To najbardziej irytuje stewardesy. Pasażerowie wciąż robią ten sam błąd na pokładzie
Podczas lotu pasażerowie potrafią nieświadomie robić rzeczy, które wywołują irytację załogi. Wśród tych wpadek jest jednak jeden nawyk, który stewardesy wskazują jako szczególnie uciążliwy. Nie dotyczy on ani bagażu, ani paska bezpieczeństwa, lecz sytuacji, która potrafi zakłócić komfort całego lotu.
Podróż samolotem wiąże się z niepisanymi zasadami, które ułatwiają życie zarówno pasażerom, jak i personelowi pokładowemu. Choć większość podróżnych stara się zachować kulturę i uprzejmość, są zachowania, które szczególnie drażnią stewardesy i stewardów. Według osób pracujących w przestworzach istnieje jeden nawyk pasażerów, który powtarza się wyjątkowo często i uchodzi za najbardziej irytujący. Błąd, którego pasażerowie nie powinni popełniać w samolocie Według ekspertów ds. podróży z Alpine Elements, na co powołuje się „The New York Post”, jednym z najbardziej irytujących nawyków pasażerów jest niezamknięcie drzwi do toalety w samolocie – zarówno przy wchodzeniu, jak i opuszczaniu kabiny. Choć z pozoru może się to wydawać drobiazgiem, w rzeczywistości wywołuje szereg problemów organizacyjnych i logistycznych na pokładzie. Otwarte drzwi wprowadzają w błąd innych podróżnych, którzy sądzą, że toaleta jest wolna, co w konsekwencji prowadzi do tworzenia się niepotrzebnych kolejek. Te z kolei blokują przejścia, utrudniając nie tylko swobodne przemieszczanie się pasażerów, lecz także pracę stewardes i stewardów, którzy muszą dbać o bezpieczeństwo, rozdawać posiłki czy asystować w razie nagłych zdarzeń. Prawidłowe zamknięcie drzwi i użycie zamka jest więc nie tylko kwestią kultury osobistej, ale i elementem procedur bezpieczeństwa – sygnalizacja świetlna w kabinie jednoznacznie pokazuje, czy toaleta jest zajęta, co pozwala uniknąć chaosu w sytuacjach awaryjnych. Co więcej, brak zamknięcia drzwi może skutkować nieprzyjemnymi, a czasem krępującymi sytuacjami. – Gdy zamek w drzwiach nie jest prawidłowo zamknięty, ludzie mogą wejść do środka przez przypadek. To krępujące dla wszystkich i marnuje cenny czas, zwłaszcza gdy w godzinach szczytu tworzą się kolejki – powiedział „The Mirror” starszy członek personelu pokładowego. Jak podkreślają stewardesy, pasażerowie często nie zdają sobie sprawy, że nawet tak drobne zaniechanie może mieć poważne konsekwencje. Czego nie robić w łazience w samolocie? Rady od stewardes Poza koniecznością prawidłowego zamykania drzwi istnieje kilka innych zasad korzystania z samolotowej toalety, które pasażerowie często lekceważą, a które mają duże znaczenie dla komfortu i bezpieczeństwa podróży. Stewardesy podkreślają, że woda na pokładzie jest zasobem ograniczonym, dlatego warto unikać jej nadmiernego zużycia – długie mycie rąk czy bezcelowe odkręcanie kranu może prowadzić do szybszego wyczerpania zapasów. Problemem jest również niewłaściwe korzystanie ze spłuczki. Wrzucanie do toalety przedmiotów innych niż papier toaletowy, zwłaszcza chusteczek nawilżanych, nierzadko skutkuje zatkaniem instalacji, co dla załogi oznacza dodatkową pracę i opóźnienia w obsłudze pasażerów. Kolejną kwestią jest czas korzystania z toalety – zajmowanie jej przez kilkanaście minut bez wyraźnej potrzeby prowadzi do tworzenia się długich kolejek i powoduje frustrację zarówno podróżnych, jak i personelu. Dlatego eksperci radzą, by być uważnym, korzystać z toalety sprawnie i pamiętać, że każda drobna decyzja ma znaczenie w ograniczonej przestrzeni samolotu. Jak podkreślają stewardesy, wystarczy chwila uwagi i szacunku, by podróż przebiegała znacznie sprawniej, a współpasażerowie byli ci wdzięczni. Źródła: Travel + Leisure, The New York Post, The Mirror Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Steward nagrywał nastolatki w samolocie. Został skazany na 18,5 roku więzienia
Z pozoru rutynowy lot stał się początkiem śledztwa, które odsłoniło szokującą skalę nadużyć ze strony członka załogi. Przez wiele miesięcy 37-letni steward nagrywał nieletnie pasażerki, ukrywając telefon z włączoną kamerą pod naklejkami sugerującymi awarię techniczną.
Spis treści: Steward nagrywał nastolatki w toalecie Kara dla przestępcy seksualnego Choć nowoczesne technologie ułatwiają codzienne życie, coraz częściej bywają wykorzystywane też przez przestępców seksualnych. Jednym z najbardziej niepokojących przykładów pozostaje przypadek 37-letniego stewarda, który na pokładzie samolotu American Airlines ukrył telefon z włączoną kamerą w toalecie. Rejestrował nieletnie dziewczynki, maskując urządzenie naklejkami sugerującymi awarię techniczną. Do naruszenia prywatności doszło w przestrzeni objętej ścisłymi procedurami bezpieczeństwa, a sprawa szybko obiegła światowe media. Steward nagrywał nastolatki w toalecie 2 września 2023 roku jedna z ofiar po raz pierwszy zorientowała się, że została nagrana, co doprowadziło do aresztowania stewarda. Otóż na pokładzie samolotu linii American Airlines lecącego z Charlotte w Karolinie Północnej do Bostonu, 37-letni członek załogi zaproponował 14-letniej pasażerce skorzystanie z toalety w klasie biznes, choć dziewczynka leciała klasą ekonomiczną. Poinformował ją przy tym, że deska sedesowa „jest zepsuta”. Kiedy dziewczynka weszła do wskazanej toalety, zauważyła naklejki na spodzie deski klozetowej – były to czerwone oznaczenia z napisem „nieczynny sprzęt cateringowy” oraz odręczny napis: „deska uszkodzona”. Dopiero po skorzystaniu z toalety i spuszczeniu wody dziewczynka dostrzegła pod naklejkami ukryty telefon z włączoną latarką. 14-latka zrobiła wówczas zdjęcie całej konstrukcji i przekazała informację rodzicom, którzy również znajdowali się na pokładzie. Jej ojciec następnie skonfrontował się z Thompsonem, który – według ustaleń śledczych – zabrał telefon z toalety i przywrócił go do ustawień fabrycznych, próbując w ten sposób zniszczyć dowody. Mimo tego, rodzice szybko powiadomili pracowników pokładowych, a sprawa trafiła w ręce służb federalnych. Kara dla przestępcy seksualnego W trakcie śledztwa wyszło na jaw, że Thompson nagrywał dziewczynki przez co najmniej dziewięć miesięcy. Na jego koncie iCloud funkcjonariusze odnaleźli cztery inne nagrania na pokładzie samolotów American Airlines w 2023 roku. Policja zabezpieczyła materiały przedstawiające dzieci w wieku 7, 9, 11 i 14 lat. Ponadto w chmurze iCloud znajdowały się także obrazy przedstawiające wykorzystywanie seksualne nieletnich, które – jak ustalono – zostały wygenerowane przy użyciu sztucznej inteligencji. Co więcej, 37-latek miał też ponad 50 zdjęć 9-letniej dziewczynki, która podróżowała bez opieki. W jego walizce natomiast