National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-11-11T10:31:10.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Łobuz z tundry, który przetrwa każdą zimę. Nawet wilki czują przed nim respekt
items: Czym jest tajga? Sprawdź, jak wygląda krajobraz tego lasu
items: Żyją z reniferami w mongolskiej tajdze. Zobacz unikatowe zdjęcia ostatnich nomadów
items: Polski podróżnik, który uciekł z piekła. Gdy opowiedział o swojej podróży, stał się sławny
items: Katastrofa tunguska: wyjaśniona po blisko 100 latach?
items: Milknące głosy: National Geographic w walce o zagrożone języki
items: Syberia Expedition
items: Wyprawa Stulecia

Łobuz z tundry, który przetrwa każdą zimę. Nawet wilki czują przed nim respekt
type: item
date: 2025-11-11T10:30:32.000Z
creator: Marzena Wardyn-Kobus
subject: Przyroda
subject: drapieżniki
subject: dzikie zwierzęta
subject: tajga
subject: tundra
description: Rosomak jest legendarnym symbolem siły i wytrwałości w surowych warunkach tajgi i tundry. To skuteczny drapieżnik i padlinożerca. Jego nazwa może brzmieć egzotycznie, ale kryje się pod nią niezwykle interesujące zwierzę, które z uwagi na wędrowny tryb życia, pozostaje stosunkowo słabo poznane.
encoded: Spis treści: Rosomak i jego krewni Rosomak tundrowy – jak żyje jedyny współczesny rosomak? Gdzie występują rosomaki? Czy można go spotkać w Polsce? Obserwując go trudno uwierzyć, że jest krewniakiem drobnych łasic i fretek. Rosomak to masywne, odporne zwierzę słynące z odwagi graniczącej z bezczelnością. Oto niezwykłe fakty i zwyczaje rosomaka tundrowego. Rosomak i jego krewni Rosomak to rodzaj ssaków, który został zdefiniowany w 1780 roku przez niemieckiego zoologa Petera Simona Pallasa. Nazwa łacińska Gulo pochodzi od słowa „żarłok” i odzwierciedla potężny apetyt tego drapieżnika. Obecnie rodzaj obejmuje jeden żyjący współcześnie gatunek – rosomaka tundrowego (Gulo gulo), choć w przeszłości istniały także inne gatunki, obecnie już wymarłe: Gulo minor (pliocen, Azja), Gulo schlosseri (plejstocen, Ameryka Północna i Europa) oraz Gulo sudorus (pliocen, Ameryka Północna). Rosomak należy do podrodziny Guloninae, w ramach rodziny łasicowatych, co oznacza, że choć swoim wyglądem przypomina małego niedźwiedzia, jego zachowania i budowa anatomiczna są typowe dla łasic. Dzięki silnym szczękom, ostrym zębom i masywnie zbudowanym łapom jest doskonale przystosowany do polowania i zdobywania pokarmu w trudnych warunkach. Rosomak tundrowy jest fascynującym przykładem przystosowania drapieżnika do życia w ekstremalnych warunkach. Jego siła, wytrwałość i zdolność do przetrwania w surowym klimacie czynią go wyjątkowym przedstawicielem rodziny łasicowatych. Choć w naturze jest trudny do zaobserwowania, dzięki ochronie i obecności w ogrodach zoologicznych możemy poznawać i doceniać to niezwykłe zwierzę, które pozostaje symbolem dzikiej, północnej przyrody. Rosomak tundrowy – jak żyje jedyny współczesny rosomak? Rosomak tundrowy jest największym naziemnym przedstawicielem rodziny łasicowatych. W odróżnieniu od swoich dużych bliskich krewnych, takich jak arirania amazońska czy kałan morski, prowadzi głównie lądowy tryb życia. Jest zwierzęciem wyjątkowo odpornym na niskie temperatury i …

