National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-09-30T08:49:38.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Suwalski Park Krajobrazowy to prawdziwa perła Suwalszczyzny. Nie brakuje tam ciekawych miejsc
items: Wodziłki na Suwalszczyźnie łączą historię i relaks. Tu w łaźni można porozmawiać o ikonach
items: To nieprawda, że leży na końcu świata i trudno tu dotrzeć. Choć trzeba przyznać: Suwalszczyzna jest warta wysiłku!
items: National Geographic Extra 04/20
items: Jeśli kilka dni na rowerze, to właśnie tutaj. Przez Suwalszczyznę szlakiem Green Velo
items: Suwalszczyzna. W krainie ozów i łojm
items: "W życiu jest czas na wędrówkę, ale trzeba uważać, by podróż nie stała się ucieczką" - ten wywiad powinien przeczytać KAŻDY podróżnik
items: 3/19
items: Wigry. Pustelnia z widokiem

Suwalski Park Krajobrazowy to prawdziwa perła Suwalszczyzny. Nie brakuje tam ciekawych miejsc
type: item
date: 2024-09-30T09:39:04.000Z
creator: Artur Białek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: ochrona przyrody
subject: parki krajobrazowe
subject: podlasie
subject: polska
subject: suwalszczyzna
description: Suwalski Park Krajobrazowy to obszar o wyjątkowych walorach przyrodniczych i widokowych. Doskonale poczuje się tam każdy, kto od zatłoczonych kurortów woli ciche, spokojne miejsca, w których można cieszyć się niezmąconym spokojem i pięknem natury. Co warto zobaczyć w Suwalskim Parku Krajobrazowym? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Gdzie znajduje się Suwalski Park Krajobrazowy? Charakterystyka Suwalskiego Parku Krajobrazowego Przyroda w Suwalskim Parku Krajobrazowym Atrakcje Suwalskiego Parku Krajobrazowego Suwalski Park Krajobrazowy jest najstarszym takim obszarem w Polsce. Został utworzony 12 stycznia 1976 roku, w celu ochrony unikatowego krajobrazu polodowcowego i wyjątkowych wartości przyrodniczych obszaru znajdującego się w jego granicach. Gdzie znajduje się Suwalski Park Krajobrazowy? W ujęciu administracyjnym park znajduje się w województwie podlaskim (w jego północnej części). Swoim zasięgiem obejmuje cztery gminy: Jeleniewo, Przerośl, Wiżajny i Rutka-Tartak. Stosując podział fizyczno-geograficzny, Suwalski park Krajobrazowy należy umiejscowić w obszarze makroregionu Pojezierze Litewskie, mezoregionu Pojezierze Wschodniosuwalskie i mikroregionu Wzgórza Jeleniewskie. Częściowo znajduje się też w granicach mikroregionu Garb Wiżajn. Charakterystyka Suwalskiego Parku Krajobrazowego Zachwycający polodowcowy krajobraz Suwalskiego Parku Krajobrazowego został ukształtowany w plejstocenie przez lądolód skandynawski. Można tam zaobserwować niemal wszystkie formy młodoglacjalnej rzeźby, w tym jeziora rynnowe i wytopiskowe, doliny rzeczne, moreny czołowe, ozy, kemy i głazowiska. Podobnie jak Wigierski Park Narodowy, Suwalski Park Krajobrazowy jest dosłownie usiany zbiornikami wodnymi. Znajduje się tam 26 jezior o powierzchni przekraczającej jeden hektar, w tym najgłębsze jezioro w Polsce – Hańcza. Powierzchnia Suwalskiego Parku Krajobrazowego Granice parku obejmują obszar o powierzchni 6337,66 ha. Jest więc znacznie mniejszy niż Rudawski Park Krajobrazowy czy Załęczański Park Krajobrazowy, ale z całą pewnością nie można odmówić mu różnorodności. Około 60 proc. powierzchni parku stanowią użytki rolne, 24 proc. – lasy i zadrzewia, 10 proc. – wody, a 4 proc. – tereny zabagnione. Otulina parku zajmuje 9306,24 ha. Przyroda w Suwalskim Parku Krajobrazowym Park cechuje się nie tylko wyjątkow…

