Nowy polski rekord surfingu w Nazaré. Adam Warchoł pokonał 15-metrowego giganta
24-letni surfer i windsurfer pobił kolejny w swoim życiu rekord. Po pokonaniu 19-metrowej fali na Hawajach udało mu się złapać podobnego giganta w portugalskim Nazaré, uznawanym za światową mekkę surfingu. Tym razem przepłynął po fali o wysokości ponad 15 metrów.
Miejscowość Nazaré na środkowym wybrzeżu Portugalii to światowa stolica gigantycznych fal i rekordów Guinnessa. Każdej zimy przyciąga tysiące turystów, uwagę międzynarodowych mediów i najlepszych surferów z całego świata. Polak pokonuje 15-metrowego giganta Ponad 15-metrowa fala, którą Adam Warchoł przepłynął pod koniec marca 2026, to największa fala kiedykolwiek złapana przez Polaka w Nazaré i druga tak duża w jego życiu. Poprzednią, o wysokości ponad 16 metrów, Warchoł pokonał na Hawajach – miał wtedy niespełna 19 lat. Film z polskiego rekordu w Portugalii może przyprawić o ciarki: View oEmbed on the source website – W Nazaré wszystko jest ogromne: fale, prędkość i siła oceanu. Kiedy fala się łamie za plecami, uderza w ciebie kilka ton wody, często wciągając głęboko pod powierzchnię na długi czas. W takich warunkach jeden błąd może kosztować życie. Nazaré to moje wielkie marzenie, ale też jedno z tych miejsc, do których trzeba się bardzo dobrze przygotować fizycznie i mentalnie. Piętnaście metrów to dopiero zapowiedź. Liczę, że kolejnej zimy Nazaré da od siebie więcej i złapię nowy rekord dla Polski – mówi Adam Warchoł. Młody Polak jest też jednym z zaledwie trzech śmiałków na świecie, którzy zmierzyli się z wielkimi falami Nazaré na windsurfingu, jego drugiej sportowej pasji. Właśnie na widsurfingu Warchoł w 2021 roku zmierzył się z falą o wysokości ponad 19 m. na Hawajach. Wyczyn ten oczekuje na wpisanie do Księgi Rekordów Guinnessa. Jak pogodzić studia z biciem rekordów? Kulisy przygotowań do „fali marzeń” Pomysł na rekord w Portugalii narodził się dwa lata temu. Cel Adama Warchoła był jeden: pokazać Polskę na największych falach świata. Od lat obecni są tam m.in. Niemcy, Francuzi, Brytyjczycy, Amerykanie. W samym Nazaré do „fali marzeń” Polak przygotowywał się od połowy listopada 2025 roku. Na przygotowanie złożyły się m.in.: pływanie za skuterem, ratownictwo, ćwiczenia oddechowe, monitorowanie formy i parametrów zdrowia. – To był istny tor przeszkód. Choroby, ciągłe godzenie treningów ze studiami na Wyspach Kanaryjskich. Zdarzało się, że niemal prosto z wody jechałem na lotnisko, żeby zdążyć na egzaminy. Do tego pogoda w Portugalii – albo brak dużych fal albo huragany, które zniszczyły miasteczko i na wiele tygodni wprowadzono zakaz wychodzenia na wodę. Gdy w końcu pojawiły się przyzwoite fale, złapałem największą, jaką przyniósł tamten dzień – zdradza Adam Warchoł. Światowe rekordy w Nazaré Choć wyczyn Adama Warchoła jest polskim rekordem, w Nazaré nie brakowało wyższych fal i śmiałków, którzy się z nimi zmierzyli. Rekordy Guinnessa w tym miejscu pobili kolejno: Sebastian Steudtner (Niemcy) — 26,21 m, 2020 r. Maya Gabeira (Brazylia) — 22,4 m, 2020 r. Rodrigo Koxa (Brazylia) — 24,38 m, 2017 r. Garrett McNamara (USA) — 23,77 m, 2011 r. Nasza autorka Magdalena Rudzka Redaktorka i wydawczyni National-Geographic.pl. Wcześniej związana m.in. z National Geographic Traveler i magazynem pokładowym PLL LOT Kaleidoscope. Z wykształcenia humanistka (MISH i SNS PAN), ale to przyroda stanowi jej największą pasję. Szczególnie bliskie są jej ekosystemy słodkowodne, a prawdziwym „konikiem” są ryby. W National-Geographic.pl pisze o swoich przyrodniczych pasjach, nauce i medycynie. Prywatnie ceni sobie podróże po nieoczywistych kierunkach, ze szczególnym sentymentem do Europy Środkowej i Wschodniej.
„Odwiedziłam miejsce, gdzie język nie przypomina żadnego innego w Europie” – fascynująca kraina na granicy dwóch państw
Wybrzeże francuskiej części Kraju Basków liczy niespełna 40 km długości. Ale za to jakich! Spektakularne klify, soczysta zieleń i uwielbiane przez surferów plaże.
Spis treści: Baskijska czerwień, baskijski błękit Na placu Króla Słońce Miasto pałaców i surferów Piękne plaże, piękne fale Kraj Basków – jak zaplanować podróż Rytmiczne bicie bębenków – to je słyszę najpierw. Potem pojawiają się skoczne dźwięki fletów, a zza zakrętu wyskakuje postać tańczącej wieśniaczki w czerwonej spódnicy z koronkowym fartuszkiem. Za nią cały w pląsach mężczyzna w czarnym baskijskim berecie i z czerwoną chustką zawiązaną wokół szyi. Znacząco wystają ponad tłum – już z daleka widzę ich od pasa w górę. Mają w końcu dobre 8 m wysokości! Gdy parada podchodzi bliżej, u stóp tych marionetek gigantów dostrzegam ludzi ubranych na czarno, w czerwonych beretach i chustkach na szyi. Grają na txistu, rodzaju fletu, który stał się symbolem baskijskiego odrodzenia. Jego nazwa wywodzi się prawdopodobnie od słowa ziztu, czyli „gwizdać”, bo takie właśnie dźwięki wydaje z siebie ta piszczałka. Ma zaledwie trzy otwory, więc można na niej grać jedną ręką, a drugą – to już wymaga niezłej koordynacji – uderzać w zawieszony na ramieniu bębenek danbolin. Roztańczona gromada znika za zakrętem i niemal od razu za nimi pojawia się orkiestra dzieciaków grających baskijskie melodie na wszystkim co się da: od trąbek po akordeon. I znów, wszyscy na czarno, z czerwonymi chustkami zawiązanymi na szyi tak, że z przodu jest węzełek, a na plecy spływa równiutki trójkącik materiału. Jego kolor to nie krwista czerwień ani nawet nie czerwony pomidorowy, tylko raczej lekko zardzewiała, dojrzała wiśnia. Baskijska czerwień, baskijski błękit Rozglądam się dookoła, po centrum Saint-Jean-de-Luz. W tym samym kolorze są okiennice okolicznych domów. Ich białe szachulcowe fasady pocięte są równymi liniami szachownicy z desek i bali, również malowanych na ten właśnie odcień czerwieni. W witrynie sklepu obok dostrzegam materiały w piękne pasy i zaintrygowana wdaję się w rozmowę ze sprzedawczynią, która stoi w progu, podziwiając uliczny spektakl. Okazuje się, że ten charakterystyczny odcień czerwieni znany jest po prostu jako czerwień baskijska. Jej nazwa: „baigorry”, pochodzi od słów ibai gorri, czyli: „czerwona rzeka”. Legenda głosi, że farby w tym kolorze były pigmentowane byczą krwią, która miała odstraszać owady i zwalczać pleśń. Oczywiście z prawdą ma to niewiele wspólnego, bo pigment pochodził z tlenku żelaza, którego ruda powszechnie występuje w tych okolicach. Z kolei baskijska zieleń, zwana wagonową, wywodzi się od dębu rosnącego w hiszpańskim mieście Guernica (po baskijsku: Gernika-Lumo; rozsławił je swoim obrazem Picasso) uważanym za najstarszą stolicę Basków. Jest on symbolem ich wolności, bo pod tym drzewem przez wieki możnowładcy przysięgali, że będą przestrzegać baskijskich wartości. Z niebieskim jest najłatwiej – szafirowy błękit ma korzenie w rybackiej przeszłości regionu. Rodziny z wybrzeża, utrzymujące się przede wszystkim z połowu ryb, wykorzystywały do ozdabiania domów farbę pozostałą po malowaniu łodzi. I to właśnie na wybrzeżu niebieskie odcienie drewnianych detali domów są najpopularniejsze. Ten wykład ekspedientki o kolorach uświadamia mi, że znalazłam się w krainie, gdzie najdrobniejszy szczegół ma znaczenie. Zaczynam więc tym uważniej im się przyglądać. A możliwość ku temu mam idealną, bo trafiłam w sam środek święta patrona miasta Saint-Jean-de-Luz (obchodzonego pod koniec czerwca), czyli św. Jana Ewangelisty. Dla Basków to ważne święto, ale też znakomita okazja do manifestacji swojej tożsamości. Kraj Basków, zwany też Baskonią, rozciąga się zarówno po francuskiej, jak i po hiszpańskiej stronie granicy. Przy czym warto zaznaczyć, że część hiszpańska jest kilka razy większa. Na placu Króla Słońce Saint-Jean-de-Luz to dawna wieś rybacka, a dziś wytworny kurort. Leży niemal przy samej granicy z Hiszpanią, nad idealnym łukiem zatoki, która stanowi jedyny naturalnie osłonięty port po francuskiej stronie baskijskiego wybrzeża. Był on tu od zawsze i już w XV w. rybacy wypływali z niego hen, ku wybrzeżom Nowej Fundlandii, na połowy dorsza i polowanie na wieloryby. Wysokie pomosty z ruchomymi trapami przypominają o potężnych pływach. Ale port jest wyjątkowo dobrze schowany. Dodatkowo kryje się za plecami eleganckich domów stojących frontem do oceanu, a konkretnie – Zatoki Biskajskiej. Wpływają do niego właśnie niewielkie łodzie o kolorowych burtach. Jeszcze przed chwilą brały one udział w wyścigach na wodach zatoki. Mają 6 m długości, a w każdej siedzi przy wiosłach trzech mężczyzn o potężnych ramionach, wyrobionych ciągłymi zmaganiami z wysokimi falami. Batteleku – tak nazywa się tutejsza tradycyjna łódź rybacka na żagiel lub wiosłowa. Określenie pochodzi od od słowa batel, czyli „kajak”. Jednostki te znane tu były już w XIII w. Łowi się z nich głównie małe kalmary (słynne i pyszne chipirones), anchois i morszczuka. Niewiele brakowało, a batteleku odeszłyby w zapomnienie. Gdy pewien pasjonat w latach 70. XX w. rozpoczął ich poszukiwania, odnalazł tylko pięć „ostańców”. Dziś znów są stałym elementem krajobrazu, a ich zawody uświetniają wiele świąt, jak np. to dzisiejsze. Tuż przy porcie mieści się najważniejszy w mieście plac – Ludwika XIV, który do historii przeszedł jako Król Słońce. Dlaczego akurat o nim się tu tak pamięta? Wszystko za sprawą traktatu pirenejskiego z 1659 r., który zakończył wojnę francusko-hiszpańską. Symbolicznie przypieczętowało go małżeństwo Ludwika XIV, który przybył właśnie do Saint-Jean-de-Luz, by poślubić infantkę Hiszpanii, Marię Teresę Austriaczkę. Oboje mieli po 22 lata i byli podwójnymi kuzynami. Królewna – jak przystało na dziedziczkę Habsburgów – była dość niska, pulchna, a pod jej blond czupryną kryły się małe niebieskie oczy i charakterystyczna „habsburska warga” (wynik ciągłego zawierania małżeństw wewnątrz jednego rodu). W czasie uroczystości zamieszkała w efektownej rezydencji bogatego baskijskiego armatora, górującej nad portem. Budynek, nazywany dziś, a jakże, Domem Infantki, wyróżnia się różową fasadą z cegły i kamienia oraz dwiema galeriami z arkadami w stylu włoskim. Ślub wzięli w katedrze słynącej z zachwycającego złotego ołtarza. Nie zważali przy tym na to, że była ona wciąż jeszcze w budowie. Miasto pałaców i surferów „Jedliśmy krewetki i piliśmy piwo. Miasto było zatłoczone. Każda ulica pełna. Duże samochody z Biarritz i San Sebastián bez przerwy podjeżdżały i parkowały wokół placu. Przywoziły ludzi na corridę” – pisał sto lat temu w powieści „Słońce też wschodzi” Ernest Hemingway. Do Biarritz, które wyznacza drugi kraniec wybrzeża francuskiego Kraju Basków, miał szczególny sentyment. I trudno mu się dziwić. To pyszny kurort pełen imponujących kamienic, które równie dobrze mogłyby stać w Paryżu. Pełno tu XIX-wiecznych pałaców i domów bogatych rodzin. Jak np. równie dostojna, co potężna willa Eugenia. Powstała w 1854 r. na polecenie Napoleona III jako letnia rezydencja dworu i cesarzowej. Niejako dla kontrastu powyrastały pomiędzy nimi dziwne betonowe budowle schodzące po klifach niemal do samego poziomu oceanu. A także masywne hotele i apartamentowce stojące za plecami pięknego łuku Grande Plage o złotym piasku. Tę architekturę można by było określić jako nowoczesną pewnie jakieś 60 lat temu. Są tu też modne butiki, świetne knajpy, no i przede wszystkim wszechobecni surferzy. Schodzą w czarnych piankach ulicami ku plaży, by ujarzmiać wielkie fale lub dopiero się tego nauczyć. Z policzkami i nosami wymalowanym na różowo, biało lub niebiesko, by uniknąć poparzeń, z piaskiem i solą we włosach. To oni nadają Biarritz ton i luz. Piękne plaże, piękne fale A skoro o surferach mowa, to przenieśmy się do Guéthary, osady, która rozłożyła się na klifach pomiędzy piaszczystymi plażami. Jej centralnym punktem jest oczywiście port, dawniej ważny, dziś ledwie zauważalny. Zamieszkuję w domu mającym to szczęście, że stoi w pierwszej linii, na klifie, tuż koło latarni morskiej, która kiedyś służyła wypatrywaniu wielorybów. Dom nazywa się Etxea, czyli po prostu... „dom”. Jest rozłożysty, z dwuspadowym, niesymetrycznym dachem, ma szachulcową fasadę. Ale i tak nikt na nią nie patrzy, bo całą uwagę skupia ocean. A także wściekle zielone klify porośnięte intensywną zielenią. Są tu hortensje z kwiatami wielkimi jak ludzkie głowy, odurzający jaśmin i trawy sięgające do ramienia. Z tej obfitości wyłaniają się porozrzucane na klifie piękne domy otoczone wymuskanymi ogrodami. U ich stóp kultowa wśród surferów plaża Parlementia – znana z dużych fal załamujących się daleko od brzegu. Stromą ścieżką wzdłuż klifu schodzą tu surferscy wyjadacze z małymi, szybkimi i zwrotnymi deskami niesionymi nonszalancko pod pachą albo na głowie. Kocioł zacznie się, gdy już wejdą do wody. Fale załamują się elegancko, można na nie liczyć. Tak samo jak na to, że przemielą mniej wprawnych śmiałków i podniosą wszystkim poziom adrenaliny. Potem aperitif w barze z widokiem, gdzie nie ma stolików, tylko deski surfingowe poprzyczepiane wprost do nabrzeżnego murka. Można też coś zjeść w Bahia Beach przy wielkich ławach, które po godz. 22 zamieniają się w taneczny parkiet. Właściciel odstawia garnki i bierze w obroty niewielki syntezator oraz mikrofon. Modnie ubrana młodzież rusza w tan. Kontuzji kostki łatwiej się tu chyba nabawić niż w trakcie surfingu. Śpiewają, biją brawa i mielą powietrze, kręcąc młynki chustkami. Czerwonymi, rzecz jasna. Kraj Basków – jak zaplanować podróż Do Biarritz z Paryża najwygodniej dotrzeć samolotem (m.in. z lotniska Orly), a ceny biletów w obie strony zwykle zaczynają się dziś od ok. 700–1000 zł, zależnie od terminu, alternatywą jest szybki pociąg TGV, który pokonuje trasę z Paryża do Biarritz w ok. 4 godziny, a ceny biletów w jedną stronę najczęściej mieszczą się w przedziale 80–120 euro przy wcześniejszej rezerwacji. Na nocleg warto rozważyć Kaliko w Bidart, mieszczące się w tradycyjnym baskijskim domu z elementami szachulcowymi (ceny zwykle od ok. 100–120 euro za noc) lub Mosaikhotel w Saint-Jean-de-Luz, kameralny i położony kilka minut spacerem od plaży (od ok. 90–110 euro). Jeśli chodzi o jedzenie, w Bidart świetnym adresem jest Auberge Koskenia przy głównym placu, znana z doskonałych tapas i lokalnych win, w Saint-Jean-de-Luz warto zajrzeć do Xaya, serwującej nowoczesną kuchnię baskijską opartą na sezonowych, lokalnych produktach, natomiast w Biarritz nie można pominąć historycznej Café Miremont, legendarnej cukierni i herbaciarni działającej od 1872 roku. Warto też wiedzieć, że charakterystyczny baskijski beret pozostaje ważnym symbolem lokalnej tożsamości – tradycyjnie czarny, dziś często także czerwony, wykonywany z wełny merynosów z Pirenejów i produkowany m.in. w manufakturach w Bayonne oraz Oloron-Sainte-Marie, a jego cena wynosi obecnie około 30–35 euro. Źródło: National Geographic Traveler Nasz ekspert Anna Janowska Dziennikarka i pisarka podróżnicza. Wszystko robię wolno, więc wpisuję się – niejako mimo woli – w trend na podróżowanie slow. Nie liczę odwiedzanych krajów, bo napędza mnie ciekawość świata, a nie potrzeba bicia rekordów. Szczególnie pociągają mnie wyspy, bo widok na wodę to coś, co uwielbiam, a ograniczone terytorium i efekt – nawet pozornego – oddalenia mnie fascynują. Od niedawna więcej podróżuję na krótszych dystansach, bo przeprowadziłam się do Tuluzy i wciąż odkrywam ten nowy dla mnie kawałek Francji.