GettyImages-1355092056-18e93b5.jpg
width: 1909
height: 1490

Czym jest tajga? Sprawdź, jak wygląda krajobraz tego lasu
type: item
date: 2021-11-09T09:20:06.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: lasy
subject: ochrona przyrody
subject: tajga
description: Północna część naszej planety skrywa tereny niemal pierwotne, które nie zachęcają ludzi do osiedlania się. Tajga stanowi pewnego rodzaju strefę buforową, oddzielającą niesprzyjającą północ od bardziej przystępnych miejsc. Nie oznacza to, że klimat tajgi można nazwać sprzyjającym. Długa, mroźna zima stwarza wyjątkowo trudne warunki, a sytuacji nie poprawia krótkie lato, zdominowane przez olbrzymie roje komarów. Czym jeszcze charakteryzuje się tajga? Gdzie występuje?
encoded: W tym artykule: Co to jest tajga? Roślinność tajgi Zwierzęta tajgi Tajga latem Tajga zimą Ciekawostki o tajdze Na Ziemi występuje wiele fascynujących obszarów roślinnych. Sawanna i stepy charakteryzują się przede wszystkim formacjami trawiastymi, tundra jest natomiast zdominowana przez mchy i porosty. A tajga? To zupełnie inny obszar, bo o ile wymienione wcześniej są miejscami bezleśnymi, to stwierdzenie, że tajga to właściwie jeden wielki las, w żadnym wypadku nie będzie nadużyciem. Co to jest tajga? Tajga, czyli las borealny, to obszar roślinny występujący w północnej części kontynentu północnoamerykańskiego (w Kanadzie i na Alasce), północnej części Europy (na obszarze Półwyspu Skandynawskiego, w Karelii i na północno-wschodnim obszarze Niziny Wschodnioeuropejskiej) oraz północnej części Azji (na terenie obejmującym Syberię, Sachalin, Kamczatkę i Hokkaido). Warto podkreślić, że termin "tajga" często jest stosowany wyłącznie w odniesieniu do północnych lasów Eurazji, które porastają obszar o długości 9 tys. km, rozciągający się od Oceanu Spokojnego po Półwysep Skandynawski. W odniesieniu do obszarów Ameryki Północnej, często stosowane jest określenie "las borealny iglasty", jednak należy wyraźnie podkreślić, że większość nauka nie różnicuje tych dwóch obszarów. W rejonie Eurazji, wyróżnia się dwa rodzaje tajgi: tajga ciemna - dominują tam wysoko rosnące drzewa, tajga jasna - przeważa niższy i rzadziej rosnący drzewostan. W części północnej, tajga graniczy z lasotundrą - stanem przejściowym oddzielającym ten obszar od tundry właściwej. Na południu przechodzi w lasy liściaste strefy umiarkowanej, za którymi rozciągają się stepy. Dla tajgi charakterystyczne są dwie pory roku - zima i lato. Pod tym względem, obszar ten wyraźnie zbliża się do tundry, gdzie zimy są mroźne i długie, a okres letni - krótki i umiarkowanie ciepły. Roślinność tajgi Krajobraz tajgi jest malowany przez niemające końca lasy. Lwią część drzewostanu tajgi Eurazji stanowią gatunki iglaste, wykazuj…

tajga-roslinnosc-zwierzeta-i-ciekawostki-jak-wyglada-krajobraz-tajgi-5245368.jpeg
width: 2121
height: 1414

Żyją z reniferami w mongolskiej tajdze. Zobacz unikatowe zdjęcia ostatnich nomadów
type: item
date: 2021-04-19T04:41:38.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: mongolia
subject: nomadzi
subject: renifery
subject: Sport
subject: tajga
subject: Travel
description: Od tysięcy lat ich codzienna egzystencja skupia się wokół hodowli reniferów. To niesamowite, że ich kultura nadal trwa.
encoded: ZOBACZ GALERIĘ >>> Ludzie-Renifery Tak o nich mówią - o członkach mniejszości etnicznej Tsaatan (Dukha), zamieszkującej tajgę w północnej Mongolii. Od tysięcy lat codzienna ich egzystencja skupia się wokół hodowli reniferów, któreTsaatan udomowili i których mleko wykorzystują jako pożywienie, siłę w kopytach – jako środek transportu. Ich stosunek do zwierząt to coś więcej niż zwykła hodowla. To symbioza i duchowa więź.Tsaatan podporządkowali swoje życie reniferom. Wyruszają w okresowe wędrówki w poszukiwaniu pożywienia i odpowiednich warunków dla zwierząt. Dziś stanowią jedną z ostatnich grup prowadzących wędrowny tryb życia. Wyzwanie zwane współczesnością Kultywowanie dawnych tradycji okazuje się jednak niezwykle trudne. Wyzwania? Prawo regulujące połów zwierzyny, coraz bardziej odczuwalne zmiany klimatu czy agencje, które przed obozowiska Tsaatan zwożą zagranicznych turystów. Mimo to do pasterzy reniferów wcale niełatwo dotrzeć. By odwiedzić obóz Tsaatan zlokalizowany w lasach prowincji Khovsgol, autorka fotoreportażu - Madoka Ikegami – potrzebowała niemal 3 dni. - 15 godzin jazdy autobusem z Ułan Bator, 12 godzin po bezdrożach w głąb prowincji i 5 godzin jazdy konnej przez bagna i lasy – wylicza Ikegami i przyznaje, że było warto. Z małego obozowiska pośrodku tajgi fotografka przywiozła niezwykle barwny materiał o świecie, który może zniknąć w każdej chwili. Więcej o Madoka Ikegami: FB www Instagram

