National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-03-08T14:17:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Masz dość tłumów turystów? Te kraje wciąż czekają na odkrycie
items: Tadżykistan: Pamir, czyli świat po Aleksandrze Wielkim
items: 25 lat po odzyskaniu niepodległości kraj stoi na rozstaju dróg. Wyprawa do Tadżykistanu
items: Do domu okrężną drogą
items: Tadżykistan - Zapomniany naród
items: Wystawy fotografii Aleksandry Dzik

Masz dość tłumów turystów? Te kraje wciąż czekają na odkrycie
type: item
date: 2026-03-08T14:16:40.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: gambia
subject: jordania
subject: mołdawia
subject: paragwaj
subject: tadżykistan
subject: turyści
description: W wielu popularnych kierunkach turystycznych coraz częściej mówi się dziś o zjawisku overtourismu. Mieszkańcy historycznych centrów miast skarżą się na tłok, rosnące ceny i utratę codziennego spokoju, a podróżni narzekają na kolejki i przepełnione atrakcje. Nie wszędzie jednak turyści są postrzegani jako problem. Na świecie są także państwa, które wciąż czekają na większą liczbę odwiedzających i otwarcie zachęcają do odkrywania swoich krajobrazów, kultury i kuchni. Dla nich turystyka pozostaje szansą na rozwój gospodarczy i wzmocnienie lokalnych społeczności.
encoded: Spis treści: Turyści wiedzą, że warto podróżować odpowiedzialnie Paragwaj – nieodkryty kraj Ameryki Południowej Mołdawia chce przyciągnąć więcej turystów. Kraj powoli odkrywa swój potencjał Jordania bez tłumów turystów. Teraz łatwiej zobaczyć Petrę Gambia rozwija turystykę opartą na lokalnych społecznościach Tadżykistan – dzika przyroda i trekking w górach Fann Globalna turystyka po pandemii wróciła do dynamicznego wzrostu. Według dostępnych danych między styczniem a wrześniem ubiegłego roku za granicę wyjechało około 1,1 miliarda turystów, czyli o 5% więcej niż w analogicznym okresie rok wcześniej. Prognozy wskazują, że w najbliższym czasie liczba międzynarodowych podróży może osiągnąć rekordowy poziom, mimo rosnącej debaty o skutkach nadmiernej turystyki w takich miejscach jak Madryt, Wyspy Kanaryjskie czy popularne regiony Meksyku. Jednocześnie coraz więcej podróżnych deklaruje, że chce podróżować w sposób bardziej odpowiedzialny. Turyści wiedzą, że warto podróżować odpowiedzialnie Z raportu „Travel and Sustainability 2025” przygotowanego przez Booking.com wynika, że 84% ankietowanych uznaje zrównoważony rozwój za ważny element planowania wyjazdu, a 73% chciałoby, aby ich wydatki wspierały lokalne społeczności. Wybór mniej znanych kierunków może więc przynieść podwójną korzyść: zmniejszyć presję na przepełnione destynacje i jednocześnie wesprzeć regiony, które dopiero budują swoją pozycję na turystycznej mapie świata. Jak podkreśla Sam Bruce, współzałożyciel operatora podróży Much Better Adventures: „Kiedy odwiedzający przybywają z ciekawością i szacunkiem, w rozsądnych liczbach, mogą pomóc lokalnym gospodarkom rozkwitnąć, a jednocześnie doświadczyć kultur i krajobrazów, które nie są przepełnione”. Gdzie zatem można wyjechać, by mieć autentyczne doświadczenia bez pułapek turystycznych, przy jednoczesnym realnym wsparciu lokalnych społeczności? Paragwaj – nieodkryty kraj Ameryki Południowej Choć Paragwaj pozostaje w cieniu turystycznych gigantów regionu, takich ja…

tadzykistan-7af090f.jpg
width: 5242
height: 3366

Tadżykistan: Pamir, czyli świat po Aleksandrze Wielkim
type: item
date: 2019-06-04T10:00:00.000Z
creator: Ludwika Włodek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: aleksander wielki
subject: azja środkowa
subject: historia
subject: Lifestyle
subject: pamir
subject: tadżykistan
subject: Travel
description: Mieszkańcy Pamiru podkreślają, że są potomkami Aleksandra Macedońskiego. W ten sposób chcą nadrobić zacofania swojego regionu.
