziej płaskim miejscu. Otoczona dwoma zatokami ma szerokie i długie plaże, przy których toczy się życie. Mieszka tu 3 tys. osób, zaś w sezonie przybywa kilkaset razy więcej turystów. Wypoczywają oni w eleganckich hotelach, na plażach lub podczas wycieczek na pozostałe pięć wysp archipelagu. Sama miejscowość ciągnie się na długości ponad kilometra i przypomina targowisko. Gwarne, kolorowe, tłoczne i załadowane po sufit wszelkimi dobrami. Wciągające w labirynt uliczek, kuszące zapachami, obietnicami upiększenia ciała, relaksu i rozrywki. Obwieszone reklamami wszystkiego, co można sprzedać, budki, domki i stragany oferują owoce, warzywa, ubrania, biżuterię, okulary przeciwsłoneczne, stroje kąpielowe, ręczniki. Można tu też kupić skręta z marihuany, która w Tajlandii jest legalna i powszechnie dostępna w najprzeróżniejszych opcjach. Duchy dobre i złe Do wyboru mamy dziesiątki barów i restauracji serwujących najpyszniejsze tajskie dania. Nie mogę się powstrzymać i oczywiście zamawiam pad thaia na wynos, a do tego litrową mrożoną kawę. Uzależniłam się od niej już w Bangkoku. Jest robiona z kawy rozpuszczalnej z melasą, mlekiem skondensowanym i dużą ilością lodu. Piję ją na zmianę z jeszcze chyba pyszniejszym sokiem z mango, na które właśnie trwa sezon. Mijam otoczone straganami gigantyczne baniany. Te niesamowite długowieczne drzewa rzucają cień nawet do 100 m wokół siebie, co skutecznie chroni zarówno przed tutejszym słońcem, jak i deszczem. Udekorowane kolorowymi wstążkami, różnymi figurkami są miejscem kultu. Podobnie jak domki dla duchów, czyli sala phra pum. Te z kolei, niczym kamień węgielny, znajdują się przy każdej budowli bez względu na jej rozmiary i przeznaczenie. Przypominają nasze kapliczki, udekorowane są kwiatami, figurkami zwierząt, lampkami. Codziennie mieszkającym w nim złym i dobrym duchom, żeby zapewnić sobie ich przychylność, składane są dary w postaci ryżu, kawałków kurczaka, napojów, owoców czy innych produktów. Przechodzę obok salonów masażu z powystawianymi na zewnątrz leżakami czekającymi na klientów. To obok street foodu najbardziej rzucające się w oczy dziedzictwo Tajlandii, a zabiegi kosztują trzy razy mniej niż u nas. Można tu też zrobić tatuaż, pomalować dłonie i stopy henną, wydłużyć rzęsy i paznokcie. Ale też nauczyć się nurkować w jednej z licznych szkół, wymienić pieniądze i zorganizować wycieczkę. Mając tyle opcji do wyboru i krążąc między uliczkami, nawet nie wiem, w którym momencie przeszłam na drugą stronę wyspy. Na tutejszej plaży Dalum panuje leniwa atmo­sfera popołudniowej sjesty, a ja uświadamiam sobie, że właśnie skończył mi się czas. Biegiem wracam do łodzi, gdzie czekają już na mnie inni goście. Odpływamy. Nie ma to jak w raju Podzielona na dwie części wąskim przesmykiem Phi Phi Don wynurza się z Morza Andamańskiego na wysokość ponad 150 m. Jej krajobraz urozmaicają liczne wzgórza obrośnięte tropikalną dżunglą. W najwęższym i najbardziej płaskim miejscu, czyli tam, gdzie leży wioska Tonsai, wyspa ma zaledwie 300 m szerokości. Płynąc od strony morza, widać, jak bardzo urozmaicona jest jej linia brzegowa. Mijamy kolejne, coraz ładniejsze zatoczki z jeszcze urokliwszymi kameralnymi plażami, nad którymi kołyszą się palmy, a na leżakach odpoczywają pojedyncze osoby. Zbocza spadające stromymi klifami do wody, wreszcie amfiteatralnie ułożone ośrodki. Ich bungalowy mają tarasy skierowane w stronę morza. I to właśnie z powodu takiego balkonu wybrałam swój resort, do którego docieram po blisko 20 minutach rejsu. Przytulony do niewielkiej plaży Pak Nam we wschodniej części wyspy składa się z drewnianych domków krytych strzechą. Zbudowane są one na zakotwionych w zboczu drewnianych platformach i otoczone tropikalnym ogrodem. Ośrodek jest całkowicie odizolowany od innych. Od frontu, jego plaża kończy się z obu stron skalnymi ścianami, a z tyłu odcina go zielony mur dżungli. Z całą pewnością nie będzie łatwo wydostać się z tego raju. Mniej znaczy więcej Dzień zaczynam bardzo wcześnie. Budzą mnie wschód słońca i odgłosy milionów stworzeń, które żyją sobie wokół. Schodząc do restauracji, niemal potykam się o żaby. Te urocze płazy wyłażą na chodnik, jakby chciały się ze mną przywitać. Mój bungalow znajduje się prawie na samym końcu ośrodka, co wymaga pokonywania dziesiątków schodów. Jednak warto się męczyć dla spektakularnego widoku z mojego tarasu. Zupa ryżowa z krewetkami to moje ulubione śniadanie. Na obiad, mimo dużego wyboru, niemal zawsze zamawiam panang curry, zaś kolacja to obowiązkowo pad thai lub smażony ryż z dodatkami. A do tego kawa. Lubię zabrać ją na plażę, położyć się na leżaku lub piasku i tak spędzić kolejne godziny. Chyba że najdzie mnie ochota na masaż w uroczym domku zatopionym w zieleni. Po trzech dniach spędzonych tutaj miałam płynąć dalej, na wyspę Lanta, jednak zadałam sobie pytanie, ale po co? I natychmiast pojawiła się odpowiedź. Czy znajdę piękniejszą, bardziej piaszczystą i miękką plażę, czystszą i bardziej turkusową wodę, milszą obsługę albo pyszniejsze jedzenie? Być może, jednak ja już to miałam tutaj. Nie chciałam też tracić czasu na poszukiwanie kolejnych hoteli, ogarnianie transportu, wyszukiwanie nowych atrakcji. Kiedy brakuje mi wrażeń, płynę do wioski Tonsai, żeby uciec stamtąd już następną łodzią. Właśnie z nadmiaru wrażeń, które nagle nie są mi do niczego potrzebne, a wręcz drażnią. Od głośnej muzyki, tłumów ludzi i miliona opcji, jak zabić czas. Raz wykupuję półdniową wycieczkę na Ko Phi Phi Lee, drugą pod względem wielkości wyspę archipelagu. To ona rozsławiła to miejsce, ściągając tu tysiące turystów. A wszystko przez kultowy film „Niebiańska plaża” z Leonardo DiCaprio, który nakręcono właśnie w jej plenerach. W 2022 r. rajska Maya Beach została otwarta po czterech latach całkowitego zamknięcia. Ten okres był niezbędny do zregenerowania się i odrodzenia tamtejszego ekosystemu po dosłownym zadeptaniu przez turystów. Obecnie wprowadzono na niej dzienny limit osób, które mogą tam przebywać, i zabroniono kąpieli. Otoczona klifami Maya Beach owszem, jest piękna, jednak atrakcyjnych plaż jest tu bez liku. Na przykład moja. Wystarczy, że morze w trakcie odpływu cofnie się o kilkanaście metrów, by w nieprawdopodobny sposób ją poszerzyć. Przy okazji odsłaniając fragmenty raf koralowych. Uwielbiam w blasku księżyca podglądać żyjące na niej stworzenia, które wychodzą z różnych zakamarków. Oswajanie dżungli Od czasu do czasu odwiedzam też swoją dżunglę i powoli ją oswajam. Wąska ścieżka biegnie przez zarośla, które tną, drapią i kłują, kiedy wspinam się nią pod górę. Tropikalna roślinność jest zjawiskowa, jednak ma swoją mroczną stronę. Uzbrojona w kolce, haki, o liściach niczym papier ścierny nie uprzyjemnia wycieczki. Dodatkowo otaczają mnie chmary owadów, które atakują, jakby chciały wypić ze mnie całą krew. Raz opędzając się przed nimi, zboczyłam ze ścieżki i spotkałam bandę makaków. Na mój widok małpy wcale nie zamierzały uciec. Szły w moją stronę, zapewne licząc na poczęstunek. Żyje ich na wyspie kilkaset i są tutejszą atrakcją. Mają nawet swoje plaże: Monkey Beach w południowo-zachodniej części zatoki Tonsai i Monkey Bay niedaleko wejścia do zatoki Loh Dalum. Zwykle spacer kończę w hipisowskim Bob Barze na szczycie wzgórza, popijając lemoniadę i zachwycając się widokiem na drugą część Ko Phi Phi Don. Żałuję, że nie mogę zostać tu na podobno niezapomniany zachód słońca. Muszę wrócić do siebie przed zmrokiem. Na szczęście z mojego tarasu można podziwiać równie wspaniały spektakl, a potem miliony gwiazd. Nasz ekspert Agnieszka Franus Agnieszka Franus – zastępczyni redaktora naczelnego magazynów National Geographic, National Geographic Traveler, redaktor naczelna Kaleidoscope. Z wykształcenia geolog. Jej pasje to historia, fotografia i podróże. Najlepiej wypoczywa wędrując po górach, a w wolnych chwilach lubi gotować dla przyjaciół.