suwalski-park-krajobrazowy-f4b784e.jpg
width: 2496
height: 1408

Wodziłki na Suwalszczyźnie łączą historię i relaks. Tu w łaźni można porozmawiać o ikonach
type: item
date: 2024-08-11T08:01:27.000Z
creator: Michał Głombiowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: polska
subject: prawosławie
subject: religie
subject: sauna
subject: suwalszczyzna
subject: Travel
description: W tradycyjnej bani we wsi Wodziłki poznaję historię rosyjskich starowierców, którzy znaleźli azyl w Polsce. Zostało ich już niewielu w Polsce.
encoded: W tym artykule: Wodziłki i historia prawosławia Starowiercy w Polsce Wizyta w łaźni i ikony Brzozowe witki smagają moją skórę. Uderzam się równomiernie To niezwykle przyjemne. W końcu porzucam rózgę i wychodzę z tej ciasnej drewnianej budki, by wskoczyć do lodowatej wody w głębokiej gliniance. Zanim znów wejdę do rozgrzanej bani – rosyjskiej sauny parowej – wypijam litr wody. Wodziłki i historia prawosławia Do bani wszedłem nie w Rosji, lecz we wsi Wodziłki na Suwalszczyźnie. Wodziłki oraz Gabowe Grądy i Wojnowo są jednak trochę Rosją przeniesioną do Polski. Pod koniec XVIII w. dotarli tu ze wschodu staroobrzędowcy. Ci wyznawcy prawosławia uciekali przed prześladowaniami od połowy XVII w. Czyli od chwili, gdy odrzucili reformę Cerkwi prawosławnej przeprowadzoną przez patriarchę Nikona w 1662 r. Ustanowił on dogmaty, które dziś mogą się wydawać mało istotne. To np. modyfikacja tekstów ksiąg liturgicznych, nakaz żegnania się trzema, a nie dwoma palcami, inna pisownia imienia Jezus. W założeniu miały one jednak pomóc powrócić Cerkwi do jej korzeni. To nieprawda, że leży na końcu świata i trudno tu dotrzeć. Choć trzeba przyznać: Suwalszczyzna jest warta wysiłku! Mówią o niej: ziemia ta piękna jak baśń, można ją zwiedzać kajakiem, konno, rowerem lub pieszo. Byle niespiesznie. Na tych, którzy odrzucili reformy, spadły prześladowania, a z czasem krwawe rozprawy. Ratując życie, starowiercy uciekli w odległe miejsca w głębi Rosji i poza jej granice. Część z nich trafiła w okolice Suwałk. Wznieśli wioski drewnianych chałup i zbudowali molenny – świątynie. Będąc odłamem wyklętym, a więc niepodlegającym zwierzchnictwu Cerkwi prawosławnej, zaczęli samodzielnie powoływać koordynatorów religijnych. Nazywali ich jednak nie popami, lecz nastawnikami. Starowiercy w Polsce Gdy kilka godzin wcześniej krążyłem po Wodziłkach urzeczony łagodnymi pagórkami, drewnianymi domami, miękkim światłem kładącym się na pastwiskach i polach – nie natrafiłem jednak na zbyt wiele śladów starowierców. O…

wodzilki-na-suwalszczyznie-lacza-historie-i-relaks-tu-w-lazni-mozna-porozmawiac-o-ikonach-fot-shutterstock-292fe0b.jpg
width: 1000
height: 675

