Polskie flagi wracają z orbity na uczelnie. Nasz astronuata przekaże je w czasie spotkań z żakami
Możliwość bezpośredniego spotkania z polskim astronautą projektowym Europejskiej Agencji Kosmicznej, dr. Sławoszem Uznańskim-Wiśniewskim będą mieli polscy studenci. Odwiedzi on wiodące uczelnie w całym kraju. I przekaże coś, co przywiózł z kosmosu.
– To była jedna z najbardziej magicznych chwil w moim życiu – powiedział w trakcie pożegnania z załogą Międzynarodowej Stacji Kosmicznej dr Sławosz Uznański-Wiśniewski. Polski astronauta wykonał plan misji IGNIS w ponad 90 procentach. W kosmosie przebywał w czerwcu i w lipcu 2025 roku. Był drugim Polakiem, który poleciał w kosmos po Mirosławie Hermaszewskim w 1978 roku. Kolejne miesiące na Ziemi upływają dr. Uznańskiemu-Wiśniewskiemu na licznych spotkaniach. Żacy z astronautą Polska Agencja Kosmiczna opublikowała właśnie program spotkań polskiego astronauty ze studentami na 17 wiodących uczelniach w naszym kraju. Trasę nazwano „IGNIS – Polska sięga gwiazd”. Trasa dr. Uznańskiego-Wiśniewskiego wystartowała w tym tygodniu na Politechnice Warszawskiej. Celem tych spotkań jest inspirowanie środowiska akademickiego polskimi badaniami kosmicznymi oraz nowoczesnymi technologiami orbitalnymi. Jak podkreśla dr Sławosz Uznański-Wiśniewski, trasa naukowa ma stać się pierwszym prawdziwym polskim Space Master Class, łączącym wiedzę naukową z praktycznym doświadczeniem wyniesionym z misji IGNIS. Nie obędzie się bez symbolicznych gestów. Polski astronauta przekaże przedstawicielowi każdej uczelni pamiątkową biało-czerwoną flagę, która razem z nim poleciała na Międzynarodową Stację Kosmiczną. Rozmowy o kosmosie Studenci oraz uczniowie będą mogli poznać kulisy misji IGNIS i dowiedzieć się więcej na temat trzynastu polskich eksperymentów realizowanych na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Dotyczyły wielu różnych dziedzin, były to m.in.: badanie zmian ludzkiej flory jelitowej podczas krótkotrwałej misji kosmicznej; monitorowanie promieniowania na ISS w celu ochrony astronautów i elektroniki; badanie wpływu izolacji kosmicznej na zdrowie psychiczne człowieka; badanie nowoczesnych metod obniżania poziomu stresu i wspierania koncentracji w czasie wydłużonej izolacji; testowanie innowacyjnej technologii interfejsu mózg-komputer; badanie w warunkach kosmicznych innowacyjnych nanomateriałów oraz ich zastosowania w urządzeniu do pomiaru pulsu. W spotkaniach wezmą udział autorzy tych eksperymentów. Opowiedzą o kulisach ich powstania i wyzwaniach, które towarzyszyły ich realizacji. Harmonogram trasy „IGNIS – Polska sięga gwiazd” 17 października – Łódź – Łódzki Uniwersytet Medyczny i Politechnika Łódzka 28 października – Rzeszów – Politechnika Rzeszowska 30 października – Kielce – Politechnika Świętokrzyska 4 listopada – Kraków – Akademia Górniczo-Hutnicza 6 listopada – Gliwice – Politechnika Śląska 12 listopada – Wrocław – Wrocławski Uniwersytet Medyczny 14 listopada – Opole – Politechnika Opolska 18 listopada – Poznań – Politechnika Poznańska 20 listopada – Toruń – Uniwersytet Mikołaja Kopernika 2 grudnia – Olsztyn – Uniwersytet Warmińsko-Mazurski 4 grudnia – Gdańsk – Związek Uczelni w Gdańsku 9 grudnia – Szczecin – Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny i Pomorski Uniwersytet Medyczny 11 grudnia – Zielona Góra – Uniwersytet Zielonogórski 16 grudnia – Lublin – Związek Uczelni Lubelskich 18 grudnia – Białystok – Uniwersytet Medyczny w Białymstoku 19 grudnia – Warszawa – Uniwersytet Warszawski Źródło: POLSA Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy i podróżniczy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie. Miłośnik niewielkich, lokalnych muzeów. Uwielbia długie trasy rowerowe, szczególnie te prowadzące wzdłuż rzek. Lubi poznawać nieznane zakamarki Niemiec, zarówno na dwóch kółkach, jak i w czasie górskiego trekkingu.
Idealna godzina na egzamin na studiach? Naukowcy wskazali porę
Wśród studentów krążą mity, kiedy najlepiej podejść do egzaminu. Teraz naukowcy przeanalizowali ponad 100 tys. egzaminów ustnych i uzyskali jasną odpowiedź – szanse studentów na pomyślny przebieg sprawdzianu ich wiedzy zdecydowanie zależały od pory dnia.
Spis treści: Wymagający test wiedzy na uczelni Najlepiej – koło południa Jakie jest wyjaśnienie fenomenu? Egzaminy na studiach owiane są legendami, a sesje w czasie których się odbywają – to moment największego stresu w życiu żaków. Nagromadzenie egzaminów na uniwersytecie może przyprawić zawrót głowy, a poza tym bywa męczące. Teraz naukowcy przebadali dużą grupę żaków z Włoch. Postanowili sprawdzić, kiedy najlepiej podchodzić do ustnych egzaminów. Wymagający test wiedzy na uczelni Naukowcy przeanalizowali próbę ponad 100 000 egzaminów ustnych przeprowadzonych przez 680 egzaminatorów dla 1243 kursów. Odkryli, że na szanse studentów na zdanie egzaminu miała wpływ pora dnia, w której egzamin się rozpoczynał. Egzaminy ustne w Italii są standardowym testem wiedzy po semestrze lub roku nauki. Mogą one obejmować dowolny materiał z programu studiów i są natychmiast oceniane przez egzaminatora. Najlepiej – koło południa Wyniki pokazały, że studenci mieli mniejsze szanse na zdanie egzaminów zaplanowanych przed godziną 9:00 lub po godzinie 15:00 w porównaniu ze studentami przystępującymi do egzaminów około południa. – Wykazaliśmy, że wyniki oceny akademickiej zmieniają się systematycznie w ciągu dnia, a najwyższy odsetek zdawalności występuje około południa – powiedział prof. Carmelo Mario Vicario, dyrektor Laboratorium Neurobiologii Społeczno-Poznawczej na Uniwersytecie w Mesynie i główny autor artykułu opublikowanego w czasopiśmie „Frontiers in Psychology”. Oznacza to, że pora egzaminu może być kluczowym czynnikiem wpływającym na sukces lub porażkę żaków. I nawet po wykluczeniu innych czynników szanse na zdanie egzaminu były najwyższe w porze lunchu, a najniższe na początku lub na końcu dnia. Jakie jest wyjaśnienie fenomenu? Naukowcy twierdzą, że ich ustalenia można wyjaśnić rytmem fizjologicznym wpływającym na zmęczenie i czujność. Gorsze wyniki we wczesnych godzinach dnia mogą wynikać z konkurujących ze sobą chronotypów, czyli indywidualnych wzorców snu i czuwania. Osoby w wieku około 20 lat są zazwyczaj nocnymi markami, podczas gdy osoby w wieku 40 lat lub starsze są raczej rannymi ptaszkami. Studenci mogą być najmniej sprawni poznawczo w momencie, gdy profesorowie są w najlepszej formie. Żacy mogą zaradzić problemowi podejścia do egzaminu rano i wieczorem. Mogą na przykład zadbać o większą dawkę snu w noc poprzedzającą test lub inaczej zaplanować egzamin – wybrać bardziej korzystny termin. – Uważamy, że ten wzorzec może mieć zastosowanie również do rozmów kwalifikacyjnych lub innych procesów oceniających zaplanowanych w ciągu dnia – dodał Vicario. W jego ocenie warto byłoby się przyjrzeć temu, czy decyzje dotyczące zatrudnienia również podlegają wahaniom w zależności od pory dnia. Skąd pomysł na takie badania? Naukowcy zainspirowali się analizami, które wykazały, że sędziowie najczęściej orzekają na korzyść oskarżonego po przerwie obiadowej lub na początku posiedzenia. Źródło: Frontiers in Psychology Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Najmniejszy polski satelita poleciał w kosmos. Jest dziełem studentów Akademii Górniczo-Hutniczej
Ma wielkość 5 x 5 x 5 centymetrów i nosi imię HYPE. Dzieło studentów z Koła Naukowego SatLab Akademii Górniczo-Hutniczej (AGH), wspieranych przez Centrum Technologii Kosmicznych AGH jest już na orbicie. Ten niewielki satelita, w standardzie PocketQube, jest najmniejszym urządzeniem tego typu wyprodukowanym w Polsce.
Spis treści: Małe, lecz wielkie urządzenie Im mniejsze, tym bardziej skomplikowane Coraz bardziej kosmiczny Kraków We wtorek 14 stycznia rakieta Falcon 9 SpaceX, realizująca misję Transporter 12, wyniosła na orbitę 131 satelitów. Wśród nich absolutne kosmiczne maleństwo – zaprojektowanego i zbudowanego przez polskich studentów nanosatelitę HYPE. Jest to sześcian podobnej wielkości co drewniane klocki dla dzieci. Raptem 5 x 5 x 5 cm! Już dzisiaj satelita znajdzie się na orbicie docelowej, na wysokości 525 km nad powierzchnią Ziemi. Jak wyjaśnia Jan Rosa, członek zarządu SatLab AGH, w ciągu 5–10 dni HYPE zostanie oddzielony od statku D-Orbit i wypuszczony w przestrzeń kosmiczną. Po oddaleniu się od innych satelitów nastąpi rozłożenie anten i selfie sticka, a następnie uruchomienie podsystemów. Małe, lecz wielkie urządzenie HYPE posiada spektrometr umożliwiający prowadzenie obserwacji Ziemi. Przy jego pomocy można ocenić poziom zanieczyszczenia światłem, monitorować emisję pyłów wulkanicznych oraz badać zmiany w obszarach leśnych. Dane te mogą być wykorzystywane do modelowania wpływu aktywności wulkanicznej na środowisko i zdrowie ludzi, a także do oceny skuteczności ochrony lasów. Projekt ma walory edukacyjne i technologiczne, pomagając studentom rozwijać umiejętności analizy danych przestrzennych i spektroskopii. Ciekawym elementem misji jest miniaturowa kamera zamontowana na składanym ramieniu. Kamera będzie rejestrować obrazy wyświetlane na ekranie satelity, na który przesyłane będą grafiki ze stacji naziemnej. Ma to na celu promowanie polskich osiągnięć technologicznych oraz popularyzację nauki. „Cel był bardzo ambitny. Opieraliśmy się na własnej wiedzy, testach, licznych materiałach naukowych i konsultacjach. Tworzenie HYPE to piękna przygoda, która pokazała, jak dzięki determinacji można w krótkim czasie zdobyć ogromną wiedzę i doświadczenie. Projekt nie byłby możliwy bez pracy zespołowej” – podkreśla w komunikacie prasowym Paweł Rapta, jeden z twórców satelity. Im mniejsze, tym bardziej skomplikowane – W przypadku satelitów jest tak, że im coś jest mniejsze, tym trudniej jest to wykonać. Dzieje się tak dlatego, że środowisko kosmiczne pod względem temperatury i ciśnienia jest równie trudne i niewybaczalne tak dla dużych, jak i małych satelitów. Wciąż mamy wyzwania związane z zasilaniem, ale panele słoneczne muszą być mniejsze, więc jest trudniej. Mamy też wyzwania związane z telekomunikacją, bo antena też musi być mała – wylicza Jędrzej Kowalewski, prezes firmy Scanway SA. Firma, wraz z Włodzimierzem Tarnowskim ze Stowarzyszenia WroSpace, wsparła testy stratosferyczne HYPE-a. Jak wyjaśnia Jędrzej Kowalewski w odniesieniu do sytuacji minisatelity na orbicie, tylko i wyłącznie kwestia promieniowania kosmicznego sprzyja tak małym satelitom, bo szansa na trafienie cząstką wysokoenergetyczną jest mniejsza. – Nie ma za to miejsca na redundantne komponenty, które przejmą rolę, gdyby np. jakiś rozbłysk słoneczny „usmażył” komponent podstawowy. Dodatkowo miniaturyzacja wymusza korzystanie z technologii o mniejszym rozmiarze tranzystorów, co oznacza, że trafienie protonem np. w obszar pamięci może zniszczyć nam połowę dysku z systemem – dodaje. I podkreśla, że jest pod dużym wrażeniem dokonań zespołu z AGH. Coraz bardziej kosmiczny Kraków Ale misja kosmiczna to nie tylko wysłanie urządzenia w kosmos, lecz przede wszystkim możliwość komunikowania się z nim. W związku z tym na dachu Centrum Technologii Kosmicznych AGH zainstalowano antenę, która umożliwia monitorowanie trajektorii HYPE i komunikację z obiektem. Planowane jest dalsze rozwijanie infrastruktury, w tym zakup rentgena do testów elektroniki oraz stworzenie clean roomu do budowy komponentów satelitarnych. „Naszym następnym projektem jest większy satelita w standardzie CubeSat, który będzie monitorował Ziemię w różnych częstotliwościach światła i testował eksperymentalny moduł komunikacji laserowej. Po raz pierwszy w Polsce powstanie taki moduł. Zawierać będzie również payload biologiczny do badań wpływu promieniowania kosmicznego. Celem jest dostarczanie polskim instytucjom danych satelitarnych” – wyjaśnia Jan Rosa. Trzymamy kciuki za studentów z Krakowa! Nasza autorka Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka Dziennikarka i redaktorka zajmująca się tematyką popularnonaukową. Związana z magazynami portali Gazeta.pl oraz Wp.pl. Współautorka książek „Człowiek istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”.