Od 8 lat turyści mają tu zakaz wstępu. Wkrótce rajska wyspa może otworzyć się ponownie
Bajkowe widoki, białe, piaszczyste plaże oraz idylliczne położenie niewielkiej wyspy Koh Tachai szybko zapewniło jej ogromną popularność wśród turystów. Do tego stopnia, że w 2016 roku tajskie władze – ze względu na ogromne tłumy – zdecydowały o jej zamknięciu. Wkrótce jednak może się to zmienić.
W tym artykule: Rajska wyspa nie poradziła sobie z tłumem turystów Władze rozważają ponowne otwarcie Koh Tachai Nadmierna turystyka stała się prawdziwą plagą Tajska wyspa Koh Tachai bardzo szybko rozkochała w sobie turystów. Coraz więcej osób zaczęło wówczas zwracać uwagę na rajskie, piaszczyste plaże i zapierające dech w piersi widoki. Pojawiały się tam tłumy. W październiku 2016 roku tamtejsze władze zdały sobie jednak sprawę z tego, że obszar ten nie jest w stanie udźwignąć masowej turystyki. Wyspa została zamknięta. Jednak, według ostatnich doniesień, wkrótce może ponownie otworzyć się na przyjezdnych. Rajska wyspa nie poradziła sobie z tłumem turystów – Ze względu na swoje piękno wyspa Koh Tachai zapewniła sobie ogromną popularność nie tylko wśród turystów z Tajlandii, ale i tych, którzy przybyli zza granicy. Doprowadziło to jednak do ogromnego tłoku oraz degradacji zasobów naturalnych i delikatnego środowiska – mówił wówczas Tunya Netithammakul, przedstawiciel władz odpowiedzialny za parki narodowe w rozmowie z dziennikiem „The Guardian". Leżąca na południowym zachodzie kraju wyspa jest częścią parku narodowego Similan. Zakątek z białymi, piaszczystymi plażami i pięknymi rafami koralowymi bardzo szybko stał się celem jednodniowych wycieczek. Przyjeżdżały tu tłumy zarówno z Tajlandii, jak i zza granicy. Eksperci cytowani przez lokalne media już wtedy grzmieli, że wyspa jest w stanie pomieścić maksymalnie 70 osób. Zdarzało się jednak, że przebywało tam nawet ponad tysiąc podróżnych. Bardzo szybko zaczęto więc zauważać ogromne straty i nieodwracalne zniszczenia walorów przyrodniczych. – Musimy ją zamknąć, by umożliwić odbudowę środowiska, zarówno na wyspie jak i w morzu, zanim szkód tych nie będzie dało się naprawić – apelował wówczas Tunya Netithammakul. Władze rozważają ponowne otwarcie Koh Tachai Po ośmiu latach od zamknięcia wyspy pojawiła się szansa na jej ponowne otwarcie. Dyrektor Parku Narodowego Wysp Similian Dome Chansuwan oraz gubernator prowincji Phang Nga na początku kwietnia odwiedzili rajski zakątek, by ocenić jego stan pod kątem możliwości ponownego otwarcia dla turystów. Ze wstępnych doniesień urzędników wynika, że Koh Tachai wkrótce może ponownie wpuścić odwiedzających. Są jednak pewne warunki. Przede wszystkim nie można powielić poprzednich błędów. Aby uniknąć ekologicznej klęski i całkowitej degradacji cennego środowiska, powinien zostać sporządzony szczegółowy plan zagospodarowania. Istotne, by liczba turystów, którzy pojawiają się na tamtejszych plażach, była ściśle kontrolowana. Jak pamiętamy, we wcześniejszych latach niejednokrotnie przekraczała ona bowiem określony limit. I to nawet kilkukrotnie. Ponadto pilnowany będzie również obszar, po którym mogą się oni poruszać. Na ten moment dokładna data udostępnienia wyspy dla odwiedzających nie jest jeszcze znana. Maya Bay – Niebiańska plaża w Tajlandii znowu otwarta „Natura jest w stanie sama się uzdrowić, jeśli tylko jej na to pozwolimy". Na Maya Bay, jedną z najsłynniejszych plaż na świecie, wrócili turyści. Czeka tam jednak na nich wiele obostrz... Nadmierna turystyka stała się prawdziwą plagą Wyspa Koh Tachai to tylko jeden z wielu przykładów miejsc, które przestają sobie radzić z nadmiernym napływem turystów. Problem ten dotyczy wielu popularnych miast – na przykład Florencji, Rzymu, Wenecji czy Barcelony – i jest znacznie poważniejszy, niż mogłoby się wydawać. – Nadmierna koncentracja ruchu turystycznego (overtourism) prowadzi do zatłoczenia atrakcyjnych miejsc oraz przereklamowania i agresywnej komercjalizacji, co obniża poziom estetycznych doznań turystów i skutkuje degradacją naturalnych i kulturowych zasobów – pisze dr hab. Zygmunt Kruczek, autor kilkunastu podręczników z zakresu geografii i turystyki w jednej ze swoich publikacji. Faktem jest jednak, że cierpią nie tylko turyści, którzy godzinami czekają w niekończących się kolejkach do słynnych atrakcji. Efektem nadmiernej turystyki jest także wzrost cen usług i nieruchomości. W ostatnim czasie problem ten jest szczególnie widoczny na Ibizie. Coraz więcej mieszkańców wyspy, ze względu na horrendalnie wysokie ceny wynajmu mieszkań, zmuszonych jest do życia w samochodach i namiotach. Źródła: UMCS, Guardian.com, Wprost.pl Nasz ekspert Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
Kuchnia tajska robi furorę na świecie. W czym tkwi jej sekret?
Kuchnia tajska to niezwykły balans smaków, a także wyjątkowe podejście do jedzenia spożywanego zawsze z atencją. Nic więc dziwnego, że przygotowywane przez Tajów potrawy uważane są za najsmaczniejsze na ziemi.
