National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T11:46:05.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Gruzja poza sezonem: Warto? Nie warto?
items: Kaukaz autostopem. Co za przygoda!

Gruzja poza sezonem: Warto? Nie warto?
type: item
date: 2020-02-22T07:00:00.000Z
creator: Anna Jaśkaniec
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: adzaria
subject: batumi
subject: Edukacja
subject: gruzja
subject: porady w podróży
subject: swanetia
subject: tbilisi
subject: Travel
description: Opowieść o zaletach i wadach listopadowego podróżowania po Gruzji
encoded: Mokra i zimna Imeretia Kutaisi powitało nas solidną ulewą, tamtejsze hostele - brakiem ogrzewania. „Temperatura 6,5 stopnia i nadal spada” – ta myśl pojawiała się, gdy gramoliliśmy się do łóżek i miała nam towarzyszyć niemal do końca wyjazdu. Łazienki były groźne i mroźne, ale woda zawsze gorąca (prędzej czy później). – Tak wygląda zaplecze backpackera niemal w całej Gruzji. Nie funkcjonuje tu pojęcie centralnego ogrzewania. Z reguły można liczyć na piecyk elektryczny, ale czasem jedyny piecyk to ten, który gospodarz hostelu skrzętnie ukrywa w swoim pokoju. Czekało nas więc wiele nocy w puchowych śpiworach, które cudem zmieściliśmy do bagażu podręcznego (innego nie mieliśmy). Kutaisi to drugie, co do wielkości, miasto Gruzji. W ostatnich latach rozpoczęto szeroko zakrojoną renowację centrum miasta. Jednak odrestaurowane kamienice czy podnoszona z ruin katedra Bagrati górująca nad miastem mocno kontrastują z chylącymi się ku ziemi fasadami oficyn w bocznych uliczkach. Przewodniki opisują masę miejsc wartych odwiedzenia w okolicy, jak choćby monastyr Gelati wpisany na listę UNESCO. Nam z racji listopadowej aury Kutaisi kojarzyć się będzie głównie z deszczem, zimnem, przesolonymi chinkali i pierwszym w Gruzji łapaniem stopa w ulewnym deszczu zakończonym w… podmiejskiej marszrutce. Spokojnie. Potem było tylko lepiej. Swanetia jak z bajki Podróż marszrutką z Kutaisi do Mestii trwała kilka dobrych godzin. Obecnie jest to w całości asfaltowo - betonowa droga obfitująca w niezliczoną ilość zakrętów Nie brakuje skał, które właśnie osunęły się na nawierzchnię. Wjazd do zielonej i zalanej ciepłym światłem Swanetii jest jak wkroczenie do innego świata. Przepiękne, przestrzenne doliny, szczyty Kaukazu i rozsiane na halach wioski. Po przedarciu się przez nieprzyjazne góry, doliny Swanetii jawiły się niczym sen. To tutaj, w ciągu kilku pierwszych dni naszej podróży, przekonaliśmy się o przyjaznej naturze kaukaskich psów. Jedno ciepłe słowo zjednuje wam towarzysza na każdą wyprawę.…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/83aa087f7e1abd5720199f5d364a1a281ba778a5-329e8ce.jpeg
width: 5184
height: 3456

Kaukaz autostopem. Co za przygoda!
type: item
date: 2019-04-01T05:00:00.000Z
creator: Anna Bunikowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: armenia
subject: autostop
subject: chaczapuri
subject: Edukacja
subject: ergo ubezpieczenia podróży
subject: gruzja
subject: konkursy
subject: Kultura
subject: Moto
subject: podróże
subject: relacje z podróży
subject: swanetia
subject: tanie podróżowanie
subject: Technologia
subject: turcja
subject: ubezpieczenia
subject: ubezpieczenie erv
subject: Wolny czas
subject: wyprawy
subject: zsrr
description: Nasze ostatnie studenckie wakacje musiały być wyjątkowe: autostopem i pod namiotem
encoded: Armenia, Górski Karabach, Gruzja. Wędrowaliśmy przez dwa miesiące. Spacerowaliśmy po lodowcu, cofnęliśmy się w czasie w wioskach Swanetii. Poznaliśmy setki kierowców, wysłuchaliśmy tysięcy toastów, wypiliśmy morze wina i kieliszek 30-letniego koniaku. To wszystko za nieco ponad 600 zł od osoby. Wystarczyło nawet na wysłanie pocztówek i zakupy. Uwaga, czołgi Dojazd z Warszawy do Armenii zajął nam sześć dni. Po drodze znaleźliśmy się m.in. w gruzińskim miasteczku Khulo. Dzięki zaproszeniu kierowcy zaliczyliśmy lokalną imprezę. Za każdym razem urzeka mnie gruzińska gościnność. Podczas przyjęć stół uginał się od jedzenia – mięs, serów i chaczapuri – zapiekanych placków z serem. A na grillu skwierczały szaszłyki. I obowiązkowo wino oraz czacza – bimber winogronowy. Pomiędzy gośćmi krąży specjalny kielich do wznoszenia toastów. Zazwyczaj wykonany jest z plastikowej butelki, ma litr pojemności, uprawnia do wzniesienia toastu i wypicia alkoholu do dna! Po gruzińskiej imprezie ciężki był poranek. Ale posileni ruszyliśmy w dalszą drogę. Do Armenii wjechaliśmy przez przejście graniczne w pobliżu miasteczka Bavra. Pustki. Zdawać by się mogło, że znaleźliśmy się w miejscu zapomnianym przez wszystkich. Pierwsze różnice między Gruzją a Armenią? W Gruzji po wielu drogach leniwie spacerują krowy, które ostentacyjnie ignorują samochody. W Armenii przez ulice przebiegają stada owiec poganiane przez konnych pasterzy. Domy budowane są z tufu – wulkanicznej, lekkiej skały. Płoty i ogrodzenia z pordzewiałych wraków samochodów. Takie było pogranicze. Turystyczna wiza pozwalała nam na trzytygodniowy pobyt. Armenia to maleńki kraj – niecałe 30 tys. km² (mniej niż powierzchnia woj. mazowieckiego). Byliśmy przekonani, że w 21 dni zdążymy ją przejechać. Ale nie udało się, dlatego nasz pobyt przedłużyliśmy o dwa tygodnie. Armenia to kraj gór. Naturze udało się stworzyć tu chyba wszystkie możliwe górskie formy i uroki. Jest ośnieżony i niebotyczny wulkan Aragac, którego zdobycie pokrzyżowała nam …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/55b688e05b8c984b24511c9ec6ca76ffac1d1a23-686924a.png
width: 1426
height: 749