Jakie są techniki jazdy na nartach? Zobacz nasz przewodnik
Jakie są techniki jazdy na nartach i które z nich polecane są dla osób początkujących? Odpowiedź znajdziesz poniżej. Nie bez powodu mówi się, że „nie sprzęt, a technika zrobi z ciebie zawodnika”.
W tym artykule: Technika pługu Technika klasyczna (równoległa) Technika carvingowa Styl biegowy klasyczny Styl łyżwowy Słownik najważniejszych pojęć narciarskich Jazdy na nartach może nauczyć się każda osoba, a wiek, płeć czy poziom sprawności fizycznej nie są przeszkodami umożliwiającymi opanowanie technik narciarskich. Taką przeszkodą nie jest też brak nart z najwyższej półki. Technika – oto słowo klucz, nad którym pochylić się musi każdy miłośnik białego szaleństwa, który dopiero rozpoczyna swoją przygodę ze sportami zimowymi. Bez względu na to, czy zamierza szusować po stokach czy biegać na nartach górskimi trasami. Jak jeździć na nartach? Wstępem do tej przygody jest opanowanie podstawowej techniki, doskonalenie jej i stopniowe oswajanie się z nieco bardziej skomplikowanymi manewrami. Zanim przejdziemy do szczegółów, najpierw przyjrzyjmy się najważniejszym błędom, które popełnia większość początkujących narciarzy. Złe nawyki trzeba zdusić już w zarodku, zanim zdążymy je utrwalić. Po pierwsze, unikaj sztywnej pozycji zjazdowej. Podczas jazdy należy rozluźnić kręgosłup i przyjąć swobodną pozycję. Po drugie, zwróć uwagę na rozstaw nart. „Deski” powinny znajdować się na szerokości bioder narciarza. Po trzecie, unikaj nadmiernego odchylenia ciała. Wychylając się do tyłu, ryzykujesz utratę stabilności, co w konsekwencji prowadzi do upadku. Po czwarte, unikaj nerwowych ruchów. Manewry należy wykonywać pewnie i zdecydowanie, ale spokojnie. Stoki narciarskie dla początkujących, czyli dobre do nauki jazdy Sporty zimowe stają się coraz popularniejsze, a narciarstwo niezmiennie przyciąga największą ilość miłośników białego szaleństwa. Coraz bardziej rozbudowane kurorty ze świetnie przygot... To absolutne podstawy, które należy przyswoić na samym początku. Teraz przejdźmy do omówienia poszczególnych technik, związanych m.in. z rodzajami nart. Technika pługu Pług to podstawa techniki jazdy na nartach. Bez względu na to, czy pierwsze szlify zdobywasz pod czujnym okiem doświadczonego instruktora czy wybrałeś samodzielną naukę, ten styl będzie dla ciebie punktem wyjścia. Istotą pługu nie jest osiąganie zawrotnych prędkości czy wykonywanie dynamicznych manewrów, a zyskanie obycia z nartami i nauka panowania nad nimi. Już sama nazwa wskazuje na styl przemieszczania się w dół stoku. Zjeżdżając pługiem należy ustawić narty w kształt odwróconej litery V – dzioby powinny znajdować się blisko siebie, z kolei tylna część nart musi pozostawać w rozwarciu. Takie ustawienie pozwala zachować stabilność, ułatwia kontrolowanie prędkości i manewrowanie. Żeby zwiększyć prędkość jadąc pługiem, należy lekko rozsunąć dzioby i zbliżyć tył nart. W ten sposób zmniejszy się siła nacisku na krawędzie. Jednocześnie warto nieco bardziej ugiąć kolana. Taka pozycja jest bardziej aerodynamiczna (ciało stawia mniejszy opór) i stabilna, bo pozwala obniżyć środek ciężkości. Z punktu widzenia osoby początkującej, od nabierania prędkości ważniejsze jest jej skuteczne i bezpieczne wytracanie. Żeby zahamować podczas zjazdu pługiem, wystarczy zbliżyć dzioby nart i zwiększyć dystans dzielący tył. Dzięki temu zwiększymy nacisk na wewnętrzne krawędzie i wytworzymy większy opór. Jak zmienić kierunek jazdy, korzystając z tej techniki? W tym celu należy opanować manewr łuku płużnego. Polega on na przeniesieniu nacisku na nartę, która znajduje się po zewnętrznej stronie względem kierunku manewru. Technika klasyczna (równoległa) Technika klasyczna, nazywana także równoległą, jest trudniejsza od pługu, więc polecamy ją wyłącznie tym osobom, które już opanowały opisany wyżej styl. W tym przypadku, narty należy ułożyć równolegle względem siebie, jak wskazuje na to sama nazwa. Narciarz przyjmuje pozycję pochyloną i ugiętą w kolanach. Takie ułożenie ciała zapewnia sporą dynamikę i umożliwia osiąganie wysokich prędkości zjazdu. Ważne jest więc perfekcyjne opanowanie techniki zmiany kierunku jazdy i wytracania prędkości. Wyjazd na narty: jak się przygotować? Narciarstwo należy do tych sportów zimowych, których grono miłośników powiększa się z roku na rok. Coraz więcej Polaków rezygnuje z biernego wypoczynku przed ekranem telewizora na rzecz a... Żeby móc skutecznie skręcać podczas zjazdu techniką klasyczną, trzeba nauczyć się balansowania ciałem i odpowiedniego ułożenia barku, bioder i kolan. Obniżając bark i uginając kolano nogi, która znajduje się po zewnętrznej stronie względem kierunku skrętu, zwiększamy nacisk na wewnętrzną krawędź zewnętrznej narty. W tym momencie należy wykonać ruch ręką z jednoczesnym wbiciem kijka. Całą sekwencję powtarzamy w drugą stronę. Dzięki temu będziemy mogli poruszać się po stoku efektownym slalomem, kreśląc długie łuki. Jak wytracić prędkość, zjeżdżając techniką klasyczną? Ten styl jest dość szybki, więc wymaga efektywnego hamowania. Znacznie lepiej od pługu sprawdzi się technika hamowania bokiem. Polega ona na obróceniu stóp, bioder i tułowia do kierunku jazdy i pochyleniu ciała w stronę stoku. Technika carvingowa Następny stopień narciarskiego wtajemniczenia