Niewiarygodna rowerowa wyprawa polskiego podróżnika zakończona sukcesem
Paweł Małaszko, pasjonat wypraw rowerowych, ukończył właśnie niezwykle trudną ekspedycję. Jako pierwszy człowiek w historii pobił dwa rowerowe rekordy jednocześnie: przejechał na rowerze trasę z poziomu morza do najwyższego przejścia granicznego na przełęczy Khunjerab Pass oraz do bazy pod K2.
Spis treści Niewiarygodna wyprawa Pawła Małaszki Bike Expedition K2 w liczbach Paweł Małaszko rozpoczął wyprawę Bike Expedition K2 nad Morzem Arabskim. Po 56 dniach morderczej ekspedycji na terenie Pakistanu, dotarł na wysokość 5017 m.n.p.m., do bazy pod drugą górą świata: K2. Nikt przed nim nie odbył takiej podróży. Niewiarygodna wyprawa Pawła Małaszki – To była najtrudniejsza, a zarazem najpiękniejsza ekspedycja w moim życiu – mówi Małaszko. Po raz pierwszy realizowałem projekt z tak silnym nastawieniem na wynik – od poziomu Morza Arabskiego aż do bazy pod K2, wyłącznie siłą własnych mięśni – dodaje. Podróż rozpoczęła się w Karaczi w Pakistanie, nad Morzem Arabskim. Stamtąd Paweł Małaszko jechał do Islamabadu, Skardu i w końcu do bazy pod K2. W pierwszym etapie, tuż po wyjeździe z Karaczi, mierzył się z ekstremalnymi upałami sięgającymi 46°C oraz wszechobecną policją, która przez większość trasy nie odstępowała go na krok. Aby uniknąć najwyższych temperatur, jechał głównie nocami. Potem, z uwagi na konflikt wewnętrzny między rządem Pakistanu a agencjami górskimi, musiał w sądzie walczyć o prawo dalszej podróży i pozwolenie na wjazd na lodowiec Baltoro w Karakorum, sąsiadujący z celem wyprawy – K2, drugi szczyt Ziemi i jedną z najniebezpieczniejszych gór świata. Przejazd przez słynną i niebezpieczną Karakorum Highway sam w sobie był prawdziwym wyzwaniem, ale Paweł Małaszko wymyślił sobie kolejne. 3 maja, jako pierwszy człowiek w historii, przejechał rowerem z poziomu morza na najwyżej położone przejście graniczne świata – Khunjerab Pass (4718 m n.p.m.), między Pakistanem a Chinami. Ostatni etap – ze Skardu do bazy pod K2 – choć najkrótszy, okazał się fizycznie najbardziej wymagający. Małaszko napotykał coraz to nowe trudności: lodowce, strome trawersy, piesze przeprawy przez rzeki spływające z lodowców, szczeliny, torowanie w śniegu po pas z rowerem na plecach, kontuzję kolana, zatrucie pokarmowe na 5000 m n.p.m. Mimo tych wszystkich przeciwności, dotarł do celu, K2 Base Camp na wysokości 5017 m n.p.m. Jako pierwszy człowiek w historii, rowerem i siłą własnych mięśni. Bike Expedition K2 w liczbach Paweł Małaszko podsumowuje swoją niezwykłą ekspedycję liczbami, w które niemal trudno uwierzyć: czas ekspedycji: 56 dni, długość trasy: 3376 km (w tym 3322 km rowerem, 54 km trekkingu z rowerem na plecach), przewyższenie: 32 003 m, zakres temperatur: od 46°C do -18°C, światowy rekord nr 1: przejazd z poziomu morza do bazy pod K2, światowy rekord nr 2: przejazd z poziomu morza na Khunjerab Pass. Gratulujemy i życzymy dalszych sukcesów! Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Monika Witkowska zdobyła K2. Jako druga Polka w historii po Wandzie Rutkiewicz!
Monika Witkowska raz jeszcze zapisała się na kartach historii. Dziś zdobyła szczyt K2!
W tym artykule: Monika Witkowska zdobyła K2 Zimowe wejście na K2 Polska historia na drugiej najwyższej górze świata Monika Witkowska o podróżach Monika Witkowska to podróżniczka dobrze znana czytelnikom National Geographic. Himalaistka zdobyła trzy ośmiotysięczniki: Mount Everest, Lhotse i Manaslu, a także Koronę Ziemi. Jest również żeglarką. Opłynęła przylądek Horn oraz przejście zachodnie Arktyki przez morze Beringa na Alaskę i dookoła Czukotki. Podróżniczka zwiedziła blisko 180 krajów. 22 lipca podróżniczka znów przesunęła swój horyzont. Dokładnie o godz. 5:59 weszła na szczyt, jako druga Polka w historii po Wandzie Rutkiewicz. Monika Witkowska zdobyła K2 Witkowska w czerwcu wyruszyła do bazy pod K2 (8611 m n.p.m.). Cel jest „prosty”: wejście na wierzchołek drogą pierwszych zdobywców. Jeśli jej się to uda, podróżniczka będzie drugą Polką na K2. W tym sezonie na ośmiotysięczniku nie był jeszcze nikt. Ekipa podróżniczki weszła tam jako pierwsza. Miesiąc później himalaistka dotarła do obozu III na wysokości 7400 m. Tam przygotowywała się do najcięższego, końcowego etapu wspinaczki w tzw. strefie śmierci, który kończy się na 8611 m. – Droga jest bardzo ryzykowna m.in. ze względu na spadające kamienie i to na pionowych, trudnych odcinkach skał. W szczególności niebezpieczny jest wąski przesmyk zwany „szyjką butelki” powyżej 8300 metrów. Na szczęście warunki pogodowe są dobre, a Monika, choć zmęczona po trzech dniach wspinaczki, czuje się świetnie zarówno kondycyjnie, jak i pod kątem aklimatyzacji – informował menedżer Moniki Witkowskiej. Atak szczytowy pierwotnie był zaplanowany na czwartek 21 lipca. W piątek 22 lipca rano dotarła do nas fantastyczna wiadomość o zdobyciu K2 przez Polkę. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="773" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fmonikawitkowska.travel%2Fposts%2Fpfbid0DoBB82PRGEceRma4bAG6mYxyxnCuzkMTPjyL4c4WKJXotY62Q5MayQiGiJ9miLP4l&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Monika próbowała zdobyć K2 od trzech lat. Za pierwszym razem zablokowała ją pandemia. Podobnie rok temu, a dodatkowo wycofała się jej agencja, przez co tydzień przed wyprawą musiała zmienić górę na Broad Peak. – Teraz Monika czuła, że się uda. Była bardzo dobrze przygotowana, tlenu używała minimalnie, ze względu na swoją wadę serca, czuła się po prostu silna. Choć dotarł do mnie tylko krótki SMS ze szczytu, to wiem, że ostatni etap wspinaczki był bardzo ciężki ze względu na pionowe ściany okute lodem, w tym legendarne, wąziutkie przejście zwane „szyjką butelki”, a nad nim olbrzymi serak. Strome wejście powyżej 8200 metrów plus sypki, głęboki śnieg było prawdopodobnie najtrudniejszą wspinaczką dla Moniki w jej karierze – czytamy w mediach społecznościowych Witkowskiej. Wyprawa podróżniczki jest relacjonowana na jej oficjalnym profilu na Facebooku. National Geographic patronuje wejściu Witkowskiej na K2. Zdobywasz szczyty górskie? Zadbaj o profesjonalny sprzęt. Zimowe wejście na K2 Monika Witkowska zapisała się na kartach historii. Tym razem jako druga Polka na szczycie. Pierwsza była Wanda Rutkiewicz. Od jej wyczynu mija w tym roku 36 lat. Drugi najwyższy szczyt świata jeszcze do niedawna pozostawał niezdobyty zimą. Udało się to dopiero 16 stycznia 2021 r. grupie dziesięciu Nepalczyków, pod dowództwem Nirmala Purji. Niezwykłe osiągnięcie Nepalczyka. Kami Rita Sherpa 26 raz zdobył Mount Everest 53-letni Kami Rita Szerpa pobił ustanowiony przez siebie rekord z ubiegłego roku. 17 maja 2023 mężczyzna wszedł na Mount Everest po raz 27. Polska historia na drugiej najwyższej górze świata Pierwsze próby zdobycia K2 przez Polaków podjęto w 1976 r. Ekspedycja prowadzona przez Janusza Kurczaba zakończyła się niepowodzeniem. Pierwsza z Polski na K2 weszła 23 czerwca 1986 r. Wanda Rutkowska. W kolejnych latach jej sukces powtórzyli: 8 lipca 1986 r. – Jerzy Kukuczka, Tadeusz Piotrowski 3 sierpnia 1986 r. – Przemysław Piasecki, Wojciech Wróż 10 sierpnia 1996 r. – Krzysztof Wielicki 14 sierpnia 1996 r. – Ryszard Pawłowski, Piotr Pustelnik 23 sierpnia 2011 r. – Dariusz Załuski 31 lipca 2012 r. – Adam Bielecki 31 lipca 2014 r. – Janusz Gołąb, Marcin Kaczkan 22 lipca 2018 r. – Andrzej Bargiel 25 lipca 2019 r. – Waldemar Kowalewski 22 lipca 2022 r. – Monika Witkowska Korona Wodospadów coraz bliżej Polaków. Eksploratorzy zjechali z drugiego najwyższego wodospadu w Europie Projekt Korona Wodospadów zakłada zdobycie i zjechanie z 10 najwyższych wodospadów na świecie. Polacy mogą pochwalić się kolejnym wyczynem. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a75ee7b380086c95f9e0c18f36cd2769dee2913d-ad6c506.jpeg" width="938" height="625" alt="Korona Wodospadów coraz bliżej Polaków. Eksploratorzy dotarli na drugi najwyższy wodospad w Europie i zjechali z niego" title="Korona Wodospadów coraz bliżej Polaków. Eksploratorzy dotarli na drugi najwyższy wodospad w Europie i zjechali z niego" /> Monika Witkowska o podróżach Monika Witkowska opisuje swoje podróże w książkach (najnowsza zatytułowana jest „Broad Peak”) oraz opowiada o przygodach podczas prelekcji. W ubiegłym roku gościła między innymi na Festiwalu Filmów Górskich w Lądku-Zdroju. W rozmowie z Mateuszem Łysiakiem, redaktorem National-Geographic.pl, podzieliła się swoimi obserwacjami dotyczącymi zmian klimatu w Himalajach. – Zauważyłam ogromną różnicę, między lodowcem, jaki zapamiętałam w 2017 r., a tym, jak wygląda teraz. Był w stanie szczątkowym. Zmieniła się też rzeźba terenu.Charakterystyczne zmiany widzę również podczas moich rejsów polarnych. Pamiętam niełatwy rejs Przejściem Północno-Zachodnim. Kiedy tam wróciłam kilka lat później, lodu, który utrudniał żeglugę było znacznie mniej. Niestety, to przekłada się na życie zwierząt. Widziałam samicę niedźwiedzia polarnego płynącą z dwoma małymi – opowiadała.
K2 i co dalej? Najnowszy odcinek podcastu National Geographic Traveler Zjawiskowo
W trzecim odcinku podcastu „Zjawiskowo” Jakub Rybski rozmawia z pisarzem, dziennikarzem i podróżnikiem Maxem Cegielskim o jego najnowszej powieści „Nazywam się Czogori”.
Najnowsza powieść Maxa Cegielskiego "Nazywam się Czogori" zabiera czytelnika na drugi najwyższy szczyt świata - K2, a właściwie Czogori, bo to tak pierwotnie nazywał się ten ośmiotysięcznik. „Miejscowe wierzenia i tradycje, ekonomiczne i społeczne problemy są jednak pomijane w relacjach. Podobnie jak ekologiczna katastrofa, której przyczyną jest zarówno położona tuż obok linia frontu, jak i śmieci pozostawiane przez wspinaczy – nie tylko plastik, lecz także trupy.” Max Cegielski przedstawia w książce oblicze himalaizmu, o którym nie mówi się na co dzień. Pisarz zabiera czytelnika w lata 90. XX wieku. Razem z polską wyprawą wyrusza do północnego Pakistanu, aby zmierzyć się zarówno z demonami góry, jak i naszymi własnymi. Czym są dla pisarza góry? Dlaczego Max Cegielski w kolejnej już książce wyrusza akurat do Azji? Czym jest odpowiedzialne podróżowanie i dlaczego ludzie są intruzami w zetknięciu z naturą? Kim są cisi bohaterowie himalaizmu i dlaczego nikt o nich nie mówi? Jak zmienił się himalaizm i świadomość wspinaczy na przestrzeni ostatnich 30 lat? Na te i wiele innych pytań odpowie Max Cegielski w najnowszym odcinku podcastu „Zjawiskowo”. Zaprasza Jakub Rybski. Odcinek dostępny jest również na Spotify oraz YouTube. Czym jest ukraińska tożsamość? Nowy odcinek podcastu "National Geographic Traveler: Zjawiskowo" 24 lutego Rosja rozpoczęła pełnoskalową inwazję na terytorium Ukrainy. Rosjanie nie atakują tylko obiekty wojskowe, ale niszczą również szkoły, teatry, szpitale i inne obiekty cywilne. J...
Nirmal Purja najpierw zdobył K2 zimą, teraz tam posprząta
Nirmal „Nimsdai” Purja, szef zespołu 10 Nepalczyków, pierwszych zimowych zdobywców K2, ogłosił start projektu sprzątania najwyższych gór świata.
Skoro już wszystko co można było w ekstremalnej wspinaczce górskiej zdobyć, zdobyto, czas zająć się skutkami wieloletniego oblegania gór przez wspinaczy i turystów. Nimsdai obiecywał mi, że wkrótce chwilę ogłosi coś ciekawego i dotrzymał słowa. I szczerze mówiąc, nie dziwi mnie specjalnie, że były brytyjski komandos, który porzucił mundur dla stroju do wspinaczki, chce teraz posprzątać najwyższe szczyty. Za dużo uwagi poświęcał temu, jak negatywny wpływ mają działania człowieka nawet w tak niedostępnych miejscach, jak najwyższe góry świata. 18 marca na Facebooku i Instagramie ogłosił inicjatywę „The Big Mountain Cleanup”, co można tłumaczyć zarówno jako „wielkie sprzątanie gór” jak i „sprzątanie wielkich gór”. Żeby ruszyć z projektem trzeba tego co zawsze, czyli pieniędzy. Tu pomóc ma zbiórka na GoFundMe. Drugiego dnia miał już 5 tys. funtów, czyli 5 proc. zakładanych kosztów. Nirmal szuka partnerów by nagłaśniać projekt i pomóc w jego finansowaniu. Chciałby stworzyć coś na wzór regularnej służby porządkowej czyszczącej najbardziej zaśmiecone góry. Pierwsze miejsce wybrane do sprzątnięcia to K2. Zaczną podczas letniego sezonu wspinaczkowego. Potem Everest wiosną 2022, Manaslu jesienią 2023 a Ama Dablam jesienią 2024. - W tym roku zespół Nismdai będzie wspierał Sajida Sadparę w jego akcji sprzątania K2. Jego ojciec, Ali, był dla mnie jak członek rodziny. Byłem dumny, że mogę nazywać go bratem. Jego śmierć na K2 przed dwoma miesiącami była dla nas wszystkich szokiem. Nigdy go nie zapomnimy - Nirmal Purja napisał dzień po ogłoszeniu akcji.
