Chiny stawiają na turystykę zimową. Co można zobaczyć na największym festiwalu lodu i śniegu na świecie?
Chińska zimowa turystyka nie zwalnia tempa. Władze prowincji Heilongjiang zaprezentowały światu największy tematyczny lodowy park rozrywki. W trakcie lodowego święta będzie można nie tylko podziwiać figury wykute z zamarzniętej wody, ale również skorzystać z wielu innych atrakcji.
To już kolejna edycja Międzynarodowego Festiwalu Lodu i Śniegu w Harbinie. W sezonie 2025 park osiąga rekordową powierzchnię 1,2 miliona m², czyli ponad 160 boisk piłkarskich. Rozmach lodowych instalacji przenosi odwiedzających do prawdziwej zimowej krainy czarów, pełnej atrakcji i niezwykłych wrażeń. Skąd lód w Harbinie? Harbin, położony w północno-wschodnich Chinach, słynie z wyjątkowo surowych i długich zim. Temperatury regularnie spadają tam poniżej zera, co od dziesięcioleci sprzyja tworzeniu lodowych konstrukcji. Dzięki naturalnemu mrozowi festiwal może funkcjonować bez konieczności stosowania kosztownych technologii chłodniczych. Do budowy „lodowego miasta” potrzebne są jednak ogromne ilości zamarzniętej wody. Ich naturalnym źródłem pozostaje rzeka Songhua, przepływająca przez Harbin. To właśnie z jej powierzchni pozyskiwane są bloki lodu wykorzystywane do tworzenia potężnych rzeźb i konstrukcji. Takie rozwiązanie pozwala korzystać z lokalnych, odnawialnych zasobów, a jednocześnie minimalizuje wpływ na środowisko. Historia festiwalu Korzenie festiwalu sięgają lat 60. XX wieku, kiedy mieszkańcy Harbinu zaczęli organizować pokazy lamp lodowych – ozdobnych brył z lodu, w których umieszczano świeczki. Zwyczaj ten szybko zdobył popularność i stał się inspiracją dla przyszłego wydarzenia. W 1985 roku odbyła się pierwsza edycja Międzynarodowego Festiwalu Lodu i Śniegu, który z biegiem lat nie tylko zyskał światową renomę, lecz także pobił wiele rekordów. Jednym z nich był rekord Guinnessa z 2007 roku za największą na świecie rzeźbę śnieżną. 2025 – rekordowy rok festiwalu Organizatorzy podkreślają, że edycja otwarta 17 grudnia 2025 roku jest najbardziej spektakularna w historii. Do udekorowania powierzchni 1,2 mln m² wykorzystano około 400 000 m³ lodu i śniegu, tworząc niezwykłe atrakcje, m.in.: Super Ice Slide – 521-metrową lodową zjeżdżalnię, jeden z najbardziej rozpoznawalnych elementów festiwalu, interaktywne przestrzenie i występy nawiązujące do motywu przewodniego „Ice and Snow, Fairy Tale World”, imponujące rzeźby lodowe i śnieżne – zarówno inspirowane tradycją chińską, jak i kulturą międzynarodową. Park oferuje też szeroki zakres zimowych aktywności. Goście mogą spróbować tradycyjnych technik połowu w przeręblu, wziąć udział w wyścigach na nartach biegowych czy zwiedzać lodowe konstrukcje o każdej porze dnia. Program festiwalu został zaplanowany tak, aby odwiedzający mogli spędzać tam całe godziny – nawet mimo mrozu. Chińska potęga zimowa – rozwój turystyki W ramach 15. Planu Pięcioletniego (2026–2030) Chiny zamierzają znacząco rozwinąć tzw. gospodarkę lodu i śniegu, obejmującą turystykę zimową, sporty zimowe oraz powiązane z nimi gałęzie przemysłu. Państwo przewiduje szerokie inwestycje oraz wsparcie strategiczne dla regionów o najlepszych warunkach klimatycznych, takich jak Heilongjiang, Jilin i Xinjiang. Program obejmuje m.in.: rozbudowę publicznych usług związanych z turystyką zimową, modernizację i rozwój infrastruktury sportów zimowych – stoków narciarskich, tras biegowych, hal lodowych czy centrów szkoleniowych, budowę nowych parków tematycznych i atrakcji sezonowych, które mają przyciągać zarówno turystów krajowych, jak i zagranicznych. Celem tych działań jest nie tylko poprawa komfortu odwiedzających, lecz przede wszystkim stworzenie nowej, dynamicznej gałęzi gospodarki. Władze chcą, aby inwestycje w infrastrukturę zimową – od nowoczesnych kurortów po festiwale pokroju Harbin Ice–Snow World – uczyniły z Chin globalnego lidera turystyki zimowej. Źródła: TTW, Global Times Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Stanisław Marusarz w historii zapisał się skokami. Nie tylko tymi na ukochanych nartach
Stanisław Marusarz startował na arenach narciarskich konkurencji przez ponad 30 lat, i to z wielkimi sukcesami. Brał udział w pięciu olimpiadach. A prócz tego zasłużył na krzyż Virtuti Militari i pamięć potomnych jako bohaterski uczestnik ruchu oporu. Tatrzański kurier wsławiony brawurową ucieczką z rąk hitlerowców. Tak przeszedł do historii.
Spis treści: Stanisław Marusarz – dominator Sukcesy za granicą Na szlakach tatrzańskich kurierów Skoki życia Powojenne uznanie Znając historię życia Stanisława Marusarza, można by zażartować, że musiał urodzić się z nartami na nogach. W jego góralskim domu nart jednak nie było. Na świat przyszedł 18 czerwca 1913 r. w niezamożnej rodzinie Heleny i Jana, z zawodu gajowego. Pociąg do dwóch desek odkrył w sobie jako dziesięciolatek. Ponieważ w domu się nie przelewało, odpowiedzią na rodzącą się pasję musiała być własna pomysłowość. Pierwsze narty Stanisław Marusarz zrobił własnoręcznie, z pomocą brata Jana. Powstały z jesionowych desek, a do butów przywiązywane były rzemykami. Małe skocznie Staś też urządzał sobie sam. Miał jednak naturalne predyspozycje, talent, upór i góralską zadziorność, szybko zaczął się więc w świecie sportowym wyróżniać. Pierwsze prawdziwe narty też zawdzięczał własnym wysiłkom – dostał je w nagrodę za trzecie miejsce w zawodach juniorów w Zakopanem. Był bardzo wszechstronny i uprawiał wszystkie rodzaje narciarstwa: biegowe, alpejskie i skoki. Zdecydowanie preferował jednak te ostatnie. Na prawdziwej zakopiańskiej skoczni, Jaworzynce, pierwszy skok oddał jako 13-latek. „Przed oczami stanęły mi chyba wszystkie kaleki, jakie widziałem w życiu. Strach zabił całą emocję skoku” – wspominał. Ale pokonał strach, zarówno w tej, jak i wielu jeszcze sytuacjach, w jakich postawił go los. Bo jak wspominał, skoki dawały mu przede wszystkim pozytywne emocje. Stanisław Marusarz – dominator W 1931 r. po raz pierwszy został wicemistrzem Polski w skokach. Był to wstęp do długiego okresu dominacji, bo rok później został już mistrzem kraju, a potem powtarzał ten sukces w latach 1933, 1935, 1936, 1937, 1939, 1946, 1948, 1949, 1951, 1952. To same tylko skoki narciarskie. A przecież były jeszcze tytuły w innych dyscyplinach: zjeździe (1931, 1933, 1936, 1939), kombinacjach: norweskiej (1932, 1935, 1936, 1946) i alpejskiej (1933) oraz sztafecie 5x10 km (1933 rok). W sumie 21 tytułów. W 1938 r. został najlepszym sportowcem Polski w plebiscycie „Przeglądu Sportowego”. W lutym 1939 r. w na mistrzostwach świata w narciarstwie klasycznym Zakopane zobaczyło międzywojenną odsłonę skokomanii. Coś, co kolejny raz Polska mogła obserwować dopiero w trakcie kariery Adama Małysza. Na widownię ściągnęło wtedy ponad 25 tys. ludzi. Maksymalnie zapełnione były wszystkie kwatery nie tylko w Zakopanem, ale i całej okolicy. Kibice byli przekonani, że pod Tatrami, na rodzinnej ziemi, Marusarz zatriumfuje. Niestety, Stanisław nie osiągnął tam wyniku, jakiego powszechnie oczekiwano. Skakał bowiem kilka tygodni po złamaniu obojczyka i zerwaniu przyczepu mięśnia barkowego, o czym publiczność nie wiedziała. Kontuzji nabawił się w trakcie treningu. Mimo to zajął piąte miejsce w skokach i siódme w kombinacji norweskiej. Biorąc pod uwagę okoliczności trzeba to uznać za wielkim wyczynem, ale oczywiście nikogo on nie usatysfakcjonował. Sukcesy za granicą Na krajowym podwórku Marusarz bezapelacyjnie królował, ale sukcesy odnosił też za granicą. W 1935 r. w Planicy pobił rekord świata, oddając skok na odległość 87,5 m. A zaraz potem go poprawił. I to jak – skacząc na 97 m (był to zarazem rekord Polski, który utrzymał się przez 20 lat). Został także międzynarodowym mistrzem Jugosławii, Niemiec i Czechosłowacji. W 1938 r. podczas mistrzostw świata w fińskim Lahti skakał najdalej (66 i 67 m), ustanawiając rekord skoczni. Jego norweski rywal skoczył 63,5 i 64, ale sędziowie, ku zdumieniu konkurentów, uznali, że to właśnie Norweg wygrał, dając mu… 0,2 punktu więcej. Ewidentnie skrzywdzony tym werdyktem Marusarz został więc formalnym wicemistrzem, ale moralnym mistrzem świata. I pierwszym polskim medalistą imprezy tej rangi. Nasz słynny skoczek startował na czterech zimowych olimpiadach – w 1932, 1936, 1948 i 1952 (miał wtedy 39 lat!). Na piątej, w 1956 r., był przedskoczkiem. Gdyby nie wojna, z pewnością dołożyłby do tej listy kolejne dwie. Ciekawym i wartym wspomnienia epizodem w jego karierze był występ podczas Turnieju Czterech Skoczni w bawarskim Garmisch-Partenkirchen w 1966 r. Organizatorzy poprosili wówczas polskiego mistrza o oddanie pokazowego skoku, a Marusarz nie odmówił. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że miał wówczas 53 lata, a od dziewięciu nie był czynnym zawodnikiem. Mimo to – w garniturze i pod krawatem – skoczył 66 m nienagannym stylem, wywołując aplauz publiczności. Jak potem wspominał, najbardziej starał się skoczyć elegancko. A skoczył, żeby pokazać Niemcom, którzy skazali go na śmierć, że żyje i jest w dobrej formie. Na szlakach tatrzańskich kurierów Wybuch II wojny światowej zepchnął sport w cień. Cała rodzina Marusarzów zaangażowała się w działania konspiracyjne. I zapłaciła za to wysoką cenę. Jedna siostra Stanisława, Zofia, po aresztowaniu trafiła do obozu koncentracyjnego Ravensbruck, gdzie spędziła 5 lat, do końca wojny. Druga, 23-letnia Helena, po wpadce została rozstrzelana. Stanisław, który tak jak Jan i Helena został tatrzańskim kurierem, bliski był podzielenia losu sióstr. Kurierzy szlakami wytyczonymi przez podziemie przemycali dokumenty, pieniądze i ludzi pomiędzy okupowanym krajem a polskimi siłami zbrojnymi i rządem emigracyjnym na Zachodzie. Droga wiodła przez Słowację na Węgry, skąd przez Jugosławię przedostawali się na Zachód. Kurierzy musieli się charakteryzować odpornością psychiczną, byli bowiem tropieni zarówno przez gestapo, jak i słowacką żandarmerię. Marusarza do tej roli predysponowała tężyzna fizyczna, mistrzowskie umiejętności jazdy na nartach, znajomość gór i siła charakteru. Ta ostatnia okazała się kluczowa. Skoki życia Stanisław Marusarz został w Szczyrbskim Plesie schwytany przez słowackich żandarmów, którzy zawiadomili Niemców, chcąc im pojmanego przekazać. Ten zdołał jednak uciec, wyskakując przez znajdujące się na pierwszym piętrze okno strażnicy. Wiedział już, że nie jest bezpieczny i może zostać aresztowany, dlatego postanowił uciekać z żoną Ireną (pobrali się w listopadzie 1939 r.) na Węgry. Niestety, tuż przed madziarską granicą oboje zostali aresztowani. Stanisława przewieziono do katowni gestapo w Zakopanem, gdzie był torturowany. Potem do więzienia na Montelupich w Krakowie, gdzie wylądował w celi śmierci. Tam znowu oddał skok życia, i to dosłownie. Przecisnął się przez wygięte kraty, wskoczył z drugiego piętra, a potem sforsował czterometrowy więzienny mur zwieńczony drutem kolczastym. W ucieczce brali udział także inni towarzysze z jego celi, ale zostali zastrzeleni. Ujść z życiem udało się tylko Marusarzowi i Aleksandrowi Bugajskiemu. Stanisław w czasie ucieczki został ranny w udo. Mimo to zdołał pieszo dotrzeć do Zakopanego. Stamtąd po raz drugi spróbował przedostać się na Węgry. Tym razem z sukcesem. Powojenne uznanie W 1947 r. kolega sportowiec żartobliwie nazwał Stanisława Marusarza „Dziadkiem” – i ten pseudonim doskonale się przyjął. Zwłaszcza, że Marusarz był sportowym fenomenem, zawodnikiem, który skakał przez 30 lat. Trudno o przykład równie długiej kariery sportowej na wysokim poziomie. Po wojnie stał się osobą publiczną. Znanym działaczem sportowym, trenerem i kierownikiem zakopiańskich skoczni. Postacią uhonorowaną licznymi orderami, w tym Virtuti Militari, za bohaterską postawę w czasie okupacji. W 1969 r. został narciarzem 50-lecia Polskiego Związku Narciarskiego. W 1989 r. jego imieniem nazwano zakopiańską skocznię Wielka Krokiew. Jak powiedział nasz bohater, sam talent nie wystarczy. „Trzeba się uczyć i ustawicznie pracować nad sobą. Nie wolno się zrażać początkowymi niepowodzeniami. Sukcesy nie przychodzą łatwo”. Stanisław Marusarz zmarł 29 października 1993 r. w trakcie przemowy na pogrzebie Wacława Felczaka, jego dowódcy z konspiracji, na Pęksowym Brzyzku. Sam spoczął na tym samym zakopiańskim cmentarzu. Źródło: olimpijscy.pl
Tutaj pojeździsz na nartach najdłużej w Polsce! Zieleniec Ski Arena to miejsce wyjątkowe
Położona w polskich Sudetach stacja Zieleniec Ski Arena udowadnia, że na nartach i snowboardzie da się pojeździć nie tylko w Alpach.
Spis treści: Zieleniec Ski Arena – gdzie się znajduje? 28 km tras narciarskich w Zieleńcu Zieleniec – infrastruktura Uzdrowiska Kłodzkie Główny Szlak Sudecki Ile to kosztuje? To tutaj najdłużej w Polsce utrzymuje się śnieg, a pojeździć da się nawet wczesną wiosną. Ale nie tylko to przyciąga do ośrodka Zieleniec Ski Arena narciarzy z całej Polski i z zagranicy. Zieleniec Ski Arena – gdzie się znajduje? Zieleniec Ski Arena to miejsce szczególne. Położony w Kotlinie Kłodzkiej, w samym sercu Sudetów, jest częścią popularnego uzdrowiska Duszniki-Zdrój. To jeden z największych i najnowocześniejszych ośrodków narciarsko-snowboardowych w Polsce. Znany jest z tego, że nawet w dobie postępującego ocieplania klimatu śnieg tutaj utrzymuje się średnio aż przez 150 dni w roku. Często więc nawet gdy w centrum Dusznik o białym puchu wszyscy zdążyli już zapomnieć, tam leży on jeszcze długo. Wpływ na to ma tutejszy mikroklimat, ale też wysokość, na której rozpięty jest ten kompleks. Najwyżej położone stoki znajdują się na wysokości nawet 1015 m n.p.m., te położone najniżej – na 800 m n.p.m. A gdy śniegu jednak brakuje, do pracy ruszają liczne w Zieleńcu armatki, produkujące setki kilogramów puchu w krótkim czasie. Samochodem z Wrocławia dotrzemy tu w dwie godziny, z Dusznik-Zdroju w około 20 minut – krętą drogą przez gęsty las. Częściowo prowadzi ona wzdłuż granicy polsko-czeskiej. Już na szczycie wzniesienia zobaczyć można budynki ośrodka, a także coraz liczniejsze tu hotele i pensjonaty, z których okien roztacza się wspaniała panorama Gór Orlickich i Bystrzyckich. 28 km tras narciarskich w Zieleńcu Trasy narciarskie znajdują się po obu stronach drogi krajowej nr 389, która dzieli zarówno wieś Zieleniec, jak i ośrodek narciarski na dwie części. Co ważne, pomiędzy poruszanie się pomiędzy nimi jest możliwe bez zdejmowania nart – dzięki dwóm naśnieżanym kładkom oraz wyciągom. Znaleźć je można przy kolei linowej nr 2 (Winterpol „Piątka”), a także przy Skyway Express Nartorama (N2). Zieleniec Ski Arena oferuje 28 kilometrów tras o różnych poziomach trudności. Od łagodnych stoków, po strome i wymagające zbocza. Opadające na północną stronę stoki przez całą zimę gwarantują bardzo dobre warunki do jazdy. Nie tylko zresztą dla narciarzy i snowboardzistów, ale też saneczkarzy. Za sprawą unikatowego ukształtowania terenu udało się tu stworzyć ośrodek, który spełnia wymagania turystów o różnym poziomie sportowym. Zaawansowani znajdą tu trasy dostarczające dużej dawki adrenaliny, początkujący – ośle łączki i łagodne zbocza, doskonałe do nauki. Swoje miejsce znajdą tu również wieloosobowe rodziny. Z całej tej infrastruktury korzystać można dzięki jednemu karnetowi, który kupić można w kasach Ski Areny albo poprzez stronę internetową www.zieleniec.pl. Zieleniec chwali się 29 wyciągami, na które składa się m.in. 6 nowoczesnych wyciągów kanapowych, ale też kilka orczyków. Co ważne, korzystać z nich można niemal od rana do późnych godzin wieczornych dzięki systemowi oświetlenia tras. Warto wypatrywać promocyjnych cen karnetów na nocne jazdy. Zieleniec – infrastruktura Po obu stronach drogi nr 389 rozłożyło się zielenieckie miasteczko narciarskie, w którym znajdziemy kilka dużych parkingów (w dużej części – darmowych!), liczne hotele i pensjonaty, kawiarnie i restauracje. Coraz więcej powstaje tu też placów zabaw i innych atrakcji dla dzieci, co dobrze ilustruje politykę rozwoju Zieleńca jako kompleksu familijnego. Warto szukać promocyjnych ofert, tzw. free ski, czyli opcji noclegowych w ramach których mamy za darmo karnet narciarski. Uzdrowiska Kłodzkie Po emocjach narciarskich warto odwiedzić okoliczne miejscowości uzdrowiskowe: Duszniki-Zdrój, Polanicę-Zdrój czy Kudowę-Zdrój. W każdej z tych miejscowości znajdziemy domy zdrojowe ze źródłami leczniczych wód, a także atrakcyjną architekturę i restauracje z lokalną kuchnią. Bryluje w tym zwłaszcza położona na granicy polsko-czeskiej Kudowa. Warto poznać kulturę i historię tych miejsc. A jest co poznawać! Przykładowo dzieje Dusznik sięgają przełomu X i XI wieku, kiedy to w tym miejscu wzniesiono drewnianą warownię. Przez wieki te tereny przechodziły z rąk do rąk. Nie przypadkiem wytropimy tu silne wpływy czeskie czy niemieckie. Latem warto przyjechać w te okolice na rower. Albo na kajaki – na dzikiej rzece Orlicy, która, jako dopływ Łaby, należy do zlewiska Morza Północnego. Główny Szlak Sudecki Warto też wiedzieć, że przez Góry Orlickie i Bystrzyckie, w tym przez Zieleniec wiedzie Główny Szlak Sudecki. Rozpoczyna się w Świeradowie-Zdroju, a kończy w Prudniku. Wiedzie on przez wszystkie masywy i pasma górskie Sudetów. Jego całkowita długość to prawie 440 km. Jego przejście to poważne wyzwaniem nawet dla doświadczonych piechurów. Ile to kosztuje? Kompleks narciarski Zieleniec Ski Arena pomiędzy 20 grudnia a 9 marca czynny jest codziennie pomiędzy 9 a 20. Bilet normalny na 5 godzin jazdy – 135 zł (ulgowy 115 zł). 4 godziny jazdy po godz. 16 – 100 zł (90 zł ulgowy). Karnet trzydniowy to wydatek 410 zł (345 zł ulgowy), a karnet na sześć dowolnych dni – 860 zł (730 zł ulgowy). Nasz autor Maciej Wesołowski Redaktor prowadzący „National Geographic Traveler". Reporter. Autor książek, m.in.: „Szpagat w pionie. W drodze przez Indie" i „Cafe Macondo. Reportaże z Kolumbii"
Już wiem, dlaczego Polacy spędzają zimę w Livigno. Powody są przynajmniej 3
Livigno jest dobrze znane Polakom. Zwłaszcza tym, którzy zimą uwielbiają szusować po stokach. Narty i snowboard to tylko niektóre z wielu śnieżnych atrakcji, jakie czekają na nas w miasteczku malowniczo położonym na północy Włoch.