W tym artykule: Kulinarna podróż po Tajlandii Co jeść w Tajlandii? Jedzenie w Tajlandii Choć do Tajlandii wybrałam się do profesjonalnej szkoły gotowania, najlepszym nauczycielem miejscowego jedzenia okazał się kierowca pierwszego busa, do którego wsiadłam. Kiedy – spóźniony parę godzin (choć, co należy pamiętać, Tajowie nie uznają takiego terminu jak „spóźnienie”) – podjechał w końcu na dworcowe stanowisko, odetchnęłam z ulgą. Kulinarna podróż po Tajlandii Pojawiła się szansa, że na Ko Lantę dotrę jednak przed zmrokiem. Nie było mi to dane. Po dwóch godzinach jazdy bus zatrzymał się w jednej z mijanych wiosek. Kierowca zniknął w obejściu niewielkiego kolorowego domku. Zdezorientowana rozejrzałam się w poszukiwaniu reakcji innych pasażerów: spokojnie grali w gierki na swoich telefonach. Tymczasem w oknie ukrytym za liśćmi bananowca zapaliło się światło, oświetlając malowniczą scenę. Przy stole siedział kierowca, a jakaś kolorowo ubrana kobieta – prawdopodobnie żona lub krewna – serwowała mu w przerwie w podróży kolację. Na stole pojawił się obowiązkowy w Tajlandii ryż, a do niego żółte curry i kawałki ryby. Potrawa tonęła w zielonych liściach mięty i kolendry, kierowca szybko operował widelcem i łyżką. Kiedy nasycił głód, podróż można było kontynuować. Oczywiście z drobnymi postojami przy stacjach benzynowych i wjazdach na prom – przy których na podróżnych czekają sklepiki, minibary i wózki z jedzeniem. Te wózki to jedynie namiastka tego, czego doświadczyć można w światowej stolicy street foodu – Bangkoku, ale i tak robią wrażenie. Oferują nie tylko pad thaia – najpopularniejszą wśród turystów tajską potrawę. Czyli ryżowy makaron smażony z kiełkami, jajkiem i mięsem lub tofu, przyprawiony sosem rybnym i pastą z tamaryndowca. Kupicie tu za grosze również świeży sok z marakui, chińskie bułeczki z pary i strugane słodkie owoce, zamówicie grillowane mięsa, warzywa i ryby. Kierowca busa postanowił jednak, że na drugą kolację zje coś prawie… francuskiego. Potrawę w pół drogi między omletem a naleśnikiem, smażoną w parę sekund na rozgrzanych okrągłych płytach jak do crêpes. Choć nadzieniem może tu być praktycznie wszystko, najpopularniejszy jest posiekany na plastry banan wymieszany z jajkiem. Wykończenie omletu czasem stanowią mleczko kokosowe i cukier, czasem nutella, najczęściej jednak ukochane przez Tajów skondensowane mleko. Ten magiczny składnik jest też podstawą rozmaitych napojów powstających na genialnej tajskiej kawie. Aromatycznej – prawie czekoladowej, niezwykle tłustej i gęstej. Przyrządza się ją albo w specjalnych aluminiowych garnuszkach, albo – wcześniej przestudzoną – wlewa do mocnego plastikowego worka-śniadaniówki wypełnionego kruszonym lodem. Taką porcję, z wetkniętą do niej rurką, zabiera się ze sobą na podróż do pracy. A do podobnych reklamówek na ulicznych straganach pakuje się niemal wszystko: strużyny bambusa, kawałki długo pieczonej, ciągnącej się wieprzowiny, marynowane jajka i rozmaitej grubości makarony. Zalewane sosem i zasypywane ogromną ilością pachnących tajskich ziół macerują się w drodze. Tutaj zjesz być może najlepiej na świecie. Lot z Polski trwa niewiele ponad 2 godziny Stambuł to miasto nie tylko imponującej historii i zabytków. Największa metropolia Turcji kusi także bogactwem smaków. Nie brakuje opinii, że to właśnie tutaj można znaleźć najlepsze je... Co jeść w Tajlandii? Na Ko Lantę docieram późno w nocy. To jedna z tych większych wysp, która – nawet jeśli utrzymuje się z wizyt podróżników – nie jest ekstremalnie turystyczna. Nie znajdziecie tu ani tłumu singli z Phi Phi, ani pijanych imprezowiczów z Phuket. Jest za to wszystko inne: starzy i współcześni hipisi, hipnotyczne imprezy w krzaczorach z okazji pełni czy zaćmienia, wysportowani nurkowie, popylający na skuterkach leciwi niemieccy wczasowicze. Na Ko Lancie jest przepiękny rezerwat mangrowy oraz miejsca, gdzie nadal nie spotkacie żywej duszy. Są i drewniane konstrukcje na plaży, które umożliwiają masaż z widokiem na fale. A do tego Lanta, jak w skrócie nazywa się tu z czułością wyspę, ma jedną z najlepszych szkół gotowania w tym kraju. Ba, powiedziałabym, że na świecie. Nazywa się Time For Lime. Ja do szkoły mam tylko parę minut drogi, więc organizatorzy lekcji wysyłają po mnie tęczowego, upstrzonego neonowymi lampkami tuk-tuka. Ale niektórzy na zajęcia zaczynające się tu codziennie o 16 podróżują przez cały dzień. Często promami, łódkami i busami. Ściągamy klapki przed wejściem. Po tajskich domostwach, ale też sklepach czy restauracjach chodzi się boso. I okazuje się, że są tu też i tacy, którzy, aby nie opuścić żadnych zajęć, po prostu zamieszkali w domkach na terenie szkoły. Słynne „coffee shopy" już nie tylko w Amsterdamie. Popularne bary z marihuaną pojawiają się w Tajlandii W kraju, w którym jeszcze do niedawna za posiadanie nawet najmniejszej ilości narkotyków można było trafić na wiele lat do więzienia, zaczynają pojawiać się „coffee shopy", w których ... Budynek szkoły zaskakuje: nowoczesna w kształcie, ogromna szopa z polerowanego betonu przypomina najciekawsze koncepty skandynawskich designerów. Jej założycielka i projektantka Junie Kovacs – urodzona w Kalifornii córka Norweżki i Węgra – studiowała wzornictwo w Norwegii. – Ale pewnego dnia skosztowałam kombinacji tajskich smaków i mnie wzięło… Żaden tam minimalistyczny design nie był w stanie mi tego wybić z głowy – śmieje się siwowłosa kobieta w nieokreślonym wieku. – Zaczęłam się dowiadywać, o co chodzi w tym wyjątkowym połączeniu smaków. Miłość do tego jedzenia sprawiła, że nie tylko wydałam książkę o tajskim gotowaniu, ale też znalazłam na Ko Lancie skrawek ziemi i założyłam tu Time For Lime. Sama już nie uczy. Ma nową pasję: poświęciła się fundacji chroniącej prawa zwierząt, której dochody zapewnia szkoła. Zajęcia prowadzi u niej trójka tajskich instruktorów ze świetnym angielskim oraz obłędnym poczuciem humoru. Trafiam na Kima, któremu swobody bycia mógłby pozazdrościć niejeden amerykański komik. Zanim jednak dostaniemy się w jego ręce, przełamujemy pierwsze lody. Drinkami na bazie mleka kokosowego i miejscowym piwem Singha w szkolnym barze, z którego możemy podziwiać zachodzące nad plażą Klong Dao słońce. Tajlandia w szczycie sezonu turystycznego. Kto może odwiedzić Krainę Uśmiechu? Tajlandia kusi rajskimi plażami i nie tylko. Polska zima to najlepszy czas, żeby odwiedzić słynne na całym świecie kurorty. O czym należy pamiętać przed podróżą? Jedzenie w Tajlandii Kim rozdaje uczniom błyszczące liście dzikiego pieprzu. Każdy ma je wypełnić mieszanką przypraw, które konserwatywnych kulinarnie Amerykanów przyprawiają o zawrót głowy. – Naprawdę tyle wszystkiego? Zwłaszcza tego chili? – pyta absolutnie przerażona Sally z Teksasu. – Syp, syp i się nie zastanawiaj! Kuchnia tajska dostarcza najciekawszych doznań na świecie! – komenderuje Kim. – A teraz zwinięty liść wędruje do buzi! – rozkazuje. Nos atakują nieznane aromaty, w ustach wybucha mieszanka podstawowych tajskich smaków występujących w każdej kanonicznej potrawie i określanych po angielsku jako „3 S z dodatkowym S”. To sour – kwaśny, sweet – słodki, oraz salty – słony. Dodatkowe S może, ale nie musi występować – to spicy, czyli ostry, zazwyczaj płynący z solidnej porcji niewielkich papryczek chili. Każdy z tajskich kucharzy będzie się starał zrównoważyć trzy podstawowe smaki. – Bez uchwycenia, czym jest ta mieszanka, dodawanie chili nie ma sensu. Zabije ono potrawę, nie wydobywając genialnego smaku składników – twierdzi Kim. Balansu nauczymy się na jednym z najprostszych, najgenialniejszych i najsmaczniejszych dań, jakie można zjeść w całej Tajlandii. To sałatka z pociętej na warzywne spaghetti zielonej papai, wymieszanej z zieloną fasolką i pomidorami, posypanej orzechami. Sednem jest sos: mieszanka wszechobecnego soku z limonki z czosnkiem, sosem rybnym i suszonymi krewetkami (jedno i drugie daje aromat, ale także i słoność) oraz cukrem palmowym. Przygotowanie tego sosu to nasz egzamin. Z zaaferowanymi minami ślęczymy więc wszyscy nad kamiennymi moździerzami, kosztując co chwila. Obok mnie męczą się dwie ekstremalnie różne rodziny, które przyjechały do Time For Lime zintegrować się nad jedzeniem. Tak to sobie wymyślili Amerykanin Tom i Brytyjka Clarissa, którzy mają się niedługo pobrać. Ich rodzeństwo, babcie, dziadkowie, rozwiedzeni rodzice z nowymi partnerami mają za zadanie gotować razem. Familie się mieszają, akcenty zacierają, wszyscy zgodnie dolewają sobie sosu, ocierają pot lejący się po plecach. I po raz setny próbują, czy udało im się osiągnąć pożądany balans. W końcu konkurs na najlepszy sos wygrywam ja – Brytyjczycy wznoszą toast piwem, Amerykanie burbonem. Zmęczeni zgodnie zasiadamy do wspólnej kolacji. Jemy przyrządzone przez siebie sałatki, a do tego na stole niespodziewanie ląduje idealne zwieńczenie: ryż, curry i ryba. Bardzo podobne do tych, które podejrzałam na stole kierowcy busa. Tekst ukazał się na łamach magazynu „National Geographic Traveler Extra – 30 miejsc w Tajlandii i Wietnamie” (nr 04(09)/2021).
2023 rok? Nie, tutaj jest 2566. Odkryj zaskakujące ciekawostki o Tajlandii
Ciekawostki o Tajlandii – kraju w południowo-wschodniej Azji, który jeszcze kilka dekad temu nazywał się zupełnie inaczej. Dzisiaj jest jednym z najchętniej odwiedzanych państw w tej części świata i z rok na rok staje się coraz bardziej atrakcyjny dla turystów z całego globu, w tym także Polski.