Te polskie uczelnie mają powody do dumy. Znalazły się w prestiżowym Shanghai Ranking
Polskie uczelnie mogą konkurować z najlepszymi na świecie. Najnowszy Shanghai Ranking's Global Ranking of Academic Subjects wyróżnił sześć polskich instytucji, w tym Politechnikę Wrocławską. Zobacz, które inne polskie uczelnie znalazły się w gronie najlepszych w prestiżowym rankingu.
Spis treści: Znamy wyniki Shanghai Ranking Polskie uczelnie docenione na świecie Prestiżowe grono naukowców W ostatnim czasie coraz częściej słyszymy o sukcesach młodych polskich naukowców na arenie międzynarodowej. Tyczy się to zarówno osób w wieku szkolnym, jak i tych z wyższym wykształceniem. Historycznym sukcesem może pochwalić się między innymi Michał Parniak. Polak stworzył bowiem najszybszą pamięć kwantową na świecie. Branża badawcza uważnie przygląda się też Kornelii Wieczorek. Eksperci uważają, że odkrycia i projekty licealistki z Polski mają szansę zrewolucjonizować naukę – w szczególności medycynę. Znamy wyniki Shanghai Ranking Najbardziej utytułowani młodzi polscy naukowcy często uczą się za granicą, jednak Polska również może poszczycić się prestiżowymi uniwersytetami. Co roku w naszym kraju naukę na uczelniach wyższych podejmują nie tylko Polacy, ale też ambitni studenci z Europy i innych kontynentów. Potwierdzeniem dobrego poziomu nauczania na polskich uczelniach jest też najnowszy ranking Shanghai Ranking's Global Ranking of Academic Subjects (GRAS). To jeden z najbardziej renomowanych i uznawanych międzynarodowych rankingów uczelni, który ocenia osiągnięcia instytucji akademickich w poszczególnych dziedzinach naukowych. Ranking ten jest publikowany przez organizację Academic Ranking of World Universities (ARWU), znaną także jako Shanghai Ranking. Zestawienie cieszy się prestiżem ze względu na swoją metodologię oraz obiektywne kryteria oceny. Polskie uczelnie docenione na świecie W najnowszym rankingu Shanghai Ranking's Global Ranking of Academic Subjects uwzględniono 1900 uczelni z 96 krajów, w tym sześć polskich instytucji w kategoriach inżynierii mechanicznej oraz nauk o pomiarach. Najwyżej spośród polskich uczelni uplasowała się Politechnika Wrocławska, zajmując 150. miejsce. Kolejną na liście jest Politechnika Opolska, która znalazła się w drugiej setce. W trzeciej i czwartej setce sklasyfikowano Politechnikę Gdańską, Politechnikę Poznańską oraz Politechnikę Warszawską. W dziedzinie nauk o pomiarach najwyższe miejsca przypadły Akademii Górniczo-Hutniczej i Politechnice Gdańskiej, które uplasowały się w drugiej setce. Natomiast Politechnika Opolska i Politechnika Warszawska zostały sklasyfikowane w trzeciej setce. Pierwsze miejsce w dziedzinach związanych z inżynierią mechaniczną oraz naukami o pomiarach zajął Tsinghua University z Chin. Jest to jedna z czołowych uczelni świata w dziedzinie inżynierii i technologii, wyróżniająca się jakością badań i innowacyjnością​. Prestiżowe grono naukowców Ranking obejmuje setki uczelni z całego świata. Już samo uwzględnienie w nim oznacza, że dana uczelnia znajduje się w gronie najlepszych na świecie w swojej dziedzinie. Znalezienie się nawet w przedziale 150+ oznacza, że uczelnia wyprzedza setki innych instytucji. To pokazuje, że jej osiągnięcia są uznawane na poziomie międzynarodowym. Ranking GRAS opiera się na wielu wskaźnikach, w tym: liczbie publikacji naukowych w danej dziedzinie (np. w czasopismach z listy Journal Citation Reports); jakości badań, mierzonej np. liczbą cytowań artykułów oraz wpływem naukowym (indeks Hirscha, publikacje w topowych czasopismach); współpracy międzynarodowej – liczbie publikacji współtworzonych z naukowcami z innych krajów; nagrodach i wyróżnieniach uzyskanych przez pracowników uczelni lub absolwentów w danej dziedzinie (np. Nagrody Nobla, medalu Fieldsa). Wyniki rankingów, takich jak GRAS, są istotne nie tylko dla uczonych, ale także dla potencjalnych studentów, inwestorów, partnerów biznesowych czy fundatorów badań. Obecność w rankingu buduje markę uczelni i podnosi jej prestiż. Źródło: Shanghai Ranking Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Polscy studenci w gronie najlepszych matematyków na świecie. Nasi rodacy odnieśli ogromny sukces
Polscy studenci i uczniowie szkół regularnie zdobywają uznanie nie tylko na skalę kraju, ale i całego świata. Tym razem sukcesami mogą pochwalić się młodzi matematycy z trzech prestiżowych polskich uczelni. Swoją wiedzą i sprytem mogliby zawstydzić niejednego nauczyciela.
W tym artykule: Medale dla młodych matematyków z Polski Polscy studenci to światowa czołówka Młodzi polscy naukowcy podbijają świat Za nami igrzyska olimpijskie w Paryżu, podczas których sportowcy z Polski wywalczyli łącznie 10 medali. Jako jedyna złotym krążkiem może pochwalić się Aleksandra Mirosław. Jej koronna dyscyplina to wspinaczka sportowa. Warto jednak podkreślić, że tego lata Polacy zdobyli medale nie tylko w sporcie, ale również w naukach ścisłych. To już kolejne takie sukcesy naszych rodaków na międzynarodowej arenie. Medale dla młodych matematyków z Polski Polscy studenci znów udowodnili, że należą do światowej elity matematyków. W 31. edycji międzynarodowego konkursu matematycznego IMC (International Mathematics Competition for University Students), który odbył się w bułgarskim Błagojewgradzie, studenci z Uniwersytetu Jagiellońskiego (UJ), Uniwersytetu Warszawskiego (UW) i Akademii Górniczo-Hutniczej (AGH) zdobyli liczne medale. Osiągnęli znakomite wyniki w rywalizacji z prawie 500 młodymi matematykami z całego świata. W konkursie, który zakończył się 11 sierpnia, zawodnicy musieli rozwiązać 10 trudnych zadań matematycznych przygotowanych przez międzynarodowe jury. W klasyfikacji indywidualnej jednym z najlepszych okazał się Łukasz Orski z UJ, który zdobył prestiżową nagrodę Grand Grand First Prize, ustępując jedynie uczestnikom z Rosji i Niemiec. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="250" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fjagiellonian.university%2Fposts%2Fpfbid02kkzEwcwV1652XVse9rSeR5xBMovNosbpgKFJXMkoKJb5hMWcjWxh9iUUCJQLjL8l&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Polscy studenci to światowa czołówka Złote medale zdobyli również Korneliusz Obarski, Paweł Pielasa, Szymon Śmigielski i Antoni Puch z UW, a także Bartłomiej Bychawski, Andrei Karmanovich z UJ oraz Michał Warmuz i Piotr Łukasiewicz z AGH. Srebrny medal trafił do Aliakseia Mamona z UJ. W rywalizacji drużynowej Uniwersytet Jagielloński zajął trzecie miejsce, ustępując jedynie Petersburskiemu Uniwersytetowi Państwowemu z Rosji i Uniwersytetowi w Bonn z Niemiec. Drużyna z Uniwersytetu Warszawskiego uplasowała się na siódmym miejscu. Sukces polskich studentów w IMC potwierdza wysoki poziom nauczania matematyki na polskich uczelniach oraz ich zdolność do konkurowania z najlepszymi na świecie. Skąd bierze się w nas kreatywność? Naukowcy badający mózg, dokonali fascynującego odkrycia Kreatywność to jedna z najbardziej intrygujących cech, jaką zawdzięczamy naszemu mózgowi. O samym kreatywnym myśleniu wciąż wiemy niewiele, jednak ostatnie badanie naukowe zbliża nas do z... Młodzi polscy naukowcy podbijają świat Młodzi polscy naukowcy i uczniowie zdobywają coraz większe uznanie na arenie międzynarodowej. I nie ma się co dziwić, bo odnoszą sukcesy, które przynoszą im globalne wyróżnienia. 14 sierpnia, także w Bułgarii, zakończyła się pierwsza Międzynarodowa Olimpiada Sztucznej Inteligencji. Drużyny uczniów z polskich szkół ponownie otrzymały złote i brązowe medale. – Drużyna Polska Południe (złożona z uczniów szkół z Wrocławia i z Rzeszowa) zajęła 2. miejsce, zdobywając złoty medal. Drużyna Polska Północ zajęła 13. miejsce, zdobywając medal brązowy. Ponadto poza głównym konkursem odbył się konkurs praktyczny, w którym Polska Południe zdobyła również 2. miejsce i złotą nagrodę, a Polska Północ zdobyła brąz. Drużynie Polska Południe przyznano także nagrodę specjalną. Obok zespołu Węgier i Letovo została jednym z trzech najlepszych zespołów całego konkursu – czytamy na profilu Wydziau Matematyki i Informatyki UJ na Facebooku. W ubiegłym roku szczególną uwagą mediów cieszył się Jakub Dobosiewicz z Poznania, który znalazł się w gronie 100 najlepszych uczniów na świecie. W walce o to prestiżowe wyróżnienie rywalizowało aż 400 tysięcy nastolatków z różnych krajów. Również Kornelia Wieczorek, młoda naukowczyni z Łodzi, może poszczycić się znaczącymi sukcesami. Nastolatka uczęszcza do III Liceum Ogólnokształcącego w Gdyni, ale jej osiągnięcia już zwróciły uwagę badaczy między innymi ze Stanów Zjednoczonych. Obecnie Kornelia pracuje razem z kolegą nad aplikacją, która ma pomóc w diagnostyce dermatologicznej poprzez analizę zdjęć skóry. Dzięki swoim dokonaniom Kornelia znalazła się również na prestiżowej liście 100 najbardziej wpływowych kobiet według magazynu „Forbes”. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Polska oczami studenta z Ameryki. Poznajcie Jacoba Ligorrię, stypendystę National Geographic
Co można robić po przyjeździe do Polski? Tatry, Mazury, Bałtyk czy pierogi to tylko niektóre z dobrodziejstw, które intrygują przyjezdnych zza granicy. Jacob Ligorria, młody student z Kalifornii, w Gdańsku realizuje program Fulbrighta i stypendium naukowe National Geographic.