Spis treści: Narty w Livigno nie tylko dla doświadczonych Rowery, lamy i rakiety śnieżne Co i gdzie zjeść w Livigno? Livigno po raz pierwszy skradło moje serce latem. Zakochałem się wtedy w zielonych alpejskich krajobrazach i dolinach, które można pokonywać pieszo lub rowerem. Już wtedy obiecałem sobie, że muszę wrócić tu zimą. Wówczas włoskie miasteczko położone na wysokości ponad 1800 metrów wygląda zupełnie inaczej. Śniegu w Polsce mamy w tym roku jak na lekarstwo. Zwłaszcza na nizinach. Dawno nie było już takiej zimy, jaką pamiętam z dzieciństwa – a to przecież nie było tak dawno temu. Kiedy na początku lutego wylądowałem na lotnisku w Bergamo, tam również nie zastałem białego puchu. Wystarczyło jednak zdrzemnąć się w aucie jadącym na północ Włoch. Dwie godziny później z radością dziecka obserwowałem, jak za oknem robi się coraz bielej. Z ziemi zaczęły wyrastać Alpy, a taki krajobraz w połączeniu ze śniegiem wygląda – naprawdę – jak z pocztówki. Dopełnieniem wrażeń estetycznych był wjazd do Livigno. Tzw. Mały Tybet Europy z każdej strony otaczają góry. Niektóre ze szczytów przewyższają nasze Rysy. Gdziebyśmy w Livigno nie byli i gdziebyśmy nie spojrzeli, naszym oczom zawsze ukażą się Alpy. Narty w Livigno nie tylko dla doświadczonych Śnieżne alpejskie pejzaże to pierwszy powód, dla którego Polacy tak licznie odwiedzają co roku właśnie Livigno. Język naszych rodaków można usłyszeć tu i na zakupach w sklepie, i na stoku, i w mleczarni, gdzie serwowane są gelato. Widoki to oczywiście nie wszystko. Skoro mamy wysokie góry oraz śnieg, to znaczy, że można poszaleć na nartach i snowboardzie. Liczby mówią same za siebie. Na miłośników białego szaleństwa czeka aż 115 km tras narciarskich, w tym 12 czarnych dla zaawansowanych narciarzy, 37 czerwonych tras o średnim stopniu trudności oraz 29 niebieskich dla początkujących. Turyści mają do dyspozycji nowoczesną infrastrukturę narciarską, w tym 6 gondoli, 14 wyciągów krzesełkowych i 12 wyciągów talerzykowych. Na własnych nogach przekonałem się, że Livigno to świetnie miejsce do nauki jazdy na nartach. Właśnie tu, na północy Włoch, miałem pierwszą lekcję w życiu. I nie tylko ja. Kątem oka widziałem, że początkujących jest więcej. Nikt nie wchodził sobie w drogę, a pierwsze zjazdy odbywały się z dala profesjonalistów. Po dwóch godzinach nauki pod okiem mojego instruktora – Felice – wiem, że na pierwszej lekcji się skończy. Mam ochotę na więcej! W sezonie początkujący mają do wyboru 150 instruktorów. Każdy z nich został przeszkolony przez Włoską Szkołę Narciarską, uważaną za jedną z najlepszych na świecie. Warto pamiętać: na miejscu możemy nie tylko wykupić lekcje z instruktorem, ale też wypożyczyć potrzebny sprzęt. Oprócz butów narciarskich, nart, kasku i gogli, we własnym zakresie warto zadbać o: rękawice, cienką, ale ciepłą czapkę pod kask i komin narciarski. Udogodnieniem będą też spodnie narciarskie. W marketach z odzieżą sportową są do kupienia za ok. 200–300 zł. Można je też pożyczyć od znajomych narciarzy na czas wyjazdu lub wypożyczyć na miejscu w Livigno. Wprawieni narciarze chętnie wybierają na przykład Mottolino, największy snowpark we Włoszech. Znajdują się tu odpowiednio przygotowane tory z przeszkodami na różnych poziomach trudności. Freestyle mogą ćwiczyć zarówno profesjonalni zawodnicy, nawet olimpijscy, jak i zupełni amatorzy. Rowery, lamy i rakiety śnieżne Livigno to mekka fanów sportów zimowych, ale narty i snowbard to tylko niektóre z aktywności, z jakich można skorzystać na miejscu. Zanim odbyłem pierwszą lekcję jazdy na nartach, najpierw udałem się w góry w rakietach śnieżnych. Rakiety śnieżne pozwalają dotrzeć tam, gdzie zwykłe buty nie dają rady, i zanurzyć się w alpejskiej ciszy. Najpopularniejsze trasy? Val Federia to malowniczo prowadzi przez dolinę z drewnianymi chatkami i panoramicznym widokiem na otaczające szczyty. Dla bardziej wymagających wędrowców świetnym wyborem jest trasa w kierunku Carosello 3000. Podejście nie jest łatwe, ale nagrodą jest bajeczna sceneria i możliwość ogrzania się gorącą czekoladą lub bombardino. Miłośnicy dwóch kółek także znajdą tu coś dla siebie. Fatbiking, czyli jazda na rowerach z szerokimi oponami, to świetna opcja na aktywne zwiedzanie Livigno zimą. Na terenie miasteczka i w jego okolicach przygotowano aż 20 km tras fatbikowych. Jedna z najciekawszych prowadzi wzdłuż rzeki Spöl i jest idealna dla początkujących. Bardziej zaawansowani sportowcy mogą spróbować swoich sił na trasach w kierunku Alpe Vago, gdzie czeka ich nieco większy wysiłek, ale też zapierające dech w piersiach widoki. Rower można wypożyczyć m.in. w Livigno Bike Rental czy Skialo. A jeśli ktoś szuka naprawdę oryginalnej atrakcji, powinien rozważyć zimowy spacer w towarzystwie lam. Te przyjazne zwierzęta to idealne towarzystwo na spokojne wędrówki po ośnieżonych dolinach. W Livigno organizowane są specjalne trekkingi, podczas których można nie tylko spacerować z lamami, ale też je nakarmić. To właśnie mnogości zimowych atrakcji przyznaję tytuł drugiego powodu-magnesu, który przyciąga do Livigno Polaków. Trzeci powód jest najsmaczniejszy. Co i gdzie zjeść w Livigno? Włoska kuchnia ma fanów na całym świecie. Wystarczy kilka wyjazdów do Italii, aby przekonać się, że to nie tylko pizza, spaghetti i gelato. Każdy region ma swoje specjały, niektóre znane tylko lokalnie. W Livigno takim daniem jest pizzoccheri. To makaron z mąki gryczanej, serwowany z ziemniakami, kapustą i serem Valtellina Casera. Dostaniemy go praktycznej w każdej restauracji i knajpce. Choć skład ma prosty, smakuje obłędnie, a do tego jest pożywny i dostarcza sił potrzebnych do dalszego aktywnego wypoczynku na stoku lub w górach. Kolejna regionalna propozycja dla smakoszy to taroz – gęste puree z ziemniaków i fasolki szparagowej, wzbogacone serem, masłem i cebulą. Dla fanów serów świetną przystawką będzie sciat – chrupiące kuleczki z ciasta gryczanego, wypełnione ciągnącym się, aromatycznym serem. A na deser? Proste, a zarazem pyszne torta da l’indomenia, czyli „niedzielne ciasto”. To klasyczny, domowy wypiek na bazie mieszanki mąki pszennej i kukurydzianej, jaj, cukru, mleka i drożdży – idealny na słodkie zakończenie dnia. Będąc w Livigno, dobrze pamiętać o tych miejscach. To jedne z najsmaczniejszych adresów na miejscu: Il Cenacolo – elegancka restauracja w centrum Livigno, słynąca z wyrafinowanej kuchni alpejskiej i doskonałych steków. La Stuvetta Hut – przytulna górska chata przy ośrodku narciarskim Carosello 3000, gdzie można ogrzać się przy kominku i spróbować lokalnych specjałów. Tea Borch – malowniczo położona restauracja na trasie narciarskiej, serwująca tradycyjne dania w rustykalnym klimacie. Camanel di Planon – urokliwa, piętrowa górska chata na terenie Mottolino. Idealna na obiad wśród alpejskich szczytów, znana z wyśmienitych grillowanych dań i tradycyjnej kuchni włoskiej. Mond Vei – restauracja w blisko 100-letnim domu. Zjemy tu prawdopodobnie najlepsze gelato w Livigno. Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
W Polsce prawdziwej zimy nie było już dawno. To tu trzeba teraz szukać śniegu
Zima w pełni, ale śniegu brak. Taki scenariusz powtarza się coraz częściej w wielu miejscach na świecie, gdzie jeszcze niedawno od grudnia do marca można było cieszyć się białym puchem. Nawet jeśli prawdziwa zima nie trwała pełnych trzech miesięcy, to przynajmniej przez kilka tygodni przypominała o swoim istnieniu. Polacy również zauważają, że zimy stają się z roku na rok łagodniejsze. Gdzie zatem szukać śniegu? Wyruszamy w podróż śladami zaginionej zimowej aury.
Spis treści: Rovaniemi, Finlandia Sapporo, Japonia Lake Louise, Kanada Góra Cairngorm, Szkocja Zermatt, Szwajcaria Park Narodowy Yellowstone, Montana, USA Anchorage, Alaska, USA Zmiany klimatu mają daleko idące skutki. Wpływają również na branżę turystyczną. Letnie upały w popularnych kurortach przestają być kojarzone z przyjemnością, toteż coraz więcej ludzi szuka miejsc, gdzie w lipcu i sierpniu można się ochłodzić. Tak powstał nowy wakacyjny trend nazywany coolcation. Zimą z kolei łagodne temperatury zmuszają miłośników białego szaleństwa do szukania nowych miejsc, gdzie będą mogli cieszyć się śniegiem i uprawiać sporty zimowe. Szkockie szczyty, fińska kraina cudów, japońskie miasto i amerykańskie parki narodowe – tam według synoptyków można spodziewać się śniegu tej zimy. Dokładne prognozowanie opadów jest trudne, ale naukowcy podkreślają, że dane historyczne i sezonowe trendy pozwalają wskazać regiony, w których turyści mogą spodziewać się prawdziwie zimowych krajobrazów. Rovaniemi, Finlandia Rovaniemi jest uważane za jedno z najbardziej magicznych miejsc na świecie, zwłaszcza w okolicach świąt Bożego Narodzenia. Zaledwie kilka kilometrów od miasteczka położonego w północnej Finlandii znajdują się Koło Podbiegunowe oraz Wioska Świętego Mikołaja. Wioska przyciąga turystów ze wszystkich kontynentów. Na miejscu, poza Świętym Mikołajem, można również zobaczyć renifery, odwiedzić pocztę, gdzie trafiają listy od dzieci z całego świata oraz zajrzeć do warsztatu prezentów. Jak podkreśla Kaisa Solin, rzeczniczka Fińskiego Instytutu Meteorologicznego, turyści odwiedzający Rovaniemi mogą cieszyć się śniegiem od końca listopada aż do połowy kwietnia. Sapporo, Japonia Mieszkańcy Sapporo – japońskiego miasta, zamieszkanego przez 2 miliony ludzi – są tak pewni śnieżnej zimy, że co roku w lutym organizują Festiwal Śniegu. Jak informuje Andrew Coombs, rzecznik Japońskiej Narodowej Organizacji Turystycznej, w 2023 roku w Sapporo spadło 390 cm śniegu, a rok wcześniej 475 cm. Podczas festiwalu, który potrwa w tym roku od 4 do 12 lutego, odwiedzający będą mogli podziwiać setki śnieżnych rzeźb w trzech lokalizacjach: Parku Odori, Tsudome i Susukino. Niektóre z nich to proste bałwany wykonane przez miejscowe dzieci, inne to misternie zdobione dzieła sztuki biorące udział w Międzynarodowym Konkursie Rzeźb Śnieżnych. Wieczorem wiele z nich jest oświetlonych kolorową iluminacją. Na gości czekają również lodowe zjeżdżalnie, występy muzyczne na żywo i pokazy snowboardowe. Lake Louise, Kanada Lake Louise w zimie prezentuje się jeszcze bardziej malowniczo niż latem. Według danych Parks Canada Agency, tylko w grudniu spada tu średnio ponad 68 cm śniegu. Biały puch pokrywa wówczas szpiczaste szczyty gór i alpejskie lasy leżące w granicach Parku Narodowego Banff. Częścią zimowego krajobrazu są tu również luksusowe domki oraz restauracje. To urokliwe miasteczko służy wielu turystom jako baza wypadowa do zimowych wędrówek i uprawiania narciarstwa w okolicznych lasach i górach. Dla mniej aktywnych odwiedzających przygotowano m.in. lodowisko na świeżym powietrzu. Popularną atrakcją są też kuligi. Góra Cairngorm, Szkocja Choć Wielka Brytania słynie z szarych zim, to Szkocja – najbardziej północna i górzysta część kraju – wyróżnia się śnieżnymi krajobrazami. Według danych brytyjskiego Met Office, osiem z dziesięciu najbardziej zaśnieżonych miejsc w Wielkiej Brytanii znajduje się w Szkocji, a numerem jeden jest góra Cairngorm. Ta mekka miłośników sportów zimowych cieszy się śniegiem przez około 76 dni w roku. Cairngorm przyciąga wówczas zarówno fanów narciarstwa, jak i pieszych wycieczek po szlakach turystycznych. Wisienką na torcie są tu spektakularne widoki na szkockie Highlands. Na wysokości 3600 metrów znajduje się Ptarmigan – najwyżej położona restauracja w Wielkiej Brytanii. Można tam dotrzeć kolejką linową. Zimą śnieg pokrywa także pobliskie miasteczko Aviemore, gdzie turyści odpoczywają po dniu pełnym przygód w przytulnych domkach i pubach. Zermatt, Szwajcaria Zermatt może być najpiękniejszym miasteczkiem w Europie. Szwajcarski krajobraz – z ośnieżonymi szczytami, głębokimi dolinami, ukwieconymi łąkami i drewnianymi chatami – to właśnie jego wizytówka. Koroną alpejskiej scenerii Zermatt jest charakterystyczny, ostro zakończony szczyt Matterhorn. Jak zaznacza Elias Zubler, rzecznik Szwajcarskiego Federalnego Biura Meteorologii, zarówno Matterhorn, jak i samo Zermatt tej zimy pokrywa śnieg. 360 km tras narciarskich z pewnością zadowoli miłośników nart i snowboardu. Inni odwiedzający mogą podziwiać majestatyczny Matterhorn, spacerować po górskich szlakach lub przechadzać się malowniczymi uliczkami Zermatt, pełnymi butikowych hoteli, przytulnych kawiarni, barów, galerii sztuki i sklepów z pamiątkami. Park Narodowy Yellowstone, Montana, USA Około 380 cm śniegu w skali roku pokrywa szczyty, równiny, kaniony i rzeki w Parku Narodowym Yellowstone w Montanie. Położony w północnych Górach Skalistych park jest jednym z pięciu miejsc w USA, gdzie prognozy NOAA przewidują korzystne warunki do opadów śniegu tej zimy. Podczas wycieczek specjalnymi autokarami przystosowanymi do jazdy po śniegu turyści mogą podziwiać tam bawoły i majestatyczne łosie w ich naturalnym środowisku. Po przygodach na mrozie warto ogrzać się w bogatych w minerały gorących źródłach Yellowstone Hot Springs. Są one położone w miasteczku Gardner przy północnym wejściu do parku. Anchorage, Alaska, USA Podczas gdy w wielu regionach USA śnieg pojawia się tylko w wysokich górach, Anchorage – leżące na nizinach Alaski – jest pokryte białym puchem przez kilka miesięcy w roku. Zeszłej zimy spadło tu ponad 330 cm śniegu, prawie bijąc rekord miasta. Tej zimy Anchorage ponownie przyciąga turystów poszukujących śnieżnych przygód. Jedną z wyjątkowych lokalnych atrakcji są psie zaprzęgi. Popularnością cieszy się też szusowanie na lodowcach, na które może się dostać helikopterem lub samolotem. W trakcie lotu za oknem rozpościerają się zapierające dech w piersiach, skute lodem krajobrazy Alaski. Źródło: National Geographic Opracowanie: Mateusz Łysiak
Bronisław Czech to jeden z najwszechstronniejszych narciarzy. Wyniósł polskie sporty zimowe na europejski poziom
Bronisław Czech aż dwadzieścia cztery razy sięgał po laur mistrza Polski w konkurencjach narciarskich i trzykrotnie reprezentował kraj na zimowych igrzyskach olimpijskich. Nic dziwnego, że w historii sportu zapisał się jako jeden z najwszechstronniejszych narciarzy okresu międzywojennego. Swoim nieprzeciętnym talentem wyniósł Polskę do rangi poważnego gracza na europejskiej arenie sportów zimowych. Przyjrzyjmy się nieco bliżej temu niezwykłemu człowiekowi.
Spis treści: Kim był Bronisław Czech? Życiorys Bronisława Czecha Zesłanie do Auschwitz i śmierć Bronisława Czecha O Bronisławie Czechu nie można powiedzieć, że był urodzonym sportowcem. Jako młody chłopak nie wyróżniał się wzrostem, a od swoich rówieśników odstawał także pod względem siły fizycznej. Miał jednak w sobie coś, co pozwoliło mu wspiąć się na sam szczyt – niezłomną wolę, żelazną dyscyplinę i hart ducha. Dzięki tym cechom odnosił poważne sukcesy w sporcie wyczynowym. Jak na ironię, te same cechy sprowadziły na niego śmierć. Gdyby po wybuchu II wojny światowej przyjął propozycję byłego trenera narciarstwa, być może doczekałby starości. Stało się jednak inaczej. Kim był Bronisław Czech? Bronisława Czecha pamiętamy przede wszystkim jako najwybitniejszego (obok fenomenalnego Stanisława Marusarza) polskiego narciarza okresu międzywojennego. Nie można jednak nie wspomnieć, że był także utalentowanym taternikiem, ratownikiem górskim, pilotem szybowca i instruktorem szybownictwa, żeglarzem, lekkoatletą i instruktorem narciarstwa. Człowiek wielu talentów? Tak, i to dosłownie, bo Bronisław Czech był nie tylko sportowcem, ale także artystą. Tworzył poezję, malował na szkle, grał na akordeonie i skrzypcach. Był także niezłomnym patriotą. Gdy w 1939 roku Niemcy napadły Polskę, bez wahania dołączył do konspiracji. Otrzymał propozycję, dzięki której mógł ocalić życie, ale pozostał wierny patriotycznym ideałom, mimo że wiedział, iż odmowę przypłaci zesłaniem do obozu śmierci. Życiorys Bronisława Czecha Bronisław Czech urodził się 25 lipca 1908 roku w Zakopanem. Był trzecim dzieckiem Józefa, mechanika kotłowego i palacza w Wodoleczniczym Zakładzie doktora Andrzeja Chramca, i Stanisławy z Namysłowskich, utalentowanej hafciarki. W wieku sześciu lat rozpoczął naukę w Ludowej Szkole Męskiej na ulicy Nowotarskiej w Zakopanem. Był zdolnym uczniem, który wyróżniał się wynikami w nauce. Jako dziesięciolatek zaczął uczyć się w prywatnym gimnazjum w willi „Liliana”. Nauki jednak nie ukończył. Wynikało to z faktu, że czesne, jakie trzeba było uiszczać, przekraczało możliwości finansowe Czechów. Od 1924 do 1927 roku uczył się w Szkole Przemysłu Drzewnego w Zakopanem, najpierw ślusarstwa, później ciesielstwa. W latach 1932–1934 był wolnym słuchaczem w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie. Zdał tam maturę i uzyskał dyplom nauczyciela wychowania fizycznego i tytuł instruktora narciarstwa. Jednocześnie PZN przyznał mu tytuł „honorowego nauczyciela narciarstwa w stopniu trenera”. Początek kariery sportowej Narciarstwem zaczął interesować się już jako młody chłopak. Przed nim sporty zimowe zaczął odkrywać Władysław, jego starszy o trzy lata brat. Okazało się jednak, że to młodszy z Czechów był obdarzony większym talentem. W pierwszych zawodach dla juniorów wystartował w 1922 roku. Miał wówczas 14 lat. Niebawem, bo zaledwie trzy lata później, stanął na najwyższym stopniu podium podczas biegu na 5 kilometrów, zorganizowanego w Lipkach. Bronisław Czech jednym z najwybitniejszych polskich sportowców Ten sukces był zaledwie wstępem do poważnej kariery. W 1927 roku zaczął występować w konkursach o randze międzynarodowej. Startował w biegach, sztafecie, zjazdach, skokach narciarskich i kombinacji norweskiej. W ostatniej z wymienionych konkurencji zajął pierwsze miejsce (w Austrii). Niebawem zapisał na swoim koncie kolejny poważny sukces. W 1928 roku ustanowił rekord Wielkiej Krokwi, oddając skok na odległość 61 metrów. To w dużej mierze zadecydowało o uznaniu go drugim najlepszym zawodnikiem w Plebiscycie „Przeglądu Sportowego” na Sportowca roku. Przed nim uplasowała się tylko olimpijka Halina Konopacka. W kolejnych latach Bronisław Czech nie zwalniał tempa i jak równy konkurował z najlepszymi europejskimi sportowcami. W 1931 roku wziął udział w konkursie skoków narciarskich, zorganizowanym we włoskim Ponte di Legno. W konkursie zajął drugą pozycję. To wspaniały wynik, ale dopiero po konkursie pokazał, na co naprawdę go stać. Organizatorzy zaproponowali uczestnikom bicie rekordu skoczni i zarazem rekordu świata. Zgłosili się tylko Polacy – Czech i Marusarz. Pierwszy z wymienionych osiągnął odległość 79,5 m, ustanawiając w ten sposób nowy rekord. Co ciekawe, Czech, jako człowiek skromny i pokorny, nie uznał tego osiągnięcia. Skok zakończył się upadkiem, w wyniku którego sportowiec doznał kontuzji stawu skokowego. Honorowo odmówił nagrody. Jednak sędziowie uznali skok za ustany (Czech upadł dopiero po przejechaniu pewnej odległości) i wręczyli mu puchar. Występy olimpijskie Bronisław Czech trzykrotnie reprezentował Polskę na zimowych igrzyskach olimpijskich, jednak bez większych sukcesów. Pierwszy raz w najbardziej prestiżowych zawodach wystąpił w 1928 roku, w Sankt Moritz. Zajął wówczas 10. miejsce w kombinacji norweskiej i 37. w skokach narciarskich. Drugi raz reprezentował kraj w 1932 roku, w Lake Placid. W biegu na 18 km zajął 18. pozycję, 7. w kombinacji norweskiej i 12. w skokach. W 1936 roku wystąpił na IV Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Garmisch-Partenkirchen. Zajął wówczas 20. miejsce w kombinacji alpejskiej, 7. w sztafecie 4x10 km, 33. w biegu na 18 km, 16. w kombinacji norweskiej i 33. w skokach. Tytuły mistrza Polski W swojej imponującej karierze Bronisław Czech aż 24 razy sięgał po tytuł mistrza Polski: w 1929 i 1933 roku – w biegu na 18 km, w 1928, 1929, 1931 i 1934 roku – na średniej skoczni, w 1927, 1928, 1929, 1934 i 1937 roku – w dwuboju klasycznym, w 1929 i 1937 roku – w biegu zjazdowym, w 1936 i 1937 roku – w slalomie, w 1936 i 1937 roku – w kombinacji alpejskiej, w 1927, 1928, 1929, 1930, 1931, 1932 i 1933 roku – w sztafecie 5x10 km. Miłość do gór Jako mieszkający pod tatrzańskimi szczytami zakopiańczyk, Czech miał szczególny stosunek do gór. Mimo że treningi pochłaniały go bez reszty, znajdował czas na wędrówki, nie tylko krótkie. Uprawiał wyrypy, czyli trwające cały dzień lub nawet kilka dni górskie maratony. Uwielbiał się wspinać i miał do tego autentyczny talent. Tak jak Dobrosława Miodowicz-Wolf, wytyczał w Tatrach nowe szlaki, ale nie mówił o tym głośno. Dopiero Witold Paryski, autor „Wielkiej encyklopedii tatrzańskiej”, na podstawie jego szkiców i notatek wykonał opisy dróg, które wyznaczył podczas swoich wędrówek. Praca trenera Czech był nie tylko utalentowanym sportowcem, ale także dobrym trenerem. W 1936 roku kierował przygotowaniami kadry narodowej do Igrzysk Olimpijskich w Ga-Pa. W 1937 roku został mianowany członkiem Komisji Wyszkoleniowej PZN (pełnił tę funkcję do 1939 roku) i jako taki sprawował nadzór nad przygotowaniami kadry narodowej klasyków do Mistrzostw Świata FIS w Zakopanem. Od 1938 do 1939 roku prowadził szkołę narciarstwa zjazdowego na Kasprowym Wierchu. W 1934 roku wydał książkę „Narciarska zaprawa biegowa i skokowa. Wskazówki dla trenerów, komendantów patroli, instruktorów i uczniów”, którą napisał razem z Arturem Kasprzykiem. Bronisław Czech w trakcie II wojny światowej Gdy wybuchła wojna, Bronisław Czech dołączył do działalności konspiracyjnej jako kurier na Węgry. Wkrótce po niemieckiej napaści na Polskę otrzymał propozycję od działającego w szeregach Gestapo Seppa Röhrla. Były trener polskich zjazdowców chciał, żeby ten szkolił niemieckich juniorów. Czech nie przystał na to, mimo że Austriak zapowiedział mu, iż odmowę przepłaci zesłaniem do obozu. Zesłanie do Auschwitz i śmierć Bronisława Czecha 14 czerwca 1940 roku Bronisław Czech znalazł się w pierwszym transporcie więźniów do obozu koncentracyjnego w Auschwitz. To jednak nie złamało jego ducha. Na wolności był działaczem konspiracyjnym i zamierzał nim pozostać także w niewoli. Dołączył do ruchu oporu zorganizowanego przez rotmistrza Witolda Pileckiego. Niedożywienie, ciężka praca i skrajnie złe warunki życia doprowadziły do pogorszenia stanu zdrowia zakopiańskiego sportowca. 5 czerwca 1944 roku Bronisław Czech zmarł z wycieńczenia, jako więzień z numerem obozowym 349. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Na trasie i poza nią: Wykorzystaj nieskończoność możliwości smartwatcha podczas zimowych przygód, nie tylko sportowych
Najnowsze modele smartwatchy Garmin to całkiem nowy poziom technologii zamkniętej w designerskim zegarku, który dba nie tylko o wyniki treningów, lecz także o bezpieczeństwo i komfort użytkownika.