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e42951321b4ac80ae7dbdc58156073c85ed2192a-197015d.jpeg
width: 1519
height: 1036

Polski podróżnik, który uciekł z piekła. Gdy opowiedział o swojej podróży, stał się sławny
type: item
date: 2018-02-14T04:01:09.000Z
creator: Paulina Szczucińska
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: chiny
subject: mongolia
subject: rewolucja
subject: rosja
subject: step
subject: syberia
subject: tajga
subject: tatarzy
subject: Travel
subject: tundra
subject: tybet
description: Rewolucja przyniosła Rosji chaos. Bezkresna Syberia stała się wtedy kotłem, w którym kipiały konflikty etniczne, klasowe, polityczne. Śmierć i strach opanowały ludzkie umysły. Ferdynand Ossendowski wyrywał się z tego piekła przez 1,5 roku. Uciekając przed bolszewikami, pokonał tysiące kilometrów. Był świadkiem niebywałych okrucieństw. Wielokrotnie cudem ratował skórę. Swą odyseje opisał w książce Przez kraj ludzi, zwierząt i bogów, która w latach 30. była bestsellerem.
encoded: Imię i nazwisko: Ferdynand A. Ossendowski Urodzony/zmarł: 27.05.1876 r./03.01.1945 r. Tajga, 1920 r. Wielka podróż Ossendowskiego zaczęła się zimą w Krasnojarsku nad Jenisejem, skąd ruszył pieszo w zimową tajgę, by w jej przepastnej głuszy ukryć się przed bolszewikami. Zabrał ze sobą jedynie karabin, 300 naboi, siekierę, nóż, kożuch, herbatę, suchary, sól i kociołek. Od onego dnia stałem się pierwotnym człowiekiem, lecz nie przypuszczałem wtedy, że to może potrwać tak długo. Był naukowcem, chemikiem z wykształcenia, i dużo jeździł po Azji i Europie. Z podróży pisał wspomnienia i reportaże do gazet. Przez kilka miesięcy był jednym z doradców admirała Kołczaka, którego armia na krótki czas wyparła czerwonych z dużej części Rosji. To za tę działalność na Ossendowskiego wydano wyrok śmierci. 44-letni wówczas Ossendowski planował uciekać przez Mongolię i Chiny, a potem przez Pacyfik dopłynąć do Europy. Wiele wskazuje na to, że miał też do wykonania misję szpiegowską, prawdopodobnie dla wywiadu japońskiego. Dwa miesiące syberyjskiej zimy i wiosenne roztopy spędził w norze wygrzebanej w ziemi i śniegu pod korzeniami przewróconej limby. Od chłodu chroniła go „najda” – piecyk z dwóch sosnowych kloców, między które wkładał rozżarzone węgle. Wygrzebywał ze śniegu drewno na opał, polował – głównie na cietrzewie, czasem trafi ła mu się grubsza sztuka. Strzelał celnie i oszczędnie, świadom niebezpieczeństwa, jakie mu grozi, gdy zabraknie naboi. Raz w okolicy pojawił się niedźwiedź, powalił go trzema kulami. Nagrodę za to starcie dostał podwójną: darowane życie i obfity zapas mięsa, który pozwolił mu przetrwać do wiosny. Odrodził się w nim pierwotny człowiek – myśliwy i wojownik, jednak źle znosił samotność: Przeżyłem straszliwe dni walki z chłodem i głodem, lecz stokrotnie straszniejsza była walka z zabijającemi moją wolę myślami! Wspomnienia o tych dniach wstrząsają mem sercem i mózgiem. Tajga, wiosna i lato 1920 r. Gdy roztopy minęły i ziemia wyschła, ruszył dalej wzdłuż Jenise…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d3d14f3dbd7edfc795eb4ac32299d7b6373d6c25-03b85a1.jpeg
width: 3500
height: 2567

