Świnia domowa wywodzi się od dzikiego przodka. Psy mogą jej pozazdrościć inteligencji
Świnia domowa jest znacznie bardziej złożonym i fascynującym zwierzęciem, niż głoszą powszechne stereotypy. Odniosła spektakularny sukces biologiczny. Wykazuje ogromną zdolność do adaptacji i ma fundamentalne znaczenie gospodarcze. Wiele ras psów może pozazdrościć jej inteligencji i zdolności poznawczych. A mimo to w kulturowych skojarzeniach świnia wciąż zajmuje niechlubne miejsce, będąc synonimem cech, niosących ze sobą jednoznacznie negatywny ładunek.
Spis treści: Z lasów do chlewni Forma dostosowana do funkcji, czyli budowa świni domowej Natura świń Zwierzę, które w wielu krajach świata stanowi motor napędowy gospodarki, jest „produktem” skomplikowanego, wieloetapowego procesu udomowienia, który trwał kilka tysięcy lat. Domestykacja tego zwierzęcia rozpoczęła się na długo przed nastaniem naszej ery i przyniosła spektakularne rezultaty. Mimo kulturowych uprzedzeń, świnia domowa w pełni zasługuje, by nazwać ją jednym z najdoskonalszych przedstawicieli królestwa zwierząt. Z lasów do chlewni Proces, w wyniku którego świnia stała się zwierzęciem hodowlanym, należy do najbardziej udanych transformacji w historii. Każdą rasę zapoczątkował potężny przodek, wykazujący szereg cech, które później okazały się niezwykle przydatnymi w hodowli. Dziki przodek Wszystkie rasy świń domowych, bez wyjątku, wywodzą się od dzika euroazjatyckiego (Sus scrofa). To potężne zwierzę jest doskonale przystosowane do przetrwania w zróżnicowanych warunkach, od gęstych lasów po tereny podmokłe. Ten specyficzny tryb życia znajduje odzwierciedlenie w morfologii dzika. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/do-konca-lutego-moga-zostac-zabite-prawie-wszystkie-dziki-to-bedzie-zaglada-tego-gatunku-w-polsce-3208542.jpeg" width="4776" height="3280" alt="Do końca lutego mogą zostać zabite prawie wszystkie dziki. To będzie zagłada tego gatunku w Polsce" title="Do końca lutego mogą zostać zabite prawie wszystkie dziki. To będzie zagłada tego gatunku w Polsce" /> W przeciwieństwie do wielu udomowionych potomków, Sus scrofa ma korpus mocno rozbudowany w przedniej części, z opadającym zadem. Ta cecha stanowi adaptację do rycia w ziemi (buchtowania) w poszukiwaniu pożywienia. Jego nogi są dłuższe i silniejsze, a duża, klinowata głowa, osadzona na muskularnej szyi, stanowi potężne narzędzie. To zwierzę wysoce społeczne. Żyje w grupach zwanych watahami, w których panuje ścisła hierarchia. Na czele stada zazwyczaj stoi doświadczona locha, a za nią podążają jej potomstwo z różnych roczników (warchlaki, przelatki) oraz podporządkowane samice. Taka struktura społeczna, oparta na więziach rodzinnych i hierarchii, stanowiła behawioralny fundament, na którym oparła się późniejsza domestykacja i który do dziś można zaobserwować u świń domowych. Gdzie rozpoczęło się udomowienie? Domestykacja świni nie była pojedynczym wydarzeniem, a złożonym procesem, mającym przynajmniej dwa niezależne źródła. Badania archeologiczne i genetyczne wskazują, że pierwsze próby oswojenia dzika miały miejsce już około 13 000–12 700 lat p.n.e., w dorzeczu Eufratu i Tygrysu. Drugie centrum udomowienia powstało w Azji, prawdopodobnie na terenie dzisiejszych Chin, około 7000 lat p.n.e. Pierwsze udomowione świnie wykroczyły poza swoje kolebki. Wraz z migrującymi rolnikami z epoki neolitu, około 6800–4000 lat temu, dotarły na kontynent europejski. Tam doszło do kolejnego kluczowego etapu w ich ewolucji. Przybyłe zwierzęta zaczęły krzyżować się z lokalnymi populacjami dzika europejskiego. Ten napływ nowej puli genetycznej był niezwykle istotny. Kolejne rasy świń nie były potomkami dzików z jednego regionu. Przeplatały się w nich geny bliskowschodnich, azjatyckich i europejskich przodków. To właśnie zróżnicowane dziedzictwo genetyczne stało się fundamentem dla niezwykłej adaptacyjności świni domowej, a hodowcom dało ogromny materiał do selekcji, umożliwiając wykształcenie setek ras o skrajnie różnych cechach. Zmiany w fizjologii Wieloletni proces domestykacji i późniejszej celowej hodowli doprowadził do fundamentalnych zmian, zarówno w wyglądzie, jak i fizjologii świń. Były one tak głębokie, że współczesna świnia domowa tylko w niewielkim stopniu przypomina swojego dzikiego przodka. Kluczowe znaczenie miała zmiana trybu życia z nocnego na dzienny. To w znacznym stopniu ułatwiło człowiekowi kontrolę nad stadem. Ogromną rewolucją okazała się także zmiana w cyklu rozrodczym. Locha dzika ma tylko jeden okres rui w roku. Z kolei u świni domowej wykształciły się regularne, trwające średnio 21 dni cykle płciowe. To, w połączeniu z ciągłym popędem płciowym knurów, umożliwiło produkcję prosiąt przez cały rok. Zmianom uległa również budowa ciała. W wyniku selekcji ukierunkowanej na produkcję mięsa i tłuszczu, sylwetka świni wydłużyła się, a proporcje uległy znaczącej zmianie. Zmniejszyła się czaszka i mózg, co jest typowym zjawiskiem u zwierząt udomowionych. Pojawiła się także ogromna różnorodność umaszczenia – od białego, przez łaciate, rude, aż po czarne. Forma dostosowana do funkcji, czyli budowa świni domowej Typowy przedstawiciel swojego gatunku charakteryzuje się krępym, walcowatym tułowiem, krótką, muskularną szyją i dużą, klinowatą głową. Należy jednak podkreślić, że za ogólnym opisem kryje się ogromna różnorodność, będąca wynikiem specjalizacji hodowlanej. Rasy mateczne, takie jak wielka biała polska, cechują się wydłużoną, niemal prostokątną sylwetką. Ta cecha zapewnia przestrzeń dla rozwoju licznych płodów. Z kolei rasy typowo mięsne mają budowę bardziej zwartą, z silnie rozbudowanymi partiami mięśniowymi. Ciało świni pokryte jest skórą o różnej grubości, porośniętą rzadką szczeciną. U niektórych ras, zwłaszcza prymitywnych, owłosienie może być znacznie gęstsze. Ta cecha stanowi ewolucyjną pozostałość po dzikich przodkach. Nogi, choć w porównaniu do dzika wydają się krótsze i delikatniejsze, są mocne i zakończone parzystymi racicami (świnie to zwierzęta parzystokopytne). Dwa środkowe palce dźwigają główny ciężar ciała, natomiast dwa zewnętrzne, tzw. szpile, zapewniają dodatkowe wsparcie na miękkim podłożu. Ryj i tarcza ryjowa Najbardziej wyspecjalizowanym narządem świni jest jej ryj. To nie tylko potężne narzędzie do buchtowania w ziemi, ale także precyzyjny organ sensoryczny. Jego rdzeniem jest kość przedszczękowa, zakończona twardym, ale elastycznym krążkiem chrzęstnym, zwanym tarczą ryjową. Tarcza nie jest owłosiona, za to gęsto unerwiona i unaczyniona. Przez to wykazuje niezwykłą wrażliwość na dotyk i zapachy. Świnie domowe mają rewelacyjnie rozwinięty zmysł węchu, który pozwala im lokalizować pożywienie ukryte głęboko pod ziemią. Mało tego, tarcza jest połączona z silnymi mięśniami, dzięki czemu mogą ryć i przekopywać glebę z ogromną siłą. Uzębienie wszystkożercy Zęby świni doskonale odzwierciedlają jej naturę. Przedstawiciele tego gatunku mają uzębienie heterodontyczne i difiodontyczne. Dorosłe osobniki dysponują 44 zębami stałymi, co jest rzadko spotykaną liczbą w królestwie ssaków łożyskowych. Z kolei prosięta rodzą się z ośmioma ostrymi zębami mlecznymi. Pełne uzębienie mleczne składa się 28 zębów, które stopniowo, do około drugiego roku życia, są zastępowane zębami stałymi. Każdy rodzaj zębów pełni specyficzną funkcję. Siekacze służą chwytaniu i odcinaniu pokarmu. Kły stanowią groźną broń, zwłaszcza u knurów, u których rosną przez całe życie. Ścierając się o siebie, pozostają niezwykle ostre. Zęby przedtrzonowe i trzonowe mają szerokie, guzkowate powierzchnie koron, idealnie przystosowane do miażdżenia i rozcierania zróżnicowanego pokarmu – od twardych ziaren po miękkie tkanki roślinne i zwierzęce. Natura świń Świnie są z natury zwierzętami wysoce społecznymi, o silnym instynkcie stadnym. W systemach wolnowybiegowych tworzą stabilne grupy, w których nawiązują liczne i trwałe relacje. W obrębie stada szybko ustala się złożona hierarchia dominacji, która reguluje dostęp do zasobów – pokarmu, wody czy najlepszych miejsc do odpoczynku. Struktura ta, choć ustalana poprzez początkowe walki, w dłuższej perspektywie minimalizuje konflikty i agresję w grupie Komunikacja w stadzie ma charakter wielowymiarowy. Naukowcy zidentyfikowali ponad 20 różnych rodzajów dźwięków, od cichego chrząkania wyrażającego zadowolenie, po głośne kwiki alarmowe czy nawoływania. Jednak kluczową rolę odgrywa zmysł węchu. To za jego pomocą prosięta rozpoznają matkę i rodzeństwo, a dorosłe osobniki identyfikują członków swojej grupy. Niezwykła inteligencja Jednym z najniezwyklejszych aspektów natury świń jest ich wyjątkowa inteligencja. Badania naukowe dowodzą, że ich zdolności poznawcze dorównują zdolnościom trzyletniego dziecka i w wielu testach przewyższają psy, powszechnie uważane za inteligentne zwierzęta. Świnie wykazują zdolność do myślenia abstrakcyjnego, rozwiązywania złożonych problemów i posiadają doskonałą pamięć długotrwałą. Zwierzęta te doskonale zapamiętują lokalizację różnych źródeł pożywienia i wracają do tych, które są najbardziej zasobne. Pamiętają konkretne przedmioty przez okres do trzech lat. Badania wykazały, że uczą się reagować na swoje imiona w ciągu 2–3 tygodni, podobnie jak szczenięta. W kwestii rozwiązywania problemów badania wykazały, że w testach, w których smakołyk ukryty był pod pojemnikiem, świnie znacznie szybciej niż psy uczyły się, jak go odwrócić, aby dostać się do nagrody. Jednym z najbardziej zdumiewających dowodów na ich inteligencję jest zdolność do rozumienia odbicia w lustrze. Gdy pokazywano im jedzenie w lustrzanym odbiciu, nie próbowały go dosięgnąć za lustrem, a odwracały się, by zlokalizować je w rzeczywistym pomieszczeniu. Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Przełom w medycynie? Po raz pierwszy w historii przeszczepiono płuco świni człowiekowi
Ten niewiarygodny zabieg wykonali chińscy lekarze w maju 2024 roku w Kantonie, a opisali w nowym artykule naukowym. Cały eksperyment trwał dziewięć dni. Jakie wnioski płyną z tej przełomowej operacji?