Okres świąteczny czy ferie zimowe to okazje do przełamania codziennej rutyny i podbudowania kondycji fizycznej i formy psychicznej. Jeśli jesteś fanem sportów zimowych i rekreacji na stokach, zdobywania zaśnieżonych szczytów górskich lub długich wędrówek widokowymi szlakami, to nowy smartwatch kultowej amerykańskiej marki zapewni ci zaawansowane wsparcie na każdym kroku. Spis treści: Monitoruj swoje wyniki – od rekordów na stoku po zimowy trekking Bezpieczeństwo i nawigacja w trudnych zimowych warunkach Styl i funkcjonalność – smartwatch, który sprawdzi się także poza trasą Monitoruj swoje wyniki – od rekordów na stoku po zimowy trekking Wśród topowych smartwatchy warto wyróżnić nowe modele Garmin fēnix 8 AMOLED oraz Garmin fēnix 8 Solar. To niezrównane urządzenia do śledzenia aktywności nawet w trudnych warunkach. Odporne na uszkodzenia mechaniczne i zamoczenie (nawet podczas nurkowania na głębokości do 40 metrów), wyposażone w wytrzymałą baterię, kryją w sobie zaawansowane funkcje, niezawodne czujniki i przydatne aplikacje. Nowy model Garmin fēnix 8 może wspierać zimowe treningi i rekreację za pomocą m.in.: licznika kroków i spalonych kalorii, monitorowania tętna, rytmu oddychania i saturacji, kolorowych map (w tym tras w 2000 kurortów narciarskich na całym świecie), funkcji ClimbPro, która umożliwia szczegółową analizę podbiegów i podejść, a także nachylenia terenu i dystansu, trybów sportowych m.in. dla narciarzy alpejskich i biegowych, skitourów, snowboardzistów łyżwiarzy, a nawet amatorów chodzenia po śniegu w rakietach śnieżnych (pozwalają one m.in. rejestrować zjazdy, przewyższenia oraz czas spędzony na stoku), oceny gotowości do treningu, która informuje nas o wydolności organizmu oraz pomoże opracować trasę i plan treningowy. View Burdaffi on the source website Ponadto zimowe aktywności umilą nam: wygodne płatności zbliżeniowe GARMIN PAY™, głośnik i mikrofon, które umożliwiają prowadzenie rozmów telefonicznych (po sparowaniu ze smartfonem), aplikacja GARMIN MESSENGER™, która umożliwia dwukierunkową komunikację tekstową (po sparowaniu z komunikatorem satelitarnym inReach), odtwarzacz utworów i playlist z kont w serwisach, takich jak Spotify, Deezer lub Amazon Music (może być wymagana subskrypcja). Warto też przyjrzeć się bliżej tym możliwościom nowego modelu, które zapewniają bezpieczeństwo i nawigację. Bezpieczeństwo i nawigacja w trudnych zimowych warunkach Zima to wymagający czas dla miłośników outdooru, dlatego Garmin fēnix 8 AMOLED i Solar oferują wsparcie w zakresie bezpieczeństwa i nawigacji. Oba modele zostały wyposażone w funkcje, czujniki i aplikacje, które pomagają orientować się w terenie nawet w ekstremalnych warunkach, a także zapewniają maksymalną wygodę korzystania. W trudnym terenie i na dłuższym szlaku na pewno nie raz zauważyłeś, że korzystanie z nawigacji w smartfonie jest nie tylko męczące i niewygodne (szczególnie zimą, kiedy mamy założone rękawiczki), lecz także zawodne (problemy z transmisją danych, mała wytrzymałość baterii w smartfonie). View Burdaffi on the source website Wygodna i niezawodna nawigacja, jaką zapewnia smartwatch Garmin fēnix 8, to niezbędne wsparcie każdego turysty, globetrottera i miłośnika aktywności w terenie. Najnowsza generacja modelu kultowego amerykańskiego smartwatcha została wyposażona w: precyzyjny GPS, funkcję TracBack® umożliwiającą bezpieczny powrót do obozu lub początku szlaku, zaawansowaną latarkę LED (z regulowanym stopniem jasności i dodatkowym światłem czerwonym), 3-osiowy kompas elektroniczny, wysokościomierz i barometr, system wykrywania upadków, który automatycznie wyśle powiadomienie do wyznaczonego kontaktu. Ponadto Garmin fēnix 8 Solar wyróżnia się wbudowaną soczewką solarną, która wykorzystuje energię słoneczną do wydłużenia czasu pracy baterii. View Burdaffi on the source website Styl i funkcjonalność – smartwatch, który sprawdzi się także poza trasą Smartwatch Garmin fēnix 8 jest dostępny w różnych wersjach, co daje możliwość dopasowania ich do naszych preferencji. Do wyboru mamy: 3 rozmiary (43 mm, 47 mm, 51 mm), materiał soczewki, kolor ramki/bezela, kilka wersji kolorystycznych pasków, stylową wersję ze skórzanym paskiem. Paski są wymienne, więc gdybyśmy chcieli odmienić design naszego smartwatcha, możemy to zrobić w prosty sposób. Stylowy wygląd idący w parze z funkcjonalnością dają satysfakcję z codziennego użytkowania smartwatcha, nawet w te dni, kiedy mamy przerwę od treningów. Monitorowanie snu, analiza cyklu menstruacyjnego, monitorowanie nawodnienia czy analiza stresu sprawiają, że ten model sprawdzi się także w miejskim i biznesowym stylu życia. View Burdaffi on the source website Oczywiście Garmin fēnix 8 zapewnia wsparcie nie tylko w zimowych aktywnościach. Latem będzie niezastąpiony podczas surfingu, nurkowania rekreacyjnego, przejazdów rowerowych, joggingu, jogi, a nawet gry w golfa i wielu innych aktywności, których nie sposób wymienić jednym tchem. Bez względu na to, czy jesteś na górskim stoku, fotografujesz rafę koralową, eksplorujesz lasy tropikalne, osiągasz zen w azjatyckiej świątyni czy bijesz swoje rekordy w biurze, taki smartwatch będzie stale przydatny.
Gdzie na narty w Austrii? Oto polecane ośrodki narciarskie w Tyrolu i nie tylko
Austria to jeden z ulubionych kierunków narciarzy nie tylko z Europy. I nie ma się co dziwić. Kraj, którego znaczną powierzchnią zajmują góry, ma do zaoferowania różnorodne trasy i luksusowe ośrodki.
W tym artykule: Gdzie na narty w Austrii? Na pewno do Tyrolu Narty w Austrii, czyli gdzie? Polecane ośrodki narciarskie w Austrii Mimo że Austria jest kilka razy mniejsza od sąsiadujących z nią Niemiec czy Włoch, śmiało może konkurować z większymi krajami o turystów. Zwłaszcza zimą, kiedy miłośnicy sportów zimowych chętnie wybierają się właśnie w Alpy Austriackie. Nie wiesz, gdzie zaplanować narty w Austrii? Oto sprawdzone miejsca uwielbiane przez amatorów i doświadczonych narciarzy. Gdzie na narty w Austrii? Na pewno do Tyrolu Narciarstwo w duchu eko Pełna różnorodność Tyrolu czeka na gości w jednym z największych i najnowocześniejszych, a przede wszystkim najbardziej ekologicznych ośrodków narciarskich na świecie. Oto SkiWelt Wilder Kaiser-Brixental. Ośrodek obejmuje 9 miejscowości w dolinie, a także 82 nowoczesne kolejki, ponad 270 km tras narciarskich i 80 prowadzonych przez prywatnych właścicieli schronisk. Liczne górskie restauracje zapraszają z kolei na spotkanie z tyrolską kuchnią i żywą tradycją regionu. SkiWelt ma w ofercie trasy niebieskie, czerwone i czarne. Nawet jeśli członkowie rodziny reprezentują różne poziomy umiejętności, każdy może wybrać stok odpowiedni do swojego poziomu technicznego i upodobań. A na koniec spotkać się na dole, aby dalej spędzać czas razem. Goście mają do dyspozycji 22 profesjonalne szkoły narciarskie oferujące kursy dla dzieci oraz opiekę dla najmłodszych na stokach. Z rodziną na stoku 113 km najróżniejszych tras narciarskich, 25 schronisk serwujących specjały tyrolskiej kuchni, atrakcyjne oferty rodzinne i moc innych atrakcji to niektóre z powodów, dzięki którym Ski Juwel Alpbachtal Wildschönau jest uważany za jeden z najbardziej przyjaznych rodzinom ośrodków narciarskich w Tyrolu. Ski Juwel Alpbachtal Wildschönau wyróżnia się nie tylko położeniem, ale też rozmiarami. To jeden z dziesięciu największych takich obiektów w Tyrolu. Najwyższym szczytem terenu narciarskiego jest Wiedersberger Horn w Alpach, który mierzy 2128 m n.p.m. Razem z Schatzbergiem w Wildschönau tworzą serce regionu. Szeroka oferta tras narciarskich o różnych stopniach trudności zapewnia urozmaicenie i mnóstwo emocji. To miejsce jest polecane także tym, którzy dopiero zaczynają przygodę z narciarstwem. Działa tam 10 szkółek dla adeptów tego sportu w różnym wieku. Ośrodek oferuje jednak atrakcje nie tylko narciarzy. Dużych i małych na pewno zainteresuje całoroczny alpejski rollercoaster „Alpbachtaler Lauser-Sauser” oraz tory saneczkowe. Wypróbuj Zillertaler Superskipass A może dolina Zillertal? Region zapewniają miłośnikom sportów zimowych idealne warunki i doskonale przygotowany śnieg. Poszukiwacze adrenaliny znajdą ją w licznych snowparkach i na gwarantujących zwroty akcji funline’ach, a także na fantastycznych terenach freeride’owych. Łącznie trasy narciarskie mają tam długość ponad 540 km. Poza mocą wrażeń na nartach odmienne doznania dostarczą spacery po szlakach wędrownych czy narciarskich trasach biegowych położonych w otoczeniu natury. Goście mogą też poszusować na torach saneczkowych. Ofertą doliny najlepiej cieszyć się, korzystając z biletu Zillertaler Superskipass. Daje on możliwość wstępu na stoki narciarskie wokół doliny Zillertal oraz 180 kolejek linowych i wyciągów we wszystkich czterech regionach narciarskich doliny. Dodatkowo Zillertaler Superskipass upoważnia do bezpłatnych przejazdów wszystkimi skibusami, a także większością środków komunikacji publicznej w dolinie. Narty w Austrii, czyli gdzie? Zima w dolinie Saalachtal W sercu regionu Pinzgau leży salzburska dolina Saalachtal, która obejmuje ośrodki narciarskie Almenwelt Lofer i Unken Heutal. Na miejscu czekają liczne atrakcje dla gości w różnym wieku. Najmłodsi uwielbiają zadaszony „czarodziejski dywan”, trochę starsze dzieci wraz z przyjaciółmi odkrywają freestyle. Rodzice mogą w tym czasie beztrosko szusować na doskonale przygotowanych stokach. Szkoły narciarskie w regionie specjalizują się w spełnianiu potrzeb rodzin i gwarantują najwyższą jakość usług. Instruktorzy zapraszają wszystkich chętnych bez względu na wiek i to, jak długą mieli przerwę od jazdy na nartach. Saalachtal upodobali sobie jednak nie tylko narciarze. Można tam także spotkać zakochane pary, wędrujące romantycznymi zimowymi szlakami. Dzieci wraz z rodzicami szaleją na sankach na torze na Hochalm lub w Maria Kirchental. Mieszkańcy i przyjezdni spotykają się z kolei na lodzie, gdzie konkurują w kultowej grze w eisstocka. Na koniec dnia warto zajrzeć do jednego ze schronisk lub restauracji, w których regionalne przysmaki rozpieszczają podniebienia gości. Przez narty do żołądka: jak połączyć pasję sportu i jedzenia? Poznawanie ich kulinarnych atrakcji może być zimową trasą „równoległą”, nie mniej ekscytującą niż szusowanie po nartostradach. Schladming-Dachstein nie tylko na narty Schladming-Dachstein to jeden z najpopularniejszych regionów turystycznych w Austrii. Oferta skierowana do gości obejmuje nie tylko trasy narciarskie, które gościły mistrzów świata, i doskonale utrzymane trasy biegowe, ale także ogromny wybór innych aktywności poza stokami. W tym regionie narciarstwo alpejskie cieszy się szczególną popularnością. Miłośnicy białego szaleństwa mają do swojej dyspozycji 10 gór liczących w sumie 230 km doskonale przygotowanych tras. Ofertę uzupełnia 81 supernowoczesnych kolejek linowych i wyciągów krzesełkowych oraz ponad 100 gościnnych schronisk. Położenie na wysokości nawet 2700 m n.p.m. gwarantuje wczesny początek sezonu i grubą warstwę śniegu. Polecane ośrodki narciarskie w Austrii Na narty do Karyntii Nassfeld to największy teren narciarski w Karyntii. Na gości czeka 110 km tras dla narciarzy o różnym stopniu zaawansowania: od początkujących po profesjonalistów. Liczne tradycyjne schroniska górskie serwujące specjały kulinarne to kolejny plus narciarskiego urlopu w Nassfeld. Dzięki położeniu blisko Włoch jest to doskonałe miejsce dla wszystkich, którzy chcą cieszyć się południowym stylem życia nie tylko podczas letnich wakacji. Region wyróżnia nowoczesna infrastruktura, w tym 30 nowoczesnych kolejek i wyciągów narciarskich, oraz idealne warunki do szusowania. Średnio leży tu od 7 do 8 metrów śniegu. Dodajmy do tego austriacką gościnność i włoski relaks, a przepis na udany zimowy urlop mamy gotowy. Dlaczego warto odwiedzić Ischgl? Położony w Alpach Tyrolskich Ischgl to miejsce polecane aktywnym podróżnikom. Jeden z największych ośrodków narciarskich w Austrii zapewnia stoki śnieg na stokach od końca listopada do początku maja. Jest to przy okazji kierunek, który zainteresuje osoby ceniące sobie luksus. W Ischgl znajduje się więcej cztero- i pięciogwiazdkowych hoteli i nagradzanych restauracji niż w większości pozostałych ośrodków zimowych w Austrii. W ramach odpoczynku od szusowania warto zajrzeć właśnie do jednej z restauracji lub obejrzeć występ międzynarodowej gwiazdy w ramach serii koncertów Top of the Mountains. Siły można zregenerować aktywnie, podczas wędrówki po malowniczej okolicy, lub biernie, w nowym Silvretta Spa.
Biegówki, SPA, a może... curling? 9 atrakcji Styrii – zimowej stolicy Austrii
Od szaleństw na nartach, po podniebne loty i kąpiele w ciepłych źródłach. Podpowiadamy, co robić w Styrii.
W tym artykule: Narty w Styrii. Trasy dla początkujących i nie tylko Gdzie na biegówki w Austrii? Sporty zimowe w Styrii Zimowe paralotnie – propozycja dla poszukiwaczy adrenaliny Na deser SPA i kuligi Narty w Styrii. Trasy dla początkujących i nie tylko Zimowa Styria nartami stoi. Wybór ośrodków jest tu niemal nieskończony – od dużych, cieszących się popularnością miejsc, po zupełnie kameralne, w których można liczyć na spokój i bliski kontakt z naturą. Taki jest między innymi ośrodek Loser z trasami o łącznej długości 34 kilometrów. Większość z nich to szlaki łatwe (21 kilometrów), ale średnio zaawansowani też nie będą się tu nudzić – czeka na nich 12 kilometrów tras (jest jeszcze kilometrowy trudny odcinek dla prawdziwych narciarskich zapaleńców). Rodziny z dziećmi korzystają chętnie ze strefy Ski kids, w której najmłodsi mogą w bezpiecznych warunkach stawiać pierwsze kroki na nartach. Gdzie na biegówki w Austrii? Biegówki są dyscypliną, w której bardziej niż szybkość i adrenalina liczy się przebywanie w otoczeniu przyrody i podziwianie zimowego krajobrazu. Co nie znaczy jednak, że musi to być sport powolny – wiele tras dla narciarzy biegowych ma całkiem solidnie zjazdy. Kuszące jest to, że uprawianie tej dyscypliny nie wiąże się z wysokimi kosztami i można zacząć niemal od razu, bez konieczności przechodzenia kursów. W Austrii sporo biegaczy można spotkać w regionie Schladming-Dachstein, który szczyci się siecią tras o łącznej długości aż 412 kilometrów. Są tu zarówno odcinki do biegów klasycznych, jak i do techniki łyżwowej. Sporty zimowe w Styrii Sanki Obok narciarstwa to zdecydowanie najpopularniejszy sport zimowy w Styrii. By śmigać na sankach, nie potrzeba kursów ani większych umiejętności. Dobra zabawa jest dostępna w zasadzie dla wszystkich, niezależnie od wieku. W Alpach infrastruktury nie brakuje, a miejsce dla siebie znajdą zarówno początkujący, jak i oddający się tej aktywności od lat. Jeden z najdłuższych torów saneczkowych znajduje się w Schladming-Dachstein. Zaczyna się przy schronisku Hochwurzenhütte i biegnie drogą Hochwurzenstraße do dolnej stacji kolejki linowej Gipfelbahn Hochwurzen. Szlak wytyczony jest górską drogą, która zimą zostaje zamknięta dla aut i oddana we władanie saneczkarzom. Rakiety śnieżne Na rakietach śnieżnych nie sposób pędzić tak szybko jak na nartach, ale zamiast tego można swobodnie wędrować po głębokim śniegu. To idealna zimowa aktywność dla tych, którzy niekoniecznie szukają adrenaliny, ale chcą pobyć w pięknym otoczeniu i podpatrywać przyrodę. W Styrii takich miejsc jest sporo – wystarczy wymienić chociażby Park Narodowy Gesäuse, cieszący się ogromną popularnością wśród miłośników śnieżnych spacerów. Dogodnym terenem do tej aktywności są masywy Lahngangkogel, Kaiserau, Johnsbach i Grabneralm. Skitury Podobną podróżniczą wolność zapewniają też skitury – narty, które umożliwiają zarówno śnieżne wędrówki, jak i zjazdy. Można więc na nich przemierzać swobodnie dzikie tereny, będąc niezależnym od wyciągów, godzin otwarcia stoków, czy dodatkowego sprzętu. Wędrować można niemal wszędzie, po ośnieżonych zboczach, pomiędzy jeziorami lub przecinać doliny. Bardziej zaprawieni narciarze często wybierają się na dość wymagające – choć zapewniające przepiękne widoki – zbocza góry Loser oraz płaskowyż Tauplitzalm. Nieco łatwiejsze są szlaki wokół Altaussee i Bad Mitterndorf, na zmęczonych czekają tu też przytulne gospody, w których można się rozgrzać i spróbować lokalnych dań. Zimowe paralotnie – propozycja dla poszukiwaczy adrenaliny By wznieść się wysoko ponad Alpy, nie trzeba czekać do lata. Loty na paralotniach organizowane są w Styrii przez cały rok – sesje odbywają się w tandemie z doświadczonym pilotem. Miłośnicy paralotni szczególnie cenią sobie punkt w okolicach masywu Dachstein. Start odbywa się na lodowcu na wysokości 2700 m n.p.m., na który wjeżdża się kolejką linową. Podniebne szybowanie trwa zazwyczaj około pół godziny, a po zatoczeniu w powietrzu kilku kręgów ląduje się łagodnie kilometr niżej, zazwyczaj osiadając w miękkim śniegu. Przy dobrych warunkach pogodowych podczas lotu można podziwiać panoramę sięgającą od doliny Ennstal aż po szczyt Triglav w Słowenii. Curling Styryjczycy na tyle kochają zimowe aktywności, że nie wystarcza im jedynie szusowanie na nartach bądź zjazdy na sankach. Z zapałem oddają się też curlingowi. W tradycyjnej austriackiej wersji używa się drewnianych „kamieni” z charakterystycznymi pionowymi uchwytami. Puszczaniem ich po lodzie zajmują się tu niemal wszyscy, bez względu na wiek - curling w Styrii to zajęcie prawdziwie międzypokoleniowe. Do zabawy potrzeba tylko nieco odśnieżonego lodu, sport popularny jest więc między innymi na jeziorze Altaussee, gdzie przy gospodzie Wies'n Inn w regionie Lupitsch działa zimą lodowisko przystosowane do curlingu. Na deser SPA i kuligi SPA Zima w górach to jednak nie tylko aktywności na śniegu – po solidnej dawce ruchu dobrze jest wypocząć i nabrać sił w łaźniach termalnych, ośrodkach wellness lub spa. W Styrii ich nie brakuje, a my szczególnie polecamy region Ausseerland Salzkammergut, gdzie czekają termy Grimming w Bad Mitterndorf. Pięknie usytuowany ośrodek pozwala podczas wypoczynku w strefie spa podziwiać alpejskie krajobrazy, w tym masyw Grimming. Oprócz kąpieli w gorących wodach można tu odbyć sesję w saunie lub poddać się zabiegom fizjoterapeutycznym i masażom. Dużą popularnością cieszy się też Narzissen Vital Resort – centrum wellness położone w miejscowości uzdrowiskowej Bad Aussee. Kuligi Dla zmęczonych bardziej dynamicznymi aktywnościami na śniegu, Styria ma jeszcze jedną zimową propozycję – przejazdy saniami ciągniętymi przez konie. Wystarczy opatulić się ciepłym kocem i zasiąść w tradycyjnych drewnianych saniach, by poznawać zimowy krajobraz Alp. Ta niespieszna przejażdżka zapewnia sporą dawkę świeżego powietrza i bliski kontakt z naturą. Można wybrać się zarówno na romantyczną przejażdżkę we dwoje lub urządzić sobie większe spotkanie przyjaciół. Kuligi organizowane są między innymi w Ausseerland – w każdy wtorek ruszają w Bad Mitterndorf.
Jakie są techniki jazdy na nartach? Zobacz nasz przewodnik
Jakie są techniki jazdy na nartach i które z nich polecane są dla osób początkujących? Odpowiedź znajdziesz poniżej. Nie bez powodu mówi się, że „nie sprzęt, a technika zrobi z ciebie zawodnika”.