to technika carvingowa. Niedoświadczonym osobom może wydawać się, że ten styl nie różni się niczym od klasycznego. To tylko pozory. Carving to zupełnie inna szkoła jazdy, która wymaga nie tylko doświadczenia, ale i specjalistycznego sprzętu w postaci taliowanych nart carvingowych. W przeciwieństwie do techniki równoległej, styl carvingowy (określany jako jazda na krawędzi nart) nie polega na jeździe długimi łukami. W tym przypadku narty kreślą na śniegu wyraźnie krótsze ślady. Pozycja jest mocno obniżona. Może wręcz wydawać się, że narciarz lada moment położy się na trasie. Takie wrażenie wynika z maksymalnego wychylenia ciała w kierunku stoku do stopnia, który umożliwia jazdę na krawędzi. Zmiana kierunku jazdy następuje w wyniku przeniesienia ciężaru ciała z jednej narty na drugą przy równoczesnej zmianie krawędzi. W tym celu należy przesunąć biodra do boku i wykonać szybki ruch kolanami. Styl biegowy klasyczny Były techniki zjazdowe, czas na techniki biegowe. Najbardziej podstawowym stylem (a co się z tym wiąże – polecanym dla początkujących) jest styl klasyczny. Ta technika charakteryzuje się równoległym prowadzeniem nart biegowych. W tym celu wykonuje się następujące kroki: naprzemianstronny krok klasyczny – istotą jest tu naprzemienna praca rąk względem pracy nóg. Każdy ruch nogami składa się z fazy odbicia, zamachu i poślizgu. To właśnie ten krok jest uznawany za najbardziej uniwersalny; bezkrok – na delikatnych zjazdach i płaskich odcinkach dobrze sprawdza się bezkrok, który polega na równoczesnym odpychaniu się dwoma kijkami, pochylaniu ciała do przodu i wprawianiu nart w ślizg; jednokrok – ten krok najlepiej sprawdza się w terenie płaskim, ale nie zawodzi też w miejscach, w których trasa lekko opada. Po odbiciu jednej narty, oba kijki powinny równocześnie odbić się od podłoża; dwukrok – w tym przypadku w fazie zamachu rąk narciarz wykonuje dwa odbicia nart; krok rozkroczny – nazywany też jodełką, służy pokonywaniu stromych podejść. Ten krok polega na kątowym ustawieniu nart, ugięciu kolan i przemieszczaniu się bez poślizgu. Kijki należy wbijać za wiązaniami. To cztery podstawowe kroki, które warto opanować na początek. Dzięki temu zróżnicowane trasy o różnym stopniu nachylenia terenu nie będą dla nas drogami nie do przebycia. Styl łyżwowy Kolejna technika biegu narciarskiego, z którą zaznajomimy się po opanowaniu techniki klasycznej, to styl łyżwowy. Charakterystyczne elementy tego stylu to kątowe ustawienie nart (względem kierunku biegu) i symetryczna praca rękoma. Kroki, które stosuje się najczęściej w technice łyżwowej, to: łyżwowanie – to najbardziej podstawowy krok, który ma zastosowanie na płaskich lub opadających fragmentach trasy. Jest wykonywany w niskiej pozycji ciała i nie wymaga aktywnej pracy rękoma; jednokrok łyżwowy – to krok zbliżony do łyżwowania, ale z aktywnym zaangażowaniem obu rąk. W tym przypadku łyżwowanie jest łączone z symetrycznym odbiciem oboma kijkami przy każdym odbiciu nart. To dość dynamiczna technika, ale wymagająca pod względem fizycznym. Właśnie dlatego najlepiej sprawdza się na płaskim terenie lub na łagodnie wznoszących fragmentach; synchroniczny dwukrok łyżwowy – charakterystyczne dla tego kroku jest jednoczesne pchnięcie obu kijków przy co drugim odbiciu nartą. Najlepiej sprawdza się w miejscach płaskich i delikatnie opadających; asynchroniczny dwukrok łyżwowy – w tym przypadku, krok łyżwowy łączy się z asynchronicznymi pchnięciami kijkami przy co drugim odbiciu nartą. Najlepiej sprawdza się na podbiegach. Alternatywa dla nart. Jak jeździć na snowboardzie Snowboard powstał z tęsknoty za surfingiem... na śniegu. Oprócz używania deski surferów, snowboardzistów i skateboardzistów łączy nastawienie na zabawę. Kroki łyżwowe są szybsze od klasycznych, ale także mniej stabilne. Wymagają dobrej kondycji fizycznej, dlatego nie polecamy rozpoczynania swojej przygody z biegówkami od tej techniki. Słownik najważniejszych pojęć narciarskich Niektóre z użytych wyżej pojęć mogą brzmieć obco dla początkujących narciarzy, podobnie jak inne terminy, których używają bardziej doświadczone osoby. To całkowicie naturalne, bo wiedzę teoretyczną nabywamy wraz z praktyką. Jeżeli specjalistyczna terminologia brzmi dla ciebie jak łacina, koniecznie zapoznaj się z poniższym słownikiem, w którym ujęliśmy wszystkie najważniejsze pojęcia, które powinieneś poznać na początek. Narty taliowane – narty przeznaczone do jazdy stylem carvingowym. Charakteryzują się różną szerokością czuba, środkowej i tylnej części. Narty allround – najbardziej uniwersalny typ nart, który umożliwia jazdę po zróżnicowanych nawierzchniach. Narty race – sportowe narty, które umożliwiają osiąganie wysokich prędkości. Dzioby – przednia część nart. Wiązania – mechanizmy mocujące buty narciarskie do nart. Rdzeń – wewnętrzna część nart. Najbardziej cenione są modele z drewnianym rdzeniem. Skręt cięty – zmiana kierunku jazdy na krawędziach (charakterystyczna dla carvingu). Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Gdzie jechać na narty w Andorze? – pomysły na udany wyjazd na narty
Krajem, który może pochwalić się rewelacyjnie przygotowaną infrastrukturą narciarską, jest Andora. Narty na tamtejszych stokach to prawdziwa gratka dla wszystkich, którzy uwielbiają zimową aktywność.