10 najbardziej niebezpiecznych gór świata
Majestatyczne, niedostępne, a przez to jeszcze bardziej kuszące. Te wysokie szczyty zbierają wśród wspinaczy największe żniwo.
Nirmal Purja dla National-Geographic.pl: Byli tacy, którym zależało, by w świat poszedł negatywny przekaz​​ [WYWIAD]
- Zazwyczaj ludzie cieszyli się naszym szczęściem. Ale byli też tacy, którym strasznie zależało, by posłać w świat negatywny przekaz. Że to nie było „czyste”, bo użyliśmy tlenu… W duchu sobie tak powiedziałem: hej bracie, daj nam się cieszyć. Ludzie się cieszą, to po co im to zabierać. Nie znasz przecież szczegółów. Dlatego dopiero po dwóch dniach wrzuciłem zdjęcie samego siebie, jak wspinam się bez tlenu - mówi Nirmal Purja, który razem z zespołem Nepalczyków, jako pierwszy w historii zdobył zimą szczyt K2, w rozmowie z national-geographic.pl
Nimsdai na K-2 zimą wszedł bez tlenu i sam mocował swoje liny. Pochwalił się tym dopiero kilka dni po ogłoszeniu zespołowego sukcesu. Nie zapowiadał tego, po prostu zrobił. Bo mógł. Jak mówi w wywiadzie dla national-geographic.pl, jego organizm był wystarczająco wydajny, że nie stanowiło to ryzyka. A poza tym, jak dodaje, nie ma co robić wokół tego szumu. Rozmawiamy z nim niespełna miesiąc później. Nirmal Purja: Witaj bracie, czy dobrze mnie słyszysz? Jan Sochaczewski, national-geographic.pl: Dzień dobry Nims. Słyszałem, że jesteś w Nepalu. Odpoczywasz tam z rodziną? - Kiedy zakończyliśmy ekspedycję, zostaliśmy zaproszeni do Nepalu przez władze i uczestniczymy w wielu ceremoniach, dużo spotkań i wywiadów. Szczerze mówiąc cały czas pracuję. Miałeś okazję spotkać się z braćmi? - Na miejscu w Nepalu czekali na mnie bracia. Razem z nimi na lotnisku były tysiące osób, robiło wrażenie. POSŁUCHAJ, JAK NIRMAL POZDRAWIA FANÓW Z POLSKI Niestety muszę zacząć od smutnego pytania o trzech zaginionych na K-2, Johna Snorri, Aliego Sadparę, oraz Juana Pablo Mohra. Czy kiedykolwiek dowiemy się, co tam się stało? - Nie, nigdy nie będziemy w stanie dowiedzieć się dokładnie co się tam stało. Pełną historię poznalibyśmy tylko u źródła, od tych ludzi. Niestety nigdy się tego nie dowiemy, chyba że od nich. K-2 fascynuje, ale i zabija. Widać to po liczbie tych, którzy dotarli na szczyt i bezpiecznie zeszli oraz tych, którzy zginęli w trakcie wspinaczki. To proporcje bliskie 4 do 1. - Wydaje mi się, że wszyscy doskonale wiedzieliśmy, na co się decydowaliśmy. Wspinaczka górska na tak ekstremalnych wysokościach jest czymś na zupełnie innym, czymś na wyższym poziomie. Odwaga może pomóc osiągnąć sukces, pozwolić sięgnąć szczytu, ale też równie dobrze może cię zabić. Dlatego tak ważna, wręcz kluczowa, jest uczciwość przed sobą samym co do własnych umiejętności, gdy człowiek ocenia ryzyko. Szczególnie w strefie śmierci. Jeżeli podejmiesz złą decyzję to umrzesz. I wszyscy to wiedzą. A sama K2.. no cóż, to ekstremalnie techniczna góra. To drugi najwyższy szczyt świata. Do tego jest przeraźliwie zimno. Czy faktycznie było zimniej niż w poprzednich latach? Wielu wspinających się w tym sezonie twierdziło, że temperatury były niższe. - Nie wiem czy w tym roku było zimniej. Byłem na K-2 zimą tylko raz i mogę mówić tylko na temat tego, co sam przeżyłem. Nasz zespół doświadczył nawet minus 65 stopni Celsjusza. Na Lhotse w strefie śmierci ktoś zabrał ci zostawiony na później tlen, prawda? Opowiadałeś, że dałeś radę wejść na szczyt, bo sam siebie okłamałeś. Stworzyłeś sobie w głowie taką iluzję, że zabrano go by uratować komuś życie… - Tak.. …dlaczego na K-2 było to dla ciebie tak ważne by wchodzić bez tlenu? - Ok. Tego, co zrobiłem na K-2 tej zimy, bez tlenu, nikt sobie nie może wyobrazić. Po pierwsze, nie byłem tam odpowiednio zaaklimatyzowany. Kiedy człowiek się wspina na szczyt, nawet latem, śpi się w obozie 4., najwyżej położonym. W zimie to samo. Sęk w tym, że ja nie miałem czasu i spałem tylko do obozu drugiego. Druga sprawa. Kiedy mocowaliśmy liny do obozu trzeciego odmroziłem sobie lekko (ang. frost nip) trzy palce. Kiedy człowiek wspina się bez tlenu, można być pewnym, że będzie czuć zimno. Z tlenem jest nieco cieplej. Decyzja, by nie brać tlenu dotyczyła więc i tego aspektu. Trzecia sprawa. Mój zespół 9 Szerpów to są najsilniejsi wspinacze świata. Nikt nie może się im równać. Gdy oni biorą ze sobą tlen to są jeszcze szybsi. Ja byłem szefem tej ekspedycji i to było oczywiste, że muszę iść w tym samym tempie. Zza pleców nie da się dowodzić. A plan był oczywisty: cała dziesiątka wchodzi na szczyt jednocześnie. Jeżeli ktoś miałby na mnie czekać, nawet 30 minut, to staje się to niebezpieczne. Można w 30 minut stracić palec. I pomimo tego wszystkiego, podjąłem decyzję by wspinać się bez tlenu, bo gdy w 6 miesięcy i 6 dni wspiąłem się na 14 ośmiotysięczników tlen brałem tylko z najwyżej położonych obozów. Czasami wchodząc z 7 tysięcy metrów, czasami z 8 tysięcy. Wiedziałem jak moje ciało zareaguje [na brak tlenu – red.]. To było skalkulowane ryzyko. Chciałeś się sprawdzić? - Nie, po prostu wiedziałem, że dam radę. Dlatego. To naprawdę nie było aż takie ważne. Ja wiem, że dla niektórych ludzi to, czy wspina się z tlenem czy bez tlenu jest bardzo istotne. Ja byłem na czele mojego zespołu i niektórzy mieli problem, żeby za mną nadążyć, i to z tlenem. Uważam, że na temat tego, co robimy w życiu nie musimy dużo mówić. Ja wyszedłem z sił specjalnych i gdybym zaczął opowiadać o moich misjach z nimi, ludzie narobiliby w spodnie. Serio, ludzie narobiliby w spodnie. To wariackie historie, ale jakoś o nich nie gadam. Niektórzy zapowiadają wejście bez tlenu, ale ostatecznie korzystają z lin zamocowanych wcześniej przez innych, często wchodzących na tlenie. Gdzie tu wierność ideałom? - Ja niosłem swoje własne liny… Coś muszę mocno podkreślić. Gdy zdobyliśmy szczyt, wrzuciłem do sieci zdjęcie zespołu, bo to była praca zespołowa. Wszyscy się ucieszyli, nasi przyjaciele nam gratulowali. I zazwyczaj ludzie cieszyli się naszym szczęściem. Ale byli też tacy, którym strasznie zależało, by posłać w świat negatywny przekaz. Że to nie było „czyste”, bo użyliśmy tlenu… W duchu sobie tak powiedziałem: hej bracie, daj nam się cieszyć. Ludzie się cieszą, to po co im to zabierać. Nie znasz przecież szczegółów. Dlatego dopiero po dwóch dniach wrzuciłem zdjęcie samego siebie, jak wspinam się bez tlenu. Nie chciałem, żeby to było pokazywane jako coś najważniejszego w tej misji. Niektórzy serio muszą wyluzować. Chciałbym zapytać o zdjęcie ze szczytu z flagami. Wspinając się na potrzeby Project Possible nigdy nie brałeś ze sobą flagi Nepalu na szczyt. Jak wyjaśniłeś, to dlatego, że to było przedsięwzięcie skierowane „do ludzi”, pokazujące możliwości człowieka. Nie chodziło o ciebie samego, o twoją sławę. Na K-2 flagi wziąłeś. Na zdjęciu ze szczytu widać, jak masz tam flagę Nepalu skrzyżowaną z flagą Zjednoczonego Królestwa. Co się zmieniło? - Zimowe wejście na K-2 to było coś, co ludzie mogli sobie jako tako wyobrazić. A przynajmniej uważali, że jest to coś, co da się zrobić. Jeżeli ma się dobry zespół… A to co zrobiłem rok temu [Project Possible – red.], to coś, co ludziom przez myśl by nie przeszło. Dziś już tak, bo to zrobiłem. Ale w trakcie... 14 ośmiotysięczników w 7 miesięcy. To było coś niewyobrażalnego. I dlatego mówiłem, że ten projekt robię dla ludzkości, dla rasy ludzkiej. Taki był tego szerszy obraz. Dlatego nie brałem żadnych flag. Tym razem, na K-2, to było coś bardziej osobistego. To był jedyny niezdobyty zimą nepalski ośmiotysięcznik. Pozostałe zdobyli nasi zagraniczni przyjaciele. Wszyscy wiedzieli, że Szerpowie liczą się w tych górach, ale niczego nie mogliśmy sobie przypisać. Ok, to nadal jest coś, co można zadedykować ludzkości, ale tu chodzi o to, jak leżą moje priorytety. Tak, nadal wszyscy ludzie mogą czuć dumę, że się udało. Jednak moje priorytety związane były najpierw ze wspólnotą nepalską, a dopiero później z ludzkością. Flagę brytyjską wziąłem, bo… Ok, urodziłem się w Nepalu, zostałem wychowany przez Gurkhów, ale stworzyli mnie komandosi sił specjalnych Zjednoczonego Królestwa… Stworzyli cię? - Tak, człowieka, którym jestem. W zakresie umiejętności podejmowania decyzji, dostrzegania większego obrazu. Musiałem oddać zasługi Królowej i Koronie. Chciałbym dowiedzieć się od ciebie czegoś na temat nie tyle wchodzenia, co schodzenia z góry. Jesteś dumny ze swojego rekordu 21 bezpiecznych wejść i zejść. Zastanawia mnie, co dzieje się w twojej głowie, gdy już na szczycie emocje opadają, zastrzyk adrenaliny się wyczerpuje. Co jest najtrudniejszego w bezpiecznym zejściu ze szczytu? - Bracie, ze szczytem jest tak… Wszyscy mówią, że udane wejście to połowa sukcesu. Jak się nie może zejść, to… Co komu po tobie, jak będziesz martwy. To nie jest zakończona misja. Żeby ją zakończyć trzeba bezpiecznie wejść i bezpiecznie zejść. Dlatego jest tak ważne, by podjąć właściwe decyzje. Tak ważne jest, by być uczciwym wobec samego siebie. Żeby znać możliwości własnej drużyny. Sprowadza się to też do szczegółów, skrupulatnego planowania. Trzeba mieć plan zapasowy dla planu zapasowego. Całe szczęście do tej pory było mi dane zachować czystą kartę. Mam nadzieję, że i w przyszłości się uda. Czy oglądałeś jakieś materiały wideo z poprzednich wejść zimowych na K-2? Wiem, że wszystkie były nieudane, ale próbowałeś się czegoś dowiedzieć w ten sposób? - Owszem, ale nie skupiam się na porażkach. Wiesz, dla mnie to prosta sprawa. W czasie selekcji do brytyjskich sił specjalnych do walki staje 200 najlepszych z najlepszych, z różnych typów oddziałów. Czasem tylko 4-5 z nich się uda. Jeżeli człowiek będzie słuchał tych 195 czy 196 którym się nie udało, to mu też się nie uda. A ten komu się nie udaje, zawsze będzie mówił, że było trudniej niż w rzeczywistości. Co mówi tych kilku, którzy dali radę? - Słuchaj, sukces to nie przypadek. Sukces nie przytrafia się niechcący. Żeby osiągać tak duże cele, sama dyscyplina nie wystarczy. Trzeba mieć samodyscyplinę. Dam ci przykład. Powiedzmy, że chcesz biegać wcześnie rano, ale ktoś musi cię o tej 5 budzić. To nie wystarczy. Musisz umieć obudzić się sam. Liczy się motywacja. Jeżeli ktoś musi cię motywować, to nie wystarczy. Musisz sam być zmotywowany do tego. Gdy przechodzisz przez kolejne fazy selekcji do komandosów, nie dasz rady, jeżeli ktoś cię do tego będzie musiał zmuszać. To musi wychodzić z twojego wnętrza. Do tego musisz pracować ciężej niż wszyscy dookoła ciebie. Powiem ci coś. Ludzie patrzą na mnie, widzą, że mi się udało. Ale to nie jest przypadek. To krew, pot i łzy. Za tym jest ciężka praca. Powiedz mi o łzach. Zostawiłeś siły specjalne na 6 lat przed wojskową emeryturą. Chcąc spełnić swój sen o 14 ośmiotysięcznikach wziąłeś nawet hipotekę na dom. Kiedyś, jeżdżąc od spotkania do spotkania z potencjalnymi sponsorami, szukając funduszy na Project Possible, któregoś razu musiałeś nawet zatrzymać się na poboczu, bo emocje wzięły górę. Myślałeś wtedy, żeby się poddać? - Nigdy. Tak samo, gdy zbierałem środki na wyprawę zimową na K-2 mówiłem, że ja to zrobię. Nie wrócę, aż to zrobię. Będę musiał siedzieć dwa miesiące w obozie bazowym, ale wejdę. Takie miałem od początku nastawienie. Naturalnie, przeżyłem te trudne chwile, ale trzeba