We the Wave! – II edycja zawodów Cold waves by Porsche już za nami
W czwartek, 4 kwietnia na plaży we Władysławowie odbyła się II edycja największych zawodów w cold water surfingu w Polsce. Kalendarzowa wiosna nie przyniosła taryfy ulgowej; w dniu zawodów temperatura powietrza wynosiła max. 5℃, a wody ok. 2℃. W Cold waves by Porsche wzięło udział 40 zawodników z Polski i Europy, a ich zmagania - mimo szalejącego wiatru i padającego deszczu - śledziło na żywo dziesiątki widzów.
Na jednym z najsłynniejszych spotów surfingowych w Polsce, położonym u samej nasady Półwyspu Helskiego, rozegrana została II edycja zawodów Cold waves by Porsche. Na plaży we Władysławowie stawiło się 24 surferów i 16 surferek z Polski oraz Europy, w tym zwycięzcy zeszłorocznej edycji - Alys Barton i Ian Fontaine. Surferzy rywalizowali w 15-minutowych heatach, po 4 osoby w każdym. Z każdego heatu awansowały 2 osoby z najlepszymi wynikami, które następnie przechodziły do ćwierć- i półfinałów. W finale obu kategorii startowało 4 zawodników – mieli oni 30 minut, żeby złapać jak najlepsze fale i zaprezentować swój styl. Zawody oceniało 3 sędziów certyfikowanych przez International Surfing Association. W tym roku zwyciężczynią kategorii Women Open ponownie została Brytyjka Alys Barton, a zwycięzcą Men Open – Gearóid Mcdaid. „Na tegoroczną edycję Cold waves czekaliśmy ponad 2 miesiące. Ale było warto! Kwietniowa data nie wpłynęła na warunki zawodów - było zimno i wietrznie, a surferzy musieli zmierzyć się z lodowatą wodą i mocnymi falami. Dla widzów po raz kolejny było to niesamowite widowisko, a dla nas dowód, że Bałtyk jest nieprzewidywalny i że warto realizować szalone marzenia, również te sportowe. Mamy nadzieję, że przed nami jeszcze niejedna edycja Cold waves by Porsche; chcemy kontynuować wspieranie środowiska surferskiego oraz szerzenie wiedzy na temat zimowej odsłony surfingu” – powiedział Wojciech Grzegorski, dyrektor marki Porsche w Polsce. “We The Wave” było głównym hasłem kampanii i tegorocznych zawodów Cold waves by Porsche. To ukłon w stronę społeczności surferów i różnorodności ludzi, których połączyła wspólna pasja. Ciągnie mnie do czegoś, co jest trudne, co jest wyzwaniem. - mówi w video z kampanii Ola, absolwentka wydziału Sztuki Nowych Mediów, która od kilku lat dzieli swój czas między surfing i działalność artystyczną. Poprzez Cold waves, marka Porsche zachęca do realizacji sportowych celów i pielęgnowania pasji, bez której łapanie kolejnych fal nie byłoby możliwe. Dynamikę i emocje towarzyszące surfingowi symbolizuje w kampanii elektryczny Porsche Taycan, którego można było zobaczyć również na plaży w formie lodowej instalacji. Uzupełnieniem kampanii We the Wave są zdjęcia z zawodów – doskonale oddają one atmosferę, która panowała na plaży, surferski klimat w nadbałtyckim wydaniu oraz zmagania zawodników. Więcej informacji na temat zawodów i zwycięzców na stronie www.coldwaves.pl oraz na profilu @coldwaves_byporsche na Instagramie. Materiał promocyjny marki Porsche.
W Europie są dwa Światowe Rezerwaty Surfingu. Lokalizacja najnowszego może zaskoczyć
Surfowanie cieszy się ogromną popularnością nie tylko w Australii. Gdzie fale są najlepsze? Nie trzeba lecieć poza Europę.
W tym artykule: Surfowanie w Europie North Devon lepsze od Australii? Światowe Rezerwaty Surfingu na ratunek ekosystemom Gdzie surfować? Pierwsze skojarzenia zazwyczaj wędrują do Australii. Nie wszyscy mogą sobie jednak pozwolić na to, żeby rzucić wszystko i polecieć na drugi koniec świata. Na szczęście surfowanie można uprawiać także w Europie. Na upartego z deski surfingowej można pewnie zrobić użytek nawet nad Bałtykiem. Aby się jednak nie zawieść, lepiej wybrać jeden ze Światowych Rezerwatów Surfingu. Od niedawna w Europie są dwa takie miejsca. Oba w zupełnie różnych krajobrazach. Surfowanie w Europie Światowe Rezerwaty Surfingu wybiera amerykańska organizacja non-profit Save the Waves Coalition. Co dzieje się dalej? Konkretne odcinki wybrzeża są chronione przed zanieczyszczeniami wody, wpływem zmian klimatycznych i innymi czynnikami, które mogą uszkodzić wodny ekosystem. Priorytetem jest też pielęgnowanie kultury surfingu. Ostatni wybór Save the Waves Coalition może zaskoczyć zwłaszcza tych, którzy niewiele wiedzą o geografii Wysp Brytyjskich. Anglia ma jedne z najpiękniejszych plaż na świecie. Nie przypominają długich piaszczystych pasów z tropikalnych wysp. Różnią się od siebie i w tym tkwi ich urok. Turyści odwiedzający Anglię są zgodni co do tego, że najpiękniejsze plaże znajdują się w południowo-zachodniej części kraju: Kornwalii i Devon. Malownicze widoki idą tam w parze z wymarzonymi warunkami do uprawiania surfingu. Sezon trwa praktycznie przez cały rok, a fale zadowalają zarówno początkujących, jak i doświadczonych surferów. Kalifornijczyk prowadzi niecodzienną szkołę surfowania. Instruktorami są kozy Jak się okazuje, surfować każdy może – trochę lepiej lub trochę gorzej. Dotyczy to nie tylko ludzi, ale również zwierząt. Ta historia prosto ze słonecznej Kalifornii to gotowy pomysł n... North Devon lepsze od Australii? To właśnie North Devon – dystrykt w hrabstwie Devon – został pierwszym Światowym Rezerwatem Surfingu w Wielkiej Brytanii i drugim w Europie. UNESCO, lokalne organizacje charytatywne i kluby surfingowe będą teraz wspólnie koordynować ochronę 30-kilometrowej linii brzegowej. – Naszym głównym celem jest dbanie o jakość samych fal i zachowanie ekosystemów, które je wytwarzają – mówi cytowany przez Lonely Planet Adam Hall, Surfing Reserve w North Devon. Lokalna społeczność od dawna podkreśla przywiązanie do kultury surfowania. W North Devon funkcjonuje Muzeum Brytyjskiego Surfingu. Spacerując wzdłuż wybrzeża, co chwilę mija się szkółki czy wypożyczalnie sprzętu sportowego. Surferów w akcji najczęściej można podziwiać na plażach w Croyde, Saunton, Woolacombe i Lynmouth. To zdjęcie wstrząsnęło fotografem. Surfing na śmieciach Fotograf przyrody Zak Noyle widział wiele zanieczyszczeń, ale był wstrząśnięty tym, co zaobserwował w miejscu odległym od wybrzeża Jawy. Światowe Rezerwaty Surfingu na ratunek ekosystemom Utworzenie Światowego Rezerwatu Surfingu w North Devon to dobra wiadomość nie tylko dla miłośników poskramiania morskich fal. Południowo-zachodnia Anglia od dawna boryka się z poważnymi wyzwaniami środowiskowymi. Ekolodzy z Devon Wildife Trust mają nadzieją, że to pierwszy krok w kierunku ratowania morskiej przyrody. – Nadmierna eksploatacja zasobów rybnych powoduje zanik wielu niegdyś znanych gatunków. Zanieczyszczenia spowodowane odprowadzaniem ścieków, wyciekami ropy i spływaniem składników odżywczych są niezwykle toksyczne dla życia morskiego. Zakłócenia spowodowane pogłębianiem, ruchomymi narzędziami połowowymi, kotwiczeniem łodzi i rozwojem przybrzeżnym zbierają również swoje żniwo w siedliskach morskich – komentuje rzecznik organizacji. North West to jeden z kilkunastu Światowych Rezerwatów Surfingu. Oto pozostałe: Ericeira, Portugalia Malibu Lagoon State Beach, USA Santa Cruz, USA Freshwater Beach, Australia Gold Coast, Australia Noosa Beach, Australia Huanchaco, Peru Isla Todos Santos, Meksyk Guarda do Embaú, Brazylia Punta de Lobos, Chile Źródło: Lonely Planet
Kalifornijczyk prowadzi niecodzienną szkołę surfowania. Instruktorami są kozy
Jak się okazuje, surfować każdy może – trochę lepiej lub trochę gorzej. Dotyczy to nie tylko ludzi, ale również zwierząt. Ta historia prosto ze słonecznej Kalifornii to gotowy pomysł na scenariusz filmu familijnego.
W tym artykule: Kozi biznes na falach Nie tylko surfowanie Cofnijmy się o kilkanaście lat, kiedy Dana McGregor, surfer z Kalifornii, nabył starą kozą o imieniu Goatee (z ang. Kozia Bródka). Zwierzę miało zjadać chwasty z przydomowego ogródka mężczyzny, jednak pomiędzy nimi szybko nawiązała się bardzo bliska relacja. Byli nierozłączni do tego stopnia, że Goatee towarzyszyła swojemu właścicielowi nawet wtedy, kiedy ten ujarzmiał fale na desce surfingowej. Kozi biznes na falach Koza najczęściej przyglądała się Danie z plaży. Pewnego dnia wydawała się jednak wyjątkowo znudzona. Surfer i jego przyjaciel postanowili sprawdzić, jak Goatee poradzi sobie na desce. Co ciekawe, nie miała żadnych problemów z utrzymaniem równowagi, a konfrontacja z falami również nie była dla niej większym wyzwaniem. Sytuacja miała miejsce 10 lat temu, dokładnie w urodziny McGregora. Wtedy też Kalifornijczyk wpadł na pomysł, żeby wykorzystać talent zwierzaka i wystartować z niebanalnym biznesem – nauką surfowania w towarzystwie kozy. Szkółka Surfing Goats działa do dziś w miasteczku Pismo Beach położonym na północ od Los Angeles. Co prawda Goatee nie żyje od kilku lat, ale jej dzieci, Pismo i Grover, poszły w ślady wysportowanej mamy i teraz to one wspierają adeptów surfowania. W lekcjach mogą wziąć udział wszyscy chętni bez względu na wiek lub doświadczenie. Surf Goat Day, bo tak brzmi pełna nazwa tej oryginalnej rozrywki, trwa od 1,5 do 2 godzin, które obejmują nie tylko naukę surfingu, ale też dobór odpowiedniej deski i dodatkową atrakcję Rapture Party Wave. Ci, którzy wolą zostać na lądzie, mogą wybrać się na półtoragodzinną wędrówkę z kozami po rezerwacie Pismo Preserve. Na każdego gościa czeka szklanka świeżego koziego mleka. View Ediplayer on the source website Nie tylko surfowanie Dana McGregor jest aktywny w mediach społecznościowych, gdzie pokazuje kulisy funkcjonowania swojej szkółki surfowania. Jak widać na udostępnionych nagraniach, kozy rzeczywiście radzą sobie na desce lepiej niż niejeden człowiek. Oczywiście kilkuletni Pismo nie od razu zaczął mierzyć się z wielkimi falami. Najpierw musiał przejść treningi na basenie. Właściciel uczył go między innymi, jak radzić sobie pod wodą. Jak twierdzi McGregor, Pismo uwielbia pływać na desce i uczyć się nowych trików. Miłość surfera do kóz wyszła poza lekcje surfowania. Kalifornijczyk napisał kilka książek dla dzieci, których bohaterami są właśnie kozy. Jest również autorem piosenki "Pismo is his Name ".