Spis treści: Milowy krok w historii ksenotransplantacji Przeszczepy świńskich organów – nadzieje i ograniczenia Dotychczasowe eksperymenty z innymi organami Czy świńskie płuca będą przełomem? Dylematy etyczne i przyszłość ksenotransplantacji Po raz pierwszy w historii przeszczepiono człowiekowi płuco pochodzące od świni — poinformowali 25 sierpnia 2025 r. naukowcy z Chin w artykule opublikowanym w „Nature Medicine”. Operację przeprowadzono w maju 2024 r. w Kantonie (Guangzhou). Pacjent był w stanie śmierci mózgowej, a reakcję immunologiczną jego organizmu monitorowano przez dziewięć dni po operacji. Naukowcy przekazali „National Geographic”, że zakończyli eksperyment, gdy — jak stwierdzili — osiągnęli główne cele naukowe: sprawdzenie ryzyka niekontrolowanej infekcji i odrzutu przeszczepu. Zrobiono to również na prośbę rodziny biorcy. Milowy krok w historii ksenotransplantacji Badanie stanowi kolejny ważny krok w ksenotransplantacji, czyli przeszczepianiu narządów między gatunkami. Nawiązuje do niedawnych zabiegów przeszczepiania świńskich nerek i serc pacjentom. Autorzy pracy podkreślili, że u 39-letniego pacjenta nie doszło do natychmiastowego, gwałtownego odrzutu płuca pochodzącego od świni zmodyfikowanej genetycznie. Wystąpiła jednak odpowiedź immunologiczna i pewne uszkodzenia narządu. Naukowcy dodali, że zanim przeszczepy świńskich płuc będzie można bezpiecznie stosować klinicznie, pozostaje do rozwiązania „wiele istotnych wyzwań” — zwłaszcza to, jak kontrolować tę odpowiedź immunologiczną. — Musimy zachować ostrożność. Obecne dowody nie uzasadniają stosowania klinicznego takich przeszczepów u żyjących pacjentów — powiedział „National Geographic” Jianxing He, główny autor pracy. — Zanim w ogóle będzie można myśleć o praktyce klinicznej, potrzebne są kolejne badania, w tym kolejne, dłuższe próby z udziałem pacjentów w stanie śmierci mózgowej. Przeszczepy świńskich organów – nadzieje i ograniczenia Niezależni specjaliści podkreślają, że mimo iż rezultaty nie zaskakują, to badanie stanowi istotny etap w rozwoju przeszczepów śwońskich organów ludziom. — Jeśli osiągniemy bezpieczeństwo i skuteczność w dłuższym okresie, może to oznaczać zmianę paradygmatu — wyjaśnia Ankit Bharat, kierujący oddziałem chirurgii klatki piersiowej w Northwestern Medicine. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2025/08/2025-08-26-112632-First-pig-to-human-lung-transplant-announced-by-Chinese-scientists--National-Ge-a36b370.png" width="530" height="802" alt="Świńskie serce na Uniwersytecie Minnesoty biło jeszcze przez wiele godzin po podaniu mu syntetycznej wersji kwasu żółciowego pochodzącego od niedźwiedzi. To konkretne serce nie było częścią omawianego badania." title="Świńskie serce na Uniwersytecie Minnesoty biło jeszcze przez wiele godzin po podaniu mu syntetycznej wersji kwasu żółciowego pochodzącego od niedźwiedzi. To konkretne serce nie było częścią omawianego badania." /> Co roku w USA wykonuje się tysiące przeszczepów płuc, ale czas oczekiwania bywa dramatycznie długi. Coraz większe zapotrzebowanie sprawia, że chorzy, w zależności od przyznanego im priorytetu, oczekują miesiącami, a czasem latami, na dostęp do odpowiednich i zdrowych organów. Bharat zauważa, że otrzymanie narządu od dawcy-człowieka „to trochę jak kupowanie używanego samochodu”. — Nie wiesz, co dostajesz — mówi. Stały dopływ dobrze przebadanych narządów zwierzęcych mógłby — przynajmniej teoretycznie — ujednolicić jakość przeszczepów. Dotychczasowe eksperymenty z innymi organami Szpitale i firmy biotechnologiczne w całym kraju prowadzą już badania kliniczne nad przeszczepianiem ludziom innych narządów od genetycznie modyfikowanych świń, m.in. serca, wątroby i nerek. W ubiegłym roku po raz pierwszy przeszczepiono zmodyfikowaną świńską nerkę żyjącemu pacjentowi — Rickowi Slaymanowi — który zmarł po dwóch miesiącach. Organizm innej pacjentki, Towany Looney, odrzucił świńską nerkę po około czterech miesiącach. David Bennett, pierwszy biorca świńskiego serca z modyfikacjami genetycznymi, zmarł po dwóch miesiącach, a Lawrence Faucette, drugi taki pacjent, żył sześć tygodni po zabiegu. W ubiegłym roku w Chinach przeszczepiono też wątrobę świni do ciała pacjenta w stanie śmierci mózgowej. Narząd funkcjonował przez 10 dni. Czy świńskie płuca będą przełomem? Obecnie w Stanach Zjednoczonych na przeszczepy czeka ponad 100 000 osób, z czego kilka tysięcy potrzebuje płuc. Eksperci szacują, że tylko około jedna piąta płuc od ludzkich dawców nadaje się do przeszczepienia. — Przeszczep płuca wypada najgorzej, jeśli chodzi o pięcioletnie przeżycie, a wyniki ogólnie są dość słabe — mówi Brendan Keating, profesor nadzwyczajny w Katedrze Chirurgii na NYU Langone. Ten ośrodek w zeszłym roku przeprowadził dwa przeszczepy świńskich nerek u żyjących pacjentów i sześć u osób w stanie śmierci mózgowej (od 2021 r.). <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2025/08/2025-08-26-112855-First-pig-to-human-lung-transplant-announced-by-Chinese-scientists--National-Ge-d250ddc.png" width="1199" height="802" alt="Ludzka krew przepływa przez świńskie płuca w laboratorium Uniwersytetu Maryland School of Medicine. Te konkretne płuca nie były częścią najnowszego badania." title="Ludzka krew przepływa przez świńskie płuca w laboratorium Uniwersytetu Maryland School of Medicine. Te konkretne płuca nie były częścią najnowszego badania." /> Eksperci dodają, że płuca są zdecydowanie trudniejsze do przeszczepiania niż inne narządy. Wymieniają gazy z otoczeniem, co naraża je na kontakt ze zanieczyszczeniami. — Ich rozmiar dodatkowo zwiększa ryzyko odrzutu w porównaniu z innymi narządami — dodaje Bharat. — To badanie, pokazało, że takie przeszczepy są ogóle możliwe — stwierdza Keating. — Ale wciąż jest sporo zagadnień do rozpracowania, zanim płuca świń będzie można powszechnie przeszczepiać pacjentom. Potrzebne są dalsze próby oceniające odpowiedź organizmu u osób w stanie śmierci mózgowej, których rodziny lub opiekunowie wyrazili zgodę. Takie badania są standardowym etapem ksenotransplantacji. Autorzy pracy przyznają też, że na wyniki mogły wpłynąć czynniki zewnętrzne. Świnia była zmodyfikowana genetycznie, by ograniczyć ryzyko odrzutu, a biorcy podano wiele przeciwciał tłumiących odpowiedź immunologiczną. Pacjent miał też zachowane drugie płuco, co mogło wpływać zarówno na reakcję układu odpornościowego, jak i na funkcjonowanie przeszczepionego narządu. Bharat zwraca uwagę, że dziewięciodniowa obserwacja w Kantonie była zbyt krótka, by stwierdzić, czy organizm nie odrzuciłby narządu później. — Krótkoterminowy sukces, nawet jeśli płuco przetrwa dzień czy dwa, nie przekłada się automatycznie na sukces krótkoterminowy ani długoterminowy — mówi. Mimo to transfer prawdopodobnie poszerzy wiedzę o ksenotransplantacji płuc świń do ludzi, która dotychczas była badana głównie u naczelnych niebędących ludźmi. Dylematy etyczne i przyszłość ksenotransplantacji Pomimo potencjalnych korzyści dla pacjentów, hodowanie zwierząt w laboratoriach wyłącznie w celu pozyskiwania narządów i eksperymenty na osobach w stanie śmierci mózgowej, które nie mogą wyrazić zgody słownej, rodzą poważne dylematy bioetyczne. — To decyzja, którą podejmuje instytucja i komisje etyczne — mówi Insoo Hyun, współpracownik Center for Bioethics Harvard Medical School. Nawet jeśli metoda okaże się bezpieczna i skuteczna, ksenotransplantacja może doprowadzić do podwójnych standardów. Część pacjentów otrzymywałaby narządy zwierzęce, a część — ludzkie. Jeśli okaże się, że jakość narządów się różni, pojawi się pytanie: komu przysługuje „lepsza” opcja? Źródło: National Geographic
To największe muzeum świń na świecie. Mało kto o nim słyszał
Największe muzeum świń na świecie w Stuttgarcie zaskoczyło mnie od pierwszego kroku. Znajdziesz tu wszystko: świński tron, świoniozaury i kurhan z setek pluszaków. To miejsce zmienia sposób, w jaki patrzymy na te zwierzęta.