To nieprawda, że leży na końcu świata i trudno tu dotrzeć. Choć trzeba przyznać: Suwalszczyzna jest warta wysiłku!
type: item
date: 2021-04-12T03:01:17.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: atrakcje
subject: Kuchnia
subject: Lifestyle
subject: Sport
subject: stańczyki
subject: suwalszczyzna
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Mówią o niej: ziemia ta piękna jak baśń, można ją zwiedzać kajakiem, konno, rowerem lub pieszo. Byle niespiesznie.
encoded: W tym artykule: Rozsmakuj się w pograniczu polsko-litewskim Dieta to nie tu Od strony wody Meandrując leniwie 3 RADY TRAVELERA ■ Dojazd Rozsmakuj się w pograniczu polsko-litewskim Często słyszę, że leży na końcu świata i trzeba wiele wysiłku, by tam dotrzeć. Sama tak myślałam, zanim trafiłam na Suwalszczyznę po raz pierwszy. A potem wracałam tam, kiedy tylko mogłam, od 10 lat odwiedzam ją kilka razy w roku. Moją przystanią stał się Stary Folwark. Mieszkam zawsze w tym samym pokoju. Pory roku sprawiają, że zmienia się tylko widok za oknem. Lubię wiosnę, kiedy mogę policzyć, czy we wszystkich znajomych mi gniazdach są już bocianie pary, i lato, gdy te piękne ptaki budzą mnie klekotem. A kartacze lubię i wiosną, i latem. Dieta to nie tu Wcześniej, będąc na wiecznej diecie, nawet nie myślałam o jedzeniu pękatych ziemniaczanych klusek nafaszerowanych mięsem i skąpanych w skwarkach. Teraz nie ma możliwości, abym wyjechała stąd bez zjedzenia lokalnego rarytasu. Kartacze można dostać niemal wszędzie, ale nie wszędzie smakują równie dobrze. W Starym Folwarku wybieram kluchy w restauracji hotelu Holiday. Wiele kilometrów potrafię przejechać, by dotrzeć na południowy brzeg jeziora Wigry, do serca Wigierskiego Parku Narodowego. Tu odkryłam Bryzgiel, a w nim kameralną restaurację Widok, w której po zjedzeniu dwóch kartaczy musiałam odpoczywać godzinę. Z panoramą na obsiane miniaturowymi wysepkami Wigry był to relaks iście królewski. Po regionalne smaki zaglądam też do Sejn, do Karczmy Litewskiej. Są tu kartacze, kołduny w rosole, bliny wypełniane mielonym mięsem, barszcz z kibinem i świńskie uszy na ciepło, które podaje się do piwa. Rozczarowałam się tylko raz, kiedy zamówiłam chłodnik szefa, który okazał się kefirem ze szczypiorkiem w towarzystwie ziemniaków. Moja wina, mogłam zapytać. Sejny są dobrym wyborem nie tylko na posiłek, ale też na relaks. Trudno się spieszyć w tym kameralnym miasteczku na kresach. W usadowionym centralnie parku na ławkach zasiadają Polacy i Litwini. …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/1ee42fee38a2e4821b91b1e167c3cd266e8ac12a-ba1dc67.jpeg
width: 5054
height: 3370

National Geographic Extra 04/20
type: item
date: 2020-12-03T11:22:01.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: Magazyn
subject: National Geographic
subject: Edukacja
subject: himalaje
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: mongolia
subject: muzeum etnograficzne
subject: onz
subject: podróże
subject: pustynia gobi
subject: suwalszczyzna
subject: Travel
subject: unesco
subject: unicef
subject: wędrówki
subject: Wolny czas
description: Królowie Egiptu

national-geographic-extra-04-20-746770e.jpeg
width: 1200
height: 1632

Jeśli kilka dni na rowerze, to właśnie tutaj. Przez Suwalszczyznę szlakiem Green Velo
type: item
date: 2020-08-05T07:03:34.000Z
creator: redakcja
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Go Poland
subject: podlasie
subject: polska
subject: rowery
subject: suwalszczyzna
subject: szlaki
subject: szlaki turystyczne
subject: trasy rowerowe
subject: Travel
description: Trasa Green Velo wiedzie przez lasy, między jeziorami, po łagodnych wzgórzach Suwalszczyzny. Ten sielski obrazek można oglądać bez końca!
encoded: Sielski obrazek Startuję we wsi Bolcie. Wieje chłodny, przyjemny wiatr. Teren trudno określić płaskim, jednak rower z wypożyczalni w Starym Folwarku okazuje się w mojej wyprawie solidnym partnerem. Co ważne, zwłaszcza na trasie takiej jak ta wiodąca przez lasy, między jeziorami Suwalszczyzny. Przede mną kilka zakrętów i nieco wzniesień. Droga wije się po łagodnych odkrytych wzgórzach, a na horyzoncie urzeka malownicza mozaika pól i widok kilku człapiących bocianów, które nie zdążyły jeszcze wyruszyć w daleką podróż do Afryki. Choć znam na pamięć ten sielski obrazek, mogę oglądać go bez końca. Dojeżdżam do Wiżajn, w których nad jeziorem wygrzewa się kilku turystów. Idealny punkt na krótki wypoczynek. W okolicy, w kilku wiejskich gospodarstwach, własną i niepowtarzalną metodą miejscowi produkują sery zagrodowe. Śmietankowe, mieszane z ziołami, o głębokim smaku i zapachu. Zresztą nad tutejszą kuchnią warto pochylić się nieco dłużej. Ponieważ okolica zamieszkała jest przez mniejszość litewską (w gminie Puńsk Litwini stanowią ponad 80 proc. mieszkańców), serwowane w okolicznych restauracjach potrawy nierzadko zaskakują różnorodnością i nawiązaniami do wielu wschodnich tradycji. Na większy głód polecam czebureki (tatarskie pierogi z mięsnym nadzieniem), na mniejszy – kibiny (karaimskie pierożki z kruchego ciasta). W mieście Konopnickiej Skraj Suwalskiego Parku Krajobrazowego i zachodni brzegi jeziora Hańcza, najgłębszego jeziora w Polsce, którym wiedzie Green Velo, zapewniają wyjątkowe obrazy. Ot, choćby taka „polska Fudżijama”, czyli Góra Cisowa, stożkowate wzgórze o wysokości 256 m. Miejscowi wierzą, że wieki temu została usypana przez ludzi. Doświadczeni cykliści mogą spróbować wjechać na nią swym jednośladem. Ja daję za wygraną – zeszłam z roweru, wybierając spacer. Widok ze szczytu na niemal cały park krajobrazowy wręcz onieśmiela. Wracam na właściwą trasę. Stąd już tylko kilkanaście minut pedałowania do opanowanych przez krasnoludki Suwałk. Nietrudno spotkać małych …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2073936ec7473d718dc5fe8a4332d9bdbd0962bd-4df7a90.jpeg
width: 1000
height: 667