znaleziono 11 naklejek z napisem „nieczynny sprzęt cateringowy”, a także liczne formularze swojego pracodawcy dotyczące nieletnich pasażerów. Linie lotnicze American Airlines natychmiast po ujawnieniu tych informacji zawiesiły Thompsona, a następnie zerwały z nim współpracę. Wydały też oficjalne oświadczenie: „Zarzuty te traktujemy z najwyższą powagą. Nie odzwierciedlają one wartości, którymi kieruje się nasza linia lotnicza, ani naszej podstawowej misji – troski o bezpieczeństwo i dobro naszych pasażerów”. Finalnie w marcu 2025 roku Estes Carter Thompson III przyznał się do zarzutów usiłowania seksualnego wykorzystania dziecka oraz posiadania materiałów pornograficznych z udziałem osoby nieletniej. Teraz przed sądem federalnym w Bostonie zapadł wyrok w tej sprawie. Sędzia Julia Kobick określiła działania 37-latka jako „przerażające” i podkreśliła, że ofiary „straciły niewinność”. Thompson został skazany na 18,5 roku pozbawienia wolności oraz pięć lat nadzoru kuratorskiego po odbyciu kary. Jak poinformowano, zamierza poddać się terapii przeznaczonej dla sprawców przestępstw seksualnych. W trakcie rozprawy wyraził skruchę, nazywając swoje postępowanie „samolubnym, perwersyjnym i złym”. Źródła: New York Times, People, CNN Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
7 najciekawszych zawodów dla ludzi kochających podróże
Nie musisz czekać na urlop, by wyruszyć w świat. Wybierz właściwy zawód – albo sprawdź, czy swój możesz uprawiać gdzie indziej – a będziesz w podróży przez cały rok. I jeszcze ci za to zapłacą.
Przejadły ci się owocowe czwartki i rozmowy o niczym przy ekspresie do kawy? Kochasz życie na walizkach, poznawanie nowych miejsc i mierzenie się z wciąż nowymi wyzwaniami? Sprawdź, jakie zawody pozwalają na nieustanne podróże albo życie w egzotycznych zakątkach świata. Stewardesa/steward w PLL LOT Chcesz budzić się w Warszawie, a zasypiać w Tokio, Nowym Jorku lub Dubaju? Masz przyjazny stosunek do ludzi, lubisz dbać o ich bezpieczeństwo i komfort? Pomyśl o pracy stewardesy lub stewarda. By wykonywać ten zawód, możesz na przykład postawić na karierę w LOT i dołączyć do LOT Cabin Crew. Nie musisz mieć ukończonych studiów (wystarczy świadectwo dojrzałości), konieczne jest natomiast spełnienie innych wymagań. Najważniejsze z nich to znajomość języka angielskiego na poziomie B2, empatia, otwartość, umiejętność pracy w grupie i gotowość na to, by po pomyślnym przejściu procesu rekrutacji przystąpić do kilkutygodniowego szkolenia w Warszawie, obejmującego m.in. zajęcia w symulatorze. Warto spróbować, bo życie stewardesy lub stewarda jest interesujące i daje mnóstwo możliwości rozwoju. A przede wszystkim pozwala na nieustanne podróżowanie. Obserwator ekologiczny w Polskiej Stacji Antarktycznej Zadaniem obserwatora ekologicznego jest – jak sama nazwa wskazuje – obserwacja otoczenia, a także dokonywanie różnych pomiarów oraz przygotowywanie raportów. Można to robić w wielu miejscach świata, nawet na jego końcu – Instytut Biochemii i Biofizyki PAN prowadzi każdego roku rekrutacje, których celem jest skompletowanie załogi Polskiej Stacji Antarktycznej im. Henryka Arctowskiego, mieszczącej się na Wyspie Króla Jerzego (największej w archipelagu Szetlandów Południowych), rzut beretem od wybrzeży Antarktydy. Ważna informacja: do grupy spędzającej tam cały rok lub jego część poszukiwani są nie tylko obserwatorzy, ale także ludzie o innych specjalnościach, m.in. elektryk, mechanik samochodowy, administrator systemów IT, ratownik medyczny, operator dronów, szef kuchni czy pracownik zajmujący się konserwacją i remontem zabudowań. Nie jest to co prawda praca na stałe, ale po pierwsze, na taką wyprawę można się wybrać więcej niż raz, a po drugie – pobyt na samym spodzie kuli ziemskiej to bezcenne doświadczenie. Pracownik sektora fitness&Spa na statku pasażerskim Jesteś trenerem osobistym, masażystą, kosmetyczką lub stylistką paznokci? Możesz uprawiać swój zawód na luksusowych statkach największych światowych armatorów i wraz ze swoim mobilnym miejscem pracy zawijać do różnych portów. Najważniejsze cechy poszukiwane przez pracodawców to – oczywiście poza umiejętnościami ściśle związanymi z zawodem – dobra znajomość angielskiego, otwartość na różne kultury, uśmiech i umiejętność pracy w zespole. Nie masz nic wspólnego z branżą fitness&Spa, a jednak nie możesz przestać myśleć o dalekich rejsach? Nie szkodzi: na statkach pasażerskich można robić mnóstwo rzeczy. Poszukiwani są m.in. barmani, kucharze oraz ich asystenci, kelnerzy i kelnerki, pokojówki i animatorzy. Pilot wycieczek Łatwo nawiązujesz kontakt z ludźmi i uwielbiasz pomagać im w poznawaniu pięknych zakątków świata? Potrafisz opowiadać o ciekawych miejscach, wynajdywać ciekawostki, zarażać pasją? Pomyśl o pracy pilota wycieczek. By nim zostać, nie musisz mieć wykształcenia kierunkowego (wystarczy matura) ani zdawać egzaminu państwowego (od lat nie jest to konieczne), jednak bardzo ważny jest dobry angielski. Zawodu możesz nauczyć się na kursach. Twój pracodawca – biuro podróży – może mieć także dodatkowe wymagania, dotyczące np. znajomości konkretnego języka obcego. Rezydent biura podróży Lubisz zajmować się ludźmi spędzającymi wakacje z dala od domu, jesteś duszą towarzystwa i potrafisz działać przytomnie w sytuacjach kryzysowych? Zostań rezydentem w jakimś pięknym miejscu. Do twoich obowiązków będzie należało nie tylko dbanie o to, by grupa dotarła do hotelu, zakwaterowała się w nim i wzięła udział w wycieczkach fakultatywnych, ale także przyjmowanie reklamacji, rozwiązywanie problemów i pomaganie turystom w różnych sytuacjach losowych. Podobnie jak w przypadku pilotów wycieczek, do pracy w tym zawodzie przygotowują specjalne kursy. Programista Jesteś programistą i potrafisz planować swoje zajęcia tak, by nie siedzieć przy komputerze 24 godziny na dobę? Bingo! Dobry, samodzielny programista może pracować, gdzie tylko mu się zamarzy – o ile oczywiście jest tam stabilne łącze internetowe – i zmieniać miejsce pobytu tak często, jak ma ochotę. Właśnie dlatego wśród cyfrowych nomadów jest tak wielu przedstawicieli tego zawodu. Niekoniecznie trzeba być freelancerem, bo wiele firm (także tych największych) umożliwia specjalistom pracę zdalną. Kopalnią informacji na ten temat są grupy dla cyfrowych nomadów w mediach społecznościowych. Instruktor nurkowania Marzy ci się praca na Malediwach albo w innym rajskim miejscu? Jeśli masz międzynarodowe uprawnienia instruktora nurkowania (albo innego sportu cieszącego się zainteresowaniem wśród turystów), możesz pracować w wymarzonym miejscu. Jeszcze ich nie masz? Najwyższy czas je zrobić!