W tym artykule: Grandvalira Pas de la Casa Grau Roig Soldeu-El Tarter Vallnord Turystyczne walory Andory, niewielkiego kraju leżącego między Francją i Hiszpanią, wielu osobom kojarzą się przede wszystkim z zakupami w strefie wolnocłowej. Warto jednak podkreślić, że księstwo w południowo-zachodniej Europie ma do zaoferowania coś więcej. Terytorium Andory w całości leży w Pirenejach, a średnia wysokość terenu wynosi tam niemal 2000 m n.p.m. Już to sprawia, że panują tam wyśmienite warunki do uprawiania sportów zimowych. Andora najczęściej nie jest pierwszym wyborem, gdy mowa o zimowym urlopie narciarskim. Czas jednak odczarować opinię na temat tego niewielkiego kraju, bo Księstwo Andory stwarza wymarzone warunki dla wszystkich osób uprawiających sporty zimowe. Szusowanie po tamtejszych stokach może dać tyle samo frajdy, co narty we Włoszech lub narty w Bułgarii. Trzeba bowiem wiedzieć, że w całych Pirenejach trudno znaleźć tak dobrze przygotowane stoki, a tamtejsze ceny nie odbiegają od tych, jakie obowiązują w popularnych ośrodkach we Francji. Najciekawsze ośrodki w Andorze opisujemy poniżej. Zanim wymienimy poszczególne stacje, które naszym zdaniem mają najwięcej do zaoferowania, wypada wspomnieć, że narciarska aktywność w Andorze koncentruje się wokół dwóch obszarów, skupiających mniejsze ośrodki. Pierwszy z nich to Grandvalira, drugim jest Vallnord. Grandvalira Naszą pierwszą propozycją jest największy ośrodek narciarski w Andorze i jednocześnie – największy europejski obszar narciarski poza Alpami. Grandvalira skupia kilka stacji, w tym Pas de la Casa, Grau Roig i Soldeu-El Tarter (opisujemy je poniżej). Rozległy, świetnie przygotowany kompleks jest połączony siecią składającą się z ponad 70 nowoczesnych wyciągów każdego typu. To sprawia, że między poszczególnymi sektorami można przemieszczać się bez wypinania butów z wiązań. Stanowi to spore ułatwienie, bo łączna długość tamtejszych tras to aż 240 km. Całkiem sporo, zwłaszcza jeżeli weźmiemy pod uwagę fakt, że obszar całego kraju zajmuje powierzchnię 468 km kw. Gdzie na narty za granicę – przegląd tras dla amatorów i doświadczonych narciarzy Polskie kurorty narciarskie stają się coraz nowocześniejszymi ośrodkami, które oferują masę atrakcji. Mimo to, wiele osób decyduje się na spędzenie zimowego urlopu w jednej z zagranicznyc... Duży ośrodek musi zapewniać warunki dla wszystkich narciarzy i tak jest w istocie. Znajdziemy tam wiele tras, z których bez stresu mogą korzystać początkujący narciarze, ale nie brakuje też stoków i miejsc poza wyznaczonymi trasami, które stopniem trudności skutecznie podnoszą poziom adrenaliny we krwi. Profesjonalnie przygotowane stoki i snowparki nie są jedyną „pożywką” dla ciała i ducha. W granicach kurortu działają też ośrodki SPA i kompleks termalny. Nie brakuje tam restauracji z wyśmienitym menu, barów i klubów. Pas de la Casa Wycieczkę po kurorcie Grandvalira zaczynamy od ośrodka, który jest położony tuż przy granicy Andory z Francją. Pas de la Casa sąsiaduje z kilkoma większymi miastami, co sprawia, że dojazd na miejsce nie wiąże się z żadnymi utrudnieniami. Znajdziemy tam niezwykle zróżnicowaną ofertę, idealną dla początkujących, którzy dopiero poznają i doskonalą technikę, jak i dla średnio-zaawansowanych i zaawansowanych narciarzy. Pas de la Casa udostępnia zarówno zielone i niebieskie, jak i czerwone i czarne trasy. Przeważają stoki o łagodnym nachyleniu, dzięki czemu nowicjusze nie są skazani na monotonną jazdę wyłącznie jedną nartostradą. Warto też wspomnieć, że na terenie ośrodka działają szkółki narciarskie, zatrudniające profesjonalną kadrę instruktorską. Osoby, które są pewne swoich umiejętności, mogą skorzystać także z terenów idealnie nadających się do uprawiania freeride'u, jak i z profesjonalnie przygotowanych snowparków. Usatysfakcjonowani poczują się także wszyscy, którzy będą chcieli odpocząć od szaleństw na stoku. Bogata baza gastronomiczna, kluby i bary to jeszcze nie wszystko. Pas de la Casa stanowi też dobrą bazę, z której możemy wyruszyć na górską wycieczkę lub udać się do pobliskiej Francji. Grau Roig Czas na ośrodek dedykowany przede wszystkim doświadczonym narciarzom, którzy nie boją się wymagających stoków. Położony w dolinie kurort Grau Roig działa od 1959 roku. Początkowo można było skorzystać tam tylko z jednego wyciągu. Z czasem infrastruktura zaczęła się rozrastać. Obecnie ośrodek jest jednym z najważniejszych w całym centrum Grandvalira. Na miejscu nie brakuje trudnych czerwonych i bardzo trudnych czarnych tras. Są też łagodne stoki, ale wizytówką tego miejsca są właśnie wymagające nartostrady, dające poczucie niczym nieskrępowanej swobody. Szczególnie polecamy czerwoną trasę Moreto, z której rozpościera się niesamowita panorama andorskich Pirenejów. Najbardziej wymagające osoby powinny obrać kurs na Pic Blanc – najwyżej położony punkt narciarski w ośrodku. To właśnie tam rozpoczynają się dwie słynne czarne trasu: Antenes i Riberal, które doświadczonym narciarzom zapewnią niezapomniane przeżycia. Gdzie na narty w Polsce? Oto najlepsze stoki w Polsce! 