W tym artykule: Z czego znana jest Tajlandia? Ciekawostki o Tajlandii Tajlandia kryje wiele niespodzianek. Chcąc poznać tamtejszą kulturę, nie wystarczy wylegiwać się na jednej z pięknych plaż. Przekonamy się też, że jeden wyjazd to zdecydowanie za mało, aby poznać tę zaskakującą kulturę. Czy podróżujesz na własną rękę, czy będzie to zorganizowany objazd – warto! Poniżej prezentujemy wybrane fakty i ciekawostki o Tajlandii. Z czego znana jest Tajlandia? Ciekawostki o Tajlandii, a więc o państwie, które do 1949 roku nosiło nazwę Syjam. Królestwo Tajlandii położone jest w południowo-wschodniej części Azji i graniczy z czterema krajami: Laosem, Kambodżą, Malezją i Mjanmą (dawniej Birma). Pod względem powierzchni (514 tys. km kw.) zajmuje 15. miejsce na kontynencie i 13. pozycję, gdy uwzględnimy liczbę ludności, która oscyluje w granicach 70 mln. Głową państwa jest król. Monarcha i jego rodzina cieszą się niezwykłym szacunkiem poddanych. Na nikogo z rodziny królewskiej nie wolno powiedzieć oficjalnie nic obraźliwego. Na karę więzienia mogą zostać skazani zarówno Tajowie, jak i cudzoziemcy. Wizerunek króla obecny jest na każdym kroku. Choć Tajowie są ubogim narodem, król Tajlandii należy do najbogatszych ludzi na świecie. Obecnie zamieszkuje on w swojej nowej rezydencji, a poprzednia – Wielki Pałac Królewski, została udostępniona dla zwiedzających. [QUIZ] Czy wiesz, które państwa zmieniły swoje nazwy? Niektóre mogą cię zaskoczyć Stolica Tajlandii – Bangkok – według szacunków ma już piętnaście milionów mieszkańców. Tajowie mówią o nim Krung Thep, co znaczy dosłownie: Miasto Aniołów. To skrócona wersja bardzo długiej i oficjalnej nazwy (liczącej 62 sylaby). Trafiła ona do księgi Rekordów Guinnessa jako najdłuższa nazwa miejscowości na świecie. Choć nie jest to łatwe, tajlandzcy uczniowie uczą się tej nazwy na pamięć. Bangkok jest też najbardziej zakorkowanym miastem świata. Nigdy nie można przewidzieć, ile będzie się jechało w konkretne miejsce. W ramach ciekawostki dodajmy, że najdłuższy korek na Ziemi powstał w 2014 roku w Brazylii, a dokładniej São Paulo – liczył aż 344 km długości. Tajlandia słynie z produkcji wysokiej jakości jedwabiu uzyskiwanego z larw motyli. Do prawdziwego wzrostu popularności tej tkaniny przyczynił się projektant Jim Thompson, który ulepszył produkcję materiału, wprowadzając chemiczne barwniki. Próbki jedwabiu przywiezione przez niego do Nowego Jorku, zostały wykorzystane do tworzenia brodwayowskich kostiumów. Zauważył je magazyn „Vogue”, co w krótkim czasie zaowocowało rozpowszechnieniem tajskiego jedwabiu na cały świat. Ciekawostki o Korei Północnej. Zaskakujące fakty na temat najbardziej zamkniętego państwa świata Korea Północna fascynuje, a jednocześnie przeraża. Reżim Kimów całkowicie podporządkował sobie życie obywateli, tworząc państwo kompletnie odizolowane od reszty świata, gdzie słowo €.. Ciekawostki o Tajlandii Na każdym kroku zobaczymy tu buddyjskie świątynie – od skromniejszych po naprawdę okazałe. Tajowie wierzą w Buddę, który występuje pod kilkoma postaciami. W zależności od dnia tygodnia, w którym się Taj urodzi, opiekuje się nim konkretny Budda. Tajowie wierzą w duchy i w to, że towarzyszą im one praktycznie na każdym kroku. Muszą się starać o ich przychylność, więc przygotowują dla nich posiłki i obdarowują je kwiatami. Aby chroniły domostwo, pali się im kadzidełka, zostawia wianuszki oraz owoce na specjalnych tackach. Najczęściej stawia się tam także małe, szklane butelki z gazowanymi napojami, w których obowiązkowo musi stać słomka. Jeśli danej osobie zdarza się niepowodzenie, tłumaczone jest to np. tym, że potrawa duchowi nie smakowała. W kraju Tajów jest właśnie 2566 rok, choć używa się już dwóch kalendarzy: gregoriańskiego oraz buddyjskiego. Ten drugi zaczyna liczyć lata od śmierci Buddy (rok 543 przed Chrystusem). Według kalendarza buddyjskiego Nowy Rok obchodzi się w kwietniu. Chcąc jednak ułatwić kontakty ze światem, od 1941 r. w Tajlandii obowiązuje już ogólnoświatowy kalendarz. Profesjonalny masaż tajski jest dość bolesny. Nazywany jest jogą dla leniwych. Masażystka rozciąga nasze części ciała w sposób zadziwiający nas samych. Na ulicach miast turystów nie namawia się jednak do typowych tajskich masaży. Najczęściej proponuje się masowanie stóp i nóg, a masaże ciała to zazwyczaj masaże relaksacyjne. Salony oferujące tego typu usługi znajdują się przy głównych ulicach, często obok siebie, a masowanym przyglądają się przechodzący pod oknami piesi. Red Bull to napój znany na całym świecie. Jednak nie wszyscy wiedzą, że jego kolebką jest Tajlandia. Oryginalna nazwa – Krating Daeng – oznacza czerwonego bizona. Prawdziwy Red Bull nie zawiera bąbelków. Napój pojawił się w sklepach na całym świecie po tym, jak jego wynalazca Chaleo Yoovidhya nawiązał współpracę z austriackim przedsiębiorcą Dietrichem Mateschitzem. Razem stworzyli firmę Red Bull, w której tajski wynalazca napoju miał większość udziałów. Do dziś można kupić pierwowzór napoju, ale nie każdy ma odwagę go wypić. To właśnie tutaj, w Tajlandii, nakręcono „Niebiańską plażę” z Leonardo Di Caprio w roli głównej oraz jedną z części „Kac Vegas”. Kulturę i tradycję historyczną Syjamu przybliża natomiast film „Anna i król”, choć Tajowie podchodzą do niego bardzo sceptycznie. Tajska kuchnia uchodzi za jedną z najzdrowszych na świecie. Jest to najczęściej połączenie warzyw, mięsa lub owoców morza i ostrych przypraw. Można tu też spróbować smażonych na głębokim oleju larw jedwabnika, karaluchów, szarańczy, pająków, skorpionów, a także grillowanych szczurów. Pełne białka smakołyki są podawane zwłaszcza na północy Tajlandii, gdzie jest ich szczególnie dużo ze względu na uprawy ryżu. Dodatkowo jedzenie jest tanie i z reguły bezpieczne, nawet to oferowane na ulicznych straganach czy targach wodnych. Głównymi smakami kuchni tajskiej są dania odpowiednio słone (powszechnie stosowany sos sojowy), kwaśne (z limonką), ostre (z chilli) i słodkie (z mleczkiem kokosowym). Źródło: materiały prasowe
Słynne „coffee shopy" już nie tylko w Amsterdamie. Popularne bary z marihuaną pojawiają się w Tajlandii
W kraju, w którym jeszcze do niedawna za posiadanie nawet najmniejszej ilości narkotyków można było trafić na wiele lat do więzienia, zaczynają pojawiać się „coffee shopy", w których można legalnie kupić marihuanę. Czy liberalizacja prawa narkotykowego przyciągnie do Tajlandii jeszcze więcej turystów?