Katherine Diaz nie żyje. Surferka zginęła od uderzenia pioruna
Katherine Diaz, surferka z Salwadoru szykowała się do igrzysk w Tokio. Zginęła w trakcie treningu. Tuż po wejściu do wody uderzył w nią piorun.
22-latka w tragicznym momencie znajdowała się na plaży El Tunco w rodzinnym Salwadorze, powiedział lokalnym mediom wujek dziewczyny, Beto Diaz. - Na plaży Katherine spotkała koleżankę z Niemiec, która też chciała tego dnia trenować. Podeszła do niej i przytuliła. Dosłownie moment później usłyszeliśmy grzmot. Uderzenie pioruna odrzuciło obie dziewczyny. Katherine zmarła momentalnie – Diaz powiedział lokalnej gazecie. View oEmbed on the source website Opuściła nas wspaniała atletka reprezentująca nasz kraj. Do zobaczenia wkrótce wojowniczko, twój kraj za tobą płacze, FESASURF, salwadorska federacja surferska napisała na Facebooku. Podobne słowa zamieściła w sieci większość organizacji sportowych Salwadoru. International Surfing Association (ISA) o śmierci dziewczyny poinformowała na Twitterze. – Katherine uosabiała radość i energię, cechy, które czynią dla nas surfing tak ważnym. Jako globalna ambasadorka tego sportu wykazywała się umiejętnościami podczas międzynarodowych zawodów. Reprezentowała swój kraj z dumą zarówno podczas zawodów ISA World Surfing Games jak i ISA World Junior Surfing Championship. View oEmbed on the source website - Siostrzyczko, na zawsze pozostaniesz w naszych sercach. Bóg zdecydował się zabrać cię już teraz. Tęsknimy za tobą – brat Diaz napisał na Instagramie. 22-latka przygotowywała się w Salwadorze do zawodów ISA World Surf Games stanowiących element kwalifikacji przedolimpijskich. Miały się rozpocząć 29 maja. Igrzyska w Tokio miały być jej debiutem olimpijskim. Gdy nie pływała na desce pracowała jako kucharka we własnej knajpce właśnie przy plaży El Tunco.
To zdjęcie wstrząsnęło fotografem. Surfing na śmieciach
Fotograf przyrody Zak Noyle widział wiele zanieczyszczeń, ale był wstrząśnięty tym, co zaobserwował w miejscu odległym od wybrzeża Jawy.
Robiąc zdjęcie indonezyjskiego surfera Dede Suryana (z prawej) w 2012 r., Noyle odkrył, że dosłownie pływa w morzu śmieci. Jak wspomina: – To było przytłaczające. Naprawdę myślałem, że znajdziemy w wodzie martwe ciało. Co roku do oceanu trafia mniej więcej 8 mln ton plastiku. Dane te potwierdza raport z 2015 r., który zidentyfikował także 12 miejsc, z których pochodzi większa część zawartości morskiego kosza. Na szczycie listy znalazły się Chiny, Filipiny oraz Indonezja. – Wody pełne śmieci obserwujemy nie tylko w Azji Południowo-Wschodniej – mówi biolog Nicholas Mallos, który prowadzi program „Morza wolne od śmieci” organizacji Ocean Conservancy. – Nagromadzenia takie jak te są niestety normą – mówi badacz. – Szczególnie w rozwijających się częściach świata, gdzie mamy do czynienia z rosnącą klasą średnią mieszkającą wzdłuż wybrzeży, wydatki i konsumpcja wzrastają, a brakuje prawidłowej gospodarki odpadami. Choć śmieci pozostają globalnym problemem, Mallos widzi powody do optymizmu. Na przykład w USA wyborcy z Kalifornii podtrzymali stanowy zakaz używania torebek foliowych. Także w Indonezji nastąpiła zmiana świadomości. – Jest tam rzutka grupa interesariuszy, którzy próbują rozwiązać te problemy. Innymi słowy: ten przypływ może jeszcze zawrócić. Tekst Catherine Zuckerman
Hawaje z krwi i kości. Jakie jest prawdziwe oblicze raju surferów? [REPORTAŻ]
Z dala od obleganych przez turystów plaż kwitnie związek Hawajczyków z oceanem.
Tego dnia tam, gdzie narodził się surfing, fale były kiepskie – niskie, bo sięgające zaledwie klatki piersiowej, do tego nieznośnie nieregularne. Ale jako że Hawajczycy zawsze chętnie wskakują na deskę, w wodzie i tak było tłoczno. Młodzież pływała na deskach krótkich, matki na dłuższych longboardach, dzieci w wieku szkolnym na bodyboardach. Zobacz GALERIĘ! Postawny mężczyzna z siwym kucykiem stał z wiosłem na desce. Niektórzy surferzy byli cali w tatuażach – plemiennych, w stylu polinezyjskich wojowników. Siedziałem okrakiem na desce na głębokiej wodzie nieopodal rafy i obserwowałem otoczenie. Czułem ścisk w żołądku, bo doskonale zdawałem sobie sprawę, że wcale mnie tu nie chcą. Makaha od lat znana jest jako plaża, na którą haole – tak po hawajsku nazywa się białych i innych obcych – zapuszczają się tylko na własną odpowiedzialność. Leży na zachodnim wybrzeżu wyspy Oahu, z dala od popularnych wśród turystów plaż północy: Sunset Beach, Pipeline czy Waikiki Beach obleganej przez wczasowiczów z pensjonatów all-inclusive. Cieszy się renomą hermetycznej społeczności potomków żeglarzy polinezyjskich, którzy przed wiekami osiedlili się na wyspie. Nawet ci mieszkańcy Makahy, którzy pogodzili się z przejęciem Hawajów przez Stany Zjednoczone w 1898 r., zrobią wszystko, żeby ochronić przed najeźdźcą przynajmniej swoje plaże i fale. Słyszałem historie o przeganianych turystach i nosach łamanych za nieprzestrzeganie lokalnych reguł. Nie chciałem, by i mnie to spotkało. Dryfowałem przez pół godziny, czekając na odpowiedni moment. Wreszcie dostrzegłem coś, co wydawało się falą niezajętą jeszcze przez nikogo. Obróciłem deskę dziobem do plaży i zacząłem mocno wiosłować rękami. Jednak gdy tylko osiągnąłem odpowiednią prędkość, na moją falę bezceremonialnie wpakował się jakiś chłopak na bodyboardzie. Położył mi rękę na ramieniu i odepchnął, jednocześnie zręcznie manewrując deską w stronę czoła fali. Poddałem się i dowiosłowałem do brzegu. – To mam swoje aloha – pomyślałem. Ale przez kilka kolejnych tygodni spędzonych na Makasze zrozumiałem, że za tą obcesową postawą kryje się coś więcej. Hawajczycy byli pierwszymi fanatycznymi surferami, pływali już w czasach wypraw krzyżowych na Bliskim Wschodzie. Przez wieki swoje wycierpieli. Od chwili, gdy pierwszy biały postawił nogę na ich wyspach pod koniec XVIII w., historia Hawajów obfituje w straty. Najpierw w ludziach, bo choroby z importu zdziesiątkowały tubylców, potem w ziemi i kulturze. Nawet tradycja tańca hula jest już w zaniku. Dla Hawajczyków – co samo w sobie jest bardzo nieprecyzyjnym określeniem narodowości w związku z falami imigracji i mieszanymi małżeństwami – surfing to jedyne, co im pozostało z tożsamości kulturowej, namacalny łącznik z ich prekolonialną przeszłością. To również symbol niemalże mistycznej relacji z oceanem. Nie powinno zatem dziwić, że są dość zaborczy, jeśli chodzi o fale. – Na Hawajach mieszkają sympatyczni ludzie, ale jeśli potraktujesz ich źle, odpłacą się tym samym – usłyszałem. Nie było to ostrzeżenie, po prostu stwierdzenie faktu. Mężczyzna, który wypowiedział te słowa, siedział na konarze wyrzuconym na brzeg. Wyglądał na emeryta, ale takiego, którego nie chcielibyście spotkać na swojej drodze. Barczysty, ubrany był w szorty i czarny daszek chroniący przed słońcem. Miał białe włosy, a pociągła twarz przywodziła na myśl hawajskich alii, dawnych wodzów, których zresztą jest potomkiem. – Jeżeli chłopcy zagrożą, że coś ci zrobią, to tak właśnie będzie. Po prostu pamiętaj, gdzie jesteś – dodał. Nie ma większego speca od historii i tradycji Makahy niż Richard „Buffalo” Keaulana. Jest jednym z ostatnich pełnokrwistych Hawajczyków, a większość z 80 lat życia spędził na zachodnim wybrzeżu Oahu. Jego wysoka pozycja społeczna jest ściśle związana z oceanem. Ten utalentowany surfer był pierwszym pełnoetatowym ratownikiem na Makasze, a zarazem pomysłodawcą zawodów Buffalo Big Board Surfing Classic. Do dziś pozostaje najważniejszym ze słynnych makahańskich „wujków” – cenionych hawajskich seniorów, którzy sprawują funkcję opiekunów społeczności. Szanuje się go jako ucieleśnienie „człowieka wody” – wszechstronnego wodniaka o wyjątkowej relacji z oceanem, w której zawiera się zarówno ogromna wiedza o tym żywiole, umiejętności, jak i odwaga. – To nasz ostatni tradycjonalista – powiedział mi jeden z jego wielbicieli. Etos człowieka wody sięga czasów pierwszych Hawajczyków, którzy – wedle podań – około roku 700 n.e. w dwukadłubowych łodziach przypłynęli tu z Markizów, a także żeglarzy z Tahiti – ci przybyli tu pięć wieków później. Osadnicy prawdopodobnie znali już surfing i posiadali co najmniej podstawowe umiejętności pływania na deskach. Ale dopiero w nowej ojczyźnie sport ten stał się istotnym składnikiem ich kultury, uprawianym przez wodzów i zwykłych ludzi obojga płci na większości z ośmiu głównych wysp Hawajów. Surferzy mieli swoje świątynie, swoich bogów i zawody, które – zupełnie jak dziś – gromadziły na brzegach tłumy gapiów. Przedstawiciele rodu królewskiego pływali na ogromnych deskach olo wyciętych z drewna wiliwili (erytryna) lub koa, podczas gdy poddani używali krótszych, cieńszych desek alaia. Na czas wysokiej fali wioski wyludniały się na całe dnie. Misjonarze przybyli na Hawaje z Nowej Anglii wkrótce po odkryciu ich przez Brytyjczyka Jamesa Cooka w 1778 r. Nie przysporzyli sobie popularności wśród miejscowych, zakazując tego sportu, zwanego przez tubylców he’e nalu. Najpoważniejszy zarzut – jak się wydaje – dotyczył tego, że uprawiano go głównie nago. Jednak dla wyspiarzy jeszcze groźniejsze w skutkach od ewangelizacji było przywleczenie tu chorób, m.in. ospy wietrznej. Gdy Cook przybił do brzegów archipelagu, Hawaje zamieszkiwało 800 tys. ludzi. Do 1898 r., kiedy USA oficjalnie zaanektowały Hawaje, przetrwało około 40 tys. Kolonizacja odcisnęła piętno na Hawajczykach, w szczególności na pokoleniu Keaulany. Dzieciństwo spędził w biedzie w tutejszym odpowiedniku rezerwatów dla Indian na kontynencie. Mieszkał wśród społeczności Nanakuli na zachodnim wybrzeżu wyspy. Rodzimy język Hawajczyków został w szkołach zastąpiony przez angielski, a większość miejscowych używała pidżynu – mocno zniekształconej mieszanki angielskiego i kreolskiego. W wieku 10 lat Keaulana uciekł z domu. Zmusił go do tego agresywny ojczym, ścigając pasierba z nożem po polu ziemniakopodobnego taro. Chłopiec tułał się po krewnych i znajomych. Naukę zakończył na ósmej klasie, a w okresach bezdomności sypiał w kartonach i kradł kurczaki. Ocalenie przyniósł mu ocean. Nazywał go „miejscem, do którego można uciec”. Świetnie pływał, szybko nauczył się łowić ryby za pomocą podwodnej kuszy, którą zrobił z wieszaka na ubrania i kawałka gumowej rurki. Pracował też jako nurek, wyplątując z rafy sieci filipińskich łodzi rybackich. A potem odkrył surfing. Oczywiście sport jego przodków i wcześniej nie był mu zupełnie obcy. Od przełomu wieków hawajscy chłopcy uczyli turystów, jak surfować na łagodnych falach w Waikiki. Wśród Nanakuli kilka osób wciąż pływało na deskach o dnie w kształcie litery V wykonanych z drewna sekwoi. Keaulana nauczył się surfować na prymitywnym sprzęcie z klejonych podkładów kolejowych. Bakcyla łyknął dopiero, gdy poznał napływowych surferów, którzy przybyli do Makahy z Kalifornii na początku lat 50. Przybysze mieli lekkie deski z włókna szklanego i drzewa balsa (które niedługo potem zastąpiono pianką poliuretanową) wyposażone w stateczniki, co ułatwiało skręty. Makaha stała się laboratorium, w którym opracowywano nowe techniki surfingu i projekty desek. W 1954 r. odbyły się tu pierwsze międzynarodowe zawody. Keaulana wkrótce okazał się jednym z najlepszych w tym pokoleniu. Prezentował płynny, inteligentny styl, dzięki któremu grał w filmach i był zapraszany na turnieje nawet do dalekiego Peru. Po odbyciu służby wojskowej