13 najlepszych lokalizacji Polska nie jest krajem górskim, ale zimowych kurortów jest u nas pod dostatkiem. Malownicze krajobrazy i bogata, świetnie rozbudowana infrastruktura - to właśnie te dwa czynniki sprawiają, ż... Z jakich innych atrakcji mogą skorzystać turyści? W Grau Roig słynie z unikatowego hotelu Igloo. Co w nim niezwykłego? Jak wskazuje na to sama nazwa, obiekt w całości jest wybudowany ze śniegu. Poza tym nie brakuje tam restauracji z wyśmienitą kuchnią, barów serwujących doskonałe drinki i innych atrakcji. Jedną z nich jest przejażdżka psim zaprzęgiem. Soldeu-El Tarter Kolejny wspaniały kurort jest położony na stokach Tossal De La Llosada i Tossa Sels Espiolets. Ośrodek Soldeu słynie z największej ilości profesjonalnie przygotowanych tras narciarskich w całym regionie i niesamowitego górskiego krajobrazu. Na terenie Soldeu nie brakuje tras zielonych i niebieskich, na których pierwsze szlify mogą zdobywać dzieci i początkujący dorośli. W nauce pomogą profesjonalni instruktorzy, zatrudnieni w okolicznych szkółkach. Należy jednak wspomnieć, że nie brakuje tam także tras czerwonych i czarnych oraz stref, w których można zjeżdżać poza wyznaczonymi nartostradami. Równie imponująco przedstawia się też oferta aktywności uprawianych poza stokiem. Całoroczny tor saneczkarski, wspinaczka, spacer w rakietach śnieżnych oraz zip-lining, czyli podnoszący poziom adrenaliny zjazd na stalowej linie – to tylko niektóre z nich. Przyjemną chwilę wytchnienia zapewni nowoczesny ośrodek SPA. Vallnord Kolejna propozycja w naszym zestawieniu to jeden z najnowocześniejszych kompleksów narciarsko-turystycznych w całych Pirenejach. Ośrodek położony tuż przy stolicy kraju (od Andory dzieli go zaledwie 6 km) oferuje przyjezdnym świetnie przygotowane stoki z profesjonalną infrastrukturą (łączna długość tras narciarskich to 63 km) i usługi realizowane na najwyższym poziomie. Warto też podkreślić, że wbrew pozorom, obowiązujące tam ceny wcale nie należą do najwyższych w Andorze. Obszar Vallnord łączy dwa ośrodki narciarskie: Ordino-Arcalis i Pal-Arinsal. To przekłada się na 91 km tras o zróżnicowanym stopniu trudności. Kto będzie najbardziej zadowolony z pobytu w tym miejscu? Przede wszystkim rodziny z dziećmi. Dla najmłodszych przygotowano szerokie trasy o łagodnym nachyleniu, szkółki narciarskie, tory z przeszkodami i zimowe place zabaw. Wyjazd na narty: jak się przygotować? Narciarstwo należy do tych sportów zimowych, których grono miłośników powiększa się z roku na rok. Coraz więcej Polaków rezygnuje z biernego wypoczynku przed ekranem telewizora na rzecz a... Nie oznacza to jednak, że doświadczeni narciarze nie mają tam czego szukać. Przeciwnie, w Vallnord działają dwa snowparki (z czego jeden jest dedykowany profesjonalistom), trasy czarne stanowią 10 proc. wszystkich, a czerwone – 37 proc. Osoby chcące poczuć jeszcze większy dreszczyk emocji mogą skorzystać z heliskiingu (narciarze dostają się na stok na pokładzie śmigłowca i zjeżdżają poza wyznaczonymi trasami) lub speedridingu (aktywność łącząca paralotniarstwo z nartami). Co z atrakcjami poza stokiem? Tych także nie brakuje. Piechurom doświadczonym w górskich wycieczkach polecamy trekking na Pic de Coma Pedrosa – najwyższy szczyt w Andorze. Ciekawym doświadczeniem może być też spacer w rakietach śnieżnych, jazda skuterem śnieżnym, a dla odważnych – nurkowanie pod lodem. Będąc na miejscu, warto odwiedzić okoliczne miasta: Escaldes-Engordany i wspomnianą wcześniej Andorę. Chwilę relaksu po szaleństwach na stoku i pieszych wyprawach zapewni Caldea – największy w Europie Południowej kompleks basenów termalnych. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Jak jeździć na nartach – wskazówki jak zacząć i jak poprawić technikę jazdy
Determinacja, nauka, zaangażowanie – to właśnie te czynniki decydują o tym, czy i w jakim stopniu opanujemy technikę jazdy. Jak jeździć na nartach? Poniżej zamieszczamy praktyczne wskazówki dla początkujących.
W tym artykule: Czy narty są trudne? Czy da się samemu nauczyć jeździć na nartach? Ile czasu potrzeba aby nauczyć się jeździć na nartach? Jak zacząć jeździć na nartach? Jak jeździć na nartach biegowych? Jak jeździć na nartach zjazdowych? Jak jeździć na nartach carvingowych? Jak poprawić technikę jazdy? Narciarstwo to wspaniały sport, który doskonale rozwija kondycję i sprawia mnóstwo frajdy. Trzeba jednak pamiętać, że mówimy tu o dość wymagającej aktywności. Wymagającej, ale czy trudnej? Otóż niekoniecznie. Jak jeździć na nartach? Wielu osobom wydaje się, że zima nie stwarza korzystnych warunków do podejmowania jakiejkolwiek aktywności fizycznej na świeżym powietrzu. Krótkie dni, niska temperatura, opady atmosferyczne – przecież w takich warunkach łatwiej nabawimy się grypy i złapiemy kontuzję niż wypracujemy formę. Należy jednak pamiętać, że zimowe zaniedbania będziemy odczuwać przez pozostałą część roku. Dość wymówek, czas wyjść spod ciepłego koca i zażyć trochę ruchu. Nasza propozycja? Narty! To świetny trening całego ciała, który wzmacnia wszystkie partie mięśniowe, stymuluje pracę układu krążenia i poprawia koordynację ruchową. Jak dobrze jeździć na nartach? Zacznijmy od podstaw. Czy narty są trudne? Odpowiadając na postawione wyżej pytanie: tak i nie. Na stokach spotkamy osoby w każdym wieku – małe dzieci, młodzież, dorosłych i seniorów. Mamy więc niezbity dowód na to, że technikę jazdy może opanować każdy. Trzeba jednak zdać sobie sprawę z tego, że początkujący narciarz będzie musiał przyswoić wiele umiejętności, zanim będzie mógł bezpiecznie poruszać się po stoku. Wyjazd na narty: jak się przygotować? Narciarstwo należy do tych sportów zimowych, których grono miłośników powiększa się z roku na rok. Coraz więcej Polaków rezygnuje z biernego wypoczynku przed ekranem telewizora na rzecz a... Jazda na nartach daje wiele frajdy, ale nie można nie wspomnieć, że mówimy tu o formie aktywności, która stwarza realne ryzyko wystąpienia