Uśmiech przed bezpieczeństwem? Pasażerowie chcą, żeby stewardesy przestały nosić maski ochronne
Pasażerowie indonezyjskich linii lotniczych mieli skarżyć się, że od kiedy stewardesy noszą maski ochronne, nie można odczytać wyrazu ich twarzy. Nie wiadomo, czy pracownice uśmiechają się do pasażerów, czy wręcz przeciwnie – posyłają im nieeleganckie grymasy. I dlatego klienci domagają się, aby lotniczy personel przestał nosić maski.
O rzekomych skargach pasażerów poinformował szef Garuda Indonesia – flagowych indonezyjskich linii lotniczych. Irfan Setiaputra sam już wcześniej niepochlebnie wyrażał się na temat obowiązkowej odzieży ochronnej dla pracownic linii lotniczych. „Wszystkie te środki ochrony osobistej sprawiają, że stewardesy wyglądają jak astronauci. Pytam, czy to szpital czy samolot?” – mówił w zeszłym miesiącu. Teraz przekazał, że z jego zdaniem podobno zgadza się spora część pasażerów, którzy domagają się, aby stewardesy zdjęły maski ochronne. Podczas wywiadu online dyrektor linii Garuda powiedział, że maski ochronne zakrywające twarz minimalizują ludzkie interakcje między pasażerami a stewardessami. – Wielu pasażerów Garuda skarżyło się, że stewardesy noszą maski, ponieważ pasażerowie nie widzą, czy stewardesy się uśmiechają, czy dąsają – powiedziała Irfan. Zapewnił, że stewardesy nie pozostaną bez ochrony, bo zostaną wyposażone w plastikowe przezroczyste przyłbice na twarz. Zmiany będą wprowadzane stopniowo. – Dzięki temu interakcja międzyludzka w samolocie może nadal występować, choć zminimalizowana, i każdy może czuć się bezpiecznie, ale także komfortowo – podkreślił. – Dwie rzeczy są teraz ważne dla linii Garudy: bezpieczeństwo i wygoda. Ale ta pierwsza ma pierwszeństwo przed drugą – powiedział Irfan. Niestety, plastikowe przyłbice nie spełniają podstawowej funkcji ochronnej takiej, jak w przypadku masek zakrywających usta i nos. Koronawirus gromadzi się bowiem głównie w drogach oddechowych i tą drogą także najczęściej dochodzi do zakażenia. Dlatego zakrywanie nosa, ust, częste mycie rąk i unikanie kontaktu (niemożliwe na pokładzie samolotu) są podstawowymi zasadami ochrony przed koronawirusem. Sekretarz korporacyjny Garuda, Mitra Piranti powiedział, że personel pokładowy Garudy na razie będzie nadal nosił maski i rękawiczki, dodając, że ramy czasowe dla nowej polityki zostaną ogłoszone później. – Nieustannie oceniamy adekwatność i bezpieczeństwo sprzętu ochronnego dla naszych załóg lotniczych pod kątem obowiązujących przepisów bezpieczeństwa lotów, jednocześnie starając się zapewnić doskonałą obsługę – powiedział Mitra. Złoty standard obsługi? Zgodnie z obowiązującymi przepisami dotychczas stewardesy pracujące w liniach Garuda, musiały nosić na twarzy osłony, maski i rękawiczki. Inne duże indonezyjskie linie lotnicze działające w czasie pandemii, takie jak AirAsia Indonesia, wprowadziły maseczki dla stewardess jako obowiązkowe, obok innych środków ochronnych. Plan Garudy dotyczący usunięcia wymogu noszenia masek ochronnych nie został dobrze przyjęty przez opinię publiczną. Internauci ironicznie komentujący zapowiedzi Irfana Setiaputra oskarżają linię lotniczą o priorytetowe traktowanie „zachcianek” pewnej grupy pasażerów nad dobrostan własnych pracowników. Pasażerowie Garuda, którzy narzekali na stewardessy noszące środki ochrony indywidualnej, to zdecydowanie mężczyźni. Garuda to linia lotnicza, która jest niezwykle dumna ze swoich usług lotniczych. Flagowy przewoźnik Indonezji zdobył m.in. nagrodę dla najlepszego personelu pokładowego Skytrax, i to w pięciu kolejnych latach. Dopiero w ubiegłym roku tytuł przeszedł do Singapore Airlines. W piśmie wydanym 8 czerwca dyrektor generalny lotnictwa cywilnego Ministerstwa Transportu Indonezji stwierdził, że stewardesy są zobowiązane do noszenia masek i rękawiczek dla bezpieczeństwa osobistego, z wyjątkiem przypadków, w których noszenie takiego sprzętu ochronnego zakłóciłoby ich obowiązki w zakresie bezpieczeństwa. Przewoźnicy są również zobowiązani do ograniczenia liczby pasażerów do 70 procent odpowiedniej pojemności samolotu, w porównaniu do 50 procent pojemności określonej w poprzednim rozporządzeniu.