Katastrofa tunguska: wyjaśniona po blisko 100 latach?
type: item
date: 2013-06-17T09:58:00.000Z
creator: redakcjang
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: syberia
subject: tajga
description: 30 czerwca 1908 roku w syberyjskiej tajdze doszło do ogromnej eksplozji. Uderzenie było tak silne, że ówczesne rosyjskie magnetometry pokazywały w jego rejonie drugi biegun północny. (tysiące razy potężniejsze od bomby jądrowej w Hiroszimie)
encoded: Co było przyczyną tej katastrofy? Hipotez było wiele. W 1927 roku wysłana została pierwsza poważna ekspedycja naukowa prowadzona przez Leonida Kulika z Sowieckiej Akademii Nauk. Efekt? zdaniem naukowca na obszar Syberii spadł gigantyczny meteoryt, zbudowany z żelaza i niklu, nie znaleziono jednak żadnych pozostałości meteorytu lub krateru uderzeniowego. Hipotez było wiele, niektóre brzmiały wiarygodnie inne dużo mniej. Od samego początku tylko wie wydawały się najbardziej sensowne: pierwsza, że to był upadek asteroidy, druga - komety. Niedawno temu zespół prowadzony przez Wiktora Kwasnicy z Instytutu Geochemii, Mineralogii i Złóż Naturalnych Narodowej Akademii Nauk Ukrainy w Kijowie postanowił na nowo przyjrzeć się okruchom skalnym znalezionym przez ekspedycję, która badała teren w 1978 roku. Mogli wykorzystać dużo dokładniejsze przyrządy badawcze np.: transmisyjny mikroskop elektronowy. Okazało się, że dzięki nowoczesnym rozwiązaniom, udało się zauważyć drobne żyłki, które wskazują na meteorytowe pochodzenie okruchów skalnych. Zawierają zestaw minerałów spotykany najczęściej u meteorytów żelazno-kamiennych. - Istotnie wygląda na to, że znaleźli coś, co wygląda na mikroskopijny okruch meteorytu. Pytanie tylko, czy pochodzi on z bolidu tunguskiego - powiedział "Gazecie" Andrzej Pilski z Polskiego Towarzystwa Meteorytowego. Minęło prawie 100 lat od wielkiej katastrofy, dlatego trudno jest dzisiaj stwierdzić coś na pewno. Nie wiadomo nawet czy znalezione w tym miejscu okruchy pochodzą właśnie z 1908 roku. Kwasnica chce przeprowadzić jeszcze badania proporcji izotopów helu i ksenonu, które powinny dać kolejną poszlakę świadczącą za pozaziemskim pochodzeniem drobin.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/0f9e7b90d5e26385f3e3ba1bd61d7474d6c07b76-111a13f.jpeg
width: 800
height: 503