W tym artykule: Zielona rewolucja w Azji Południowo-Wschodniej Pierwsze „coffee shopy” w Tajlandii Tajlandia planuje odbudować przemysł turystyczny Jeszcze kilka lat temu w Tajlandii, tak jak w większości azjatyckich krajów, za posiadanie nawet niewielkiej ilości marihuany, można było usłyszeć wyrok 15 lat więzienia. W 2018 roku rząd ogłosił stopniowe łagodzenie prawa narkotykowego i zapowiedziano wprowadzenie możliwości używania substancji w konkretnych przypadkach m.in. medycznych. Od tamtego czasu mówi się o wielkiej, zielonej rewolucji w Azji Południowo-Wschodniej. Zielona rewolucja w Azji Południowo-Wschodniej Dwa lata później w Bangkoku powstaje pierwsza konopna klinika, w której istnieje możliwość nomen omen – ziołolecznictwa. Placówka jest nadzorowana przez Ministerstwo Zdrowia Publicznego Tajlandii. To sytuacja precedensowa ponieważ Tajlandia staje się pierwszym krajem Azji Południowo-Wschodniej, w którym medyczna marihuana została oficjalnie zalegalizowana. Tajlandia informacje ogólne, historia. Tajlandia dawniej i dziś To piękny i zasobny kraj, który ma trudną historię. Tajlandia dawniej była areną krwawych konfliktów. Dziś wygląda to inaczej. Opisujemy, jakim krajem jest Tajlandia. Informacje na ten tem... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e8da1afb70ff8827eb71c9c2e643fdb121684a87-3d75f8e.jpeg" width="938" height="645" alt="Tajlandia informacje ogólne, historia. Tajlandia dawniej i dziś (Fot. Chaiwat Subprasom/SOPA Images/LightRocket via Getty Images)" title="Tajlandia informacje ogólne, historia. Tajlandia dawniej i dziś (Fot. Chaiwat Subprasom/SOPA Images/LightRocket via Getty Images)" /> Na początku 2022 roku rząd Tajlandii ogłasza kolejną rewolucję, która 9 czerwca staje się faktem. Kraj uznaje, że marihuana nie jest narkotykiem i usuwa ją z listy substancji odurzających. Kolejny raz to Tajlandia jest pionierem liberalizacji prawa konopnego. Od teraz każdy obywatel państwa może uprawiać konopie indyjską w swoim domu. Jest jednak jedno ale – uprawa musi być zgłoszona w oficjalnym rejestrze i można hodować ją wyłącznie na potrzeby medyczne. Dodatkowo marihuana, a raczej jej skład chemiczny podlega pewnym ograniczeniom. W jej składzie nie może znaleźć się więcej niż 0,2% THC, czyli tetrahydrokannabinolu, który jest główną substancją psychoaktywną konopii. Pierwsze „coffee shopy” w Tajlandii W lipcu w Bangkoku otwarto pierwszy w kraju „cannabis cafe”. Już od pierwszych dni cieszył się niezwykłą popularnością wśród turystów, tak samo, jak „coffee shopy” w Amsterdamie, z których przecież w większości korzystają przyjezdni i podróżujący do Holandii. O to właśnie chodzi władzom kraju, żeby odbudować turystykę Tajlandii, która odgrywa ważną rolę jej gospodarki. Przemysł turystyczny stanowi 20% PKB. W ostatnim roku przed pandemią koronawirusa, czyli w 2019 roku, kraj ten odwiedziło ok. 40 mln turystów. W 2021 roku zagranicznych turystów było niespełna 430 tysięcy. W połowie 2022 roku widać już wzrost. Tajlandię do tej pory odwiedziło prawie 2 mln osób. Tajlandia planuje odbudować przemysł turystyczny To wciąż jednak kropla w morzu w porównaniu z latami „przed pandemią”. Oznacza to wielomiliardowe straty w gospodarce. Straty, które trudno będzie w szybki sposób odrobić. Dlatego właśnie kraj potrzebuje bodźców, które raz jeszcze sprawią, że Tajlandia stanie się numerem 1. dla podróżników. Popularność kawiarni z marihuaną jest tak duża, że jej właściciel Ongard Panyachatiraksa planuje otworzyć kolejne. Władze jednak przypominają, że legalna jest jedynie medyczna marihuana i obawiają się, że może dojść do sytuacji, w której rynek konopii indyjskiej wyjdzie spod kontroli, a przynajmniej tej oficjalnej. Przedsiębiorcy, którzy myślą o podobnych knajpach powinni jednak poczekać z hurraoptymizmem. Obecnie trwają pracę komisji parlamentu Tajlandii nad kolejną ustawą regulującą zażywanie marihuany. To oznacza, że we wrześniu może się okazać, że tajskie „coffee shopy” pozostaną tym, czym są one na całym świecie. Kawiarniami, w których prędzej wypijemy espresso, niż zapalimy bucha. A do prawdziwych „coffee shopów” znów trzeba będzie lecieć do Amsterdamu… Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Most na rzece Kwai. Jak dotrzeć do najsłynniejszego mostu w Azji
Most na rzece Kwai to jeden z najsłynniejszych mostów w historii kina. Każdego roku odwiedzają go tysiące turystów. Warto się tam wybrać, podczas wakacji w Azji Południowo-Wschodniej.
W tym artykule: Most na rzece Kwai – historia autentyczna Most na rzece Kwai – Jak dotrzeć Mosta na rzece Kwai – Zwiedzanie Most na rzece Kwai – Na bogato Tajlandia to jeden z najbardziej zróżnicowanych krajów w Azji. Tropikalne południe przyciąga niebiańskimi plażami, na północy na turystów czekają dzikie górzyste regiony. Podczas wizyty w Bangkoku, stolicy Tajlandii, warto wybrać się w podróż na zachód, by zobaczyć słynny most na rzece Kwai. Most na rzece Kwai – historia autentyczna Kiedy w 1957 roku na ekran kin wszedł film wojenny „Most na rzece Kwai" w reżyserii Davida Leana, od wydarzeń, do których nawiązuje fabuła, minęło zaledwie 15 lat. Film był adaptacją powieści francuskiego pisarza Pierre'a Boulle'a, który był naocznym świadkiem tragedii II wojny światowej w Azji Południowo-Wschodniej. Najdłuższy szklany most świata w Wietnamie został wpisany do Księgi Rekordów Guinessa. Ile wynosi jego długość? Most Bach Long, czyli nowy najdłuższy szklany most świata ma ponad 630 m długości. Położony jest w górskim regionie w prowincji Son La, w północno-zachodnim Wietnamie, ok. 120 km od Hanoi. Kanwa dramatu jest nie tylko autentyczna, ale w swej realności nawet tragiczniejsza, niż to przedstawili autorzy filmu. W połowie 1943 roku japońskie konwoje morskie płynące do Birmy (przedsionka do planowanego opanowania Indii) ponoszą coraz większe straty. Japończycy byli już wówczas nękani przez lotnictwo i okręty podwodne aliantów. W kwaterze głównej cesarskiej armii zapada więc decyzja przebicia alternatywnego – bardziej bezpiecznego – szlaku kolejowego z Tajlandii do granicy birmańskiej. Do budowy kolei ściągnięto przeszło 60 tys. alianckich jeńców wziętych do niewoli podczas walk w Azji na na Pacyfiku. Byli to głównie Brytyjczycy, ale także Holendrzy, Australijczycy, Amerykanie oraz ponad ćwierć miliona robotników azjatyckich różnych narodowości. Jednocześnie pracowały dwie brygady. Jedna po birmańskiej stronie, a druga w Tajlandii. Bezlitośnie poganiani jeńcy przedzierali się przez malaryczną, zalewaną ciągłymi deszczami dżunglę, w warunkach, które wyniszczały życie i zdrowie w piorunującym tempie. Kolejni ludzie padali jak muchy z morderczego wysiłku, niedożywienia i chorób, nieludzko traktowani przez Japończyków. Paradoksalnie – ginęli także z rąk swoich, w wyniku bombardowań Anglików i Amerykanów, bo Japończycy obozy jenieckie lokowali rozmyślnie obok lotnisk, składów paliwa lub amunicji i stanowisk baterii przeciwlotniczych. Nie pozwalali też oznaczać szpitali czerwonym krzyżem. Podczas jednego z alianckich nalotów we wrześniu 1944 zginęło stu jeńców, ponad 300 odniosło rany. Kiedy obie grupy robocze połączyły tor na granicznej Przełęczy Trzech Pagód, zapłaciło już za to życiem sto kilkanaście tysięcy ludzi. Na każdy z 415 kilometrów toru przypadało 