Jak wygląda życie stewardesy? Wywiad z najpopularniejszą polską stewardesą - Olgą Kuczyńską
"Mamy wiele funkcji. Ktoś musi udzielić pomocy medycznej, ktoś musi gasić pożar, ktoś inny przytrzymać drzwi do toalety, gdy matka z dzieckiem ma zajęte ręce" - Olga Kuczyńska, najsłynniejsza polska stewardesa, opowiada o swojej pracy i najnowszej książce "Życie stewardesy".
Hanna Gadomska: Twoja książka to nie tylko poradnik, jak dostać etat w chmurach, to opowieść o spełnianiu marzeń mimo przeszkód. Bo po drodze nie zawsze było kolorowo, prawda? Olga Kuczyńska: Książka to bardziej osobista opowieść, o tym jak wyglądała moja droga na pokład, jak narodziła się pasja i jak to ostatecznie wyglądało, gdy udało mi się spełnić marzenie. Nikt nie znajdzie tutaj haseł typu "Zrób to! Ty też możesz!". Wszystko jest oparte na mojej historii, o zwykłej dziewczynie, jednej z wielu. Książka jest dla mnie takim katharsis, oczyszczeniem. Są tam pewne wątki, które dotyczą bardzo trudnych dla mnie sytuacji. Przelewając je na papier, nie tylko miałam świadomość,że będę dzielić się tym z czytelnikiem, ale przede wszystkim czułam, że w jakiś sposób rozliczam się ze swoim życiem. To taki mój pamiętnik, który kiedyś będę mogła otworzyć i powspominać, jak minęła mi młodość. To też dla mnie ogromne wyróżnienie. Kulisy pracy stewardesy owiane są tajemnicą. Pracownicy linii często odmawiają udzielania odpowiedzi, powołując się na tajemnicę służbową. Jak udało ci się to ominąć? - Oczywiście pewne tematy, takie jak incydenty lotnicze czy tajne procedury, nie mogą zostać ujawnione. Ja zawsze starałam się godnie reprezentować linię i zależało mi, by moje zdjęcia czy treści, które tworzę, nie ośmieszały pracodawcy, a były raczej dobrą wizytówką. Nagana za nieodpowiedni odcień rajstop, uwaga za brak różu na policzkach… W swojej książce piszesz o groomingu, czyli o standardach wyglądu. Czy nie przeszkadza ci ten nacisk na wygląd? - Zdaję sobie sprawę w jakim zawodzie pracuję i wiem,że jesteśmy wizytówka linii lotniczej. To prawda,ze na początku z tym makijażem byłam na bakier, bo go nie lubiłam,ale potem przyzwyczaiłam się. Jak w każdym zawodzie są różne wymagania i trzeba się do nich stosować. Jaki jest ideał stewardesy? - Ja bym nie wpasowywała się w ideały, bo takich nie ma. Noszę mundur, wykonuję z góry powierzone mi zadania, ale na pokładzie staram być się być przede wszystkim... człowiekiem. Jak by nie było latamy z ludźmi, którzy często wręcz oczekują od nas zrozumienia. Podróż samolotem to dla nich stres od samego wejścia na lotnisko. Opóźnienia, nadbagaż, strach przed lataniem... A więc to empatia, szczerość i cierpliwość są tu wskazanymi cechami. Odźwierna, kelnerka, hostessa... W rozdziale „Strażniczki przestworzy” piszesz o uniwersalności tego zawodu. Co to dla Ciebie znaczy? - Mamy wiele funkcji przypisanych, to czyni ten zawód uniwersalnym. Jesteśmy odpowiedzialni za wiele rzeczy. Chociażby z racji takiej,że straż czy ambulans nie przyjedzie. Ktoś musi udzielić pomocy medycznej, ktoś musi gasić pożar, gdy coś się zapali, ktoś musi podać wodę pasażerowi i podać mu posiłek, ale i przytrzymać drzwi od toalety, gdy matka z dzieckiem ma zajęte ręce. Nie zawsze jest łatwo. Lecąc bodajże do Nepalu, nie wiedziałaś kto, co zamówił, bo wszyscy Azjaci wyglądali podobnie. Nadal zdarza ci się po powrocie do domu przypominać sobie o herbacie dla pasażera z 12D? - Oczywiście. Skleroza nie boli mówią. I zdarza się nadal,że czegoś się zapomni. Na pokładzie mamy bardzo dużo obowiązków, czas jest ograniczony, nasze ręce też, bo warto przypomnieć, że nas jest tylko np. cztery albo dwie osoby, a pasażerów 200. Zdarza się, że coś nam po prostu umknie. Wymagana jest perfekcyjna znajomość angielskiego? - Nie ma perfekcyjnej znajomości, jest albo podstawowa, albo komunikatywna, ewentualnie biegła. Nie trzeba być alfą i omegą, najważniejsze jest to, by podołać na intensywnym szkoleniu, gdzie bardzo dobra znajomość się przyda. Jeśli jesteśmy w stanie się porozumiewać to warto spróbować. Na pewno takim sprawdzianem będzie rekrutacja do zagranicznych linii, gdzie całość spotkania odbywa się po angielsku i umiejętności językowe są też testowane. Piszesz, że w czasie swojego pierwszego lotu „chciałaś żeby jeszcze trochę potrzęsło”. Naprawdę lubisz turbulencje? - Uwielbiam! To może głupie, bo mam lęk wysokości, ale latać się nie boję i turbulencje są fajną częścią mojej pracy, o ile siedzę ja i wszyscy na pokładzie. Pewnie słyszałaś to pytanie milion razy: nie znudziło ci się jeszcze latanie? - Nie znudziło. Mnie po prostu to cieszy! Przyznam jedynie, że nie lubię bardzo długich lotów. Więcej w książce "Życie stewardesy".
Szukały swojego miejsca na świecie i trafiły wyjątkowo dobrze! Poznaj Flying Locas - stewardessy na Majorce
Te dwie blogerki na co dzień pracują jako stewardessy. Ale chociaż czują się Polkami na swój dom wybrały ciepłą Majorkę, którą regularnie opisują w internecie. Porozmawialiśmy z Flying Locas.