wierzyć w swój cel. I cel zawsze musi być większy, niż ty sam. Chodzi mi o to, że jeżeli człowiek robi coś dla własnej sławy, nie uda mu się. Trzeba mieć cel większy niż ty sam. I dlatego wszystkie cele jakie wybrałem sobie po odejściu ze służb specjalnych były większe ode mnie. Chcę zmienić świat. Chcę inspirować świat. Jestem tu po to, by coś zmienić. Podejście ludzi do zmian klimatu? - Też. Wspinając się na te same szczyty w odstępie kilku lat na własne oczy widziałem topniejące lodowce. To się dzieje naprawdę. W książce „Beyond Possible” piszesz o wspinaniu się na szczyty, ale nie jest to książka o wspinaczce górskiej. To książka o pokonywaniu własnych gór, o tym jak marzyć. Zupełnie jak ten mały chłopiec dorastający w chacie, w której miał kurnik nad głową… - [śmiech] Dokładnie tak bracie, absolutnie! Urodziłem się w bardzo biednej rodzinie. Nie miałem nawet klapek. Dostałem się do oddziału Gurkhów spośród 30 tys. ludzi. Potem dostałem się do sił specjalnych. Jestem pierwszym Gurkhą w tej formacji od 200 lat. Służyłem na całym świecie, pływałem małymi łodziami podwodnymi. Naprawdę robiąc rzeczy, które James Bond robi w filmach… I jeszcze to, co robię teraz… Wiesz, nie miałem bogatych rodziców, nikt nie dał mi żadnej szansy. Sam ją sobie stworzyłem. Tyle razy poniosłem porażkę, ale nie poddałem się. To przekaz twojej książki? - To mówię światu. Nie potrzebujemy tych wszystkich ułatwień. Ludzie generalnie szukają w życiu wymówek. Jeżeli jesteś jednym z nich, nie uda ci się. Sam musisz sprawić, że marzenie się spełni. Chcieć to móc. Myślałeś kiedyś o karierze mówcy motywacyjnego? Bo jeżeli nie ze wspinania się na szczyty czy kierowania łodzią podwodną, pewnie mógłbyś z tego uczynić prawdziwą karierę. - Tak, to mój konik. To jest coś, co robię. Aktualnie dużo się wspinam, więc ostatnio mniej. Ale tak, prowadzę treningi motywacyjne. Kocham to. Już wkrótce może będzie można usłyszeć mnie częściej, jak opowiadam swoją historię, jak inspiruję świat. View oEmbed on the source website Pozwól, że wrócę do jednego szczegółu dotyczącego twojego wejścia na K-2. W jednym z wpisów skarżyłeś się, że straciłeś z obozu trzeciego sprzęt pozostawiony z myślą o ataku na szczyt. Wymieniłeś paralotnię. Wiem, że trenowałeś w lecie, widziałem widea na Youtube. Przyznaj się, faktycznie chciałeś skoczyć z K-2? - Na 100 proc. zeskoczyłbym ze szczytu gdybym miał ze sobą paralotnię. Bracie, gdyby pogoda nie zabrała mi namiotu, wylądowałbym ze stylem w obozie bazowym. Ale hej, zostawmy coś na przyszłość. To numer w stylu Jamesa Bonda, ale już niekoniecznie drużynowy. Nie straciłbyś tego, co masz dziś, że wszedłeś i zszedłeś razem z drużyną? - Nie, na pewno nie. Wszyscy członkowie drużyny dobrze mnie znają, wiedzą jakie mam nastawienie. Wiedzą, w jaki sposób się wspiąłem na szczyt. Ale dobrze się stało, miałem okazję zejść razem z nimi. Naturalnie, pogoda pokrzyżowała mi szyki i zabrała paralotnię. Ludzie mogą się nawet pytać, jak niby miałbym to zrobić, w końcu trenowałem tylko przez 90 dni. Ale ja się szybko uczę. Wszedłeś na K-2 zimą. Co jeszcze jest beyond possible dla Nimsdaia? - Stay tuned, zawsze czekają przyjemne niespodzianki z mojej strony. Dzięki za rozmowę. Nirmal Purja Magar dowodził zespołem, który jako pierwszy w historii zdobył zimą szczyt K2 góry Karakorum. 16 stycznia o godz. 17 dziewięciu Szerpów i jeden Magar, czyli właśnie Nirmal, weszli na szczyt wspólnie, dosłownie trzymając się w objęciach. Nepalczycy w końcu mieli swój ośmiotysięcznik. Wszystkie inne zimą i latem zdobywali obcokrajowcy. To była ich ostatnia szansa. Nimsdai, jak Nirmal Purja woli być nazywany, odgrażał się, że dwa miesiące będzie siedział pod szczytem czekając na dobry moment, ale wejść na K-2 zimą musi. Nie pierwszy raz uparł się, że dokona niemożliwego. View oEmbed on the source website Urodzony w ubogiej rodzinie należącej do grupy etnicznej Magarów, stanowiącej zaledwie 7 proc. nepalskiego społeczeństwa, Nirmal dorastał w przeczuciu, że karierę zrobi tylko przez wojsko. Jego starsi bracia dostali się do Gurkhów, on też chciał. Słynący z walczeności i męstwa żołnierze służyli już 200 lat temu w szeregach brytyjskich wojsk kolonialnych. Za odwagę i poświęcenie w służbie Koronie Brytyjskiej zostali odznaczeni za swoją służbę m.in. 13 krzyżami Wiktorii. Brali udział zarówno w I i II wojnie światowej, jak i walce o Falklandy. Młody Nirmal dostał się do tzw. Brygardy Gurkhów, za drugim razem, w 2003 roku. W 2009 jako pierwszy Gurkha w historii przeszedł selekcję do elitarnych morskich sił specjalnych, podległych brytyjskiej piechocie morskiej Special Boat Service. Później służył jako ekspert od działań zbrojnych w ekstremalnie niskich temperaturach. W 2018 roku tajne misje m.in. w Afganistanie i wysoką emeryturę komandosa zamienił na karierę wspinacza wysokogórskiego. Na pierwszą górę w życiu wszedł 6 lat wcześniej. W 2012 roku, bez żadnego wcześniejszego doświadczenia we wspinaczce wysokogórskiej dotarł na szczyt 6-tysięcznika Lobuche East, szczytu w Nepalu sąsiadującego z Everestem. Dwa lata później zdobył swój pierwszy 8-tysięcznik (Dhaulagiri). Na Mt. Everest wszedł po raz pierwszy w 2016 r. Po roku wrócił z 13 innymi Gurkhami by w ramach ekspedycji G200E uczcić 200 lecie służby tej formacji w siłach brytyjskich. Korona odwdzięczyła mu się za tę służbę rok później. Nirmal Purja za swoje dokonania otrzymał w 2018 roku Order Imperium Brytyjskiego. Odszedl ze służby i wybrał sobie cel: wspiąć się na wszystkie ośmiotysięczniki w rekordowym tempie 7 miesięcy. Na pierwszy wszedł 23 kwietnia 2019 roku, na ostatni, leżącą w Tybecie Shishapangmę wszedł pod koniec października. Na prośbę władz Nepalu specjalnego pozwolenia udzieliły mu na tę wyprawę władze Chin. Pierwszym, który dokonał wejścia na wszystkie 8-tysięczniki był legendarny wspinacz Reinhold Messner. Elitarny klub dla zdobywców wszystkich 8-tysieczników założył w 1986 roku, wchodząc na ostatni szczyt 16 lat po pierwszym. Polak Jerzy Kukuczka zapisał się jako najszybszy. Wejście na 10 najwyższych gór w Himalajach i 4 w Karakorum zabrało mu 7 lat 11 miesięcy i 14 dni. Nimsdai swój Project Possible zamknął w niespełna 7 miesięcy. 12 godzin po zdobyciu Mt Everest był na szczycie 4. góry świata, Lhotse. Po kolejnych 48 godzinach oglądał okolicę ze szczytu Makalu, kolejnego 8-tysięcznika na liście. Pokonanie pierwszych 11 gór zabrało mu 94 dni. Dotychczasowi członkowie „Klubu 8K” uważali, że styl wspinaczki liczy się tak samo jak wejście na szczyt. Niechętnie patrzyli na wspomaganie się tlenem z butli, korzystaniem z lin zamocowanych przez kogoś innego czy poleganiu na Szerpach jako tragarzach dodatkowego sprzętu. „Messnerowcy” stali na stanowisku, że wspinając się trzeba próbować tras wymagających sporych technicznych umiejętności, a nawet samodzielnie przecierać nowe szlaki. Chwalenie się sukcesami poza środowiskiem, a szczególnie w mediach, należało do złego tonu.
„Nie mam nadziei, że żyją”. Bezowocne poszukiwania himalaistów na K2
Zwany Dziką Górą szczyt K2 zbiera tej zimy śmiertelne żniwo. Po dwóch tragicznych wypadkach, w których życie stracili Hiszpan i Bułgar, trzech kolejnych wspinaczy zostało uznanych za zaginionych. Sajid Sadpara, syn jednego z nich, mówi: „Myślę, że oni zdobyli szczyt. Musiało dojść do wypadku podczas zejścia (...) Na takiej wysokości zimą nie mam nadziei, że żyją”.
Oficjalnie poszukiwania Islandczyka Johna Snorriego, Pakistańczyka Aliego Sadpary oraz Chilijczyka Juana Pablo Mohra nadal trwają. Ostatni kontakt z himalaistami nawiązano w piątek 5 lutego. Trudne warunki pogodowe, a także fakt, że cała trójka zaginęła na wysokości powyżej 8000 metrów sprawia, że szanse na znalezienie ich żywych są praktycznie zerowe. W odnalezienie wspinaczy nie wierzy nawet syn jednego z nich – Sajid Sadpara. 22-letni Sajid podjął próbę ataku szczytowego wspólnie z ojcem i dwoma innymi mężczyznami. Oddzielił się od grupy na wysokości około 8200 metrów, przy tzw. szyjce butelki. – Na około 8200 metrach poczułem, że nie czuję się dobrze, brakowało mi tlenu [do tego momentu Sajid i jego ojciec wspinali się bez użycia sztucznego tlenu - przyp. red.]. Ojciec powiedział, żebym użył tlenu Johna Snorriego, ponieważ było go wystarczająco dużo. Kiedy założyłem maskę, tlen zaczął wyciekać. Nie czułem się dobrze, więc ojciec kazał mi schodzić, podczas gdy oni kontynuowali wspinaczkę – mówił Sajid w rozmowie z pakistańskimi mediami, gdy dotarł do Skardu. View oEmbed on the source website Sajid dotarł do obozu 3 (ok. 7300 m) dopiero po kilkunastu godzinach. Pozostała w drodze na szczyt trójka nie miała przy sobie telefonu satelitarnego ani krótkofalówki. 22-latek czekał na nich przez kolejnych kilka godzin, ale gdy pogoda zaczęła się pogarszać, a reszta drużyny nadal się nie pojawiła, z bazy wysłano po Sadparę ekipę ratunkową. – Rano połączyłem się z bazą, by powiedzieć, że nikt się nie pojawił i lider poprosił mnie, żebym schodził, bo pogoda się pogarsza. Byłem zmęczony i mogłoby to się dla mnie skończyć źle. Przekazał mi, że zamierza wysłać grupę ratunkową z bazy – kontynuował Sajid. Pakistańczyk jest świadomy, że himalaiści praktycznie nie mieli szans na przeżycie dwóch nocy powyżej 8000 metrów. – Myślę, że oni zdobyli szczyt. Musiało dojść do wypadku podczas zejścia, bo w nocy zaczęło mocno wiać. Byli powyżej 8000 m dwa dni. Na takiej wysokości zimą nie mam nadziei, że żyją. Szanse są bardzo niewielkie. Jeśli to będzie możliwe, będę wdzięczny za kolejną próbę poszukiwań i znalezienie ciała mojego ojca – powiedział Sadpara. View oEmbed on the source website W poniedziałek wczesnym rankiem czasu polskiego odbył się kolejny lot ekipy poszukiwawczej. Chhang Dawa Sherpa, lider wyprawy Seven Summit Treks, poinformował w mediach społecznościowych, że w ramach akcji dwa wojskowe śmigłowce wzbiły się na wysokość 7000 metrów, jednak nie znaleźli żadnych śladów mogących świadczyć o obecności wspinaczy. – Mieliśmy mniejszą widoczność, a górna część szczytu była przesłonięta chmurami. Przez ostatnie trzy dni piloci wykonali świetną robotę, ale nie udało nam się znaleźć żadnych wskazówek. Drużyna czeka na kolejne okno pogodowe i możliwość poszukiwania – napisał na Twitterze, dziękując armii pakistańskiej zaangażowanej w akcję. Tej zimy na K2 zginęło już dwóch wspinaczy - 42-letni Atanas Skatow, któremu zerwała się lina, a także Hiszpan Sergi Mingote, który spadł z dużej wysokości w trakcie zejścia do bazy. Po ostatnim załamaniu pogody z licznymi poważnymi odmrożeniami ewakuowano z bazy pod K2 kilkanaście osób, w tym Magdalenę Gorzkowską, która na szczęście w odpowiednim momencie przerwała atak szczytowy – ze względu na problemy zdrowotne - i wróciła do bazy, skąd została przetransportowana do Skardu. – Myślę, że właśnie te problemy zdrowotne to było moje zbawienie. W tym momencie, kiedy usłyszałam już relację Colina O'Brady'ego, który był później w obozie trzecim (na wysokości 7300 m - przyp. red.) i widział całą sytuację na własne oczy, widział co tam się jeszcze wydarzyło, to jak pomyślę, że mogłabym tam też być, to wiem, że to był ratunek. Ta choroba nas uratowała przed katastrofą – powiedziała Gorzkowska w rozmowie z RMF FM.