W tym artykule: Technika pługu Technika klasyczna (równoległa) Technika carvingowa Styl biegowy klasyczny Styl łyżwowy Słownik najważniejszych pojęć narciarskich Jazdy na nartach może nauczyć się każda osoba, a wiek, płeć czy poziom sprawności fizycznej nie są przeszkodami umożliwiającymi opanowanie technik narciarskich. Taką przeszkodą nie jest też brak nart z najwyższej półki. Technika – oto słowo klucz, nad którym pochylić się musi każdy miłośnik białego szaleństwa, który dopiero rozpoczyna swoją przygodę ze sportami zimowymi. Bez względu na to, czy zamierza szusować po stokach czy biegać na nartach górskimi trasami. Jak jeździć na nartach? Wstępem do tej przygody jest opanowanie podstawowej techniki, doskonalenie jej i stopniowe oswajanie się z nieco bardziej skomplikowanymi manewrami. Zanim przejdziemy do szczegółów, najpierw przyjrzyjmy się najważniejszym błędom, które popełnia większość początkujących narciarzy. Złe nawyki trzeba zdusić już w zarodku, zanim zdążymy je utrwalić. Po pierwsze, unikaj sztywnej pozycji zjazdowej. Podczas jazdy należy rozluźnić kręgosłup i przyjąć swobodną pozycję. Po drugie, zwróć uwagę na rozstaw nart. „Deski” powinny znajdować się na szerokości bioder narciarza. Po trzecie, unikaj nadmiernego odchylenia ciała. Wychylając się do tyłu, ryzykujesz utratę stabilności, co w konsekwencji prowadzi do upadku. Po czwarte, unikaj nerwowych ruchów. Manewry należy wykonywać pewnie i zdecydowanie, ale spokojnie. Stoki narciarskie dla początkujących, czyli dobre do nauki jazdy Sporty zimowe stają się coraz popularniejsze, a narciarstwo niezmiennie przyciąga największą ilość miłośników białego szaleństwa. Coraz bardziej rozbudowane kurorty ze świetnie przygot... To absolutne podstawy, które należy przyswoić na samym początku. Teraz przejdźmy do omówienia poszczególnych technik, związanych m.in. z rodzajami nart. Technika pługu Pług to podstawa techniki jazdy na nartach. Bez względu na to, czy pierwsze szlify zdobywasz pod czujnym okiem doświadczonego instruktora czy wybrałeś samodzielną naukę, ten styl będzie dla ciebie punktem wyjścia. Istotą pługu nie jest osiąganie zawrotnych prędkości czy wykonywanie dynamicznych manewrów, a zyskanie obycia z nartami i nauka panowania nad nimi. Już sama nazwa wskazuje na styl przemieszczania się w dół stoku. Zjeżdżając pługiem należy ustawić narty w kształt odwróconej litery V – dzioby powinny znajdować się blisko siebie, z kolei tylna część nart musi pozostawać w rozwarciu. Takie ustawienie pozwala zachować stabilność, ułatwia kontrolowanie prędkości i manewrowanie. Żeby zwiększyć prędkość jadąc pługiem, należy lekko rozsunąć dzioby i zbliżyć tył nart. W ten sposób zmniejszy się siła nacisku na krawędzie. Jednocześnie warto nieco bardziej ugiąć kolana. Taka pozycja jest bardziej aerodynamiczna (ciało stawia mniejszy opór) i stabilna, bo pozwala obniżyć środek ciężkości. Z punktu widzenia osoby początkującej, od nabierania prędkości ważniejsze jest jej skuteczne i bezpieczne wytracanie. Żeby zahamować podczas zjazdu pługiem, wystarczy zbliżyć dzioby nart i zwiększyć dystans dzielący tył. Dzięki temu zwiększymy nacisk na wewnętrzne krawędzie i wytworzymy większy opór. Jak zmienić kierunek jazdy, korzystając z tej techniki? W tym celu należy opanować manewr łuku płużnego. Polega on na przeniesieniu nacisku na nartę, która znajduje się po zewnętrznej stronie względem kierunku manewru. Technika klasyczna (równoległa) Technika klasyczna, nazywana także równoległą, jest trudniejsza od pługu, więc polecamy ją wyłącznie tym osobom, które już opanowały opisany wyżej styl. W tym przypadku, narty należy ułożyć równolegle względem siebie, jak wskazuje na to sama nazwa. Narciarz przyjmuje pozycję pochyloną i ugiętą w kolanach. Takie ułożenie ciała zapewnia sporą dynamikę i umożliwia osiąganie wysokich prędkości zjazdu. Ważne jest więc perfekcyjne opanowanie techniki zmiany kierunku jazdy i wytracania prędkości. Wyjazd na narty: jak się przygotować? Narciarstwo należy do tych sportów zimowych, których grono miłośników powiększa się z roku na rok. Coraz więcej Polaków rezygnuje z biernego wypoczynku przed ekranem telewizora na rzecz a... Żeby móc skutecznie skręcać podczas zjazdu techniką klasyczną, trzeba nauczyć się balansowania ciałem i odpowiedniego ułożenia barku, bioder i kolan. Obniżając bark i uginając kolano nogi, która znajduje się po zewnętrznej stronie względem kierunku skrętu, zwiększamy nacisk na wewnętrzną krawędź zewnętrznej narty. W tym momencie należy wykonać ruch ręką z jednoczesnym wbiciem kijka. Całą sekwencję powtarzamy w drugą stronę. Dzięki temu będziemy mogli poruszać się po stoku efektownym slalomem, kreśląc długie łuki. Jak wytracić prędkość, zjeżdżając techniką klasyczną? Ten styl jest dość szybki, więc wymaga efektywnego hamowania. Znacznie lepiej od pługu sprawdzi się technika hamowania bokiem. Polega ona na obróceniu stóp, bioder i tułowia do kierunku jazdy i pochyleniu ciała w stronę stoku. Technika carvingowa Następny stopień narciarskiego wtajemniczenia to technika carvingowa. Niedoświadczonym osobom może wydawać się, że ten styl nie różni się niczym od klasycznego. To tylko pozory. Carving to zupełnie inna szkoła jazdy, która wymaga nie tylko doświadczenia, ale i specjalistycznego sprzętu w postaci taliowanych nart carvingowych. W przeciwieństwie do techniki równoległej, styl carvingowy (określany jako jazda na krawędzi nart) nie polega na jeździe długimi łukami. W tym przypadku narty kreślą na śniegu wyraźnie krótsze ślady. Pozycja jest mocno obniżona. Może wręcz wydawać się, że narciarz lada moment położy się na trasie. Takie wrażenie wynika z maksymalnego wychylenia ciała w kierunku stoku do stopnia, który umożliwia jazdę na krawędzi. Zmiana kierunku jazdy następuje w wyniku przeniesienia ciężaru ciała z jednej narty na drugą przy równoczesnej zmianie krawędzi. W tym celu należy przesunąć biodra do boku i wykonać szybki ruch kolanami. Styl biegowy klasyczny Były techniki zjazdowe, czas na techniki biegowe. Najbardziej podstawowym stylem (a co się z tym wiąże – polecanym dla początkujących) jest styl klasyczny. Ta technika charakteryzuje się równoległym prowadzeniem nart biegowych. W tym celu wykonuje się następujące kroki: naprzemianstronny krok klasyczny – istotą jest tu naprzemienna praca rąk względem pracy nóg. Każdy ruch nogami składa się z fazy odbicia, zamachu i poślizgu. To właśnie ten krok jest uznawany za najbardziej uniwersalny; bezkrok – na delikatnych zjazdach i płaskich odcinkach dobrze sprawdza się bezkrok, który polega na równoczesnym odpychaniu się dwoma kijkami, pochylaniu ciała do przodu i wprawianiu nart w ślizg; jednokrok – ten krok najlepiej sprawdza się w terenie płaskim, ale nie zawodzi też w miejscach, w których trasa lekko opada. Po odbiciu jednej narty, oba kijki powinny równocześnie odbić się od podłoża; dwukrok – w tym przypadku w fazie zamachu rąk narciarz wykonuje dwa odbicia nart; krok rozkroczny – nazywany też jodełką, służy pokonywaniu stromych podejść. Ten krok polega na kątowym ustawieniu nart, ugięciu kolan i przemieszczaniu się bez poślizgu. Kijki należy wbijać za wiązaniami. To cztery podstawowe kroki, które warto opanować na początek. Dzięki temu zróżnicowane trasy o różnym stopniu nachylenia terenu nie będą dla nas drogami nie do przebycia. Styl łyżwowy Kolejna technika biegu narciarskiego, z którą zaznajomimy się po opanowaniu techniki klasycznej, to styl łyżwowy. Charakterystyczne elementy tego stylu to kątowe ustawienie nart (względem kierunku biegu) i symetryczna praca rękoma. Kroki, które stosuje się najczęściej w technice łyżwowej, to: łyżwowanie – to najbardziej podstawowy krok, który ma zastosowanie na płaskich lub opadających fragmentach trasy. Jest wykonywany w niskiej pozycji ciała i nie wymaga aktywnej pracy rękoma; jednokrok łyżwowy – to krok zbliżony do łyżwowania, ale z aktywnym zaangażowaniem obu rąk. W tym przypadku łyżwowanie jest łączone z symetrycznym odbiciem oboma kijkami przy każdym odbiciu nart. To dość dynamiczna technika, ale wymagająca pod względem fizycznym. Właśnie dlatego najlepiej sprawdza się na płaskim terenie lub na łagodnie wznoszących fragmentach; synchroniczny dwukrok łyżwowy – charakterystyczne dla tego kroku jest jednoczesne pchnięcie obu kijków przy co drugim odbiciu nartą. Najlepiej sprawdza się w miejscach płaskich i delikatnie opadających; asynchroniczny dwukrok łyżwowy – w tym przypadku, krok łyżwowy łączy się z asynchronicznymi pchnięciami kijkami przy co drugim odbiciu nartą. Najlepiej sprawdza się na podbiegach. Alternatywa dla nart. Jak jeździć na snowboardzie Snowboard powstał z tęsknoty za surfingiem... na śniegu. Oprócz używania deski surferów, snowboardzistów i skateboardzistów łączy nastawienie na zabawę. Kroki łyżwowe są szybsze od klasycznych, ale także mniej stabilne. Wymagają dobrej kondycji fizycznej, dlatego nie polecamy rozpoczynania swojej przygody z biegówkami od tej techniki. Słownik najważniejszych pojęć narciarskich Niektóre z użytych wyżej pojęć mogą brzmieć obco dla początkujących narciarzy, podobnie jak inne terminy, których używają bardziej doświadczone osoby. To całkowicie naturalne, bo wiedzę teoretyczną nabywamy wraz z praktyką. Jeżeli specjalistyczna terminologia brzmi dla ciebie jak łacina, koniecznie zapoznaj się z poniższym słownikiem, w którym ujęliśmy wszystkie najważniejsze pojęcia, które powinieneś poznać na początek. Narty taliowane – narty przeznaczone do jazdy stylem carvingowym. Charakteryzują się różną szerokością czuba, środkowej i tylnej części. Narty allround – najbardziej uniwersalny typ nart, który umożliwia jazdę po zróżnicowanych nawierzchniach. Narty race – sportowe narty, które umożliwiają osiąganie wysokich prędkości. Dzioby – przednia część nart. Wiązania – mechanizmy mocujące buty narciarskie do nart. Rdzeń – wewnętrzna część nart. Najbardziej cenione są modele z drewnianym rdzeniem. Skręt cięty – zmiana kierunku jazdy na krawędziach (charakterystyczna dla carvingu). Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Filmy o snowboardzie – TOP10 produkcji, które wciągną Cię w świat snowboardu
Efektowny i nieco ekstremalny charakter tego sportu nie umyka uwadze filmowców. Zastanawiasz się, na jakie tytuły warto zwrócić uwagę? Poniżej znajdziesz zestawienie obejmujące najciekawsze i najbardziej inspirujące filmy o snowboardzie.
W tym artykule: „Siła przetrwania” (2017) „Na desce” (2011) „Jeremy Jones' Deeper” (2008) „Nipple Deep” (2014) „That's it, that's all” (2008) „Afera poniżej zera” (2001) „Cloud 9” (2014) „Snowboarder” (2003) „The art of fly – sztuka latania” (2011) „Roadless” (2019) Nie ulega wątpliwości, że snowboard to jeden z najbardziej efektownych sportów zimowych. Karkołomne ewolucje, zawrotna prędkość, zjazd w miejscach, które wydają się być ostatnimi, jakie można wybrać – nic dziwnego, że na popisy profesjonalnych snowboardzistów patrzymy z zapartym tchem. Czy filmy o snowboardzie są potrzebne? Oczywiście, że tak, a przemawia za tym kilka istotnych kwestii. Po pierwsze, filmy dokumentalne o snowboardzie stanowią potężną dawkę motywacji dla osób, które szukają sensu w tym, co robią. Jazdę na desce można potraktować jako okazjonalne hobby, ale historia najbardziej utalentowanych snowboardzistów pokazuje, że „zajawka” może być też sposobem na życie. Po drugie, tego typu produkcje zawierają w sobie masę inspiracji. Bądźmy szczerzy, w realnym świecie niezbyt często (o ile w ogóle) mamy szansę podziwiać wyczyny najlepszych. Po trzecie, filmy o snowboardzie (fabularne i dokumenty) po prostu świetnie się ogląda. Taki jest przecież nadrzędny cel produkcji filmowych – mają zapewniać solidną porcję rozrywki i produkcje sportowe, które poruszają tematykę jazdy na „parapecie”, znakomicie spełniają to założenie. Jak jeździć na snowboardzie [Poradnik Travelera] Jak jeździć na snowboardzie? Czy zacząć od nart czy od deski? O jakim sprzęcie i akcesoriach pamiętać? Na pytania o naukę jazdy na snowboardzie odpowiada nasz ekspert Michał Starkowski, w.. „Siła przetrwania” (2017) Zaczynamy od filmu fabularnego, który warto obejrzeć choćby po to, by uświadomić sobie, że sporty ekstremalne mają także ciemną stronę. Eric LeMarque Jest snowboardzistą, który nie potrafi żyć bez płynącej w żyłach adrenaliny. Szukając mocnych wrażeń na stoku, całkowicie ignoruje ostrzeżenie o zbliżającej się burzy śnieżnej. Wyziębiony, głodny i spragniony musi stawić czoła siłom przyrody w nierównej walce o własne życie. Film opowiada prawdziwą historię Erica LeMarque – amerykańskiego hokeisty francuskiego pochodzenia, który po zakończeniu profesjonalnej kariery sportowej zainteresował się jazdą na desce. W pierwszoplanową rolę wcielił się Josh Hartnett. „Na desce” (2011) Kolejna fabularna propozycja w naszym zestawieniu. „Na desce” spodoba się nie tylko miłośnikom filmów o tematyce sportowej, ale także wszystkim, którzy lubią odprężyć się przy dobrej komedii romantycznej. Główną bohaterką tej produkcji jest Kim – 19-letnia była skateboarderka, która aby wesprzeć finansowo swojego ojca musi pracować w barze. Nie jest to zajęcie jej marzeń, a i zarobki nie zachęcają do tego, żeby wiązać z tą posadą jakiekolwiek plany. Niespodziewanie Kim otrzymuje pracę w alpejskim kurorcie. Początkowo nie odnajduje się w nowym środowisku, ale szybko odkrywa, że na snowboardzie radzi sobie tak samo dobrze, jak na deskorolce. Odtwórczynią głównej roli jest Felicity Jones. Z całą pewnością nie jest to najbardziej motywująca produkcja w całym zestawieniu, ale nie taka jest rola tego filmu. „Na desce” to tytuł, który ma przede wszystkim odprężyć i z tej funkcji wywiązuje się znakomicie. „Jeremy Jones' Deeper” (2008) Przechodzimy do filmów dokumentalnych. Nasza pierwsza propozycja w tej kategorii to „Jeremy Jones' Deeper” – pierwsza część trylogii „Deeper, Faster, Higher”. Jeremy Jones i jego towarzysze przenoszą widzów do najbardziej ekstremalnych miejscówek, gdzie nie docierają nawet helikoptery. Jak dobrać deskę snowboardową? Praktyczne wskazówki na co warto zwrócić uwagę Sporty zimowe zyskują coraz większą popularność. O ile narciarstwo zjazdowe wciąż jeszcze króluje na polskich stokach, to należy wyraźnie zaznaczyć, że coraz więcej miłośników biał... W filmie jest wszystko, czego do szczęścia potrzebuje każdy miłośnik mocnych wrażeń: dziewicze tereny, jazda na krawędzi absurdalnego ryzyka, długie wędrówki z dala od jakiejkolwiek cywilizacji i nocowanie w miejscach, w których panuje ekstremalnie niska temperatura. Ta produkcja pozwala widzom wejść w buty profesjonalnego snowboardzisty, który mierzy się z największym wyzwaniem w swojej dotychczasowej karierze. „Nipple Deep” (2014) Kolejny świetny dokument w naszym rankingu to „Nipple Deep”, film autorstwa True Color Films wyprodukowany we współpracy z marką Red Bull Media House. To produkcja dla wszystkich, którzy kochają jazdę na desce po świeżym puchu, bez względu na to, czy najlepiej odnajdują się na ogromnych skoczniach w snowparkach czy na stromych stokach. W tej produkcji, filmowcy z True Color Films zabierają nas w podróż do najwspanialszych zimowych krain. Jest tam dosłownie wszystko – od ulicznych miejscówek jibbingowych, przez efektowne snowparki i half-pipe'y, aż po stoki i strome ściany. „Nipple Deep” to kompletny obraz snowboardowej kultury. „That's it, that's all” (2008) Nowe miejsca, nowe triki, nowe spojrzenie na snowboarding – właśnie do takiego świata przenosi widzów film wytwórni Brain Farm Digital Cinema. Jeżeli szukasz mocnych wrażeń i solidnej porcji inspiracji, ten tytuł jest właśnie dla ciebie. W tej głośnej produkcji Travis Rice wraz ze swoją drużyną marzeń odwiedza najlepsze snowboardowe lokalizacje na całym świecie. 60 minut nieustającej akcji w zimowej scenerii, niesamowite krajobrazy i ewolucje, w które aż trudno uwierzyć. Nie ulega wątpliwości, że „That's it, that's all” to tytuł, który wyznaczył nowe standardy w dziedzinie sportowych produkcji dokumentalnych, poruszających tematykę snowboardingu. „Afera poniżej zera” (2001) Mocne filmy dokumentalne podniosły wam poziom adrenaliny we krwi? Wróćmy więc na chwilę do lekkich produkcji fabularnych, w których snowboarding jest tłem dla właściwej fabuły. Kolejny film, który chcemy wam zaproponować, to „Afera poniżej zera”, czyli tytuł wywołujący skrajne emocje – jedni go uwielbiają, inni nienawidzą. Rick, Luke, Anthony i Pig Pen uwielbiają szaleństwo na stoku. Każdą wolną chwilę spędzają z butami wpiętymi we wiązania deski, a wieczory spędzają w towarzystwie pięknych kobiet. Wszystko co dobre musi jednak mieć swój koniec. Gdy umiera założyciel miasta, w którym mieszka grupa przyjaciół, jego syn postanawia zmienić urokliwą miejscowość na Alasce w popularny kurort, który przyciągnie turystów z całej Ameryki. W filmie zobaczymy kilka znanych postaci, wśród których należy wymienić przede wszystkim Zacha Galifianakisa i Willa Garsona. Na ekranie pojawia się też plejada znakomitych snowboardzistów. „Cloud 9” (2014) Kolejna produkcja fabularna w naszym zestawieniu. Nie tak lekka, jak poprzednie, ale za to z solidną porcją inspirujących momentów. „Cloud 9” opowiada historię ambitnej snowboardzistki Kayli. Młoda dziewczyna w jednej chwili traci wszystko, co jest dla niej ważne. Zostaje wydalona ze swojej drużyny, ale zamiast poddać się, prosi o pomoc Willa – byłego mistrza snowboardingu, którego karierę przerwała poważna kontuzja. Ich współpracę trudno określić jako łatwą. Nowy trener prowadzi Kaylę twardą ręką, natomiast jego podopieczna stara się go zmotywować do walki z towarzyszącym mu zwątpieniem. Na pierwszym planie zobaczymy Dove Cameron i Luke'a Benwarda. „Snowboarder” (2003) Ostatnia produkcja fabularna w zestawieniu. Ostatnia, ale z całą pewnością nie najgorsza. „Snowboarder” to inspirujący tytuł, który udowadnia, że nie ma rzeczy niemożliwych. Snowboardzista wpadł na lawinę. Udało mu się nagrać całą sytuację 25-letni Maurice Kervin z Denver w stanie Kolorado od kilku lat pokazuje na Instagramie swoje solowe wycieczki w góry. Amerykanin wybiera rzadziej uczęszczane szlaki i zjeżdża z nich na nartach... 18-letni Gaspard pracuje w sklepie, a w wolnych chwilach jeździ na snowboardzie. Umiejętności szlifuje przy wsparciu swojego szefa, który jest byłym trenerem tej dyscypliny. Pewnego dnia chłopak spotyka Josha Atterssena – mistrza snowboardingu. Sportowiec namawia Gasparda na przeprowadzkę do Gstaad, gdzie miałby go trenować. 18-latek nie wierzy, że może osiągnąć sukces, ale postanawia zaryzykować. Wkrótce okazuje się, że Atterssenowi nie chodzi o bezinteresowną pomoc. „The art of fly – sztuka latania” (2011) Na zakończenie mamy dla was dwa świetne dokumenty. Pierwszy to „The art of fly – sztuka latania”. Travis Rice wraz z grupą przyjaciół na nowo ustanawiają definicję tego sportu. Niewiarygodne ewolucje wykonywane z dala od wyznaczonych szlaków, dziewicze stoki i efektowne triki – to wszystko stanowi gwarancję mocnych wrażeń. „Roadless” (2019) Zestawienie zamyka „Roadless”. W tym dokumencie Bryan Iguchi, Travis Rice i Jeremy Jones wyruszają do najdzikszych ostępów Wyoming. W trakcie 10-dniowej wyprawy, mała grupa najbardziej cenionych riderów pierwszy raz łączy siły, by odnaleźć nieokiełznane, dziewicze miejsca. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Jak jeździć na nartach – wskazówki jak zacząć i jak poprawić technikę jazdy
Determinacja, nauka, zaangażowanie – to właśnie te czynniki decydują o tym, czy i w jakim stopniu opanujemy technikę jazdy. Jak jeździć na nartach? Poniżej zamieszczamy praktyczne wskazówki dla początkujących.