Suwalszczyzna. W krainie ozów i łojm
type: item
date: 2019-11-08T06:00:00.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: czarna hańcza
subject: Go Poland
subject: jeziora
subject: litwa
subject: nurkowanie
subject: polska
subject: suwalszczyzna
subject: Travel
description: Mało który region Polski może się poszczycić takim bogactwem krajobrazów i kultur co Suwalszczyzna. Tę historyczną krainę przedziela dziś granica polsko-litewska.
encoded: Jedną z ciekawszych miejscowości na Suwalszczyźnie są Sejny. Zachował się w nich dawny układ urbanistyczny – podłużny rynek, przy którym skupia się większość zabytków. Najważniejszym jest dawny klasztor Dominikanów z kościołem Nawiedzenia NMP i cudowną figurą Matki Boskiej z około 1400 r. Są jeszcze ratusz, synagoga, były kościół ewangelicki, XIX-wieczna zabudowa, ale przecież nie tylko budynki tworzą klimat danego miejsca. Miasteczko zamieszkują Polacy, Litwini i rosyjscy staroobrzędowcy, przed wojną żyli w nim także Niemcy, Żydzi, Cyganie, Białorusini i Tatarzy. Nie przypadkiem rozpoczął tutaj działalność Ośrodek „Pogranicze – sztuk, kultur, narodów”. Przygotowane przez miejscowy teatr młodzieżowy Kroniki sejneńskie, na które składają się m.in. opowieści, legendy i stare pieśni, są wystawiane od dziesięciu lat. Z Sejn droga wiedzie do wsi ŻEGARY położonej nad jeziorem Gaładuś. W pobliżu wioski rozciąga się Bagno Krasno Gruda z ukrytymi w lesie jeziorkami torfowymi. Mieszkańcy okolic omijają to miejsce, wierząc, że przebywają tutaj łojmy – kapryśne litewskie diablice. Z drogi biegnącej wzdłuż zachodniego wysokiego brzegu jeziora Gaładuś widać malownicze zatoki, wysepki i cyple, także te należące już do Litwy. Później droga się rozdziela i łatwo się zgubić pośród pagórków, pastwisk i sosnowych lasów. Trzeba to potraktować jako okazję do poznania Małej Litwy – północno- -wschodniego skrawka „polskiej” Suwalszczyzny. Widniejące na tablicach podwójne nazwy: Widugiery, Pełele, Dziedziule, Połuńce, nie pozostawiają wątpliwości, że wkroczyliśmy na ziemie zamieszkane przez Litwinów. Trudno powiedzieć, gdzie się kończy jedna wieś, a zaczyna druga, bo domy oddzielają spore odległości. Można pomyśleć, że wystarczające, by sąsiedzi się jeszcze rozpoznawali na ulicy, i na tyle duże, by nie mieli siebie nawzajem dość. Taka luźna kolonijna zabudowa to efekt akcji scalania gruntów przeprowadzonej tu na przełomie XIX i XX w. Stolicą polskich Litwinów jest Puńsk. Liczy około 1 100 m…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b8de5d8f74c4600e1898e0dddbb3407ad1ea4658-321bb09.jpeg
width: 1000
height: 669