W tym artykule: Jacob Ligorria bada z Gdańska arktyczne ptaki Co alczyki mówią o arktycznym ekosystemie? Wyjątkowe badania w Skandynawii Jacob Ligorria przyleciał do Polski ze Stanów Zjednoczonych, a konkretnie z Rancho Cucamonga w Kalifornii. Najbliższy rok spędzi, studiując na Uniwersytecie w Gdańsku. Wcześniej uczył się w Pomona College niedaleko Los Angeles. Ukończył tam studia licencjackie na kierunku biologicznym. W swoich projektach naukowych skupia się na ekologii i ochronie wybranych gatunków. Praca dyplomowa Ligorrii była poświęcona badaniu, dokąd ptaki morskie z Zatoki Maine udają się w poszukiwaniu konkretnego pożywienia. Jacob Ligorria bada z Gdańska arktyczne ptaki Jak to się stało, że Amerykanin trafił właśnie do Polski? – Dowiedziałem się o nagrodzie National Geographic, która umożliwiła mi udział w projekcie Fulbrighta [największy program wymiany naukowej i kulturowej Stanów Zjednoczonych – przyp. red.] w Gdańsku. Wtedy dostawałem od uczelni jedynie niewielkie stypendia i wiedziałam, że do nagrody Fulbrighta-National Geographic może zostać wybranych tylko kilka osób. Nie nastawiałem się, że będę jedną z nich. Mimo to wysłałem aplikację i miałem szczęście znaleźć się w gronie pięciu stypendystów ze Stanów Zjednoczonych – mówi w rozmowie z National Geographic Polska. Przyjazd do Gdańska to pierwsze spotkanie Jacoba z polską kulturą. Wcześniej nie mieszkał nigdzie poza Stanami Zjednoczonymi. Przed rozpoczęciem projektu w Gdańsku stresowała go nieznajomość języka polskiego. Na miejscu trafił jednak na cierpliwych i wyrozumiałych ludzi. Nasza gościnność i otwartość to niejedyne, co zachwyciło go w pierwszych tygodniach pobytu nad Bałtykiem. – Pierwszy raz w życiu spróbowałam pierogów w Gdańsku, co utwierdziło mnie w przekonaniu, że będąc w Polsce, będę jadł niesamowicie dobrze – podkreśla. Zaskoczeniem okazała się z kolei pogoda. – Przez całe życie mieszkałem blisko pustyni, a teraz rano w drodze do pracy idę przez śnieg. To jest zdecydowanie największa zmiana. Co alczyki mówią o arktycznym ekosystemie? W ramach stypendium Jacob bada, jak zmienia się sposób żerowania dorosłych alczyków podczas sezonu lęgowego na Svalbardzie. Alczyki to małe ptaki morskie żyjące w Arktyce. Są znane z tego, że nurkują w poszukiwaniu zooplanktonu, który jest ich głównym źródłem pożywienia. Latem dorosłe osobniki doglądają piskląt w dużych koloniach na lądzie. Aby nakarmić małe, zbierają zooplankton do worka gardłowego i przenoszą pożywienie z powrotem do gniazda. – Próbuję sprawdzić, czy dorosłym ptakom w miarę upływu sezonu lęgowego trudniej jest znaleźć pożywienie. W końcu muszą pokonywać coraz większe odległości, aby je znaleźć. Istnieje pogląd, znany jako hipoteza Ashmole’a, mówiący, że jeśli w tej samej kolonii rozmnaża się wiele ptaków morskich, zjadają one większość pożywienia znajdującego się w pobliżu. Następnie muszą udać się dalej, aby znaleźć wystarczającą ilość pożywienia, pozostawiając „aureolę” wokół kolonii, która ma mniej pożywienia. Ostatecznie może to doprowadzić do ograniczenia wielkości kolonii lęgowych – tłumaczy nam Ligorria. Amerykanin miał konkretny powód, aby zacząć badać właśnie ptaki morskie. Jak wyjaśnia, ich zachowanie zdradza wiele o całym ekosystemie, w którym żyją. Alczyki na przykład żywią się zooplanktonem, który znajduje się u podstawy sieci pokarmowej. Wiele gatunków arktycznych konsumuje zooplankton pośrednio (jedząc zwierzęta żywiące się zooplanktonem) lub bezpośrednio. To oznacza, że zrozumienie, jak alczyki zmieniają wzorce żerowania w sezonie lęgowym, może dostarczyć wglądu w to, jak potencjalne zmiany w liczebności zooplanktonu mogą wpłynąć na inne gatunki arktyczne. W pierwszej kolejności Jacob Ligorria chce ustalić, ile czasu zajmuje ptakom znalezienie pożywienia dla swojego potomstwa. Analizuje też, jak zmienia się dieta piskląt. – Tak jak alczyki zbierają pożywienie dla swoich piskląt do worka gardłowego, tak my możemy zbierać zooplankton, aby dowiedzieć się, czym karmią swoje pisklęta. Chcę sprawdzić, czy skład diety piskląt zmienia się w trakcie sezonu lęgowego. Być może dorosłe osobniki będą musiały zmienić rodzaje zbieranego zooplanktonu, jeśli niektóre typy staną się mniej dostępne przez całe lato – opisuje. Nad Warszawą niespodziewanie pojawił się… sęp. Co ten padlinożerny ptak robił w Polsce? Pod koniec listopada nad bagnem Całowanie, niedaleko Warszawy, pojawił się sęp kasztanowaty. To niecodzienna sytuacja, bo gatunek ten nie żyje w Polsce, a w naszym kraju pojawiał się w przes... Wyjątkowe badania w Skandynawii Alczyki nie dolatują do Gdańska, dlatego Jacob, przynajmniej na razie, czerpie wiedzę o nich, oglądając nagrania z Arktyki. Następnie notuje, ile czasu każdy z rodziców spędza na szukaniu pożywienia w oceanie dla swojego potomstwa. Ligorria uzupełnia wiedzę, czytając artykuły naukowe. Latem wyruszy na północ Norwegii, gdzie zamieszka w Polskiej Stacji Badań Polarnych w fiordzie Hornsund. Tam będzie kontynuował badania w terenie z wykorzystaniem nadajników GPS. Dane z urządzeń pomogą mu ustalić, czy ptaki odlatują dalej w poszukiwaniu pożywienia, czy też udają się do różnych obszarów w miarę postępu sezonu lęgowego. – Wkrótce zacznę poświęcać więcej czasu na analizę moich danych i otrzymam pewne wyniki. Moim głównym celem jest publikowanie mojego pierwszego artykułu badawczego w czasopiśmie naukowym – zapowiada młody naukowiec. Badania alczyków to pracochłonne zadanie. Amerykanin znajduje jednak czas na inne aktywności. – Chcę poznawać polską przyrodę i cieszę się, że mogę trenować z klubem wrotkarskim w Gdańsku – opowiada. W planach ma także naukę podstaw języka polskiego i dalsze poznawanie naszej kultury. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Z kundelkiem na kolokwium. Wrocławska uczelnia otwiera się na psy i koty
Studenci i pracownicy Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu mogą przyprowadzać do pracy lub na zajęcia swoje psy lub koty. Należy jednak spełnić pewne warunki.
W tym artykule: Czworonogi? Pod pewnymi warunkami Obecność zwierząt dobrze wpływa na dobrostan ludzi Posiadanie zwierzęcia to wyzwanie Zwierzęta domowe coraz częściej pojawiają się w miejscach pracy i sklepach. Panuje coraz szersza zgoda co do tego, że psy w różnych przestrzeniach powinny być mile widziane. Dotyczy to również szkół wyższych. Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu otwiera się więc na czworonogi. Wrocławska uczelnia przekazała, że osoby, które z różnych powodów nie chcą zostawiać swoich psów lub kotów bez opieki, mogą je teraz zabrać ze sobą do pracy i na zajęcia. – Jesteśmy uczelnią przyrodniczą, dobrostan zwierząt jest dla nas bardzo ważny. Podobnie jak samopoczucie naszych studentów i pracowników – wyjaśnia rektor Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu prof. Jarosław Bosy. – Wspólnie budujemy kampus, w znaczeniu miejsca, w którym czujemy się dobrze i inicjujemy zmiany, w których uczestniczymy. Chciałbym też, abyśmy byli uniwersytetem, który pokazuje, że można funkcjonować w przyjaźni ze środowiskiem i promuje takie postawy – dodał. W jego ocenie jeśli istnieje możliwość przyprowadzania czworonożnych pupili na uczelnię, to nie ma powodów, by ludziom na to nie pozwalać. Czworonogi? Pod pewnymi warunkami Psy i koty mogą przebywać na uczelni, ale należy się upewnić, że ich obecność nie narusza zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. Zwierzęta muszą być zaszczepione, zdrowe i nie stanowić zagrożenia dla innych. Należy je też trzymać na smyczy w miejscach publicznych. Nie mogą przebywać w pomieszczeniach, w których odbywają się prace laboratoryjne lub są przechowywane substancje chemiczne. – Czworonogi nie mogą też przeszkadzać naszym kolegom z pracy ani zakłócać zajęć dydaktycznych, a ich właściciele są zobowiązani do natychmiastowego usunięcia wszelkich zabrudzeń spowodowanych przez ich zwierzęta – wyjaśnia kanclerz UPWr Wioletta Fałowska. Uczelnia przypomina, że odpowiedzialność za zwierzęta ponoszą ich właściciele. Ponadto przyprowadzenie psa lub kota na teren akademii wymaga zgody kierownika jednostki lub prowadzącego zajęcia. Psy, które nie gubią sierści. No, prawie nie gubią. Które rasy najmniej uciążliwie linieją? Psy, które nie gubią sierści? Bądźmy uczciwi – psy, zupełnie jak ludzie, zawsze będą gubiły pewną ilość włosów. Jednak istnieją rasy, w przypadku których linienie nie jest zbytnio... Obecność zwierząt dobrze wpływa na dobrostan ludzi Jak UPWr uzasadnia możliwość przyprowadzania czworonogów na uczelnię? Otóż badania jednoznacznie wykazały, iż obecność zwierząt w miejscu pracy może znacząco wpłynąć na wydajność i dobrostan pracowników. Towarzystwo zwierząt nie tylko obniża poziom stresu, ale również zapobiega wypaleniu zawodowemu i zwiększa satysfakcję z wykonywanej pracy. Uczelnia wskazuje również na fakt, że krótkie przerwy na wyprowadzenie psa są doskonałą okazją do odpoczynku dla oczu, rozprostowania nóg i dotlenienia organizmu. – Jako praktykująca dogoterapeutka mogę dodać, że obecność psa wpływa też pozytywnie na osoby postronne, w tym przypadku są to współpracownicy i studenci. Nasza uczelnia jest odpowiednim miejscem do wprowadzenia takich praktyk ze względu na kompetencje i świadomość całej społeczności akademickiej – mówi dr Anna Budny-Walczak z Katedry Higieny Środowiska i Dobrostanu Zwierząt UPWr. Posiadanie zwierzęcia to wyzwanie Jeśli zdecydujemy się na posiadanie zwierzaka, trzeba się o niego zatroszczyć. Skąd jednak masz wiedzieć, czy twój pupil jest spełniony, czuje się komfortowo, a jego życie jest ciekawe? Przede wszystkim zapewnij mu dostęp do właściwego odżywiania, świeżej wody i wygodnego miejsca do spania. Ale jest zdecydowanie więcej rzeczy, o które trzeba zadbać. Jakich? O tym piszemy w numerze specjalnym National Geographic pt. Przewodnik dla miłośników kotów i psów. Znajdziesz tam również omówienie technik szkoleniowych, rekomendacje dotyczące diety, pierwszej pomocy i wiele więcej. Źródło: UPWr Nasz ekspert Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Pierwsza całodobowa biblioteka w Polsce. Kto będzie mógł z niej skorzystać?
Pierwsza całodobowa biblioteka w Polsce zacznie przyjmować czytelników również nocą jeszcze tej jesieni. Zmiany w godzinach otwarcia instytucji to ukłon w stronę studentów, którzy domagali się tego od dłuższego czasu.