i pracy na plaży w charakterze tzw. beachboya, czyli dorywczego trenera surfingu i didżeja w Waikiki, w 1960 r. powrócił do Makahy. Został opiekunem parku, w granicach którego znajdowała się plaża, a potem ratownikiem. Wprowadził się do mieszkania na piętrze budynku publicznej łazienki i razem z żoną wychował tam czworo dzieci. Po pewnym czasie wybudowali dom. Pomógł w tym Teksańczyk uratowany z wody podczas wielkiej fali, który podarował wybawcy 30 tys. dolarów. Keaulana stał się ważną postacią ruchu kulturalnego i politycznego znanego jako Drugie Odrodzenie Hawajów. W 1977 r. odbył się pierwszy turniej jego imienia. Mnogość atrakcji – surfing w kajaku, w tandemie, pływanie na longboardzie – przywodzi na myśl starożytne święto Makahiki odbywające się ku czci hawajskiego boga Lono. Status niemalże wodza, jakim cieszy się Keaulana, podkreśla spojrzenie, od którego – jak twierdzi najstarszy syn Brian – „przechodzą ci ciarki po plecach”. – Każde dziecko tutaj zna to spojrzenie – dodaje. Jednocześnie „wujka Buffa” cechuje pragmatyzm. Turystom przyjeżdżającym na turniej z Honolulu miejscowi często wybijali szyby w samochodach i kradli portfele. – To głupie, co robią. Wraz z turystami przybywają do nas ich pieniądze – mówił Keaulana, a następnie zatrudnił miejscowych chuliganów jako ochroniarzy. Kradzieże ustały niemalże całkowicie. W ostatnich latach na zachodnim wybrzeżu spomiędzy starych domów zaczęły wyrastać kolejne kurorty i domki letniskowe. Poza tym niewiele tu się zmieniło. Keaulana i pozostali wujkowie spędzają większość czasu przy turystycznym stoliku w cieniu drzewa milo. Grają w domino i rozmawiają, a wobec obcych okazują rezerwę, przynajmniej początkowo. – Masz jakąś legitymację? – zapytał mnie jeden z nich, gdy po raz pierwszy pojawiłem się z notesem i listą pytań. Innym razem zagadnąłem tego samego mężczyznę, czy nie obawia się natłoku obcych konkurujących o tutejsze fale. – To my decydujemy, kto tu może pływać – odparł oschle. Osady na zachodnim wybrzeżu leżą wzdłuż autostrady Farrington, która spina Pearl Harbor z Kaena Point na północno-zachodnim krańcu wyspy. Wysuszony skrawek lądu u podnóża pasma górskiego Waianae to jedno z najdawniej zaludnionych miejsc na Oahu. Znajdziemy tu ruiny kamiennych świątyń, ale i symbole współczesności Hawajów: przydrożne stoiska z poke (surową rybą) i laulas (wieprzowiną zawiniętą w liście taro) czy kajaki wyciągnięte na plażę w zatoce Pokai. Mimo to nie są to Hawaje z folderów turystycznych. W Waianae, głównym mieście tej części wyspy, wzdłuż autostrady gęsto stoją bary szybkiej obsługi, lombardy i zaniedbane centra handlowe. Bezdomni koczują w zaroślach niedaleko portu. Pojechałem tam, by spotkać się z jednym z „chuliganów” Keaulany, geniuszem surfingu po przejściach – urodzonym w 1993 r. Sheldonem Paishonem. Znalazłem się w okolicy zrujnowanych domków jednorodzinnych; w drzwiach jednego z nich wisiało prześcieradło. Paishon wystawił głowę przez szparę i za chwilę siedział już w moim samochodzie. Był wagi zdecydowanie koguciej, a na głowie miał niewielki czub z wypłowiałych na słońcu włosów, który nazywał „afrokezem”. Zaprosiłem go na śniadanie, ale odmówił, tłumacząc, że najadł się dzień wcześniej. Wyjaśnił, że jego mama żebrze w pobliskim centrum handlowym w Waianae. Ktoś kupił jej kubełek kurczaków z KFC, który przyniosła do domu dla rodziny. – Spotkało ją błogosławieństwo – dodał. W drodze na północ, do Makahy, zatrzymaliśmy się na chwilę, by zabrał swą najnowszą deskę – okaz z odłupanym nosem – z krzaków, gdzie schował ją poprzedniego wieczora. Pojechaliśmy dalej, a po kilku minutach zaparkowaliśmy wzdłuż plaży przy zatoce Yokohama. Na „Yokes”, jak pieszczotliwie się ją nazywa, panują najtrudniejsze w tej części wyspy warunki do surfingu. Owego ranka zrozumiałem dlaczego. Potężne fale rozbijały się tam o niewysoką rafę. Paishon długo nie czekał i po chwili dołączył do około tuzina surferów. Po kilku minutach opanował sytuację. Bez większego wysiłku w spektakularny sposób łapał fale, wpływał w tuby, czyli tworzone przez wodę tunele, wykonywał zapierające dech w piersiach skoki. Surfował z gracją i odwagą, jaką widziałem tylko na filmach u zawodowców. Pół godziny później wrócił na brzeg ze złamaną deską. Ratownik, który obserwował wyczyny Paishona, kręcił głową. – Nie należy oceniać ryby po tym, jak dobrze wspina się na drzewa. Początkowo nie rozumiałem tego szyfru, ale dla każdego, kto zna Paishona i jego historię, przesłanie było oczywiste. Niewielu tutejszych surferów wykazywało się podobnym talentem w wodzie, jednocześnie borykając się z takimi trudnościami na lądzie, jak ten młodzieniec. Życiorysy Paishona i Buffalo Keaulany mają wiele wspólnego. Obaj wychowywali się w biedzie, byli bezdomni, obaj dostali też powołanie od oceanu. Jednak podczas gdy Keaulana wykorzystał talent do zdobycia pozycji i zapewnienia sobie wygodnego życia, Paishon wciąż szukał swego miejsca na ziemi. Marzył o zawodowstwie w surfingu, ale wciąż nie wiedział, którędy dojść na szczyt. Jego przyszłość stała pod znakiem zapytania. Podobnie jak w przypadku wielu innych tubylców, jego pochodzenie etniczne nie było jasne. Matka, Sharon, była haole z New Jersey, a mówiący w języku pidżyn ojciec Don potomkiem portugalskich imigrantów, którzy przybyli na wyspy ponad wiek temu, by wraz z Chińczykami, Japończykami i Filipińczykami pracować na plantacjach trzciny cukrowej. Granica między rodowitymi Hawajczykami a przyjezdnymi zatarła się już dawno temu. Choć Don Paishon przekonywał, że w żyłach zarówno jego, jak i jego syna płynie hawajska krew, nie mógł być tego pewien. Ale nawet jeśli nie miał jej ani kropli, Sheldon, zapytany o to, czy uważa się za Hawajczyka, entuzjastycznie przytaknął: – Z całego serca. Dumny ze swojej tożsamości wciąż rzucał wyzwanie przeszkodom, jakie przed mieszkańcami najbardziej pokrzywdzonej społeczności wyspy stawia codzienność. Gdy miał 12 lat, jego bezrobotni rodzice nie byli w stanie płacić czynszu. Przez kolejnych kilka lat rodzina mieszkała w namiocie rozstawionym na północ od Makahy, w największym obozowisku dla bezdomnych na Hawajach. Sharon cierpiała na depresję, a Don palił „lód”, czyli metamfetaminę. (– Lubię dostać kopa, być na haju – powiedział mi kiedyś). Dla ich dziecka takie życie było koszmarem. Paishon odnalazł ukojenie w oceanie, ucząc się pływać najpierw na bodyboardzie, a następnie na kolejnych pożyczanych lub znajdowanych deskach. Okazało się, że ma talent i wkrótce zwrócił na siebie uwagę wujków. Pomagali mu, udostępniając deski (które ze względu na agresywny styl pływania często łamie), karmiąc, ubierając i dając rady. Wszystko w duchu dawnego hawajskiego zwyczaju zwanego hanai, zgodnie z którym rodziny dokonywały nieformalnych adopcji dzieci przyjaciół i krewnych i wychowywały je jak własne. – To my jesteśmy jego prawdziwą rodziną – powiedział mi jeden z wujków. Już jako 12-latek Paishon brał udział w zawodach najlepszych młodych surferów na Oahu. Jego konkurenci przyjeżdżali z rodzicami, namiotami plażowymi, kamerami, lodówkami i deskami oklejonymi logotypami sponsorów. Paishona nikt nie sponsorował. A gdy jego mama choć raz na jakiś czas pojawiała się na plaży z ręcznikiem, był szczęśliwy. Nie przeszkadzało mu to jednak wygrywać, nierzadko z dziećmi, które później robiły kariery i zdobywały lukratywne kontrakty. Gdy miał 15 lat, artykuł o nim ukazał się w najważniejszym branżowym magazynie. Ze szkołą było zupełnie inaczej. Paishon nie radził sobie z matematyką i czytaniem, a z powodu zapleśniałych ubrań był obiektem drwin kolegów z klasy. – Dokuczali mi, bo wiedzieli, że nie mam domu. Nazywali mnie surferem ze slumsów – opowiada. Aby surfować, wagarował. Gdy już się w szkole pojawiał, karano go za czytanie pism o surfingu na lekcjach. Wreszcie, gdy drugi raz oblał dziewiątą klasę, całkowicie rzucił szkołę. Ci, którzy go znają, współczuli mu trudnej sytuacji, ale niewiele mogli mu pomóc. Pewne małżeństwo, którego syn współzawodniczył z Paishonem w lidze młodzików, zaproponowało, że weźmie chłopaka do siebie i będzie finansować jego treningi. Dzięki temu mógłby startować w turniejach m.in. w Kalifornii. Jednak matka Paishona odmówiła podpisania pełnomocnictwa. – Może to by wiele zmieniło? Pewnie byłbym już mistrzem świata – zastanawia się Paishon. Niektóre z ran zadał sobie sam. Przyznaje, że wpadł w złe towarzystwo i popalał pakalolo, czyli marihuanę, czasami sprzedając sprezentowaną przez kogoś deskę, by kupić używkę. Darczyńcy zaczęli tracić do niego cierpliwość. – Zdzieliłem go po głowie – opowiada jeden z wujków – i powiedziałem, że jest kolejnym zmarnowanym talentem, jeszcze jedną straconą duszą. Największe kłopoty przyniosło Paishonowi posądzenie o kradzież 1,2 tys. dolarów dziewczynie organizatora zawodów. Wprawdzie nie postawiono chłopakowi zarzutów, ale ta sytuacja nadszarpnęła jego reputację. Potencjalni sponsorzy się wycofali. – Zostałem łobuzem z Waianae – mówi dziś gorzko. Pewnego jesiennego wieczoru przejeżdżaliśmy obok szkoły średniej Waianae High School, gdzie trwała ceremonia wręczenia świadectw. Gdyby Paishon nie rzucił nauki, też by je teraz odbierał. Chłopak patrzył bez słowa na wysypujący się radosny tłum rodziców i jego dawnych kolegów. – Żałuję, że nie skończyłem szkoły – powiedział po kilku minutach milczenia. Sześć miesięcy później doszły mnie słuchy, że znalazł pracę. Znajomy zatrudnił go w myjni samochodowej za osiem dolarów za godzinę. – Pracuję, więc wszyscy patrzą teraz na mnie inaczej. To dla mnie duży krok w przyszłość – przyznał. Dodał, że planuje przeznaczyć pensję na sfinansowanie podróży surfingowej do Indonezji. Potem chciałby wrócić na Hawaje na kolejne zawody, dzięki którym miał nadzieję zwrócić na siebie uwagę sponsorów. – Kiedyś nie wiedziałem, czego chcę. Teraz już wiem. Chcę być zawodowcem. To moje marzenie. Po mojej pierwszej porażce z surfingiem w Makasze spotkałem się z Bruce’em DeSoto, członkiem jednej z najznamienitszych miejscowych rodzin. Poprosiłem go o radę, jak uniknąć kolejnych nieprzyjemności w wodzie. Umościł się wygodnie w fotelu i odparł: – Kiedy w wodzie pojawia się ktoś nowy, oczekujemy, że przynajmniej się przedstawi i powie „cześć”. Szacunek to podstawa. Okazujesz szacunek – jesteś tu mile widziany i możesz pływać, gdzie chcesz. W przeciwnym wypadku będziesz miał problemy. Kilka dni później trafiła mi się okazja skorzystania z porad Bruce’a. Warunki były świetne, fale większe niż kiedykolwiek. Wypłynąwszy w morze, zagadałem do postawnego Hawajczyka. Okazało się, że jest ratownikiem w Makasze, a po godzinach zajmuje się formowaniem desek. Balansując na swoim nowym dziele, opowiadał mi z dumą o trójce dzieci i o weekendowym turnieju w Honolulu, w którym chcą wziąć udział. Potem obaj zauważyliśmy nadciągającą falę. Spojrzałem na niego. Mogę? Jego skinięcie głową było tak subtelne, że graniczyło z telepatią. Wiosłowałem więc ostro, by wpłynąć w środek pięknej, wysokiej na 2,5 m fali w kolorze kobaltowego błękitu, która powiodła mnie aż za rafę. Tekst: John Lancaster
"Jeśli szukacie lata w środku zimy..." - czyli co odkryli polscy surferzy podczas wyprawy na Nową Zelandię
Pamiętacie doskonały film o surferach, którzy zakochali się w Bałtyku? Przeczytajcie opowieść o ich kolejnej przygodzie - tym razem na Nowej Zelandii.