Martyna Tchórz i Beata Jewtuch od kilku lat mieszkają na Majorce, zjeździły ją wzdłuż i wszerz. Na swoim blogu oraz kanale YouTube opowiadają gdzie warto się na wyspie wybrać, co zjeść, co obejrzeć. - Majorka często nazywana jest wyspą kontrastów, oferującą niezliczoną ilość plaż (z których 33 otrzymały w 2004 roku 'Błękitną Flagę', promującą ochronę środowiska naturalnego), a z drugiej strony, na północno-zachodnim wybrzeżu- pasmo górskie Serra de Tramuntana, bogate w szlaki górskie oraz wpisane w 2011 przez Unesco jako dziedzictwo ludzkości w kategorii krajobrazu. Co za tym idzie, na wyspie można spotkać luksusowe hotele jak i schroniska górskie - opowiada Martyna Tchórz. NG: Dlaczego wybrałyście właśnie Majorkę? Jako stewardessy z pewnością odwiedziłyście wiele pięknych miejsc świata. Prace w lotnictwie każda z nas zaczynała w innej 'bazie', do której kieruje pracodawca po zakończeniu kursu stewardess. Martynie zależało na dotarciu do Portugalii, gdzie spędziła wspaniałe pół roku życia studenckiego na Erasmusie i zapragnęła szlifować lokalny język, natomiast Beata podeszła do tematu bardziej spontanicznie i cierpliwie czekała na przyznanie jej danej miejscówki do rozpoczęcia nowego etapu życia. Dwu miesięczny kurs stewardess każda z nas robiła osobno (Londyn i Krakow), choć w podobnym czasie (styczeń 2011), gdyż nie znałyśmy się jeszcze wtedy. Martynę skierowano na początku do włoskiej Bolonii, wkrótce przeniosła się do Madrytu, wciąż mając nadzieje na szybki transfer do Portugalii, Bea zaczęła latać z Girony. Wraz z zaanonsowaniem otwarcia bazy w Palmie, obie zapragnęłyśmy przeprowadzić się na Majorkę, zaznać życia na słonecznej i nieznanej dotąd wyspie i tak też udało się spełnić nasze marzenie, gdyż spośród wielu aplikantów wybrano grupę około 100 szczęśliwców wydelegowanych do pracy na Majorce, otwierając tam sezon letni 2012. View oEmbed on the source website NG: Skąd wziął się pomysł na "Flying Locas"? Wyspa ma tak wiele do zaoferowania! Często nasi pasażerowie pytają o wskazówki czy rekomendacje, dlatego tez postanowiłyśmy przekazać odbiorcom Majorkę "w pigułce" oraz umozliwić im przygotowane się i rozplanowanie udanych wakacji już przed wyjazdem. NG: Majorka to miejsce gdzie jeździmy na wakacje, spędzamy góra 2 tygodnie i wracamy. Jak żyje się w takim miejscu "po sezonie", jak wygląda jej codzienność? Majorka jest wyspą sezonową, największy natłok turystów widoczny jest tutaj latem, gdyż zimą temperatury spadają o połowę i turyści wybierają wtedy cieplejsze destynacje. W związku z tym, lokalni ludzie, którzy żyją głównie z turystyki 'dorabiają' się właśnie w okresie letnim, choć w tym roku sezon zmożonych przyjazdów zaczął się już w marcu (ogólna tendencja do wydłużania się sezonu), co było bardzo nagłaśniane przez lokalne media. Przez niektórych miejscowych zjawisko to zostało odebrane negatywnie a co za tym idzie - na murach miasta pojawiły się nawet wysprejowane napisy obrażające turystów, gdyż mieszkańcy wyspy obawiali się, że tak duża liczba turystów w jednym czasie może doprowadzić do destrukcji wyspy i znacznego zmniejszenia liczby przyjezdnych w kolejnych latach. Szukając rozwiązania, przywrócono tu dzienny podatek klimatyczny, który ma usprawnić działania serwisów dbających o wyspę. Tak więc, z jednej strony lokalni kochają turystów przynoszących dochody, z drugiej obawiają się o swój piękny kawałek ziemi, z którego są bardzo dumni. View oEmbed on the source website NG: Majorka to nie tylko plaże i opalanie się? Jak wiele więcej można powiedzieć o tym miejscu? Majorka sama w sobie nazywana jest wyspą kontrastów, znaną z i oferującą niezliczoną ilość plaż (z których 33 otrzymały w 2004 roku 'Błękitną Flagę', promującą ochronę środowiska naturalnego), na których można relaksować się także poza sezonem, a z drugiej strony dysponującą na północno-zachodnim wybrzeżu - pasmem górskim Serra de Tramuntana, bogatym w szlaki górskie oraz wpisanym w 2011 przez Unesco jako dziedzictwo ludzkości w kategorii krajobrazu. Co za tym idzie, na wyspie można spotkać luksusowe hotele jak i schroniska górskie, gdzie nie raz nocowałyśmy podczas całodziennych wycieczek pieszych. Majorka jest też przykładem krajobrazu rolniczego, w którym połączono systemy nawadniania pochodzenia islamskiego (pierwotne ataki na wyspę organizowane przez Celtów, Rzymian, Muzułmanów i ich wpływy) z uprawą oliwek, co jest unikatowe na skalę basenu morza śródziemnego. Uprawa oliwek sięga tu XIII wieku, a obecnie Hiszpania prowadzi jako światowy producent wspomnianych oliwek i oliwy. Oliwki z Majorki są specyficzne w smaku, ostrzejsze od reszty uprawianych w pozostałych rewirach tego kraju. Ciekawostką jest, że Włosi kupują te wspaniałe lokalne produkty, a później etykietują i sprzedają jako 'swoje'. Dzięki uprawie oliwek, których należy spróbować będąc na wyspie (i nie tylko: cytrusy, produkcja serów, wędlin, bogactwo win) wyspa jest rajem dla smakoszy, jak wcześniej wspominałyśmy. Sportowi herosi mogą wziąć natomiast udział w zawodach IronMan odbywających się regularnie na Majorce. Poza tym surferzy, kitesurferzy i winsdurferzy znajdą przyjazne wiatry na północy wyspy, natomiast na południu - Wave House Mallorca oferuje sztuczne fale, na których można uprawiać flowboarding. Natomiast, w spokojniejsze dni dużo miejsc oferuje wypożyczenie desek do paddlesurfingu. Przejrzysta woda, jaskinie przy plażach przyciągają zwolenników snoreklingu i nurkowania. Fani biegania mogą uczestniczyć w licznie organizowanych na wyspie maratonach lub robić to na własną rękę na specjalnie przygotowanych trasach ciągnących się wzdłuż wybrzeży wyspy. Wielu kolarzy również korzysta z tych ścieżek, gdyż wyspa oferuje jedne z najlepszych warunków do uprawiania tej dyscypliny sportu w Europie. Polscy triatloniści, z którymi miałyśmy okazję przeprowadzić wywiad, również wybierają Majorkę jako miejsce treningów, natomiast jeden z najlepszych polskich pływaków (obecny w jednym z naszych video) -Sebastian Karaś regularnie szykuje się tu do bicia kolejnych rekordów pływackich. Natomiast polscy paraolimpijczycy z Rio de Janeiro (kolarze ręczni) odwiedzają wyspę biorąc udział w kolejnych zawodach oraz promując aktywny tryb życia. Skaliste zbocza gór są z kolei mekką dla fanów wspinaczki, a delikatniejsze- połączone ze wspomnianymi wcześniej szlakami - dla trekkingowców. View oEmbed on the source website NG: Gdybyście mogły polecić 10 rzeczy, które na Majorce trzeba zrobić, to byłoby to? Wyspa jest bardzo atrakcyjna, co wiadomo od dawna. Nawet Fryderyk Chopin spędził tu kilka miesięcy swojego życia, wiec urokliwa miejscowość Valdemossa powinna znaleźć się na liscie miejsc do odwiedzenia, szczegolnie w sierpniu, który jest tam miesiącem poświęconym naszemu kompozytorowi, natomiast muzeum nakreślające jego pobyt na wyspie otwarte jest cały rok. Michael Douglas posiada w Valdemossie od kilku lat swoją restaurację oraz został założycielem Centrum Kulturalnego Costa Nord. Położona niedaleko, równie piękna miejscowość Deia, gdzie Anja Rubik wzięła tu ślub i kupiła dom. Lokalne markety, organizowane każdego dnia w innej miejscowości, oferujące świeże specjały kuchni hiszpanskiej. Zachód słońca przy punkcie widokowym na skałę Sa Foradada, w niedziele organizowane tam tzw. sunset party. Doradzamy odwiedzenie bajkowych dzikich plaż, do których należy dotrzeć pieszo (lub droga morska) takich jak Es Coll Baix, Cala Varquez, Cala Tuent, Cala d'Egos. Zwolennikom ciekawych eventów czy przedstawień polecamy robiące niezapomniane wrażenie Pirates Adventure Show, działające od lat pod okiem Polki, odpowiedzialnej za występy najlepszych akrobatów i tancerzy, również pochodzących z Polski. Szukający mocnych wrażeń nie mogą odpuścić sobie zdobycia naturalnych dzikich jaskiń np. L'Avenc de Son Pou Cave (trasa Santa Maria/ Orient) oraz flowboardingu w Wave House, unikatowej możliwości uprawiania tego sportu w basenie morza środziemnego. Starówka w Palmie, szczególnie godna polecenia we wtorki wieczorem podczas eventu 'kulinarnego' Ruta Martiana. A po więcej rekomendacji na temat Majorki zapraszamy na kanał YouTube Flying Locas!