kontuzji lub nawet poważnego urazu. Zanim zaczniemy bezpiecznie jeździć, wiele razy upadniemy. I dobrze, bo umiejętność bezpiecznego upadania na śnieg jest podstawową zdolnością. Kolejna to wytracanie prędkości i zatrzymywanie się. Szybki zjazd to nie problem. Spowolnienie tempa i całkowite zatrzymanie stanowi już większe wyzwanie, podobnie zresztą jak omijanie przeszkód na trasie, tych statecznych i ruchomych. Czy da się samemu nauczyć jeździć na nartach? Według starego powiedzenia, rzeczy niemożliwe nie istnieją. Oczywiście, na stokach spotkamy samouków, którzy metodą prób i błędów opanowali jazdę na nartach w stopniu przynajmniej bezpiecznym. Warto jednak zdać sobie sprawę z tego, że tylko garstka osób (w odniesieniu do wszystkich uprawiających narciarstwo) ma wrodzony talent do tego sportu. Mając to na uwadze, nie możemy polecić samodzielnej nauki. Można oglądać tutoriale i czytać poradniki, ale przełożenie wiedzy teoretycznej na praktyczną, bez wsparcia osoby obserwującej nasze błędy, jest niezwykle trudne. Takie działanie najczęściej prowadzi do utrwalenia złych nawyków, a pozbycie się ich nie będzie łatwe. Dodatkowo, w przypływie euforii wywołanej działaniem endorfin łatwo ulec „ułańskiej fantazji”. Przeszacowanie własnych umiejętności, które, bądźmy szczerzy, na początku będą właściwie zerowe, może mieć fatalne konsekwencje, nie tylko dla nas samych, ale także dla innych na stoku. Mając to wszystko na uwadze, lepiej skorzystać z pomocy profesjonalnego instruktora. Jeżeli z jakiejkolwiek przyczyny nie mamy takiej możliwości, poprośmy o pomoc doświadczonego narciarza. W tym miejscu warto też odpowiedzieć na kolejne istotne pytanie: jak nauczyć dziecko jeździć na nartach? Najmłodsi obowiązkowo powinni uczyć się pod okiem instruktora! Osoba wykwalifikowana w pracy z dziećmi łatwiej i skuteczniej niż rodzic wytłumaczy małemu adeptowi podstawy prawidłowiej techniki. Ile czasu potrzeba aby nauczyć się jeździć na nartach? W kolejnym akapicie także odwołamy się do znanego powiedzenia: człowiek uczy się przez całe życie, a nauka jazdy na nartach nie stanowi tu wyjątku. Z każdym kolejnym wypadem na stok będziemy szlifować nabyte już umiejętności i poznawać nowe techniki, a nasza nauka nie skończy się nigdy, bo z czasem będziemy stawiać przed sobą coraz większe wyzwania. Na szczęście nie potrzeba wielu lat, by opanować niezbędne podstawy. Trenując pod okiem instruktora, po kilku lekcjach zaczniemy jeździć samodzielnie. Kilkadziesiąt godzin na stoku powinno wystarczyć, by dobrze opanować podstawy techniki. Trzeba jednak zaznaczyć, że każda osoba ma inne predyspozycje do tego sportu. Niektórzy już w ciągu jednej lekcji są w stanie pojąć, na czym to polega. Inni będą potrzebować na to więcej czasu. Jak zacząć jeździć na nartach? Zanim wybierzemy się na stok, nie obejdzie się bez odpowiednich przygotowań. Decyzję o rozpoczęciu nauki jazdy na nartach najlepiej podjąć jeszcze przed startem sezonu, zwłaszcza jeżeli nie uprawiamy żadnego innego sportu. Dlaczego? To proste – wypad na stok bez przygotowania fizycznego nie będzie miał przyjemnego finału. Jazda na nartach, nawet na poziomie rekreacyjnym, jest niezwykle wymagająca fizycznie. Nie obejdzie się więc bez pracy nad kondycją i wzmocnienia wszystkich grup mięśni. Mając to na uwadze, przynajmniej na 6 miesięcy przed startem sezonu warto rozpocząć treningi aerobowe i ogólnorozwojowe. Kiedy jechać na narty w Polsce? Ferie czy Święta? Przybliżamy tematy narciarskie Zima jest sezonem, na który z niecierpliwością czeka każdy miłośnik białego szaleństwa. Kiedy jechać na narty? Wybrać okres świąteczny czy lepiej postawić na ferie zimowe? Podstawą jest też wybór odpowiedniego ośrodka narciarskiego. Koniecznie upewnij się, że miejsce, do którego się wybierasz, oddaje do dyspozycji gości oślą łączkę i niebieską trasę! Trudniejsze szlaki na razie są poza twoim zasięgiem. Ważny jest też wyciąg orczykowy, który pozwala opanować technikę stania na nartach. A co z zakupem narciarskiego ekwipunku? Wszystko, co będzie ci potrzebne na początek, to: gogle narciarskie, kurtka narciarska, spodnie do jazdy na nartach, rękawiczki, skarpety narciarskie, kominiarka (którą założysz pod kask). Wyraźnie widać, że na liście zabrakło sprzętu: kasku, nart, kijków i butów narciarskich. Nie bez powodu. Dobrej jakości ekwipunek kosztuje całkiem sporo, trzeba przetransportować go na stok (co w wielu przypadkach wiąże się z koniecznością zakupu lub wypożyczenia bagażnika dachowego) i wymaga fachowego serwisowania. Na początku nie możemy mieć 100-procentowej pewności, że jazda na nartach to właśnie ta aktywność, która najbardziej przypadnie nam do gustu. Bezpieczniejszym posunięciem jest więc wypożyczenie niezbędnego sprzętu. Kolejna kwestia – praktyczne rozpoczęcie jazdy. Jak się skręca na nartach? Jak wytracić prędkość? Jak jeździć z kijkami? Na te pytania nie da się udzielić jednoznacznej odpowiedzi, a wynika to z faktu, że istnieją różne rodzaje nart. Jak jeździć na nartach biegowych? Zacznijmy od sportu, który cieszy się stale rosnącą popularnością – od narciarstwa biegowego. To coś zupełnie innego niż narciarstwo zjazdowe. W tym przypadku, nart i kijków używa się na trasach w płaskim lub pagórkowatym terenie. Same narty (tzw. biegówki) nie mają kantów i są bardzo wąskie. W tym miejscu nie kończą się wszystkie różnice. Ta forma aktywności jest znacznie mniej wymagająca (pod względem fizycznym) i znacznie bezpieczniejsza. Nie bez znaczenia jest też fakt, że biegać na nartach można