Surfing nieodmiennie kojarzy nam się z palmami, upałem, białym piaskiem plaży i lazurowym niebem. Ta ekipa jednak woli wyzwania, najpierw podbijała zimny i gniewny Bałtyk, a po 6 miesiącach od tamtej wyprawy postanowiła sprawdzić się w następnym miejscu. Tym razem wybór padł na Nową Zelandię, ale i tu nie będzie tak, jak moglibyście się spodziewać. Wyprawa ruszyła w lutym 2017, a nie w sezonie wakacyjnym jak można by się spodziewać po miłośnikach deski. Oto relacja uczestników: Luty 2017. Warszawa – Londyn – Hong Kong – Auckland. Po dwóch dniach lotu lądujemy w największym mieście Nowej Zelandii. Zmęczeni, ale szczęśliwi bo wita nas piękna, letnia pogoda, która podwójnie cieszy w związku z tym, że Europę opuściliśmy w zimowej aurze. W Auckland nie zostajemy jednak długo. Odsypiamy “jetlag” w tanim hotelu w okolicy lotniska i następnego dnia łapiemy ostatni samolot do Christchurch na wyspie południowej. Tam dołącza do nas Tyson Kożuszek (australijski surfer polskiego pochodzenia) oraz odbieramy Jeepa. Istnieje milion powodów, żeby pojechać do Nowej Zelandii, dla nas głównym celem jest surfing i offroad. Tak trafiamy do Hickory Bay w okolicy Christchurch. Niestety jak na złość, fale na całej południowej wyspie powoli gasną, dlatego jednogłośną decyzją ruszamy w góry w poszukiwaniu offroadowej przygody. Z Christchurch w Nowozelandzkie Alpy prowadzi piękna trasa wzdłuż jezior Tekapo i Pukaki, jednak naszym głównym celem są miejscowości Wanaka i Queenstown. Po rozmowie z lokalnymi przewodnikami trafiamy na słynną offroadową trasę do Macetown oraz do kanionu Skippers Canyon, który prowadzi nas urwiskami na jeden z najpiękniejszych noclegów w życiu trasą poszukiwaczy złota (kiedyś Nowa Zelandia była rajem dla podróżyjących kamperami, a “freedom camping” był wpisany w narodowe DNA. Teraz, z powodu fali turystów, którzy nie dbali o porządek i zanieczyszczali wyspę, na nocleg można zatrzymywać się tylko w wyznaczonych miejscach. Na szczęście olbrzymia ilość różnego rodzaju kempingów, od tych luksusowych po te darmowe i bardzo podstawowe, oddalone od cywilizacji, pozwala komfortowo przemieszczać się z miejsca na miejsce. Nam w decyzji, gdzie będziemy zatrzymywać się na noc pomogła aplikacja Rankers NZ). Wyjeżdżeni nieubitymi ścieżkami Alp ruszamy dalej, w kierunku fiordów i Zatoki Milforda, znanej przez wielu jako zatoka meszek (polecamy przygotować się na spotkanie z tymi krwiożerczymi bestiami). Po drodze zatrzymujemy się na noc w tajemniczym domku, do którego zaprasza nas przemiła staruszka. Nowa Zelandia to kraj osadników i nadal chlubi się gościnnością i chęcią niesienia pomocy przejezdnym w potrzebie. Do Milford Sound prowadzi jedna droga, która ciągnie się godzinami, jednak widok fiordów i lodowatych wodospadów zapiera dech w piersiach. Dodatkowo po drodze spotykamy papugi, które chcą dostać się do naszych bagaży na dachu samochodu. Idą fale! Dlatego postanawiamy zamienić góry na ocean. Nasza trasa poniekąd prowadzi szlakiem zaginionej przez linie lotnicze torby, którą przekierowaliśmy do Invercargill i w te rejony kierujemy nasze kroki. Niestety z nadchodzącymi falami nadchodzi zmiana pogody, tak więc musimy przygotować się na sporą dawkę deszczu. Z Invercargill blisko już do parku krajobrazowego Catlins - jednego z najpiękniejszych rejonów południowej wyspy. Zostajemy tam kilka dni surfując, testując naszą terenówkę na bezdrożach, spotykając foki, pingwiny i lwy morskie, które są na tyle zuchwałe, że wyganiają z wody każdego surfera, który znajdzie się w ich pobliżu. Niestety pogoda na tyle zmienia się na gorsze, że decydujemy ruszyć na północ do naszego ukochanego Hickory Bay - miejsca, od którego zaczęliśmy naszą przygodę z wyspą południową. Tam zostajemy kilka kolejnych dni, a na naszą bazę wybieramy zatokę Okains Bay niedaleko Hickory. Trzy tygodnie na wyspie południowej dobiegają końca, jednak musimy jeszcze przedostać się do Auckland, żeby złapać samolot do Europy. Okazuje się, że nie jest to takie proste - droga na prom prowadząca wzdłuż wschodniego wybrzeża uległa zniszczeniu na wskutek trzęsienie ziemi. Zostaje nam wielogodzinny objazd. W końcu docieramy na prom. Akurat na Cieśninie Cooka panuje sztorm, który daje się we znaki wszystkim pasażerom, a papierowe torebki szybko się wyczerpały, jednak niekończące się lato na północnej wyspie wynagradza nam niedoskonałości pogody wyspy południowej. Jeśli szukacie lata w środku zimy polecamy Wam wyspę północną, jednak dla poszukiwaczy zapierających dech w piersiach widoków i niezapomnianej przygody z dala od zgiełku i cywilizacji, wyspa południowa będzie rajem na ziemi. Trzeba tylko przygotować się na każdy rodzaj pogody. Andrzej Łąka zdjęcia oraz video: Maria Lubicz - Łapińska ZOBACZ FILM Z WYPRAWY:
Hawaje: Co zrobić by podróż tam nas nie zrujnowała?
Nawet jeśli nie jesteś spadkobiercą, możesz przeżyć wakacje w stylu George'a Clooneya.
Hawaje to jedno z najpiękniejszych, najgościnniejszych, ale i najodleglejszych od Polski miejsc. Sześć głównych wysp archipelagu, który od najbliższego lądu dzieli ponad 4 tys. km, ma fantastyczny klimat – bez upałów, ale ze stałymi temperaturami pozwalającymi na korzystanie ze słońca oraz wody przez cały rok. Za pobyt w takim raju trzeba jednak słono zapłacić, co oczywiście cieszy mieszkańców wysp, dla których turystyka jest głównym źródłem przychodów. Co robić, by wakacje na Hawajach nas nie zrujnowały? Po pierwsze planować z wyprzedzeniem, po drugie śledzić fora dyskusyjne pełne cennych rad. Na miejscu zaś podpatrywać mieszkańców – gdzie robią zakupy, gdzie jedzą, dokąd jeżdżą na plażę. O wskazówki można pytać choćby w przydrożnych barach i restauracjach – ich pracownicy zazwyczaj doskonale wiedzą, jak oszczędzać. Płace na Hawajach nie są znacząco wyższe niż w innych częściach USA, za to koszty życia zdecydowanie przekraczają średnią. Co z pamiątkami? Nie dajcie się zwieść „rzemieślniczym” wyglądem przydrożnych stoisk – zazwyczaj oferują one dokładnie to samo co w dużych (i znacznie tańszych) sklepach. Breloczki, figurki i ubrania w 99 proc. i tak wykonane są poza Hawajami. Moje ważne odkrycie? W sieci sklepów Hilo Hattie każdy odwiedzający otrzymuje bezpłatnie naszyjnik z muszelek, bez względu na to, czy dokona tam zakupów. Warto wiedzieć: Kaua’i, Wailua - rzeka i malownicze krajobrazy z wodospadami Opaekaa i Wailua oraz słynną Fern Grotto znajdują się zaledwie 15 min jazdyod lotniska w Lihue. Kaua’i, Kanion Waimea - nazywany Wielkim Kanionem Pacyfiku. Powstał częściowo w wyniku erozji i w efekcie zapadnięcia się wulkanu. Rozciąga się na długości 16 km. Kaua’i, Na'pali Coast - do pokrytych najwyższymi na świecie klifami Na'Pali Coast można dotrzeć m.in. łodzią odpływającą z Port Allen. O’ahu, Waikiki - na tej plaży narodził się współczesny surfing. Warto wypożyczyć deskę za 20 dol. i spróbować swoich sił na falach. O’ahu, Kualoa Ranch - ranczo było plenerem wielu filmów i seriali, m.in. Godzilli, Parku jurajskiego czy Zagubionych. Na zwiedzanie można wybrać się quadem lub np. konno. O’ahu, Północne Wybrzeże - mekka surferów z całego świata. Od listopada do lutego fale osiągają nawet 10 m wysokości. Maui, Wulkan Haleakala - rowerzyści mogą skorzystać z oferty zjazdu w dół ze szczytu wulkanu. Prędkości są zawrotne! Maui, Wieloryby - w zimowych miesiącach Maui to jedno z najlepszych miejsc na świecie do podziwiania wielorybów. Można je obserwować z bardzo bliskiej odległości. Hawai’i, Kilauea - najbardziej aktywny wulkan na Hawajach. Obecna faza erupcji trwa już prawie 30 lat. Unikatem jest jezioro lawy Halema'uma'u. Hawai’i, Mauna Loa - najwyższy wulkan i najwyższy szczyt świata. Nad powierzchnię oceanu wystaje jedynie wierzchołek, a cały ma wysokość 17 km. Hawai’i, Park Narodowy Wulkanów Hawajskich - jedno z niewielu miejsc na ziemi, w których można oglądać rzeki lawy spływającej wprost do oceanu. Info Hawaje: Położenie: środkowy Pacyfik. Stolica: Honolulu. Ludność: 1,27 mln. Języki: angielski, hawajski. Waluta: dolar amerykański; 1 USD = 3,2 zł. Konrad Drozdowski
Kitesurfing: "Po kilkunastu próbach każdemu się to udaje, tylko nie wolno się zniechęcać!"
Pokonać grawitację. Wznieść się nad fale. Skakać wyżej i więcej.
Wreszcie się udało! Po kilkunastu próbach latawiec wielkości dużego dywanu unosi się i zawisa pionowo prawie 30 m nad moją głową. Czuję, jak przyjemnie, lekko ciągnie mnie w gorę. Taki latawiec (kajt) to nie zabawka, którą kiedyś puszczałam na łące, ale daje też dużo większą frajdę. Nie da się go utrzymać rękami. Instruktor przypiął mnie do niego zaczepem umieszczonym na pasie biodrowym podobnym do pasów używanych przez zapaśników. Ostrożnie wchodzę do wody, chwytam deskę, żeby nie odpłynęła. Gdy zanurzam się mniej więcej do pasa, przepisowo kładę się na plecach. Teraz chwila ekwilibrystyki – muszę się przymocować do deski: prawą ręką trzymam drążek latawca, lewą zapinam stopę w footstrapie (wiązanie podobne jak na desce snowboardowej). Chwiejąc się, niepewnie przekładam latawiec do drugiej ręki i umieszczam prawą stopę w wiązaniu. Udało się. Kucam na desce, chwilę dryfuję, po czym delikatnie kieruję latawiec w bok, żeby poddał się wiatrowi. Po chwili jego siła wyciąga mnie w gorę i staję na prawie prostych nogach. Lecę! Leżę już po 15 m. Ale to nic, najważniejsze, że pokonałam niemoc po dwóch dniach ćwiczeń startowania z latawcem w wodzie! SZKOLENIE NA SUCHO Z brzegu kitesurfing wydaje się dziecinnie łatwy. Jednak na początku należy się spodziewać: wielu godzin w zimnej wodzie (na szczęście pianka trzyma ciepło), przeciągnięcia przez latawiec po piasku lub szuwarach, lądowania w krzakach, kontuzji od uderzeń deską... Ale gdy już ten etap minie, poczujesz prawdziwą frajdę z latania i adrenalinę. Najlepiej uczyć się na kursach wakacyjnych i podczas długich weekendów, a terminy rezerwować z wyprzedzeniem. Szkoła powinna mieć licencję IKO (Międzynarodowej Organizacji Kiteboardingu), co zapewnia profesjonalizm instruktorów. Legitymacja, którą otrzymasz po ukończeniu kursu, ułatwi wypożyczanie sprzętu. Zajęcia podzielone są zwykle na teorię, naukę na sucho i na mokro. Pierwsze cztery godziny kursu to sztuka rozkładania latawca i techniki ustawiania się z kajtem do wiatru. Dobre warunki to wiatr on shore (do brzegu) i side shore (wzdłuż brzegu). Siła wiatru dla początkujących nie powinna przekraczać 39–49 km/godz. Idealna jest „czwórka” w skali Beauforta. Przy „siódemce” i „ósemce”, czyli powyżej 60 km/godz. na wodzie zostają tylko zahartowani w bojach wyczynowcy. Na tym etapie szkolisz się w sterowaniu i poznajesz zasady bezpieczeństwa (nigdy nie pływaj samotnie, lataj w takiej odległości od brzegu, by moc do niego dopłynąć wpław, unikaj wiatru off shore, który może znieść cię daleko od lądu, nie łap kajta za linki). Potem trenujesz z małym latawcem szkoleniowym robienie ósemek w powietrzu. Niełatwo się przyzwyczaić, że latawiec reaguje z kilkusekundowym opóźnieniem. – Ósemki to podstawa – mówi Różana Opalińska, w pracy stylistka, po godzinach kajterka, która właśnie wróciła z Brazylii, gdzie szlifowała kiteloopy (skoki). – Jeśli ósemki będą za małe, latawiec wyrwie cię z wody. Za duże – niestety leżysz. Potem przychodzi czas na prawdziwy kajt. Najpierw dwie osoby rozkładają na ziemi płachtę o powierzchni 12 m2, układają linki, przytrzymują skrzydło tak, by jak najbardziej wypełniło się wiatrem, i je stawiają. Kilka energicznych szarpnięć drążkiem i cofnięcie się o kilka kroków wystarczy, by latawiec powędrował do góry. ODPUŚĆ BAR! Po opanowaniu ósemek dajesz się nieść, a właściwie ciągnąć, latawcowi. Chociaż to fantastyczne uczucie, ewolucje najlepiej trenować na piaszczystej plaży. Gdy brzeg usiany jest kamieniami, siniaki gwarantowane. Ćwiczyć powinno się z dala od drzew, budynków i słupów wysokiego napięcia. Idealnie, gdy miejsce jest bezludne. Na początku patrzysz w gorę, na latawiec, i możesz staranować przechodnia. Bardziej poziome położenie latawca przy dobrym wietrze daje siłę ciągu jak motorówką! Kajter jest przypięty do latawca uprzężą (trapezem). Na szczęście, gdyby silniej zawiało, łatwo się od niego uwolnić. Wystarczy pociągnąć za zawleczkę przy pętli łączącej zaczep na pasie biodrowym z barem, czyli drążkiem sterowniczym, który kajter trzyma w dłoniach. By zmniejszyć prędkość, trzeba oddalić drążek sterowniczy od siebie. Z kolei przyciągając go do siebie, sprawiamy, że latawiec mocniej ciągnie. Dlatego instruktor do znudzenia powtarza: – Odpuść bar! Odpuść bar! Jest to refren początkujących kajterów. – Wydaje się to proste, ale wiele osób nie może pokonać odruchu przyciągania drążka do siebie. A bez odpuszczenia baru latawiec nie postawi cię na desce. Na szczęście po kilkunastu próbach każdemu się to udaje, tylko nie wolno się zniechęcać – mówi Różana. W wodzie na desce podczas ruszania trzeba lekko ugiąć nogi i wyprostować się. Dopiero potem należy wyostrzyć kajta (czyli skręcić go w stronę wiatru) i odchylić się do tyłu. By nie stracić mocy, powinno się utrzymywać latawiec w ruchu, sterując nim lekko w gorę i w dół. Trzeci etap kursu jest już łatwiejszy niż na przykład w przypadku windsurfingu – latawiec nie stawia oporu jak żagiel, tylko cię po prostu ciągnie. Zasady halsowania i kontrola prędkości latawca nie są skomplikowane dla kogoś, kto próbował podobnych sportów. Czasem raptowny podmuch powoduje, Czasem raptowny podmuch powoduje, że wyskakujesz ponad fale. Początkującym, takim jak ja, zdarza się to, kiedy na przykład przestraszą się prędkości i próbują wyhamować, robiąc gwałtowny zwrot. Zwykle ląduje się wtedy w wodzie, a deska ucieka spod nóg. Takie próby z czasem coraz bardziej ośmielają do kombinowania i ewolucji. Jednak postępy w nauce przychodzą z godziny na godzinę. Zwrotów w ślizgu można nauczyć się w kilka dni. Proste skoki 2–3 m nad wodą z jednym do dwóch obrotów to kwestia tygodnia. DECHA I BODYDRAGI – Kajt daje niesamowite poczucie lekkości – zachwala Łukasz Koński, instruktor ze szkoły Board&Kite. Skoki i prędkość wyzwalają adrenalinę, podobnie jak jazda na motorze. Stereotyp głosi, że kitesurfing jest hobby młodzieży. Nieprawda! Na desce z latawcem widuje się 60- i 80-latkow. To sport dla wszystkich. Nie ma co jednak ukrywać, że nastolatkom i dwudziestolatkom jest najłatwiej. Nie boją się prędkości i są zwinni. Dobrze idzie też snowboardzistom, którzy na śniegu nauczyli się już utrzymywać odpowiednią postawę i balansować ciałem. KAJT PRZEZ CAŁY ROK Kitesurfing to sport szalenie widowiskowy. Latem w najpopularniejszych spotach, czyli akwenach kajterów, jak Chałupy i Rewa w Zatoce Puckiej, niebo upstrzone jest barwnymi latawcami. Z daleka wyglądają jak stada motyli. Jeszcze więcej jest ich na Rhodos (w Prasonisi Center), gdzie sezon trwa od maja do października (czasem za mocno tam wieje), lub w egipskiej El Gouna (kusi niskimi cenami). Ze wspaniałych warunków słyną Costa Caleta i Costa Calma na Fuerteventurze oraz setki kilometrów dziewiczych plaż na lagunie Caipe i rafi e w Paracuru w Brazylii. – Uwielbiam kajt także za to, że łączy się z wyjazdami do ciepłych krajów – mówi Różana. Zapaleńcy mogą latać właściwie cały rok, uciekając przez europejską zimą do Australii (w okolice Melbourne), RPA (koło Kapsztadu) czy do zatoki Mui Ne w Wietnamie. Tydzień z adrenaliną w tropikach, na dziewiczym brzegu, daje napęd na kilka miesięcy. Do lata. I do następnego ślizgu w Rewie,
Chociaż nie widzi i nie słyszy - surfuje. Poznajcie superbohaterkę, która wzrusza i inspiruje
Głuchoniewidoma kobieta zawstydza największych surferów. Udowadnia, że porażki są wpisane w sukces i nie należy się ich bać.