Milknące głosy: National Geographic w walce o zagrożone języki
type: item
date: 2012-08-22T05:00:00.000Z
creator: Russ Rymer
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: rosja
subject: Społeczeństwo
subject: syberia
subject: tajga
subject: wymarła kultura
subject: zagrożone języki
description: Co 14 dni ginie jeden język. Do końca stulecia zaniknie prawdopodobnie blisko połowa z mniej więcej 7 tys. języków używanych na Ziemi, bo wiele grup etnicznych zarzuci swoją mowę ojczystą na rzecz angielskiego, chińskiego czy hiszpańskiego. Co przepada, gdy milknie jakiś język?
encoded: JĘZYK TUWIŃSKI – Rosja, liczba użytkowników: 235 tys. Pewnego wczesnojesiennego przedpołudnia Andriej Mongusz z rodzicami zaczyna przygotowania do kolacji. Wybiera ze stada owcę o czarnym pysku i przewraca na grzbiet na plandece. Dom rodzinny Monguszów stoi w syberyjskiej tajdze, na skraju bezkresnych stepów niedaleko Kyzyłu, stolicy Tuwy, republiki autonomicznej w ramach Federacji Rosyjskiej. To mniej więcej geometryczny środek Azji, ale językowe i społeczne pogranicze. Historycznie rzecz biorąc, Tuwińcy są koczownikami, którzy w rytmie pór roku przenoszą z miejsca na miejsce swoje auły (osady jurt) i przepędzają z pastwiska na pastwisko stada owiec, wołów i renów. Starsi Monguszowie, którzy kiedyś pracowali w mieście, prócz tuwińskiego znają język rosyjski. Andrzej i jego żona uczą się też angielskiego. Są muzykami Tuwińskiej Orkiestry Narodowej grającej symfoniczne aranżacje tuwińskich melodii ludowych. Andriej jest mistrzem najbardziej charakterystycznej postaci tuwińskiej muzyki: śpiewu alikwotowego (gardłowego) zwanego chöömej. Gdy pytałem studentów uniwersytetu w Kyzyle o tuwińskie wyrazy, których nie da się przetłumaczyć na angielski czy rosyjski, podawali przykład właśnie słowa chöömej, bo ta technika wokalna jest tak silnie związana z tamtejszym kontekstem kulturowym, że tylko rodowity Tuwiniec może ją zrozumieć. Drugi przykład to choj özeeri – określenie tradycyjnej metody uboju owiec. Jeśli zarzynanie żywego inwentarza można uznać za przejaw stosunku człowieka do zwierzęcia, choj özeeri oznacza niezwykłą bliskość. Rzeźnik przez nacięcie w skórze zwierzęcia sięga palcami do głównej tętnicy i przerywa ją tak zręcznie, że zwierzę ginie bez lęku. Jest tak spokojne, że trzeba sprawdzić jego oczy, by stwierdzić śmierć. W języku ludu Tuwy choj özeeri to nie tylko „ubój”, lecz także „uprzejmość”, „humanitaryzm”. I rodzinna uroczystość związana z ubojem. – Gdyby Tuwiniec zabił w taki sposób, jak to robią gdzie indziej, za pomocą noża czy strzelby, oskarżono by go…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ce62a62e759947acf987720e9b369fe379fb527c-91be4eb.jpeg
width: 460
height: 299

Syberia Expedition
type: item
date: 2010-03-15T20:37:00.000Z
creator: Marysia Mikołajczak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: rosja
subject: samochody terenowe
subject: syberia
subject: tajga
subject: tundra
description: Pomysł zrodził się kilka lat temu. Z fascynacji Rosją, chęci dotknięcia jej specyfiki. Po miesiącach kolędowania u sponsorów 16 sierpnia ruszyła Mercedes G/Allegro Syberia Expedition 2009. Sześciu facetów w trzech terenowych wozach zamierzało pokonać trasę z Warszawy przez Syberię, nad Morze Ochockie i z powrotem.
encoded: Moskwa Pierwszy poważny przystanek w Rosji – nie licząc godzin spędzonych w kolejce na granicy... Każdy, kto zna Wschód, wie, że Moskwa to nie Rosja. Moskwa to Moskwa. Rosyjskość w Moskwie jest tak ukryta, zmieniona i zainfekowana, że nie warto robić porównań do innych części kraju. Przytłacza wielkością. – Chłopaków za pierwszym razem to miasto przygniotło. Chciałem, by poznali Moskwę taką, jaką ja znam – trudną do opisania, ale pociągającą. Udało się to dopiero w drodze powrotnej... Bo pierwszą wizytę złożyliśmy z ułańską fantazją – śmieje się Mateusz Damięcki. Na Plac Czerwony wjeżdżają z przytupem – jeszcze nie zdążyli nauczyć się pokory. Skoro ich samochody są wciąż czyste i mało zmęczone, nieźle wyjdą na tle Kremla. I owszem – ekipie udaje się zrobić przyzwoitą sesję zdjęciową, zanim zostaje usunięta z placu przez milicjantów w cywilu. Kwadrans negocjacji i szczęśliwie kończy się na upomnieniu. Jeszcze tylko szybkie zakupy na stoisku z czapkami uszankami w wersji turystycznej – ze sztucznego futra, z dwugłowym carskim orłem. Idealna pamiątka z Moskwy-Nie-Rosji. Kołyma Pierwsze dwa tygodnie wyprawy – piękna końcówka lata. Kąpiel w Bajkale i Wołdze, pranie ubrań, barwy jesieni rozświetlające widok. Każdy ma zadania, rozpisane wachty. Śpią razem w samochodach, muszą na siebie liczyć, ufać sobie. – Tam, na Syberii, jesteś sam. Dlatego właśnie Słoweniec- Szaleniec budzi nasz szacunek. Tak naprawdę nie wiem, czy podziwiać go za odwagę, czy martwić się o stan jego umysłu – wspomina Mateusz. Słoweniec-Szaleniec to rowerzysta, który samotnie pedałuje z kraju ojczystego do Pekinu. Mercedes G/Allegro Syberia Expedition spotkała go na trasie tuż za Bajkałem. Wtedy jeszcze było ciepło. Potem myśleli o nim za każdym razem, gdy temperatura spadała sporo poniżej zera. A zimno przyszło nagle. Góry – Wierchojańskie (2389 m), Suntar-Chajata (2959 m), Czerskiego (3147 m), śnieg, w nocy mróz dochodzący do –20 stopni. – Pierwszy etap wyprawy to prawie wersal: wieczorne przygotowywa…