W tym artykule: Gdzie znajduje się pierwsza całodobowa biblioteka w Polsce? Tak będzie teraz działać BUW Tak czytają Polacy Nie jest tajemnicą, że Polacy nadal niechętnie czytają książki. Co prawda w pandemicznym roku 2020 wyniki czytelnictwa w naszym kraju nieco się poprawiły, ale trzy lata później znów są w przykrej „normie”. Według badań opublikowanych w 2023 roku przez Bibliotekę Narodową, w ubiegłym roku przynajmniej jedną książkę przeczytało 34% Polaków. Jest jednak nadzieja w młodzieży. Okazuje się, że nastolatkowe czytają najwięcej. Część z nich (18%) deklaruje przeczytanie siedmiu książek lub więcej. Gdzie znajduje się pierwsza całodobowa biblioteka w Polsce? To właśnie młodzi mieli udział w tym, że w Polsce zostanie otwarta pierwsza całodobowa biblioteka. Nie jest to nowa instytucja. Chodzi o popularną wśród studentów Bibliotekę Uniwersytetu Warszawskiego. Od 2 października obiekt będzie otwarty 24 godziny na dobę 7 dni w tygodniu. Nie oznacza to jednak, że bibliotekarze i bibliotekarki będą dyżurować po nocach w BUW-ie. Jak więc została zorganizowana praca biblioteki w nowym wymiarze? Przez większość tygodnia, od poniedziałku do soboty, zapisy i Informacja wstępna, wypożyczalnia, czytelnia oraz informatorium będą czynne od 9 do 21. W niedzielę z kolei w godz. 15–20 otwarte będzie jedynie informatorium. W pozostałych godzinach biblioteka będzie funkcjonować w trybie bezobsługowym. To oznacza, że czytelnicy będą mogli w dowolnej chwili korzystać ze zbiorów w wolnym dostępie, a także e-zbiorów. Warunkiem będzie oczywiście posiadanie ważnej karty bibliotecznej. W przypadku studentów i pracowników Uniwersytetu Warszawskiego wystarczy legitymacja. Mogą oni aktywować ją jako kartę biblioteczną w dowolnym momencie. Osoby spoza uczelni muszą jednak w pierwszej kolejności wybrać się do BUW-u w godzinach otwarcia punktu zapisów i wtedy założyć kartę. Tak będzie teraz działać BUW Podsumowując: największa zmiana dotyczy tego, że czytelnicy przez całą dobą będą mogli wypożyczać książki z wolnego dostępu i księgozbioru dydaktycznego, prolongować termin ich zwrotu oraz opłacić karę. Umożliwią to tzw. selfczeki, czyli urządzenia do samoobsługowego zwrotu książek. W dowolnej chwili będzie można też odbierać z książkomatu książki zamówione wcześniej z magazynu. Do zwrotu książek będzie można skorzystać z trezora, czyli specjalnej skrzyneczki lub wspomnianych już selfczeków. Kartę w pierwszej całodobowej bibliotece w Polsce może założyć każdy, kto ukończył 16. rok życia. Należy jednak pamiętać o tym, że książki do domu mogą wypożyczyć jedynie studenci i pracownicy Uniwersytetu Warszawskiego. Pozostałe osoby mogą korzystać ze zbiorów wyłącznie na miejscu. Tak wyglądaliby polscy pisarze, gdyby żyli współcześnie. Autorzy lektur okiem sztucznej inteligencji Storytel poprosił sztuczną inteligencję o wygenerowanie najsłynniejszych polskich pisarzy i pisarek. To w związku z początkiem roku szkolnego. Tak wyglądaliby autorzy lektur, gdyby żyli we... Tak czytają Polacy Już wcześniej polskie biblioteki zaczęły wychodzić na przeciw czytelnikom, którzy potrzebują skorzystać ze zbiorów w nietypowych porach. Do tej pory było to możliwe, chociażby podczas akcji „BUW dla sów”. W okolicach sesji egzaminacyjnych biblioteka uniwersytecka była otwarta do wczesnych godzin porannych. Ciekawą inicjatywą jest też Szuflandia w Łodzi. To pierwsza w Polsce samoobsługowa biblioteka, a tak naprawdę książkomat dostępny całodobowo. Nie jest to więc do końca biblioteka, ale projekt i tak odbił się głośnym echem nie tylko wśród mieszkańców Łodzi. Książkomat i automat do zwrotów książek funkcjonuje też m.in. w Grodzisku Mazowieckim. Do tej pory podobne książkomaty stawiano w Stanach Zjednoczonych i krajach azjatyckich, gdzie cieszą się sporym zainteresowaniem. Czy takie inicjatywy przyczynią się do rozwoju czytelnictwa w Polsce? Ciężko stwierdzić. Na pewno korzystają z nich osoby, których do czytania nie trzeba szczególnie zachęcać. Jest jednak mało prawdopodobne, że nieprzekonani postanowią wybrać się do biblioteki w środku nocy. A może? Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
19-letnia Polka wśród najlepszych uczennic na świecie. Ogromne wyróżnienie dla naszej rodaczki
Oliwia Raniszewska to kolejna przedstawicielka młodego pokolenia w Polsce, która została doceniona poza granicami kraju. Nazwisko 19-latki znalazło się na liście 50 najlepszych uczniów/studentów na świecie.
W tym artykule: Kim jest Oliwia Raniszewska? Sukcesy polskiej młodzieży Na łamach National-Geographic.pl informujemy nie tylko o odkryciach uznanych badaczy, ale też o sukcesach polskich uczniów, którzy szturmem podbijają świat. Tym razem w mediach zrobiło się głośno o pochodzącej z woj. kujawsko-pomorskiego 19-letniej Oliwii Raszewskiej. Nazwisko młodej Polki znalazło się w gronie 50 finalistów konkursu Global Students Prize 2023. Kim jest Oliwia Raniszewska? Oliwia Raniszewska, jak podaje oficjalna strona Global Teacher Prize, pochodzi z niewielkiej miejscowości Świecie, położonej niedaleko Bydgoszczy i Torunia. Przedmiotami ścisłymi zainteresowała się w szkole podstawowej, gdy wzięła udział w jednym z kuratorskich konkursów biologicznych. W czasie nauki w Uniwersyteckim Liceum Ogólnokształcącym w Toruniu uczestniczyła m.in. w Olimpiadzie Wiedzy Ekologicznej 2022, Programie Adamed SmartUp czy Konkursie Naukowym Explory 2021. Teraz nazwisko 19-latki znalazło się na liście 50 finalistów prestiżowego konkursu Global Student Prize 2023. Ogromny sukces młodej Polki docenił Maciej Kawecki, znany wykładowca akademicki i popularyzator nauki, który za pośrednictwem mediów społecznościowych przekazał: – Mamy w Polsce jedną z najlepszych uczennic na świecie! Miło nam poinformować, że w wieku 19 lat jako jedyna Polka i jedna z zaledwie kilku osób z Europy znalazła się właśnie na liście 50 najlepszych uczniów/studentów na świecie. Uzyskała wyróżnienie TOP 50 Global Students Prize w szczególności za jej ogromny wkład w rozwój Skin Preventer. To inteligentny system wspomagania diagnostyki zmian skórnych jej współautorstwa. View oEmbed on the source website Co więcej, Oliwia „organizuje właśnie akcję społeczną z wolontariuszami w Gdańsku, w której trakcie będą promować profilaktykę kontroli zmian skórnych oraz zasady zdrowego korzystania ze słońca”. Warto wspomnieć, że mimo tak ogromnego wyróżnienia, mieszkanka Świecia nie zamierza opuszczać kraju. W październiku rozpocznie studia na Gdańskim Uniwersytecie Medycznym na kierunku lekarskim. O zwycięstwo w konkursie, oprócz 19-letniej Oliwii Raniszewskiej, powalczy także dwoje innych studentów z Europy – Włoszka Mame Maty Gning i Turek Efe Sakarya. Laureatem ubiegłorocznej edycji Global Student Prize został Ukrainiec Igor Klymenko, student nauk fizycznych i matematycznych na Politechnice Kijowskiej, który otrzymał nagrodę w wysokości 100 tysięcy dolarów. – Studenci ubiegający się o Global Student Prize będą oceniani pod kątem ich osiągnięć w nauce, wpływu na swoich rówieśników, tego, jak zmieniają swoją społeczność, jak pokonują przeciwności, jak wykazują się kreatywnością i innowacyjnością oraz jak działają jako obywatele świata – podaje strona Global Teacher Prize. Sukcesy polskiej młodzieży Przypomnijmy, że w kwietniu głośno zrobiło się o 17-letniej Natalii Siwek, która dostała się na prestiżowy Uniwersytet Harvarda. Poznaniaka – mimo młodego wieku – może pochwalić się wieloma osiągnięciami. Jest między innymi laureatką i finalistką ogólnopolskich olimpiad przedmiotowych, a także dwukrotną uczestniczką Licealnych Mistrzostw Świata Debat. Ponadto współorganizowała konferencję TEDx i prowadziła obrady ONZ dla licealistów. Dumnie reprezentowała również Polskę na World Schools Debating Championships, czyli corocznym panelu dyskusyjnym dla uczniów szkół średnich. – Lista osiągnięć Natalii jest imponująca – została ona laureatką lub finalistką 6 ogólnopolskich olimpiad, dostała się dwukrotnie do reprezentacji na Licealne Mistrzostwa Świata oraz organizowała własne projekty, takie jak TEDx czy symulacje sądowe dla licealistów – czytamy na facebookowym profilu organizacji Our Future Foundation, wspierającej uzdolnioną młodzież w ich marzeniu o studiach na zagranicznych uczelniach. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="419" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FNatGeoTravelerPoland%2Fposts%2Fpfbid02T8ophoUX91DJDNWSMqy6awvzqy87CYAUtYZXQVsZW9uvEbgWhubMBUbjK8WvvhbRl&show_text=false&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Na początku lutego dużym echem w mediach odbiło się także spore osiągnięcie 17-letniego Dawida Kopika. Pochodzący z miejscowości Gola nastolatek, jako jedyny Polak w tym roku, dostał się Yale University. Jak sam przyznaje, kluczem do sukcesu była ciężka praca. Źródło: globalteacherprize.org Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
„Naprawdę lubię język polski!". Rozmawiamy ze studentem z Filipin
Pierwsze skojarzenie z Polską to Jan Paweł II. Justin wychował się na Filipinach. Język polski po raz pierwszy poznał na Tajwanie. To tam zdecydował, że chciałby spróbować swojego życia w Krakowie – 9 tys. km od rodzinnego kraju.
W tym artykule: Skąd zainteresowanie Polską? Ilu jest Polaków na Tajwanie? Dlaczego uczysz się właśnie polskiego? Jak trafiłeś do Polski? Jak wygląda życie na Tajwanie? Jak wyglądało życie i nauka na Filipinach? Jacy są Polacy? Justin ma 20 lat. Przyjechał z Tajwanu, choć urodził się i wychowywał w Filipinach. Do Krakowa trafił, aby uczyć się języka polskiego i studiować. Jak sami mówi, Polacy na Tajwańczyka mówiącego po polsku reagują obojętnością lub zaskoczeniem. Nam po polsku opowiada, co skłoniło go do rozpoczęcia przygody z polszczyzną, jak Filipińczycy i Tajwańczycy widzą Polskę i Polaków oraz co najbardziej spodobało mu się nad Wisłą. O tym, jak Czesi widzą Polaków przeczytasz tutaj. Skąd zainteresowanie Polską? Jak to się stało, że człowiek z Azji Wschodniej, który nigdy nie był w Polsce, tak dobrze mówi po polsku? Podjąłem studia licencjackie na Tajwanie i tam, na moim uniwersytecie wziąłem udział w kursie języka polskiego. Nauczycielka była Tajwanką, która mieszkała 8 lat w Polsce. Gdy wróciła na Tajwan, otworzyła taki kurs na uniwersytecie. Do tego prowadzi blog dla Tajwańczyków, którzy interesują się polską kulturą. Po mandaryńsku. Prowadzi lekcje polskiego w domu i co roku podróżuje z Tajwańczykami do Polski. Dużo osób studiuje polski na Tajwanie? Myślę, że trochę. Na pierwszym roku było 20 osób, choć na drugim zostaje już tylko 7–8 osób. Pewnie na początku wszyscy chcieli spróbować, czy sobie poradzą. Ja też chciałem spróbować. Uznałem, że to jest bardzo ciekawe i że chcę iść dalej w tym kierunku. Co wiedziałeś o Polsce, zanim zacząłeś studiować? Z pochodzenia jestem Filipińczykiem. Podobnie jak większość moich rodaków nasze pierwsze i często jedyne skojarzenie z Polską to papież Jan Paweł II. Sam również pochodzisz z katolickiej rodziny? Trudno powiedzieć, ponieważ mam bardzo dużą rodzinę. W mojej rodzinie jest ponad 30 osób. Mogę powiedzieć, że moi dziadkowie są wyznawcami buddyzmu. Większość mojej rodziny to z kolei protestanci i ja chodziłem do szkoły protestanckiej. Choć ja i mój wujek jesteśmy teraz katolikami. Kto chodzi na lekcje polskiego na Tajwanie? Co łączy tych ludzi? Wydaje mi się, że to wynika z zainteresowania kulturą Polski. Raczej nie są to motywacje zawodowe. Mogę powiedzieć, że na Tajwanie jest kilka osób, które upowszechniają polską kulturę. Jest też Polka, która mieszkała na Tajwanie 8 lat. Prowadzi blog po mandaryńsku o Polsce. Myślę, że ma już prawie 100 tys. obserwujących na Facebooku. Jak wyglądają studia polonistyczne na Tajwanie? To nie są studia polonistyczne, a raczej kurs języka polskiego. Jeśli dobrze pamiętam, zajęcia trwają 3–4 godziny tygodniowo. Skupialiśmy się prawie wyłącznie na gramatyce. Mieliśmy książkę „Zaczynam mówić po polsku" i książkę z ćwiczeniami. Nie mieliśmy specjalnych lekcji z literatury czy kultury, choć nasza nauczycielka odsyłała nas do różnych artykułów w internecie. Ilu jest Polaków na Tajwanie? Spotkałeś innych Polaków na Tajwanie? Jest tam polska mniejszość. 