Dramat na K2. Znaleziono ciało bułgarskiego wspinacza
Według najnowszych informacji z Pakistanu, podczas zimowego ataku na K2 w tym sezonie tragicznie zginął już drugi himalaista. Odnaleziono ciało Atanasa Skatova, któremu zerwała się lina podczas zejścia z obozu C3.
Skatov był pierwszym weganinem, który wspiął się na Everest. Stał się pierwszym weganinem na świecie, który kiedykolwiek wspiął się na Everest. W 2013 i 2014 roku w czasie krótszym niż 24 miesiące zdobył najwyższe szczyty Afryki, Europy, Ameryki Południowej, Azji, Australii i Oceanii oraz Antarktydy. View oEmbed on the source website Śmierć Bułgara potwierdził na Twitterze Abdul Ghaffar, szef działu sportowego pakistańskiego serwisu informacyjnego dawn.com. Jego ciało Szerpowie znieśli do obozu bazowego a wojskowy śmigłowiec przetransportować je ma do miasta Skardu. 16 stycznia z K2 nadeszła informacja, że w trakcie powrotu z obozu 3 do bazy pod K2 zginął Hiszpan Sergi Mingote. Warunki panujące na K2 wkrótce ulegną pogorszeniu. 15 przebywających na górze członków zespołu Seven Summit Treks zdecydowało się zejść na dół nie próbując atakować szczytu. Choć kilku próbowało sił powyżej 8000 metrów, ostatecznie zrezygnowali z powodu mrozu sięgającego -56 stopni. Informację taką podał koordynujący wejście grupy SST Chhang Dawa Sherpa. Według himalaisty i blogera Alana Arnette, nadal tajemnicą pozostaje los trzyosobowego zespołu złożonego z Johna Snorriego oraz duetu ojciec-syn, czyli Muhammada Ali Sadpara oraz Sajida Ali Sadpara. Ostatni wiarygodny sygnał z nadajników GPS pochodził z wysokości 7818 metrów. Choć było zimno, nie było wiatru i trójka mogła nadal chcieć wejść na szczyt. To ostatnia taka możliwość, bo w przeciągu 24 godzin ma znacznie przybrać na sile. Informacje na Facebooku Snorriego na bieżąco uzupełnia jego żona. Nie jest też jasny los Szerpy Pasanga Norbu. 4 lutego Chhang Dawa Sherpa napisał, że jego krajan będzie próbował szybkiego wejścia na K2. Startując z obozu bazowego dużo później niż reszta zespołu SST chciał wejść zaatakować szczyt przed upływem 24 godzin. – To ryzykowna, techniczne trudna i długa wspinaczka – skomentował kierownik zespołu SST.​
Gorzkowska wróciła z K2 śmigłowcem. Opowiada o ewakuacji
Polska atletka chciała wykorzystać być może ostatnie w sezonie zimowym okno pogodowe i po niemal dwóch tygodniach oczekiwania w bazie zaatakować szczyt K2. Nie udało się. – Dałam z siebie wszystko, nic więcej zrobić na tej wyprawie nie mogłam – wyjaśnia.
Choć Magdalena Gorzkowska uskarżała się na wcześniejsze zatrucie pokarmowe liczyła, że da radę. Po dojściu do obozu 1. poprosiła o ewakuację. Informację taką przekazał pakistański dziennikarz serwisu dawn.com, Jamil Nagri. Zauważył, że członkini wyprawy SST z Polski skarżyła się na silny ból brzucha i wymioty po dotarciu do C1. View oEmbed on the source website Dzień później himalaistka sama opisała wydarzenia prowadzące do powrotu do obozu bazowego. – Zrobiłam co mogłam, podjęłam próbę zdobycia szczytu w dalekim od ideału stanie zdrowia. Poranek w dniu wyjścia i samopoczucie napawały optymizmem. Niestety wraz z wysokością było tylko gorzej. Zaczęłam zwracać wszystko, włącznie z wodą, lekami, o jedzeniu nie wspominając – donosi na Instagramie. Według jej relacji, trwające 4,5 godziny wejście do obozu C1 „zamieniło się w dramat”. Miała problem ze sprzętem, nie pomagało „ogromne wycieńczenie”. W efekcie zespół miał poważne opóźnienie czasowe. – Moja czołówka przestała działać. Wszystko to działo się w terenie lodowym o nachyleniu co najmniej 50 stopni, nic nie widząc musiałam w zupełnych ciemnościach przepinać sprzęt, nie będąc pewną, czy wybieram właściwą linę – opowiada. Gorzkowska wspomina, że wspomagał ją Oswald Rodrigo Pereira, dokumentujący jej zmagania z górą dziennikarz. - Czekał na mnie i nie zostawił mnie mimo tego, iż stracił czucie w stopach i dłoniach. Wiedziałam, że mimo wszystko musimy dotrzeć do C1. Wiatr wiał coraz silniejszy, temperatury przekraczały minus 40 stopni. Na ostatnich 50 metrach dotarli do nas Szerpowie z herbatą i światłem – dodaje polska atletka. W bazie C1 „realnie oceniając swoje siły” uznała, że „dalsze wyjście w górę jest głupotą”. Po przebudzeniu czekały ją ból brzucha i skurcze. Choć ból się nasilał, musiała schodzić. - Nie było to proste, gdyż ból zaczął się nasilać, a wiedziałam, że muszę być maksymalnie skupiona na każdym ruchu i przepięciu liny. Pokonaliśmy całą drogę zjazdową bezpiecznie. Następnie kilka godzin bardzo mozolnego powrotu do Bazy z ABC. Mój stan był bardzo zły, zadzwoniłam do ubezpieczyciela. Udało się bardzo sprawnie skontaktować z Pakistańską Armią, która dysponuje śmigłowcami i zorganizować helikopter, który zabrał mnie z Bazy. Jestem już w Skardu, samo zmniejszenie wysokości dało mi ogromną poprawę zdrowia. Po raz pierwszy od 5 dni mam apetyt i ustał ból – pisze Magdalena Gorzkowska. Dwa dni wcześniej zapowiadała na wideo atak szczytowy. Po wejściu na C1 na wysokości 6070 m himalaistka chciała 3 stycznia próbowała dotrzeć na C2 (6550 m) a 4 stycznia do C3 (7300 m). Właśnie z „trójki” chciała razem z innymi z zespołu ruszyć na szczyt. View oEmbed on the source website - Ostatnie dwa dni były dla mnie bardzo niefortunne, bo miałam zatrucie pokarmowe. Na szczęście czuję się już lepiej i chcę wykorzystać to okno pogodowe. Kolejnego może już nie być” – mówiła pani Magda jeszcze w obozie bazowym zapowiadając, że liczy się przede wszystkim bezpieczny powrót. Ten do bazy pierwotnie planowała na 6 lutego. View oEmbed on the source website Jej powrót na Facebooku potwierdził też Chhang Dawa Sherpa, szef agencji Seven Summit Treks. Razem z Gorzkowską zszedł m.in. dokumentujący jej wyprawę Oswald Rodrigo Pereira. Według jego informacji z 3 marca w obozach C2 i C3 było w sumie 21 wspinaczy. Wspinający się niezależnie od zespołu SST John Snorri zapowiedział, że zamierza z Ali Sadparą and Sajidem Sadparą zaatakować szczyt w południe 5 lutego.
Gorzkowska ewakuowana z K2 śmigłowcem. Skarżyła się na stan zdrowia
Polska atletka chciała wykorzystać być może ostatnie w sezonie zimowym okno pogodowe i po niemal dwóch tygodniach oczekiwania w bazie zaatakować szczyt K2. Nie udało się.
Choć Magdalena Gorzkowska uskarżała się na wcześniejsze zatrucie pokarmowe liczyła, że da radę. Po dojściu do obozu 1 poprosiła o ewakuację. Informację taką przekazał pakistański dziennikarz serwisu dawn.com, Jamil Nagri. - Członkini wyprawy SST pani Magdalena Katarzyna Gorzkowska z Polski skarżyła się na silny ból brzucha i wymioty po dotarciu do obozu 1. Została ewakuowana do obozu bazowego. Poprosiła o transport śmigłowcem – napisał dziennikarz. View oEmbed on the source website Dzień wcześniej Gorzkowska zapowiadała na wideo atak szczytowy. Po wejściu na C1 na wysokości 6070 m himalaistka chciała 3 stycznia próbowała dotrzeć na C2 (6550 m) a 4 stycznia do C3 (7300 m). Właśnie z „trójki” chciała razem z innymi z zespołu ruszyć na szczyt. View oEmbed on the source website - Ostatnie dwa dni były dla mnie bardzo niefortunne, bo miałam zatrucie pokarmowe. Na szczęście czuję się już lepiej i chcę wykorzystać to okno pogodowe. Kolejnego może już nie być” – mówiła pani Magda jeszcze w obozie bazowym zapowiadając, że liczy się przede wszystkim bezpieczny powrót. Ten do bazy pierwotnie planowała na 6 lutego. Jej powrót na Facebooku potwierdził też Chhang Dawa Sherpa, szef agencji Seven Summit Treks. Razem z Gorzkowską zszedł m.in. dokumentujący jej wyprawę Oswald Rodrigo Pereira. View oEmbed on the source website Według jego informacji w obozach C2 i C3 jest w sumie 21 wspinaczy. Wspinający się niezależnie od zespołu SST John Snorri zapowiedział, że zamierza z Ali Sadparą and Sajidem Sadparą zaatakować szczyt w południe 5 lutego.
Gorzkowska zapowiada atak szczytowy na K2. "Obóz 4 pomijamy"
Magdalena Gorzkowska może zostać pierwszą kobietą, która stanie zimą na szczycie K2. Właśnie poinformowała, że na 4 lutego planuje atak szczytowy.
Magdalena Gorzkowska, była zawodowa lekkoatletka, obozuje pod K2 od początku stycznia. Przez ostatni miesiąc odbyła dwie wspinaczki aklimatyzacyjne, czekając na okno pogodowe, aby spróbować zdobyć szczyt. Po wielu dniach oczekiwania prognozy zaczęły sprzyjać polskiej himalaistce. Gorzkowska poinformowała na Facebooku: "No i wyklarowało nam się okno pogodowe. Czekałam do ostatniej chwili z planem ataku szczytowego, gdyż prognozy są bardzo niestabilne, lecz teraz spokojnie można powiedzieć, że 4 i 5.02 to bardzo dobre dni na szczyt, w związku z tym nasz plan jest następujący: 2.02- dojście do C1 (6070m) 3.02- dojście do C2 (6550m) 4.02- dojście do C3 (7300m), odpoczynek i wyjście na szczyt. Obóz 4 pomijamy" Sportsmenka dodała, że pogoda poprawiła się w "nienajlepszym" dla niej terminie, bo ostatnio źle się czuje. "Akurat wczoraj cały dzień spędziłam na wymiotowaniu. Dziś czuje się lepiej i powoli dochodzę do siebie" - napisała. Zapewniła, że zdaje sobie sprawę z tego, że pogoda może ulec nagłej zmianie. Podkreśliła też, że najważniejsze jest dla niej zdrowie i bezpieczeństwo w trakcie wyprawy. Magdalena Gorzkowska wspina się ramach dużej wyprawy pod szyldem agencji Seven Summit Treks, która zapewnia poręczowanie w drodze na szczyt. Początkowo Polka miała wspinać się wspólnie z Waldemarem Kowalewskim, który niestety już w pierwszych dniach wyprawy musiał zostać ewakuowany z bazy pod K2 po tym, jak odnowiła się jego dawna kontuzja. Himalaistce wciąż towarzyszy wspinacz i fotoreporter Oswald Rodrigo Pereira. W trakcie drugiej z wypraw aklimatyzacyjnych Gorzkowska była świadkiem wypadku hiszpańskiego himalaisty Sergi Mingote, który na skutek doznanych obrażeń zmarł. Po tym wydarzeniu lekkoatletka zapowiedziała, że nie będzie dążyć do ustanowienia rekordu kosztem zdrowia i życia. 16 stycznia 2021 grupa dziesięciu Nepalczyków jako pierwsza w historii zdobyła szczyt K2 zimą. Grupa składała się z następujących osób: Mingma Gyalje Sherpa, Nirmal Purja, Mingma David Sherpa, Gelje Sherpa, Sona Sherpa, Mingma Tenzi Sherpa, Pem Chhiri Sherpa, Dawa Temba Sherpa, Kili Pemba Sherpa i Dawa Tenjing Sherpa. Nirmal Purja wszedł na szczyt bez wspomagania tlenem. Gorzkowska ma szansę zostać pierwszą kobietą, która zdobędzie K2 zimą. Trzymamy kciuki!
Tak pisze się historię. Zobaczcie film z momentu wejścia na szczyt K2
Dziewięciu Szerpów i jeden Magar weszło zimą na K2 trasą zwaną Żebrem Abruzziego. Choć z różnym bagażem doświadczeń i przynależący do rożnych komercyjnych zespołów, zrobili to razem, jako Nepalczycy. Nirmal Purja obiecał, że w kolejnych dniach opublikuje zdjęcia i nagrania z tego wyczynu. Właśnie pokazał film z najważniejszego momentu.
Atak na szczyt zaczęli w sobotę 16 stycznia o godz. 2.30 w nocy lokalnego czasu. W rozgwieżdżoną noc przy minus 60 stopniach wyruszyli z obozu III na 7315 m n.p.m., doczekali w „czwórce” na wysokości 7620 m n.p.m. do wschodu słońca i w jego rozgrzewających promieniach ruszyli dalej. – Łączyło nas wspólne poczucie dumy, wspólny cel. Robiliśmy to dla Nepalu – wyznał dwa dni po sukcesie Nirmal, zwany przez wszystkich Nimsdaiem. – Przekroczyliśmy barierę bólu, a słońce dodało nam energii – skomentował tamten moment nieformalny szef nepalskiego zespołu. O godz. 15 pokonali zabójczy żleb, a tuż przed godz. 17 metrów i dosłownie kilka metrów od wierzchołka góry stanęli ramię w ramię i weszli tam, gdzie nikt przed nimi nie dotarł zimą. W tym miejscu zaczyna się poniższe nagranie. – Brat z bratem, ramię przy ramieniu, szliśmy do szczytu śpiewając narodowy hymn Nepalu. Zatrzymaliśmy się niespełna 10 metrów poniżej, przywarliśmy do siebie, by jako jeden zespół zaznaczyć ten historyczny wyczyn, pierwsze zimowe wejście na K2 – opisuje film jego autor. Nimsdai dodaje, że nie liczyły się ich własne plany i motywacje, nie osobista chciwość a jedynie połączone siły i wizja nepalskiego zespołu. – Jestem niezwykle dumny ze wszystkich członków naszego zespołu, że pomimo wszystkich trudów i dzięki własnej bezinteresowności, osiągnęli tego sukcesu dla Nepalu i ludzkości. Jednocząc się pokazali, że nic nie jest niemożliwe. Jesteśmy dumni, że możemy dzielić się tym momentem z resztą świata – podkreślił nepalski atleta. Nirmal Purja często porusza kwestie zmian klimatycznych. Ludzie jak on chodzący po górach widzą je często z perspektywy niedostępnej dla większości z nas. Tak i tym razem Nepalczyk wspomniał, że tak jak ich dziesiątka wchodząca na K2, ludzkość zdoła przezwyciężyć ten kryzys tylko wspólnie.
Zimowe wejście na K2. Szczegóły sukcesu Nepalczyków
W reportażu opublikowanym przez „New York Times” urodzony w Nepalu były brytyjski komandos opowiada o szczegółach historycznego sukcesu, który pozwolił 9 jego krajanom i jemu samemu uzyskać honor zdobywców ostatniego niezdobytego zimą 8-tysięcznika.
- To był moment dumy. Wszystkie nasze góry najpierw zdobywali obcokrajowcy. To dlatego byliśmy tak zdesperowani, by tej zimy wejść na K2 – mówił po udanym ataku na szczyt Mingma G, Szerpa który 5 razy wchodził na Everest i dwa razy latem na K2, a wszystkie 8-tysięczniki świata zdobył przed 30-ką. Kami Rita Sherpa, człowiek który wspiął się na Everest 24 razy, sukces swoich krajan skomentował dla AFP następująco: „Przez dekady, Nepalczycy pomagali obcokrajowcom zdobywać szczyty w Himalajach, ale nie dostawali w zamian należnego im uznania. To coś wspaniałego, że 10 Nepalczyków przeszło do historii pokazując brawurę i siłę”. A do porażki mało brakowało. Według słów Nirmala Purji, jedynego Magara a nie Szerpy w 10-tce zimowych zdobywców K2, niewiele brakowało, a wszyscy zawróciliby jeszcze przed pokonaniem groźnego żlebu na wysokości 8200 metrów, wąskiego gardła (ang. bottleneck), z którego odrywające się okruchy lodowe (seraki) zabiły już wielu innych śmiałków. By tam dojść pokonali wcześniej dwie inne trudne technicznie sekcje najpopularniejszej trasy na K2 zwanej Żebrem Abruzziego, czyli Komin House’a i Czarną Piramidę. – Gdyby udało się im przedostać przez zabójczy żleb na K2, 10 nepalskich wspinaczy dowodzonych przez 37-letniego Purję (zwanego Nimsdaiem) byłoby pierwszymi zimowymi zdobywcami K2. Purja wiedział, że choć strach przed serakami podpowiadał pośpiech, tuż przed szczytem musieli zwolnić – zauważa „New York Times”. Rozmawiający z gazetą dwa dni po zdobyciu szczytu, Nimsdai wyjaśnił, że pod sam koniec czuł, „to był ten dzień”. – Modliłem się do góry. Tym razem potrzebowaliśmy zgody na przejście i góra nam ją dała – stwierdził. K2 nie dla wszystkich była wówczas łaskawa. Chwilę po sukcesie Nepalczyków, znajdujący się sporo poniżej szczytu Hiszpan Sergi Mingote zginął podczas zejścia. Nie posługiwał się tlenem, chciał tej zimy zdobyć K2 bez „wspomagania”, na co często zwracają uwagę puryści himalaizmu. Naturalnie tlen pomaga, ale – co zauważa w „New York Times” turecko-amerykański alpinista i filmowiec Renan Ozturk, nawet korzystający z tlenu są narażeni na śmierć. – Jak wyczerpie się butla, możesz zamknąć oczy na sekundę i nigdy się już nie obudzić. Trochę jakby na przekór owym purystom, w dziesiątce Nepalczyków znalazł się jeden wspinający bez tlenu. Nimsdai dokonał swojego wyczynu ryzykując wysokościowy obrzęk płuc, często prowadzący do zabójczego obrzęku mózgu. Tym bardziej, co przyznał na Instagramie, był źle zaaklimatyzowany. Ale chciał zaryzykować. Jego koledzy Szerpowie tak jak on Magar, genetycznie przystosowani do oddychania ubogim w tlen powietrzem, wzięli ze sobą butle. W ostatecznym rozrachunku zdobywcom K2 było to obojętne, bo zrobili to tylko dla siebie, ale dla chwały kraju. Bardzo mocno podkreślają to wszyscy uczestnicy wyprawy, która w przeciwieństwie do wielu wcześniejszych zakończyła się bez ofiar w ludziach. Średnio na czterech wchodzących na szczyt K2 latem jeden nie wraca. Szerpowie służą zwykle, niestety, za anonimowych pomocników. To oni noszą sprzęt i montują liny z pomocą których obcokrajowcy wchodzą na nepalskie szczyty. Gdy Tenzing Norgay i Edmund Hillary jako pierwsi zdobyli w 1953 roku Everest, międzynarodowe uznanie i tytuł rycerski Królowej Brytyjskiej otrzymał tylko ten drugi. View oEmbed on the source website Co podkreśla amerykańska gazeta, dziesiątka Nepalczyków należąca do kilku różnych zespołów, pewnie nigdy nie dotarłaby w tym samym składzie pod K2, gdyby nie pandemia. Ograniczenia w podróżowaniu zmniejszyły liczbę zagranicznych turystów. Tym razem to oni musieli sami wyjść z inicjatywą. W czerwcu 2020 roku trzej bracia: organizator wypraw Mingma Sherpa (dyrektor Sevent Summit Treks) oraz Tasha i Chhang Dawa zaplanowali zimowe wejście na K2. Rozpuścili wici w mediach społecznościowych i przekonali do pomysłu kilkudziesięciu zagranicznych wspinaczy. Razem z ekipą SST na K2 pojawiły się dwa inne nepalskie zespoły z doświadczonymi atletami. Jednemu przewodził Nimsdai (6-osobowy), drugiemu Mingma G. Kilkudziesięcioosobowa „armia” zabrała ze sobą 70 namiotów mieszkalnych, 6 namiotów komunalnych, 30 namiotów do montowania na kolejnych bazach. Mieli ze sobą tysiące metrów liny, osprzętu do ich montowania, butle z tlenem, naftą, 163 kg mięsa i 180 km czekolady, ciastek i batoników energetycznych. W sumie trasę długości 96 km do obozu bazowego na wysokości 5200 pokonali w tydzień. 26 grudnia zespół, którym kierował Purja, wyruszył do obozu I na wysokości 6100 metrów. Kolejnego dnia rozbili obóz II na 6700 metrach. Powoli aklimatyzowali się do warunków panujących na K2. Gdy 28 grudnia Mingma G poprosił przez radio o pomoc dla swojego teamu w montowaniu lin aż do obozu III, Purja i Mingma Tenzi zostawili cenny dobytek (sprzęt, jedzenie i ubrania) w obozie II i ruszyli na 7000 metrów. Pozostała czwórka zespołu Nimsdaia była zbyt zmęczona i zeszli do obozu bazowego. Połączone nepalskie siły w obozie III dopadło załamanie pogody. Wiatr o prędkości 100 km/h wiał kilka dni. Purja do obozu II, a właściwie w miejsce, w którym się znajdował, wrócił dopiero 10 stycznia. Zniknęło wszystko co tak skrzętnie pochowali w nadziei, że przyda się w ataku na szczyt. Jak skomentował w rozmowie z „New York Times”, człowiek szykuje się do wejścia na górę jak do wojskowi do akcji. – Trzeba mieć plan awaryjny dla planu awaryjnego dla planu awaryjnego. A człowiek szykuje się na najgorsze i liczy na najlepsze – zauważył Nimsdai. Wyczekiwane okno pogodowe otworzyło się 13 stycznia. Nepalska Dziesiątka po odpoczynku w obozie bazowym ponownie ruszyła w górę. Każdy niósł 31 kg sprzętu, jedzenia, tlenu i paliwa. Noc z 13 na 14 stycznia spędzili w obozie II, następnego dnia pokonali Czarną Piramidę i Komin House’a. Potem był obóz III na 7315 metrach i zamontowanie lin do IV na wysokości 7620 m n.p.m. Na noc wrócili do „trójki”. Atak na szczyt zaczęli w sobotę 16 stycznia o godz. 2.30 w nocy lokalnego czasu. Jak opisuje to „New York Times”, była rozgwieżdżona noc i minus 60 stopni. Temperatura najbardziej dała się im we znaki i jak przyznawał potem Mingma G, właściwie wszyscy poza Nimsdaiem mieli już ochotę zawrócić. Purja chciał przeć do góry. - Łączyło nas wspólne poczucie dumy, wspólny cel. Robiliśmy to dla Nepalu – wyznał w wywiadzie dla gazety. Mężczyźni doczekali wschodu słońca w obozie IV. Wraz z pierwszymi promieniami słońca wróciła nadzieja i nowe siły. – Przekroczyliśmy barierę bólu, a słońce dodało nam energii – skomentował tamten moment nieformalny szef nepalskiego zespołu. O godz. 15 pokonali zabójczy żleb, a tuż przed godz. 17 i 9 metrów od szczytu stanęli ramię w ramię i weszli tam, gdzie nikt przed nimi nie dotarł zimą. Na szczyt weszli: Nimsdai Purja, Mingma David Sherpa, Mingma Tenzi Sherpa, Geljen Sherpa, Pem Chiri Sherpa, Dawa Temba Sherpa, Mingma G, Dawa Tenjin Sherpa, Kilu Pemba Sherpa oraz Sona Sherpa.​
Nirmal Purja zdobył K2 bez użycia tlenu!
"Zaryzykowałem i kontynuowałem bez dodatkowego tlenu" - ogłosił właśnie na swoim profilu na Facebooku.
W sobotę, 16 stycznia, dziesięciu himalaistów z Nepalu dokonało historycznego wyczynu: zdobyli szczyt K2 zimą. W rekordowej ekipie znalazło się dziesięciu himalaistów: Nirmal Purja, Gelje Sherpa, Mingma David Sherpa, Mingma G, Sona Sherpa,Mingma Tenzi Sherpa, Pem Chhiri Sherpa, Dawa Temba Sherpa, Kili Pemba Sherpa, Dawa Tenjing Sherpa. Nirmal potwierdził właśnie, że zdobył szczyt bez wspomagania się dodatkowym tlenem. Przyznał także, że niełatwo było mu podjąć tą decyzję ze względu na warunki pogodowe: "Trudno było zdecydować, czy wspinać się z dodatkowym tlenem, czy bez niego. Ze względu na warunki pogodowe oraz czas nie zaaklimatyzowałem się na szczycie. Mogłem spać tylko na wysokości Obozu 2 (6600 m). A idealnie byłoby, gdyby wspinacze mogli spać lub przynajmniej "dotknąć" Obozu 4. przed wyruszeniem na szczyt. Brak aklimatyzacji, mocne przymrozki i możliwe spowolnienie innych członków zespołu, narażające bezpieczeństwo wszystkich, były głównymi niepewnościami związanymi z moją decyzją. Bezpieczeństwo mojego zespołu jest i zawsze było moim priorytetem. Do tej pory poprowadziłem 20 udanych wypraw i wszyscy członkowie mojego zespołu wrócili do domu dokładnie tak, jak wyszli, tj. bez utraty palców u rąk i nóg" - napisał. Nirmal dostał mnóstwo gratulacji m.in. od Adama Bieleckiego, który wcześniej dość krytycznie odniósł się do zdobycia K2 przez Nepalczyków, właśnie dlatego, że wspinali się przy użyciu dodatkowego tlenu."Nims potwierdził, że szedł bez tlenu. I to jest news! Szanuję to" - napisał Adam Bielecki, na Twitterze. View oEmbed on the source website Czytaj też: Nirmal Purja. Rok temu pobił rekord Kukuczki, teraz sam zmienił historię himalaizmu
Gra o K2 się nie kończy. Kontrowersje wokół osiągnięcia Nepalczyków i plany drugiego ataku szczytowego
16 stycznia dziesięciu nepalskich himalaistów wspólnie stanęło na szczycie K2, przechodząc do historii jako pierwsi, którzy zdobyli górę zimą. Ale ich dokonania nie oznaczają końca zmagań pozostałych wspinaczy pozostających na K2. Czy jeszcze w tym sezonie będziemy świadkami kolejnych przełomowych wejść?