280 grobów. Padł co czwarty z alianckich jeńców. Tu dygresja: Tajowie nie mogli się wprawdzie przeciwstawić okupacji Japonii, weszli jednak w taktyczny sojusz z okupantem, oskubując przy okazji pod jego osłoną terytoria swych sąsiadów. Wypowiedzieli nawet wojnę Wielkiej Brytanii i Stanom Zjednoczonym. Tuż przed nieuchronną klęską Japonii Tajlandczycy uznali jednak, że taka polityka była wbrew ich konstytucji, zgłosili chęć oddania zagrabionych ziem i w rezultacie jako pierwszy z satelitów Państw Osi – została członkiem nowo powstałej Organizacji Narodów Zjednoczonych. Most na rzece Kwai – Jak dotrzeć Wycieczkę z Bangkoku nad rzekę Kwai i z powrotem można odbyć w jeden dzień. To nieco ponad 120 kilometrów. Pociągiem jest się na miejscu w 2,5 godziny, autobusem rejsowym jeszcze szybciej, autokary turystyczne zatrzymują się po drodze na krótko w mieście Nakhon Pathom. Jest tam kolosalna – wysoka na 125 metrów – stupa (prosta budowla buddyjska) nad najstarszą w Tajlandii świątynią (IV wiek p.n.e.) i największą w tym rejonie świata. Stamtąd dojeżdża się do Kanchanaburi, stolicy prowincji o tej samej nazwie. Podczas II wojny światowej znajdowała się tam baza, przez którą przechodzili jeńcy w drodze do obozów rozrzuconych wzdłuż kolei, a także największy szpital jeniecki w tych czasach. Przez pewien okres leżało tam 8 tys. pacjentów. Kto nie przeżył, spoczął na pobliskim cmentarzu, którym opiekuje się Komisja Grobów Wojennych Wspólnoty Brytyjskiej. Z Kanchanaburi nad rzekę są jeszcze 2 kilometry. Stoi tam stosowna tablica informacyjna, a obok niej parowa lokomotywka w charakterze podfałszowanego eksponatu historycznego, bo kursowała tędy, ale już po wojnie. Mosta na rzece Kwai – Zwiedzanie Mosty na rzece Kwai było właściwie trzy. Dwa pierwsze – prowizoryczne z drewna – mniej więcej takie, jaki na filmie wznosili jeńcy pod kierunkiem pułkownika Nicholsona (w filmie gra go Alec Guinness). Z wody wystają resztki jednego z nich, na miejscu drugiego o sto metrów dalej, stoi most żelazny. Japończycy sprowadzili go w częściach z Jawy i złożyli ponownie rękami jeńców. Wszystkie trzy mosty były po kolei niszczone – bądź przez lotników amerykańskich startujących z bazy na południu Chin, bądź brytyjskich z Cejlonu. Nawiasem mówiąc, to na Cejlonie właśnie, a nie w Tajlandii, kręcony był film Davida Leana, w zupełnie innej scenerii. Po wojnie trzy zwalone do wody przęsła żelaznego mostu (latem 1945) podnieśli w ramach reparacji Japończycy. W Chinach odkryto zapadlisko z lasem na dnie. Na głębokości kilkuset metrów mogą żyć nieznane nauce zwierzęta Zapadlisko nie musi być „piekielne”. Lej krasowy na południu Chin zamiast przerażenia, wzbudza zachwyty. Kilka kilometrów od mostu jest wioska Chung Kai, dokąd chętni mogą dopłynąć łodzią. Jest tam zbudowany przez jeńców kościółek i cmentarz, na którym pochowano 1700 Anglików i Holendrów. – Gdy wróciwszy stamtąd, orzeźwiałem się jogurtem w nadrzecznej gospodzie, wśród turystów snujących się ospale po placyku na przyczółku mostu, powstało nagle poruszenie – opowiada dziennikarz Jerzy Chocilowski. Powodem zamętu był pociąg, który wychynął się zza wzgórz po drugiej stronie rzeki i gwiżdżąc wjechał wolno na most. Przez moment powiało autentyzmem – mogło się zdawać, że czas się cofnął i z Birmy wraca towarowy pociąg japoński, ale iluzja zaraz uległa odczarowaniu. Było to zaledwie kilka pasażerskich wagoników kursujących na krótkiej lokalnej linii. Przez okna wyglądały uśmiechnięte, kolorowo ubrane dziewczęta, a Japończycy owszem, byli: skakali wokół jak pasikoniki, terkocąc kamerami i pstrykając spustami migawek Canonów i Asahi Pentaxów. Zarówno pisarz Pierre Boulle, jak i reżyser David Lean na gruncie faktów skonstruowali fabułę, która miała być oskarżeniem okrucieństwa i absurdów wojny. Można jednak odnieść wrażenie, że z biegiem lat most na rzece Kwai traci tę symbolikę. Jest w coraz mniejszym stopniu ponurym pomnikiem czasu pogardy, a w coraz większym ciekawostką historyczną poddaną władzy komercji. Warto się zamyślić nad zachwianiem tej proporcji. Film dał się również zapamiętać ze słynnej już melodii. Wesołe gwizdanie jeńców na zawsze zapisało się w historii kina. Most na rzece Kwai – Na bogato Okolice rzeki Kwai upodobali sobie zamożni turyści, którzy egzotyczne wakacje z historią w tle łączą z aktywnościami na polach golfowych. Na szczęście Tajlandia może być również dostępna w wersji ekonomicznej. Warto polować na promocje połączeń lotniczych. Noclegi, jedzenie i transport po kraju są tańsze niż w krajach Europy. ■ Rejs stylizowanym statkiem rzecznym Za 6-dniowy rejs po rzecze Kwai luksusowym statkiem w stylu kolonialnym trzeba zapłacić przynajmniej 2300 USD. Statki wypływają z Bangkoku. Na trasie są buddyjskie świątynie, tajskie zabytki, ruiny budowli Khmerów i oczywiści słynny most na rzece Kwai. ■ Golf nad rzeką Kwai Rejs po rzece połączony z noclegami na najlepszych polach golfowych w Tajlandii.
Pattaya – jasne i ciemne strony tajskiego kurortu
Miasta azjatyckie z roku na rok cieszą się coraz wiekszą popularnością wśród turystów z całego świata. Jedną z najchętniej odwiedzanych destynacji w sezonie urlopowym jest tajska Pattaya.
W tym artykule: Pattaya – położenie Pattaya – co warto zobaczyć i jakie atrakcje czekają na turystów? Seksturystyka w Tajlandii Pattaya – dojazd Niezbędne słowa i wyrażenia w języku tajskim Tajlandia – informacje praktyczne Zarówno polscy, jak i zagraniczni turyści coraz częściej decydują się na spędzenie wakacyjnego urlopu w Azji. W czołówce najchętniej odwiedzanych krajów znajdują się Chiny, Japonia, Malezja, Indonezja, Korea Południowa oraz Tajlandia. Dzisiaj pod lupę bierzemy ostatnią z nich, a dokładniej położone od ok. 130 km od Bangkoku miasto Pattaya, określane mianem „Tajskiej Riwiery”. Pattaya – położenie Pattaya leży na wschodnim wybrzeżu Zatoki Tajlandzkiej, w prowincji Chonburi. W latach 60. XX w., kiedy znajdowała się tu jedynie wioska rybacka, w jej okolice zaczęli przybywać amerykańcy żołnierze, którzy szukali wypoczynku po walkach w pobliskim Wietnamie. Miejsce zaczęło powoli rozwijać się jako ośrodek turystyczny. Pod względem liczby ludności (niespełna 120 tys. mieszkańców według danych z 2019 roku) Pattaya zajmuje 10. miejsce spośród wszystkich miast w Tajlandii. Jeżeli pod uwagę weźmiemy jedynie prowincję Chonburi, kurort ustępuje jedynie miastu Chaophraya Surasak, które trzy lata temu liczyło 143 024 mieszkańców. Pattaya – co warto zobaczyć i jakie atrakcje czekają na turystów? Pattaya już od lat znajduje w czołówce rankingów najchętniej odwiedzanych przez turystów miast na świecie. I trudno się temu dziwić, bowiem nie brakuje tutaj atrakcji zarówno w ciągu dnia, jak i w nocy. Ulokowanych jest tutaj całe mnóstwo klubów, dyskotek czy barów. W ostatnim czasie kurort zaczęto przystosowywać także dla rodzin z dziećmi. Duża atrakcję stanowi obecnie jedno z największych akwariów w Azji – Underwater World Pattaya. Dzieci zwiedzają też chętnie Ripley’s Believe Or Not Museum. Z całą rodziną warto wybrać się także do Wat Khao Phra Bat, skąd rozpościera się przepiękny widok na ocean i całe miasto. Można także wziąć udział w imprezach w pianie, organizowanych zarówno dla dzieci, jak i dorosłych. Plaża w kształcie księżyca jest pokryta