"Ćwiczymy w specjalnym pomieszczeniu, w którym naprawdę wybucha pożar." Nasz wysłannik w szkole stewardess
Centrum Treningowe Lufthansy we Frankurcie. To w nim m.in. szkolą się załogi samolotów ponad 200 linii lotniczych z całego świata. Michał Cessanis sprawdził, jak wygląda taki kurs
Z Doris Felbinger-Grohman, stewardesą linii lotniczych Lufthansa i przewodniczką po centrum szkolenia spotykam się przed wejściem do Szkoły Stewardes (Flight Attendant School). To właśnie tu pierwsze kroki stawiają ci, których marzeniem jest praca w chmurach. Łatwo jednak nie jest. Żeby trafić do pracy w samolocie trzeba być zdrowym, mówić w kilku językach obcych, mieć niezłą sprawność fizyczną i umieć pływać. - Pełne szkolenie dla stewardes i stewardów trwa 12 tygodni, włączając w to trzy loty treningowe. Samo szkolenie poprzedza 5-dniowy kurs online – wyjaśnia Doris i prowadzi do pomieszczeń z symulatorami kabin samolotów, w których ćwiczą przyszli “cabin crew”. Po drodze mijamy gabloty z listami od pasażerów. Piszą w nich, czy byli zadowoleni z obsługi podczas lotu. - Te uwagi pasażerów mają zmobilizować stewardesy I stewardów do jeszcze lepszej pracy – uśmiecha się Doris. W centrum szkolenia zbudowano atrapy kabin. W jednym miejscu można więc zobaczyć np. klasę ekonomiczną z Airbusa A340, czy usiąść w fotelach klasy biznes lub pierwszej z Boeinga 747. Szkolenie składa się z wielu elementów: m.in. zasad pierwszej pomocy, ewakuacji pasażerów w przypadku wodowania czy wybuchu pożaru w samolocie. - Ćwiczymy w specjalnym pomieszczeniu, w którym naprawdę wybucha pożar, nie lubię tego, ale to jedyny sposób, by opracować plan działania – wyjaśnia Doris. Jednak nauka skutecznej ewakuacji to nie wszystko. Stewardesy muszą też znać budowę foteli, jakie są w poszczególnych klasach: ekonomicznej, biznes oraz w pierwszej, by pomóc pasażerom w korzystaniu z nich. Szkolenie obejmuje także obsługę pasażerów podczas lotu. - Bardzo ważny jest nasz wygląd (dlatego przy wejściu do centrum zamontowane są lustra, by każdy mógł sprawdzić, czy schludnie wygląda) i oczywiście uśmiech. To wszystko sprawia, że podróżni lepiej znoszą długą podróż – tłumaczy Doris. - Musimy pamiętać, że nie będziemy mieli drugiej szansy, aby dobrze zaprezentować się pasażerom - podkreśla. Doris ma dla mnie zadanie: na pokładzie samolotu przytomność traci dziecko (w symulatorze jest to gumowa lalka), nie ma lekarza i trzeba przeprowadzić reanimację malucha. Idzie mi to całkiem sprawnie, chociaż kto wie, czy bym nie spanikował w realu? - Dlatego podczas szkolenia uczymy się działać w ekstremalnych sytuacjach, opanowanie jest wtedy najważniejsze. To zadanie ci zaliczam! - ogłasza stewardesa. Frankfurt to jedna z siedmiu lokalizacji centrów treningowych Lufthansy. Podobne są też w Bremie, Berlinie, Monachium, Zurychu oraz w amerykańskim Phoenix. We Frankfurcie znajduje się także Pilot Training Network, filia Lufthansa Flight Training, w której można odbyć 19-miesięczny kurs pilotażu, uprawniający do latania w wielu europejskich liniach lotniczych. Szkolenie dla przyszłych pilotów Lufthansy oraz Germanwings trwa od 29 do 33 miesięcy i odbywa się w Lufthansa Flight Training School w Bremie. Każdego roku szkolenie kończy około 200 pilotów.
Zobacz, jak w ciągu 70 lat zmieniały się stroje stewardes Air France
"Nienaganna elegancja i styl". Stewardesy francuskiego przewoźnika zawdzięczają swoje mundury najsłynniejszym projektantom.