Spis treści: Muzeum Świń – gdzie się znajduje? Świniozaury i świński tron Mieć świnię, czyli szczęśliwy Niemiec Świnie bliskie ludziom Wieprzowina – zjadamy jej coraz mniej Spoglądam z okna U-Bahnu, czyli rodzaju szybkiego tramwaju, w Stuttgarcie. Widzę wielki napis: Schlachthof, czyli rzeźnia. To mój przystanek. Chociaż nazwa nie brzmi zbyt zachęcająco, to tutaj znajduje się jedno z najbardziej niezwykłych muzeów w tym mieście. Stuttgart znany jest z muzeów poświęconych markom samochodów. Są to Muzeum Porsche i Muzeum Mercedes-Benz. Mniej znane, ale nie mniej intrygujące jest Muzeum Świń. To jest mój cel. Muzeum Świń – gdzie się znajduje? Nazwa przystanku, rzeźnia, nie jest przypadkowa. W okolicy dzisiejszego Muzeum Świń w dzielnicy Gaisburg w pierwszej połowie XX wieku prężnie działały ubojnie. Paręset metrów od przystanku znajduje się muzeum. W nieprzypadkowym budynku, bo w nim przez wiele dekad mieściły się biura należące do administracji rzeźni. Muzeum prezentuje największą na świecie kolekcję obiektów związanych ze świniami. Jest ich w sumie ponad 50 tysięcy! Jego historia rozpoczęła się w 1988 roku, kiedy Erika Wilhelmer otworzyła muzeum świń w Bad-Wimpfen (wcześniej kolekcjonowała w domu), ale miejsce to było zbyt ciasne dla stale rozrastającego się zbioru. W 2010 roku obiekty przeniesiono do dzisiejszej lokalizacji. Świniozaury i świński tron Budynek muzeum wygląda trochę jak zajazd sprzed 100 lat. W rzędach stoją zaparkowane samochody, a jedno z miejsc zajmuje… gigantyczna różowa świnia. Podobnych rzeźb jest przed muzeum więcej. Jestem nieco sceptyczny. Co mnie czeka w środku? Tysiące figurek świń ułożonych w równych rzędach? Nuda! Trzeba wejść i się przekonać. Nie wychodzę z muzeum po parunastu minutach, ani nawet po godzinie. Spędzam w środku ponad dwie godziny i jestem oczarowany. Oczywiście, są tu też setki drobnych figurek świń, ale też obiekty, które trudno jest sobie wymyślić. Wśród nich jest nawet świński tron – można na nim usiąść. Są też instalacje artystyczne ze świniami w roli głównej. Mnie urzekło podłużne akwarium, w którym hamburski artysta i pasjonat kolekcjonowania świń Lothar Klinkon stworzył park świoniozaurów. Przechadzają się po nim dinozaury z łbami świń. Mieć świnię, czyli szczęśliwy Niemiec Mało które zwierzę tak silnie odcisnęło swoje piętno w języku niemieckim jak świnie. Jedna z sal poświęcona jest temu zagadnieniu. Wśród najbardziej znanych są następujące związki frazeologiczne lub idiomy: Schwein haben – dosłownie: mieć świnię, czyli mieć szczęście; Unter aller Sau – dosłownie: poniżej wszystkich świń, czyli coś, co jest poniżej wszelkiej krytyki; Das kann kein Schwein lesen – dosłownie: tego nie przeczyta żadna świnia, czyli coś zupełnie nieczytelnego; Schwitzen wie ein Schwein – dosłownie: pocić się jak świnia, czyli lać się potem. Świnie bliskie ludziom Świnie są tak podobne do ludzi, że naukowcy wolą je do eksperymentów bardziej niż szczury czy myszy – czytamy w artykule z „Sueddeutsche Zeitung” umieszczonym w jednym z pomieszczeń w Muzeum Świń w Stuttgarcie. Coś w tym jest, bo w ostatnich latach przeszczepiono nerki i serca ze świń do ludzi. Technologie te są ciągle ulepszane, chociaż mówimy nadal o eksperymentach. Jedna z części ekspozycji poświęcona jest temu zagadnieniu. Podobieństwo genetyczne świń do ludzi bywa wykorzystywane w bardzo… nieludzki sposób. Zwierzęta te brały udział w amerykańskich próbach bomb atomowych. W 1953 roku podczas serii testów w ramach „Operacji Upshot-Knothole” świnie ubrano nawet w mundury. Świnie są też towarzyszkami ludzi i bywają traktowane jako maskotki. Na ekspozycji można zobaczyć niezwykłą instalację – kilkumetrowy kurhan ze świńskich pluszaków. Świnie są zwierzętami społecznymi i lubią być dotykane. Stąd pluszak świnia to dobre połączenie. Dzięki wystawie poznacie też niezwykłe ciekawostki o tych zwierzakach. Przybliżono niezwykły przypadek dzikiej świni-policjantki Luise z Niemiec. W latach ’80 XX wieku służyła w Hildesheim i zajmowała się wywąchiwaniem narkotyków i materiałów wybuchowych. Radziła sobie ponoć z tym lepiej niż psy. Wieprzowina – zjadamy jej coraz mniej Na wystawie nie mogło zabraknąć tematyki konsumpcji mięsa – wieprzowiny. Ludzie szybko docenili świnie jako źródło pokarmu. Była ceniona już kilka tysięcy lat temu. Szczątki pokonsumpcyjne świń znajdowane są na stanowiskach archeologicznych. Wieprzowina to ciągle najbardziej popularne mięso w Polsce czy w Niemczech. Nad Wisłą roczne spożycie na osobę to aż około 40-45 kg, a w Niemczech – 27 kg. Z roku na rok te liczby maleją ze względu na zmianę nawyków żywieniowych. Na wystawie, która ma już kilka lat, nie zaktualizowano danych na temat Niemiec i ciągle figuruje 40 kg. Gdy po kilku godzinach zwiedzania muzeum tracę nieco już siły, schodzę na dół. Zahaczam o sklepik muzealny, ale gadżetów nie ma jednak zbyt dużo. Wśród najciekawszych – makaron w kształcie świnek. Na parterze znajduje się też restauracja i ogródek, w którym serwowane są przeróżne potrawy z wieprzowiny. Ale jest też kilka opcji wegetariańskich. Bo może się okazać, że zwiedzający zapała do tych niezwykłych zwierząt sympatią, gdy tylko bliżej je pozna. Nie byłbym tym w cale zdziwiony. Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Świnie są bardzo wybredne. Naukowcy dokończyli eksperyment słynnego XVIII-wiecznego biologa
Spośród zwierząt hodowlanych, takich jak konie, owce czy kozy to świnie są najbardziej wybredne, jeśli chodzi o pokarm. Na zwierzętach przetestowano ponad 600 gatunków roślin. Eksperyment wykonano blisko 300 lat temu. Przeanalizowano go dopiero teraz.
Spis treści: Karol Linneusz – na tropie idealnej diety zwierząt Wybredne świnie Wielki eksperyment biologów. Pora z niego skorzystać Świnie są bardzo inteligentnymi zwierzętami. Zdaniem naukowców mają wyrafinowane zdolności poznawcze, lepsze niż psy, a nawet trzyletnie dzieci. Nie zmienia to faktu, że w polskiej kulturze masowej i na co dzień nie mają dobrej prasy. O człowieku zachowującym się nieprzyzwoicie mówi się, że jest świnią. Potoczne są też takie wyrazy pochodne jak świntuch, świństwo, świnić, świński, po świńsku. Tymczasem dowody na wyrafinowanie tych zwierząt naukowcy zebrali nie tylko w ostatnich latach, ale już kilka stuleci temu. Karol Linneusz – na tropie idealnej diety zwierząt Postać Karola Linneusza, szwedzkiego przyrodnika i lekarza, który wprowadził rewolucyjny system klasyfikacji oparty na morfologii (budowie) organizmów, zna każdy uczeń. Naukowiec ten był bardzo płodny. Część z jego badań i publikacji nie jest dziś znanych albo nie kontynuował ich i zostały nieco zapomniane. Tak też stało się z pracą doktorską „Pan Svecicus” opublikowaną przez Karola Linneusza w 1749 roku, którą nawet przetłumaczono na angielski i niemiecki. Obronił ją jego student, Nils Hesselgren. Taka praktyka to nic dziwnego w tamtych czasach. Praca została napisana lub podyktowana przez jego przełożonego, Linneusza, a zadaniem Hesselgrena była jedynie jej publiczna obrona. Doktorat oparty był o szeroko zakrojone badania. Dotyczyły one preferencji żywieniowych zwierząt hodowlanych. Linneusz i jego uczniowie podróżowali po Szwecji, zbierając informacje od rolników na temat najlepszych pastwisk dla zwierząt. Przeprowadzili ponad 2300 testów, w których 643 gatunki roślin podawano krowom, kozom, owcom, koniom i świniom. Następnie odnotowywano, czy zwierzę zjadło roślinę, czy nie. Skala tego przedsięwzięcia robi wrażenie nawet na dzisiejszych naukowcach. Wyniki starannie opracowano, ale nie nigdy ich nie opracowano. Po 275 latach tego zadania podjął się zespół szwedzkich naukowców i opublikował na łamach „Biological Journal of the Linnean Society”. Wybredne świnie Z analizy badania Linneusza wynika, że świnie były najbardziej wybredne, jeśli chodzi o pokarm. Zjadały tylko 32% z 204 gatunków roślin testowanych na wszystkich zwierzętach. Następne w kolejce były konie – 59%, krowy – 66%, owce – 82 procent i kozy – 85 procent. Świnie preferowały rośliny strączkowe i trawy. Wszystkie zwierzęta preferowały gatunki, które dziś uważane są za pożywne. – Świnie były prawdopodobnie najbardziej wybredne, ponieważ są wszystkożerne i nie jedzą wyłącznie roślin. Nieco jest też zaskakujące, że zwierzęta nie były zbyt dobre w unikaniu toksycznych roślin. Krowy i konie były pod tym względem najlepsze – mówi prof. Håkan Rydin z Wydziału Ekologii i Genetyki na Uniwersytecie w Uppsali, współautor publikacji. 300 lat temu dopiero kształtował się system klasyfikacji roślin. Ale dzięki temu, że Linneusz stosował opisy, które sam opracował i stały się obecnie standardem, teraz szwedzcy badacze byli w stanie zidentyfikować poprawnie strawę podawaną zwierzętom hodowlanym. To doskonały dowód na to, że standaryzacja w badaniach przynosi owoce. Wielki eksperyment biologów. Pora z niego skorzystać – Karol Linneusz położył podwaliny pod analizę tego obszaru [nauki – przyp. red.] przez przyszłych naukowców. Minęło około 200 lat, zanim biolodzy zaczęli używać statystyk. Fascynujące jest również to, że wszystkie dane są udokumentowane. Gdyby eksperyment przeprowadzono w nowszych czasach, naukowcy prawdopodobnie nie zachowaliby surowych danych – zauważa prof. Rydin. Dla badacza zaskakujące jest, dlaczego wyniki tego imponującego rozmachem eksperymentu miały tak niewielki wpływ na naukę. Jak zauważa w swoim artykule, publikacja Linneusza była dobrze znana na całym świecie, ale naukowcy nie próbowali interpretować, ani omawiać wyników. Wniosek dotyczący wybrednych świń to tylko jeden z wielu, jaki można wysnuć z najnowszej analizy. Eksperci zajmujący się żywieniem trzody, ale też pasjonaci zwierząt i historii nauki z pewnością znajdą w publikacji wiele cennych informacji. Źródło: Biological Journal of the Linnean Society. Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Włochate świnie węgierskie ratują motyla zagrożonego wyginięciem w Wielkiej Brytanii
Przyrodnicy walczący o uratowanie najbardziej zagrożonego motyla w Wielkiej Brytanii zwerbowali do pomocy wyjątkowych wolontariuszy: włochate węgierskie świnie. W jaki sposób zwierzęta te wesprą drobne owady?