11 listopada była nawet obchodzona rocznica polskiej niepodległości. I w tym dniu spotkałem się z wieloma Polakami i było nawet jakieś oprowadzenie po polsku. Tego dnia można było po raz pierwszy zwiedzić po polsku Narodowe Muzeum Tajwańskie. Myślę, że mniej więcej 100 Polaków i Polek mieszka teraz na Tajwanie. A na Filipinach słyszałeś kiedyś język polski? Nie, ale w przyszłości pewnie usłyszę. Na Tajwanie spotkałem Polaków, bo po prostu chciałem. Jest grupa na Facebooku Polscy na Tajwanie i jestem jej członkiem. Jest też grupa Polacy na Filipinach, ale nie miałem jeszcze okazji z nimi się spotkać, bo kiedy jestem na Filipinach, mieszkam ze swoją rodziną i nie za bardzo pozwalają mi wychodzić z domu. A jak reagują Polacy, kiedy widzą, że mówisz po polsku? Albo są obojętni, albo zszokowani. W Krakowie obojętni, bo mieszka tu dużo ludzi z Azji, którzy dobrze mówią po polsku. Ludzie myślą, że jestem jednym z mieszkających tu Wietnamczyków. W Lublinie natomiast wszyscy są zszokowani. Tam nie ma wielu Wietnamczyków. Jakie jeszcze języki znasz? Z rodziną rozmawiam po tagalog, ale chodziłem do szkoły anglojęzycznej, więc mogę powiedzieć, że mój język ojczysty to angielski. W domu mówimy w dialekcie chińskim, znam też mandaryński, bo uczyłem się tego języka w szkole w szkole, jakieś dwie godziny dziennie. Znasz inne języki chińskie? Rozumiesz kantoński? Trochę, myślę, że jestem na poziomie A2. Rozumiem trochę, jestem w stanie wymienić kilka słów z ludźmi z Hongkongu. Używasz znaków? Tak, tradycyjnych, bo takich używa się na Tajwanie. A język chiński na Tajwanie bardzo różni się od odmiany używanej w ChRL? Na pewno jest inny od tego, jakim mówi się w Pekinie. W porównaniu jednak z mandaryńskim w południowo-wschodnich Chinach nie za bardzo się różni. Ludzie w Pekinie mówią dla nas trochę niewyraźnie i łączą ze sobą słowa, ale na przykład Tajwańczyków rozumiem bardzo dobrze. Na Filipinach językiem urzędowym jest angielski, ale wcześniej Filipiny były częścią imperium hiszpańskiego. Popularne są hiszpańskie imiona, ale czy ludzie mówią jeszcze po hiszpańsku? Na południowych Filipinach nadal używa się dialektu, który zawiera wiele słów z języka hiszpańskiego. Można więc powiedzieć, że do pewnego stopnia zna się tam hiszpański. W stolicy używamy hiszpańskiego właściwie tylko do określania godzin. Teraz sam uczę się tego języka. To moje postanowienie noworoczne. Uczę się samodzielnie. Jak zawsze. Matematyk ze Szkocji w rok opanował język polski. Co myśli o naszym kraju? „Polacy mają w zwyczaju wierzyć, że język polski jest tak ekstremalnie trudny, że niewielu jest w stanie go naprawdę opanować". Tymczasem 30-letni David potrzebował na to zaledwie roku. W... Dlaczego uczysz się właśnie polskiego? Nie chciałeś studiować francuskiego albo rosyjskiego, który też jest słowiański, ale ma jednak dużo większy zasięg? Po prostu spontanicznie postanowiłem uczyć się polskiego. Naprawdę ten język brzmiał dobrze. Wiedziałem, że to bardzo trudny języki. Chciałem rzucić sobie wyzwanie. Jest taki moment odblokowania przy nauce języka. Pamiętasz, kiedy „kliknęło” u Ciebie? Myślę, że to są kolejne etapy nauki języków obcych. 2 lata temu zacząłem intensywnie uczyć się polskiego, byłem już po trzech semestrach nauki na uniwersytecie. Byłem wówczas na poziomie A1 i miałem fiszki z języka polskiego. Zapamiętywałem te wszystkie słowa, jedno po drugim. Potem zacząłem słuchać podcastów po polsku. Znalazłem taki cykl, gdzie prowadzący mówi bardzo wolno, mogłem złapać prawie wszystkie słowa i w tamtym momencie wiedziałem, że poznaję już każde z nich. W tamtym momencie, kiedy mówiłem po polsku, to było jedno słowo, przerwa, znowu jedno słowo. Jak wyglądał twój proces nauki? Często modyfikuję swoje sposoby na naukę. Teraz czytam artykuły i kiedy zdarzają się nowe słowa, sprawdzam w internecie, a potem układam zdania z tymi słowami. Artykułów szukam w internecie. Myślę, że myślenie w języku polskim jest najważniejsze. Kiedy mówię po polsku, nie przychodzą mi już do głowy angielskie słowa. Mam również inną metodę na to, np. cały czas wyobrażam sobie, że mam rozmówcę, mam takiego sztucznego kolegę, z którym rozmawiam tylko pod nosem. Próbowałeś kiedyś słuchać jakichś innych języków słowiańskich? Tak, w ogóle interesuję się językami słowiańskimi i kiedyś uczyłem się rosyjskiego, ale nie kontynuowałem tej nauki, bo to trochę przeszkadza. Oni mówią „ta tramwaj", a w polskim „ten tramwaj". Są inne rodzaje gramatyczne, to trochę się miesza. Rozumiem dobrze czeski, myślę, że 80 proc., język słowacki też. Mam koleżankę ze Słowacji i z nią rozmawiałem po polsku. Ja mówiłem do niej po polsku, a ona odpowiadała po słowacku. Rozumieliśmy się doskonale. Filipińczyk rozmawiający ze Słowaczką po polsku. To fascynujące. Kiedy pierwszy raz przyjechałeś do Polski? W czerwcu 2019 roku do Warszawy, stamtąd do Krakowa i do Lublina. Tam zdawałem egzamin z języka polskiego. Jak trafiłeś do Polski? Pamiętasz swoje pierwsze wrażenia z Warszawy? Były dobre. Zgubiłem się chyba ze dwadzieścia razy w mieście. Często pytałem o drogę. Język na początku nie wydawał mi się trudny, bo pytałem o proste rzeczy. Kiedy przyjechałeś do Polski, coś cię na początku zaskoczyło? Pozytywnie lub negatywnie? Sposób wyrażania się. Polacy są bezpośredni i mówią, co mają na myśli. W Azji to po prostu ludzie rzucają trochę słów w przestrzeń i nie wiemy dokładnie, co chcą powiedzieć. Kiedy byłem na wymianie językowej, mój partner językowy mi powiedział, że za dużo gadam. U nas taka bezpośredniość mogłaby zdenerwować niektórych. Ale ja wolę ten sposób mówienia, bo przynajmniej wiem, co co chodzi. Kiedy znajomi na Filipinach pytają: jaka jest ta Polska? Jacy są Polacy? Co im mówisz? Mówię, że ludzie są bardzo mili w stosunku do mnie. Czuję, że w tym momencie Polska to jest mój dom i mówię, że jest zimno. Tego się spodziewałem. Masz ciepłą kurtkę na zimę? Zawsze ubieram się ciepło. Na Filipinach pada śnieg? Nie, nigdy. Jak wygląda życie na Tajwanie? Gdzie mieszkałeś na Tajwanie? Mieszkałem i studiowałem w Tajpej. Żyje się tam bardzo wygodnie, bo w każdym rogu i w każdej ulicy jest mały wygodny sklep. Taka tajwańska „Żabka". Sprzedaje się tam więcej rzeczy niż w polskich sklepach lokalnych, można płacić za rachunki, wziąć prysznic czy coś wydrukować. Tajwańczycy bardzo chcą żyć wygodnie. Praca jest dla nich najważniejsza, jak w całej Azji Wschodniej. Ludzie są tam bardzo mili, w porównaniu do Chińczyków na kontynencie. Co myślą Tajwańczycy o ChRL? Myślą, że to zagranica i naprawdę są obrażeni, gdy ktoś mówi, że Chiny i Tajwan to jedno. I w ogóle wydaje mi się, że nie lubią rozmawiać na ten temat. Traktują ten temat bardzo negatywnie. Czy komentuje się wydarzenia w Chinach? Kiedy działy się protesty w Hongkongu, Tajwańczycy wspierali protestujących. Uważają, że są wspólną ofiarą Pekinu. Na Tajwanie nie ma blokowania Google czy Facebooka. W Chinach nawet mapy Google są niedokładne. Gdzie się urodziłeś? W Manili, w stolicy. To duże i zatłoczone miasto. Przede wszystkim ze względu na gęstość zaludnienia. Kiedy się wychodzi na ulicę, widać morze ludzi. Raczej trudno jest spotkać przypadkiem znajomego na ulicy. Sam jest w trzecim pokoleniu Chińczykiem i chodziłem do chińskiej szkoły, więc rozpoznaję czasami swoich kolegów. Łatwiej się poznaje Chińczyków, bo jest nas mniej, a ja łatwiej rozróżniam Azjatów niż Europejczyków. Europejczycy wydają ci się podobni? Tutaj w Polsce tak jest. Cechy charakterystyczne dla danego typu urody czy pochodzenia się zlewają. Na szczęście z upływem czasu jest coraz lepiej. Na przykład na studiach pomyliłem się już chyba z dziesięć razy. Mówią mi – „o, jeszcze się nie poznaliśmy", kiedy ja mówię „cześć". Masz ulubione miejsce w Manili? Na Filipinach spędzamy czas w centrach handlowych i nie mamy wielu w stolicy miejsc turystycznych. Raczej ludzie jeżdżą na wieś, a w stolicy tylko robią zakupy. I też my się w takich centrach spotykamy. Tam są wszelkiego rodzaju rozrywki, kina, sporty. Jak wyglądało życie i nauka na Filipinach? Jaka jest twoja rodzina? Jestem jedynakiem, chociaż wychowałem się w rodzinie mojej mamy razem z kuzynami. Spędzaliśmy razem dużo czasu i rozmawialiśmy w języku tagalog. A jadaliście na śniadanie? Takie owsianki, ale bardzo zagęszczone. Bez mleka. To – można powiedzieć – jest trochę obrzydliwe. Co widziałeś za oknem? Ulicę i bloki. Mieszkałem w domu jednorodzinnym. Manila w ogóle nie jest blisko oceanu ani morza i nie mamy wody. Jak wyglądała twoja szkoła? Było chyba 45 osób w jednej klasie. Ale system edukacji w mojej szkole był bardzo wysoki. Mogę powiedzieć, że 90 proc. uczniów dostało się na trzy najlepsze uniwersytety i w całym kraju jesteśmy na czwartym miejscu. Zajęcia były naprawdę intensywne. Chodziłem do szkoły od 7 rano do 19, czyli spędzałem tam po 12 godzin. Co było twoim ulubionym przedmiotem? Zdecydowanie matematyka. To wymagało ciężkiej pracy i w związku z tym teraz, kiedy uczę się polskiego, mam tę dyscyplinę. Kiedy mam plan, żeby uczyć się polskiego przez 16 godzin w tygodniu, to jestem w stanie to utrzymać. Zdecydowanie nie lubiłem innych przedmiotów naukowych. Miałem chyba cztery przedmioty z matematyki. 4 godziny dziennie – osobno matematyka, geometria, rachunek różniczkowy i całkowy. Jak spędzałeś wakacje? Nie pamiętam za dobrze, bo nigdy nie miałem wakacji. Rok akademicki zaczyna się w czerwcu, a kończy się w marcu. Normalnie wakacje są w kwietniu i w maju. Dlaczego nie miałeś wakacji? Bo wtedy reprezentowałem Filipiny w konkursach zagranicznych z matematyki. To jest wymagane od nas, żeby uczestniczyć w zajęciach 8 godzin dziennie od poniedziałku do niedzieli. Przez cały rok. Jacy są Polacy? Z czym Ci się kojarzy polska kultura? Z kinem. Lubię „Pianistę" Romana Polańskiego, ale też filmy o powstaniu warszawskim. Generalnie polska kultura kojarzy mi się z mentalnością Polaków, którzy są patriotyczni i lubią swój kraj. Czym się różni mentalność Polaka od mentalności Filipińczyka? Na Filipinach ludzie po prostu chcą żyć dobrze. Nie mają wielkich celów w życiu i po prostu są uśmiechnięci. A Polacy? A Polacy mają cele w życiu, które chcą osiągnąć. To jest bardzo ważne dla Polaków, by osiągać coraz więcej. Słuchasz polskiej muzyki? Tak, przede wszystkim popu. Bardzo lubię Filipa Latę i Roksanę Węgiel. Rozumiesz, kiedy śpiewają? Tak, język w muzyce jest troszeczkę inny. Co studiujesz w Krakowie? Psychologię w zarządzaniu na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jestem jednym z pięciorga obcokrajowców. Są jeszcze ludzie z Ukrainy i z Grecji. Ukraińcy mówią tak dobrze po polsku, że trudno odróżnić. Dalej uczysz się polskiego? Tak, teraz celuję w C2, czyli w najwyższy poziom. Chcę mówić po polsku lepiej niż po angielsku. Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska". Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów w technologiach. Miłośnik tenisa i europejskich stolic.
Studenci prześcignęli NASA. Już w maju wyślą na Księżyc własny, autonomiczny łazik
Po Księżycu chodziło 12 Amerykanów. Po powierzchni jeździł też księżycowy samochód zaprojektowany dla NASA przez polskiego inżyniera Mieczysława Bekkera. Za to nigdy nie trafił na Księżyc łazik z amerykańską flagą. To się niedługo zmieni dzięki grupie studentów, absolwentów i wykładowców z Carnegie Mellon University w Pensylwanii.