encoded: Tam jest kopalnia rubinów – Ergasz pokazuje mi zbocze góry przed nami, gdzie na tle czerwonego piargu odznacza się pasmo świeżo wykopanej, szarawej gleby. – Państwowa? – pytam. – Państwowa – odpowiada Ergasz. – Ale tak jakby była prywatna – dopowiada zaraz jego kuzyn czy kolega, który jedzie z nami, a którego imienia nie znam, bo Ergasz przez całą drogę zwracał się do niego per bratan, a on sam jakoś nigdy się nam nie przedstawił. – Nasz prezydent na tym łapę trzyma. Wszystkie zyski ze sprzedaży kamieni idą prosto do jego kieszeni, a my, Pamirczycy, ani grosza nigdy z tego nie oglądaliśmy. Chociaż to przecież nasza ziemia. Samochód Ergasza co kilka metrów podskakuje na straszliwych wybojach. Naszym dzisiejszym celem jest Langar, wieś położona w samym końcu doliny Wachańskiej, tam gdzie potoki Pamir i Wachan łączą się ze sobą, dając początek rzece Pandż, która w dolnym biegu znana jest jako Amu-daria. Dopiero co wyjechaliśmy z Chorogu, stolicy Górskobadachszańskiego Okregu Autonomicznego, i chodź do Langaru jest nieco ponad 200 km, czeka nas cały dzień jazdy. Drogi w Górskim Badachszanie są najgorsze w całym Tadżykistanie. Ta, którą jedziemy, powstała jeszcze za Związku Radzieckiego. Sowieci potrzebowali jej, by transportować żołnierzy do Afganistanu. Jedyny wtedy most nad Pandżem znajdował się kilkadziesiąt kilometrów od Chorogu. Dziś mostów prowadzących z Tadżykistanu do Afganistanu jest już klika. Raz w tygodniu odbywają się na nich targi. Mieszkańcy tadżyckiego Badachszanu mogą wtedy bez wizy przejść do specjalnej strefy wydzielonej na drugim brzegu, gdzie ich pobratymcy z afgańskim paszportem handlują wszystkim co się da. Pakistańskimi i indyjskimi naczyniami, materiałami i meblami, chińskim sprzętem AGD i japońskimi samochodami. Bo jak twierdzi bratan Ergasza, w Afganistanie wszystko jest lepsze i tańsze. – A na dodatek jeszcze Amerykanie budują im drogi, szkoły i szpitale – zapewnia z zawiścią. – Tylko nasz rząd nam niczego nie buduje. Trudno się z nim nie zgo…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ce53b585f7b0cc2085887d27a4d004d22906610e-95a8be2.jpeg
width: 1303
height: 779

25 lat po odzyskaniu niepodległości kraj stoi na rozstaju dróg. Wyprawa do Tadżykistanu
type: item
date: 2017-10-02T12:49:31.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: reportaże
subject: tadżykistan
description: Fotograf obserwuje, jak żyją mieszkańcy dalekiego i dzikiego Tadżykistanu, najbiedniejszej z byłych republik radzieckich.