ng2-5b1a9be.jpg
width: 600
height: 400

Wyprawa Stulecia
type: item
date: 2009-04-03T08:26:44.000Z
creator: Iza Klementowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: tajga
description: W Ciągu 80 DNI wyjątkowo srogiej Zimy przejechali 40 tys. km, pokonali 12 stref czasowych. Zmagali się z potęgą natury, sprzętem i własnymi słabościami. ZWYCIĘŻYLI.
encoded: 15 stycznia 2008 r. trzej uzależnieni od ekstremalnych przygód podróżnicy: Romuald Koperski (kierownik wyprawy), Marian Pilorz i Viktor Makarovskij wyruszyli na trasę Ekspedycji Stulecia 2008. Ich celem było upamiętnienie setnej rocznicy Wielkiego Wyścigu, którego uczestnicy zamierzali z Nowego Jorku dotrzeć na Półwysep Czukocki, przez Alaskę i Cieśninę Beringa. Niestety, nie udało im się przejechać Syberii i przekroczyć progu 80˚ wschodniej długości geograficznej na przylądku Schmidta. Członkowie Ekspedycji Stulecia 2008 swoją przygodę rozpoczęli na przylądku Roca w Portugalii, przejechali Europę i północną Syberię, by po 58 dniach (14 marca) szczęśliwie dobić do krańców Półwyspu Czukockiego. Dotarli do Morza Beringa, stanęli kołami u brzegów Oceanu Arktycznego i musnęli Ocean Spokojny. Do Gdańska powrócili 3 kwietnia. Codziennie spędzali 16–18 godzin za kółkiem, podczas wyprawy zużyli 20 ton paliwa. WEHIKUŁ MAN KAT 1 Ważnym bohaterem tej wyprawy był Man Kat I, auto przypominające amfibię. Aby mogło sprostać surowej zimie, wyposażono je w: wysokoprężny, 8-cylindrowy silnik o mocy 256 KM, półautomatyczną skrzynię biegów i dwa 600-litrowe zbiorniki paliwa. Jego wnętrze ocieplono wełną mineralną i styropianem. Zamontowano podwójne okna i półki na sprzęt oraz miejsca do spania. Kabinę kierowcy i kontener mieszkalny non stop ogrzewały agregaty o mocy 12 kW. CZŁONKOWIE WYPRAWY Romuald Koperski– gdańszczanin, podróżnik, pionier wypraw samochodowych po Syberii, pilot, dziennikarz, pisarz, fotograf, nurek, pianista. Pomysłodawca rajdu samochodowego „Transsyberia”. Odbył pierwszą w historii udaną ekspedycję samochodową z Zurychu do Nowego Jorku przez Syberię i Amerykę Północną. Innym razem samotnie spłynął pontonem Leną – najdłuższą syberyjską rzeką. Marian Pilorz – rodowity Ślązak, przedsiębiorca, globtroter. Brał udział w wielu wyprawach na Syberię, w tym w ekstremalnej zimowej ekspedycji wiodącej w rejony północnej Kołymy, gdzie wraz z Romualdem Koperskim dotarł do grobu …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/68ec1a6bc7dca423d9980ef7cc88613c0ad3a1f2-efd0ddc.jpeg
width: 640
height: 426