W tym artykule: Pierwszy amerykański łazik na Księżycu NASA wyśle łazik na Księżyc dopiero za rok Studencki łazik księżycowy Iris Studenci wysyłają na Księżyc kapsułę czasu Prywatne misje księżycowe Pierwsze próby robotycznej eksploracji Księżyca miały miejsce w zaledwie rok po wystrzeleniu na orbitę pierwszego sztucznego satelity – Sputnika. A chociaż zakończyły się niepowodzeniem, przetarły szlak badaniom in situ, a nie jedynie takim z wykorzystaniem teleskopów naziemnych. Jako pierwsza na powierzchnię Księżyca dotarła w 1959 roku radziecka sonda Łuna 2. Po niej Srebrny Glob eksplorowały liczne sondy i orbitery oraz łącznie siedem łazików. Wśród nich trzy osobowe pojazdy programu Apollo. Pierwszy amerykański łazik na Księżycu Dwa łaziki – Yutu i Yutu 2 – umieścili na Księżycu Chińczycy. Amerykanie nigdy nie eksplorowali naszego naturalnego satelity przy użyciu zdalnie sterowanych lub autonomicznych pojazdów. To się właśnie zmienia. View oEmbed on the source website Łazik Iris, którego start jest zapowiadany na maj tego roku, został opracowany przez studentów, wykładowców i absolwentów Carnegie Mellon University w Pensylwanii w ciągu trzech lat. Iris ma zostać wyniesiony na Księżyc w ramach programu NASA Commercial Lunar Payload Services (CLPS), który jest próbą współpracy agencji z komercyjnym przemysłem kosmicznym. Pierwotny plan zakładał wystrzelenie łazika na przełomie 2021 i 2022 roku. Jednak niepowodzenia związane z rozwojem programu powrotu na Księżyc Artemis sprawiły, że termin przesunięto. NASA wyśle łazik na Księżyc dopiero za rok Co ciekawe, amerykańscy studenci wyprzedzili swoim łazikiem NASA. Automatyczny łazik amerykańskiej agencji kosmicznej, nazwany VIPER (Volatiles Investigating Polar Exploration Rover), ma wystartować w kierunku Księżyca najwcześniej w 2024 roku. VIPER ma docelowo osiąść na południowym biegunie Księżyca. Tam oceni i zbada miejsca koncentracji lodu wodnego. Lód wodny jest konieczny do podtrzymania ludzkiej obecności na Księżycu oraz w innych interesujących lokalizacjach, jak Mars. Łazik VIPER ma wielkość wózka golfowego i wyposażony jest w liczne instrumenty badawcze oraz w kamery. Studencki łazik księżycowy Iris Natomiast Iris to niewielkie urządzenie o masie zaledwie dwóch kilogramów. Podwozie łazika ma wielkość pudełka na buty. Koła zostały wykonane z włókna węglowego i są wielkości kapsli. Łazik nie jest wyposażony w skomplikowane instrumenty badawcze. Jego 60-godzinna misja będzie skupiać się na robieniu zdjęć powierzchni Księżyca. Iris przetestuje również nowe techniki lokalizacji, przesyłając dane o swojej pozycji na Ziemię. Studenci wysyłają na Księżyc kapsułę czasu Oprócz Iris, zespół Carnegie Mellon planuje wysłać na Księżyc instalację artystyczną o nazwie MoonArk. Jest to maleńka kapsuła czasu wypełniona wierszami, muzyką, obrazami i małymi przedmiotami. Dylan Vitone, profesor w Carnegie Mellon i dyrektor MoonArk, napisał w oświadczeniu, iż jego grupa chciała stworzyć „projekt kopalny”. Czyli artefakt, który połączy odkrywcę ze złożonością myśli, emocji i praktyk życiowych odległej epoki. Druga, identyczna arka jest obecnie wystawiana w Smithsonian National Air and Space Museum. Prywatne misje księżycowe Łazik Iris oraz MoonArk wyruszą w kosmos na pokładzie rakiety Vulcan Centaur, należącej do United Launch Alliance. Na powierzchnię Księżyca przetransportuje je lądownik Peregrine firmy Astrobotic z Pittsburgha. Start zaplanowano nie wcześniej niż na 4 maja 2023 r. Księżyc potrzebuje własnej strefy czasowej, internetu i własnego GPS-a. Jak je stworzyć? Jeśli chcemy eksplorować Księżyc i założyć na nim kolonię, musimy ustanowić nową, księżycową strefę czasową. Taką, która będzie akceptowalna dla wszystkich państw planujących ek... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ksiezyc-potrzebuje-wlasnej-strefy-czasowej-internetu-i-wlasnego-gps-a-jak-je-stworzyc-fot-jaxa-nhk-97abd32.jpg" width="938" height="528" alt="Księżyc potrzebuje własnej strefy czasowej, internetu i własnego GPS-a. Jak je stworzyć? (fot. JAXA/NHK)" title="Księżyc potrzebuje własnej strefy czasowej, internetu i własnego GPS-a. Jak je stworzyć? (fot. JAXA/NHK)" /> Data wcale nie jest przypadkowa. Fani science fiction świętują wówczas Międzynarodowy Dzień Gwiezdnych Wojen (Star Wars Day). Ta saga była dla wielu współczesnych naukowców pierwszą inspiracją do eksploracji kosmosu. – Setki studentów naszego uniwersytetu poświęciło tysiące godzin na skonstruowanie Iris – napisał w oświadczeniu Raewyn Duvall, pracownik naukowy Carnegie Mellon University i dowódca misji. – Pracowaliśmy nad tą misją przez lata. Ustalenie daty startu jest ekscytującym krokiem dla nas wszystkich. Upłynęło zaledwie kilkanaście lat, odkąd w kosmosie zaczęły pojawiać się konstruowane przez studentów cubesaty. Te niewielkie i proste satelity stanowią znakomitą praktykę dla inżynierów. Wiele wskazuje na to, że dzięki studentom i wykładowcom Carnegie Mellon University w Pensylwanii w kosmos zaczną latać coraz bardziej skomplikowane urządzenia wykonane w ramach praktyk inżynieryjnych. Właśnie takie, jak łaziki. Źródła: Carnegie Mellon University, Iris Lunar Rover. Nasz ekspert Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka Dziennikarka i redaktorka zajmująca się tematyką popularnonaukową. Związana z magazynami portali Gazeta.pl oraz Wp.pl. Współautorka książek „Człowiek istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”.
Ten kierunek studiów na Uniwersytecie Warszawskim jest ostro krytykowany. Przeciwnicy: "To nie jest studiowanie"
Antropozoologia – to nazwa studiów, które łączą w sobie elementy programu trzech wydziałów UW: Wydziału „Artes Liberales”, Wydziału Biologii oraz Wydział Psychologii. Kierunek za chwilę rusza z kolejnym rocznikiem studentów, a za rok pojawią się pierwsze licencjaty. Jeszcze przed rozpoczęciem zajęć w internecie można znaleźć głosy oburzone takim obrotem spraw.
Program studiów zakłada połączenie dorobku wszystkich trzech wydziałów oraz dodatkowo ma dopełniać go innymi gałęziami wiedzy. Wykładom na uczelni towarzyszą zajęcia terenowe i laboratoryjne, a wśród przedmiotów są: zoologia, zoopsychologia, filozofia i etyka, etologia, ekologia, weterynaria, antropologia, kulturoznawstwo, a nawet socjologia, elementy nauk politycznych i historia sztuki wraz z literaturoznawstwem. Tym, co spaja te wszystkie przedmioty razem, jest zagadnienie relacji człowieka ze zwierzętami. Istotne jest także to, że zwierzę jest tu rozpatrywane w kategorii osoby, podmiotu. „Studia zapoznają Was z najnowszymi odkryciami dotyczącymi umysłów, emocji i zachowań zwierząt” - czytamy na stronie kierunku - „Umożliwią Wam także zdobycie aktualnej wiedzy dotyczącej podstaw etycznych i prawnych oraz historycznych i kulturowych uwarunkowań wykorzystywania i ochrony zwierząt w Polsce i na świecie. Przygotują Was również do mądrego i skutecznego rozwiązywania konfliktów interesów między ludźmi a przedstawicielami innych gatunków, z poszanowaniem podmiotowości i godności ludzi i zwierząt.” Choć trudno wyobrazić sobie ogłoszenia o pracę dla antropozoologów, z pewnością licencjat na tym kierunku będzie bardzo poszerzał horyzonty i wyposażał w nowe perspektywy oraz narzędzia do opisywania lub interpretowania rzeczywistości. Może się to przydać zarówno dziennikarzom, osobom zajmującym się sytuacją prawną zwierząt w Polsce, przyszłym pracownikom organizacji pozarządowych oraz tym, którzy chcieliby wprowadzać etyczne rozwiązania w swojej pracy ze zwierzętami. Wśród osób budujących kręgosłup intelektualny nowego kierunku są między innymi takie postaci jak: (humaniści) prof. Jerzy Axer, dr Dorota Łagodzka - koordynatorka i sekretarz naukowy antropozoologii, (biolodzy) prof. Joanna Pijanowska - koordynatorka ze strony Wydziału Biologii, prof. Andrzej Elżanowski, (psycholodzy) prof. Jerzy Osiński - koordynator ze strony Wydziału Psychologii, prof. Wojciech Pisula. „Gdyby miał teraz 18 lat, studiowałby antropozoologię” - możemy przeczytać o profesorze Axerze na stronie. Projekt ma jednak już także swoich przeciwników. W ostrych słowach pomysł studiów tego typu skrytykował prof. Piotr Jaroszyński, kierownik Katedry Filozofii Kultury Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, a także wykładowcy Wyższej Szkoły Komunikacji Społecznej i Medialnej w Toruniu. - To jest dziedzina nauki, gdzie kończą się żarty i zaczyna się sprawa bardzo poważna – mówi w rozmowie z Radiem Maryja. - To nie jest studiowanie, to już jest pseudodziedzina, pseudonauka. W tym wypadku, jeżeli władze na poziomie samej uczelni tego nie dostrzegają, to w tym momencie musi wkroczyć odważnie minister nauki i te rzeczy dokładnie zanalizować, przedstawić wnioski i podjąć odpowiednią decyzję. Od myśli do zbrodni to nie jest długa droga i w tym wypadku musimy być bardzo czuli. Profesor przekonuje, że wprowadzenie takiego i podobnych kierunków jest „konsekwencją przyjętej ideologii ewolucjonizmu i materializmu. Ideologie te były udziałem uczelni państwowych – komunistycznych w czasie PRL-u.” Profesor Jarosziński w swoich felietonach i publikacjach ostrzega także przed elektrowniami wiatrowymi, wiąże homoseksualizm i antykoncepcję z projektem depopulacji ludzkości oraz stawia tezę, że „gender jest cywilizacją śmierci”. Niechęć środowisk związanych z Radiem Maryja oraz Tadeuszem Rydzykiem do etycznego podchodzenia do zwierząt nie jest niczym nowym. Toruńska uczelnia WSKSiM w 2018 zorganizowała konferencję „Fałszywe teorie o człowieku”, podczas której padały między innymi tezy o tym, że traktowanie zwierząt etycznie jest wstępem do zniesienia praw moralnych wśród ludzi. Dostało się także innym koncepcjom, między innymi darwinowskiej teorii ewolucji. - Nie ulega wątpliwości, że promuje się wiele fałszywych teorii o człowieku, z których ewolucjonizm darwinowski dominuje – mówił Jan Szyszko, który do niedawna jeszcze był polskim ministrem środowiska i udowadniał, że dwutlenek węgla jest gazem życia. Do tego głosu można dołączyć wygłoszoną na konferencji opinię księdza profesora Tadeusza Guza na temat roli człowieka w relacji z przyrodą. - Prawda naukowa – ta prawdziwa, niezdeformowana – odkrywa w człowieku widzialnego króla świata, który „ma sobie czynić ziemię poddaną” i panować nad światem zwierząt i roślin – mówił ksiądz profesor - Nie może być niczyjej zgody na redukowanie człowieka do roli zwierzęcia czy rośliny. Badania naukowe potwierdzają jednak, że wiele gatunków zwierząt ma emocje, wykazuje skomplikowane zachowania społeczne, uczy się, rozpoznaje samo siebie w lustrze oraz poszczególne osobniki ze swojego stada, a nawet innych gatunków. Wiemy zbyt wiele, by rościć sobie prawo do jedynych myślących i czujących istot na planecie. Wypieranie tego służy jedynie usprawiedliwianiu nieokiełznanej eksploatacji.
Dilerzy uniknęli więzienia. Sąd zachwycił się ich SMS-ami do klientów. "Nienaganna gramatyka"
Para brytyjskich studentów miała u siebie marihuanę o wartości ponad 1,5 tys. dolarów. Od kary uratowały ich dobrze napisane wiadomości tekstowe.