encoded: – To „dach świata” – mówi Didorali, my przewodnik, żywiołowo wskazując na majestatyczne pasmo górskie Pamir wznoszące się po drugiej stronie doliny. Minęło 25 lat od czasu upadku Związku Radzieckiego, a ja przez trzy tygodnie podróżuję przez Tadżykistan, by zbadać, jaki miało to wpływ na najbiedniejszą z byłych republik radzieckich. Na miejscu spotykam kilkoro z dziesiątek tysięcy Tadżyków uważanych za rosyjskich gastarbeiterów, którzy teraz, z powodu sankcji w Rosji i upadku rubla, powracają do swojego rodzimego kraju. Pewnego sobotniego ranka w połowie maja razem z Didorali jedziemy wzdłuż rzeki Panj. Przed chwilą wjechaliśmy do okręgu autonomicznego Górskiego Badachszanu. Tadżykistan i Afganistan dzieli tutaj jedynie rzeka, którą z łatwością moglibyśmy przepłynąć, by dostać się na drugi brzeg. Kiedyś w czasie zimnej wojny była to jedna z silnie strzeżonych granic, teraz ledwo chroni się przez przemytnikami broni, porywaczami i, zdaniem rządu Tadżykistanu, nadciągającym niebezpieczeństwem ze strony islamskich rebeliantów, którzy szukają nowego frontu w swojej świętej wojnie o globalnym zasięgu. Odwiedzam byłego robotnika z Rosji Falaknoza Nasillobekova i jego żonę o imieniu Jahongul w północno-wschodniej części Chorogu, stolicy Górskiego Badachszanu. Rolnicza okolica wypełniona jest tradycyjnymi pamirskimi domami. Popijamy herbatę i siedzimy na tarasie ich skromnego choć uroczego ogrodu z widokiem na rzekę Gunt, a Falaknoz opowiada mi, że podobnie jak wielu innych Tadżyków pracujących sezonowo, on również wcześniej podróżował do Rosji tam i z powrotem. - Wróciłem kilka miesięcy temu z Moskwy, gdzie pracowałem od 1997 roku – mówi. – W ciągu ostatnich dziesięciu lat byłem w domu zaledwie kilka razy, za każdym razem na parę miesięcy w okresie letnim, by spędzić trochę czasu z rodziną. Tym razem już tam nie wrócę. Zobacz galerię zdjęć. „Jesteśmy ludźmi” Tadżykistan, leżący na stary górskim obszarze, był w przeszłości okupowany przez Rosjan, Mongołów, Turków, Arabów, P…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c54f37f7b90c7664b94ab770f8b67c5992822345-016de6e.jpeg
width: 885
height: 708

Do domu okrężną drogą
type: item
date: 2015-02-19T08:00:00.000Z
creator: Anna Mochnacka
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: chiny
subject: estonia
subject: iran
subject: kazachstan
subject: kirgistan
subject: litwa
subject: łotwa
subject: mongolia
subject: rosja
subject: tadżykistan
subject: turcja
subject: turkmenistan
subject: uzbekistan
description: Widzieliście kiedyś Kirgizów lepiących tradycyjne polskie pierogi? To możliwe dzięki uczestnikom Autostopowej Sztafety Kulturowej, którzy w poszukiwaniu kulturowych różnorodności przejadą autostopem ponad 27 tys. km.