Haben Grima urodziła się z poważnym uszkodzeniem słuchu i wzroku. Niepełnosprawność nie powstrzymała jej jednak przed podjęciem nauki na Harvard Law School. Na studia nie tylko się dostała, lecz także ukończyła je z sukcesem. Tym samym została pierwszą głuchoniewidomą absolwentką tej uczelni i wziętym adwokatem osób niepełnosprawnych. To nie jedyna imponująca rzecz, jakiej Haben dokonała. Jak tłumaczy: - Największą przeszkodą , jakiej muszą stawić czoła osoby niepełnosprawne, jest negatywne nastawienie. Zarówno ich własne, jak i otoczenia. Może się wydawać, że dla osoby niewidomej wiele aktywności jest po prostu niedostępnych. - To nie tak. Ślepota nie odbiera prawa do działania – mówi Haben. I udowadnia, że nie tylko jest w stanie sprawnie funkcjonować w społeczeństwie, ale też spełniać marzenia, o które nie walczą nawet osoby zdrowe. Takim marzeniem było dla niej surfowanie, którego mogła spróbować głównie dzięki własnej zawziętości. Pomogli jej przyjaciele, dla których życzenie o pływaniu na desce nie było tylko fanaberią, czy niebezpiecznym widzimisię. Jej radość z pływania jest niesamowita! Czy bała się wody? Odpowiadając na to pytanie, zdradziła swoją życiową filozofię: - Uwielbiam próbować nowych rzeczy, dlatego liczę się z porażkami. Nie boję się ich. Są wpisane w sukces. Źródło: Upworthy/Facebook
Obejrzyj film o bałtyckich surferach. Dwóch Polaków i Australijczyk kontra Bałtyckie Morze
Dwóch Polaków kochających surfing oraz jeden Australijczyk, który w Europie odnalazł drugi dom. Tak zaczyna się historia trzech najoryginalniejszych surferów jakich znamy. Zamiast gorącej Kalifornii wybrali surowe wybrzeże Bałtyku.
„Lost at Sea – The Baltic” to pierwszy polski film dokumentalny pokazujący piękno Bałtyku i możliwości jakie daje on miłośnikom surfingu. - W naszej podróży dotrzemy nie tylko na piękne bałtyckie plaże – piszą jego twórcy - Ważnym aspektem produkcji są również elementy ekologiczny związane z życiem nad naszym morzem. „Lost at Sea – The Baltic” to nie tylko opowieść o sportowej pasji, to także podjęcie tematu zanieczyszczenia Bałtyku – jakie są jego powody i co z niego może wyniknąć. W filmie zobaczymy także naukowców, między innymi prof. Stanisława Massela, światowej sławy badacza fal, który opowie o sekrecie ich powstawania. Jak ogląda góry niewidomy alpinista? Jurek Płonka przemierza najwyższe pasma Europy i zdobywa kolejne szczyty. Posłuchaj jego opowieści! View oEmbed on the source website
Ci ludzie ujarzmiają pięciokilometrowe fale. Gorączka ropy i surfingu
​Surfowanie na pięciokilometrowej fali tworzącej się za przepływającym tankowcem w Teksasie to prawdziwy zastrzyk adrenaliny.
Dla elitarnej grupy surferów gorączka ropy w Teksasie oznacza przypływ adrenaliny podczas jazdy na prawie pięciokilometrowej fali. W Galveston w czasie skwarnych letnich miesięcy dobrze poinformowani surferzy kierują się w stronę kanału Houston Ship Channel o długości 80 kilometrów. Tam każdego tygodnia dziesiątki statków przewijają się przez jeden z najbardziej ruchliwych portów w kraju. Wywoływane przez przepływające statki fale nie rozbijają się w tym miejscu tak, jak normalnie robią to przy brzegu. Kiedy dobrze ustawiony tankowiec przepływa obok, surferzy skaczą z łódki do morza, by złapać jedyną w swoim rodzaju falę. Niektórzy z nich zaliczają nawet 20-minutową przejażdżkę. - Przez pierwsze kilka minut jesteś całkowicie zaskoczony tym, co robisz - tłumaczy kapitan James Fulbright, założyciel Tanker Surf Charters. - Potem przyzwyczajasz się i zaczynasz zdawać sobie sprawę, że odkryłeś nowy wymiar surfowania - dodaje. Fulbright, właściciel lokalnego sklepu dla surferów, zauważył, że tankowce tworzą potężne fale, po tym jak w 1994 roku spotkał żeglarza, którego łódź zatopiła tzw. fala wyjątkowa powstała po przepływającym statku. - Natychmiast poszedłem kupić łódź - wspomina Fulbright. Razem z przyjaciółmi trzymali to miejsce w sekrecie, jednak w 2003 roku, po otrzymaniu propozycji od reżyserki Dany Brown, Fulbright publicznie pokazał surfowanie na falach tankowców w filmie dokumentalnym Step Into Liquid. W 2009 roku Fulbright założył Tanker Surf Charters, w ramach którego w sezonie letnim małe grupy surfują po kanale dwa razy w tygodniu. By uniknąć tłumów, Fulbright zabiera łodzią tylko kilkuset doświadczonych surferów, choć twierdzi, że jest tam bezpieczniej niż bliżej brzegu, ponieważ jego łódź zabiera surferów po zakończonej fali, nawet jeśli musi płynąć daleko. - Z tego co wiem, to jest najdłuższa fala w Ameryce Północnej - podkreśla Fulbright. Po całym dniu surfowania w Galveston warto coś przekąsić w The Spot - miejscu, gdzie pięć połączonych ze sobą miejsc serwuje wesołym tłumom jedzenie i picie. Jeśli szukacie spokojniejszego miejsca na wypicie wieczornego drinka, warto wypróbować bar na dachu w Tremont House - XIX-wiecznym hotelu, który gościł sześciu prezydentów.
Lodowata woda i sztormowe fale, czyli surfing na Bałtyku
Surfing to nie tylko Hawaje, kolorowe szorty i opaleni długowłosi blondyni – piszą entuzjaści tego sportu na Bałtyku.
Początek przygody z surfingiem Ze sportem związani jesteśmy od najmłodszych lat. Już od czasów szkoły podstawowej wspólnie trenowaliśmy szermierkę (floret), co ukształtowało nasze charaktery i zaszczepiło potrzebę aktywnego trybu życia. W trakcie studiów, już po zakończeniu zmagań na planszach szermierczych, nadarzyła się okazja wyjazdu do Wielkiej Brytanii. To właśnie tam zaczęła się nasza przygoda z surfingiem. Surfing jako sport, oraz styl życia, spodobał nam się na tyle, że postanowiliśmy rozwijać naszą pasję i podnosić umiejętności, podróżując po świecie w poszukiwaniu fal. Mieliśmy okazje odwiedzić takie miejsca jak USA, Meksyk, Indonezja, Maroko, Portugalia, Wyspy Kanaryjskie, Hiszpania, Francja, Szkocja, Holandia czy Dania. Ponieważ mieszkamy i pracujemy w Trójmieście, naturalnym stało się, że zaczęliśmy szukać możliwości regularnego uprawiania surfingu na Bałtyku. Wynik naszych poszukiwań pokazał nam, że jest to możliwie przez cały rok, a w szczególności zimą. Z naszych obserwacji wynika, iż zimowych surferów, regularnie pojawiających się na falach w Polsce jest zaledwie kilkunastu. Jak to jest na Bałtyku Podczas pierwszych zimowych wyjazdów nad Bałtyk poznaliśmy surfing od zupełnie innej strony. Jak się okazało, sport ten to nie tylko Hawaje, kolorowe szorty i opaleni długowłosi blondyni. To również zmagania się z niskimi temperaturami wody i powietrza, surowe krajobrazy, zamarzająca woda, ośnieżone plaże i klify. Mimo z pozoru niezbyt sprzyjających warunków, traktujemy wejście do wody jako ogromne wyzwanie, a jednocześnie dostarcza ono niesamowitych doznań i mnóstwo zabawy. Fot. Krzysztof Jędrzejak / facebook.com/balticsurfscapes Pomimo że Bałtyk to akwen stosunkowo płytki i nieduży, w okresie zimowym, dzięki regularnie występującym sztormom, potrafi wyprodukować fale na tyle duże i równe, że czasami nie odbiegają one jakością od tych występujących na oceanie. Aby zaliczyć udaną sesję surfingową, niezbędne jest regularne śledzenie i analizowanie prognoz związanych między innymi z siłą i kierunkiem wiatru oraz wysokością i okresem fali. Ponieważ są to tylko prognozy, a Bałtyk to morze kapryśne, zdarza się, że zastane warunki nie nadają się do surfowania. Bywa niekiedy, że możemy czekać nawet miesiąc, aż nadarzy się okazja, by znów wejść do wody. Sesja na Bałtyku Nasza sesja surfingowa zaczyna się kilka godzin przed wejściem do wody, gdy ostatecznie potwierdzamy prognozy. Pobudka jeszcze przed pierwszym światłem, mamy godzinę na dojazd nad morze oraz znalezienie odpowiedniego spotu do pływania. Zaparzamy kawę, jemy lekkie, energetyczne śniadanie, pakujemy sprzęt do samochodu. Obowiązkowo zabieramy ze sobą dwa termosy – jeden z herbatą, drugi z ciepłą wodą, której w razie wyziębienia używamy do ogrzania rękawic oraz butów dla zapewnienia sobie kolejnej godziny spędzonej w zimnej wodzie. Gdy już znajdziemy odpowiednie miejsce, nadchodzi najmniej przyjemny moment. To właśnie teraz, jeszcze nieco zaspane, wygrzane ciała, trzeba wystawić na zimne powietrze – ubrać piankę, buty oraz rękawice. Fot. Krzysztof Jędrzejak / facebook.com/balticsurfscapes Przebrani biegniemy na plażę, ostatni raz obserwujemy miejsce, w którym łamie się najlepsza fala. I do wody! Zimowa sesja na Bałtyku trwa zazwyczaj 2-3 godziny. Sprzęt do zimowego surfingu Do ślizgania się na falach potrzebna jest deska surfingowa (używaną można kupić już za 500 zł). Ponieważ zimą w Bałtyku temperatura wody oscyluje w granicach 3 stopni Celsjusza, aby w warunkach takich zapewnić sobie komfort termalny, niezbędne jest posiadanie odpowiedniego ubioru. Na zestaw składa się pianka neoprenowa z kapturem, buty i rękawice o grubości co najmniej 6 milimetrów. Koszt takiego sprzętu to wydatek rzędu 1500 zł. Warto jednak w niego zainwestować i więcej – dobrej jakości sprzęt pozwala utrzymać na długi czas ciepło, jakie organizm wytwarza poprzez nieustanny ruch. Jeśli dołączymy do tego działanie adrenaliny, z czystym sumieniem możemy powiedzieć, iż pływanie zimą to sama przyjemność. Krzysztof Sikora, Krzysztof Jędrzejak
Do Portugalii po emocje. Oto najciekawsze wydarzenia dla miłośników sportów ekstremalnych
Portugalia nie musi kojarzyć się z leniuchowaniem, plażowaniem i sjestą. Jak się okazuje ma bardzo dużo do zaoferowania dla miłośników sportów ekstremalnych - zarówno dla uczestników jak i dla widzów.