Grupa Nepalczyków z Nirmalem Nimsem Purją i Mingmą G Sherpą na czele stanęła na szczycie K2 w sobotę 16 stycznia o godz. 17. lokalnego czasu. Po pierwszych gratulacjach w środowisku himalaistów rozgorzała dyskusja nad rzeczywistym wymiarem ich osiągnięcia. Himalaiści w trakcie wspinaczki korzystali bowiem ze wspomagania tlenem. Jako pierwszy głos w sprawie zabrał Adam Bielecki, pierwszy zimowy zdobywca ośmiotysięczników Gaszerbrum I (9 marca 2012) i Broad Peak (5 marca 2013). Na Twitterze napisał: „Gratulacje dla całej ekipy Nepalczyków na K2. Oby teraz bezpiecznie do bazy. Uprzedzając wszystkie pytania. Gra trwa nadal. Wiadomo było, że na K2 zimą da się wejść z tlenem. Dla mnie prawdziwe pytanie brzmi: Czy? Kiedy i komu uda się wejść na ten szczyt bez dopingu?” Wpis polskiego himalaisty wywołał wiele kontrowersji, a na Bieleckiego wylała się fala hejtu, o czym poinformował na swoim profilu na Facebooku. Chcąc wyjaśnić sytuację jeszcze raz pogratulował Nepalczykom zdobycie K2 zimą: „Weszli razem na szczyt dając wspaniały popis siły, twardości i solidarności. Cieszy mnie to, że Nepalczycy, stojący często w cieniu celebrowanych wspinaczy z zachodu mają swoją samodzielną chwilę triumfu. (…) himalaizm nigdy nie był i nie będzie sportem rywalizacyjnym”. Równocześnie Bielecki przyznał, że od zawsze przywiązuje dużą wagę do tego, czy wspinaczka odbywa się przy użyciu dodatkowego tlenu. Podkreślił, że wspinaczka z tlenem to „nie jego dyscyplina”. W rozmowie z mediami dodał, że wielokrotnie otrzymywał propozycję udziału w wyprawach na K2 z użyciem tlenu, ale zawsze w takich sytuacjach odmawiał. O wiele mocniejsze słowa o „dopingu” Nepalczyków padły z ust Denisa Urubki. – Tlen to bardzo duży doping. Zasmucił mnie dziwny stosunek społeczności do tej wyprawy. Przecież w przypadku takich dyscyplin jak boks, bieganie, narciarstwo czy kolarstwo, jeśli ktoś stosuje doping, budzi to pogardę i wstręt. A w alpinizmie ludzie stosujący doping stają się bohaterami. Jestem zaskoczony, że tu przebiega to odwrotnie. Akceptuję, ale nie szanuję wspinaczy używających tlenu we współczesnym alpinizmie, jeśli mówi się o zdobyciu szczytu jako sportowym osiągnięciu – powiedział Urubko w rozmowie z Onet Sport. – Ważne jest, aby pamiętać, że doping to „silne sztuczne substancje w celu uzyskania dodatkowej siły". Właśnie z tego względu ich stosowanie jest zabronione w sporcie (…) Nie jestem pewny, czy wszyscy Szerpowie użyli tlenu. Czekajmy na ostateczne informacje – dodał. Jak na razie żaden z członków ekipy, która stanęła na szczycie, oficjalnie nie potwierdził, aby dokonano wejścia bez tlenu. Na udostępnionych w sieci zdjęciach i nagraniach ze szczytu widać himalaistów w maskach tlenowych. Przeciwny traktowaniu tlenu jako „dopingu” jest Krzysztof Wielicki, który w wypowiedzi dla mediów stwierdził, że krytyka Nepalczyków jest bezzasadna. Przyznał, że on i Leszek Cichy w trakcie pierwszego zimowego wejścia na Everest także pod koniec wspomagali się tlenem. „Głosy o dopingu są przesadzone (…) Tutaj używa się tlenu, bo jest rozrzedzone powietrze. Tlen to nie doping, tylko pewne ułatwienie” - stwierdził w rozmowie z portalem Onet. – Ja nie zamierzam deprecjonować osiągnięcia Nepalczyków. Być może tlen im pomógł, ale weszli. Niech Adam Bielecki czy Denis Urubko próbują wchodzić bez tlenu i niech udowodnią, że są lepsi. To proste. (…) Zamiast ich krytykować, inni himalaiści powinni mówić: ja teraz zrobię to lepiej. Dlatego nie rozumiem pewnych dyskusji wokół osiągnięcia Nepalczyków, są po prostu niepotrzebne – podkreślił. Sezon się nie kończy Sezon zimowy w himalajach trwa do końca lutego, więc wspinacze pozostający pod K2 nadal mają szansę na atak szczytowy tej zimy. Członkowie ekipy Johna Snorriego zapowiedzieli, że w najbliższym oknie pogodowym planują rozpocząć atak szczytowy bez użycia tlenu. View oEmbed on the source website Ich plany może pokrzyżować akcja poszukiwawcza w Karakorum, w którą zaangażował się Snorii. Alex Goldfarb, uczestnik dwuosobowej wyprawy, która chciała zdobyć zimą Broad Peak, został uznany za zaginionego po wyprawie aklimatyzacyjnej na Pastore Peak, po której nie wrócił do bazy. Snorii postanowił wziąć udział w akcji ratunkowej Amerykanina. W bazie K2 pozostaje też polska ekipa z Magdaleną Gorzkowską i Oswaldem Pereirą. Gorzkowska, która w ostatnich dniach była świadkiem tragicznego wypadku Hiszpana Sergio Mingote, poinformowała, że nie zamierza nadwyrężać swojego szczęścia i nie planuje kolejnych wypraw aklimatyzujących do C2 lub C3. Polka nie rezygnuje jednak z planów zdobycia K2 w tym sezonie. W rozmowie z Dzień Dobry TVN zapowiedziała, że ma nadzieję rozpocząć wspinaczkę w ciągu najbliższych dwóch tygodni, gdy tylko pojawi się odpowiednie okno pogodowe. Gorzkowska ma nadzieję zostać pierwszą kobietą, która zdobędzie K2 zimą. – Robię swoje. Od początku mam plan na tę górę. To, że została zdobyta, nie wpływa na moją motywację. W tym momencie czekamy na prognozy, które pokażą, że wiatry nie są silne i można wejść do góry. Spodziewam się, że do dwóch tygodni ruszymy w stronę szczytu – powiedziała.
10 zimowych zdobywców K2 już w bazie na lodowcu pod górą
Z lekkimi odmrożeniami, pierwsi zdobywcy K2 zimą bezpiecznie dotarli do obozu bazowego - donosi serwis informacyjny pobliskiego miasta Skardu. Czekało na nich kilkunastu wspinaczy z innych zespołów, z których część nadal marzy o zdobyciu szczytu. Byli tam także pakistańscy żołnierze, którym przewodził gen. Javad FCNA Gilgit. Wojskowi przylecieli śmigłowcem po ciało Sergi Mingote, Hiszpana, który spadł w trakcie zejścia z góry tuż po tym, jak szczyt zdobyli Nepalczycy.
Informację o szczęśliwym zakończeniu przez cały zespół zimowego wejścia na K2 podał Chhang Dawa Sherpa, kierownik zespołu Seven Summit Treks. Według serwisu informacyjnego pobliskiego miasta Skardu, o godz. 14 miejscowego czasu (21 godzin po zejściu ze szczytu i 16 godzin po dotarciu do obozu C3) „wszyscy nepalscy wspinacze, cali i zdrowi, byli już w obozie bazowym”. Według niepotwierdzonych informacji Islandczyk John Snorri Sigurjónsson oraz pakistański duet ojca z synem, Muhammad Ali oraz Sajad Ali Sadpara będą chcieli w najbliższych 3 dniach wejść na szczyt bez tlenu. Po drodze będą zapewne korzystać z lin pozostawionych przez słynną już Dziesiątkę Szerpów (właściwie 9 i jednego Ghurkę), którzy na K2 wchodzili wspierając się butlami z tlenem. fot. Chhang Dawa Sherpa/Facebook Snorri najnowszy wpis na mediach społecznościowych poświęcił pamięci tragicznie zmarłego kolegi z Hiszpanii. W chwili pisania tego artykułu Islandczyk oraz panowie Sadarpa byli w obozie trzecim, w którym w 5 godzin po zdobyciu szczytu pierwotnie odpoczywać miało 8 z 10 zdobywców szczytu przed zejściem do obozu bazowego. Natychmiast w drogę powrotną chcieli ruszyć Sona Szerpa (zespół SST) oraz Gelje Szerpa (zespół Nirmala Purja). Ostatecznie, przynajmniej według serwisu Explorers Web, cała dziesiątka została na C3 i na dół poszli tak, jak zdobywali szczyt, razem. Do sieci trafiły słowa i zdjęcia upamiętniające ten historyczny moment oraz dowód wielkiego sukcesu Nepalczyków: View oEmbed on the source website "Cześć wszystkim ze szczytu K2, po raz pierwszy zimą!" - pierwsze zdjęcie prosto ze szczytu opublikował kierownik wyprawy, Seven Summit Treks Chhang Dawa Sherpa na Facebooku: Nepalscy wspinacze zdołali pokonać drogę w górę i za to wszyscy będą ich pamiętać, ale – paradoksalnie – to droga w dół bywa często najtrudniejszym etapem wyprawy. Zejście kilka kilometrów w dół odbywa się w warunkach wycieńczenia, bo organizm wymęczony wspinaczką przez kilkanaście godzin pozbawiony był też odpowiedniej dawki tlenu. Jak zauważa amerykańskie wydanie „National Geographic”, na każdych trzech wspinaczy, którzy docierają do szczytu K2, przynajmniej jeden ginie po drodze. A wielu śmiałków umiera właśnie w drodze w dół. Świadkami wejścia zdobywców szczytu do obozu bazowego był m.in. polsko – portugalski duet Magdalena Gorzkowska oraz Oswald Rodrigo Pereira. Para uczestniczyła wcześniej w akcji ratunkowej Mingote, znosząc ciężko rannego z góry. Wydarzenia poprzedniej doby Gorzkowska skomentowała dla stacji TVP Info. Chwaliła m.in. świetną współpracę Nepalczyków i ich nastawienie mentalne. View oEmbed on the source website Oni byli bardzo nastawieni na to, by wejść jako pierwsi. Nie ukrywam, że bardzo musieli zaryzykować; poszli na całość. Prognozy były takie, że w czwartek miało wiać, ale pogoda się zmieniła i sprzyjała im – powiedziała polska wspinaczka, która zdobyła do tej pory trzy ośmiotysięczniki: Mount Everest, Makalu i Manaslu. Wyjaśniła, że nadal chce zaatakować szczyt i czeka teraz na okno pogodowe. Okazja pojawić się może dopiero za kilka dni, bo w najbliższym czasie spodziewane są silne wichury. ​
Tragiczny wypadek pod K2. Zginął hiszpański himalaista Sergi Mingote
Sergi Mingote uległ wypadkowi w trakcie powrotu z obozu 3 do bazy pod K2. Jak informuje agencja Seven Summit Treks, częścią której był himalaista, Mingote spadł ze szlaku w trakcie schodzenia z obozu C1 do bazy. Trudne warunki pogodowe oraz nadchodzący zmierzch uniemożliwiły akcję ratunkową.
Katalończyk był kierownikiem sportowym wyprawy SST. Z C1 do bazy wysuniętej schodził razem z Magdaleną Gorzkowską, Oswaldem Rogrigo Pereirą, a także dwójką innych wspinaczy. O śmierci himalaisty poinformował Chhang Dawa Sherpa, lider wyprawy SST. "Zostaliśmy zaalarmowani nieoczekiwanym ruchem na jego trackerze GPS i moglibyśmy zobaczyć, że spadł. Członkowie wyprawy na miejscu szybko potwierdzili wypadek, ale nie mogli już wiele zrobić, aby mu pomóc" - napisał Chhang. Wcześniej media informowały, że Mingote jest nieprzytomny, a w organizację akcji pomocowej zaangażował się m.in. Simone Moro stacjonujący pod Manaslu. Na miejsce miał zostać wysłany helikopter, który mógłby ewakuować rannego wspinacza. Niestety trudne warunki pogodowe oraz zapadający zmierzch uniemożliwiły przeprowadzenie ewakuacji na czas. View oEmbed on the source website Doniesienia o dramatycznym wypadku potwierdzają też hiszpańskie media. Jak poinformował dziennikarz El Correo Fernando J. Pérez na swoim koncie na Twitterze, Mingote złamał nogę, a krótko po wypadku stracił przytomność. Wypadek miał miejsce około godz. 4. po południu czasu lokalnego, czyli po godz. 11 czasu polskiego. Mingote współprowadził największą ze wszystkich ekspedycji na K2, wielonarodową ekspedycję zmierzającą pod szyldem agencji Seven Summit Treks. Mingote miał też inny wielki cel - zdobyć wszystkie 14 ośmiotysięczniki w ciągu 1000 dni. Wiadomości o śmierci hiszpańskiego himalaisty podano na krótko po tym, jak świat obiegła wiadomość o zakończonej sukcesem ekspedycji Nepalczyków. 10-osoba ekipa jako pierwsza w historii zdobyła szczyt K2 w sezonie zimowym.
Zimowe K2 dla Nepalczyków! "Dzika Góra" pokonana
Połączona ekipa Nepalczyków z grup Nirmala 'Nimsa' Purji, Mingmy G Sherpy i agencji Seven Summit Treks jako pierwsza w historii zdobyła szczyt K2 w sezonie zimowym. To ostatni dotychczas niezdobyty zimą ośmiotysięcznik. O pomyślnym ataku szczytowym poinformował Chhang Dawa Sherpa, lider wyprawy Seven Summit Treks.
"Nepalscy wspinacze wreszcie zdobyli szczyt K2 (Chhogori 8611 m), dziś po południu o 17:00 czasu lokalnego. To pierwsze zimowe wyjście na drugą najwyższą górę na świecie i JEDYNY ośmiotysięcznik, na który nie wspięto się zimą. To największe osiągnięcie w historii alpinizmu, to dobry przykład pracy zespołu. Dziękuję górze za pozwolenie na tę wspinaczkę, bo "jeżeli góra pozwoli ci się wspiąć, nikt cię nie zatrzyma" - napisał Chhanga Dawa Sherpa przekazując dobre wiadomości. O 4:43 w sobotę 16 stycznia czasu polskiego Chhang Dawa podał, że grupa dotarła na wysokość tzw. szyjki butelki. Po godzinie 9. Mingma G i Dawa poinformowali, że do pokonania pozostałe ostatnie 200 metrów. 10 metrów przed szczytem grupa miała zatrzymać się i zgromadzić tak, aby wszyscy himalaiści zdobyli szczyt równocześnie. W rekordowej ekipie znalazło się dziesięciu himalaistów: Nirmal Purja, Gelje Sherpa, Mingma David Sherpa, Mingma G, Sona Sherpa,Mingma Tenzi Sherpa, Pem Chhiri Sherpa, Dawa Temba Sherpa, Kili Pemba Sherpa, Dawa Tenjing Sherpa. Misja (nie)możliwa Nirmal Nims Purja urodził się w regionie Dhaulagiri w Nepalu - kraju którego ponad 80% powierzchni pokrywają góry o średniej wysokości ok. 6000 m n.p.m.! Dorastał w Chitwan. W 2003 roku dołączył do legendarnej brygady komandosów Gurkhas, a w 2009 roku został żołnierzem brytyjskiej armii Special Boat Service (SBS). Jego kariera wspinaczkowa rozpoczęła się w grudniu 2012 r. Dotarł wówczas do Everest Base Camp i zamiast trzymać się harmonogramu i powrócić do Katmandu, postanowił wspiąć się jeszcze na Lobuche East (6100 m) bez wcześniejszego przygotowania wspinaczkowego. W wiosce Lobuche jeden z Szerpów Dorje Khatri nauczył go używania raków... na trawie. Czytaj też: Nirmala Purji misja (nie)możliwa. Jak były komandos zdobył wszystkie ośmiotysięczniki w pół roku Wspinanie spodobało mu się tak bardzo, że zdecydował się porzucić tajne misje dla alpinizmu. Wyposażony w hart ducha i determinację ruszył na podbój gór. – Komandosi nauczyli mnie, jak podejmować decyzje i nigdy się nie poddawać – przyznaje. Purja zasłynął tym, że w 6 miesięcy i 6 dni stanął na szczycie wszystkich czternastu ośmiotysięczników. Wystarczył mu jeden sezon, by osiągnąć to, co do tej pory wydawało się karkołomnym wyzwaniem. "Dla nepalskiej społeczności" Drugi z liderów ataku na szczyt to Mingma G Sherpa. Mingma G wspina się od 2006 roku, od czasu pierwszej wyprawy na Manaslu. Do dnia dzisiejszego zdobył wszystkie ośmiotysięczniki, pięciokrotnie stawał na szczycie Mount Everestu, dwukrotnie na K2 8611m. Dokonał pierwszego samodzielnego podejścia na Mt Chobuje 6686m i ustanowił nową trasę na Chobuje. Posłuchaj: Szerpowie – niewidzialni bohaterowie himalaizmu [Podcast FuTuryści] Mingma G od początku tegorocznej wyprawy podkreśla znaczenie zdobycia K2 zimą dla nepalskiej społeczności wspinaczkowej. Bez Sherpów wiele osiągnięć himalaizmu nie doszłoby do skutku. „Tym razem Nepalska Ekspedycja Zimowa K2 jest dla narodu. Sprawimy, że nasz naród będzie dumny” - pisał Mingma G w swoich mediach społecznościowych.