drobnym piaskiem, który zawdzięcza swój biały kolor krzemianom i węglanom. Na całym jej odcinku znajdują się płatne leżaki i parasole. Łodzie nie przybijają bezpośrednio do brzegu. Na morzu wyznaczona jest reda, gdzie jednostki pływające mogą rzucać kotwicę. Po plaży nieustannie krążą sprzedawcy, którzy mają do zaoferowania niezliczoną ilość towarów i usług. W tym m.in. lody, zimne napoje, krewetki, kraby, gazety, orzechy czy biżuterię. Jeśli nie zamierzamy skorzystać z ich usług, wystarczy powiedzieć: mai ow krup (pol. nie chcę, dziękuję). Wzdłuż ulicy przy plaży rozciąga się cała gama sklepów, restauracji oraz sklepów z pamiątkami. Na plaży istnieje możliwość wypożyczenia nadmuchiwanego koła, na którym wczasowicze spokojnie dryfują, obserwując majaczące w oddali wyspy koralowe. Można tu także, w cieniu palm, skorzystać z usług masażysty. Duży problem może stanowić hałas dobiegający z położonej jakieś 20 metrów od plaży drogi, która jest jedną z najbardziej ruchliwych tras w okolicy. Z plaży organizowane są wycieczki na pobliskie wysepki koralowe albo wypady na połów ryb lub nurkowanie. Nurkowie mogą udać się na Ko Sak oraz Ko Krok. Bardziej wprawieni miłośnicy tego sportu wybierają wycieczkę do Ko Laan lub do nieco bardziej odległych Ko Man Wichai, Ko Rin lub do słynącej z licznych wraków zatoki Sattahip. Na północ od Pattaya znajduje się spokojniejsza plaża – Naklua Beach. Można się tam dostać w 20 minut tzw. songthaew, czyli tajskim minibusem. Tajlandia – informacje ogólne, historia To piękny i zasobny kraj, który ma trudną historię. Tajlandia dawniej była areną krwawych konfliktów. Dziś wygląda to inaczej. Opisujemy, jakim krajem jest Tajlandia. Informacje na ten tem... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e8da1afb70ff8827eb71c9c2e643fdb121684a87-fd57431.jpeg" width="938" height="645" alt="Tajlandia informacje ogólne, historia. Tajlandia dawniej i dziś (Fot. Chaiwat Subprasom/SOPA Images/LightRocket via Getty Images)" title="Tajlandia informacje ogólne, historia. Tajlandia dawniej i dziś (Fot. Chaiwat Subprasom/SOPA Images/LightRocket via Getty Images)" /> Inne rozrywki to m.in. golf, kręgle i tenis. W latach 1991–2015 w mieście organizowany był turniej tenisowy rangi WTA 250, w którym najlepsze zawodniczki na świecie rywalizowały na kortach twardych. Nie było ich zbyt wiele, ale nie obyło się bez polskich akcentów. W 2008 roku, podczas 17. edycji Pattaya Open, w zawodach triumfowała Agnieszka Radwańska. Tenisistka z Krakowa w wielkim finale, po trzysetowym boju, pokonała Amerykankę Jill Crybas 6:2, 1:6, 7:6(4). Był to drugi turniej rangi WTA wygrany przez Agnieszkę Radwańską. Pattaya, jak przystało na wakacyjny kurort, słynie z pięknych plaż, masy wodnych atrakcji i doskonale wyposażonych kompleksów hotelowych. Coś dla siebie znajdą także miłośnicy zwiedzenia zabytków, ciekawej architektury czy miejsc kultu. Osoby, które zawitają nad Zatokę Tajlandzką, z pewnością powinny odwiedzić: ogród botaniczny Nong Nooch Tropical Botanic Garden, park miniatur Mini Siam Miniature Village Świątynię Prawdy. Warto wiedzieć: podczas zwiedzania miejsc świętych warto zachować pewne normy obyczajowe. Należy pamiętać przede wszystkim o stosownym ubraniu. Odkryte ramiona lub nogi u kobiet są nieakceptowane. Niedozwolone jest także wspinanie się na posągi będące przedmiotem kultu. Seksturystyka w Tajlandii Ciemniejszą stroną Pattai, która słynie z nocnych barów i klubów go-go, jest prostytucja. Spoglądając na ulice miasta śmiało można stwierdzić, że „najstarszy zawód świata” ma się dobrze. Prowincja Chonburi, jak i inne regiony turystyczne Tajlandii, często stają się celem podróży dla osób pragnących zaspokoić swoje potrzeby seksualne podczas zagranicznego wyjazdu. Seksturystyka, zwana także turystyką seksualną lub turystyką erotyczną, nad Zatoką Tajlandzką zrodziła się wraz z przybyciem do Pattai żołnierzy amerykańskich walczących w Wietnamie, którzy zafascynowali się urodą Tajek. Choć w teorii prostytucja w Tajlandii jest zakazana, w praktyce jest zupełnie inaczej. Wybierając się do nocnych klubów – należnie, w jakim celu – warto zachować szczególną ostrożność. Tajska policja rocznie odnotowuje liczne przypadki dosypywania narkotyków do drinków, kradzieży torebek i plecaków, a także ataków na tle seksualnym. Pattaya – dojazd Nie ma bezpośrednich połączeń lotniczych z Polski do Tajlandii. Szukając biletów, najlepiej jest szukać lotów do Bangkoku z przesiadką w jednym z europejskich miast. Lot z Frankfurtu do Bangkoku trwa około 11 godzin. Za bilety zapłacimy około 5 tys. złotych. Do Pattaya można dojechać autokarem z centrum (oddalonego o ok.150 km) Bangkoku lub z lotniska Suvanabhumi International Airport, znajdującego się o 115 km od plaży. Kiedy warto lecieć do Tajlandii? Azja to dobry kierunek na podróż o każdej porze roku. Jednak zdaniem większości turystów, najlepszym okresem do odwiedzenia Pattai i innych tajskich kurortów jest przełom starego i nowego roku – od listopada do lutego. Wtedy temperatury sięgają maksymalnie 35 stopni Celsjusza. Od połowy maja do października w Tajlandii trwa pora deszczowa, co wiąże się z niezbyt korzystnymi warunkami atmosferycznymi. Ale także z niższymi cenami w hotelach niż w szczytowym sezonie. Ile zapłacimy za wakacje 2022? Będzie rekordowo drogo zarówno nad polskim morzem, jak i za granicą Rosnąca inflacja nie ominęła także branży turystycznej, co odczuje każdy, kto planuje urlop pod palmami. Czy wakacje 2022 będą najdroższe w historii? Niestety, wiele na to wskazuje. Niezbędne słowa i wyrażenia w języku tajskim Językiem urzędowym w Tajlandii jest tajski, ale można porozumieć się także po angielsku. Z myślą o osobach wybierających się do Azji zebraliśmy kilka przydatnych zwrotów, dzięki którym z pewnością zdobędziecie sympatię lokalnej społeczności, a przy okazji ułatwią wam kontakt. dzień dobry! – sawad-dee!, dziękuję – kòp kun (ka/krub – kobiety mówią „ka”, mężczyźni mówią „krub”), przepraszam – kŏr tôht (ka/krub), Mam na imię… – pŏm chêu… krub (w przypadku mężczyzn), Mam na imię… – di-chún… ka (w przypadku kobiet), Ile to kosztuje? – raa-kaa tâo rài?, Nie rozumiem – mâi kâo jai (ka/krub), tak – chai, nie – mai. Tajlandia – informacje praktyczne Waluta: bat (1 baht tajlandzki to 0,12 zł) – kantory wymiany walut przyjmują jedynie banknoty USD (dolar amerykański) najnowszych edycji, starsze można wymienić w lokalnych bankach. Strefa czasowa: UTC +7 (różnica czasu pomiędzy Bangkokiem i Warszawą wynosi 5 godzin). Wymagana minimalna ważność dokumentu uprawniającego do wjazdu na teren Tajlandii, czyli paszportu, to 6 miesięcy od dnia podróży. Przed wyjazdem do Tajlandii należy wykupić ubezpieczenie obejmujące koszty ewentualnego leczenia i hospitalizacji. Zdrowie: 1669 jest numerem alarmowym obowiązującym na terenie całej Tajlandii. Zalecane jest, by po przetransportowaniu do szpitala, natychmiast skontaktować się z ubezpieczycielem. Koronawirus: Osoby zaszczepione nie muszą wykonywać testów przed przyjazdem i po przylocie.
Maya Bay – Niebiańska plaża w Tajlandii znowu otwarta
„Natura jest w stanie sama się uzdrowić, jeśli tylko jej na to pozwolimy". Na Maya Bay, jedną z najsłynniejszych plaż na świecie, wrócili turyści. Czeka tam jednak na nich wiele obostrzeń.