W tym artykule: Motyl gigant w tarapatach Naturalne kosiarki w działaniu Co wiemy o motylu Fabriciana adippe Od 1978 roku populacja pięknego, jaskrawo ubarwionego motyla Fabriciana adippe ze skrzydłami w czarną szachownicę zmniejszyła się w Wielkiej Brytanii o 65%. Ten gatunek zniknął z większości obszarów Zjednoczonego Królestwa. Przyrodnicy zaczęli bić na alarm. Coś należało zrobić, żeby nie dopuścić do wyginięcia tego jednego z największych motyli Wielkiej Brytanii. Motyl gigant w tarapatach Dziś Fabriciana adippe występuje tylko w trzech miejscach w Anglii. Jednym z nich jest skąpana w słońcu dolina Heddon w pobliżu miasta Barnstaple w hrabstwie Devon, w południowo-zachodniej części Wielkiej Brytanii. Przyrodnicy z organizacji z Butterfly Conservation współpracujący z narodową agencją zajmująca się naturą, National Trust, postanowili wesprzeć zagrożone owady w tym miejscu. Zbocza pochylone ku południu, porośnięte paprociami oferują idealne warunki do rozrodu Fabriciana adippe. Jednak wysokie drzewa i krzewy szybko porastają siedlisko. A to oznacza zagładę dla motyli. Naturalne kosiarki w działaniu Przyrodnicy stwierdzili, że należy w jakiś sposób zachować siedlisko – w tym celu niezbędne było ograniczenie rozrostu wysokiej roślinności. Odpowiedzią okazały się kudłate świnie rasy węgierskiej – mangalice – i angielskie bydło Longhorn. Te „żywe kosiarki” skutecznie rozdrabniają wysoką roślinność. Tym samym dają miejsce, dla maleńkich, delikatnych psich fiołków (Viola canina L.) Są one jedyną rośliną, którą spożywają gąsienice tego gatunku motyla. – National Trust wykorzystuje świnie od kilku lat. Zauważyło, jak ich działania w zakresie ukorzeniania przyniosły korzyści glebie i spowodowały, że fiołki zaczęły kiełkować – powiedziała Ellie Wyatt z Butterfly Conservation Project. Wyraziła nadzieję, że majestatycznie wyglądające bydło rasy Longhorn również będzie skuteczne w ochronie motyla. To nie jedyne działania w ochronie drobnego owada. Wyatt współpracuje z wolontariuszami nad usuwaniem kolczastych zarośli, które mogłyby zająć siedlisko. Zespół skrupulatnie zbiera nawet maleńkie nasiona pospolitych psich fiołków i kiełkuje nowe rośliny w szkółce. Następnie sadzi je w nowych lokalizacjach, aby zwiększyć zasięg potencjalnego siedliska lęgowego. Organizacja Butterfly Conservation zidentyfikowała 10 innych miejsc, w których mogłyby powstać nowe kolonie motyli. Aby było to możliw,e niezbędne jest przeprowadzenie badań i ekspertyz, a potem zaadaptowanie krajobrazu. Naukowcy liczą na sukces w dolinie Heddon, gdyż podobne działania wykonano w pobliskim Dartmoor. Tam populacja jednego z gatunków wzrosła w 2022 r. dwudziestokrotnie. Odkryto nowy rodzaj motyli. Został nazwany po najmroczniejszej postaci z „Władcy Pierścieni” Motyla rodzina właśnie się powiększyła. Naukowcy dodali do niej zupełnie nowy rodzaj. Został nazwany Saurona – od władcy Mordoru z powieści J.R.R. Tolkiena. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/odkryto-nowy-rodzaj-motyli-zostal-nazwany-po-najmroczniejszej-postaci-z-wladcy-pierscieni-fot-https-doi-org-10-1111-syen-12590-cc-by-4-0-c3b4c13.jpg" width="938" height="670" alt="Odkryto nowy rodzaj motyli. Został nazwany po najmroczniejszej postaci z „Władcy Pierścieni” (Fot. https://doi.org/10.1111/syen.12590, CC BY 4.0)" title="Odkryto nowy rodzaj motyli. Został nazwany po najmroczniejszej postaci z „Władcy Pierścieni” (Fot. https://doi.org/10.1111/syen.12590, CC BY 4.0)" /> Co wiemy o motylu Fabriciana adippe Motyle tego gatunku zasiedlają duża część północnej półkuli, z wyłączeniem Ameryki. Rozpiętość ich skrzydeł sięga 7 cm, czyli prawie tyle, ile wynosi długość papierosa. To jest jeden z największych motyli w Wielkiej Brytanii. Jego gąsienice są charakterystyczne, pokryte kolcami. To świetny kamuflaż w suchej brązowej ściółce wśród liści w kwietniu i maju. Dorosłe osobniki pojawiają się w czerwcu i lipcu. Wówczas piją nektar z ostów i kwiatów jeżyny. Gatunek ten był niegdyś szeroko rozpowszechniony w Anglii i Walii, ale od lat sześćdziesiątych XX wieku odnotował dramatyczny spadek liczebności. Głównie z powodu zniszczenia jego siedlisk przez zabudowę i szkodzącą im gospodarkę gruntami. Źródło: National Trust. Nasz ekspert Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Nerka świni pracuje w ludzkim ciele ponad miesiąc. Operację wykonał chirurg, który sam ma przeszczepione serce
Miesiąc temu chirurdzy przeszczepili genetycznie zmodyfikowaną nerkę świni pacjentowi po śmierci mózgu. Właśnie ogłosili, że nerka nadal funkcjonuje tak, jak powinna. Test stanowi znaczący krok w kierunku ksenotransplantacji.
W tym artykule: Nagła śmierć biorcy Modyfikacja jednego genu u świni Lekarz z przeszczepionym sercem Kontrowersje wokół ksenotransplantacji Zabieg przeprowadzono 14 lipca w ośrodku NYU Langone Health, należącym do Uniwersytetu Nowojorskiego. Nerkę świni wszczepiono do ciała mężczyzny, u którego stwierdzono śmierć mózgu. Przez cztery tygodnie organ pracował normalnie. Kilka dni temu naukowcy ogłosili, że eksperyment zostanie przedłużony o kolejny miesiąc. Operację przeprowadził dr Robert Montgomery, szef Instytutu Transplantologii należącego do Langone Health, wraz z zespołem. Była to piąta wykonana w tym ośrodku ksenotransplantacja. Czyli przeszczepienie organu jednego gatunku innemu. – Nasza praca pokazuje, że nerka świni – z tylko jedną modyfikacją genetyczną, bez eksperymentalnych leków ani urządzeń – może spełniać funkcje ludzkiej nerki przez 32 dni bez odrzucenia przez organizm biorcy – powiedział dr Montgomery. Naukowiec sam żyje z przeszczepionym sercem. Nagła śmierć biorcy W przypadku jego najnowszego eksperymentu, biorcą było ciało nowojorczyka Maurice’a Millera. Miller zmarł nagle w wieku 57 lat na niezdiagnozowany wcześniej nowotwór mózgu. Wykluczyło to możliwość przekazania jego organów do przeszczepu. Serce świni w człowieku? Na razie wszczepiono je pawianowi. Działało 2 lata Przeszczepione pawianowi świńskie serce funkcjonowało przez ponad dwa lata – informuje pismo “Nature Communications”. Rodzina zdecydowała się wówczas oddać ciało mężczyzny naukowcom na potrzeby eksperymentu. – Mocowałam się z tą decyzją – powiedziała jego siostra, cytowana przez AP. Według niej jednak Maurice Miller lubił pomagać innym. – Myślę, że mój brat pragnąłby tego – uważa Mary Miller-Duffy. – Teraz trafi do podręczników medycyny i w ten sposób będzie żył wiecznie – dodaje. Modyfikacja jednego genu u świni Faktycznie biorca ma duże szanse na pośmiertną sławę, ponieważ zabieg przeprowadził pionier w dziedzinie ksenotransplantacji. Dr Montgomery dopiero dwa lata temu po raz pierwszy przeszczepił świńską nerkę martwemu biorcy. Zmodyfikowany genetycznie organ pracował wówczas przez 54 godziny. Przeprowadzona modyfikacja polegała wówczas na usunięciu z DNA świni tylko jednego genu. Odpowiada on za produkcję tzw. cukru alpha-gal. Ta biomolekuła stanowiła największą przeszkodę w próbach przeszczepiania ludziom narządów świni. Sprawiała, że organ odzwierzęcy był już w pierwszych minutach po przeszczepie odrzucany przez ludzki organizm. We wszystkich transplantacjach – włącznie z ostatnią – wykonanych w NYU Langone Health użyto więc nerek świni pozbawionych genu kodującego alpha-gal. Zapobiegło to odrzutom. Podczas lipcowego zabiegu naukowcy usunęli biorcy obie nerki. Wszczepiono mu tylko jedną nerkę świni, która od razu podjęła pracę. Drugą zachowano, by porównywać jej stan z pracującym przeszczepionym organem. Lekarz z przeszczepionym sercem Naukowcy eksperymentują z ksenotransplantacjami od kilkudziesięciu lat. Skłania ich do tego brak organów do przeszczepów i gigantyczne kolejki oczekujących na serce albo nerkę. Dla chorych przeszczep jest często terapią ostatniej szansy. Dobrze wie o tym dr Montgomery, który sam przeszedł transplantację serca. Montgomery odziedziczył po swoim ojcu (zmarłym w wieku 52 lat) rzadką postępującą chorobę mięśnia sercowego. W 2018 roku był już w ciężkim stanie. Uratował go przeszczep, który wykonał jego podwładny z Instytutu Transplantologii. Choć ksenotransplantacje budzą wątpliwości etyczne, wydają się dobrym pomysłem na rozwiązanie problemu braku organów do przeszczepu. Jednak by eksperymenty zamieniły się w standardową terapię, potrzeba jeszcze wiele czasu i wiele badań. Na razie amerykańska Agencja Żywności i Leków (ang. Food and Drug Administration, FDA) nie wyraziła jeszcze zgody na badania kliniczne, polegające na transplantacji serc albo nerek świni pacjentom-ochotnikom. Kontrowersje wokół ksenotransplantacji Za to w zeszłym roku naukowcy z Uniwersytetu Maryland otrzymali specjalną zgodę na wszczepienie zmodyfikowanego genetycznie serca świni umierającemu. Wydłużyło to życie pacjenta o dwa miesiące. Po tym czasie jednak serce przestało funkcjonować, a powody tego pozostają nie do końca jasne. 