wszędzie, gdzie leży odpowiednio gruba warstwa śniegu. Mimo że narciarstwo biegowe jest dość bezpieczne, naukę i tak polecamy rozpocząć pod okiem instruktora. Pozwoli to uniknąć wyrobienia złych nawyków. Poza tym istnieje kilka technik biegania. Podstawowe to styl klasyczny i łyżwowy. Zdecydowanie łatwiejszy jest pierwszy z wymienionych, a pod okiem instruktora łatwo opanujemy jego podstawy. W przypadku narciarstwa biegowego, na początek naszej przygody nie musimy nawet kupować specjalistycznej odzieży. Bardzo dobrze sprawdzi się każde ubranie, które będzie odpowiednio dopasowane, odprowadzi wilgoć i zapewni właściwą izolację termiczną. Wyciągnij z szafy odzież, w której biegasz w zimne dni, zapisz się na kurs, wypożycz sprzęt i do dzieła! Jak jeździć na nartach zjazdowych? Narty zjazdowe stanowią większe wyzwanie. W tym przypadku prędkości są znacznie wyższe, co zwiększa ryzyko wystąpienia urazu. Żeby nie narażać swojego zdrowia, naukę obowiązkowo rozpoczynamy pod okiem instruktora. Specjalista od razu wyeliminuje najczęstsze problemy, jak nadmierne usztywnienie kręgosłupa w pozycji zjazdowej, zbyt duże odchylenie ciała i niedostateczny odstęp między nartami. Nauczy nas techniki jazdy pługiem, dzięki której szybko nauczymy się kontrolować narty, a z czasem zapozna nas z bardziej wymagającymi manewrami: ze ślizgiem i skrętem ciętym. Specjalista poświęci uwagę nie tylko skręcaniu, ale i hamowaniu. Koniecznie trzeba będzie przyswoić dwie umiejętności: hamowania pługiem i bokiem. Jak jeździć na nartach carvingowych? Gdy już opanujemy narciarstwo zjazdowe, będziemy mogli skupić się na technice carvingowej. W tym przypadku nie ma mowy o jeździe bokiem, na nartach carvingowych można jechać tylko do przodu. "A nie mówiłam" czyli wypadki na stoku. Kilka cennych rad Najczęściej widzimy swój błąd, żałujemy, a co gorsza wiedzieliśmy już wcześniej, na co uważać. Istotą tej techniki jest jazda na krawędziach nart. Pozwala to na dynamiczne przechodzenie ze skrętu w skręt. Podstawą jest wyczucie odległości między stopami i kolanami we wszystkich fazach przejścia. Żeby prawidłowo przenieść ciężar ciała z jednej nogi na drugą, trzeba będzie perfekcyjnie wyczuć balans. Jak poprawić technikę jazdy? Nauka jazdy nie kończy się na opanowaniu podstawowych manewrów. Doszlifowanie techniki jazdy na nartach warunkuje dalszy progres, a bez tego nie wybierzemy się na trudniejsze trasy. Jako osoba początkująca, najprawdopodobniej popełniasz następujące błędy: nie przenosisz ciężaru ciała na zewnętrzną nogę, niedostatecznie pochylasz ciało do przodu, nadmiernie usztywniasz ramiona i wykonujesz niepotrzebne ruchy. Wyeliminowanie tych bolączek powinno stanowić punkt wyjścia do dalszej nauki. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
SPIS TREŚCI: Fotoreportaż Wszystkie kolory peruwiańskich ziemniaków Planeta Travelera Wieści ze świata Kierunek kultura Podróżuj z głową Tanie podróżowanie Japonia – ostre cięcie kosztów Miejsca miesiąca Nietypowe narty we Francji Düsseldorf. Nie tylko w interesach Zostań tubylcem Szykuj się na karnawał w Argentynie Hity 2016 Angola: Kraj Boga i diabła Kostaryka: Skarby lasu deszczowego Indonezja: Święto żywych i umarłych San Sebastian: Esencja Kraju Basków Kirgistan: Dużo więcej niż owce i góry Francja: Europa strzela gola Wrocław: Kulturalnie na moście Rio de Janeiro: Słońca i igrzysk Armenia: Kraj Noego Malta: Wszystkie plenery świata Senegal: W rytmie Afryki Mjanma: Czym wabi dawna Birma? Wyprawy No limits: Królestwo Mustangu Polska jest najfajniejsza 7 nowych cudów Polski: Kościół Pokoju w Świdnicy Adventure Warto spróbować Skitury – z dala od nartostrad Test Travelera A na zimę polary Adventure: Polka w Lechuguilli, najpiękniejszej jaskini na świecie Raport specjalny: Roy Chapman Andrews, amerykański naukowiec, pierwowzorem Indiany Jonesa Przerwa techniczna Swoją drogą: Igor Zalewski o noworocznych postanowieniach Akademia foto: Najlepsze zdjęcia czytelników
Oto kilka rad na udane wakacje na stoku.
5 sposobów na udane narty: 1. Unikaj tłoku. W okresie Bożego Narodzenia i sylwestra stacje narciarskie przeżywają oblężenie i śrubują ceny, lepiej więc odczekać parę dni. W wielu francuskich stacjach niski sezon zaczyna się już 2 stycznia, w Austrii 6. 2. Kupuj z gwarancją. Chciałbyś nauczyć się jeździć na nartach? Nie płać w ciemno za lekcje. Skorzystaj z programu „Learn-to-Ski” w regionach Ski amade. Jeśli po tygodniu ćwiczeń z instruktorem nie zaczniesz szusować, otrzymasz zwrot gotówki za kurs, ski-pass oraz połowę kosztów zakwaterowania (pakiet za 498 euro). 3. Łap okazje. Na początku i pod koniec sezonu jest najtaniej. W marcu zapłacisz 209 euro w Karyntii za „Su-persłoneczny narciarski hit”: 4 noclegi z wyżywieniem, 3-dniowy ski-pass. A podczas „lady special week” 17–24 marca w Ski amade panie jeżdżą gratis! 4. Zabaw się na stoku. Wybieraj miejscowości, gdzie coś się dzieje. Soelden: co środę fajerwerki i występy instruktorów z pochodniami. Cavalese: 5 stycznia wyścig czarownic na nartach, 11–19 marca Fiemme Ski Jazz. Bad Kleinkirchheim: 16 stycznia impreza muzyczna pod gołym niebem. 5. Wybierz ulubioną pogodę. Grudzień i styczeń: śnieg lekki i delikatny, ale niskie temperatury. Luty: obfite opady śniegu. Marzec: dużo słońca, dni dłuższe, idealna pogoda na narty. Kwiecień: gwarantowana opalenizna, ale w miękkim śniegu trudniej prowadzi się narty.
Arlberg – region, w którym leży St. Anton – cieszy się śniegolubnym mikroklimatem i wprost kipi sportowymi, śniegowymi emocjami.