W tym artykule: Maya Bay – Co się zmieniło na plaży Niebiańska Maya Bay Maya Beach – Kiedy warto zobaczyć Maya Bay – Nowe restrykcje Maya Bay nie dla nurków Maya Bay – Jak dotrzeć Tajlandia / Maya Bay – Co warto wiedzieć Kiedy w 2000 roku na ekran kin wchodził film „Niebiańska plaża" Danny'ego Boyle'a, władze Tajlandii liczyły, że hit z Leonardo DiCaprio ściągnie do ich kraju nowych turystów. Nikt się jednak nie spodziewał aż takiego sukcesu. Wkrótce po premierze filmu na wyspę Koh Phi Phi Leh zaczęło przybywać po tysiąc wczasowiczów dziennie. Delikatny ekosystem plaży Maya Bay nie miał prawa tego wytrzymać i w 2018 roku ostatecznie podjęto decyzję o zamknięciu plaży. Na wyspę ściągnięto ekologów i oceanologów, którzy mieli ratować całkowicie zniszczony ekosystem. Maya Bay – Co się zmieniło na plaży Naprawa szkód wyrządzonych przez turystów zajęła 4 lata. Plażę otwarto ponownie zimą 2022 roku. – Do zatoki powróciły rekiny, rafy koralowe znów się rozwijają, a woda jest nareszcie czysta – mówi agencji Reuters dr Yuthasak Supasorn, minister do spraw turystyki Tajlandii. – Natura jest w stanie sama się uzdrowić, jeśli tylko jej na to pozwolimy – dodaje polityk. Po zamknięciu w 2018 roku na plaży przeprowadzono szereg zmian: oczyszczono ze śmieci, posadzono nowe drzewa i inne rośliny zadbano o koralowce zbudowano nową promenadę, która ma chronić piasek i rośliny przed dalszymi skażeniami i zniszczeniami zakazano kotwiczenia łodziom w zatoce Przede wszystkim ograniczono jednak liczbę dziennych odwiedzających do maksymalnie 3 tys. osób. Na plaży można przebywać wyłącznie między godziną 10 a 16 i w jednej chwili nie może tam być więcej niż 300 osób. Tajlandia informacje ogólne, historia. Tajlandia dawniej i dziś To piękny i zasobny kraj, który ma trudną historię. Tajlandia dawniej była areną krwawych konfliktów. Dziś wygląda to inaczej. Opisujemy, jakim krajem jest Tajlandia. Informacje na ten tem... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e8da1afb70ff8827eb71c9c2e643fdb121684a87-3d75f8e.jpeg" width="938" height="645" alt="Tajlandia informacje ogólne, historia. Tajlandia dawniej i dziś (Fot. Chaiwat Subprasom/SOPA Images/LightRocket via Getty Images)" title="Tajlandia informacje ogólne, historia. Tajlandia dawniej i dziś (Fot. Chaiwat Subprasom/SOPA Images/LightRocket via Getty Images)" /> Niebiańska Maya Bay Słynna plaża leży na małej, niezamieszkałej wyspie Koh Phi Phi Leh, w zatoce otoczonej przez sięgające 100 metrów strome klify. Sama wyspa zajmuje powierzchnię około 6 km2 i jest częścią archipelagu Koh Phi Phi w południowej Tajlandii. Zatoka Maya Bay składa się z kilku plaż, z których najdłuższa i najsłynniejsza ciągnie się na szerokości 200 metrów. Plaża jest bardzo dobrze przygotowana na przyjęcie turystów. Do dyspozycji są tu łodzie długoogonowe, łodzie motorowe i statki wycieczkowe, które oferują rejsy po Morzu Andamańskim. Statkami można się też dostać do najpopularniejszych punktów nurkowych i wędkarskich. Na niektórych statkach kucharz może przygotować i podać rybę złowioną przez turystów. Dużą popularnością cieszą się też wycieczki na okoliczną wyspę Phi Phi Don, gdzie na plaży Monkey Beach można zobaczyć małpy odwiedzające tę plażę z krystalicznie czystą turkusową wodą. W drodze na Phi Phi Don warto zwrócić uwagę na niezwykłe klify i jaskinie, w tym Jaskinię Wikingów z ptasimi gniazdami. Na sięgającej 20 metrów szerokości plaży na Maya Bay występują wydmy. Okala ją też gęsta roślinność. Krystalicznie czysta woda sprawia, że trudno oderwać oczy od morza. W pobliżu występują rafy koralowe. Bezpośrednio z plaży wiedzie krótki szlak (ok. 5 min.) do zatoki Loh Samah. Na jego krańcu znajduje się skała z otworem prowadzącym na kolejną piękną plażę. Zdarza się, że w okresie od maja do października, kiedy morze jest bardziej wzburzone, jest to jedyna droga, którą można dotrzeć do Maya Bay. Maya Beach – Kiedy warto zobaczyć Wyspę Koh Phi Phi Leh można odwiedzać jedynie w okresie od listopada do maja ze względu na wysokie fale występujące przez resztę roku. Najlepiej przypłynąć tu z samego rana lub późnym popołudniem. Do niedawna Interesującą opcją był również nocleg na tutejszym kempingu, dzięki czemu można było cieszyć się plażą zanim przybędą tłumy turystów. Kemping został jednak zamknięty, a nocowanie w zatoce zabronione. Dodatkową atrakcję stanowią oszałamiające zachody słońca. Na wyspie znajdują się toalety oraz sklepik przekąskami i napojami. Można skorzystać z grilla, ale rozpalanie ogniska jest zabronione. Z produkcją filmu „Niebiańska plaża" wiążą się pewne kontrowersje. Wytwórnia filmowa Fox postanowiła wprowadzić pewne „udoskonalenia” na plaży, aby wyglądała ona jeszcze bardziej tropikalnie. Posadzono m.in. ok. 60 palm, usunięto niektóre wydmy i drzewa kokosowe, aby poszerzyć teren. Mimo, że po zakończeniu zdjęć próbowano przywrócić dawny wygląd temu miejscu, nigdy do końca się to nie udało. Dopiero katastrofalne tsunami z 2004 roku przywróciło plaży dawny naturalny wygląd. Maya Bay – Nowe restrykcje W celu ochrony ekosystemu zatoki władze Tajlandii wprowadziły nowe ograniczenia i obostrzenia, które obowiązują od 2022 roku. Przed przybyciem wymagana jest uprzednia rezerwacja. Pływanie i snurkowanie zostały zabronione. Łodzie z turystami mogą cumować w wyznaczonym miejscu poza zatoką, skąd w kierunku plaży prowadzi drewniany deptak. Maya Bay nie dla nurków Zaledwie godzinę lotu od Bangkoku i 90 minut od Singapuru leży niewielki obszar, który zajmuje zarówno wyspę Phuket, jak również pobliskie miasto Krabi. To doskonałe punkty startowe do nurkowania w Tajlandii. W tych dwóch miejscach znajdują się jedne z najbardziej idyllicznych krajobrazów w Tajlandii. Rozreklamowane przez Leonardo di Caprio i ego kolegom z ekipy wyspy Phi Phi naprawdę robią wrażenie, nawet jeśli uznać je za mocno skomercjalizowane. Fantastyczna sceneria rozciąga się również poniżej linii wody. Jaskinie, nawisy i miejsca do przepływania są wyrzeźbione w miękkim wapieniu, pozostawiając wiele kącików i szczelin dla morskich zwierząt. To wszystko przez lata przyciągało amatorów nurkowania i profesjonalnych nurków. Południowy koniec malutkiej Ko Bida Nok był doskonałym przykładem tutejszych nurkowisk: płytka zatoka na wschodniej stronie ma ogromne ogrody korali Acropora cervicornis i niewiarygodnych ilości koralowych ryb rafowych, takich jak balistydy, pokolcowate i motylki. Dziś nurkowanie w zatoce Maya Bay jest zabronione. Jeśli zakochać się, to w Guanajuato. Miasto dla zakochanych i fanów mumii Guanajuato leży na wysokości ok. 2 000 m n.p.m. To niezwykłe miasto w środkowym Meksyku przyciąga tysiące turystów wspaniałą hiszpańską architekturą z końca epoki kolonialnej. Maya Bay – Jak dotrzeć Nie ma stałych i bezpośrednich połączeń lotniczych z Polski do Tajlandii. Szukając biletów, najlepiej jest szukać lotów na wyspę Phuket lub do Bangkoku z przesiadką w jednym z europejskich miast. Lot z Frankfurtu do Bangkoku trwa około 11 godzin. Tajlandia to kraj rozległy. Najłatwiej jest tam poruszać się lokalnymi samolotami. Z Bangkoku do Phuket leci się około półtorej godziny. Na dłużej warto zatrzymać się właśnie na Phuket lub na wyspach archipelagu Kho Phi Phi, gdzie jest dość rozbudowana baza hotelowa. Na wyspę Kho Phi Phi Leh, gdzie znajduje się Zatoka Maya Beach, można dotrzeć jedynie łódką lub statkiem. Rezerwację można bez problemu dokonać w jednym z hoteli lub resortów w tym turystycznym regionie. Tajlandia / Maya Bay – Co warto wiedzieć Tajlandia zasłużenie stała się jednym z głównych celów wypraw turystycznych do Azji Południowo-Wschodniej. Kraj składa się z czterech odmiennych regionów: tropikalnego południa – zachęcającego rozsłonecznionymi plażami i wyspami; górzystej północny – zamieszkanej przez plemiona górskie i obejmującej prawie legendarny Złoty Trójkąt; żyznych równin centralnych nazywanych ryżowym spichlerzem Azji oraz Isaanu – rozsławionej ruinami budowli Khmerów suchej równiny na północnym wschodzie kraju, którą opływa potężna rzeka Mekong. Mimo takiej różnorodności Tajlandia pozostaje jednym organizmem dzięki trzem spajającym czynnikom: religii buddyjskiej, monarchii i stabilnej demokracji. Wszędzie tu spotyka się uroczych ludzi, żyjących według zasady mai pen rai (nie martwić się). Waluta: bat (1 bat = ok. 0,13 zł) Język: tajski Strefa czasowa: +5 godzin w odniesieniu do czasu w Polsce Region: Krabi Akwen: Morze Andamańskie Sezon: od listopada do kwietnia Opalanie topless: zabronione Pływanie i snurkowanie: zabronione Cena: Za wejście na plaże trzeba zapłacić, gdyż miejsce stanowi obecnie część obszaru chronionego. Jedynie obywatele Tajlandii nie ponoszą opłaty. Opłata za wejście do Maya Bay wynosi 400 batów (ok. 50 zł). Dzieci mogą liczyć na 50% zniżki. Pogoda: Najgorętszym miesiącem w Maya Bay jest marzec, kiedy średnia maksymalna temperatura wynosi 34°C. Najchłodniejszym miesiącem jest luty, kiedy średnia maksymalna temperatura to 33°.