5 słynnych przeszczepów twarzy. Historie pełne blasków i cieni Operacje przeszczepu twarzy to bardzo trudne przedsięwzięcia, a o ich sukcesie decyduje nie pierwszy dzień po operacji, lecz wiele kolejnych lat życia. Poznajcie 5 historii osób, którym medy... Więcej szczęścia mieli badacze z Uniwersytetu Alabamy w Birmingham. Również w zeszłym tygodniu ogłosili, że wszczepili dwie nerki świni zmarłemu. Organy funkcjonowały normalnie przez siedem dni. Naukowcy sami zwracają uwagę, że ważnym pytaniem pozostaje – ile takie eksperymenty powinny trwać? Testy na ciałach ludzi po śmierci mózgowej, których serce ciągle bije, mogą budzić wątpliwości etyczne. A także mogą być trudne dla rodzin oddających badaczom ciała swoich bliskich, przedłużając ich żałobę. Z drugiej strony jednak dają szanse na opracowanie terapii, które mogę kiedyś ratować życie. Badacze podkreślają, że cała sprawa wymaga publicznej dyskusji i oswajania z ideą ksenotransplantacji. Źródła: NYU Langone Health, AP. Nasz ekspert Magdalena Salik Dziennikarka naukowa i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Pasjami czyta i pisze, miłośniczka literatury popularnonaukowej i komputerowych gier RPG. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
Po wymarciu człowieka to zdziczałe zwierzęta domowe opanują Ziemię. Które gatunki poradzą sobie najlepiej?
Ziemia już jest planetą zwierząt domowych. Gdybyśmy nagle zniknęli z jej powierzchni, to zdziczałe zwierzęta domowe miałyby największe szanse na opanowanie opustoszałej planety.
W tym artykule: Zdziczałe zwierzęta domowe – krowy Zdziczałe zwierzęta domowe – psy Zdziczałe zwierzęta domowe – świnie Zdziczałe zwierzęta domowe – kury Zdziczałe zwierzęta domowe – konie Zdziczałe zwierzęta domowe – kozy Zdziczałe zwierzęta domowe – koty Łączna biomasa udomowionych ssaków – na którą składają się głównie krowy i świnie – osiąga 60 proc. wszystkich żyjących przedstawicieli tej grupy. Jeśli do tego dodamy zsumowaną masę ludzi, która stanowi 36 proc. masy ssaków, to na dzikie gatunki z tej grupy pozostaje marne 4 proc. Podobnie rzecz się ma z ptakami. 70 proc. ich obecnej biomasy przypada na drób, głównie kurczaki. Dzikie gatunki stanowią tylko 30 proc. masy wszystkich żyjących ptaków. Tak przynajmniej wyliczył zespół prof. Rona Milo z Weizmann Institute of Science w Izraelu. Bezwzględne dane liczbowe potwierdzają te wnioski. Szacuje się, że obecnie Ziemię zamieszkuje 19,5 mld kurczaków, 1,4 mld krów, 980 mln świń, 470 mln psów oraz 373 mln kotów. Do tego trzeba dodać konie, krowy, owce, kozy czy nawet pszczoły miodne. A także zwierzęta, które, choć nie zostały udomowione, to ściśle związały swoje życie z człowiekiem. Są to choćby myszy domowe, szczury, wróble czy bociany białe. Gdyby ludzkość wyginęła nagle w wyniku jakiejś globalnej epidemii, to gigantyczna przewaga liczebna zwierząt domowych i związanych z człowiekiem dałaby im pierwszeństwo w opanowywaniu opustoszałej po nas Ziemi. Z drugiej strony niektóre wersje genów, jakie pod wpływem człowieka znalazły się w ich komórkach, mogłyby im to utrudnić. Krótkie nogi, duże otłuszczenie, oklapłe uszy czy łagodny charakter nie ułatwiłyby walki o byt w naprawdę dzikiej przyrodzie. Z kolei szybki przyrost masy czy wszystkożerność mogłyby okazać się przydatne. Ewolucja się nie cofa, lecz serwuje nowe mutacje. Widać to, gdy pojawiają się zdziczałe zwierzęta domowe. Zdarzyło się już wielokrotnie na wyspach, porzuconych farmach czy w strefach ewakuacji ludzi po rozmaitych katastrofach. To dobry prognostyk tego, jak mogłyby sobie takie zwierzęta poradzić na Ziemi pozbawionej ludzi. A wnioski bywają zaskakujące. Zdziczałe zwierzęta domowe – krowy Jesienią 2019 r. stado krów uciekło rolnikowi ze wsi Jakubowskie na Podlasiu. Trzymał on zwierzęta od wiosny na pastwisku, czasem tylko dowożąc im pokarm. Krowy miały niewielki kontakt z człowiekiem. Gdy właściciel postanowił zagnać je do obory jesienią, zwiały na sam jego widok. Nikt nie spodziewał się, że samodzielnie przetrwają całą zimę. Tymczasem nie tylko świetnie sobie poradziły, ale jeszcze się rozmnożyły. Rozwinął się też u nich silny instynkt stadny. Na widok człowieka dorosłe krowy chowały młode do środka, a same ustawiały się dookoła. W takim układzie uciekały do lasu. Ponad 170 krów żyje dziko w Lubuskiem. Zdecydowano, by je wybić Zaraz... Wolno żyjące krowy w Polsce? Tak, od około 9 lat w gminie Deszczno obok Gorzowa Wielkopolskiego żyje na wolności stado krów. Powiatowy lekarz weterynarii w Gorzowie Wlkp. wydał decy... Prawdopodobnie kluczem do udanego zdziczenia było to, że należały do mięsnej rasy limousine. Nie wymagały więc codziennego dojenia i nie cierpiały z powodu nadmiaru mleka. Gdyby należały do najpopularniejszej dziś w Polsce rasy holsztyńsko-fryzyjskiej, nie przeżyłyby zimy. Te krowy – o charakterystycznym czarno-białym umaszczeniu – rocznie dają od 5,5 do 11 tys. litrów mleka. Od bardziej pierwotnej rasy czerwonej polskiej można uzyskać tylko do 3 tys. litrów rocznie. Gdyby człowiek nagle zniknął, większość krów, niedojona, zapadłaby na bolesne zapalenie wymion. Nieliczne, które przetrwałyby tę chorobę, musiałyby się zmierzyć ze stadami drapieżników. Powolne krowy ras mlecznych wymarłyby bezpotomnie. Z atakami drapieżników poradzić by sobie mogły dwie linie ewolucyjne. Jedna to małe, chude i szybkie niskomleczne rasy pierwotne. Ich siłą byłaby wytrzymałość i zdolność do ucieczki. Z czasem z tych ras mógłby się wykształcić gatunek niedużego, ale szybkiego i wytrzymałego bydła. Zbliżony wielkością do dzisiejszej sarny tworzyłby małe rodzinne grupy, których główną metodą obrony przed drapieżnikami byłaby sprawna ucieczka. Zniknięcie ludzi mogłyby też przeżyć duże rasy mięsne bydła typu limousine. Geny szybkiego przyrostu masy, preferowane w doborze sztucznym, dałyby im przewagę w starciu z drapieżcami. Krowy tworzyłyby duże stada, które na widok agresorów ustawiałyby się wkoło, spychając młode do środka. W obronie przydawałyby im się duże rogi, więc z czasem ewolucja sprzyjałaby zwiększaniu ich rozmiarów. Tak by powstał drugi gatunek dzikiego bydła: powolny, ale ogromny, przewyższający wielkością żubry i tury, do tego agresywny i uzbrojony w potężne rogi. Zdziczałe zwierzęta domowe – psy Większość psów można zaliczyć do szeroko pojętej kategorii kundli. Badania zespołu prof. Wiesława Bogdanowicza z Muzeum i Instytutu Zoologii PAN w Warszawie wykazały, że ta grupa psów tworzy coś w rodzaju superrasy, lepiej radzącej sobie samodzielnie od przedstawicieli jakiejkolwiek rasy wyhodowanej przez człowieka. Mają lepszy węch, sprawniejsze układy rozrodczy i odpornościowy. Potrafią też samodzielnie wyszukiwać pokarm, żywić się resztkami, nie tylko świeżym mięsem, ale też padliną, odchodami, owocami, nawet gnijącymi. Gdyby więc człowiek nagle zniknął z powierzchni Ziemi, rasowe psy szybko by wymarły. Świat zaczęłyby podbijać wszędobylskie kundle. Szybko jednak musiałyby się zmierzyć z wilkami. Pies bowiem to udomowiony wilk. Badania genetyczne wskazują, że początki tego procesu sięgają między 27 a 40 tys. lat wstecz. Psy i wilki wciąż łączą silne więzy genetyczne. Wilki traktują psy albo jako rywali na swoim terytorium, których należy zagryźć, albo jak partnerów do rozrodu. Badania z 2018 r. wykazały, że aż 62 proc. eurazjatyckich wilków nosi w sobie fragmenty DNA psów. W świecie po wymarciu ludzi wilki, wreszcie wolne od prześladowań, gwałtownie zwiększyłyby swoją liczebność. Kundle z kolei zmuszone zostałyby do poszukiwania pożywienia w dziczy. Część z nich zostałaby zjedzona przez wilki. Pozostałe krzyżowałyby się z nimi na dużą skalę. W efekcie powstałby psowilk. Miałby nieco mniejsze rozmiary niż dzisiejsze wilki, bardziej zróżnicowane umaszczenie i większe możliwości żywieniowe – dietę mięsną, z upolowanych ofiar, uzupełniałby odchodami i dzikimi owocami. Struktura watahy psowilków stałaby się też bardziej elastyczna, co utrudniałoby potencjalnym ofiarom – jeleniom, sarnom, dzikim krowom czy koniom – przewidywanie ich aktualnej strategii myśliwskiej. W strefie umiarkowanej i borealnej psowilki stałyby się najbardziej skutecznym drapieżnikiem w świecie po wymarciu ludzi. Zdziczałe zwierzęta domowe – świnie Po katastrofie w Fukushimie w 2011 r. władze Japonii nakazały ewakuację ponad 100 tys. osób w promieniu ponad 20 km. Ok. 300 km kw. tego obszaru to były tereny rolne i miejskie. Z opuszczonych farm wydostało się tam na wolność blisko 30 