Dokładnie 70 lat temu, w kwietniu 1946 roku, na pokładzie samolotów Air France pojawiło się pierwszych jedenaście stewardes. Obecnie przewoźnik zatrudnia ich ok. 8 800. Dzięki ich pracy Air France zyskało renomę linii oferującej doskonałą obsługę, z zachowaniem najwyższych standardów jakości i bezpieczeństwa. Poznajmy bliżej 70 lat historii linii i jej załogi. Podniebna załoga Pierwszy steward pojawił się na pokładzie samolotów Air France w roku 1938. Z czasem przy dłuższych lotach, takich jak Paryż-Nowy Jork (trwających wówczas prawie 24 godziny), linia zdecydowała się zatrudnić także stewardesy. Zadania rozdzielono w ten sposób, aby męska obsługa odpowiadała za przygotowanie posiłków i podawanie ich pasażerom, a panie zapewniały ciepłe powitanie na pokładzie samolotu i dbały o dobre samopoczucie pasażerów podczas całego rejsu. Osoby z obsługi nie dysponowały wówczas mikrofonem, nie było również jakichkolwiek formalnych zapowiedzi w czasie lotu. Jednak wraz z pojawieniem się coraz nowocześniejszych samolotów, wszystko uległo radykalnej zmianie. Elegancja, szyk i doskonały styl Mundury dla załogi Air France były i nadal są projektowane przez światowej sławy projektantów. Stroje dla Air France projektowali m.in. Dior, Carven, Louis Féraud, Ricci czy Christian Lacroix. Kroje zmieniały się przez lata, odzwierciedlając najważniejsze trendy w modzie oraz francuski styl i elegancję. Na początku mundury stewardes miały bardziej wojskowy wygląd. Pierwszy uniform dla linii Air France zaprojektował Georgette Rénal w roku 1946. Składały się na niego: garnitur, letnia sukienka i płaszcz. W latach pięćdziesiątych linia, na fali zmian wprowadziła nowy krój, zaprojektowany przez Georgette de Trèze – prezentujący bardziej nowoczesny, kobiecy styl. Następnie na początku lat sześćdziesiątych linia postawiła na elegancję i wyrafinowanie. Wyzwanie podjął wówczas dom mody Christiana Diora. Od 1963 roku na pokładzie samolotów Air France pasażerowie mogli podziwiać jasnoniebieskie sukienki z płaskim, szerokim paskiem. W 1969 roku powstały z kolei dwie wersje strojów autorstwa Cristobala Balenciagi. Był to pierwszy uniform, który linia Air France wyposażyła w dodatki i akcesoria: torebkę, klasyczne granatowe obuwie i białe, bawełniane rękawiczki. Personel pokładowy bardziej profesjonalny Dopiero w 1955 roku, stewardesy i stewardzi zostali ”ochrzczeni” jako personel pokładowy, a ich zawód został oficjalnie uznany. Nowe typy maszyn we flocie francuskiego przewoźnika wymusiły również zmiany w zakresie obsługi pasażerów. Praca zespołowa stała się powszechna, a każdy członek załogi miał ściśle określone zadania i został przypisany do danej części kabiny. Ponadto standardem stały się szkolenia z procedur bezpieczeństwa. W ramach regularnych ćwiczeń przeprowadzane są m.in. szkolenia na symulatorze, symulacje ratunkowe, pierwsza pomoc i wspólne ćwiczenia z pilotami. View oEmbed on the source website
Jak one to robią? Sekrety urody stewardess
Czy dużo czasu spędzają przed lustrem? Jakie mają sposoby na świeżość skóry? Stewardessy Emirates zdradzają swoje sposoby na perfekcyjny wygląd.
Personel pokładowy Emirates słynie z perfekcyjnego wyglądu oraz charakterystycznego makijażu. Sprawdziliśmy, jakie rozwiązania stosują stewardessy, co ich zdaniem wpływa na świeżość skóry i trwałość makijażu, a także co zawsze zabierają w podręcznym bagażu. Wskazówki zaspokoją ciekawość i przydadzą się tym, których czeka długi lot. Jak uzyskać charakterystyczny wyrazisty makijaż? Najważniejszym elementem "dubajskiego" wyglądu są zadbane brwi. Wspaniały efekt przyniesie nitkowanie lub, w przypadku rzadkich lub cienkich brwi, zabarwienie henną. Charakterystyczne dla Dubaju jest także użycie eyelinera, który naprawdę podkreśla oczy – płynna konturówka na górnej powiece zapewni wyrazisty i imponujący wygląd. Jeśli chodzi o szminki, popularnością w Dubaju cieszą się kolory cieliste, koralowe i róże, a wiele kobiet używa szminek matowych. Ile czasu trwa przygotowanie makijażu przed lotem? Stewardessy w ramach kursu przygotowującego do podjęcia pracy przechodzą szkolenie, jak sprawnie wykonać makijaż zgodny z wymogami Emirates. Takie przygotowanie obejmuje zabiegi pielęgnacyjne: nawilżenie skóry, nałożenie makijażu i utrwalenie go. Nie trwa to długo, nie wiąże się z wizytą u kosmetyczki - stewardessy malują się samodzielnie. Jak utrzymać skórę nawilżoną podczas bardzo częstych lotów? Stosowanie dobrej maseczki na twarz 2-3 razy w tygodniu pozwoli utrzymać skórę w bardzo dobrym stanie. Na opuchnięte oczy przydaje się naturalny żel aloesowy. Podczas lotu warto używać również wody różanej, którą można przewieźć w pojemniku aerozolowym wielokrotnego użytku – odświeży i nawilży skórę, nawet w trakcie noszenia makijażu. Jak utrzymać trwałość i świeży wygląd makijażu podczas podróży? Przed nałożeniem makijażu należy odpowiednio przygotować skórę, dzięki czemu będzie on wyglądał świeżo przez całą podróż. Na początku warto wykonać peeling twarzy, po czym przemyć ją płynem oczyszczającym, a następnie nałożyć aktywny krem nawilżający. Baza pod makijaż pomoże zachować jego świeżość podczas lotu, a utrwalacz w sprayu zapewni jego trwałość. Ponadto, warto w ciągu dnia stosować wodę różaną, która dodatkowo nawilży skórę. Wiele korzyści może przynieść także odpowiednie nawodnienie organizmu. Dobra rada: woda z dodatkiem ogórka nada skórze wyjątkowy blask. Co znajdziemy w bagażu podręcznym stewardessy? Maść lub żel z papai to najlepszy produkt, który można zabrać w bagażu podręcznym, ponieważ posłuży zarówno jako balsam do ust, jak i krem do rąk. Aby się odświeżyć, warto mieć w bagażu również żel antybakteryjny do rąk, wilgotne chusteczki, niewielki dezodorant i perfumy. Jak wyglądać świeżo po długim locie? Nawodnienie to podstawa – w czasie lotu warto pić jak najwięcej wody lub zielonej herbaty. Dobra rada: zielona herbata zawiera kofeinę, która pobudza tak jak kawa, ale nie odwadniania organizmu. Energię zapewni również zdrowa przekąska w postaci owoców lub warzyw. Największe linie lotnicze na świecie zatrudniają obecnie 20 000 członków załogi pokładowej, 200 narodowości, mówiących ponad 60 językami. Przewoźnik obsługuje tygodniowo ponad 3600 rejsów z portu w Dubaju, do ponad 150 miejsc w 84 krajach i na 6 kontynentach.