"W życiu jest czas na wędrówkę, ale trzeba uważać, by podróż nie stała się ucieczką" - ten wywiad powinien przeczytać KAŻDY podróżnik
type: item
date: 2019-10-08T03:10:24.000Z
creator: Magdalena Stopa
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: himalaje
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: mongolia
subject: muzeum etnograficzne
subject: onz
subject: podróże
subject: pustynia gobi
subject: suwalszczyzna
subject: Travel
subject: unesco
subject: unicef
subject: wędrówki
subject: Wolny czas
description: "Muszę się przyznać do zachłanności. Żaden upał, żadne zmęczenie, ból kręgosłupa, przepuklina, leje po bombach, nawet obecność min nie były w stanie powstrzymać mnie w wędrowaniu" – mówi Andrzej Strumiłło, artysta i podróżnik.
encoded: MAGDALENA STOPA: Zwiedził Pan prawie całą Azję – przemierzył Mongolię, z plecakiem i bronią przeszedł niemal tysiąc kilometrów syberyjskiej tajgi, ma Pan za sobą Himalaje, a dziś mieszka w Maćkowej Rudzie, małej wsi na Suwalszczyęnie. Co Pana sprowadziło pod litewską granicę? ANDRZERJ STRUMIŁŁO: Chyba pamięć genetyczna. Przez lata towarzyszył mi kompleks repatrianta, człowieka, który jadąc do Drugiej Ojczyzny, zostawił Pierwszą. Przyszedłem na świat w Wilnie. Moja rodzina była, jak to się mówi, wysadzona z siodła. Dziadek miał ziemię pod Mińskiem. Gdy wybuchła rewolucja, musiał uciekać. Przyjechał na Nowogródczyznę, zbudował dom, wykarczował las, założył sad. Rozpoczynał życie od początku, mając przeszło 60 lat. Jako mały chłopiec pracowałem przy nim z siekierą. Matka – Kazimiera Jurszanówna – pochodziła z zaścianka Sudany nad Żejmianą, sąsiadującego z Zułowem Piłsudskich. Ojciec – Rafał Strumiłło-Pietraszkiewicz, budował linie telefoniczne Wileńskiej Dyrekcji Poczt i Telegrafów. Często zabierał mnie ze sobą. Wędrowaliśmy furmanką, mieszkaliśmy w namiocie, co parę dni zmienialiśmy miejsce biwakowania. Wojna zabrała mi ojca, który zmarł na katordze w Kotłasie, mając 46 lat. Znowu trzeba było opuścić dom.Z Nowogródka do Lublina jechaliśmy wagonem towarowym przez miesiąc. Potem już zawsze czułem się wędrowcem. A dziś z Maćkowej Rudy mam do Wilna dwa razy bliżej niż do Warszawy. Rozumiem, że jazda do Lublina była pierwszą wielką podróżą w Pana życiu. A druga? Do Chin. W Pekinie miałem swą pierwszą wystawę w ramach wymiany kulturalnej. Był rok 1954. Na doświadczenia awangardy Władysława Strzemińskiego, u którego uczyłem się w Łodzi, i kolorystów z krakowskiej ASP, gdzie kończyłem studia, nałożyły się kaligrafia, symbol, lapidarny skrót, tajemnica tysiącletnich warstw rozcieranego na kamieniu tuszu. To mnie zafascynowało. Po 1956 roku podjąłem współpracę z Polską Izbą Handlową, dla której projektowałem pawilony wystawiennicze. Dzięki temu w tamtych trudnych latach mogłem …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/910c9cc474c2fa37e90a56ac9b9061afd1860467-d7e2a2e.jpeg
width: 640
height: 426