tys. świń. Jednocześnie na opustoszałych terenach gwałtownie wzrosła liczebność dzików. To pozwoliło na nieskrępowany kontakt obu gatunków. W dziejach cywilizacji to nie był jakiś wyjątkowy przypadek. Świnie zostały udomowione 8–8,5 tys. lat temu na Bliskim Wschodzie. Stamtąd wraz z rolnikami powędrowały do Europy. Rolnicy z północy do swoich stad świń chętnie dołączali dziki. Ok. 4 tys. lat temu trzoda chlewna stała się krzyżówką obu tych gatunków. Nic więc dziwnego, że i na opuszczonych przez ludzi terenach wokół Fukushimy doszło do wymiany genetycznej między świniami i dzikami. Efekty tego zbadała grupa japońskich naukowców, którzy spodziewali się, że świńskie geny przyniosą korzyści dzikom. Odkryli jednak, że mieszańce stanowiły ledwie 16 proc. populacji, a świńskie geny stanowiły u nich tylko 8 proc. całego DNA. Badacze doszli więc do wniosku, że cechy świń nie pomagały dzikom w przetrwaniu. Ich zdaniem hybrydy stopniowo wymierają. To zaś oznacza, że po zniknięciu ludzkości świnie prawdopodobnie też szybko by się skrzyżowały z dzikami. Mieszańce nie radziłyby sobie jednak ze sprawnym wyszukiwaniem pokarmu w dzikiej przyrodzie i z obroną przed drapieżnikami. Z czasem by więc zniknęły, a na planecie pozostałyby już tylko dziki. Zdziczałe zwierzęta domowe – kury Pierwszym zwierzęciem, jakie przyciąga uwagę turystów na hawajskiej wyspie Kauai, są kury. Widać je na parkingach, trawnikach, ulicach, plażach i w lesie. Nikt ich nie pilnuje, nikt się nimi nie zajmuje. Świetnie radzą sobie całkowicie same. Podobnie jak wszystkie kury na świecie, także i te z Kauai pochodzą od żyjącego w dżunglach południowej Azji kura bankiwa. Udomowienie nastąpiło prawdopodobnie około 8 tys. lat temu. Stamtąd kury rozpowszechniły się na cały świat. Większość dzisiejszych kur jest całkowicie zależna od człowieka. Osiągają rozmiary dwukrotnie większe od swego dzikiego przodka. Często utraciły, i tak pierwotnie nieduże, zdolności latania. Mają proporcjonalnie mniejsze mózgi. Potrafią składać jaja niemal codziennie, ale często tracą potrzebę ich wysiadywania. Te, które około tysiąca lat temu Polinezyjczycy przywieźli na Kauai, bardziej przypominały pierwotne kury bankiwa. Po odkryciu wyspy w 1778 r. przez kapitana Jamesa Cooka skrzyżowały się one z rasami europejskimi. Doszło do tego ponownie m.in. po huraganach z 1982 i 1992 r., które wywiały kurczaki z podwórek do lasów. Zdziczałe kury Kauai zachowały wiele pierwotnych genów, ale dopływ DNA udomowionych kur przyniósł im korzyści. Geny szybkiego wzrostu i reprodukcji pozwalają im szybko odbudować populację po kryzysach. Natomiast cechy dzikie – mniejsze rozmiary ciała, rzadsze składanie jaj i troskliwsze ich wysiadywanie – ułatwiają im przeżycie. Podobny proces można będzie zapewne zaobserwować u kur po wymarciu człowieka. Większość typowych ras mięsnych i nieśnych zapewne szybko by wyginęła. Przetrwałyby te bardziej ogólnoużytkowe, typu polskiej zielononóżki kuropatwianej. Ale nawet one nie poradziłyby sobie zimą w rejonach polarnych i umiarkowanych. Pozbawione ogrzewanych kurników zamarzłyby na śmierć. Natomiast w klimacie ciepłym i tropikalnym, po chwilowym załamaniu liczebności, szybko by się odnalazły. Ewolucja pchnęłaby je w kierunku zmniejszenia wielkości i sprawniejszego latania. Nie potrafiłyby długo fruwać, ale – tak jak cietrzewie czy głuszce – z łatwością podlatywałyby na drzewa, by uciec przed drapieżnikami. Składałyby mniej jaj, które ukrywałyby w wygrzebanym w ziemi dołku, gdzieś w leśnej gęstwinie. Geny szybkiego wzrostu pozwalałyby im prędko dojrzewać i mieć kilka lęgów w roku. Domieszka DNA od ras bojowych zwiększyłaby ich agresywność. W okresie godowym koguty walczyłyby więc ze sobą w niezwykle widowiskowy sposób. Kury zaś broniłyby swoich piskląt z zaciętością, kopiąc silnymi nogami i szarpiąc dziobem przeciwnika do krwi. Zdziczałe zwierzęta domowe – konie Konie najprawdopodobniej zostały udomowione około 5 tys. lat temu przez lud Botai ze stepów Kazachstanu. Stamtąd rozprzestrzeniły się na świat. Hodowano je głównie jako siłę pociągową do prac rolnych albo zwierzę do jazdy wierzchem. Hodowla nie zmieniła tak bardzo ich pierwotnych genów jak u krów, świń czy kur. Większość ras koni zachowała dużą sprawność fizyczną i samodzielność. Pozbawione opieki człowieka, z łatwością dziczeją i przystosowują się do lokalnych warunków. Tak jak choćby mustangi, które są potomkami koni domowych przywiezionych w XVI wieku przez Europejczyków podbijających Amerykę Północną. – W każdym rejonie USA mustangi tworzą nieco inną strukturę – opowiada Iwa Momatiuk, fotografka przyrody, która od 56 lat mieszka w Ameryce. – W częściach Nevady żyją w grupach rodzinnych do 80 koni. W górach z kolei stado tworzy z reguły tylko ogier, kilka klaczy i ich potomstwo. Gdyby więc cała ludzkość wyginęła, to niekontrolowane i niekastrowane konie pewnie by zalały świat. Ich ewolucja mogłaby pójść w dwie strony. Na terenach otwartych – głównie stepach – konie zachowałyby duże rozmiary i tworzyłyby wielkie tabuny, liczące do kilkudziesięciu osobników. Przebywałyby razem przez cały rok. Zachowałyby rozmaitość umaszczenia koni domowych, długie grzywy i ogony. Dobrze widoczne, szczególnie w galopie, stanowiłyby doskonałe ostrzeżenie przed drapieżnikami dla innych członków stada. Z kolei w lasach mógłby powstać gatunek niewielkiego konia o bardziej samotniczym trybie życia i jednolicie ciemnobrązowym umaszczeniu, które pełniłoby funkcję kamuflażu. Krótka grzywa i cienki ogon zapobiegałyby zaplątywaniu się w krzewy. Pysk nieco by się wydłużył i zwęził, aby ułatwić zrywanie pożywnych liści w gąszczu. Konie leśne zbierałyby się razem jedynie w okresie godowym. Samce toczyłyby wtedy brutalne walki o dostęp do samic, korzystając przy tym z kopyt i zębów. Po zapłodnieniu ogiery wracałyby do indywidualnego trybu życia, a klacze samodzielnie wychowałyby młode. Zdziczałe zwierzęta domowe – kozy Zdziczałe kozy były plagą wysp Galapagos. Zabijano je tysiącami, aż w końcu w 2006 r. zlikwidowano ostatnie. Gdyby przetrwała choć jedna ich para, wkrótce te zwierzęta z powrotem by odbudowały liczną populację na wyspach. Ta historia pokazuje, jak niezwykle ekspansywna jest koza domowa. Pochodzi ona od dzikiej kozy bezoarowej, która do dziś żyje na pustynnych obszarach Azji Południowo-Zachodniej. Mimo że od udomowienia minęło już blisko 11 tys. lat, to koza domowa nadal zachowała ogromną wytrzymałość oraz elastyczność pokarmową swoich przodków. Jest w stanie żywić się liśćmi, gałęziami, korą, kwiatami, owocami, korzeniami, nasionami, a nawet grzybami. W Australii zdziczałe kozy jedzą kłujące akacje oraz gorzkie zioła, których unikają owce czy bydło. Gdyby człowieka zabrakło na Ziemi, kozy domowe szybko by opanowały wszelkie rejony suche i ciepłe, szczególnie półpustynne oraz skaliste. Zachowałyby zdolność do rozmnażania się o dowolnej porze roku – byle miały trochę pokarmu i wody. Tworzyłyby, tak jak i dzisiaj, stada o strukturze matriarchalnej: z doświadczoną przewodniczką, młodszymi samicami i ich potomstwem. Samce po osiągnięciu dojrzałości płciowej opuszczałyby rodzinne grupy, tworząc luźne i elastyczne stada męskie. Zdziczałe zwierzęta domowe – koty Niemal 9 tys. małych i średnich wysp świata jest zamieszkanych przez zdziczałe koty. Zjadają tam, co się da: od ptaków i ssaków, przez gady, po bezkręgowce, głównie owady. Ta wszechstronność pokarmowa z pewnością ułatwiłaby kotom przetrwanie po wymarciu człowieka. Więź między naszymi gatunkami sięga 8 tys. lat wstecz. To wtedy koty nubijskie (Felis silvestris nubica), czyli afrykański i arabski podgatunek żbika (Felis silvestris), zaczęły kręcić się wokół człowieka. Przyciągnęły je myszy i szczury, zwabione z kolei zapasami ziaren u pierwszych rolników. Koty nubijskie udomawiały się stopniowo: najpierw w Azji Zachodniej, później w Egipcie. Wraz z rolnikami koty domowe zawędrowały do Europy. Tam spotkały się z drugim podgatunkiem żbika: żbikiem europejskim (Felis silvestris silvestris). Z nim też z łatwością się krzyżowały. W efekcie w wielu rejonach Europy żbiki zostały w dużym stopniu zastąpione przez hybrydy. Po wymarciu człowieka rasy kanapowe zapewne szybko by wyginęły, a Ziemię opanowaliby potomkowie „dachowców”. W warunkach ostrej konkurencji musieliby zacząć się jednak specjalizować pokarmowo. Część kotów przeszłaby na nadrzewny tryb życia, intensywnie krzyżując się ze żbikami europejskimi. Lżejsze, mniejsze i zwinniejsze, żywiłyby się głównie ptakami. Naziemne osobniki utworzyłyby linię większą i cięższą, powolną, lecz waleczną, która wyspecjalizowałyby się w polowaniach na szczury i gigantyczne myszy.