Wyścig na K2: Nepalczycy w obozie 4. Pobili zimowy rekord wysokości na K2
W piątek połączona ekipa nepalskich himalaistów dotarła do obozu 4 na K2. Zakładając obóz C4 na wysokości 7800 metrów pobili dotychczasowy zimowy rekord wysokości we wspinaczce na ten szczyt. Wcześniejszy należał do polskiej ekipy: Denisa Urubki i Marcina Kaczkana, którzy w sezonie 2002/03 weszli na wysokość 7750 metrów.
O pomyślnym dotarciu do C4 poinformował Chhang Dawa Sherpa, lider wyprawy Seven Summit Treks. W skład rekordowej ekipy weszło dziesięciu wspinaczy pod kierunkiem m.in Nirmala Purji, Mingmy Gayle Sherpy, Sona Sherpy z SST, Mingmy Davida z ekipy Nirmala i Mingmy Tenzi. "Mamy nadzieję razem stanąć na szycie" - napisał na Facebooku Nirmal 'Nims' Purja. Nepalczycy zapowiadają próbę ataku szczytowego na 16 stycznia. Polka na 6400 m W ostatnich dniach na ewakuację i opuszczenie bazy zdecydował się hiszpański himalaista Luis Carlos Garranzo.O swojej decyzji poinformował 12 stycznia. Powodem rezygnacji jest pogarszający się stan zdrowia. Garranzo należący do ekipy Sergio Mingote to drugi członek wyprawy, który opuszcza obóz. Jako pierwszy – także ze względów zdrowotnych – ewakuowany został Waldemar Kowalewski. Nirmal ‘Nims’ Purja, który w niedzielę informował o zniszczeniach w obozie 2, musiał uzupełnić zasoby w dwójce. Ekipa Nimsa straciła praktycznie cały ekwipunek – namioty, butle z tlenem, sprzęt do wspinaczki. Tak dotkliwych szkód nie poniosły zespoły Mingma Gyalje Sherpy i Seven Summit Treks, których sprzęt był dodatkowo zabezpieczony przed zniszczeniem. SST straciło jednak kilka namiotów bez ekwipunku. „Ostatnie 48 godziny były wyczerpujące, gdyż musieliśmy powtórzyć ciężki ładunek w ramach przygotowań do dalszych postępów. Bagaż każdego członka zespołu ważył ponad 35 kg. Naprawdę jestem zadowolony z dotychczasowego postępu zespołu i jestem bardzo dumny. Dzisiaj nasza strona obozowa jest na 7350 m. Udało się naprawić linie do 7600 m” - pisał wcześniej Nims w mediach społecznościowych. Nirmal połączył siły z zespołem Mingmy Gayle Sherpy oraz Sherpami z Seven Summit Treks, aby założyć poręczówki do obozu 4, na wysokość ok. 7900 metrów. „Dzisiejszego popołudnia Szerpowie w końcu zaporęczowali drogę do C3 na K2, działali razem z zespołem Nimsa. Ekipa będzie teraz odpoczywać, a jutro pójdzie do C4. Pozostali członkowie wyprawy wspięli się do C2! Zespół Mingmy G. dotrze do C3 później” - informował w czwartek Chhang Dawa Sherpa z SST. Wśród wspinaczy SST, którzy dotarli do obozu 2 jest też Magdalena Gorzkowska i towarzyszący jej Oswald Rodrigo Pereira. Po nocy spędzonej w C2 planowane jest wejście do C3. „Jutro w nocy całą moją ekipą ruszamy w górę! Cele ambitne, dojść z bazy do obozu drugiego w jeden dzień, czyli przejść trasę, którą ostatnio szliśmy z 3 noclegami po drodze. (…) Wiem, że to będzie najcięższy dzień w moim życiu” - pisała Gorzkowska przed wyruszeniem w górę. Nims zapowiedział, że będzie „ściśle współpracował” z pozostałymi Sherpami przy wspinaczce do C4 oraz ataku szczytowym. Także Mingma G podkreśla znaczenie wspólnej wyprawy. „Tym razem Nepalska Ekspedycja Zimowa K2 jest dla narodu. Sprawimy, że nasz narodowy będzie dumny. Zgodnie z planem, jesteśmy tutaj w Camp 3 z inną drużyną z Nepalu. Jutro odpoczniemy przez wysoki wiatr. My, 10 nepalskich braci, zaktualizujemy nasz plan jutro po południu. Dobranoc z K2 C3” - pisze Mingma G. Jak podaje portal wspinanie.pl na górze pozostają jeszcze dwie inne istotne ekipy. Alex Gavan, Tamara Lunger i Sergio Mingote (także należący do wyprawy SST) planują dotrzeć do C3 i spędzić noc na wysokości 7300 m. Do trójki chcą też dotrzeć John Snorii i Muhammad Ali Sadpara. „Dzisiaj zabierzemy namiot i tlen do C3. Wszystkie decyzje podejmujemy na podstawie naszych wcześniejszych doświadczeń, raportów i spostrzeżeń. Ważne, aby zachować koncentrację w tych trudnych okolicznościach, nieprzewidywalnej górze K2 i otoczeniu ducha rywalizacji” - pisze Snorii.
Kłopoty pod K2: obóz 2 Nirmala zniszczony. Czy to koniec wspinaczki dla byłego komandosa?
Nirmal Purja z częścią ekipy wszedł na wysokość 6650 metrów, aby sprawdzić stan obozu 2. Niestety okazało się, że obozowisko nie przetrwało ostatnich silnych podmuchów wiatru. “Straciliśmy wszystko. Jestem zdruzgotany” - napisał Nims.
Nirmal “Nims” Purja wykorzystał niewielkie okno pogodowe 10 stycznia, aby wspiąć się do obozu 2 i sprawdzić stan pozostawionych tam zapasów oraz sprzętu. Już wcześniej ekipa Nimsa wiedziała, że część obozowiska mogła ulec naruszeniu. Donosili o tym wspinacze z innych ekip, którzy ze względu na brak przestrzeni na zboczu K2, także korzystali z obozu ustawionego przez Nepalczyka. “Nasz zespół dotarł dziś do Camp 2 i było to miejsce katastrofy. Okazało się, że nasze namioty i całe wyposażenia, które zostaliśmy tutaj w ramach planowania ataku szczytowego, zostało zniszczone i porwane przez wiatr. Straciliśmy wszystko, w tym wszystkie śpiwory, materace, podgrzewane wkładki do butów, rękawice / mitenki, sprzęt do gotowania itp.” - napisał na Facebooku Nims. “Jestem zdruzgotany przekazując tę wiadomość. Teraz muszę wszystko ponownie ocenić i przemyśleć. Wszyscy członkowie drużyny wracają do bazy” - himalaista nie krył emocji. Nims jeszcze przed wyruszeniem do obozu 2 wiedział, że jego zespół może napotkać pewne trudności. Dzień przed wspinaczka pisał: “Przewidywane są pewne uszkodzenia, gdyż przez ostatnie dni mieliśmy niepokojące warunki pogodowe. Huraganowy wiatr do 120 km/godz. Członkowie innych drużyn również korzystali z naszego namiotu ze względu na ograniczoną przestrzeń. 10 dni temu poinformowano, że nasz namiot nie był w pełni zabezpieczony, a od tego czasu jesteśmy w bazie”. Niestety zespół Nepalczyka nie był przygotowany na zniszczenia, jakie zastał w obozie 2. Utrata takiej ilości sprzętu, konieczność ponownego założenia obozu 2, a także niewiadomy stan obozu 3 mogą sprawić, że Nirmal będzie zmuszony zrewidować początkowe plany zdobycie K2 w tym sezonie zimowym. Kilka dni temu były komandos w swoich mediach społecznościowych pisał, że zdobywając ostatni z niezdobytych zimą ośmiotysięczników, chce oddać sprawiedliwość nepalskiej społeczności wspinaczkowej, w szczególności Szerpom, którzy mieli ogromny wkład w osiągnięcia światowego himalaizmu. Widmo końca Niepewny stanu swojego obozu jest także Mingma G Sherpa, którego obóz 2 jest nieco wyżej niż ten założony przez Nirmala. “Nie jesteśmy pewni naszego obozu na 7000 m. Większość sprzętu mamy w obozie 2, który znajduje się poniżej Czarnej Piramidy. Jeśli namiot został zdmuchnięty, to koniec, wracamy do domu. Mam nadzieję, że nasz namiot tam jest i wszystko w nim” - napisał Mingma G na Facebooku. Zapowiedział, że czeka na dłuższe uspokojenie pogody, aby wyjść w górę i sprawdzić stan obozów, a także zacząć poręczowanie powyżej 7000. Pozostali wspinacze, w tym Magdalena Gorzkowska razem z pozostałą częścią ekipy Seven Summit Treks, pozostają w bazie od początku stycznia. W miniony weekend Gorzkowska zamieściła w sieci nagranie z bazy pod K2, na którym widać ogromną siłę wiatru. “Cierpliwość. Bez niej nie da się osiągnąć rzeczy wielkich. Czekamy na poprawę pogody” - napisała. Gorzkowska przed próbą dalszej wspinaczki, będzie musiała odbyć jeszcze rundę aklimatyzacyjną, aby przygotować organizm do warunków panujących na wysokości 7000 metrów i wyższej. Na razie ekipa czeka na poprawę warunków pogodowych.
Muzyka, jenga i nietypowa akcja ratunkowa. Tak himalaiści „bawią się” pod K2
Trwa wyścig o zdobycie szczytu K2 zimą. Niestety silny wiatr i trudne warunki pogodowe tymczasowo uziemiły himalaistów w bazie. Nie znaczy to jednak, że brakuje im zajęć i wyzwań. Nirmal Purja chętnie dzieli się zdjęciami i nagraniami z życia codziennego swojej ekipy, która ostatnio musiała ratować… wychodek.
Od powrotu do bazy w pierwszych dniach stycznia, większość uczestników wyprawy na K2 pozostaje w bazie. Zarówno ekipa Seven Summit Treks, do której należy Magdalena Gorzkowska, jak i zespół byłego komandosa Nirmala „Nimsa” Purji. Ale myli się ten, kto myśli, że pozostający w bazie pod K2 himalaiści patrzą tylko z niepokojem w niebo i załamują ręce. Nims na Instagramie dzieli się z internautami scenami z obozowego życia. Na zamieszczanych przez niego zdjęciach i krótkich nagraniach można zobaczyć, że mimo kiepskiej pogody i niezbyt optymistycznych prognoz na najbliższe dni, członkowie ekip są w dobrym humorze i nie tracą ducha. Ostatnio Nims opublikował nawet wideo z akcji ratunkowej obozowego wychodka. Silny wiatr wiejący pod K2 porwał namiot służący wspinaczom jako toaleta. Na nagraniu widać, jak dwaj mężczyźni próbują utrzymać namiot przed dalszym „porwaniem”, a kolejny toczy ogromny głaz, który najpewniej posłuży jako kotwica. Inny klip pokazuje wnętrze kuchennego namiotu, gdzie Nims pomaga przy przygotowaniu posiłku. Nie brakuje też wspólnych śpiewów i gry w jengę – do której zaproszony został himalaista z innego zespołu. Mimo całej wesołości, wspinacze nie zapominają, co jest ich celem, a także jak trudny może on być do osiągnięcia. Wystarczy spojrzeć na nagrania z bazy, aby zobaczyć ogromną siłę wiatru. Do tego dochodzą temperatury nawet do -40 stopni Celsjusza. „Cierpliwość jest kluczem! Atakuj tylko wtedy, gdy wiesz, że możesz wygrać bitwę. Przygotowanie mentalne jest tak samo ważne, jak przygotowanie fizyczne. Ja i mój zespół cierpliwie czekamy w obozie bazowym na odpowiednią pogodę na dalsze postępy we wspinaczce” - napisał Nims w ostatnim poście. Purja, który ze względu na swoje wcześniejsze dokonania przez wielu jest uznawany za faworyta w wyścigu po zimowe K2, podkreśla, że chce zdobyć szczyt, aby uhonorować całą społeczność Szerpów. „Obiecuję, że najtrudniejszy, ostatni i najwspanialszy wyczyn alpinistyczny #k2winter będzie należeć do wspólnoty wspinaczkowej Nepalu. (…) Nie opuszczę obozu bazowego dopóki misja nie zostanie zakończona. Sprawiedliwość stanie się zadość” - napisał w mediach społecznościowych podkreślając zasługi Szerpów dla historii himalaizmu. 5 grudnia po tradycyjnej ceremonii Puja poświęconej bogowi gór, Nims zapowiedział, że on i jego zespół podejmą wspinaczkę przy pierwszym oknie pogodowym. Prognozy z końca grudnia mówiły, że takie okno może pojawić się po 13 stycznia.
Zimowa wyprawa na K2: Nirmal Purja zaatakuje przy "najbliższym oknie pogodowym"
Gwałtowne pogorszenie pogody na niezdobytym dotąd zimą ośmiotysięczniku sprawiły, że niemal wszyscy wspinacze próbujący ataku zeszli już do obozu bazowego lub zaraz się w nim znajdą.