W tym artykule: Czy narty są trudne? Czy da się samemu nauczyć jeździć na nartach? Ile czasu potrzeba aby nauczyć się jeździć na nartach? Jak zacząć jeździć na nartach? Jak jeździć na nartach biegowych? Jak jeździć na nartach zjazdowych? Jak jeździć na nartach carvingowych? Jak poprawić technikę jazdy? Narciarstwo to wspaniały sport, który doskonale rozwija kondycję i sprawia mnóstwo frajdy. Trzeba jednak pamiętać, że mówimy tu o dość wymagającej aktywności. Wymagającej, ale czy trudnej? Otóż niekoniecznie. Jak jeździć na nartach? Wielu osobom wydaje się, że zima nie stwarza korzystnych warunków do podejmowania jakiejkolwiek aktywności fizycznej na świeżym powietrzu. Krótkie dni, niska temperatura, opady atmosferyczne – przecież w takich warunkach łatwiej nabawimy się grypy i złapiemy kontuzję niż wypracujemy formę. Należy jednak pamiętać, że zimowe zaniedbania będziemy odczuwać przez pozostałą część roku. Dość wymówek, czas wyjść spod ciepłego koca i zażyć trochę ruchu. Nasza propozycja? Narty! To świetny trening całego ciała, który wzmacnia wszystkie partie mięśniowe, stymuluje pracę układu krążenia i poprawia koordynację ruchową. Jak dobrze jeździć na nartach? Zacznijmy od podstaw. Czy narty są trudne? Odpowiadając na postawione wyżej pytanie: tak i nie. Na stokach spotkamy osoby w każdym wieku – małe dzieci, młodzież, dorosłych i seniorów. Mamy więc niezbity dowód na to, że technikę jazdy może opanować każdy. Trzeba jednak zdać sobie sprawę z tego, że początkujący narciarz będzie musiał przyswoić wiele umiejętności, zanim będzie mógł bezpiecznie poruszać się po stoku. Wyjazd na narty: jak się przygotować? Narciarstwo należy do tych sportów zimowych, których grono miłośników powiększa się z roku na rok. Coraz więcej Polaków rezygnuje z biernego wypoczynku przed ekranem telewizora na rzecz a... Jazda na nartach daje wiele frajdy, ale nie można nie wspomnieć, że mówimy tu o formie aktywności, która stwarza realne ryzyko wystąpienia kontuzji lub nawet poważnego urazu. Zanim zaczniemy bezpiecznie jeździć, wiele razy upadniemy. I dobrze, bo umiejętność bezpiecznego upadania na śnieg jest podstawową zdolnością. Kolejna to wytracanie prędkości i zatrzymywanie się. Szybki zjazd to nie problem. Spowolnienie tempa i całkowite zatrzymanie stanowi już większe wyzwanie, podobnie zresztą jak omijanie przeszkód na trasie, tych statecznych i ruchomych. Czy da się samemu nauczyć jeździć na nartach? Według starego powiedzenia, rzeczy niemożliwe nie istnieją. Oczywiście, na stokach spotkamy samouków, którzy metodą prób i błędów opanowali jazdę na nartach w stopniu przynajmniej bezpiecznym. Warto jednak zdać sobie sprawę z tego, że tylko garstka osób (w odniesieniu do wszystkich uprawiających narciarstwo) ma wrodzony talent do tego sportu. Mając to na uwadze, nie możemy polecić samodzielnej nauki. Można oglądać tutoriale i czytać poradniki, ale przełożenie wiedzy teoretycznej na praktyczną, bez wsparcia osoby obserwującej nasze błędy, jest niezwykle trudne. Takie działanie najczęściej prowadzi do utrwalenia złych nawyków, a pozbycie się ich nie będzie łatwe. Dodatkowo, w przypływie euforii wywołanej działaniem endorfin łatwo ulec „ułańskiej fantazji”. Przeszacowanie własnych umiejętności, które, bądźmy szczerzy, na początku będą właściwie zerowe, może mieć fatalne konsekwencje, nie tylko dla nas samych, ale także dla innych na stoku. Mając to wszystko na uwadze, lepiej skorzystać z pomocy profesjonalnego instruktora. Jeżeli z jakiejkolwiek przyczyny nie mamy takiej możliwości, poprośmy o pomoc doświadczonego narciarza. W tym miejscu warto też odpowiedzieć na kolejne istotne pytanie: jak nauczyć dziecko jeździć na nartach? Najmłodsi obowiązkowo powinni uczyć się pod okiem instruktora! Osoba wykwalifikowana w pracy z dziećmi łatwiej i skuteczniej niż rodzic wytłumaczy małemu adeptowi podstawy prawidłowiej techniki. Ile czasu potrzeba aby nauczyć się jeździć na nartach? W kolejnym akapicie także odwołamy się do znanego powiedzenia: człowiek uczy się przez całe życie, a nauka jazdy na nartach nie stanowi tu wyjątku. Z każdym kolejnym wypadem na stok będziemy szlifować nabyte już umiejętności i poznawać nowe techniki, a nasza nauka nie skończy się nigdy, bo z czasem będziemy stawiać przed sobą coraz większe wyzwania. Na szczęście nie potrzeba wielu lat, by opanować niezbędne podstawy. Trenując pod okiem instruktora, po kilku lekcjach zaczniemy jeździć samodzielnie. Kilkadziesiąt godzin na stoku powinno wystarczyć, by dobrze opanować podstawy techniki. Trzeba jednak zaznaczyć, że każda osoba ma inne predyspozycje do tego sportu. Niektórzy już w ciągu jednej lekcji są w stanie pojąć, na czym to polega. Inni będą potrzebować na to więcej czasu. Jak zacząć jeździć na nartach? Zanim wybierzemy się na stok, nie obejdzie się bez odpowiednich przygotowań. Decyzję o rozpoczęciu nauki jazdy na nartach najlepiej podjąć jeszcze przed startem sezonu, zwłaszcza jeżeli nie uprawiamy żadnego innego sportu. Dlaczego? To proste – wypad na stok bez przygotowania fizycznego nie będzie miał przyjemnego finału. Jazda na nartach, nawet na poziomie rekreacyjnym, jest niezwykle wymagająca fizycznie. Nie obejdzie się więc bez pracy nad kondycją i wzmocnienia wszystkich grup mięśni. Mając to na uwadze, przynajmniej na 6 miesięcy przed startem sezonu warto rozpocząć treningi aerobowe i ogólnorozwojowe. Kiedy jechać na narty w Polsce? Ferie czy Święta? Przybliżamy tematy narciarskie Zima jest sezonem, na który z niecierpliwością czeka każdy miłośnik białego szaleństwa. Kiedy jechać na narty? Wybrać okres świąteczny czy lepiej postawić na ferie zimowe? Podstawą jest też wybór odpowiedniego ośrodka narciarskiego. Koniecznie upewnij się, że miejsce, do którego się wybierasz, oddaje do dyspozycji gości oślą łączkę i niebieską trasę! Trudniejsze szlaki na razie są poza twoim zasięgiem. Ważny jest też wyciąg orczykowy, który pozwala opanować technikę stania na nartach. A co z zakupem narciarskiego ekwipunku? Wszystko, co będzie ci potrzebne na początek, to: gogle narciarskie, kurtka narciarska, spodnie do jazdy na nartach, rękawiczki, skarpety narciarskie, kominiarka (którą założysz pod kask). Wyraźnie widać, że na liście zabrakło sprzętu: kasku, nart, kijków i butów narciarskich. Nie bez powodu. Dobrej jakości ekwipunek kosztuje całkiem sporo, trzeba przetransportować go na stok (co w wielu przypadkach wiąże się z koniecznością zakupu lub wypożyczenia bagażnika dachowego) i wymaga fachowego serwisowania. Na początku nie możemy mieć 100-procentowej pewności, że jazda na nartach to właśnie ta aktywność, która najbardziej przypadnie nam do gustu. Bezpieczniejszym posunięciem jest więc wypożyczenie niezbędnego sprzętu. Kolejna kwestia – praktyczne rozpoczęcie jazdy. Jak się skręca na nartach? Jak wytracić prędkość? Jak jeździć z kijkami? Na te pytania nie da się udzielić jednoznacznej odpowiedzi, a wynika to z faktu, że istnieją różne rodzaje nart. Jak jeździć na nartach biegowych? Zacznijmy od sportu, który cieszy się stale rosnącą popularnością – od narciarstwa biegowego. To coś zupełnie innego niż narciarstwo zjazdowe. W tym przypadku, nart i kijków używa się na trasach w płaskim lub pagórkowatym terenie. Same narty (tzw. biegówki) nie mają kantów i są bardzo wąskie. W tym miejscu nie kończą się wszystkie różnice. Ta forma aktywności jest znacznie mniej wymagająca (pod względem fizycznym) i znacznie bezpieczniejsza. Nie bez znaczenia jest też fakt, że biegać na nartach można wszędzie, gdzie leży odpowiednio gruba warstwa śniegu. Mimo że narciarstwo biegowe jest dość bezpieczne, naukę i tak polecamy rozpocząć pod okiem instruktora. Pozwoli to uniknąć wyrobienia złych nawyków. Poza tym istnieje kilka technik biegania. Podstawowe to styl klasyczny i łyżwowy. Zdecydowanie łatwiejszy jest pierwszy z wymienionych, a pod okiem instruktora łatwo opanujemy jego podstawy. W przypadku narciarstwa biegowego, na początek naszej przygody nie musimy nawet kupować specjalistycznej odzieży. Bardzo dobrze sprawdzi się każde ubranie, które będzie odpowiednio dopasowane, odprowadzi wilgoć i zapewni właściwą izolację termiczną. Wyciągnij z szafy odzież, w której biegasz w zimne dni, zapisz się na kurs, wypożycz sprzęt i do dzieła! Jak jeździć na nartach zjazdowych? Narty zjazdowe stanowią większe wyzwanie. W tym przypadku prędkości są znacznie wyższe, co zwiększa ryzyko wystąpienia urazu. Żeby nie narażać swojego zdrowia, naukę obowiązkowo rozpoczynamy pod okiem instruktora. Specjalista od razu wyeliminuje najczęstsze problemy, jak nadmierne usztywnienie kręgosłupa w pozycji zjazdowej, zbyt duże odchylenie ciała i niedostateczny odstęp między nartami. Nauczy nas techniki jazdy pługiem, dzięki której szybko nauczymy się kontrolować narty, a z czasem zapozna nas z bardziej wymagającymi manewrami: ze ślizgiem i skrętem ciętym. Specjalista poświęci uwagę nie tylko skręcaniu, ale i hamowaniu. Koniecznie trzeba będzie przyswoić dwie umiejętności: hamowania pługiem i bokiem. Jak jeździć na nartach carvingowych? Gdy już opanujemy narciarstwo zjazdowe, będziemy mogli skupić się na technice carvingowej. W tym przypadku nie ma mowy o jeździe bokiem, na nartach carvingowych można jechać tylko do przodu. "A nie mówiłam" czyli wypadki na stoku. Kilka cennych rad Najczęściej widzimy swój błąd, żałujemy, a co gorsza wiedzieliśmy już wcześniej, na co uważać. Istotą tej techniki jest jazda na krawędziach nart. Pozwala to na dynamiczne przechodzenie ze skrętu w skręt. Podstawą jest wyczucie odległości między stopami i kolanami we wszystkich fazach przejścia. Żeby prawidłowo przenieść ciężar ciała z jednej nogi na drugą, trzeba będzie perfekcyjnie wyczuć balans. Jak poprawić technikę jazdy? Nauka jazdy nie kończy się na opanowaniu podstawowych manewrów. Doszlifowanie techniki jazdy na nartach warunkuje dalszy progres, a bez tego nie wybierzemy się na trudniejsze trasy. Jako osoba początkująca, najprawdopodobniej popełniasz następujące błędy: nie przenosisz ciężaru ciała na zewnętrzną nogę, niedostatecznie pochylasz ciało do przodu, nadmiernie usztywniasz ramiona i wykonujesz niepotrzebne ruchy. Wyeliminowanie tych bolączek powinno stanowić punkt wyjścia do dalszej nauki. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Jak jeździć na łyżwach? Poradnik dla początkujących, by nie zrobili sobie krzywdy podczas nauki
Właściwie każdy może nauczyć się łyżwiarstwa w stopniu, który zapewnia bezpieczeństwo na lodowisku. Trzeba tylko wiedzieć, od czego zacząć. Jak się zabrać do nauki jazdy na łyżwach?
W tym artykule: Pierwsze łyżwy - wypożyczyć czy kupić? Zanim udasz się na lodowisko Jak jeździć na łyżwach - podstawy jazdy na wprost i skręcania Jak jeździć na łyżwach - ważne jest nie tylko nabieranie, ale i wytracanie prędkości Jazda na łyżwach daje całą masę frajdy. W sezonie zimowym, lodowiska przeżywają prawdziwe oblężenie. Łyżwiarstwo uwielbiają nie tylko najmłodsi, ale także starsi. Obserwując doświadczone osoby, które po lodzie ślizgają się z niebywałą gracją i często wykonują przy tym karkołomne ewolucje, można dojść do wniosku, że to wyjątkowo trudna forma aktywności. Nic bardziej mylnego! Jak jeździć na łyżwach? Przedstawiamy krótki poradnik dla początkujących. Podobno na naukę nigdy nie jest za późno. To stare porzekadło można odnieść nie tylko do edukacji, ale także do nauki sportu, do którego nie ciągnęło nas w dzieciństwie - łyżwiarstwa. Oczywiście, osoby dorosłe, które nigdy wcześniej nie miały łyżew na nogach, raczej nie mogą liczyć na spektakularne sukcesy jako zawodowi sportowcy, ale nie o tym mowa. Rekreacyjnego ślizgania się po lodzie może nauczyć się każdy i zdecydowanie warto to zrobić. Łyżwy to świetny pomysł na aktywne spędzanie wolnego czasu w sezonie zimowym. To także dobre ćwiczenie, które wzmocni dolne partie mięśni, poprawi kondycję i koordynację ruchową. Naszym nowym hobby będziemy mogli zarazić innych członków rodziny, w tym także dzieci. W ten sposób, jazda na łyżwach stanie się ciekawym sposobem na wspólne spędzenie czasu. Ok czego zacząć? W pierwszej kolejności, będziemy musieli zaopatrzyć się w odpowiedni sprzęt. Pierwsze łyżwy - wypożyczyć czy kupić? Przy niemal każdym lodowisku działa wypożyczalnia łyżew. Osoby początkujące, które dopiero zaczynają naukę jazdy, często decydują się na wypożyczenie sprzętu. To o tyle dobry pomysł, że w przypadku, gdy jazda okaże się dla nas zbyt trudna lub niesatysfakcjonująca, nie poniesiemy żadnych strat finansowych. Trzeba jednak pamiętać, że w wypożyczalni dostaniemy losową parę w naszym rozmiarze i jest bardzo prawdopodobne, że stan techniczny butów lub płóz będzie daleki od idealnego. Problem w tym, że jako początkujący, nie będziemy potrafili tego stwierdzić, a pierwsze niepowodzenia mogą na dobre zniechęcić nas do tego wspaniałego sportu. 5 najdziwniejszych sportów z różnych zakątków świata Niektóre z tych dyscyplin sportowych można skomentować krótkim "Czego to ludzie nie wymyślą!". Mając to na uwadze, warto rozważyć zakup łyżew. Przyzwoity model, który idealnie sprawdzi się w roli pierwszej pary, można kupić już za około 100 zł, co dla większości osób nie stanowi zbyt dużego wydatku. Dysponując nowym sprzętem, będziemy pewni jego nienagannego stanu. Świadomość, że możemy zaufać łyżwom, jest istotna na etapie nauki "stawiania pierwszych kroków" na lodzie. Skoro temat łyżew mamy już omówiony, przejdźmy do technicznych aspektów nauki. Zanim udasz się na lodowisko Przed założeniem łyżew na nogi należy zdać sobie sprawę z faktu, że na początku nie unikniemy upadków. Kontakt z twardą taflą lodu nie należy do przyjemnych. Jeżeli będziemy mieli pecha, nabawimy się poważnego urazu. Po co o tym wspominamy? Z całą pewnością nie w celu zniechęcenia kogokolwiek. Bezpieczeństwo własne i innych osób korzystających z lodowiska powinno być naszym priorytetem, dlatego przed rozpoczęciem nauki, warto poćwiczyć upadki w bezpieczniejszych warunkach, np. na grubej warstwie świeżego śniegu. Sprawdź jaki sport zimowy pasuje do Ciebie! Na stokach śnieg, lodowiska już otwarte - nie ma czasu, korzystamy z zimy! Spróbuj szybko przechylić się do tyłu. Gdy poczujesz, że tracisz równowagę, gwałtownie odchyl się do przodu, zginając kolana i wyrzucając przed siebie ręce i tułów. W ten sposób "zgasisz" upadek lub zamortyzujesz go rękoma. To zdecydowanie bezpieczniejsze od niekontrolowanego upadku na plecy, który grozi uderzeniem tyłem głowy o twarde podłoże. Rozważ zakup ochraniaczy na kolana i łokcie oraz kasku. Dbanie o własne bezpieczeństwo nie jest powodem do wstydu, pamiętaj o tym. Jak jeździć na łyżwach - podstawy jazdy na wprost i skręcania Osobom początkującym, największą trudność sprawia utrzymanie równowagi na łyżwach. Nic dziwnego. W tym przypadku, cały ciężar ciała spoczywa na cienkich płozach, co dla każdego z nas jest całkowicie nienaturalne. Aby uniknąć nerwowego balansowania, które najczęściej prowadzi tylko do rozchwiania całego ciała i niekontrolowanego upadku, należy przenieść cały ciężar na środkową i przednią część obu stóp. Kolana powinny znajdować się w pozycji lekko ugiętej. Pozwoli to uelastycznić stawy i przy okazji - obniżyć środek ciężkości. Nogi trzymamy blisko siebie (ale nie łączymy ich, mimo że prawdopodobnie właśnie taki odruch podyktuje nam intuicja). Czubki łyżew powinniśmy lekko odchylić na zewnętrzną stronę. Gdzie na narty? Oto 5 wyjątkowych kurortów zimowych w Europie Tutaj miłośnicy białego szaleństwa czują się jak w raju. Poznaj europejskie stolice sportów zimowych. Gdy już opanujemy pewne i stabilne stanie na łyżwach, będziemy mogli ruszyć przed siebie. Podstawową techniką jazdy jest tzw. jodełka. Aby ruszyć z miejsca, ciężar ciała musimy przenieść na tylną nogę. Następnie, delikatnie odpychamy się w bok i przenosimy ciężar na nogę znajdującą się z przodu. Tę nogą, którą odepchnęliśmy się z miejsca, przenosimy na przód i powtarzamy całą sekwencję ruchów. W ten sposób, pojedziemy do przodu. Początkowo, spodziewaj się problemów z prawidłowym balansem, ale jeżeli nie zniechęcisz się, szybko opanujesz tę technikę. Co ze skręcaniem i jazdą po okręgu? To nieco trudniejsza technika, ale wciąż łatwa. Podczas jazdy ustawiamy łyżwy w pozycji równoległej, a następnie - odpychamy się nogą zewnętrzną (kierującą), przenosząc ciężar ciała na wewnętrzną (skręcającą). Należy przy tym odpowiednio balansować rękoma. Jak jeździć na łyżwach - ważne jest nie tylko nabieranie, ale i wytracanie prędkości Przyglądając się poczynaniom osób początkujących na lodowisku, można dojść do wniosku, że barierki i bandy spełniają rolę hamulca. Mało tego, niektórzy zatrzymują się na innych łyżwiarzach. Trzeba przyznać, że hamowanie jest dość trudnym manewrem, ale niezbędnym do opanowania już na początku przygody z łyżwiarstwem. Jak skutecznie wytracać prędkość? Najłatwiejsza jest tzw. technika na pług. Aby zatrzymać się, ciężar ciała należy przenieść na nogę przednią, a następnie - docisnąć płozę do tafli lodu. Ważne - łyżwa hamująca (czyli właśnie przednia) powinna być odchylona pod kątem ok. 45 stopni. Istnieje jeszcze jedna technika hamowania, którą warto opanować: T-stop. Już sama nazwa wskazuje na techniczne aspekty tej metody. Aby móc zatrzymać się w ten sposób, jedną nogą odpychamy się możliwie najdalej do przodu, a tylną łyżwę ustawiamy pod kątem 90 stopni względem przedniej. Oswajanie zimy Grunt to uwierzyć, że śnieg może być naszym sprzymierzeńcem Następnie, łyżwę hamującą (tylną) zbliżamy do tafli lodu, zaczynamy prostować ugięte kolana i zbliżamy stopy do siebie. To znacznie trudniejsza technika, jednak efektywniejsza od opisanej wyżej. Zatrzymanie metodą T-stop charakteryzuje się tez niebywałą gracją. Powyżej przybliżyliśmy podstawowe techniki jazdy na łyżwach. Te bardziej skomplikowane warto odpuścić sobie na początku przygody z tym sportem. Owszem, jazda do tyłu wygląda niezwykle efektownie, podobnie zresztą jak przeplatanka. Sporo frajdy może dać też wykonywanie choćby podstawowych figur. Jednak pierwszy sezon (a być może nawet drugi, zależnie od indywidualnych predyspozycji) należy poświęcić na doskonalenie absolutnych podstaw. Pamiętaj, łyżwiarstwo to wspaniały sport, ale nawet prosty błąd może zakończyć się poważnym upadkiem. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Stoki narciarskie dla początkujących, czyli dobre do nauki jazdy
Sporty zimowe stają się coraz popularniejsze, a narciarstwo niezmiennie przyciąga największą ilość miłośników białego szaleństwa. Coraz bardziej rozbudowane kurorty ze świetnie przygotowaną infrastrukturą działają jak magnes na osoby stawiające na aktywny wypoczynek. Polska oferuje znakomite warunki do szusowania, nie należy zatem dziwić się, że coraz więcej osób chce uczyć się sztuki poskramiania stoków. Zakup sprzętu to dopiero początek przygody. Po zgromadzeniu niezbędnego ekwipunku, trzeba będzie jeszcze wybrać trasę, na której będziemy mogli poznać technikę jazdy. Poniżej wymieniamy najlepsze stoki narciarskie dla początkujących.
W tym artykule: Gdzie na narty w Polsce dla początkujących? Łagodne stoki narciarskie – jak je rozpoznać? Gdzie na stoki dla początkujących? Stok do nauki jazdy na nartach dla nieco bardziej zaawansowanych Gdzie na narty w Polsce dla początkujących? Prawdziwą enklawą sportów zimowych w Polsce są południowe województwa. W obszarze pasma Tatr i Beskidów znajduje się wiele malowniczych stoków z perfekcyjnie przygotowanymi nartostradami i rozbudowaną infrastrukturą. Wiele ciekawych tras znajdziemy też na Dolnym Śląsku, w łańcuchu Sudetów. Może się wydawać, że profesjonalnie przygotowane nartostrady są dedykowane wyłącznie doświadczonym narciarzom, którzy potrafią poskromić każdy stok. Otóż, nic bardziej mylnego. Większość działających w kraju stacji narciarskich zapewnia także łagodniejsze stoki, przygotowane specjalnie z myślą o osobach, które dopiero uczą się jazdy. Gdzie na narty biegowe w Polsce? Oto najlepsze trasy biegówkowe. Tam biało będzie jeszcze wiosną Biegówki z sezonu na sezon cieszą się rosnącą popularnością. Gdzie zacząć swoją przygodę z tym sportem? Łagodne stoki narciarskie – jak je rozpoznać? Jak rozpoznać nartostrady, z których mogą korzystać aspirujący narciarze? Stopień trudności tras zjazdowych jest oznaczany odpowiednimi kolorami. Stoki czarne i czerwone to trasy bardzo trudne i trudne. Charakteryzują się sporym nachyleniem i wymagają jazdy technicznej, więc wszyscy, którzy dopiero zdobywają pierwsze szlify w tym sporcie, na razie powinni trzymać się od nich z dala. Kolejne w narciarskiej hierarchii są trasy niebieskie. To dość łatwe stoki, idealne do niespiesznego zjazdu. Trasy oznaczane tym kolorem nie są zbyt wymagające pod względem technicznym, ale powinny z nich korzystać osoby, które mają za sobą minimum kilka zjazdów. Najłatwiejsze stoki są oznaczone kolorem zielonym. To tzw. „ośle łączki”, czyli miejsca dedykowane do nauki. Nachylenie jest tam niewielkie, a sama trasa nie kryje żadnych technicznych niespodzianek. Te krótkie, szerokie pasy są oddzielone od szybszych nartostrad. Dostępna infrastruktura obejmuje powoli poruszające się wyciągi, najczęściej typu taśmowego lub talerzykowego. Gdzie na stoki dla początkujących? Wiemy już, jak rozpoznać najłatwiejsze trasy zjazdowe. Teraz odpowiedzmy na kluczowe pytanie – gdzie na narty dla początkujących? Zacznijmy od Korbielowa w masywie Pilsko. Znajdziemy tam wiele tras zjazdowych, z których większość jest oznaczona kolorem czerwonym. Większość, ale nie wszystkie. Trasa Buczynka - Hala Szczawiny została oznaczona jako zielona, więc jest idealna dla osób początkujących. Legitymuje się długością 1,8 km, a różnica wzniesień to 55 m. Nie znajdziemy tam udogodnień w postaci systemu sztucznego naśnieżania i oświetlenia, ale w miejscu dedykowanym nauce nie stanowi to najmniejszego problemu. W Korbielowie, a dokładnie – na Polanie Strugi – znajdziemy też 70-metrową trasę, wytyczoną specjalnie z myślą o dzieciach. Pozostańmy jeszcze w Beskidach. Szukając tras idealnych dla początkujących, warto skierować się w stronę Wisły. Znajdziemy tam wiele łagodnych stoków, najwięcej w ośrodku Wisła Rowieńki. Działają tam trzy trasy zielone, na szczyt których można wjechać jednym z kilku wyciągów dostosowanych do potrzeb niedoświadczonych narciarzy. Z Beskidów przenosimy się do Sudetów. W obszarze masywu Śnieżnika działa ośrodek Czarna Góra, jeden z najnowocześniejszych w tej okolicy. Poza trudnymi i wymagającymi dobrej techniki nartostradami, znajdziemy tam także kilka mniej skomplikowanych tras zjazdowych. Aż cztery mają przypisany status „łatwe”. Początkujących ucieszy też fakt, że do ich dyspozycji oddano trzy wyciągi taśmowe. Wyjazd na narty: jak się przygotować? Narciarstwo należy do tych sportów zimowych, których grono miłośników powiększa się z roku na rok. Coraz więcej Polaków rezygnuje z biernego wypoczynku przed ekranem telewizora na rzecz a... Kolejne ciekawe stoki znajdziemy w Górach Bystrzyckich. Zieleniec jest jedną z największych stacji narciarskich w Sudetach. Znajdziemy tam kilka tras, których nachylenie tylko nieznacznie przekracza 7 proc., a różnica poziomów zamyka się w przedziale 5-10 metrów. To idealne miejsca dla początkujących, zapewniające poczucie bezpieczeństwa i przy okazji – fantastyczne widoki. Naszym kolejnym punktem są Karkonosze. Zaczynamy od Szklarskiej Poręby, gdzie znajdziemy dwie łatwe trasy z czego najbardziej przyjazną początkującym jest nartostrada „Puchatek”. Stok legitymuje się średnim nachyleniem na poziomie 12 proc. i różnicą wzniesień wynoszącą 172 metry. Ma oznaczenie niebieskie, ale jest na tyle przyjazny, że idealnie nadaje się dla aspirujących narciarzy. Ze Szklarskiej Poręby przenosimy się do Karpacza. Działa tam tzw. narciarskie przedszkole, idealne dla najmłodszych i osób absolutnie początkujących. Nieco odważniejsi mogą skorzystać z kilku tras niebieskich, z których najkrótsza mierzy 621 metrów długości, a różnica poziomów wynosi tam 67 metrów. Łatwe trasy narciarskie znajdziemy także na Podhalu. Będąc w Zakopanem, warto odwiedzić Nosal, gdzie aż 5 tras ma status bardzo łatwych. Najłatwiejsza jest trasa nr II (Tatrapoma P), mająca nachylenie nieprzekraczające 10 proc. i długość 145 metrów. Różnica poziomów wynosi tam 14 metrów. Pozostałe są niewiele trudniejsze, a każdy stok został wyposażony w oświetlenie i system sztucznego naśnieżania. Sporo łatwych tras znajdziemy także w Białce Tatrzańskiej. Początkujący powinni udać się na Banię i wybrać trasę nr IV. 150 metrów długości, 15 metrów różnicy poziomów i 10-procentowe nachylenie – to parametry idealne dla aspirujących narciarzy. Stok do nauki jazdy na nartach dla nieco bardziej zaawansowanych Gdzie na narty w Polsce, gdy już zdobędziemy pierwsze doświadczenie na stoku? Właściwie każdy z wymienionych wyżej ośrodków oferuje trasy dedykowane nieco bardziej zaawansowanym narciarzom, które wciąż pozostają łatwe. Które z nich są najbardziej godne polecenia? W ośrodku Wisła Rowieńki działają dwie trasy niebieskie, nieco bardziej wymagające od zielonych, ale wciąż bezpieczne dla nowicjuszy. W Zieleńcu na szczególną uwagę zasługuje trasa nr X (Malwina). Zjazd legitymuje się nachyleniem na poziomie 16 proc., 70-metrową różnicą poziomów i długością wynoszącą 450 metrów. Dobrym wyborem będzie też 75-metrowa trasa nr XIX (Mieszko III), o 13-procentowym nachyleniu i 10-metrowej różnicy poziomów. W Szklarskiej Porębie, warto wybrać się na trasę na Hali Szrenickiej. 650-metrowy stok legitymuje się 18-procentowym nachyleniem i różnicą poziomów wynoszącą 120 metrów. To wciąż łagodne ukształtowanie, które jednak pozwala odczuć działanie adrenaliny. W Karpaczu, ciekawe wrażenia zapewnia niebieski stok „Liczykrupa”. Jeżeli chodzi o Podhale, dobrą szkołę zapewnią stoki Bukowiny Tatrzańskiej. Są dość łagodnie ukształtowane, ale pozwalają skutecznie doszlifować pierwsze nabyte umiejętności. Na szczególną uwagę zasługują trasy na Głodówce i Szymanówce. Dopiero gdy poczujemy się pewnie na niebieskich trasach, będziemy mogli zdobywać czerwone stoki. Pamiętaj, tylko zdrowy rozsądek zagwarantuje ci bezpieczeństwo, więc nie rzucaj się od razu na głęboką wodę. Sport zimowy dla dziecka: opcje dla początkujących i zaawansowanych. Który zimowy sport wybrać? Szeroko rozumiane białe szaleństwo to nie tylko świetny sposób na spędzenie weekendu w rodzinnym gronie. Sporty zimowe dla dzieci pozwalają też zadbać o prawidłowy rozwój pociechy. Któr...