Niedaleko afrykańskiego Kapsztadu mieszają się dwa silne prądy oceaniczne. Tam, gdzie zimny Prąd Benguelski natrafia na ciepły Prąd Agulhas, kwitnie życie.
Rozbudowana linia brzegowa i podwodne rafy zamieniają to miejsce w plac zabaw dla morskich zwierząt. Na przykład fok – towarzyskich, rozrywkowych ssaków, które lubią surfować, zresztą podobnie jak delfiny. Fotograf Thomas Peschak chciał tę foczą zabawę uwiecznić na zdjęciach od wielu lat. Nigdy jednak nie udało mu się trafić na odpowiednie warunki. Takie, które go nie zabiją. – Kiedy fale były naprawdę duże, a fok mnóstwo, wejście do wody byłoby samobójstwem. Fale zmiażdżyłyby mnie i wyrzuciły na skały – mówi. – Byłem tam w wiele dni o ogromnym potencjale fotograficznym, jednak fale były wtedy zbyt duże. Z kolei w spokojniejsze dni brakowało fok, a woda stawała się mętna. I wtedy przyszedł dzień, gdy wszystko zagrało. Bezwietrzna pogoda, szklisty ocean i fale odpowiednich rozmiarów. Pojawiły się też foki. Coburn Dukehart / National Geographic Proof
Zatoka Figowa (lub Zatoka Figowców) uważana jest za najpiękniejszą plażę wschodniego wybrzeża wyspy. To dzięki jej walorom rozwinęło się Protaras. Nazwa pochodzi od drzewa figowego zasadzonego tu w XVII wieku, które wciąż tutaj rośnie.
Nazwa: Zatoka Figowa Państwo: Cypr Długość: 1 km Lokalizacja: Protaras Region: Paralimni Akwen: Morze Śródziemne Podłoże: jasny, drobny, złotawy piasek Sezon: od maja do września Opalanie topless: tak Rafy koralowe: brak Sporty: snorkeling, narty wodne, paralotnie, surfing, rowery i skutery wodne, parasailing, kanoe, banana boating Ratownicy: tak Jak dotrzeć: Na plażę z centrum miasta Protaras można dotrzeć pieszo. Miasto znajduje się ok. 50 km od lotniska w Larnace i 16 km od Ayia Napa. Zatoka Figowa (lub Zatoka Figowców) uważana jest za najpiękniejszą plażę wschodniego wybrzeża wyspy. To dzięki jej walorom rozwinęło się Protaras. Nazwa pochodzi od drzewa figowego zasadzonego tu w XVII wieku, które wciąż tutaj rośnie. Zatoka podzielona jest na małe płytkie laguny, które są doskonałym miejscem zabaw dla dzieci. Miejsce zostało wyróżnione niebieską flagą m.in. za wysoką jakość wody. Plaża posiada dobre zaplecze rekreacyjne dające szeroki wybór sportów wodnych. W jej pobliżu nie brakuje też barów i kafejek. Na miejscu znajduje się wypożyczalnia parasoli i leżaków. Około 100 metrów od plaży leży wyspa, które cieszy się dużym powodzeniem wśród zwiedzających. Chcąc się na nią wybrać, wcześniej lepiej zaopatrzyć się w buty, gdyż nadbrzeżne kamienie mają ostre krawędzie. W miasteczku można znaleźć wiele rozrywek dla dzieci typu akwarium oceaniczne czy parki wodne. Na południe od miasta znajduje się Przylądek Greko na który m. in. prowadzi ścieżka mająca swój początek w oddalonej o 3 km zatoki Knossos. Na trasie można podziwiać wiele urwisk oraz nadmorskich jaskiń. Jest tu też naturalny łuk skalny i rzymski kamieniołom. Obszar przylądka przynależy do parku narodowego, który nie obejmuje jedynie cypla gdzie znajduje się latarnia morska, baza wojskowa i stacja retransmisyjna radia. Zarówno wody w okolicy Protaras, jak i przylądka świetnie nadają się do nurkowania. Niegdyś nazwą Protaras określano jedynie miasteczko i plażę. W miarę rozwijania się tego obszaru cały turystyczny przybrzeżny pas dystryktu Paralimni (rozciągający się na odcinku 10 km od Kapparis na północy do Konnos na południu) zaczęto określać jako Protaras. Do regionu należą też m.in. zatoki: Ayia Triada, Vrysoythkia oraz Pernera. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Włochy - Viareggio Hiszpania - Aguas Blancas Grecja - Falasarna Bermudy - Horseshoe Bay Tajlandia - Maya Bay Tajlandia - Pattaya Bahamy - Pink Sands Beach Malta - Ramla il-Hamra Francja - Plage de Rondinara Francja - Plage de Saleccia Portugalia - Praia De São Rafael Grecja - Balos Maroko - Legzira Tanzania - Nungwi Włochy - La Pelosa Grecja - Tsambika Tajlandia - Patong Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Patong znajduje się w zachodniej części Phuket - największej wyspy Tajlandii. Plaża jest szeroka i odznacza się białym, drobnym piaskiem.
Nazwa: Patong Państwo: Tajlandia Długość: 3 km Lokalizacja: Patong Region: Phuket Akwen: Morze Andamańskie Podłoże: złoty, drobny piasek Sezon: od grudnia do kwietnia Opalanie topless: tak Rafy koralowe: tak Sporty: paralotniarstwo, surfing, narty wodne, banana boating, nurkowanie, snorkeling, parasailing, żaglówki, wakeboarding, skoki ze spadochronem Ratownicy: tak Jak dotrzeć: Z lotniska można dojechać taksówką albo busem (ale tylko jeśli uzbiera się odpowiednia grupa ludzi jadących w tym samym kierunku). Z lotniska publiczne autobusy nie kursują bezpośrednio do Patong, ale dojeżdżają do autobusowego terminalu w mieście Phuket skąd można złapać autobus do Patong. Patong znajduje się w zachodniej części Phuket - największej wyspy Tajlandii. Plaża jest szeroka i odznacza się białym, drobnym piaskiem. Na całej jej długości można wypożyczyć leżaki oraz parasole. Temperatura wody mieści się w granicach 27–29 stopni Celsjusza. Po plaży nieustannie krążą sprzedawcy, od których można kupić między innymi ręczniki, przekąski i napoje. Istnieje także możliwość skorzystania z tajskiego masażu połączonego z manicure i pedicure. Sama plaża nie ma dobrego zaplecza turystycznego, ale niedaleko znajduje się mnóstwo restauracji, barów, kawiarenek i hoteli gdzie bez problemu można dostać się pieszo. Patong jest uważany za rozrywkową stolicę Azji. Ciężko wypatrzeć tu typowe cechy egzotycznego Wschodu. Życie nocne skupia się głównie na Soi Bangla oraz na Soi San Sabai. Kurort obfituje w kluby go go, dyskoteki i bary. Jest tu nawet dzielnica gejowska. Nie dziwi też widok transwestytów na ulicach. Mimo tego, na przyjazd do Patong decyduje się także wiele rodzin z dziećmi. Na najmłodszych czeka wiele rozrywek typu wizyta w zoo, wycieczka do akwarium lub przejażdżki na grzbiecie słonia. Można także pobierać lekcje nurkowania czy kickboxingu. Wiele rodzin wybiera całodniową wycieczkę statkiem do Koh Racha Yai połączoną z nurkowaniem. Istnieje też możliwość wypożyczenia jachtu lub żaglówki (niektóre hotele świadczą tą usługę) co pozwala na samodzielne zwiedzanie okolicznych dziewiczych wysepek. Ceny w Patong są dość wygórowane. Większość usług kosztuje nawet więcej niż w Phuket. Dotyczy to także transportu. Najlepiej wypożyczyć skuter. Można też korzystać z autorikszy typu tuk tuk, które spełniają rolę taksówek. Jednak kierowcy rzadko korzystają z liczników i mogą zażądać niebotycznej ceny. Lepiej ustalić stawkę z góry. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Włochy - Viareggio Hiszpania - Aguas Blancas Grecja - Falasarna Bermudy - Horseshoe Bay Tajlandia - Maya Bay Tajlandia - Pattaya Bahamy - Pink Sands Beach Malta - Ramla il-Hamra Francja - Plage de Rondinara Francja - Plage de Saleccia Portugalia - Praia De São Rafael Grecja - Balos Maroko - Legzira Tanzania - Nungwi Włochy - La Pelosa Grecja - Tsambika Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Zlani rat (Złoty róg) leży w południowej części Wyspy Brač u podnóża szczytu Vidova gora, uważanego za najwyższe wzniesienie na wyspach Adriatyku. Jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych plaż świata ze względu na trójkątny kształt półwyspu, na którym jest położona.
Nazwa: Zlatni Rat Państwo: Chorwacja Długość: 600 m Lokalizacja: Bol Region: Wyspa Brač Akwen: Morze Adriatyckie Podłoże: żwirowe, złote Sezon: od maja do października Opalanie topless: tak Rafy koralowe: nie Sporty: snorkeling, narty i rowery wodne, windsurfing, surfing, kiteboarding, siatkówka plażowa, skoki ze spadochronem, banana boating Ratownicy: tak Jak dotrzeć: ze Splitu można dopłynąć promem bezpośrednio do Bol lub Supetar, który jest głównym miastem wysp Brač. Z Supetar można dotrzeć autobusem lub taksówką do Bol, który jest oddalony o 36 km. Wyspa ma też własne lotnisko znajdujące się w odległości 14 km od Bol. Plaża znajduje się około 1,5 km od centrum Bol. Można na nią popłynąć wodną taksówką, dojechać specjalną kolejką turystyczną lub dotrzeć pieszo leśną promenadą bogato porośniętą śródziemnomorską roślinnością. Po drodze znajdują się mniejsze plaże. Zlani rat (Złoty róg) leży w południowej części Wyspy Brač u podnóża szczytu Vidova gora, uważanego za najwyższe wzniesienie na wyspach Adriatyku. Jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych plaż świata ze względu na trójkątny kształt półwyspu, na którym jest położona. Ciągnie się wzdłuż obu jego ramion oddzielonych pasmem sosnowo-dębowego lasu. Często pojawia się na widokówkach i folderach turystycznych promujących Chorwację. Plaża tworzyła się wokół olbrzymiej skały, na której osadzał się drobny żwir nanoszony przez prądy morskie. Wiatry – zachodni maestral i południowy jugo uformowały kształt wyspy. Wygląd i rozmiar plaży zmienia się w ciągu roku w zależności od wiatru i prądów. Bezdrzewny odcinek plaży (róg), który wchodzi bezpośrednio w morze ma ok. 150 metrów. Woda przy plaży jest krystalicznie czysta o turkusowym odcieniu. Na plaży oraz w jej pobliżu znajdują się restauracje, kawiarnie oraz wypożyczalnie parasoli i leżaków. Ze względu na wspomniany już maestral miejsce stanowi raj dla windsurferów. Najlepsze miejsce dla surferów stanowi wierzchołek plaży. W Zlatni rat organizowane są międzynarodowe zawody surfingowe. Miasteczko Bol jest jednym z najpopularniejszych kurortów przybrzeżnych na Adriatyku. Od reszty wyspy jest oddzielony wysokim pasmem górskim, które nadaje miastu majestatycznego charakteru. Znajduje się tu port i wiele malowniczych plaż. Jedna z nich ciągnę się u podnóża klasztoru Dominikanów z XV wieku. Z miasta organizowane są przeróżne wyprawy nurkowe podczas których można podziwiać wraki statków lub jaskinie. Znajduje się tu także kilka szkółek windsurfingowych i nurkowych. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Włochy - Viareggio Hiszpania - Aguas Blancas Grecja - Falasarna Bermudy - Horseshoe Bay Tajlandia - Maya Bay Tajlandia - Pattaya Bahamy - Pink Sands Beach Malta - Ramla il-Hamra Francja - Plage de Rondinara Francja - Plage de Saleccia Portugalia - Praia De São Rafael Grecja - Balos Maroko - Legzira Tanzania - Nungwi Włochy - La Pelosa Grecja - Tsambika Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Otoczona klifami plaża leży w centrum południowego wybrzeża Algarve. Jej najbardziej charakterystyczną cechą są formacje skalne znajdujące się zarówno na lądzie jak i w wodzie.
Nazwa: Praia De São Rafael Państwo: Portugalia Długość: 350 m Lokalizacja: Albufeira, Algarve Region: Algarve Akwen: Ocean Atlantycki Podłoże: drobny, złoty piasek Sezon: od maja do września Opalanie topless: nie Rafy koralowe: tak Sporty: snorkeling, windsurfing, surfing, wędkarstwo Ratownicy: tak Jak dotrzeć: Z Albufeiry można dojechać taksówką lub samochodem drogą N526 w kierunku miasta Pera. Z Albufeiry w pobliże plaży dojeżdżają także autobusy. Przy plaży znajduje się parking. Można też przejść się (ok. 45 minut) wzdłuż wybrzeża. Otoczona klifami plaża leży w centrum południowego wybrzeża Algarve. Jej najbardziej charakterystyczną cechą są formacje skalne znajdujące się zarówno na lądzie jak i w wodzie. Niektóre z nich mają nawet swoje nazwy jak Ponte Pequena (mały most) czy Ninho das Andorinhas (jaskółcze gniazdo). Utworzone z piaskowców klify charakteryzują się kremowo-czerwonawą barwą. Występuje tu także unikalna roślinność. Miejsce odznacza się krystalicznie czystą, turkusową wodą. Zejście do wody jest łagodne. Plaża jest bardzo czysta i zadbana. Znajdują się tu prysznice, toalety, wypożyczalnia parasoli i leżaków, a w pobliżu zlokalizowane są bary i restauracje. Nieopodal znajdują się inne, równie atrakcyjne plaże, do których prowadzą liczne ścieżki. Zarówno plaża jak i cała okolica jest przyjazna dla rodzin z dziećmi. Dobrą opcją jest wynajęcie auta. W promieniu 30 minut jazdy samochodem znajdują się parki wodne dla dzieci oraz zoo gdzie można zobaczyć m.in. pokazy z udziałem delfinów. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Włochy - Viareggio Hiszpania - Aguas Blancas Grecja - Falasarna Bermudy - Horseshoe Bay Tajlandia - Maya Bay Tajlandia - Pattaya Bahamy - Pink Sands Beach Malta - Ramla il-Hamra Francja - Plage de Rondinara Francja - Plage de Saleccia Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Rondinara leży w zatoce w południowo-wschodniej części wyspy między Bonifacio a Porto Vecchio. Odznacza się turkusową wodą i delikatnym białym piaskiem.