encoded: Misja Autostopowej Sztafety Kulturowej Autostopowa Sztafeta Kulturowa to 11-miesięczna podróż Ani i Jona - podróżniczej pary - przez 13 państw. Dlaczego Sztafeta Kulturowa? Jej głównym zadaniem jest apologia różnorodności kulturowej i tworzenie międzynarodowych więzów przyjaźni. Ania i Jon pokażą, że ludzie niezależnie od szerokości geograficznej potrafią być życzliwi i że warto uczyć się od siebie nawzajem. - Podróże autostopem uzależniają, bo doświadczanie ludzkiej życzliwości i bezinteresownej pomocy to niezwykle miłe i podnoszące na duchu uczucie. Tym bardziej zaskakuje, że kiedy dzielimy się naszymi planami z ludźmi spotkanymi na trasie, kiedy opowiadamy, że planujemy odwiedzić sąsiedni kraj, oni często starają się nas odwieść od tego pomysłu. Ostrzegają, że zostaniemy zamordowani czy obrabowani w państwie znajdującym się zaledwie kilkadziesiąt kilometrów dalej! Po przekroczeniu granicy ponownie zostajemy otoczeni cudowną opieką przez wspaniałych i gotowych do pomocy ludzi. Jednak oni również często nie mają nic dobrego do powiedzenia o swoich sąsiadach i dziwią się, że udało nam się przeżyć w kraju, z którego właśnie przyjechaliśmy – opowiada Anna Mochnacka. Pokazuje to, że ludzie, choć z natury życzliwi, są często nieufni, szczególnie wobec własnych sąsiadów. Ten brak zaufania często wypływa z nieznajomości ich kultury i tradycji. Na bazie tych doświadczeń zrodził się pomysł Autostopowej Sztafety Kulturowej. Ania i Jon autostopem przyjechali także na ślub, sierpień 2014, Wielka Brytania Sztafeta, kulturowa, czyli łańcuszek doświadczeń W każdym odwiedzonym kraju Ania i Jon chcą nauczyć się czegoś nowego. Zamierzają dowiedzieć się, jak przyrządzać typowe dla danego regionu potrawy, jak grać w tradycyjne gry oraz odkryć lokalną muzykę. Zdobytą wiedzę będą przekazywać dalej. Spotkani na trasie ludzie, którzy zgodzą się na udział w projekcie, otrzymają drobny, reprezentujący daną tradycję upominek. Aby nauczyć się robienia tradycyjnych polskich pierogów, otrzymają…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3eb4acafcddafa83026122d0d397a904cf1d0467-c042f6d.jpeg
width: 900
height: 675

Tadżykistan - Zapomniany naród
type: item
date: 2012-05-03T20:00:00.000Z
creator: Wojciech Górecki
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Kultura
subject: tadżykistan
description: Niełatwo dotrzeć do Jagnobczyków. Ale z pewnością warto.
encoded: Na mapie wygląda to banalnie: dolina Jagnobu zaczyna się tuż za Margebem. Z Duszanbe to zaledwie 145 km. Niby niedaleko. Ale udało mi się tam dotrzeć dopiero za trzecim razem. O NIEWIELKIM NARODZIE JAGNOBCZYKÓW pochodzącym z tej doliny usłyszałem kilkanaście lat temu. Wiedziałem, że są potomkami mieszkańców Sogdiany – starożytnej krainy leżącej na północ od Baktrii i obejmującej ziemie dzisiejszego Tadżykistanu i wschodniego Uzbekistanu. Postanowiłem, że kiedyś do nich pojadę. Materiałów o Jagnobczykach było jak na lekarstwo, ale z czasem udało mi się zebrać całą teczkę. Autorami pierwszych relacji o tajemniczym ludzie zamieszkującym dolinę rzeki Jagnob byli uczestnicy rosyjskiej ekspedycji z 1870 r.: orientalista Aleksandr Kun i przyrodnik Aleksiej Fiedczenko. Ostatni zanotował: W Anzobie i jeszcze dalej przez 30 wiorst ludność składa się z Tadżyków, ale mieszkańcy następnych wsi należą do jakiegoś innego plemienia mówiącego językiem zupełnie dla Tadżyków niezrozumiałym. Ten język wymiera. Pierwsza okazja do odwiedzin Jagnobczyków przydarzyła mi się w lipcu 2007 r., kiedy to w ekspresowym tempie przemierzaliśmy z żoną Azję Centralną. Chcieliśmy koniecznie zaliczyć Jagnob, ale mieliśmy na to tylko kilka godzin. Jednak kiedy dojechaliśmy do Anzobu, rzeka wylała i nie mogliśmy przejechać. Do celu nie dotarliśmy, ale czułem, że dobrze się stało. Takich miejsc nie powinno się oglądać w biegu. Rok później ponownie próbowałem dotrzeć do „swojego” ludu, ale tym razem drogę zagrodziła mi błotna lawina. Gdybym miał jeszcze dzień lub dwa w zapasie, poszedłbym pieszo. Ale jak mówią Rosjanie, wsjo, czto nie diełejsta, diełajetsa k łutszemu („nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło”). W czerwcu 2011 r. zarezerwowałem na dolinę Jagnobu kilka dni. W Margebie zaszedłem do rodziny, którą poznałem podczas poprzedniego pobytu. Dyrektor miejscowej szkoły Bumilo Szodijew i jego kuzyn, nauczyciel rosyjskiego Szochnazar Alijew właśnie przeprowadzili ostatnie egzaminy i rozpoczynali w…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4ca88f166d529bb479f03899ba3ef5aa94efeb72-fdfb78b.jpeg
width: 800
height: 801

Wystawy fotografii Aleksandry Dzik
type: item
date: 2010-02-26T10:32:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: alpinizm
subject: kirgistan
subject: śnieżna pantera
subject: tadżykistan
subject: wystawa
description: Dnia 4 marca 2010 r. o godz. 18.00 w Rybnickim Centrum Kultury zostanie otwarta wystawa fotografii Aleksandry Dzik pt. "Ku Śnieżnej Panterze".
encoded: Ku Śnieżnej Panterze Śnieżna Pantera to tytuł nadawany alpinistom, którzy dokonali wejść na wszystkie pięć siedmiotysięczników, leżących na terenie byłego ZSRR. Trzy spośród szczytów znajdują się w Pamirze: Szczyt Awicenny (dawniej Pik Lenina, Pik Niepodległości, 7136 m n.p.m.), Pik Korżeniewskiej (7105 m n.p.m.) i Pik Somoni (dawniej Pik Kommunizma, 7495 m n.p.m.). Dwa kolejne - Chan Tengri (7010 m n.p.m.) oraz najtrudniejszy i najniebezpieczniejszy Pik Pobiedy (7439 m n.p.m.) - leżą natomiast w Tien-Szanie. Obecnie Pik Pobiedy, Chan Tengri i Szczyt Awicenny znajdują się na terytorium Kirgistanu, zaś Pik Somoni i Pik Korżeniewskiej - Tadżykistanu. Pierwszym zdobywcą pięciu siedmiotysięczników był w 1961 roku Jewgienij Iwanow. Spośród Polaków udało się to zaledwie czterem: Marcinowi Hennigowi (2006), Marcinowi Miotkowi (2007), Marcinowi Kaczkanowi (2008) oraz Maciejowi Stańczakowi (2009). Jak dotąd na wszystkich pięciu szczytach nie stanęła żadna Polka. Trochę słów o autorce fotografii Aleksandra Dzik – urodzona w 1982 r., absolwentka psychologii i socjologii na Uniwersytecie Śląskim. Obecnie doktorantka na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pracuje także jako przewodnik beskidzki i pilot wycieczek. Autorka fotografii Aleksandra Dzik (Ternua Team) jest w trakcie kompletowania „Śnieżnej Pantery”. W roku 2006 podczas swojej pierwszej wysokogórskiej wyprawy weszła wraz z T. Borowcem, M. Derezińską, J. Lenczowskim oraz M. Westerowskim na Szczyt Awicenny (wówczas Pik Niepodległości). W 2007 w ramach „2x7000 – Pamir Expedition 2007” stanęła wraz z T. Borowcem, M. Westerowskim i J. Żebrackim na Piku Korżeniewskiej, zaś wspólna z T. Borowcem próba zmierzenia się z Pikiem Somoni zakończyła się niepowodzeniem. Wejście na ów szczyt udało się rok później wraz z M. Kaczkanem, R. Rogiem, M. Stańczakiem, D. Stecem, S. Wawrzutą oraz I. Walugą z „Polish Pamir Expedition 2008”. W lecie 2009 A. Dzik, J. Stasielak oraz A. Ihnatowicz stworzyły wyprawę kobiecą – „HiMountain Tien-Shan 2009 – Po…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/cbe2e4d92f1850e009909e0edcd19d3cf029074f-8032541.jpeg
width: 650
height: 386