Sankt Anton – fabryka adrenaliny Od ponad pół wieku Sankt Anton utrzymuje się na narciarskiej światowej top liście. Ściga się tylko z Val d’Isere i Chamonix (dalej od Polski), Zermatt (bardziej kosztowne) i Jackson Hole (dojazd wymaga trzech lotniczych przesiadek), więc dla nas, ludzi spod samiuśkich Tater, St. Anton jest najbardziej dostępnym ośrodkiem narciarskim klasy światowej. Sankt Anton, nie tracąc tyrolskiego uroku małego miasteczka i alpejskiej wioski, jest zarazem zimowym kombinatem rozrywki, górską wytwórnią adrenaliny. Testy na umiejętności i odwagę przechodzą tu naprawdę doświadczeni narciarze, a poziom testosteronu przypadający na metr kwadratowy zdaje się być wprost proporcjonalny do wysokości nad poziomem morza. I choć szkółka narciarska w St. Anton – Arlberg Ski School, założona w 1921 r. – cieszy się najdłuższą tradycją w Europie, nie jest to miejsce godne polecenia początkującym. Wiele tras oznaczonych kolorem czerwonym, czyli o średniej trudności, gdzie indziej (może poza Val d’Isere) uznano by za trasy czarne, czyli trudne, a nieliczne trasy niebieskie, po których zwykle pędzą na jajo tzw. kapelusze, czyli narciarze z umiejętnościami pozostającymi daleko w tyle za ich prędkością, tam mogą okazać się wyzwaniem. Szczególnie jednak uważać należy na szlaki narciarskie – trasy nieprzygotowane, których trudność czasem należało by oznaczyć kolorem idealnie czarnym, gdyby taki istniał. To m.in. z ich powodu dla tych, którzy posiedli stosowne umiejętności, jest St. Anton ziemią obiecaną, mekką, siódmym niebem i Shangri La i czym tam jeszcze. Sankt Anton niegdyś było tylko niewielką stacją na trasie Orient Expressu, na której coraz częściej, zamiast kontynuować podróż do słonecznej Bułgarii, wysiadali amatorzy właśnie rodzącej się nowej dyscypliny sportowej – narciarstwa alpejskiego, któremu młodzież szkolna zawdzięcza dziś ferie zimowe. W tutejszym muzeum, gdzie mieści się również niezwykle stylowa, a jeszcze bardziej romantyczna (no, może do chwili płacenia rachunku) restauracja, wisi zdjęcie dziewczynki w filcowym płaszczu u boku pana w wełnianym swetrze i długich skarpetach. Dziewczynka to Elżbieta, która w przyszłości zostanie królową matką, a pan to Hannes Schneider – ojciec współczesnego narciarstwa. Właśnie w Sankt Anton młody syn tyrolskiego wytwórcy serów postanowił porzucić serowarstwo i oddać się metodycznemu szkoleniu narciarzy. Oprócz królowej Elżbiety uczył też austriackich żołnierzy, z którymi podczas I wojny wyruszył w śniegi Rosji. Schneider uczył w sposób tak nowoczesny, że jego metoda sprawdza się po dziś dzień. Warto trzy razy przemyśleć, czy nie skusić się na towarzystwo któregoś z przewodników pracujących dziś w Sankt Anton w szkole założonej przez Schneidera, nim wyruszy się na spotkanie z przygodą w świeżym puchu. Sankt Anton oferuje 170 km dzikich szlaków o różnym stopniu trudności. Są takie, po których się płynie, ale są i te, na których się ginie. Niektóre szlaki – jak ten prowadzący z najwyższego szczytu Valluga do miejscowości Zürs – dostępne są jedynie z przewodnikiem, i to nie z powodów marketingowych, a zbyt wielu wypadków śmiertelnych. Narciarzy ze sprzętem, ale bez przewodnika, nie wpuszcza się po prostu do kolejki. Jednak nawet samo oglądanie śladów, które na pionowej ścianie ze śniegowymi nawisami rysują wąskie ginące gdzieś w przestrzeni wężyki, dostarcza naprawdę wielu sportowych emocji. Ci, którzy od nieprzetartych szlaków wolą przygodę z prędkością, powinni spróbować słynnej pucharowej, zjazdowej trasy Nasserein, która prowadzi aż na metę – pod wybudowany niedawno ogromny, betonowo-szklany, pokryty trawą budynek – Arlberg-well.com. Jego dziwaczna nazwa oddaje charakter całej budowli, ale trzeba też przyznać, że Sankt Anton ciągle się modernizuje, unowocześnia. Nawet żyje się tu coraz prędzej, zniknęły kolejki do wyciągów, krzesełka mkną z zawrotną prędkością. I kiedy wydaje się, że nic już nie jest tak, jak to kiedyś bywało, zza ściany narciarni odezwie się krowa, którą nasza gaździna hoduje w samym centrum kurortu. NO TO W DROGĘ - NA NARTY: 276 km tras, 85 wyciągów, nowa kolejka Galzigbahn – 28 gondolek z poziomu ziemi, nowość w skali światowej; karnety zjazdowe dzień/6 dni 23–39/ 100-180 euro. - NOCLEGI: Pensjonaty jużod 60 zł/dzień. Apartamenty Kohlereck, między dolną stacją kolejki Rendlbahn a hotelem Alpenhof na zjeędzie K-Stadle z drogi Arlbergstraße, Herr Heinrich Wagner, Carl Schuler Weg 1, St. Anton am Arlberg, www.kohlereck.com; Sporthotel St. Anton, Dorfstraße 48, St. Anton am Arlberg, www.sporthotel-st-anton.at - INTERNET: www.stantonamarlberg.com
Najbliższy nam kraj alpejski Oferuje wiele terenów do całorocznej Jazdy.