Sporty zimowe dla zaawansowanych i początkujących – odnajdź swoją pasję!
Sporty zimowe mają najróżniejsze oblicza. Niektórych może nauczyć się każda sprawna fizycznie osoba. Inne wymagają wypracowania kunsztownej techniki, niebywałej odporności na stres, umiejętności błyskawicznego podejmowania decyzji i przede wszystkim – niebywałej odwagi. Które z nich warto wybrać? Poniżej zamieszczamy kilka propozycji dla początkujących i zaawansowanych.
W tym artykule: Sporty zimowe – narciarstwo biegowe Sporty zimowe – narciarstwo alpejskie Sporty zimowe – snowboarding Sporty zimowe – skialpinizm Sporty zimowe – freeride Zima powszechnie kojarzy się z czasem stagnacji. Niska temperatura i padający śnieg nie zawsze nastrajają do podejmowania jakiejkolwiek aktywności. Efekt? Dodatkowe kilogramy i pogorszenie kondycji. Po co zaniedbywać własne ciało, skoro można zadbać o formę i przy okazji - świetnie się bawić w surowych warunkach? Kto raz spróbuje sportów zimowych, zwykle łapie bakcyla i odnajduje nową życiową pasję. Tak to już bywa, boimy się tego, co nieznane, ale po bliższym poznaniu okazuje się, że diabeł wcale nie musi być taki straszny, jak go malują i jak sami go malowaliśmy. Jakimi sportami zimowymi warto się zainteresować? Wśród naszych propozycji, z pewnością znajdziesz coś dla siebie. Sporty zimowe – narciarstwo biegowe Zaczynamy od jednego z najbardziej dostępnych sportów, które można uprawiać wyłącznie zimą. Mowa o narciarstwie biegowym. Na poziomie amatorskim, biegi narciarskie przypominają zimową przechadzkę po malowniczej okolicy, z tą różnicą, że zamiast butów, na nogach mamy narty. Nie ma tu elementu współzawodnictwa czy bicia rekordów, chyba że dla własnej satysfakcji. Co czyni ten sport niezwykłym? W tym miejscu należy wskazać na fakt, że biegać na nartach możemy nie tylko na specjalnie przygotowanych górskich trasach, ale dosłownie wszędzie, gdzie leży śnieg. Finansowy próg wejścia jest wyraźnie niższy niż ma to miejsce w przypadku narciarstwa zjazdowego. Jest to także znacznie bezpieczniejszy sport, bo ryzyko wystąpienia poważnej kontuzji bądź urazu jest minimalne. To sprawia, że narciarstwo biegowe to nie tylko idealna forma aktywności dla nastolatków i osób dorosłych, ale także świetny sport zimowy dla dziecka. W rezultacie, biegać na nartach mogą całe rodziny, organizując w ten sposób interesujące wycieczki. Należy jednak pamiętać, że mówimy tu o sporcie, który wymaga dobrej kondycji. Na szczęście, każdy może ją wypracować. Podstawą jest zmiana nawyków na dobre, przede wszystkim – częstsze podejmowanie aktywności fizycznej. Jeżeli zdołamy sprostać trudom biegu, z całą pewnością pokochamy ten wspaniały sport. Gdzie na narty biegowe w Polsce? Oto najlepsze trasy biegówkowe. Tam biało będzie jeszcze wiosną Biegówki z sezonu na sezon cieszą się rosnącą popularnością. Gdzie zacząć swoją przygodę z tym sportem? Sporty zimowe – narciarstwo alpejskie Osobom, które od sportu zimowego oczekują solidnego zastrzyku adrenaliny, polecamy narciarstwo alpejskie, czyli zjazdowe. To najpopularniejsza forma zimowej aktywności, która na całym świecie ma ogromne grono zagorzałych miłośników. Niektóre osoby, każdą wolną chwilę poświęcają na realizację tego hobby i trudno im się dziwić – beztroskie szusowanie po stoku działa uzależniająco! Powszechnie uważa się, że jazdy na nartach trzeba nauczyć się już we wczesnym dzieciństwie. Później, ma to być zbyt trudne. W tym miejscu należy stanowczo obalić ten mit. Rekreacyjnej jazdy na nartach może nauczyć się każdy, bez względu na wiek. Nie istnieje przecież nakaz korzystania wyłącznie ze stromych stoków. Przy niemal każdej stacji narciarskiej znajdziemy też łatwe trasy, przygotowane specjalnie z myślą o możliwościach osób początkujących. Poza tym, na etapie nauki możemy skorzystać z pomocy profesjonalnego instruktora, który zadba o to, byśmy wypracowali prawidłową technikę jazdy. Należy jednak pamiętać, że mówimy tu o dość drogim sporcie. Zakup sprzętu i odpowiedniej odzieży to jeszcze nie wszystko. Na liście wydatków należy także uwzględnić wyjazd w góry, ewentualne zakwaterowanie i zakup karnetów. Kolejna rzecz, narciarstwo alpejskie stwarza spore ryzyko wystąpienia urazu. Z drugiej strony, czy poza szachami istnieje sport, który gwarantuje brak kontuzji? Odnosząc się jeszcze do kwestii wydatków, te można znacząco ograniczyć, wypożyczając część sprzętu. Aby jeździć na nartach, nie trzeba też koniecznie jechać w góry. W niektórych miastach działają sztuczne stoki ze świetnie przygotowanymi trasami. Oczywiście, to nie to samo, ale jeżeli ktoś bardzo chce spróbować narciarstwa alpejskiego, może to zrobić znacznie mniejszym kosztem, niż można by przypuszczać. Sporty zimowe – snowboarding Listę propozycji dedykowanych osobom początkującym zamyka jazda na snowboardzie. Ten fantastyczny sport ma wiele wspólnego z narciarstwem alpejskim, należy jednak zdać sobie sprawę z tego, że w tym przypadku, technika jazdy jest zupełnie inna. Niektórzy twierdzą, że jazda na jednej desce jest znacznie trudniejsza niż na dwóch. Cóż, jest w tym sporo racji, bo nie każdy, kto opanuje technikę jazdy na nartach, zdoła nauczyć się jazdy na snowboardzie. Warto jednak spróbować, bo ten sport gwarantuje niezapomniane wrażenia. Wystarczy wspomnieć, że poza typowymi zjazdami alpejskimi, deska daje możliwość uprawiania wielu innych dyscyplin, w tym freestyle'u (jazda z wykonywaniem ewolucji) i snowcrossu (jazda po trasie z przeszkodami). W Polsce powstaje coraz więcej snowparków przygotowywanych specjalnie z myślą o miłośnikach tego sportu, więc miejsc do jazdy, nawet tej bardziej ekstremalnej, z całą pewnością nie zabraknie. Trzeba jednak wspomnieć, że snowboarding jest sportem nie tylko kosztownym, ale i urazowym. Kontuzje nie należą do rzadkości, z drugiej jednak strony, jazda na desce nie stwarza wyraźnie większego ryzyka niż jazda na nartach. Jak dobrać deskę snowboardową? Praktyczne wskazówki na co warto zwrócić uwagę Sporty zimowe zyskują coraz większą popularność. O ile narciarstwo zjazdowe wciąż jeszcze króluje na polskich stokach, to należy wyraźnie zaznaczyć, że coraz więcej miłośników biał... Sporty zimowe – skialpinizm Jaki zimowy sport można polecić osobom, które mają żelazną kondycję, potrafią dobrze jeździć na nartach i uwielbiają zdobywać górskie szczyty? Odpowiedź jest prosta – skialpinizm. Co kryje się pod tą nazwą? Spieszymy z wyjaśnieniem. Skialplinizm (lub skituring) to narciarstwo wysokogórskie, polegające na podchodzeniu i zjeżdżaniu na nartach. Można zatem powiedzieć, że ten niezwykły sport łączy w sobie elementy biegów narciarskich i narciarstwa alpejskiego. Jest w tym sporo racji, jednak wypada podkreślić, że skialpinizm jest znacznie bardziej wymagający niż obie te dyscypliny razem wzięte. Wynika to z faktu, że do tego równania należy dodać jeszcze jeden składnik – wspinaczkę. Z tego względu, ten sport można polecić wyłącznie doświadczonym narciarzom, którzy na górskich trasach czują się jak ryba w wodzie. Sporty zimowe – freeride Na koniec zostawiliśmy jedną z najbardziej ekstremalnych form zimowej aktywności. Freeride to sport polegający na jeździe na nartach lub snowboardzie z dala od wyznaczonych tras. Mówiąc wprost, trasą jest każdy stok, z którego zdecyduje się zjechać zawodnik. Najlepsi potrafią ujarzmić nawet tak wielkie i niebezpieczne szczyty, jak choćby K2! Narciarstwo freeride'owe wymaga świetnego opanowania podstawowej techniki zjazdowej, ale to dopiero początek. Osoba jeżdżąca w tym stylu musi potrafić błyskawicznie podejmować decyzje i wykazywać dużą odporność na działanie adrenaliny. Jeżeli dojdzie do wypadku poza wyznaczonym szlakiem, na pomoc trzeba będzie czekać dość długo, warto mieć to na uwadze, zanim podejmiemy pierwsze próby. Sport zimowy dla dziecka: opcje dla początkujących i zaawansowanych. Który zimowy sport wybrać? Szeroko rozumiane białe szaleństwo to nie tylko świetny sposób na spędzenie weekendu w rodzinnym gronie. Sporty zimowe dla dzieci pozwalają też zadbać o prawidłowy rozwój pociechy. Któr... Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Sport zimowy dla dziecka: opcje dla początkujących i zaawansowanych. Który zimowy sport wybrać?
Szeroko rozumiane białe szaleństwo to nie tylko świetny sposób na spędzenie weekendu w rodzinnym gronie. Sporty zimowe dla dzieci pozwalają też zadbać o prawidłowy rozwój pociechy. Który z nich warto wybrać?
W tym artykule: Sport zimowy dla dziecka - sanki Sport zimowy dla dziecka - łyżwy Sport zimowy dla dziecka - narty biegowe Sport zimowy dla dziecka - narty zjazdowe Sport zimowy dla dziecka - snowboard Chyba dla każdego dziecka zima jest jednym z najradośniejszych okresów w roku. Możliwość beztroskiej zabawy w obłokach białego puchu to coś, za czym malcy po prostu przepadają. Śnieg sam w sobie jest wielką atrakcją, ale warto pamiętać, że miesiące zimowe stwarzają też doskonałe warunki do uprawiania sportu. Poniżej wymieniamy zajęcia idealne dla malców, którzy dopiero poznają zimowy świat, jak i wymagające pewnej sprawności i dobrej koordynacji. Dorosłym zima kojarzy się przede wszystkim z przykrą koniecznością codziennego skrobania szyb i odśnieżania karoserii auta. Zupełnie inaczej tę porę roku widzą dzieci. Gdy spadnie pierwszy śnieg, rozpoczyna się okres beztroskiej zabawy na świeżym (i rześkim) powietrzu. Zimą nie sposób się nudzić. Chyba każdy z nas pamięta szeroki wachlarz typowo zimowych zabaw. Lepienie bałwana, rzucanie śnieżkami, robienie śnieżnych aniołów - to tylko kilka przykładów. Nie zapominajmy jednak, że zimowe warunki są wręcz idealne, aby zadbać o kondycję swojej pociechy. Z repertuaru sportów zimowych łatwo wybierzemy zajęcie idealnie dostosowane do wieku i koordynacji ruchowej malca. Niektóre z nich okazują się odpowiednie nawet dla kilkunastomiesięcznych brzdąców, inne wymagają natomiast sporej siły mięśniowej, więc z ich wdrożeniem trzeba będzie zaczekać, aż dziecko podrośnie. Najciekawsze sporty zimowe dla dzieci ujęliśmy w poniższym zestawieniu. Sport zimowy dla dziecka - sanki Chyba każdy z nas swoją przygodę ze sportami zimowymi rozpoczynał od sanek. Euforia towarzysząca pierwszym zjazdom z górki i pierwszym wywrotkom na miękki śnieżny puch chyba nigdy nie znika z pamięci. Skoro sami zaczynaliśmy od saneczkarstwa (oczywiście nazywanego tak z dużym przymrużeniem oka), miłość do tej formy zimowej aktywności warto zaszczepić też swojemu dziecku. Gdy malec potrafi już samodzielnie siedzieć, śmiało możemy kupić mu pierwsze sanki. Aby oswoić z nimi swoją pociechę, początkowo warto potraktować je jako zimowe zastępstwo dla wózka spacerowego. Gdy ulice pokrywa biały puch, sanki nadają się do tego idealnie, zwłaszcza że w sprzedaży dostępne są modele ze zintegrowanym śpiworkiem, oparciem i pasami bezpieczeństwa. 11 pomysłów na prezent dla małego podróżnika Nasz patent? Pod choinkę włóż to, co przyda się w czasie podróży. Kiedy dziecko nabierze już pewności, będzie można udać się na górkę. Odpowiednim wyborem będzie stok o łagodnym nachyleniu, bez nierówności i oblodzonej nawierzchni. Pierwsze zjazdy powinny odbywać się w duecie z rodzicem. Kilkulatkowi można pozwolić zjechać samodzielnie z niewielkiego wzniesienia, ale koniecznie w asyście obojga rodziców - jeden powinien pomóc maluchowi ruszyć z miejsca, a drugi czekać na niego na dole. Ważne: w trosce o bezpieczeństwo swojej pociechy, sanki musimy dobierać stosownie do jej wieku. Najmłodsi powinni korzystać z modelu zabudowanego, wyposażonego w pasy bezpieczeństwa. Bez względu na wiek, głowę dziecka powinien chronić kask. Najmłodszym nie należy pozwalać zjeżdżać na tzw. jabłuszkach. Takie pojazdy są właściwe dla dzieci w wieku przedszkolnym lub starszych. Wiele osób zapewne stwierdzi, że sanki to bardziej zabawa niż sport. Naszym zdaniem, to niezwykle zgrabne połączenie jednego i drugiego. Wystarczy przypomnieć sobie zadyszkę, która towarzyszyła kolejnym wejściom na szczyt śliskiej górki, tylko po to, by móc cieszyć się kilkusekundowym zjazdem. Sport zimowy dla dziecka - łyżwy Nasza kolejna propozycja to łyżwy. To fantastyczny sport, który dziecko może zacząć uprawiać już w wieku 4 lat. Łyżwy stanowią świetną receptę na nudę towarzyszącą dłużącym się zimowym popołudniom. Aby móc uprawiać tę formę aktywności, nie trzeba wyjeżdżać za miasto. Lodowiska można znaleźć niemal wszędzie, jeżeli nie w formie profesjonalnej hali sportów zimowych, to jako obiekt sezonowy organizowany na świeżym powietrzu (zwykle na orlikach, ale nie tylko). Początkowo warto postawić na niedrogie łyżwy saneczkowe (dwupłozowe), które mocuje się do codziennego obuwia. Dzięki dwóm równoległym płozom, malec łatwiej utrzyma równowagę na lodzie. Dopiero gdy dziecko nabierze większej pewności, będzie można kupić mu klasyczne figurówki lub hokejówki. 5 najpiękniejszych lodowisk na świecie Amatorzy sportów zimowych każdego roku przebierają w ofertach skierowanych do narciarzy i snowboardzistów. A może by tak podczas zbliżających się ferii zamienić slalom giganta na podwójny... Ważne: naukę jazdy należy rozpocząć w kasku. Upadki są nieuniknione, więc należy zadbać o zminimalizowanie ryzyka wystąpienia kontuzji. Malcom od początku należy wpajać, że zamarznięte zbiorniki wodne i rzeki nie są odpowiednim miejscem do jazdy! Dlaczego warto postawić na łyżwiarstwo? Ten sport jak żaden inny buduje prawidłową koordynację ruchów i uczy kontroli nad ciałem. Poza tym, pozwala wypracować dynamikę, wzmacnia stawy, buduje siłę mięśniową i pozwala nadać ruchom sporo gracji i wdzięku. Sport zimowy dla dziecka - narty biegowe Z punktu widzenia dziecka, narciarstwo wydaje się być szczególnie pociągającym sportem. Wielu rodziców ma jednak pewne obawy, że upadek na stoku może skończyć się poważnym urazem. To całkowicie zrozumiałe, w końcu dziecko jest oczkiem w głowie każdego rodzica. Początkowo, warto więc postawić na narciarstwo biegowe. To wyjątkowo bezpieczny sport, w którym nie występują duże prędkości, sprzyjające utracie kontroli. W jakim wieku można rozpocząć przygodę z bieganiem na nartach? Najlepiej w wieku 5-6 lat, kiedy malec może wykazać się już dość dobrą koordynacją ruchów. Ten wspaniały sport szybko stanie się dla dziecka ulubionym sposobem poznawania okolicy: pobliskich parków, łąk i lasów. Ze starszym dzieckiem, które ma już doświadczenie w bieganiu, śmiało można pojechać w góry na dłuższy bieg. Narciarskie bieganie Moda na aktywne spędzanie czasu zatacza coraz szersze kręgi. Podsyca też akademicką zgoła debatę, czy lepiej uprawiać jogging, czy nordic walking. Rozwiązaniem tego sporu może być... Bieg... Ważne: mimo że narciarstwo biegowe jest sportem bezpiecznym, w okresie nauki głowę dziecka powinien chronić dopasowany kask. Dlaczego warto zacząć biegać na nartach? To proste - to zajęcie jest nie tylko fantastyczną przygodą, ale także doskonałym ćwiczeniem, które niezwykle skutecznie wyrabia naprzemienną symetrię ruchów, poprawia kondycję, zwiększa siłę mięśniową i wzmacnia stawy. Sport zimowy dla dziecka - narty zjazdowe Bardziej emocjonującą alternatywą dla biegów jest narciarstwo zjazdowe. Wbrew pozorom, z pierwszymi próbami zjazdów nie trzeba czekać, aż dziecko osiągnie wiek szkolny. Pierwsze próby oswojenia malca z nartami można podjąć już w trzecim lub czwartym roku życia. Należy wówczas korzystać ze specjalnych, krótkich nart dla dzieci i wybierać możliwie najłagodniejsze górki. Po takim wstępnym przeszkoleniu, pięciolatkowi można już kupić pełnoprawne narty zjazdowe, oczywiście dostosowane do jego wieku i wzrostu. W tym wieku, mięśnie i stawy dobrze zniosą obciążenia towarzyszące zjazdom. Wyjazd na narty: jak się przygotować? Narciarstwo należy do tych sportów zimowych, których grono miłośników powiększa się z roku na rok. Coraz więcej Polaków rezygnuje z biernego wypoczynku przed ekranem telewizora na rzecz a... Ważne: zanim zaczniesz uczyć swoją pociechę jazdy na nartach, zadbaj o skompletowanie całego wyposażenia zwiększającego bezpieczeństwo. Absolutną podstawą jest odpowiednio dobrany kask. Przydadzą się także narciarskie gogle i rękawice. Zanim dziecko ruszy na stok (lub w początkowym etapie - na górkę) musisz precyzyjnie wyregulować sprzęt, z którego korzysta. Świetnym pomysłem okaże się zapisanie malucha do narciarskiego przedszkola. Pod okiem specjalisty, twoja pociecha w bezpiecznych warunkach opanuje technikę jazdy, nauczy się odpowiedniego zachowania na stoku i właściwego obchodzenia się ze sprzętem. Takie szkółki działają przy prawie każdej stacji narciarskiej. Sport zimowy dla dziecka - snowboard Naszą listę sportów zimowych dla dzieci zamyka najbardziej wymagające zajęcie - snowboard. Jazda na desce wymaga sporego wyczucia równowagi, świetnej koordynacji ruchowej i sporej wytrzymałości. Mając to wszystko na uwadze, należy przyjąć, że naukę jazdy na desce może rozpocząć dziecko w wieku przynajmniej 6 lat. Wskazane jest, aby wcześniej malec opanował przynajmniej jeden sport zimowy, najlepiej narciarstwo zjazdowe. Prawdą jest, że snowboard wymaga wypracowania zupełnie innej techniki. Jednak jazda na nartach pozwala maluchowi wypracować odpowiednią krzepę i poznać zasady zachowania na stoku. A to tworzy solidne podwaliny pod dalszą naukę.Tak jak w przypadku narciarstwa, warto powierzyć naukę profesjonalnemu instruktorowi, który zaznajomi dziecko z właściwą techniką i ze wszystkimi zasadami bezpieczeństwa. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Gdzie na narty w Polsce? Pierwsze stoki są już otwarte
W tym sezonie narty w Polsce znów będą możliwe. Część ośrodków jest już czynna, a w pozostałych trwają przygotowania.
Za nami Mikołajki, a termometry wskazują coraz niższe wartości. W niektórych miejscach w Polsce spadł już nawet pierwszy prawdziwy śnieg, który nie rozpuszcza się tego samego dnia. Te zwiastuny nie zostawiają wątpliwości – zima zbliża się coraz większymi krokami, a wraz z nią białe szaleństwo na stokach. W ubiegłym sezonie wielu narciarzy i snowboardzistów musiało obejść się smakiem, ale w tym roku sytuacja wygląda bardziej optymistycznie. Podpowiadamy, które stoki są już otwarte i gdzie najlepiej pojechać na narty w Polsce. Nie ma przekłamania w stwierdzeniu, że piłka nożna i skoki narciarskie to dwa nieoficjalne sporty narodowe Polaków. Od grudnia do marca to właśnie o Zakopanem mówi się, że jest zimową stolicą Polski. Tłumnie przyjeżdżamy na Podhale nie tylko po to, żeby zobaczyć na żywo naszych skoczków w akcji, ale też, żeby pojeździć na nartach lub snowboardzie. Dla tysięcy osób to stały punkt ferii zimowych Na Śnieżniku stanie wieża widokowa w kształcie blendera Nie wszyscy o tym pamiętają, ale podobna wieża widokowa już kiedyś stała na Śnieżniku. Kontrowersyjna inwestycja nie jest więc nowym projektem, a raczej odbudową oryginału. Narty w Polsce. Lista otwartych stoków Narciarze, którzy planowali wyjechać w tym roku zagranicę, mogą być rozgoryczeni. Kolejne kraje w Europie zaostrzają obostrzenia sanitarne, a niektóre już wprowadziły lub planują ogłosić lockdown. W niektórych ośrodkach hotele i stoki mają być dostępne tylko dla zaszczepionych i ozdrowieńców. Jak na razie polski rząd nie planuje podobnych rozwiązań, dlatego najbezpieczniej będzie zarezerwować narciarski wyjazd w kraju. Część kompleksów narciarskich, głównie w Małopolsce i na Dolnym Śląsku, już rozpoczęła przygotowania do nadchodzącego sezonu. Pierwsi miłośnicy sportów zimowych ruszyli już na stoki. Od początku grudnia działa między innymi Wyciąg Narciarski UFO na północno-wschodnim zboczu Wierchu Olczańskiego w Bukowinie Tatrzańskiej. Szusować można też w Czarna Góra Resort. Właściciele zapowiadają, że lada dzień oferta ośrodka zostanie poszerzona o Nocne Jazdy. Stacja Narciarska Biały Jar w Karpaczu jest czynna od kilku dni. Trasy cały są naśnieżane. Gdzie jeszcze można jeździć na nartach w Polsce? Oto lista pozostałych otwartych stoków: Szczyrk Biały Krzyż Zieleniec Ski Arena GrapaSki Czarna Góra Łukasz Supergan o zimowym przejściu gór Polski. „To jest wyzwanie dla ciała” Łukasz Supergan udowadnia, że w górach nie zawsze chodzi o to, żeby być jak najwyżej. Czasem ważniejsze jest, aby po prostu iść dalej, a najlepiej jak najdalej. Podróżnik dwukrotnie prz... Gdzie na narty? Sezon 2021/2022 dopiero się zaczyna, dlatego lista będzie coraz dłuższa. W weekend 10-12 grudnia zostaną otwarte kolejne stoki. Najwięcej w Zakopanem i okolicach. Gotowość ogłosiły: Kotelnica Białczańska, Bania Ski & Fun, stacja Narciarska Kaniówka, Polana Szymoszkowa, RusinSki w Bukowinie Tatrzańskiej, Harenda w Zakopanem i ośrodek Jurgów Ski. W kolejnych tygodniach najprawdopodobniej otworzą się też inne ośrodki narciarskie. Choć najwięcej stoków znajdziemy na południu Polski, to szusować można również w innych, mniej oczywistych regionach. Kilka stacji narciarskich funkcjonuje lat między innymi na Lubelszczyźnie, w okolicach Puław i Kazimierza Dolnego (Parchatka, Rąblów, Celejów). Niemałą popularnością cieszy się też ośrodek narciarski w Bałtowie, w województwie świętokrzyskim. Zarówno amatorzy, jak i profesjonaliści docenią też stoki na Kaszubach. Bezpieczeństwo na stoku Wyjazd na narty czy snowboard ma być dobrą zabawą i odpoczynkiem. Żeby tak było, warto pamiętać o podstawowych zasadach bezpieczeństwa. Początkujący fani sportów zimowych powinni schować brawurę do kieszeni i trzymać się bezpiecznych tras. Na starcie dobrze również skorzystać z lekcji doświadczonego instruktora. Kask obowiązuje wszystkich na stoku – nie tylko amatorów, ale również najbardziej doświadczonych sportowców. Przed pierwszym zjazdem każdy powinien się rozgrzać. Krótka zaprawa na sucho nie zaszkodzi, a na pewno pomoże. W trakcie zjazdów tempo powinno być dopasowane do warunków pogodowych. Z każdym kolejnym zjazdem będziemy bogatsi o wiedzę i doświadczenie, ale pewność siebie nie może nas zgubić.