3/19
type: item
date: 2019-02-15T14:48:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: czarna hańcza
subject: klasztor
subject: natura
subject: rekreacja
subject: suwalszczyzna
subject: zwiedzanie
description: Gruzja i Kaukaz na 15 sposobów
encoded: Jeżeli pojedziecie tam raz, zapewne będziecie chcieli wracać. Długo opierałam się Gruzji, choć moja przyjaciółka Hanka nieustannie mnie na nią namawiała, opowiadając o tym kraju niesamowite historie. O gościnności mieszkańców, pięknej, wciąż jeszcze dzikiej naturze, wspaniałej kuchni, o suprach i toastach, które zawsze wznosi tamada, panującej tam imprezowej atmosferze. Wreszcie o Polakach, których poznała, a którzy zdecydowali się tam zamieszkać i tak jak np. Piotr - prowadzić hostel najpierw w Tbilisi a teraz Happy Yeti w Gudauri, czy Ksawery - restaurację w Udabno. Przytakiwałam i odpowiadałam - tak, kiedyś się tam wybierzemy, i nic z tym nie robiłam, aż do dnia, gdy Hanka zadzwoniła i powiedziała, że właśnie kupiła bilety do Gruzji i za trzy miesiące lecimy. Miał to być babski wyjazd weekendowy. I był. Nigdy nie przeżyłam czegoś tak szalonego, na wspomnienie o tym wciąż uśmiecham. Byłyśmy w Tbilisi, w wiosce Udabno położonej pośrodku stepu, w monastyrze Dawid Garedża przy granicy z Azerbejdżanem, w Mcchecie, dawnej stolicy. Przy okazji zaliczyłyśmy kilka dyskotek, wzięłyśmy udział w kilkunastu suprach, poznałyśmy fantastycznych ludzi i przeżyłyśmy niezapomniane przygody. Potem wracałam do Gruzji wielokrotnie. Bo ten kraj uzależnia. Dlatego znaczną część tego wydania Travelera poświęcamy właśnie Gruzji. Ciekawa jestem, czy też połkniecie tego bakcyla. Agnieszka Franus REDAKTOR NACZELNA Marcowy numer już w sprzedaży! Dostępny w salonach prasowych i w naszym sklepie internetowym www.kultowy.pl >>

ngt-3-19-78c5fa0.jpeg
width: 393
height: 590

Wigry. Pustelnia z widokiem
type: item
date: 2009-03-23T20:51:39.000Z
creator: Małgorzata Golanowska
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: czarna hańcza
subject: klasztor
subject: natura
subject: rekreacja
subject: suwalszczyzna
subject: zwiedzanie
description: Tu, nad jeziorem Wigry, w dawnym klasztorze kamedułów, każdy może odnaleźć spokój, ciszę i piękną przyrodę.
encoded: Kot siedzący na wysokim murze patrzy na mnie z góry zagadkowym żółtozielonym spojrzeniem. Nie wiem, czy moje wejście na jego teren złości go, czy jest mu obojętne. Idę obok niego kamienną aleją między dwoma rzędami eremów. Zgodnie z regułą zakonu jedna pustelnia dla jednego mnicha. Sprzyjało to zachowaniu milczenia, nieustannej pobożnej medytacji i cierpliwej pracy. Dziś w miejscu dawnego klasztoru mieści się hotel Ministerstwa Kultury i Sztuki, w którym każdy poszukujący spokoju i odosobnienia może znaleźć swoją pustelnię. Ostatnia z lewej strony będzie moja. Wchodzę przez drewnianą bramę na maleńkie podwórko, kilka kroków między jednym domem a drugim. W rogu skalny ogródek, na gęstej trawie drewniana ławka. Dom jest niewielki, z dachem pokrytym czerwoną dachówką. Za drzwiami wejściowymi chłodne, z prostotą urządzone wnętrze. Z okna pokoju roztacza się widok na jezioro. Jedno z najpiękniejszych na Suwalszczyźnie – z półwyspami i zatokami, czystą wodą i przede wszystkim – strefą ciszy. Dziś jest już zbyt późno na wyprawę nad Wigry, patrzę więc tylko przez okno na rozległą przestrzeń otwierającą się nad gładką taflą jeziora. Powoli udziela mi się spokój tego miejsca. Pilne sprawy pozostały 300 km stąd. Następnego dnia rankiem alejka między eremami prowadzi mnie prosto do kościoła. Jego imponująca barokowa sylwetka z dwiema wieżami góruje nad kompleksem klasztornym. Mnisi zbierali się w kościele na wspólne, ciche – bez śpiewów i muzyki – nabożeństwa. Gdy przybyli tu z Włoch pod koniec XVII w., sprowadzeni przez króla Jana II Kazimierza, w darze otrzymali Puszczę Przełomską i Perstuńską. Z powierzonej im misji zbudowania klasztoru dla 12 zakonników wywiązali się nadspodziewanie dobrze. Ich wyspa dzięki grobli wkrótce stała się półwyspem. W zabudowaniach klasztornych stanęły eremy, kościół, refektarz (klasztorna jadalnia), dom dla gości, dom furtiana przy bramie i wieża zegarowa, z której można podziwiać panoramę jeziora i Puszczy Augustowskiej. Pobożni mnisi z kontempl…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/29d99e11431014501726f6f9abe5d922f482888e-a792543.jpeg
width: 400
height: 300