Zmarł pacjent, któremu przeszczepiono serce genetycznie zmodyfikowanej świni. Co dalej z przełomową terapią?
Eksperymentalny zabieg przeszczepienia człowiekowi serca od świni zakończył się porażką. Pacjent nie żyje.
W tym artykule: Przeszczep serca od świni był ostatnią szansą dla pacjenta Genetycznie modyfikowane świnie mają tkanki podobne do ludzkich Lekarzom udało się wcześniej połączyć nerkę świni z ciałem człowieka Świńska nerka pracowała dobrze, ale serce świni zawiodło – Dzięki modyfikacjom genetycznym wkrótce będzie możliwe przeszczepianie ludziom narządów pobranych od świń – zapowiadał w 2021 roku dr David Ayares, szef działu naukowego firmy bioinżynieryjnej Revivicor, należącej do koncernu United Therapeutics. Takie przeszczepy, zwane ksenotransplantacjami, mogłyby rozwiązać problem braku dawców organów, z którym borykają się lekarze na całym świecie. Teraz jednak wiadomo, że nie będzie to takie proste. Dwa miesiące temu chirurdzy z powodzeniem wszczepili serce genetycznie zmodyfikowanej świni 57-letniemu mężczyźnie. Teraz jednak pacjent zmarł. Przeszczep serca od świni był ostatnią szansą dla pacjenta Pod koniec 2021 r. warunkowe pozwolenie na przeszczep między świnią a człowiekiem wydała amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (FDA). Operacja odbyła się w piątek 7 stycznia. O jej rezultacie lekarze z Akademii Medycznej Maryland poinformowali dopiero po kilku dniach, gdy stan pacjenta się ustabilizował. Serce świni w człowieku? Na razie wszczepiono je pawianowi. Działało 2 lata Przeszczepione pawianowi świńskie serce funkcjonowało przez ponad dwa lata – informuje pismo “Nature Communications”. Biorcą przeszczepu serca świni był David Bennett, 57-latek z Maryland. Kilka miesięcy przed zabiegiem spędził przykuty do łóżka, stale podpięty do aparatury podtrzymującej życie. Jego serce nie było na tyle wydolne, aby mogło poradzić sobie bez wsparcia. Ze względu na zły stan zdrowia, mężczyzna został uznany za niekwalifikującego się do tradycyjnego przeszczepu, pochodzącego od ludzkiego dawcy. – To był wybór między śmiercią a poddaniem się temu przeszczepowi – mówił Bennett dzień przed operacją. – Chcę żyć. Wiem, że to strzał w ciemno, ale to moja jedyna szansa – dodawał. Po udanym przeszczepie serca świni pacjent pozostawał pod stałą obserwacją. Lekarze monitorowali jego stan, aby ustalić, czy nowy narząd działa prawidłowo oraz czy i kiedy mężczyzna będzie mógł opuścić szpital. Niestety, kilka dni temu jego stan zaczął się pogarszać. 8 marca David Bennett zmarł. Przyszłość przełomowej terapii stanęła pod znakiem zapytania. – David walczył dzielnie do samego końca – powiedział Bartley Griffith, chirurg, który przeprowadził przeszczep. Genetycznie modyfikowane świnie mają tkanki podobne do ludzkich Świnia, której serce otrzymał Bennett, należała do stada firmy Revivicor. Było to zwierzę poddane modyfikacji genetycznej i „zaprojektowane” tak, aby wyeliminować gen odpowiedzialny za produkcję substancji zwanej alfa-gal. Jej pełna nazwa brzmi galaktozaalfa-1,3-galaktoza. CRISPR, czyli zmiana kodu DNA. "Mamy władzę nad wszelkimi gatunkami, o jakiej nam się nigdy nie śniło" Naukowcy wykorzystują CRISPR do naprawiania poważnych wad dziedzicznych, z którymi od lat ludzkość podejmuje bezskuteczną walkę. Metoda szybkiego zmieniania szyfru życia może nam dać wyj.. Alfa-gal to związek chemiczny znajdujący się w większości błon komórkowych ssaków, który jednak nie występuje u naczelnych, w tym u ludzi. Nasz układ odpornościowy rozpoznaje go jako ciało obce i wytwarza przeciwciała, co prowadzi do odrzucenia świńskiego narządu natychmiast po przeszczepie. Lekarzom udało się wcześniej połączyć nerkę świni z ciałem człowieka Jesienią 2021 r. przeprowadzono udany „tymczasowy przeszczep” nerki od zmodyfikowanego genetycznie zwierzęcia ze stada Revivicor. Lekarze połączyli wówczas nerkę świni z ludzkim organizmem. Narząd podjął prawidłową pracę. Zabieg przeprowadzono w centrum medycznym Uniwersytetu Nowojorskiego Langone Health. Zespół chirurgów i lekarzy zaangażowanych w badanie podkreślał, że nie można mówić o pełnym przeszczepie, bo nerka pobrana od świni nie została wszczepiona żywemu biorcy. Co więcej, przez cały czas trwania obserwacji pozostawała poza ciałem człowieka. Jak długo mózg jest aktywny po śmierci? Nowe badanie przynosi interesujący wątek Historia zna przypadki dekapitacji, po których głowy zabitych w ten sposób ludzi były jeszcze przez pewien czas... aktywne. Ruszające się oczy, grymasy twarzy, próby mówienia. Czy to jednos... Jak to możliwe? Przełomowy eksperyment przeprowadzono na anonimowym pacjencie, u którego stwierdzono śmierć mózgu. Pacjent był zarejestrowanym dawcą narządów, a rodzina wyraziła zgodę na wykonanie nietypowej procedury. Świńska nerka pracowała dobrze, ale serce świni zawiodło Chirurdzy podłączyli nerkę świni do kilku dużych naczyń krwionośnych pacjenta. Następnie przez 54 godziny obserwowali reakcje zachodzące w samym narządzie i organizmie biorcy. Ponieważ nerka przez cały czas pozostawała poza ciałem pacjenta, chirurdzy mogli pobierać próbki tkanek do badań oraz monitorować jej stan. Ostatecznie lekarze mogli ogłosić sukces – świńska nerka nie została odrzucona przez organizm człowieka i podjęła właściwą pracę, filtrując krew i produkując mocz. – Funkcjonowała całkowicie normalnie. Nie doszło do natychmiastowego odrzucenia, którego się obawialiśmy – powiedział dr Robert Montgomery, który kierował zespołem chirurgicznym. „Nowa twarz Katie”. Reportaż National Geographic o najmłodszej w USA pacjentce, która otrzymała całkowity przeszczep twarzy Ekipa National Geographic - dzięki bezprecedensowej zgodzie ze strony Kliniki Cleveland w Ohio - przez ponad dwa lata dokumentowała przełomową procedurę medyczną w sposób, jaki nigdy wcześn... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/nowa-twarz-katie-national-geographic-publikuje-reportaz-o-najmlodszej-w-usa-pacjentce-ktora-otrzymala-calkowity-przeszczep-twarzy-044b03b.jpeg" width="479" height="700" alt="„Nowa twarz Katie”: National Geographic publikuje reportaż o najmłodszej w USA pacjentce, która otrzymała całkowity przeszczep twarzy." title="„Nowa twarz Katie”: National Geographic publikuje reportaż o najmłodszej w USA pacjentce, która otrzymała całkowity przeszczep twarzy." /> Śmierć pacjenta po przeszczepie serca od świni to zła wiadomość. Nie wiadomo, czy terapia będzie skuteczna u ludzi. Jest natomiast bardzo potrzebna. Według oficjalnych danych, w samych Stanach Zjednoczonych na przeszczep czeka obecnie 110 tys. osób (w Polsce blisko 2 tys.). Ponad 6 tys. pacjentów każdego roku umiera, nie doczekawszy się zabiegu. Międzygatunkowe przeszczepy mogą pomóc w opanowaniu tego kryzysu. Hodowanie świń jako dawców narządów może też okazać się nieakceptowalne społecznie, szczególnie w dobie rosnącej popularności weganizmu i apeli o zaprzestanie przemysłowej hodowli zwierząt. – Możliwe jednak, że jeśli uda nam się rozwiać obawy dotyczące dobrostanu zwierząt, takie rozwiązanie znajdzie poparcie w społeczeństwie – powiedziała Karen Maschke, badaczka z Hastings Center, która ma opracować zalecenia etyczne dla pierwszych badań klinicznych na ludziach. Źródło: BBC.
Co chrumkają świnie? Naukowcy po raz pierwszy odszyfrowali ich emocje
Zwierzęta nie okazują emocji w ten sam sposób, co ludzie. Świnie na przykład chrumkając, sygnalizują, co czują.