Prawda o stewardessach? Większość z nich łamie obowiązujące zasady
Ułożone, uczesane, zawsze w wyprasowanych koszulach. Nie dajcie się zmylić i poznajcie podniebne grzechy stewardess i stewardów.
Blisko 90 proc. stewardes i stewardów przyznaje, że podczas lotów łamie obowiązujące zasady – to szokujący wynik ankiety portalu Jetcost.co.uk. W badaniu wzięło udział 718 członków załóg pokładowych. Co piąty przepytywany przyznał się do uprawiania seksu z innymi pracownikami podczas lotu, a 14 proc. badanych twierdzi, że kochało się z pasażerami. Także co piąty z nich przynajmniej raz oszukał pasażera, kłamiąc co do dostępności produktów ze strefy wolnocłowej lub wydając np. mniej reszty w obcej walucie. 7% podniebnych pracowników nie ukrywało, że choć raz zdecydowało się przyjąć prezent od swoich pasażerów. No cóż, pasażerom pozostaje życzyć bezpiecznej podróży.
Z życia stewardessy: "Za to właśnie uwielbiam Chiny". Nasza rozmowa w czasie lotu
Z Heleną Kaartinen, stewardessą linii lotniczych Finnair, o jej ulubionych miejscach w Chinach, kuchni i zakupach w Azji - rozmawia Michał Cessanis. Wszystko w czasie lotu do Chongqing .
Michał Cessanis: Jakie są Twoje ulubione zakątki w Chinach? Helena Kaartinen: Uwielbiam miasta, zwłaszcza Xi’an, Chongqing i oczywiście Pekin, a także Hua Shan, górę w prowincji Shaanxi. Dlaczego właśnie te miejsca odwiedzasz w Chinach najchętniej? Hua Shan to jedna z pięciu Wielkich Gór Chińskich, położona 120 km na wschód od Xi`an. Nie uprawiam trekkingu, nie wspinam się ani nie kręcą mnie niebezpieczne sytuacje, ale dzień, w którym po raz pierwszy wjechałam tam kolejką zapamiętam do końca życia. To wspomnienie jest jak niezmywalny tatuaż: szłam w milczeniu, otaczały mnie przepiękne widoki, oddychałam świeżym górskim powietrzem, a duch chińskiej góry towarzyszy mi do dzisiaj. Za to gdy jestem w Xi’an odwiedzam nie tylko Terakotową Armię, ale też dzielnicę muzułmańską. Pełno tu restauracji i straganów, otoczonych starymi budynkami, które są w doskonałym stanie, choć ta część miasta ma ponad tysiącletnią historię. Po zachodzie słońca, dzielnica muzułmańska staje się jednym z najbardziej zatłoczonych miejsc w mieście, a zarówno Chińczycy jak i turyści przechadzają się tłumnie po wysadzanych niebieskimi kamieniami uliczkach w cieniu pięknych drzew, wdychając aromaty jedzenia I przekąsek serwowanych wprost z ulicy. To istna uczta dla zmysłów! Lubisz nie tylko miasta? Przepadam za chińską wsią. To zupełnie inny świat. Domy są bardzo skromne, nie wszystkie są wyposażone w toalety, a niekiedy mają pewne charakterystyczne cechy – na przykład mają szerokie wejścia, aby można było wjechać do domu na rowerze trójkołowym. Najciekawszym aspektem chińskiej wsi są mieszkańcy: podejmują gości z ogromnym sercem, mimo że często sami nie mają wiele. Przez dzielenie się, okazują troskę. Zobacz zdjęcia z chińskich podróż Heleny Kaartinen >>> Natomiast miasto Chongqing ma dwa oblicza. Jeśli spojrzeć w prawo, widać same zagraniczne marki, jeśli w lewo – zobaczymy tradycyjne chińskie życie. Tylko 100 kroków dzieli Cię od sklepu Louis Vuitton do pary staruszków sprzedających zakurzone garnki wprost z chodnika. Chongqing jest niczym wielki kocioł, ale i tak najlepiej poznawać je na piechotę. Pracownicy hotelu będą próbowali odwieść was od tego pomysłu, twierdząc, że wszystkie atrakcje są za daleko by do nich dojść, ale nie słuchajcie ich. Jeśli będzie bardzo gorąco, aby się schłodzić, wstąpcie do centrum handlowego, w którym jest np. lodowisko. Chiński numer jeden wśród miast? Moją największą chińską miłością i tak jest Pekin. To miasto bardzo się zmieniło w ciągu ostatnich 15 lat, ale ja przecież też. Moja fascynacja zaczęła się na targu Panjiayuan. To pchli targ albo targ staroci, i choć nie znajdziemy tam za wiele prawdziwych antyków, to atmosfera tego miejsca jest niezwykła a sprzedawcy oferują miks wszystkiego. Co najchętniej jadasz w Azji? Jestem wegetarianką, przynajmniej wtedy, gdy bywam w Azji. Tajlandia, Wietnam, Chiny i Indie oferują jaroszom rewelacyjne dania. W Chinach zajadam dania z fasolką, oliwą, czosnkiem, chili, a gdy zatęsknię za mięsem, chwytam pałeczkami chrupiący boczek w małych kawałkach. W Indiach zajadam „aloo”, czyli ziemniaki. Wszystkie dania zawierające to zwyczajne warzywo smakują pysznie. W Tajlandii wybieram zwykle "Khao Pad" czyli smażony ryż. Do ryżu przyrządzonego w stylu tajskim nie potrzeba już dodatków takich jak krewetki czy kurczak. Sam jest wyborny. Pewnie za każdym razem, gdy jesteś w Chinach robisz mnóstwo zakupów. Pełno tam światowych marek w niezłych cenach. Masz swoje ulubione zakupowe adresy? W Chinach jest mnóstwo miejsc, gdzie można robić zakupy. Targ Panjiayuan, o którym już wspominałam, jest jednym z nich. Takich miejsc jest więcej i ciągle powstają nowe. Nie mam spisanych ich adresów. W Chinach bardzo często jedne sklepy się otwierają, inne zamykają, więc taka lista nie miałaby sensu. Mój ulubiony sposób na zakupy, to spacerowanie po danej okolicy i jeśli zobaczę coś, co mi się podoba, od razu to kupuję. Oczywiście trochę się targując! Dokończ, proszę, to zdanie. W Chinach… …czuję się jak u siebie. Mam ogromny szacunek do historii i kultury Chin. Tak naprawdę lubię Iatać do Państwa Środka, bo lubię Chińczyków. Jeżeli tylko znajdziecie z nimi wspólny język, to przekonacie się, że mają podobne poczucie humoru i można się wspólnie pośmiać. I chociaż zachowujemy się inaczej w różnych sytuacjach, to ostatecznie łączy nas ta sama silna wola i uczciwość. Zainteresowani? Więcej o Chinach piszemy w listopadowym numerze National Geographic Traveler.