Najwyżej ze wszystkich znaleźli się Szerpowie poręczujący linami trasę wspinaczki dla ekspedycji Seven Summit Trek. Jak czytamy na profilu SST na Facebooku, po dwóch nocach spędzonych na wysokości 7050 m w strefie tzw. Czarnej Piramidy. Tak nazwano odcinek 400 metrowej wspinaczki niemal w pionie po mieszance skał i lodu. Tak wygląda niemal cała trasa między obozami C2 a C3. Jak czytamy, po poprawie pogody mają wrócić i spróbować zaczepić liny aż do C3. Niemal tak samo wysoko jak jego krajanie pracujący dla SST wspiął się doświadczony Nepalczyk Mingma Gielje (Mingma G). 3 stycznia opublikował wideo pokazujące warunki panujące w namiocie gdy 31 grudnia nocował ze swoją małą ekipą na wysokości 6900 metrów. Według artykułu z 4 stycznia na portal Explorers Web, większość wspinaczy zdobywających tej zimy szczyt K2 jest w drodze do obozu bazowego lub już tam zdołała zejść. Wyjątkiem jest doświadczony wspinacz Sergi Mingote. Według informacji jakie zdołał przekazać z góry a które opublikowano właśnie 4 stycznia na jego facebookowym profilu, razem z Juanem Pablo Mohrem są jedynymi jeszcze pozostającymi na C2. Docierając do drugiego obozu na trudnym odcinku pokrytym niebieskim lodem spotkali trójkę kolegów z innego zespołu, Islandczyka Johna Snorriego zdobywającego K2 wraz z Muhammadem Ali Sadparą i jego synem Sajidem. Na C2 Mingote i Mohr mieli bardzo duże problemy z naprawą namiotów zniszczonych przez wichurę. Panowie przy mrozie sięgającym -48 stopni („zamraża mózg”) byli tak zmęczeni, że nie zdołali zasnąć. Jak napisał Mingote, 5 stycznia z powodu złej pogody będą musieli przeczekać na wysokości 6547. Zażartował, że obaj z Mohrem mają chyba trochę nie po kolei w głowie. Mozolny atak na K2 jeszcze się nie skończył. Nirmal Purja, który na C2 był już 28 grudnia a obecnie odpoczywa w bazie wyjściowej pod szczytem zapowiedział, że przy najbliższym oknie pogodowym wraz z ekipą, Mingmą G i jego drużyną oraz parą Szerpów z SST będą chcieli zamontować liny aż do C4.​ View oEmbed on the source website Drugi akcent zimowy na K2, jak Waldemar Kowalewski nazwał ponowną próbę zimowego zdobycia (latem wszedł) słynnego szczytu góry Karakorum, zakończył się dla himalaisty odnowieniem kontuzji i przelotem do szpitala w pakistańskim Skardu. Według wpisu Moniki Witkowskiej, która rozmawiała z bratem Kowalewskiego, Michałem, przepuklina dała o sobie znać gdy himalaista dotarł do obozu C1 „po wniesieniu ciężkiego ładunku jaki w ramach umów z Szerpami Waldi miał wnieść (w zamian za upust w cenie wyprawy zobowiązał się do wykonania konkretnych prac)”. Magdalena Gorzkowska należąca do tej samej co Kowalewski ekipy SST zdołała dotrzeć do obozu drugiego na wysokości 6650 metrów, ale z powodu pogarszającej się pogody musiała zrezygnować z wchodzenia na C3 i 3 stycznia zdecydowała się na taktyczny odwrót. - Jest dokładnie tak jak się spodziewałam. Maksymalnie ciężko, zimno, wietrznie, pod nami kilka kilometrów przepaści. Non stop podejście 45-60 stopni, łydki płoną i nie ma nawet na moment miejsca, by gdzieś się zatrzymać. Spadające kamienie i kawałki lodu. Trudności nie są nawet porównywalne z czymkolwiek innym. Maksimum koncentracji i spokoju. Przede mną kilka dni odpoczynku – napisała na Facebooku. View oEmbed on the source website
Gorzkowska po pierwszej aklimatyzacji na K2. „Maksymalnie ciężko, łydki płoną”
Magdalena Gorzkowska wróciła do bazy po pierwszej wyprawie aklimatyzacyjnej. Polka jak dotąd spędziła dwie noce w obozie 1. na wysokości 6 070 m n.p.m. oraz jedną noc w obozie 2., na wysokości 6 650 m.
Gorzkowska, wraz z pozostałą częścią ekipy Seven Summit Treks, zrezygnowała z planowanej na 3 stycznia próby wspinaczki do obozu 3. i przekroczenia pułapu 7 000 metrów. Himalaistka powróciła do bazy, skąd w najbliższych dniach wyjdzie na kolejną wyprawę aklimatyzującą. „Jest dokładnie tak jak się spodziewałam. Maksymalnie ciężko, zimno, wietrznie, pod nami kilka km przepaści. Non stop podejście 45-60 stopni, łydki płoną i nie ma nawet na moment miejsca, by gdzieś się zatrzymać. Spadające kamienie i kawałki lodu. Trudności nie są nawet porównywalne z czymkolwiek innym. Maksimum koncentracji i spokoju. Przede mną kilka dni odpoczynku” - czytamy na oficjalnym profilu lekkoatletki. Magdalena Gorzkowska jest uczestniczką międzynarodowej ekipy pod opieką agencji Seven Summit Treks. Organizatorzy wyprawy informują, że po kilku rundach aklimatyzacyjnych, atak szczytowy będzie możliwy dopiero po 14 stycznia, o ile pojawi się okno pogodowe umożliwiające wspinaczkę. Razem z Gorzkowską na K2 miał wejść także Waldemar Kowalewski, jednak 1 stycznia poinformował o konieczności wycofania się z wyprawy. W związku z problemami zdrowotnymi Kowalewski miał zostać ewakuowany helikopterem do Skardu, o ile pogoda pozwoli na przelot. Gorzkowska jest byłą zawodową lekkoatletką, a wspina się od 2016 roku. 28-latka zdobyła już m.in. szczyty Mont Blanc, Aconcagua, Kilimandżaro oraz jako najmłodsza Polka w historii – Mount Everest (17 maja 2018, w wieku zaledwie 26 lat i 17 dni). Trwająca wyprawa na K2 to jej pierwsza próba zdobycia ośmiotysięcznika zimą. K2 zostanie zdobyte? Próby zdobycia K2 w tym sezonie zimowym podjął się także Nirmal “Nims” Purja, były komandos, który zasłynął zdobywając wszystkie ośmiotysięczniki w zaledwie pół roku. Purja także ma za sobą aklimatyzację w obozie 2. oraz powrót do bazy. „W sylwestra wróciłem do bazy po naszej pierwszej wspinaczce. Z okienkiem pogodowym 2 stycznia miałem do podjęcia mega trudną decyzję, od razu wracać na górę czy dać odpocząć ekipie i wrócić do zdrowia i mieć nadzieję, że pojawi się kolejne okienko. Pozwoliłem drużynie imprezować, ale teraz patrząc na doskonały ranek na szczycie, mam nadzieję, że to była słuszna decyzja” - pisał Nirmal 2 stycznia. „Nims” znany ze swojego brawurowego podejścia do wspinaczki, prawdopodobnie planuje atak szczytowy bez aklimatyzacji na wysokości 7 000 m. Jak podaje portal wspinanie.pl „według przyjętych ogólnie zaleceń, aby myśleć o wspinaniu bez dodatkowego tlenu na K2, trzeba zaliczyć nocleg powyżej 7 000 – w obozie 3 (7200 m) lub 4 (7 600m)”. Może to oznaczać, że Purja zechce skorzystać ze wspomagania tlenem przy ataku szczytowym i wyprzedzić innych wspinaczy. W drodze na szczyt K2 jest także John Snorri, któremu wraz z Muhammadem Ali Sadpara oraz jego synem Sajidem Ali udało się dotrzeć do obozu 2., gdzie spędzili noc. Szerpowie pod kierunkiem Mingmy Gyalje Sherpa dotarli niemal do wysokości obozu 3., opublikowali krótkie wideo z postoju na wysokości 6 900 m. Wciąż brakuje informacji na temat Szerpów współpracujących z Seven Summit Treks, którzy mieli zapewnić poręczowanie do wysokości obozu 4., czyli do wysokości 7 600 m. K2 (8 612 m n.p.n.) to jedyny ośmiotysięcznik niezdobyty zimą.
Wszyscy już w bazie pod K2. Polacy wrzucili zdjęcie spod szczytu
Karawana wspinaczy z Seven Summit Trek z parą Polaków dotarła do obozu bazowego. Trzy mniejsze drużyny odpoczywają już w obozie drugim na wysokości 6700 metrów. Wszyscy, którzy tej zimy będą próbowali wejść na K2 są już na miejscu. Nowoprzybyłych przywitała ponoć „umiarkowana” pogoda jak na ten okres, czyli minus 20 stopni i wiatr do 15 km/h.
- Wiadomość z ostatniej chwili, ekipa Seven Summit Treks dotarła do basecampu. Pogoda dobra wiatr 10 km na godzinę, wszyscy łącznie z Waldemar Kowalewski czują się dobrze – poinformował na Facebooku organizator podobnych wypraw, Zbigniew Bąk. Razem z Waldemarem Kowalewskim na K2 wspina się też Magdalena Gorzkowska. – Zwarta i gotowa w Bazie pod K2! Nie tracę czasu i już dziś ruszam w górę ! Jest świetna pogoda i trzeba to wykorzystać Ruszam tak wysoko jak będzie to możliwe Trzymajcie kciuki i śledźcie moją lokalizację – napisała na Twitterze. View oEmbed on the source website ​ Pozostali wspinający się na K2 to pochodzący z Islandii John Snorri idący w zespole z pakistańską legendą wspinaczki wysokogórskiej Muhammadem Ali Sadparą i jego synem Sajidem. Trzecią grupą kieruje Nepalczyk Mingma Gielje (Mingma G) a czwartą Szerpa Nirmal Purja. View oEmbed on the source website Wszyscy relatywnie bez przeszkód dotarli do drugiego obozu, choć twardy niebieski lód utrudniał podejście. Najwięcej nerwów najadł się Snorri, któremu w pewnej chwili odczepiły się i spadły raki z jednej stopy. Udało się je uratować i wspinaczkę na C2 dokończono bez większych przeszkód. Panuje tam temperatura minus 30 stopni. Wejście C2 na C3 oznacza pokonanie „jedynie” 500 metrów wysokości, ale według choćby serwisu K2climb.net jest to „najbardziej techniczny” etap wspinaczki, gdzie 400 metrów pokonuje się niemal w pionie na mieszance skał i lodu. Odcinek ten nazwano Czarną Piramidą. Obecnie liderami zimowego ataku na K2 są członkowie zespołu Mingmy G, z którym idą Dawa Tenzing i Kilu Pemba. W chwili pisania tego tekstu nie było aktualnych informacji od tej trójki. Położenie C3 zmienia się w zależności od panujących warunków (od 7200 do 7500 metrów), ale zawsze jest on nad „piramidą”. Po prostu zespoły szukają dobrego miejsca na rozstawienie namiotu.​
Polacy w tłumie prącym na K2. Na szczycie nawet -70 stopni
Więcej osób było w kosmosie, niż zdobyło K2. Drugi najwyższy szczyt świata próbuje zdobyć zimą, niemal dosłownie, tłum ludzi. Zwykle tego najtrudniejszego dla himalaistów wejścia na niezdobyty jeszcze o tej porze roku 8-tysięcznik podejmuje się garstka bardzo doświadczonych śmiałków. Do zdobycia szczytu zorganizowano aż 4 ekipy, w tym jedna blisko 60-osobowa, w której znajduje się dwójka Polaków.
Waldemar Kowalewski i Magdalena Gorzkowska należą do komercyjnego zespołu firmy Seven Summit Treks. Kolejny skład tworzą pochodzący z Islandii John Snorri oraz pakistańska legenda wspinaczki wysokogórskiej Muhammad Ali Sadpara wraz synem Sajidem. Trzecią grupą kieruje Nepalczyk Mingma Gielje, znany w środowisku jako Mingma G a czwartą, także stricte komercyjną, słynny Szerpa Nirmal Purja. Chwilowo najwyżej dotarli panowie Sadpara z kolegą z Islandii. Dzięki dobrej pogodzie dotarli już do obozu pierwszego, z którego zdjęcie na Instagram wrzucił Snorri. Z kolei zespół SST dotarł do kempingu w Goro na 4650 m.n.p.m. Do bazy pod K2 planują dojść we wtorek, 29 grudnia. – Po wczorajszym noclegu w Urdukas na 4130m.n.p.m. Waldemar Kowalewski i grupa SST doszła dziś do kempingu w Goro na 4650m.n.p.m. Temperatury oscylują w granicach -20 stopnii, na szczęście nie ma silnych wiatrów – napisał na Facebooku organizator wypraw wspinaczkowych Zbigniew Bąk. Mingma G chce ze swoim zespołem „wejść szybko o obozu drugiego” i niemal natychmiast, „w okolicach 29-30 grudnia” próbować dotrzeć do obozu trzeciego. Czwarty team Nirmala Purji dotarł już, jak czytamy na Twitterze alpinisty, do obozu drugiego. Wspinający się z Purją są mocno obładowani, bo aż 35 kilogramami zapasów i sprzętu na 4 dni wędrówki na szczyt. W porównaniu, Polacy mają ekwipunek o wadze 15 kg. View oEmbed on the source website Komentując dla Onetu próbę zdobycia K2 zimą Gorzkowska przyznała, że „kiedyś trzeba spróbować i podnieść poprzeczkę wyżej” – To przełomowy moment, dlatego podjęłam teraz taką decyzję. Prognoza pogody pokazuje -70 st. na szczycie. To będą ekstremalne warunki, jeśli chodzi o temperatury, silny wiatr – powiedziała serwisowi. View oEmbed on the source website Tegoroczną próbę zdobycia K2 zimą przez 4 zespoły krytycznie skomentował autor serwisu AdventureBlog.net. – Bez dwóch zdań zapowiada się niezwykle ciekawy sezon wspinaczkowy na K2. Ciężko jednak uciec od pytania, czy aby nie obserwujemy wstępu do katastrofy. Już sama liczba wspinaczy powinna budzić obawy. Gdy wziąć jeszcze pod uwagę poważne braki w doświadczeniu i umiejętnościach większości z nich, szykuje się nam tutaj prawdziwa tragedia – napisał podróżnik i dziennikarz Kraig Becker.​