W tym artykule: W jaki sposób świnie okazują emocje? Świnie cierpią i wcale tego nie ukrywają Algorytm może pomóc rolnikom Wszyscy dobrze wiemy, jakie odgłosy wydają świnie. Chrumkanie może wydawać nam się bezcelową kakofonią. Naukowcy dowodzą jednak, że w rzeczywistości poszczególne dźwięki odpowiadają konkretnym emocjom. Międzynarodowy zespół badaczy z Danii, Szwajcarii, Francji, Niemiec, Norwegii i Czech zebrał nagrania świń z różnych etapów życia: od narodzenia do śmierci. Najbardziej inteligentne zwierzęta, które zaskoczyły niejednego naukowca. Sprawdź, jak wiele potrafią Potrafią dopasowywać elementy kolorami, otworzyć butelkę, a nawet grać w gry. Oto najbardziej inteligentne zwierzęta na świecie. W jaki sposób świnie okazują emocje? Po przeanalizowaniu ponad 7 tys. nagrań około 400 zwierząt naukowcy opracowali algorytm, który pozwala ustalić, czy świnia odczuwa szczęście, ekscytację, strach, stres lub coś pomiędzy. – To badanie pokazuje, że odgłosy zwierząt pozwalają nam zrozumieć ich emocje. Udowadniamy także, że algorytm może być wykorzystywany do dekodowania i rozumienia emocji świń. To ważny krok w kierunku poprawy dobrostanu zwierząt gospodarskich – tłumaczy profesor Elodie Briefer z Wydziału Biologii Uniwersytetu Kopenhaskiego. Odgłosy to nie jedyny klucz do zrozumienia emocji świń. Typowym zachowaniem podczas negatywnych sytuacji było też stanie w miejscu nieruchomo lub, przeciwnie, próba ucieczki. Szczęśliwie świnie stawiały z kolei uszy i chętnie eksplorowały otoczenie. Dzieci uważają, że hot dogi są z roślin, a frytki – z mięsa. Paradoksalnie, to szansa na zmianę ich nawyków Wiedza amerykańskich dzieci o jedzeniu jest, delikatnie mówiąc, niepełna. Ale to daje szansę na korzystną zmianę ich diety – twierdzą uczeni. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/dzieci-uwazaja-ze-hot-dogi-sa-z-roslin-a-frytki-z-miesa-paradoksalnie-to-szansa-na-zmiane-ich-nawykow-fot-deb-lindsey-for-the-washington-post-via-getty-images-85fc219.jpeg" width="938" height="626" alt="Dzieci uważają, że hot dogi są z roślin, a frytki – z mięsa. Paradoksalnie, to szansa na zmianę ich nawyków (fot. Deb Lindsey for The Washington Post via Getty Images)" title="Dzieci uważają, że hot dogi są z roślin, a frytki – z mięsa. Paradoksalnie, to szansa na zmianę ich nawyków (fot. Deb Lindsey for The Washington Post via Getty Images)" /> Świnie cierpią i wcale tego nie ukrywają Odgłosy świń rejestrowano w różnych środowiskach i sytuacjach, zarówno pozytywnych i negatywnych. Do szczęśliwych okoliczności naukowcy zaliczają między innymi chwile, w których prosięta ssą mleko matki lub gdy wracają do rodziny po rozdzieleniu. Świnie przede wszystkim sygnalizowały negatywne emocje podczas separacji, walk z innymi osobnikami, kastracji i uboju. Naukowcy aranżowali różne scenariusze wydarzeń, tak aby poszerzyć spektrum emocji świń. W eksperymentalnych chlewach utworzono specjalne przestrzenie z zabawkami (były to nowe, nieznane wcześniej obiekty) i jedzeniem. Pozostałe były puste, pozbawione dodatkowych bodźców. Przez cały czas badacze monitorowali nie tylko odgłosy zwierząt, ale także ich zachowanie oraz tętno. Analiza nagrań wykazała, że świnie najczęściej wydawały wysokie dźwięki, przypominające krzyki i piski, w negatywnych sytuacjach. Niższe chrumkanie można było usłyszeć w różnych okolicznościach, nie tylko tych pozytywnych. Dopiero długość poszczególnych dźwięków pozwoliła zrozumieć kolejną zależność. – Istnieją wyraźne różnice w zawołaniach świń, gdy patrzymy na pozytywne i negatywne sytuacje. W pozytywnych odgłosy są znacznie krótsze. [...] Algorytm rozpoznający te dźwięki, może przypasować 92% wezwań do właściwych emocji – mówi prof. Briefer. Algorytm może pomóc rolnikom Badanie emocji zwierząt to wciąż dość młoda dziedzina nauki. Od 20 lat cieszy się rosnącym zainteresowaniem, ponieważ zdrowie psychiczne zwierząt gospodarskich wpływa korzystnie na ich ogólny dobrostan. Obecnie rolnicy skupiają się jednak przede wszystkim na zdrowiu fizycznym trzody. Opracowanie systemu monitorowania emocji świń to pierwsze takie badanie na świecie. Jego autorzy mają nadzieję, że to podwaliny nowej platformy, która pozwoli właścicielom zwierząt dbać o ich kondycję psychiczną. – Nauczyliśmy algorytm dekodowania chrumknięć świń. Teraz potrzebujemy kogoś, kto stworzy na jego podstawie aplikację, dzięki której rolnicy będą mogli poprawiać dobrostan zwierząt – podsumowuje prof. Brifer. Jak dodaje, przy wystarczającej ilości danych w przyszłości ta sama metoda może być wykorzystywana do lepszego zrozumienia emocji innych ssaków. Źródło: Scientific Reports
5 najdziwniejszych sportów z różnych zakątków świata
Niektóre z tych dyscyplin sportowych można skomentować krótkim "Czego to ludzie nie wymyślą!".
Poznaj 5 najdziwniejszych dyscyplin sportowych na świecie >>>
Serce świni w człowieku? Na razie wszczepiono je pawianowi. Działało 2 lata
Przeszczepione pawianowi świńskie serce funkcjonowało przez ponad dwa lata – informuje pismo “Nature Communications”.
Przeszczepy międzygatunkowe (ksenoprzeszczepy) powodują bardzo silną, prowadzącą do odrzucenia narządu reakcję układu odpornościowego. Amerykańsko - niemiecki zespół specjalistów rozwiązał ten problem, łącząc modyfikację genetyczną z podawaniem przeciwciał i leków immunosupresyjnych. Zespół doktora Muhammada Mohiuddina, z National Heart, Lung and Blood Institute w Maryland wykorzystał wcześniej stworzoną linię świń-dawców z trzema modyfikacjami genetycznymi, zwiększającymi tolerancję immunologiczną ze strony biorcy. Świńskie serca przeszczepiono pięciu pawianom – udało się uniknąć odrzucenia przeszczepów średnio przez 298 dni, jednak maksymalny czas przeżycia przeszczepu sięgnął 945 dni (ponad dwa i pół roku). Wcześniejsze rekordowe wyniki tego samego zespołu to odpowiednio 180 i 500 dni. Serca nie zastąpiły własnych serc małp – jednak działały, podłączone do wielkich naczyń w jamie brzusznej. To wypróbowane rozwiązanie pozwalało skupić się na badaniu ewentualnych objawów odrzucenia. Kolejnym krokiem ma być zastąpienie serca pawiana sercem świni. Po co takie badania? Autorzy badań mają nadzieję, że w przyszłości zwierzęce serca będzie można przeszczepiać ludziom. Z braku odpowiedniego dawcy co roku umierają tysiące osób oczekujących na przeszczepy narządów. Początkowo naukowcy uważali, że ze względu na genetyczne pokrewieństwo najlepsze do przeszczepiania ludziom będą narządy małp naczelnych. Jednak takich małp jest zbyt mało, rosną i dojrzewają powoli, a niektóre ich gatunki (na przykład szympansy) są zagrożone. Ponadto genetyczne pokrewieństwo zwiększa ryzyko wystąpienia u ludzi zakażeń odzwierzęcych i pojawiają się wątpliwości natury etycznej. Świnie mają serca anatomicznie podobne do ludzkich i prawdopodobieństwo zakażenia jest mniejsze, są też łatwo dostępne i rosną szybko. Źródło: PAP ________________________________________ Właśnie trwa 10. edycja konkursu TRAVELERY. To najbardziej prestiżowe nagrody podróżnicze. Zagłosuj na "Podróż roku" i poznaj nominowanych w kategroii "Podróżników Online": View oEmbed on the source website
W ciągu stuleci wszelkiego rodzaju wady rodu ludzkiego skumulowały się w opinii społecznej i przypisane zostały, niewinnemu w sumie stworzeniu, jakim jest świnia. W naszym pojęciu jest ona jednym z najpośledniejszych i najpodlejszych zwierząt.
Już w XIV wieku przypisywano jej odpowiedzialność za taką np. dżumę, a w XXI odzwierzęcym przymiotnikiem nazwano grypę i naturalnie pochodził on od … świni. Świńska grypa, jak wiemy, wywołała na świecie wiele zamieszania i przez dłuższy czas nie schodziła z czołówek gazet i portali. W rezultacie okazało się, że było wiele hałasu o nic, ale biedne zwierzę naznaczone zostało kolejnym pejoratywem. Rekordem średniowiecznego antropomorfizmu był zorganizowany w 1386 r. w miejscowości Falaise proces maciory-dzieciobójczyni, zwieńczony uroczystą egzekucją, na którą zaproszono okolicznych wieśniaków z ich własnymi świniami – chyba po to, by zobaczyły, jak to jest. Na dodatek ta skazana, została ubrana w ludzki strój! Nie mamy zielonego pojęcia o częstotliwości takich zwierzęcych procesów, niemniej w tych, ujawnionych przez źródła historyczne, osądzanymi winowajcami były głównie te różowate tłuchciochy. Pogardzane, jako żarłoki i brudasy, zawsze stawały się pierwszymi wśród oskarżonych. „ Ty świnio!” to obelga od dawien dawna poniżająca i obraźliwa. Nawet charakterystyczne prosięce chrumkanie stało się, zwłaszcza wśród dzieci, synonimem śmiertelnej zniewagi. A przecież, jak dowodzą naukowcy, jest to jedno z najinteligentniejszych stworzeń wśród czworonogów i na dodatek zdolne odczuwać i okazywać sympatię. Świadczą o tym liczne relacje zwolenników świnek, które od pewnego czasu stały się modnymi zwierzątkami domowymi, że nie powiem, kanapowymi. Naturalnie w USA i wśród ekscentryków artystycznej braci. Tekst: Małgorzata Sienkiewicz