Brzmi to absurdalnie, a jednak to prawda. 19-letni Luke Rance zakupił trawkę i sprzedał ją 21-letniemu Brandonowi Kerrisonowi, który następnie rozprowadzał ją wśród mieszkańców Gower. Obaj zostali aresztowani przed wejściem do miejskiej biblioteki 17 grudnia 2017, po tym jak policjanci wyczuli od nich zapach narkotyków. Rance po przeszukaniu okazał się mieć siedem torebek suszu oraz niewielką ilość kokainy. Kerrison miał następne dwie torebki marihuany. To jednak tylko to, co mieli przy sobie, bo w mieszkaniu pierwszego z nich znaleziono „zapasik” warto ponad 1,5 tysiąca dolarów. Zbierając materiały do sprawy policja zabrała obu telefony i sprawdziła ich korespondencję. Czytając ją sędzia David Hale zwrócił uwagę na „perfekcyjną gramatykę i interpunkcję”, o znacznie wyższym poziomie niż ta używana najczęściej przez narkotykowych dealerów. Kerrsion w trakcie postępowania rozpoczął kurs o konstrukcjach budowlanych, a Rance mający za sobą epizody aktorskie w teatrze właśnie rozpoczynał pisanie dyplomu. Obaj przyznali się do zarzuconych czynów, a wcześniej byli niekarani. - Marihuana może być eksperymentem, który uznajecie za przyjemny – stwierdził sędzia i ostrzegł studentów przed konsekwencjami. Wspomniał także o przyczynach opóźnienia wydania wyroku: nie były one związane z prawem, a chodziło o obserwację czy oskarżeni będą trzymać się w tym czasie z dala od kłopotów. - Mam nadzieję, że sąd nigdy już was nie zobaczy – powiedział decydując o zakończeniu sprawy i puszczeniu młodych mężczyzn wolno. W rozmowach z dziennikarzami przyznał także, że nie chciał ograniczać perspektyw wchodzących właśnie w dorosłe życie ludzi. Dlatego każdy z nich dostał 12 miesięcy na wykonanie 100 niepłatnych godzin prac publicznych. Dodatkowo Kerrison weźmie udział w programie resocjalizacyjnym. Źródło: Independent / United States News - YouTube
Udowadniają, że nauka to sposób na podróżowanie! Właśnie wrócili z praktyk geograficznych w Boliwii
- Zadyszka. To pierwsze, co dane nam było doświadczyć w Boliwii – wspomina Marcin Spiralski, członek ekspedycji naukowej „GEOpraktyki – na stokach Andów”. Na wysokości 4 100 m n. p. m. oddech staje się krótszy już w momencie opuszczania samolotu, a lotnisko położone w przylegającym do La Paz El Alto wcale nie było najwyżej położonym punktem na trasie rozpoczynającej się właśnie wyprawy.
Studenci należący do Koła Naukowego Geografów przy Wydziale Nauk Geograficznych i Geologicznych UAM wyszli z założenia, że zdobywanie wiedzy nie może odbywać się jedynie w salach wykładowych. Wyjazd do Ameryki Południowej udało im się zorganizować w ramach praktyk. Cele naukowe stanowiły mocny fundament podróży, ale w programie znalazło się również miejsce na zaspokojenie czysto turystycznej ciekawości, jaką musiała wzbudzić Boliwia. Miasto. W krainie różnorodności Główny plac La Paz, Plaza Murillo, od razu zainspirował studentów do chwilowego „wyłączenia” swojego wewnętrznego geografa. Odmienne, często niezrozumiałe zwyczaje i zasady korzystania z przestrzeni fascynowały przybyszów i obudziły reporterską ciekawość. - Dla nas, Europejczyków, dziwaczne wydają się zachowania lokalnej ludności w kwestiach higienicznych (panie ubijające śmietanę lub białko kurze na ulicy i sprzedające je razem z galaretką), obyczajowych (handlowanie talizmanami czy płodami lam) czy fizjologicznych (ludzie załatwiający swe potrzeby poza łaźniami publicznymi) – relacjonuje Marcin. Cóż...szybko się okazało, że nie tylko poznańscy studenci wnikliwie obserwowali otoczenie. Codzienna obecność gorliwie coś notujących "gringos" wzbudzała zainteresowanie nawet wśród boliwijskiej policji. Na Plaza Murillo znajdują się najważniejsze rządowe budynki, nad których bezpieczeństwem czuwają UTOP, jednostki specjalne państwowej policji. Poznaniacy musieli kilkukrotnie uzasadniać przed nimi naukowe podstawy swoich działań. Gdy dołączył opiekun naukowy, glacjolog dr Jakub Małecki, zespół był gotowy do wyruszenia na badania w Andy. Zanim jednak na dobre pochłonęły ich wysokie góry i „geograficzne sprawy”, udało się jeszcze doświadczyć kilku sztandarowych boliwijskich atrakcji, m. in. obejrzeć walkę Cholitas i zjechać na rowerach słynną Drogą Śmierci. Góry i … znów zadyszka Fascynująca kultura południowoamerykańskiego kraju pewnie mogłaby wciągnąć młodych podróżników na dobre, ale to nie dla niej przebyli taki szmat drogi. Najważniejszą częścią praktyk miało być przeprowadzenie badań i pomiarów na lodowcach tropikalnych. Są one dobrymi indykatorami zmian klimatu, a za ich naukową atrakcyjnością dodatkowo przemawiają fakty, że stosunkowo szybko zanikają i zazwyczaj występują na niewielkich, trudno dostępnych obszarach. Lodowiec Charquini Sur był najważniejszym „stanowiskiem badawczym” w trakcie praktyk. Bazą, z której młodzi geografowie wyruszali na tereny lodowców, było schronisko Casa Blanca. Położenie na wysokości 4 800 m n.p.m. wywołało jeszcze intensywniejszą zadyszkę od tej, z którą zmagali się w La Paz, a dodatkowo pojawiły się inne objawy choroby wysokościowej. Bóle głowy, permanentne zmęczenie, mrowienie w kończynach, brak apetytu czy kłopoty żołądkowe nie omijały nikogo. Czoło lodowca znajdowało się jeszcze wyżej (na wysokości 5 300 m n. p. m.), więc codzienne podejścia stanowiły nie lada wyzwanie dla "nizinnych" organizmów. W związku z tym, że podczas pobytu w Andach, studenci nie odnotowali żadnego poważniejszego problemu z ekwipunkiem czy prowiantem, musieli przyznać, że to czynnik ludzki okazał się najsłabszym ogniwem. Na szczęście wspomagali się zaradnością. - Kilka razy udało nam się złapać stopa, co na wysokości 4 800 m n. p. m. stanowiło nie lada wyczyn - cieszy Beata Latos. Zupełnie bezużyteczny okazał się natomiast dron, którzy zabrali ze sobą z zamiarem opracowania cyfrowego modelu terenu i obrazu Charguini Sur przy użyciu fotometrii. Niestety, z powodu rozrzedzonego powietrza, urządzenie gubiło sygnał GPS i sprawiało spore trudności w sterowaniu. Tylko rozsądek powstrzymywał badaczy od przypisywania mu złych intencji, zwłaszcza, gdy w trakcie jednego z manewrów jeden z nich omal nie stracił palca w konfrontacji z nieposłusznym dronem. Dżungla Pomiary zostały zrobione, próbki pobrane, notatki spisane, więc można było zejść z zimnych i wymagających And…prosto w amazońską dżunglę. Studenci udali się w rejony rzeki Rio Beni, jednego z dopływów Amazonki. Znajduje się tam ośrodek ONCA, który zajmuje się leczeniem dzikich zwierząt i przywracaniem ich do środowiska naturalnego. Młodzi badacze mieli tam odbyć wolontariat. Najliczniejszą grupą podopiecznych były małpy kapucynki, ale nasi bohaterowie - z racji stosunkowo krótkiego pobytu - mniej zajmowali się zwierzętami skupiając się głównie na pracach naprawczych i konserwatorskich w ośrodku. Wycinali maczetą ścieżki w dżungli, sadzili palmy kokosowe i bananowce, pomagali mieszkańcom odbudowywać domy po powodzi oraz - już na użytek własny - prowadzili badania pomiaru parowania. Pustynia Po ciężkiej acz satysfakcjonującej pracy musiał przyjść czas na nagrodę. Salar de Uyuni, największa pustynia solna na świecie, to obowiązkowy punkt na mapie każdego turysty odwiedzającego Boliwię. Dla geografów solnisko – wraz ze swoim szerokim repertuarem procesów i zjawisk geologicznych - było jak najbardziej fascynujące laboratorium. - Absolutnie zjawiskowe, niesamowite, zapierające dech w piersiach – tyle mogliśmy od nich usłyszeć. Cóż, wyprawa chyba spełniła ich oczekiwania…i utwierdziła w przekonaniu, że trzeba organizować kolejne. Poznańscy studenci są nadal głodni kolejnych odległych krajów, dlatego w tym roku w lipcu wyruszają do serca Eurazji – Kazachstanu. Marcin Spiralski Więcej możecie przeczytać na: geopraktyki.amu.edu.pl/pl/, zrzutka.pl/geopraktyki *Projekt Studenckiego Koła Naukowego Geografów im. Stanisława Pawłowskiego UAM „GEOpraktyki: Edycja II - Na Stokach Andów” zdobył I miejsce w kategorii Wyprawa Roku w konkursie Studenckiego Ruchu Naukowego „StRuNa” oraz I miejsce w konkursie PZU Studencki Projekt Roku w kategorii „Nauka i technika”
Ich sposób na podróżowanie? Nauka. Młodzi geografowie z Poznania ruszają w Andy
Eksploracja Boliwii, szereg badań naukowych oraz udział w wolontariacie - to ich pomysły na wakacje. Połączą naukę z podróżowaniem.
Misja: GEOpratyki GEOpratyki to projekt studentów i doktorantów z Poznania, którzy wiedzę zdobytą na uczelni pragną skonfrontować z rzeczywistością. Tegoroczna, druga już ekspedycja, odbędzie się na początku września w boliwijskich Andach. To kraju wielu „naj”: tu znajduje się najwyżej położona stolicą na świecie – La Paz, najsuchsza pustynia świata – Atacama czy najniebezpieczniejsza droga na świecie – Droga Śmierci. Dla geografów? Gratka! Nauka przez duże „N” Jedenastoosobowa grupa młodych ludzi z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu przeprowadzi w Boliwii szereg badań naukowych oraz weźmie udział w wolontariacie środowiskowym. Młodzi naukowcy planują zbadać m.in. wpływ lodowców tropikalnych na zmiany klimatyczne, wykonać ortofotomapę oraz wizualizację 3D za pomocą drona, przeprowadzić badania zachowań przestrzennych człowieka, czy pobrać próbki wody z najwyżej położonej misy jeziornej na świecie. Odbędą wolontariat środowiskowy w miejscowości Rurrenabaque, nazywanej „bramą do boliwijskiej Amazonii”. W harmonogramie wyprawy znajduje się również miejsce na rekreacje: rowerowy zjazd wspomnianą już wcześniej Drogą Śmierci, zwiedzanie solniska Salar de Uyuni, wycieczkę do gorących źródeł w Tarapaya czy wejście na stratowulkan Licancabur. Wspomnienia W ubiegłym roku zrealizowana została pierwsza edycja tego projektu. Wszystko rozegrało się w Peru, gdzie piątka studentów poznawała miejscową ludność i ich zwyczaje, próbowała typowej dla peruwiańskiej kuchni świnki morskiej, ale przede wszystkim zakochała się w Ameryce Południowej. Po powrocie brała i nadal bierze udział w prelekcjach dla szkół, występuje na festiwalach podróżniczych oraz przedstawia wyniki swoich badań podczas konferencji naukowych w kraju i za granicą. Wspieramy Inicjatywa ma szansę na zwycięstwo w konkursie na Studencki Projekt Roku. Zachęcamy Wszystkich do oddania głosu na GEOpraktyki za pośrednictwem strony studenckiprojektroku.pl. Ponadto trwa właśnie zbiórka funduszy na portalu PolakPotafi.pl. - To nasza ostatnia szansa na pozyskanie środków na wyjazd - mówią zgodnie. Szczegóły na temat ekspedycji można znaleźć na stronie internetowej oraz na Facebooku. Tekst: Dorota Piniarska Projekt GEOpraktyki – Edycja II: na stokach Andów został objęty patronatem National Geographic Polska.
Po wykładach z biochemii uczą się suahili. Poznajcie studentów medycyny, którzy ze swoim czasem zrobili coś naprawdę dobrego
Wydawało się, że na drugim roku medycyny problemem nie jest globalny dostęp do opieki zdrowotnej, a raczej zbliżający się egzamin z biochemii.