Hawaje mogą stać się ulubionym kierunkiem narciarzy. Wulkany będą białe
Hawaje nie kojarzą nam się ze sportami zimowymi, ale to może się zmienić lada dzień.
W tym artykule: Hawaje nowym ulubionym kierunkiem narciarzy? Wakacje na Hawajach Zapomnij o Tatrach czy Alpach. Synoptycy przewidują, że tej zimy jednym z najlepszym miejscem do uprawiania narciarstwa będą... Hawaje. Do tej pory archipelag na Oceanie Spokojnym był kojarzony przede wszystkim z plażowaniem i surfowaniem. To może się jednak zmienić jeszcze w tym roku, a to dlatego, że w kierunku Big Island – największej i najmłodszej wyspy Hawajów – zmierza zamieć śnieżna. Według prognoz najwyżej położone miejsca na wyspie pokryje 30-centymetrowa warstwa białego puchu. Teoretycznie wulkany Mauna Loa i Mauna Kea zamienią się w nieoficjalne stoki narciarskie. Turystka chciała zrobić sobie zdjęcie z mniszką hawajską. Głos zabrał gubernator stanu Turyści na Hawajach mają nową, głupią zabawę – robią sobie zdjęcia z mniszkami hawajskimi. Przypominamy, że kuzynki fok szarych od lat są klasyfikowane jako krytycznie zagrożone wygini... Hawaje nowym ulubionym kierunkiem narciarzy? Synoptycy zapowiadają, że śnieg pojawi się tylko powyżej 3 tys metrów. Plażom nie grozi więc zasypanie, ale w niższych partiach wyspy mogą wystąpić ulewne deszcze prowadzące do powodzi i osunięć ziemi. Opady śniegu nie są rzadkością na Hawajach, jednak zazwyczaj nie są tak obfite i nie towarzyszą im wiatry o prędkości nawet powyżej 160 km na godzinę. National Weather Service prognozuje zmiecie śnieżne nie tylko na wyspach, ale także w innych regionach USA, w tym w Kolorado – stanie uwielbianym przez fanów zimowych sportów. View oEmbed on the source website W rozmowie z magazynem Times Adam Weintraub, rzecznik Hawajskiej Agencji Zarządzania Kryzysowego, powiedział, że intensywne śniegu nie powinny być zagrożeniem dla mieszkańców Big Island z bardzo prostej przyczyny. Wysokości narażone na zamieć są praktycznie niezamieszkane i niezagospodarowane. – Z dużo większym niepokojem śledzimy prognozy dotyczące burz – dodał. Hawajczycy cieszą się na opady śniegu. Wielu z nich zapowiada, że planuje wykorzystać zimową aurę do zjazdów na nartach, między innymi z wulkanów. Archipelag jest ubogi w typowo narciarską infrastrukturę. Nie znajdziemy tam wyciągów krzesełkowych czy orczyka, dlatego narciarze będą musieli wychodzić z powrotem na górę pieszo. Mimo to w poprzednich latach na wulkanicznych stokach pojawiali się nie tylko narciarze, ale również snowboardziści. Rozwojowi nietypowej turystyki na Hawajach sprzyja luzowanie pandemicznych obostrzeń. Malejąca liczba zakażeń pozwoliła władzom na zniesie obostrzeń dotyczących gastronomii i nie tylko. Podróżni, którzy okażą na miejscu negatywny wynik testu na COVID-19 lub dowód szczepienia, będą zwolnienie z odbycia kwarantanny. „Zimne Hawaje”. Duński przepis na szczęście? Piasek i surfowanie Turyści zazwyczaj nie kojarzą Danii z plażami, tymczasem Duńczycy mają aż 7,5 tys. km linii brzegowej i szczególną więź z morzem. Wakacje na Hawajach Wakacje na Hawajach to marzenie wielu ludzi na całym świecie. Do takiego urlopu dobrze jest się odpowiednio przygotować. Ile kosztuje bilet na Hawaje? Ile trwa lot na Hawaje? To najczęściej zadawane pytania na forach internetowych. Jeśli chodzi o ceny biletów lotniczych to przy odrobinie szczęścia możemy trafić na transfer w dwie strony już za niewiele ponad 2 tys. złotych. Najlepiej korzystać z kilku wyszukiwarek połączeń i sprawdzać różne terminy. Loty z Polski na Hawaje mogą trwać od 20 o ponad 30 godzin. Źródło: National Weather Service
Same góry i dwóch dominujących sąsiadów. A jednak Andora wie, jak wykorzystać swoje pozornie niekorzystne położenie. Kiedyś przyciągała głównie szmuglerów. Dziś łowców okazji w bezcłowych sklepach. I narciarzy.
Tylko 468 km2, czyli trochę mniej niż Warszawa i ciut więcej niż Trójmiasto, ma księstwo Andora. Tyle suche dane. Na miejscu odkrywam, że powierzchni jest znacznie więcej. Wszystko dzięki cudownemu pofałdowaniu terenu. Tu wszędzie można jeździć na nartach! Gdzie się nie ruszę, widzę ośnieżone stoki oplecione siecią nowoczesnych wyciągów. Na ich tle mocno odcinają się domy z surowego kamienia. W tym stylu buduje się nawet luksusowe hotele, dzięki czemu można mieć wrażenie, że nad całością zapanował doskonały architekt – natura. Tak właśnie powinno wyglądać idealne państwo narciarskie. Tym bardziej że cały czas świeci tu słońce. Przez tydzień nie widzę na niebie jednej chmury. Andorczycy chwalą się zresztą 300 słonecznymi dniami w roku. Może dzięki temu są często uśmiechnięci i pełni pozytywnej energii? Statystycznie przeżywają wszystkich ludzi na świecie – średnia wieku przekracza 80 lat! Nic dziwnego, że robi się tu tłoczno. Jeszcze 100 lat temu Andora liczyła trzy tysiące mieszkańców. Dziś prawie 30 razy więcej. Najwyraźniej służy im klimat górski, czyste powietrze, względny spokój od stuleci i pieniądze płynące wartkim nurtem z narciarstwa. Szusy na szóstkę Zaczynam od największej stacji narciarskiej w całych Pirenejach – Grandvaliry. Odkąd pięć lat temu dołączono do niej stoki Port des Neiges po francuskiej stronie, liczy prawie 2 tys. ha. I ma się czym chwalić. 67 wyciągów, dwa oświetlone snowparki, ponad tysiąc armatek czuwających nad dośnieżaniem stoków, podgrzewane krzesła, windy i schody ruchome ułatwiające komunikację. Słowem pierwsza liga wśród europejskich kurortów zimowych. Szybko odkrywam, że każda z sześciu malowniczych miejscowości Grandvaliry ma swój charakter. Leżąca najwyżej Pas de la Casa słynie ze świetnych imprez i życia nocnego. Jeśli się bawić, to właśnie tu! Grau Roig stawia na zimową przygodę. Oferuje jazdę na skuterach śnieżnych, wycieczki w psich zaprzęgach, na rakietach śnieżnych, loty na paralotni czy wyprawy heliski. Spokojne Canillo jest z kolei w sam raz dla początkujących narciarzy i rodzin z dziećmi. Łagodniejsze są tu nie tylko stoki, ale i – mam wrażenie – kuchnia. Stąd nowoczesną „kanapą” łatwo można dostać się na stoki Vall del Forn – jedno z piękniejszych miejsc w Andorze. Jeśli zaś lubimy freestyle, najlepiej wybrać El Tarter. Na wyciągnięcie ręki będziemy mieli jeden z najlepszych snowparków w Europie! Miłośnikom górskich kolei można polecić Encamp. Właśnie (i tylko!) stąd przeskoczą za jednym zamachem szybką koleją Funicamp (zabiera 24 osoby!) na Cortals wznoszący się na 2502 m n.p.m., jeden z najwyższych szczytów Grandvaliry. Sama zatrzymuję się w Soldeu reklamowanym jako miejsce dla każdego narciarza, czyli jak rozumiem, miks pozostałych miejscowości. Wszędzie knajpki, restauracje, bary, no i sklepy. W końcu Andora to największa strefa wolnocłowa w Europie. Pireneje duty free Ceny są tu nieprzyzwoicie niskie. Do tego gra nie do końca jest fair, bo sprzedaż trunków połączona jest z darmową degustacją znakomitego porto, likierów, win. Obowiązuje żelazna zasada, że degustować trzeba, a kupować można. Ale jak się powstrzymać przed nabyciem rewelacyjnego porto po 3 euro za litr? Podobnie działają sklepy z wędlinami. Cieniutkie plastry katalońskich szynek krojonych na naszych oczach rozchodzą się błyskawicznie. A jeszcze można popróbować koziego sera. I słodyczy. Po kwadransie mamy troszkę w czubie i pełno w brzuchu. Na większy shopping wybieramy się do stolicy – z Soldeu to raptem 20 km, a z Encamp zaledwie 5 km. Andorra la Vella, dosłownie „Stara Andora”, ma 20 tys. mieszkańców. Dopiero tutaj można stracić głowę! I mnóstwo euro, które jest oficjalną walutą, chociaż księstwo nie należy do Unii Europejskiej. Wszędzie napisy „wielka wyprzedaż”, „promocja”, „okazja”. Można przebierać w biżuterii, sprzęcie elektronicznym, sportowym, pokusić się o zakup markowych perfum czy odzieży. Na szczęście miasto nie jest duże, a aleje ze sklepami, podobnie jak całe centrum, to praktycznie kilka ulic na krzyż. Wszędzie można dotrze pieszo. Jedynym minusem jest górzyste ukształtowanie terenu, przez co można dostać zadyszki. Zwłaszcza jeśli niesie się pod pachą wielkie torby. Co dwie głowy Idziemy do Bari Antic, czyli na starówkę. Chcemy zobaczyć XII-wieczny kościół św. Esteva, który skrywa kopię romańskiej figury Matki Boskiej z Meritxell, największej świętości Andorczyków. Stąd niedaleko do andorskiego parlamentu – Casa de la Vall. Budynek z surowego kamienia, ze strzelistą wieżą przypomina warowną rezydencję. Nie jest duży, ale i posłów jest tylko 28. Przechowuje się tu symboliczne klucze do siedmiu parafii, na jakie podzielono kraj. Rządzenie nie sprawia władzom specjalnych kłopotów, Andora nie angażuje się w sprawy międzynarodowe. Wprawdzie dzisiaj obowiązuje system wielopartyjny, ale jeszcze do 1993 r. nie mogły tu działać legalnie żadne partie polityczne! Do tego czasu Andora płaciła Francji i biskupom po hiszpańskiej stronie coroczną daninę. Wciąż ma dwie głowy państwa, to jest dwóch współksiążąt – prezydenta Francji i katalońskiego biskupa z Urgel (obecnie to odpowiednio Nicolas Sarkozy i Joan Enric Vives Sicilia). Niebiesko-żółtoczerwona flaga jest efektem dyplomacji. Pas niebieski i czerwony to barwy Francji, żółty i czerwony – Hiszpanii. Andora jest jedynym państwem na świecie, gdzie urzędowym jest kataloński. Ale stolica rozbrzmiewa wieloma językami, nie tylko za sprawą narciarzy. Rdzenni Andorczycy są we własnym kraju mniejszością i stanowią niewiele więcej niż jedną trzecią ludności. Więcej jest tu Hiszpanów, Francuzów i Portugalczyków. Dlaczego? – Gwarantujemy stabilność, spokój, a do tego jesteśmy podatkowym rajem – tłumaczy Justo, właściciel sklepu ze sprzętem narciarskim, podsuwając nam do wyboru kolejne pary nart z ostatniej kolekcji Rossignola i Salomona. Cudzoziemców kuszą dobre kontrakty, część z przybyszów zajmuje wysokie stanowiska menedżerskie. Trudno jednak zdobyć andorskie obywatelstwo, na które czeka się 20 lat. Jest jednak i na to sposób – ekspresowy ślub z Andorką lub Andorczykiem. Pomidory na stoku Zaskakują mnie cały czas zmieniające się krajobrazy. Bliżej miasteczka Encamp góry są zalesione, przypominają nasze Beskidy. Ale im dalej na wschód, tym sceneria bardziej przypomina alpejską lodowoskalną pustynię urozmaiconą surowymi turniami. Tak samo jest z trasami narciarskimi – każdy znajdzie tu coś dla siebie. Ja jadąc z Soldeu kolejką w górę, popatrzę na czarną FIS-owską trasę Avet, budzącą respekt nawet wśród supernarciarzy. Już niedługo, w 2012 r., rozegrany zostanie tutaj narciarski Puchar Świata. Gondola z Soldeu kończy swój bieg na plateau Espiolets (2250 m n.p.m.), gdzie działa główne biuro przewodnickie i szkółka narciarska. To tutaj zwykle spotykają się wszystkie grupy ćwiczące pod okiem instruktorów, wśród których zdarzają się też Polacy. Można stąd przejechać ładnym trawersem do Riba Escorxada (2100 m n.p.m.). Warto wybrać tę opcję, bo otwiera przed nami niesamowite bogactwo nartostrad na stokach Tossa dels Espiolets (2467 m n.p.m.) i Tossal de la Llosada (2560 m n.p.m.), najwyższy punkt osiągalny na nartach. W obu wariantach zabierze nas do góry szybkie sześcioosobowe krzesło. Mnogość kombinacji, połączeń, wyciągów przyprawia o zawrót głowy. Na szczęście trasy są dobrze oznakowane, choć oczywiście nie zaszkodzi wziąć mapki z wyciągami. W Pirenejach jada się na nartach nieco inaczej niż w Alpach, gdzie królują roztopiony ser i ziemniaki. W czasie przerw między zjazdami zwyczajem Andorczyków nacieramy chleb czosnkiem i pomidorami oraz maczamy w aromatycznej oliwie. To pa amb tomaquet, prawdziwy przebój tutejszych stoków. A potem domawiamy rostes amb mel, czyli szynkę zapiekaną w miodzie. Świetne! Pewnie to zasługa lokalnych produktów. Za wszystko (w tym lokalne wino) płacimy kilkanaście euro. Na drinka wybieramy się do Pla De Les Pedres (2150 m n.p.m.), do Igloo Bar. Rozgrzewające drinki sączy się tu przy lodowych stolikach. Po dwóch kwadransach człowiek marzy o rozgrzewce. Co akurat w Andorze jest dość łatwe. Wszystko dzięki źródłom termalnym, których tu mnóstwo. Najlepiej odwiedzić Caldea Thermal Park, jedno z największych spa w Europie. Do wyboru sauny, łaźnie tureckie, masaże i czego dusza, a raczej ciało zapragnie. Ja zapytałam o najbliższe termy w swoim hotelu Ahotels. Okazało się, że mam je piętro niżej. Andora od morza do morza Na koniec jedziemy do ośrodka Vallnord. Uchodzi za bardziej młodzieńczy i szalony niż konserwatywno-rodzinna Grandvalira. To trzy miejscowości Arcalis, Arinsal, Pal i prawie 100 km tras, z których dwie są FIS-owskie. W sumie w obu dolinach mamy do dyspozycji 300 km nartostrad. Czy może być ich jeszcze więcej? A jeśli plany rozbudowy sięgną Hiszpanii? Na razie jest to science fiction. Ale z bożą pomocą (a zwłaszcza hiszpańskiego biskupa z katalońskiej diecezji Urgel) może kiedyś wypalą. Drugi współksiążę, czyli Nicolas Sarkozy, tylko raz przyjechał odwiedzić swoją domenę. Nie jest wspominany dobrze, bo raz po raz wykrzykiwał Vive la France! Co za nietakt! Mógł to przynajmniej powiedzieć po katalońsku. Na dodatek ani razu nie założył nart. czas: 7 dni koszt: 3 tys. zł (w tym bilet lotniczy) ANDORA - NO TO W DROGĘ INFO Powierzchnia: 468 km2. Ludność: 84 tys. andorczycy – 37 proc., Hiszpanie – 32 proc., Portugalczycy – 16 proc. Język: kataloński. Religia: kościół rzymskokatolicki (ponad 90 proc.). Waluta: euro, 1 EUR = 4,4 zł. Sezon narciarski trwa od grudnia do połowy kwietnia. Zimy są chłodne, z dużymi opadami śniegu, wysoko w górach śnieg zalega nawet 200 dni w roku. Do 90 dni nie jest wymagana. Paszport lub dowód osobisty powinien być ważny jeszcze przez 3 miesiące. Najszybciej samolotem do Barcelony (loty od 300 zł w obie strony), a stamtąd do stolicy księstwa kursują kilka razy dziennie lokalne autobusy – ok. 35 euro w obie strony lub 21 euro w jedną. Jazda trwa ok. 3 godz. Poruszanie się po tym minipaństwie jest wyjątkowo łatwe, bo wszędzie blisko. Działa tam 7 linii autobusowych łączących stolicę z ważniejszymi miejscowościami w dolinie. W Andorze nie jest honorowana Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego uprawniająca do bezpłatnej opieki zdrowotnej w UE. Koszt zaś zwykłej wizyty u lekarza to ok. 60 euro. Warto się ubezpieczyć samemu. NIEPEŁNOSPRAWNI Na stokach widzi się wielu narciarzy na monoski, czyli jednej narcie z przyczepionym siodełkiem. Większość z nich to niepełnosprawni. Nowoczesna baza wyciągowa ułatwia im poruszanie się w górach – do wielu kolejek można dostać się windą. Polskie Dni w Andorze odbędą się w ostatni tydzień marca 2012 r. to duża impreza z udziałem polskich gwiazd, podczas której przewidziane są m.in. koncerty. Więcej pod infolinią: +48 34 351 33 03. Architektonicznymi perełkami Andory są świetnie zachowane kościoły romańskie, np. Santa Coloma czy Sant Climent de Pal. Za 5-dniowy karnet narciarski na cały region trzeba zapłacić 193 euro (dorośli) i 170 – młodzież powyżej 17 lat. Wymagane są zdjęcia do skipassów: www.skiandorra.ad. Wyjazdy zorganizowane na narty do Andory są zwykle tańsze niż gdy załatwiamy wszystko we własnym zakresie. kwoty wycieczek wahają się od 2,4 tys. zł (apartamenty z kuchnią) do 3,8 tys. zł (np. 5-gwiazdkowy hotel Plaza w La Vella). www.andorra.ad www.grandvalira.com www.vallnord.com www.infoski.pl
Co to jest: narty lub deska snowboardowa plus latawiec? Odpowiedź: snowkiting, czyli dyscyplina zdobywająca w Polsce coraz większą popularność. Gwarantuje dawkę adrenaliny i dobrą zabawę
Przypinasz narty albo deskę, zakładasz uprząż i bierzesz drążek latawca. Jeszcze tylko musisz złapać wiatr i już suniesz po śniegu, ciesząc się szybkością i przestrzenią. Z czasem, gdy opanujesz tajniki snowkitingu, będziesz mógł się delektować także powietrzem pod stopami. – Najpiękniejsza w snowkitingu jest możliwość jazdy freeride’owej i freestyle’owej nie tylko w górach, ale też na łące koło domu – zachwyca się Łukasz Ceran, który ma na swoim koncie dwukrotne mistrzostwo Polski w kitesurfingu w kategorii race i mistrzostwo Polski w wakeboardzie w kategorii masters. Latawiec pozwala wciągnąć się na nartach czy desce pod górę, a następnie zeskakiwać ze stromych stoków. Nie dość, że skacze się w dal, to jeszcze dzięki wykorzystaniu różnic w ukształtowaniu terenu można szybować na nim jak na paralotni. Loty najlepszych snowriderów trwają po kilkadziesiąt sekund. Prędkości osiągane podczas jazdy z latawcem także robią wrażenie – rekordowe przekraczają 100 km/h! Jednak snowkiting to nie tylko wysokie i długie loty, ale także obroty i różne triki o obco brzmiących dla laika nazwach: foot off, dead man czy wszelkiego rodzaju handlepassy. Wszystko to sprawia, że snowkiting jest zaliczany do sportów ekstremalnych. A tych, jak wiadomo, nie powinno się uczyć na własną rękę, lecz pod okiem profesjonalnych instruktorów. W przeciwnym razie można szybko się zniechęcić, zniszczyć sprzęt, a przede wszystkim stracić zdrowie. Latawiec w każdej chwili może nas poderwać do góry – nawet na kilkadziesiąt metrów nad ziemię – a następnie rzucić na śnieg. Ujarzmianie latawca Instruktor dopasuje długość deski snowboardowej lub nart do wagi adepta i jego sprawności, dobierze latawiec do warunków pogodowych, m.in. siły wiatru, a następnie pokaże, jak nim sterować. Po trzech, czterech godzinach szkolenia samodzielnie wykonasz pierwsze ślizgi. – Szybciej snowkitingu nauczą się doświadczeni snowboardziści i narciarze. Samą jazdę na deskach mają już opanowaną, co oznacza, że całą uwagę mogą skupić na latawcu – dodaje Łukasz Ceran. To właśnie jego ujarzmienie sprawia najwięcej problemów: odpowiednie ułożenie linek, które łatwo się plączą, wyczucie mocy latawca, ustawienie go pod odpowiednim kątem do kierunku podmuchów. Również takim, by dało się wrócić pod wiatr, czyli halsować. Cóż z tego, że nasze umiejętności narciarskie zaliczymy do zaawansowanych, kiedy będziemy musieli wracać na piechotę do miejsca startu. Snowkiting jest sportem urazowym, dlatego ważna jest wiedza dotycząca zasad bezpieczeństwa oraz świadomość możliwości sprzętowych. Cienkie i ostre linki, którymi łatwo się pokaleczyć, szkwalisty wiatr, silne prądy powietrza, lód, niepewny teren bardzo szybko zweryfikują nasze umiejętności. Złapać wiatr Główną zaletą snowkite’u jest możliwość uprawiania go w dzikich, niemalże dziewiczych terenach, gdzie udogodnienia cywilizacyjne jeszcze nie dotarły. Nie potrzeba ani wyciągów ani skipassów. Konieczne są za to: wiatr, otwarta przestrzeń pozbawiona drzew, słupów i kabli elektrycznych oraz odpowiednie podłoże. Może to być zamarznięte jezioro, przełęcz górska, zaśnieżona łąka albo pole. Niemal idealne warunki znajdzie się na... Antarktydzie, dlatego wielu polarników korzysta z pomocy latawców podczas przemierzania tego kontynentu. Na szczęście nie trzeba jechać tak daleko, żeby rozwinąć latawiec. Można to zrobić nawet w dużym mieście. – Na Mazowszu polecam Zalew Zegrzyński i okolice ulicy Lazurowej w Warszawie. Tam podczas mroźnej zimy i przy silnym wietrze można doświadczyć widoku kilkudziesięciu latawców unoszących się w powietrzu – opowiada Ceran. – Snowkiting to przede wszystkim świetna wspólna zabawa. Mimo że jest sportem indywidualnym, najlepiej uprawiać go w grupie, zarówno ze względów bezpieczeństwa, jak i atmosferę czy doping. Po pracy jedziesz na spot i przy świetle samochodowych reflektorów latasz ze znajomymi po ośnieżonym polu. Świetnymi miejscami są także Nowy Targ i polana nad wyciągiem Zadział. To miejsce już dla bardziej doświadczonych riderów, dla których wysokie loty i silne prądy nie są nowością. W Polsce ulubionym miejscem snowkiterów była Równia pod Śnieżką. Po kilku sezonach pojawili się tam jednak strażnicy Karkonoskiego Parku Narodowego, którzy za jazdę poza szlakami zaczęli nakładać kary w wysokości kilkuset złotych. Oczywiście są miejsca, które dzięki położeniu i zróżnicowaniu terenu stały się wysokogórskimi snowkite’owymi mekkami. Do najsłynniejszych należą m.in. Utah w USA, Serre Chevalier we Francji oraz górski płaskowyż Hardangenvidda w Norwegii. – Osobiście polecam jeszcze wulkan Erciyes w Turcji, gdzie wraz z orłami można polatać wśród ośnieżonych szczytów – dodaje Marek Zach, zwany Murphym, jeden z najlepszych snowriderów na świecie, co potwierdza liczba pucharów i medali zdobytych w samym 2011 r. – Snowkite daje ogromne możliwości. Pniesz się na latawcu do góry wyznaczoną przez siebie trasą, a na szczycie pakujesz kite i suniesz w dół, oddając się klasycznemu freeride’owi – zachęca Łukasz Ceran. Inny pomysł ma „Murphy”. – Po prostu wychodzi się na ośnieżoną łąkę, buduje na niej hopę i lata w tę i z powrotem. Kitesurfing, przyrodni brat Kiedy się mówi o snowkitingu, bardzo często porównuje się go do kitesurfingu uprawianego na wodzie. Nic dziwnego, obie dyscypliny łączy wiatr, deski i latawce, różni zaś podłoże. W przypadku snowkite’u jest ono stabilne, co sprawia, że nauka idzie dużo szybciej. Nawet jeśli się przewrócisz, o wiele łatwiej będzie ci znowu stanąć na nogach i na nowo postawić latawiec. Nie potrzeba też tak dużej siły wiatru, żeby wystartować na śniegu. Dlatego jeśli zamierzasz spróbować swoich sił w kitesurfingu, weź na początek kilka lekcji na snowkitcie. Pamiętaj jednak, że stabilne podłoże oznacza większą urazowość, konieczne są więc kask i ochraniacze. Można używać tych samych latawców, ale z wyjątkiem tych pompowanych, ze sztywnym szkieletem. Te nie nadają się do nauki snowkite’u, ponieważ częste uderzenia o podłoże dość szybko doprowadzą do ich zniszczenia. Snowkiting można uprawiać w wielu miejscach, co daje mu przewagę nad kitesurfingiem. Poza tym nie ma podziału na narciarzy i snowboardzistów, latawiec nad głową łączy wszystkich riderów. – Snowkite jest dla mnie fantastyczny dlatego, że pozwala uprawiać dwa ulubione sporty jednocześnie, snowboard i kitesurfing, zapewnia mi nową, trzecią jakość – przyznaje Łukasz Ceran. W tej dyscyplinie cenne jest także poczucie wolności, obcowanie z dziką przyrodą. No i mobilność. Sprzęt po spakowaniu do plecaka zajmuje bardzo mało miejsca, dzięki czemu łatwo z nim podróżować. Kilka rad dla początkujących Snowkiting w Polsce nie jest jeszcze tak popularny jak kitesurfing, jednak wiele szkół kitesurfingowych zaczęło organizować kursy i szkolenia z myślą o nowych wielbicielach snowkite’u. W Warszawie jest to m.in szkoła Kite&Board, w Poznaniu Wake.pl, w Trójmieście Easy Surf Center. Także Kite Akademia Snow&Surf prowadzi kursy snowkite’u (ma licencję IKO, czyli Międzynarodowej Organizacji Kiteboardingu). Zazwyczaj proponowane są dwa rodzaje kursów (szkolenie odbywa się na szkolnym sprzęcie, czyli kite + kask): Kurs podstawowy grupowy (6 godz.) w cenie ok. 490 zł. Są to zajęcia teoretyczne i praktyczne obejmujące: przygotowanie sprzętu, start, sterowanie i lądowanie latawca, start z deską snowboardową lub nartami, pierwsze halsy; Kurs zaawansowany grupowy (12 godz.) w cenie ok. 890 zł. Obejmuje 6-godzinny kurs podstawowy, jazdę na halsie, zwroty oraz wstęp do podstawowych trików.