Świetnie zorganizowane stacje narciarskie Karyntii, Kraju Salzburskiego, Styrii i Tyrolu, rzadziej Dolnej i Górnej Austrii oraz Vorarlbergu kuszą zróżnicowanymi trasami, oryginalną kuchnią, wspaniałymi widokami i mnóstwem śniegu (przynajmniej od początku grudnia do Wielkanocy). Większość stacji leży na korzystnej dla zdrowia wysokości 1 000–2 500 m n.p.m. W Austrii dobrze jest się uczyć jazdy na nartach. Nie ma na świecie lepszych fachowców niż tamtejsi instruktorzy zwani Diplomschilehrer. KARYNTIA / KRAJ SALZBURSKI Katschberg W przeciętej granicą landów osadzie Katschberghöhe narciarzy wita uśmiechnięte niebieskie serduszko. Wszędzie stąd blisko: do wyciągów, restauracji i kompleksu handlowego. Centralne miejsce zajmuje stok dla dzieci, na którym serduszko przybiera różne pozy, uchylając cylindra. Nieopodal przyjemna restauracja Wilderer Alm kusi nasłonecznionym tarasem. Jeśli rodzice chcą „zażyć” nieco ostrzejszej jazdy, trudno o lepsze miejsce. Wśród szerokich niebieskich tras i łagodnych czerwonych na uwagę zasługują czarne zjazdy z Ainecka oraz Tschanecka, które dostarczą pożądanych emocji. Okolice nadają się do skitouringu i jazdy poza trasami ■ Trasy narciarskie: długość – 70 km, wysokość 1 072–2 220 m n.p.m. ■ Sezon zimowy: od 20 grudnia 2008 r. do 9 kwietnia 2009 r. ■ Karnet na 6 dni (ważny w całym regionie narciarskim Oberlungau) kosztuje 171 euro. ■ Poza standardem: w większości hoteli w cenę jest wliczona opieka nad dziećmi. ■ Polecane lokale: Pritzhütte, gospoda z tradycyjnym menu (dojazd saniami), Kößlbacher Alm i Gamskogelhütte, sympatyczne schroniska i restauracje przy trasach zjazdowych. www.katschberg.at KARYNTIA Heiligenblut Ten niewielki teren narciarski jest usytuowany w spektakularnej wysokogórskiej scenerii z gotyckim kościołem na pierwszym planie. Panoramę zdobi strzelista sylwetka Groß-glocknera (3 798 m n.p.m., nazwa oznacza Wielki Dzwonnik), najwyższego szczytu Austrii. Dominują trasy czerwone, które najwięcej radości sprawią zaawansowanym narciarzom. W wyższych partiach jest zwykle wietrznie, często bywa oblodzenie. Znakomite warunki zachęcają do uprawiania jazdy poza trasami (freeride). Miejscowość spodoba się tym, którzy chcą wypoczywać w ciszy i spokoju (jest tylko jedna dyskoteka), a ceny są przystępne. ■ Trasy narciarskie: długość – 5 km, wysokość 1 301–2 989 m n.p.m. ■ Sezon zimowy: od 21 grudnia 2008 r. do 19 kwietnia 2009 r. ■ Karnet na 6 dni kosztuje 165 euro. ■ www.heiligenblut.at;www.gross-glockner.at KRAJ SALZBURSKI Dolina Gastein była znana z leczniczych wód mineralnych już w średniowieczu. Atutami doliny, oprócz tras, są kąpiele w nasyconych radonem wodach oraz inhalacje w sztolniach Bock- stein. Sercem doliny jest kurort Bad Gastein, malowniczo położony na skalnym progu przeciętym wodospadem. W miasteczku na narciarzy czekają zabytkowe hotele i wille z czasów Franciszka Józefa oraz luksusowe sklepy i kasyno w gmachu z 1907 r. Sąsiednie Bad Hofgastein oferuje bardziej współczesną atmosferę oraz nowoczesne centrum kąpielowe z basenami i gabinetami odnowy. Tereny narciarskie Sportgastein spodobają się miłośnikom funcarvingu oraz jazdy poza przygotowanymi trasami. ■ Trasy narciarskie: długość – 205 km, wysokość 850–2 650 m n.p.m. Ośrodek należy do zrzeszenia Ski Amadé (860 km zjazdów z jednym karnetem). www.skiamade.com ■ Sezon zimowy: od 5 grudnia 2008 r. do 3 maja 2009 r. ■ Karnet na 6 dni kosztuje 189 euro. ■ Poza standardem: kąpieliska termalne – Felsentherme w Bad Gastein (www.felsentherme.com), Alpen Therme w Bad Hofgastein (www.alpentherme.com); zabiegi dla zdrowia, urody oraz inhalacje w Gasteiner Heilstollen w Böckstein (www.gasteiner-heilstollen.com). ■ Polecane restauracje: dystyngowana – w hotelu Weismayr z 1886 r. w Bad Gastein, rustykalna – Zirbenhütte w pensjonacie Grabnerhof w Bad Hofgastein. ■ Najciekawsze imprezy: 14 lutego 2009 r. – Red Bull Playstreets, finały akrobacji narciarskich; 20–29 marca 2009 r. – Snow Jazz Gastein, czyli koncerty jazzowe. ■ www.gastein.com STYRIA Schladming Doskonale zintegrowane wyciągi obsługują trasy na czterech kopcach, tworząc huśtawkę 4-Berge. Mimo że tylko jeden kopiec ma ponad 2 000 metrów wysokości, śnieg zalega tu przez 5 miesięcy. Z tras zjazdowych otwiera się piękna panorama zamknięta postrzępioną granią Dachsteinu. Schladming to niewielkie miasteczko ze sklepami i restauracjami. Ale bez zadęcia – to raczej egalitarny ośrodek. Najwygodniejsze kwatery oferują pensjonaty i hotele w przysiółkach na stokach wspomnianych kopców. ■ Trasy narciarskie: długość – 115 km na huśtawce (223 km w całym regionie z lodowcem Dachstein włącznie). ■ Sezon zimowy: od 21 listopada 2008 r. do 23 kwietnia 2009 r. ■ Karnet na 6 dni kosztuje 189 euro. ■ Polecane restauracje: Onkel Willi’s Hut, Schladminger Hut i Schafalm ■ Najciekawsza impreza: 17–24 stycznia 2009 r. – Schladminger Ballon Trophy w Rohrmoos. ■ www.schladming.at TYROL Sölden-Obergurgl-Hochgurgl Na sąsiadujących terenach narciarskich Sölden z lodowcami Rettenbach i Tiefenbach oraz Obergurgl-Hochgurgl obowiązuje jeden karnet, a komunikację między systemami zapewniają skibusy. Centralne miejscowości regionu są całkowicie odmienne. Sölden spodoba się wszystkim, którzy po ostrej jeździe chcą się jeszcze zabawić w klubach i na dyskotekach. Natomiast wioski w Gurgltal – pragnącym odpocząć w fascynującym otoczeniu. Sölden to największe w Austrii całoroczne tereny narciarskie na lodowcach. System obejmuje 50-kilometrową karuzelę BIG3 Ralley. Najdłuższy zjazd (ze Schwarze Schneide) ma 15 km długości; trzeba pokonać 1 900 m różnicy poziomów. ■ Trasy narciarskie: długość – 261 km, wysokość 1 350–3 340 m n.p.m. ■ Sezon zimowy: od 14 listopada 2008 r. do 3 maja 2009 r. ■ Karnet na 6 dni kosztuje 212 euro. ■ Poza standardem: największe w Tyrolu centrum wellness Aqua Dome w Längenfeld (dla posiadaczy karnetów bezpłatny dojazd aquabusami). www.aqua-dome.at ■ Ciekawa impreza: 14 kwietnia 2009 r. o godz. 19.30 – Hannibal, czyli zorganizowane z rozmachem widowisko plenerowe. Występy uświetniają tańce ratraków oraz ewolucje na motocyklach, skuterach śnieżnych, nartach i deskach (bilety: 35–109 euro). ■ www.soelden.com www.obergurgl.com www.oetztal.com