- Jedźmy do Afryki pomagać - oznajmił Wojtek swoim kolegom, Marcinowi i Mikołajowi w przerwie wykładu. Oni spojrzeli po sobie wymownie, nie wiedząc za bardzo, co mu odpowiedzieć. Na drugim roku medycyny głównym problemem nie był globalny dostęp do opieki zdrowotnej, a raczej zbliżający się wielkimi krokami egzamin z biochemii. Jak się miało jednak okazać kilka miesięcy później, pojechali. Do Kenii. A wraz z nimi 4 tony sprzętu medycznego o wartości ponad ćwierć miliona złotych. Leczymy z Misją Trzech studentów kierunku lekarskiego z Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu stworzyło rok temu wyjątkowy projekt - Leczymy z Misją. Wszystko dzięki własnej inicjatywie i pracy. Na świecie działa wiele fundacji, które wysyłają wolontariuszy medycznych w różne rejony świata, ale „Leczymy z Misją” jest pierwszą tak dużą inicjatywą realizowaną od początku do końca wyłącznie przez studentów. Wojtek, Mikołaj i Marcin, inicjatorzy projektu, przygotowali kompleksowy plan. Dwa miesiące wakacji postanowili przeznaczyć na pobyt w niewielkim szpitalu misyjnym w Muthale, położonym na wschód od stolicy Kenii, Nairobi. Zdecydowali się zabrać ze sobą jak najwięcej sprzętu medycznego, który może przydać się na miejscu. Przed wyjazdem przeprowadzili więc zbiórkę w poznańskich szpitalach, a jej efekty przerosły ich najśmielsze oczekiwania. Intensywnie modernizujące się placówki przekazały wartościowy sprzęt, między innymi kardiomonitory, aparaty do USG czy łóżka szpitalne. Mimo skromnych funduszy, udało się pokryć koszty wynajęcia kontenera, który - wraz z aparaturą - dotarł do Kenii drogą morską. Pieniądze na szczepienia, przelot i pobyt studentów na miejscu pomogli znaleźć prywatni darczyńcy oraz organizacje pozarządowe . Pomoc i przygoda Przyjazd wolontariuszy do afrykańskiego szpitala, a w szczególności sprzęt, który ze sobą przywieźli, wzbudził ogromny entuzjazm. Zwykłe łóżka dla pacjentów, które dla nas wydają się oczywistością, w Kenijskiej placówce okazały się być luksusem. Nie do opisania jest zachwyt, jaki wzbudził wśród matek w ciąży aparat do USG. Wreszcie mogły zobaczyć swoje dziecko przed narodzinami, a lekarze - ocenić czy rozwój przebiega prawidłowo. Dwa miesiące wolontariatu okazały się niesamowitą przygodą. Uczestnicy mieli szansę asystować przy porodach i operacjach oraz wykonywać podstawowe zabiegi medyczne. Poznali niezwykłych lekarzy, którzy pomimo braku podstawowego wyposażenia, dokonywali cudów ratując ludzkie życie. Pomimo ciągłej pracy w szpitalu nie zabrakło także czasu na poznawanie pięknej przyrody i ciekawej kultury Kenii, która na zawsze pozostanie w pamięci poznańskich studentów. Sprzęt, który pozostawili w szpitalu w Muthale przez wiele lat będzie usprawniać pracę personelu medycznego. Akcja: kontynuacja Po powrocie do Polski wyjazd pewnie pozostałby w sferze wspomnień, gdyby nie wizyta pewnej lekarki. Niedługo po przylocie wolontariuszy do Polski, kobieta zapytała ich, kiedy będzie mogła przekazać sprzęt do następnego transportu. Wówczas Wojtek, Mikołaj i Marcin zdali sobie sprawę, że projekt trzeba kontynuować. Rozpoczęli poszukiwania kolejnych wolontariuszy, którzy chcieliby wyruszyć do Afryki. Tak zebrała się grupa 20 studentów z Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu! Wolontariusze w najbliższych miesiącach pojadą do dwóch szpitali misyjnych w Kenii: Muthale i Mutomo oraz do wioski dziecięcej Nyumbanii. Do ich codziennych obowiązków będzie należało wspieranie lekarzy w codziennej pracy oraz pomoc przy instalacji i obsłudze przywiezionego z Polski sprzętu. Przygotowania już trwają. Studenci uzupełniają wiedzę z zakresu ginekologii, czy pediatrii, uczą się podstaw suahili. Wzorem zeszłego roku zbierana jest aparatura medyczna od wszelkich osób i instytucji, które są chętne wesprzeć studencką inicjatywę. Potrzebne są także pieniądze. Ze względu na skalę tegorocznego projektu, by pokryć wszystkie koszty związane z wyjazdem, młodzi adepci medycyny muszą uzbierać 100 tysięcy złotych. Wiele już się udało zebrać, wciąż jednak sporo brakuje. Można ich wesprzeć darowizną sprzętu, pieniędzy bądź leków. Prowadzona jest także zbiórka obuwia na dla 1500 dzieci z wioski w Nyumbanii. A wszystko zaczęło się od rzuconego na korytarzu „Jedźmy do Afryki pomagać”. Jan Niziński Projekt objęty patronatem National Geographic Polska. Zobacz nasz nowy cykl "Warto spróbować"! W pierwszym odcinku uczymy się LANDKITE. Próbujemy, testujemy, pokazujemy, jakich błędów unikać i dlaczego WARTO SPRÓBOWAĆ właśnie tej dyscypliny sportu. View oEmbed on the source website
Ma rozpoznawać kształty i nurkować. Podwodny robot polskich studentów jedzie na międzynarodowe zawody
Studenckie Koło Naukowe Robotyki Podwodnej z Wydziału Mechanicznego Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej buduje podwodnego robota na międzynarodowe zawody MATE 2016.
Maszyna, nad którą pracują studenci, to robot typu ROV (Remotely Operated Vehicle) - bezzałogowy pojazd głębinowy połączony ze stacją naziemną i sterowany znad powierzchni wody przy pomocy joysticków. Ma się poruszać na głębokości sięgającej 12 metrów. Dzięki kamerce sterująca nim osoba będzie widziała, co dzieje się pod wodą - poinformowała PW w przesłanym PAP komunikacie. „Im głębiej ma pracować maszyna, tym wszelkie uszczelnienia muszą być lepsze, tym cięższa musi być konstrukcja" – podkreśla Marek Głuchowski, wiceprezes koła, student kierunku Mechaniki i Budowy Maszyn na Wydziale MEiL Politechniki Warszawskiej. Konstrukcja jest prawie gotowa. Pierwsze testy pomyślnie przeszedł kadłub, w którym umieszczona zostanie cała elektronika robota. Konstruktorzy szukają miejsca, w którym mogliby przetestować swojego robota na głębokości 10 metrów. "Musimy go rzucić na głęboką wodę i sprawdzić, czy pójdzie na dno" – żartuje Marek Głuchowski. Swój projekt studenci zamierzają zgłosić do międzynarodowego konkursu. W tym roku odbywa się on w laboratorium wyporności NASA Johnson Space Center w Houston (USA). Formuła konkursu wymaga od studentów myślenia o sobie jako o przedsiębiorcach. Oprócz zaprojektowania i wykonania robota muszą również przygotować sprawozdania i prezentacje techniczne oraz materiały promocyjne. Jury konkursu ocenia umiejętności robota - mierzenie ciśnienia i temperatury pod wodą, ocenę grubości lodu metodami ciśnieniowymi czy pobranie próbki oleju. Robot musi też umieć rozpoznawać kształty. Zawody MATE 2016 odbywają się w dniach 23-25 czerwca 2016 roku. Aby zakwalifikować się do turnieju, członkowie koła muszą nagrać film, na którym widać robota wykonującego jedno z zadań konkursowych. Na ukończenie robota SKN Robotyki Podwodnej potrzebuje jeszcze ok. 10 tys. złotych. Udział 7-osobowej drużyny w zawodach to z kolei koszt rzędu 50 tys. zł. Źródło: PAP
Nowy wynalazek polskich studentów! Superszybko bada krew
Polscy studenci zaprojektowali urządzenie, które grupę krwi np. osoby rannej, określi w zaledwie trzy minuty. Wynalazek przyda się zwłaszcza wtedy, gdy poszkodowanych jest wyjątkowo wielu, np. w wypadkach. Niski koszt produkcji pozwoli na jego kupno nawet niezamożnym placówkom.
„Blood Analyser” to projekt urządzenia służącego do wstępnego określenia grupy krwi. "Chcielibyśmy, aby nasze urządzenie było montowane w karetkach pogotowia ratunkowego, aby już kilka chwil po wypadku ratownicy medyczni mogli poznać grupę krwi. Oczywiście, jeżeli podanie krwi będzie konieczne. Dzięki temu już z karetki można poinformować szpital, że jest potrzebna konkretna grupa krwi. Jeżeli szpital nie będzie posiadał odpowiedniej grupy, odpowiednio wcześniej można rozpocząć proces poszukiwania krwi w innych placówkach" - powiedział PAP jeden z autorów wynalazku - Joachim Jakubas. Wynalazek najbardziej sprawdzi się w sytuacjach, kiedy poszkodowanych będzie wielu, np. przy dużych wypadkach komunikacyjnych. "Wtedy dzięki temu, że urządzenie może szybko wykonywać analizy, będzie można uzyskać informacje o grupie krwi dużej liczby pacjentów w stosunkowo krótkim czasie" - zaznaczył rozmówca PAP. Na pomysł urządzenia wpadł wspólnie z dwoma kolegami: Grzegorzem Koperem i Marcinem Markowskim. Dziś każdy z nich jest studentem innej uczelni (Wojskowej Akademii Technicznej, Politechniki Krakowskiej i Akademii Górniczo-Hutniczej), ale idea urządzenia narodziła się, kiedy uczyli się w Technikum Elektronicznym w Połańcu. "Jesteśmy kierowcami i każdy z nas kiedyś był świadkiem wypadków samochodowych. W ostatnim roku na polskich drogach zginęło ponad 3 tys. osób. To były czynniki, które zmotywowały nas do pracy nad czymś, co pomoże ratować ludzi" - wyjaśnił Jakubas. "Nasze urządzenie wykorzystuje metodę optoelektroniczną do określenia grupy krwi. W analizatorze zainstalowane są probówki, w których należy umieścić krew pobraną od poszkodowanego wraz z antygenami. W pierwszej znajduje się wyłącznie krew, ponieważ pomiar z tej probówki jest traktowany jako punkt odniesienia" - tłumaczył. Urządzenie automatycznie sprawdzi, w której probówce nie zachodzi proces aglutynacji, czyli zlepiania się obcych cząstek i powstawania ich większych skupisk, wykorzystywany przy oznaczaniu grup krwi. W studenckim analizatorze proces ten sprawdzany jest poprzez pomiar przepuszczalności światła emitowanego przez diodę laserową. "Pomiar najbardziej zbliżony do pomiaru z pierwszej probówki jest traktowany jako poprawny. Na tej podstawie urządzenie pokaże na wyświetlaczu zidentyfikowana grupę krwi" - opisał rozmówca PAP. Ze wspomnianych trzech minut, pierwsza jest potrzebna, aby zaszedł proces aglutynacji, a dwie kolejne, aby urządzenie mogło wykonać precyzyjnie wszystkie pomiary. "Rozważamy też możliwość zasilania naszego urządzenia z akumulatora, aby urządzenie mogło być stosowane w każdym miejscu i każdych warunkach" - dodał Jakubas. Młodzi wynalazcy szacują, że koszt produkcji urządzenia będzie oscylował w granicach tysiąca złotych. "Dzięki temu może trafić do ośrodków zdrowia i placówek, które nie mogą sobie pozwolić na zakup drogiej, profesjonalnej aparatury. Mamy nadzieję, że w przyszłości nasze urządzenie będzie stosowane w placówkach w najbiedniejszych państwach świata, aby tam podnieść poziom opieki medycznej" - deklaruje wynalazca. Na razie studenci mają makietę, która w prosty sposób pokazuje ideę działania urządzenia. Pracują nad prototypem i coraz bardziej precyzyjnymi metodami pomiarowymi. Są też w trakcie uzyskiwania odpowiednich zezwoleń na przeprowadzenie wszystkich testów na krwi. Za analizator studenci otrzymali już m.in. pierwsze miejsce w konkursie "Młody Wynalazca 2015". Ich praca zdobyła też złoty medal na Światowych Targach Wynalazczości, Badań Naukowych i Nowych Technologii Brussels Innova i nagrodę specjalną Stowarzyszenie Wynalazców Francuskich. Mimo nagród, na razie nie ma firm czy instytucji zainteresowanych wdrożeniem wynalazku. "Myślę, że potrzebujemy jeszcze trochę większego rozgłosu. Teraz rozważamy możliwości komercjalizacji tego projektu i na pewno w najbliższej przyszłości będziemy oferowali możliwość współpracy instytucjom, które są powiązane z tą dziedziną" - zapowiedział Joachim Jakubas. Źródło: PAP