Gdzie na narty? Oto 5 wyjątkowych kurortów zimowych w Europie
Tutaj miłośnicy białego szaleństwa czują się jak w raju. Poznaj europejskie stolice sportów zimowych.
Poznaj 5 europejskich stolic sportów zimowych >>>
Na stokach szwajcarskiego Jungfrau: „lampa” i carpe diem. Tak! Marzec to najlepszy czas na śmiganie w Alpach
Marcowe słońce daje power i ładuje akumulatory aż do lata. I okazuje się, że w górach można uczestniczyć w różnych aktywnościach i wyleczyć się z bólu kręgosłupa.
Narty z "dziewicą" Jungfrau to nazwa regionu i góry ( 4158 m n.p.m.), w języku niemieckim znaczy panna lub dziewica. Przed miejscowością zauważyłam zabawną tablicę informacyjną: “Last Sex-Shop before the Jungfrau”. Szwajcarzy oczywiście z tego sobie żartują. Leży w Alpach Berneńskich, na granicy kantonów: niemieckiego Berno i francuskiego Valais. Jungfrau Top Ski Region według statystyk Switzerland Tourism to od kilku sezonów nr 1 wśród Polaków wyjeżdżających na narty do Szwajcarii. Bo minęły czasy, kiedy po sporty zimowe lądowała w Zurichu wyłącznie wyższa klasa z Anglii. A region Jungfrau i okolice Grindelwald uchodzą za najpiękniejszy i najbardziej zjawiskowy rejon szwajcarskich Alp. Na wyjazd do Szwajcarii specjalnie zakupiłam futrzaną czapę, pilotkę z jenota. Gdzie ta czapa ze mną nie była?! Na torze saneczkowym prawie ją zgubiłam, na nartach, na scoot’ie (połączenie roweru ze snowboardem), na tyrolce, na łyżwach, na rakietach śnieżnych... Wprawdzie Jungfrau to nie Sankt Moritz, ale oprócz formy i kondycji – lans na stoku musi być! Moc 4-tysięczników i lodowca Jungfrau Top Ski Region ma 200 km autostrad narciarskich. I największe nagromadzenie 4-tysięczników jakie widziałam. Pewnie dlatego podczas szusowania w Ski Area First ma się wrażenie, że góry wchodzą do wnętrza ciebie. Są tak blisko - na wyciągnięcie ręki. Wyglądają jak makieta. Kolejne ich nazwy: Wetterhorn, Mettenberg, Schreckhorn, Eiger (3970 m n.p.m.), Mnich (Monch 4099 m n.p.m) i Dziewica (Jungfrau) - to łańcuch monumentalnych szczytów górujących właśnie nad Grindelwaldem. W regionie zachwyca jeszcze jeden cud - najdłuższy alpejski lodowiec Aletsch, ma około 25 km szerokości i miejscami nawet 2 km szerokości. Został wpisany przez UNESCO na Światową Listę Dziedzictwa Przyrodniczego. Z gondoli podziwiałam błękitny jęzor lodowca. W odwiedzonym regionie główne miejscowości to uroczy i cichy Grindelwald i Interlaken z najelegantszymi hotelami, kasynem i Kursaal – centrum kongresowo-uzdrowiskowym. Ale jest też do zobaczenia: Murren i Wengen, z różnych powodów. Grindelwald. Adrenalina i fun Grindelwald to urokliwa wioska, zwana lodowcową. Łatwo dostać się stąd na dwa pobliskie lodowcowe jęzory. Już na stacji kolejowej zimowa sielanka: pociąg wjeżdża w same góry. Mała stacyjka znajduje się tuż pod szczytami. Ski Area First, która była naszym celem, ma ponad 60 km tras na zadbanych, słonecznych stokach, a dla snowboardzistów wielki superpipe ze ścianami o ponad sześciometrowej wysokości! Na stokach: „lampa” i carpe diem! Warto też w cenie skipassa spróbować jeszcze innego szaleństwa First Flyer, coś w rodzaju tyrolki. Jesteś wystrzeliwany jak z procy i lecisz w dół przez 800 metrów przypięty do liny, z prędkością 84 km na godzinę. Adrenalina i pęd - gwarantowane. Taki skok i lot „na Małysza” albo „Stocha”. Trochę o cenach w obliczu wysokiego kursu i kredytu we frankach szwajcarskich… Skipass na 6 dni na cały region Jungfrau kosztuje 280 CHF (1100 zł). Można szukać tańszego wyjścia, a mianowicie noclegu z darmowym skipassem na 5 dni powszednich i w ten sposób zredukujemy koszty. W najtańszej wersji, jadąc w 6 osób do apartamentu, jedna osoba za nocleg z karnetem wyda ok. 1600 zł. Oczywiście taniej jest w końcówce sezonu. W okolicach Grindelwald zaliczyłam jeszcze inną zimową atrakcję - „Eiger Run” - nocny zjazd na saneczkach oświetlonym kilkukilometrowym torem saneczkowym ze stacji Alpiglen do Brandegg. Amatorskie saneczkarstwo przeżywa teraz w Szwajcarii prawdziwy boom. Dałam radę przez 3 km. Ale jest tu też najdłuższy na świecie tor saneczkowy z Faulhorn (na wysokości 2680 m n.p.m.) 15 km, wytrawni saneczkarze pokonują go podobno w pół godziny! Murren. My name is Bond To co zachwyca wszystkich w miejscowości Murren - to położenie. Miasteczko na skalnym urwisku nad przepaścią! Widok jest oszałamiający, po drugiej stronie wielkiego kanionu, w Mannlichien zbudowano specjalne tarasy widokowe. Wręcz okupowane przez turystów i narciarzy z aparatami i telefonami, chcących z widoczkiem zrobić selfie. A ci, którzy dotrą z Murren na Schilthorn znajdą się w prawdziwym kinie akcji! Atrakcją turystyczną jest położona na Schilthorn restauracja panoramiczna Piz Gloria, w której pobliżu kręcono Jamesa Bonda z Rogerem Moorem w roli głównej. W ciągu godziny restauracja wykonuje pełen obrót wokół własnej osi. Tym samym stwarza niesamowitą możliwość oglądania panoramy 360 stopni z ponad 200 szczytami górskimi Alp! Jakby tego było mało z tarasu Piz Gloria widzę co? Najwyższy alpejski szczyt - Mont Blanc. Ale zjazd stamtąd wąwozem - czarną trasą aż do położonego 1000 m poniżej Allmendhube to zadanie nie dla mnie, „mission impossible”. Uwierzcie mi, to trasa dla „killerów” i dla Bonda! Ale od kiedy Piz Gloria zagrała w filmie "W służbie Jej Królewskiej Mości", jest sławna (jej design) niczym agent 007 (a także jego kobiety i wyścigówki). Rakiety śnieżne leczą! Przechodzę do sedna wypoczynku zimowego, oprócz rześkiego, alpejskiego powietrza. W Szwajcarii uwierzyłam, że góry leczą! I że jak nie wydasz na wypoczynek, to i tak oddasz daninę w aptece. Wyjechałam w Alpy Berneńskie z bólem kręgosłupa lędźwiowego i zapaleniem korzonków, obawiając się licznych aktywności, brałam udział we wszystkich i wróciłam cudem uzdrowiona. U sportowców jest tak, że organizm podczas wysiłku produkuje antyciała do walki z chorobą. Lady fitness nie jestem, ale najbardziej mi pomogło wejście w rakietach śnieżnych na 3500 m n.p.m. w okolicach Interlaken. Ale jak mówią alpiniści: nie sztuka na górę wejść, trzeba jeszcze zejść. Już w dół, po siedmiu potach – skakałam w głębokim śniegu w zielonych spodniach narciarskich - jak beztroski pasikonik. Dla tych, którzy nie chcą jeździć na nartach wspaniałą alternatywą są właśnie szlaki pokonywane w rakietach śnieżnych, na First jest ich 40 km. Dzięki specjalnym butom chodzisz po wierzchu głębokiego śniegu i nie zapadasz się i nie toniesz do podbródka. Na pustych, bezludnych szlakach miałam kontakt wyłącznie z naturą: ośnieżone lasy, dzwoniąca w uszach cisza gór, mijałam odległe górskie chaty. To właśnie w rakietach, z wysokości, podziwiałam miejscowość Wengen, bez ruchu samochodowego, do której można dotrzeć jedynie koleją. Interlaken. Dyskretny urok elegancji Najlepszym punktem wypadowym jest Jungfraujoch – przełęcz Jungfrau osiągalna szynową kolejką zębatą, poprowadzoną tunelami wydrążonymi w skałach. Wjazd na 3454 m n.p.m. do najwyżej położonej stacji kolei szynowej w Europie. Można tu zwiedzić lodowy pałac z wystawą rzeźb w lodzie, zaliczyć widok z góry na dwa jeziora: Brienz i Thun, między którymi leży właśnie nasza miejscowość. Wycieczka na przełęcz Jungfraujoch to koszt prawie 100 CHF, ale dla wrażeń naprawdę warto wydać te pieniądze, bo po drodze pociąg zatrzymuje się na platformach widokowych. Najbardziej typowe obrazki szwajcarskie, znane z folderów, można zobaczyć właśnie w okolicy Interlaken. Zachwycają głównie widoki alpejskich łąk i szczytów odbijających się w wodzie i wymuskane miasteczko. Interlaken to ulubiony kurort turystów, jest bajecznie położony na wąskim przesmyku lądu, jak sama nazwa wskazuje „inter lacus” - pomiędzy jeziorami, u stóp potężnego masywu górskiego. Jest legendarne, koili tu nerwy i szukali natchnienia Goethe, Byron i Medelssohn. A trzygwiazdkowy Hotel Carlton-Europe, w którym mieszkałam, był taki, w jakim zawsze w Szwajcarii chciałam nocować! 100-letni, z urokiem patyny. Kuracyjny, z pałacykową wieżyczką. Dodam, że spałam w starej części: z arystokratycznymi łożami, skrzypiącą niemiłosiernie podłogą, z meblami z duchem przeszłości. Ale zabawki na stoku zaproponowali nam całkiem nowoczesne. Na masywie Niederhorn - Beatenberg spróbowałam jazdy na snowscoot'cie– to połączenie BMX roweru i snowboardu, najważniejsze jest tu dobre balansowanie ciężarem ciała. Po bardzo energicznym hamowaniu, można podziwiać przepiękny widok na idylliczne jezioro Thun, w którym przeglądają się jak w lustrze trzy 4-tysięczniki: Eiger, Mnich i Jungfrau. Funky Chocolate Club W samym mieście można pochodzić po sklepach i to niekoniecznie w poszukiwaniu: zegarka, scyzoryka lub magnesu na lodówkę. Warto odwiedzić Funky Chocolate Club, gdzie można nacieszyć podniebienie smakiem najlepszej czekolady w świecie, dowiedzieć się o jej historii i produkcji, oczywiście degustując. Albo odwiedzić lokalne sklepy ze szwajcarskimi serami. W Interlaken pod wieczór wybraliśmy się też na wyjątkowe lodowisko - Top of Europe ICE MAGIC, to w sumie półkilometrowej długości tor wokół klasycznego lodowiska, a wszystko pod romantycznym, otwartym niebem i szczytami gór w świetle księżyca. Klimat jak z baśni „Królowa śniegu” Andersena. Po jeździe na łyżwach warto coś zjeść, myśmy wybrali restaurację tuż obok, stylizowaną na igloo. Po sportowych wyczynach zasłużyliśmy na wysoko kaloryczne szwajcarskie sery na gorąco: fondue (w tym regionie podawane z ziołami i z pieczarkami) , raclette czy rosti - odpowiednie do biesiadowania przy kominku i grzańcu. Dla ugaszenia pragnienia trzeba też spróbować najbardziej popularnego szwajcarskiego napoju Rivella, który jest słodki, orzeźwiający i równocześnie zdrowy. A produkowany jest z… serwatki. Sielska Serolandia Na koniec jeszcze moje szwajcarskie przemyślenia. Ponad 700 lat temu garstka ludzi z lasu pod wodzą Wilhelma Tella wywalczyła sobie niezależność i otworzyła drogę do utworzenia Konfederacji Szwajcarskiej. Do dziś kraj ten przekształcił się w najbogatszy i najlepiej zorganizowany skrawek świata. Do tego Szwajcarzy mają jeszcze Alpy - dar od natury na wielką skalę. Chciałabym żyć tak bezstresowo, godnie, neutralnie i spokojnie jak Szwajcarzy. Gdzie wszystko jest poukładane, obliczalne i przewidywalne. I działa jak w przysłowiowym zegarku. Niezawodny transport publiczny (i wspomniane zegarki), godne zaufania banki; żywność zdrowa - od krów z alpejskich pastwisk, a w przedziale kolejowym uśmiechający się do siebie pasażerowie i konduktorzy. Dostatek, zachwycająca prostota i elegancja. I jeszcze ten sielski spokój Serolandii. In love with Switzerland! #inlovewithswitzerland Olga Dębicka stały współpracownik National Geographic Polska Olga Dębicka - dziennikarka, reportażystka, autorka książek, z National Geographic współpracuje od początku polskiej edycji. Hedonistka i narciarka z Gdyni. Prywatnie mama 12-letniego Kosmy - snowboardzisty.
Byłeś już na nartach, znudziły ci się łyżwy? Tych aktywności zimowych jeszcze nie próbowałeś
Zima nie odpuszcza i właśnie dosypała świeżym śniegiem. To idealny moment, żeby spróbować czegoś nowego. Przedstawiamy pomysły na zimowe aktywności, o których prawdopodobnie jeszcze nie słyszałeś.
Snowga Na początek spokojnie - snowga czyli joga w warunkach śnieżnych. Specjalną technikę opracowała Anne Anderson. Śnieżną jogę można uprawiać w każdym miejscu – w grupie lub samemu. Należy jednak pamiętać o wcześniejszej rozgrzewce. Niektóre ośrodki oferują połączenie jogi ze spacerami krajoznawczymi w rakietach śnieżnych. Ukigassen Ta ogromna walka na śnieżki przypomina nieco paintball. Ten sport, wywodzący się z Japonii, składa się z dwóch zespołów rzucających się śnieżkami. Uczestnicy mają do dyspozycji kilka schronów, gdzie mogą się ukrywać. Celem jest zdobycie flagi przeciwnika bez postrzału śnieżką. Gracze noszą specjalne kaski z osłonami twarzy, aby upewnić się, że nikt nie ucierpi w zaciekłej śnieżnej bitwie. Skijoring Ten sport pochodzący ze Skandynawii i Alaski, przypomina psie zaprzęgi lub kuligi. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że psy lub konie nie ciągną sań, a narciarza. Kiedyś skijoring było środkiem transportu. Dzisiaj jest to głównie dyscyplina wyścigowa, a niektóre z tras mają przeszkody sprawdzające umiejętności zawodników. Ice Yachting Żeglarstwo na zamarzniętych zbiornikach wodnych. Wymaga specjalnie zaprojektowanej żaglówki, którą można wykonać samemu lub kupić gotową. Wytrawni lodowi żeglarze mogą osiągnąć na swoim sprzęcie prędkość około 110 km na godzinę, w zależności od wiatru i lodu. Snowkiting Jeśli nie lodowe szusowanie, to może latanie? Snowkiting jest odmianą kitesurfingu na nartach. Dzięki szelkom i uchwytom można kontrolować latawiec, strukturą podobny do spadochronu, który działa jak żagiel. Snowkiting może być uprawiany w dowolnej otwartej przestrzeni, gdzie znajduje się wystarczająco dużo śniegu i wieje wiatr. Shovel Racing Okazuje się, że łopaty do śniegu służą nie tylko jego odgarnianiu. Można ją też wykorzystywać, ścigając się w dół śnieżnego zbocza. Śnieżne mistrzostwa świata Shovel Racing odbywają się co roku w lutym w stanie Nowy Meksyk. Prędkość osiągana przez uczestników to nawet 110 kilometrów na godzinę! Wok Racing Jeśli łopata nie jest dla Was żadnym wyzwaniem, spróbujcie wyścigów na patelni, używanej w kuchni azjatyckiej. W tych wyścigach, zawodnicy siedzą w woku i zjeżdżają po torze bobslejowym. Posiadają odzież ochronną podobną do strojów hokeistów, ponieważ osiągana przez nich prędkość to 120 kilometrów na godzinę. W wyścigach zespołów, cztery woki są połączone ze sobą za pomocą drewnianej ramy. Źródło: www.hometogo.pl
Zjazd na Krechę: zmierz się z najszybszymi!
Po roku przerwy na polskie stoki powraca wyścig narciarsko – snowboardowy Red Bull Zjazd na Krechę. Po raz 6. poznamy najszybszych miłośników zimowego szaleństwa. Na uczestników czekać będzie mnóstwo emocji, nagród i pozytywnej energii.
Red Bull Zjazd na Krechę to niezwykłe wydarzenie w świecie sportów zimowych, które już od sześciu lat przyciąga najszybszych narciarzy i snowboardzistów z Polski i zagranicy. Podczas jubileuszowej 5. edycji w zawodach wzięło udział blisko 1000 uczestników, z których najszybszy był Michal Beks. Słowakowi do pokonania stoku Kotelnica wystarczyła zaledwie 1 minuta i 31 sekund! Podstawowa zasada Red Bull Zjazd na Krechę jest prosta: kto pierwszy na dole, ten wygrywa! Zawodnicy podzieleni na 4 kategorie (narciarze, narciarki, snowboardziści, snowboardzistki) będą startowali w kilkunastoosobowych seriach, by wyłonić skład finałów. W tym roku po tytuł najszybszego będzie można sięgnąć aż czterokrotnie, gdyż cykl powraca w nieco zmienionym formacie. Zamiast tradycyjnego, jednego wielkiego finału, odbędzie się ich aż 4! Po eliminacjach w ciągu dnia, na najszybszych będzie czekać rywalizacja w masowym starcie. Fot. Materiały prasowe HARMONOGRAM RED BULL ZJAZD NA KRECHĘ: 31 stycznia - Zieleniec, stok nr 4., Winterpol (godz. 11.00) 7 lutego - Szczyrk, Juliany (godz. 11.00) 21 lutego - Białka Tatrzańska, Kotelnica Białczańska (godz.: 11.00) 28 lutego - Zakopane, Polana Szymoszkowa (godz. 18.30) Aby wziąć udział w zawodach, wystarczy mieć skończone 16 lat, sprawne narty lub deskę snowboardową i dość odwagi, by zmierzyć się z najszybszymi. Rejestracja do udziału w zawodach rusza już 17 grudnia na stronie: www.redbullzjazdnakreche.pl
Jeden z największych ośrodków narciarskich na dolnym śląsku - Zieleniec Ski Arena, przygotował wyjątkową akcję z okazji nadchodzących mikołajek. 6 grudnia narciarze i snowboardziści będą mogli kupić karnet w bardzo atrakcyjnej cenie, jeśli tylko upodobnią się do Świętego Mikołaja
Mikołajki to czas, od którego klimat świąteczny staje się szczególnie odczuwalny. Zieleniec chcąc wprowadzić narciarzy i snowboardzistów w ten niezwykły okres, zachęca do wzięcia udziału w promocji, dzięki której korzystanie z wyciągów 6 grudnia będzie możliwe za złotówkę. Aby móc skorzystać z promocyjnej ceny – 1 złoty za karnet w godzinach 9.00-16.00, wystarczy przyjść w czapce najpopularniejszego świętego i szusować w niej na stoku w Zieleńcu. Zieleniec Ski Arena serdecznie zachęca do wzięcia udziału w akcji i pojawienia się na stoku 6 grudnia w czapce Świętego Mikołaja. W ramach promocyjnego karnetu z wyciągów będzie można skorzystać w godzinach 9.00-16.00. Akcja Mikołajkowa odbędzie się, jeśli tylko warunki pogodowe na to pozwolą. Jeden karnet na wszystkie wyciągi W tym roku dodatkową atrakcją dla jeżdżących na nartach lub snowboardzie jest jeden karnet na wszystkie dostępne w Zieleńcu wyciągi. Dzięki temu odwiedzający ośrodek będą mogli wypróbować różne trasy bez obaw, czy karnet, który zakupili, zadziała na wybranym wyciągu. A jest z czego wybierać – 24 wyciągi o zróżnicowanym stopniu trudności stanowią w sumie ponad 21 kilometrów tras. Warto zauważyć, że większość z nich jest oświetlona, co pozwala na szusowanie także po zmroku.