Nazwa: Plage de Rondinara Państwo: Francja Długość: 1 km Lokalizacja: Bonifacio Region: Korsyka Akwen: Morze Tyrreńskie Podłoże: jasny, drobny delikatny piasek Sezon: od maja do września Opalanie topless: tak Rafy koralowe: brak Sporty: windsurfing, surfing, snorkeling, rowery wodne, siatkówka plażowa Ratownicy: tak Jak dotrzeć: Z Bonifacio można dotrzeć samochodem krętą drogą numer N198. Po około 15 km należy skręcić w prawo na drogę D158 przy drogowskazie wskazującym Suartone/Rondinara, którą po ok. 6 km dojedziemy na plażę. Droga obfituje w piękne, górskie widoki. Do plaży przylega duży parking mieszczący kilkaset samochodów. Jest płatny – ok. 3,50 euro. Rondinara leży w zatoce w południowo-wschodniej części wyspy między Bonifacio a Porto Vecchio. Odznacza się turkusową wodą i delikatnym białym piaskiem. Najbardziej charakterystyczną cechą plaży jest jej kształt przypominający podkowę. Plaża stała się popularna wśród turystów dopiero po położeniu nawierzchni na prowadzącą do niej drogę. Jednak, nie jest tak skomercjalizowana i zatłoczona jak pozostałe dwie słynne plaże Korsyki o podobnym kształcie: Palombaggia oraz Santa Guilia. Przez to zachowała swój dziewiczy charakter. Czasami na plaży pojawiają się małe stada krów choć najczęściej zdarza się to poza sezonem. Otoczona górami i wzgórzami zatoka stanowi rezerwat przyrody. Aby wejść na plażę należy najpierw uiścić opłatę w wysokości ok. 3,5 euro. Wstęp po 18-stej jest darmowy. W pobliżu plaży można znaleźć noclegi. Jedynie 400 metrów od niej znajduje się kemping z basenem. Morze jest tu bardzo spokojne, a zejście do morza łagodne, więc miejsce jest idealna dla rodzin z dziećmi. Na plaży znajduje się bar. Można uprawiać tu m.in. snorkelling choć przeszkadzać w tym mogą wodorosty i duże ilości przycumowanych łodzi. Wielu turystów przypływa na jachtach, aby z wody podziwiać pięknie ukształtowaną plażę. Miejsce często pojawia się na pocztówkach z Korsyki ze względu na piękny niemalże idealny kształt półksiężyca. Na południe od Rondinara znajduje się znacznie rzadziej odwiedzana plaża w kształcie półksiężyca, do której można dotrzeć ścieżką porośniętą typową dla basenu Morza Śródziemnego roślinnością zwaną makia. Na tej plaży piasek ma siwawy odcień, a morze jest bardziej wzburzone. Stąd, prowadzą ciekawe szlaki górskie. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Włochy - Viareggio Hiszpania - Aguas Blancas Grecja - Falasarna Bermudy - Horseshoe Bay Tajlandia - Maya Bay Tajlandia - Pattaya Bahamy - Pink Sands Beach Malta - Ramla il-Hamra Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Ramla il Hamra oznacza czerwoną piaszczystą plażę. Tak nazywają ją miejscowi ze względu na pomarańczowy odcień piasku. Plaża leży w zatoce, w północnej części wyspy Gozo u podnóża żyznej doliny Ramla.
Nazwa: Ramla il-Hamra Państwo: Malta Długość: 400 m Lokalizacja: Ramla Bay, Gozo Region: Malta Akwen: Morze Śródziemne Podłoże: drobny, ciemnożółty piasek i gdzieniegdzie białe kamyki Sezon: od maja do września Opalanie topless: nie Rafy koralowe: nie Sporty: snorkeling, windsurfing, surfing Ratownicy: tak Jak dotrzeć: Można się tu dostać z Nadur, Marsalforn oraz Xaghra. Droga z Nadur i Xaghra prowadzi doliną. Po obu jej stronach znajdują się tarasy uprawne, które z góry przypominają szkocką kratę. Droga z Masalforn jest bardziej stroma choć przejezdna. Ramla il Hamra oznacza czerwoną piaszczystą plażę. Tak nazywają ją miejscowi ze względu na pomarańczowy odcień piasku. Plaża leży w zatoce, w północnej części wyspy Gozo u podnóża żyznej doliny Ramla. Od wschodu i zachodu otaczają ją wzgórza, na których rozpościerają się pola uprawne, sady, ogrody i winnice. Jedną z największych atrakcji plaży stanowi Jaskina Kalipso (Calypso Cave) gdzie według miejscowej legendy nimfa Kalipso przez 7 lat więziła wracającego z wojny trojańskiej Odyseusza. Jaskinia znajduje się po zachodniej stronie plaży. Jest to w rzeczywistości zespół połączonych ze sobą tuneli sięgających morza. W pobliżu plażowych kafejek znajdują się także przysypane piaskiem rzymskie ruiny. Wokół nie ma żadnych hoteli ani kompleksów turystycznych, ale znajduje się tu kilka kafejek i barów z przekąskami i napojami. Charakterystycznym elementem krajobrazu jest biała statua Marii Dziewicy z dzieciątkiem. W sezonie na plaży przebywa wielu turystów, ale dzięki temu, że jest dość szeroka nietrudno znaleźć dla siebie zaciszne miejsce. Pływanie jest bezpieczne. Pod wodą znajdują się gładkie podwodne otoczaki, które stanowią dużą atrakcję dla dzieci. Plaża jest zadbana i czysta. Można tu też wypożyczyć parasole i leżaki. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Włochy - Viareggio Hiszpania - Aguas Blancas Grecja - Falasarna Bermudy - Horseshoe Bay Tajlandia - Maya Bay Tajlandia - Pattaya Bahamy - Pink Sands Beach Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Hiszpania - Aguas Blancas (Aigües Blanques)
Nazwa Aguas Blancas pochodzi od koloru piany wytwarzanej przy uderzeniu fali o brzeg. Fale potrafią być dosyć wysokie ze względu na wschodni wiatr.
Nazwa: Aguas Blancas (Aigües Blanques) Państwo: Hiszpania Długość: 500 m Lokalizacja: Santa Eulalia del Río Region: Ibiza, Baleary Akwen: Morze Śródziemne Podłoże: ciemny żółty piasek Sezon: od maja do października Opalanie topless: tak Rafy koralowe: nie Sporty: snorkeling, surfing Ratownicy: tak (sezonowo) Jak dotrzeć: Aguas Blancas znajduje się w północno-wschodniej części wyspy. Leży w centrum zatoki w dystrykcie Santa Eulalia del Río, ok. 4 km na północ od Sant Carles de Peralta. Z miasta można dojechać samochodem lub autobusem. Przystanek znajduje się pół kilometra od plaży. W sezonie mogą pojawić się problemy z zaparkowaniem samochodu. Oprócz niewielkiego parkingu położonego bezpośrednio przy plaży, na pobliskiej prywatnej posesji znajdują się dodatkowe miejsca parkingowe, na których za opłatą można pozostawić auto. Zejście z parkingu na plażę jest dosyć strome. Nazwa Aguas Blancas pochodzi od koloru piany wytwarzanej przy uderzeniu fali o brzeg. Fale potrafią być dosyć wysokie ze względu na wschodni wiatr. Największe pojawiają się poza sezonem (od października do grudnia) umożliwiając surfowanie. Trzeba też uważać na silne prądy, choć najczęściej występują one jedynie przy złej pogodzie. Czasami pojawiają się płaszczki. Dno morskie składa się z piasku i kamieni. Piasek na plaży bywa naprawdę gorący i warto zabrać ze sobą obuwie. Zejście do wody jest łagodne - 50 metrów od brzegu głębokość wody nie przekracza 2 metrów. Szerokość plaży wynosi od 5 do 15 metrów. Niedaleko brzegu z morza wystają skały do których można z łatwością dopłynąć, aby opalać się lub skakać do wody. Plaża otoczona jest stromymi klifami i skałami. To sprawia, że w jej bezpośrednim sąsiedztwie brakuje większego zaplecza gastronomicznego czy hotelarskiego. W pobliżu nie ma żadnych sklepów czy supermarketów. Na plaży znajdują się jedynie dwie restauracje oferujące drinki, kanapki oraz dania ze świeżymi owocami morza. Znajduje się tam również wypożyczalnia leżaków i parasoli oraz prysznice. Ratownicy rezydują tylko w okresie od 15 maja do 15 października w godzinach 10-18. Część plaży przeznaczona jest dla nudystów i jest jednym z dwóch tego typu obiektów na Ibizie. Z plaży rozpościera się piękna panorama na wody Morza Śródziemnego, z widoczną na południu wyspą Tagomago i rozciągający się na północy półwysep Punta Grossa. Wieczory bywają niezwykle urokliwe. Często przy zachodzie słońca spotkać tu można miejscowych muzyków grających min. na bongosach. Miejsce pozwala na wczucie się w rytm życia mieszkańców wyspy. Zatoka stanowi świetne punkt wypadowy do innych plaż: Playa Des Figueral (ok. 1 km), Cala San Vincent (ok. 1,5 km), Pou De LLeo (ok. 3km), Cala Boix (ok. 4 km) czy Cala Llenya (ok. 5 km), Cala Nova (5,6 km). Znajdująca się najbliżej Des Figueral jest bardziej skomercjalizowana i posiada lepsze zaplecze turystyczne z hotelami i restauracjami. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Włochy - Viareggio Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Viareggio leży na północnym odcinku wybrzeża Toskanii zwanym Versilia i stanowi najpopularniejszy kurort w tym regionie. Alpy Apuańskie, zielone wzgórza oraz jezioro Massaciuccoli nadają miastu niepowtarzalnego uroku.
Nazwa: Viareggio Państwo: Włochy Długość: 10 km Lokalizacja: Lukka Region: Versilia, Toskania Akwen: Morze Liguryjskie Podłoże: drobny, biały piasek Sezon: od maja do października Opalanie topless: tak Rafy koralowe: brak Sporty: żeglarstwo, rowery wodne, surfing, kitesurfing, windsurfing, siatkówka plażowa, tenis, golf Ratownicy: tak Jak dojechać: Do Viareggio dojeżdżają autobusy, pociągi oraz mini-busy z Florencji, z międzynarodowego lotniska w Pizie (20-30 minut), Lukki, Torre del Lago Puccini oraz z wielu innych miast. Viareggio leży na północnym odcinku wybrzeża Toskanii zwanym Versilia i stanowi najpopularniejszy kurort w tym regionie. Alpy Apuańskie, zielone wzgórza oraz jezioro Massaciuccoli nadają miastu niepowtarzalnego uroku. Viareggio stanowiło niegdyś ulubione miejsce wczasowe elity. Dziś również charakteryzuje go luksus i bogactwo. Plaża podzielona jest na ponad 100 płatnych odcinków oferujących szeroką gamę usług i rozrywek. Wczasowicze wykupują całodniowy karnet (około 30 euro), w który wliczone są zazwyczaj przebieralnie, leżaki, parasole, prysznice, toalety, place zabaw dla dzieci, a niekiedy nawet basen. Można też liczyć na obecność ratownika. Miejsce jest strzeżone, więc wczasowicze nie muszą się martwić o pozostawione rzeczy kiedy chcą na przykład wybrać się na chwilę do kawiarenki na promenadzie. Brzeg schodzi łagodnie do wody, więc plaża jest przyjazna dla dzieci. 3-kilometrowa promenada pełna jest ekskluzywnych butików, sklepów, pizzerii, galerii sztuki, ciastkarni, barów, eleganckich kafejek oraz restauracji. Można też wybrać się do kina lub teatru. Miasto słynie z bogatego życia nocnego, więc nie brakuje tu również dyskotek i klubów. Na Piazza Cavour w dni powszednie w godz. 8.00–20.00odbywa się targ. Jednak, Viareggio to nie tylko ekskluzywny ośrodek wypoczynkowy ze wspaniałą plażą i krystalicznie czystą wodą. Można tu też podziwiać piękno toskańskiej przyrody. W Viareggio znajdują się m.in. dwa rozległe lasy sosnowe: Pineta di Ponente w północnej części miasta i Pineta di Levante po południowej stronie. Ten ostatni jest częścią objętego ochroną parku Parco di Migliarino, San Rossore, Massaciuccoli. Miasto odznacza się także ciekawą architekturą. Kurort uległ prawie całkowitemu zniszczeniu wskutek pożaru w 1917 roku, ale został szybko odbudowany. Dziś, uwagę zwiedzających przykuwają modernistyczne hotele, kawiarnie i restauracje wzniesione w latach 20-tych. W mieście znajduje się dużo budowli w stylu późnej secesji i art déco. Jedne z ciekawszych zabytków stanowią Caffe Margherita z charakterystycznymi wieżyczkami w stylu orientalnym, dom towarowy Duilio 48 w stylu secesyjnym, czy Bagno Balena w stylu art deco. Kurort słynie z wielu głośnych imprez kulturalnych. Najsłynniejsze z nich to huczny karnawał Il Carnevale di Viareggio odbywający się każdego roku między styczniem i lutym (od 1837 roku). Przez cztery kolejne niedziele można podziwiać niezwykłe parady z olbrzymimi kukłami z papier-mâché stanowiącymi podobizny znanych polityków i sław. W Viareggio odbywają się też różne wystawy, przyznawane są tu nagrody literackie (Premio Viareggio od 1929 roku), a w pobliskim Torre del Lago mają miejsce ważne imprezy muzyczne (np. Festival Puccini). Rozgrywany jest także turniej piłki nożnej zwany Torneo di Viareggio lub Coppa Carnevale. Viareggio może stanowić doskonałą bazę wypadową do wielu innych ciekawych miejsc. W okolicach miasta, warto wybrać się m.in. do Torre del Lago Puccini. Pociągiem można pojechać do Lukki, albo do starożytnego miasteczka Pietrasanta, gdzie znajduje się Carrara - słynny ośrodek wydobycia marmuru, którego używał m.in. Michał Anioł do tworzenia swoich rzeźb. W lecie, z Viareggio można też udać się na całodzienną wycieczkę łodzią do wielu innych ciekawych miejsc jak: Portovenere, Cinque Terre, Lerici czy wyspa Elba. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie