Polak oficjalnie wpisany do Księgi Rekordów Guinnessa. Pokonał Bałtyk w niesamowitym tempie
Maciek Rutkowski, wielokrotny mistrz świata i Polski w windsurfingu, we wrześniu ubiegłego roku przepłynął Bałtyk ze Szwecji do Polski. Trasę pokonał w rekordowym czasie, pędząc po wodzie z prędkością dochodzącą do 60 kilometrów na godzinę. Dziś może świętować po raz kolejny – jego niewiarygodny czas został oficjalnie wpisany do Księgi Rekordów Guinnessa.
Rutkowski pokonał Bałtyk w rekordowym czasie 8 godzin 28 minut, a cała trasa liczyła 227,5 km. Jego rekord został właśnie oficjalnie uznany przez Guinness Book of Records w kategorii „Najszybsze przepłynięcie Morza Bałtyckiego na desce windsurfingowej (mężczyzna)”. Długie procedury Księgi Rekordów Guinnessa Na wpis Polak musiał jednak poczekać aż 10 miesięcy, a rezultat starań wcale nie był oczywisty. – Czekaliśmy tak długo, że mentalnie chyba się pogodziłem z tym, że tego rekordu wcale może nie być. Dla mnie i całego teamu to coś zupełnie nowego. Musieliśmy spełnić bardzo wiele wymagań. Wydaje Ci się, że możesz nie sprostać instytucji owianej taką legendą, do której tak trudno się dostać. Kiedy dowiedziałem się, że mamy to, byłem w szoku, bo, mimo że o to walczyliśmy, mentalnie po prostu starałem się nie nastawiać, że rekord na pewno będzie mój – komentuje Maciek Rutkowski. Kulisy Misji Bałtyk: 7 wywrotek, foka, kontenerowce i wyścig z czasem W trakcie ustanawiania rekordu, 18 września 2025 roku, Polak mierzył się z falami sięgającymi 3 metrów i silnym wiatrem. Jego prędkość wynosiła momentami nawet 60 km na godzinę. To był najbardziej wymagający i niebezpieczny wyścig, z jakim dotąd zmierzył się Rutkowski, który na co dzień ściga się w Pucharze Świata PWA (Professional Windsurfing Association). – Po kilku godzinach zaczął wyłączać mi się układ nerwowy. Były takie momenty, że nie wiedziałem, gdzie mam płynąć. Widzisz gorzej, odczuwasz gorzej. Musisz się zmuszać, żeby pić. Fale z trzech stron. Musisz się zmuszać, żeby jeść. Zaczęły mnie łapać skurcze w kilku miejscach na raz. Było dużo ciężej niż myślałem. Jak zobaczyłem Rozewie to się rozpłakałem – opowiadał na mecie Maciek Rutkowski. Gdyby nie brak dostatecznie silnego wiatru na samym początku próby, Rutkowski, jak sam szacuje, mógłby pokonać Bałtyk nawet w 6,5 godziny. Jednym z kluczowych czynników przy wyborze terminu była właśnie pogoda. Jak opowiadał windsurfer, wiatry muszą być dostatecznie silne i koniecznie zachodnie. Najlepsze warunki zaczynają się jesienią, ale trzeba się „wstrzelić” także w odpowiednio długi dzień. Nie tylko sport – charytatywny cel wyprawy Maćka Rutkowskiego Maciek Rutkowski płynął nie tylko z myślą o rekordzie. W trakcie trasy odbywała się zbiórka na pomoc chorej Malwince – córce Bartka Marszałka, jedynego Polaka startującego w Mistrzostwach Świata Formuły 1 na wodzie. W chwili dotarcia Maćka na metę widzowie wpłacili blisko 70 tysięcy złotych. Łącznie zebrano ponad 120 tysięcy złotych. Spalone przez Maćka Rutkowskiego kilokalorie zostały pomnożone przez trzy – i taką sumę sam dorzucił do zbiórki.
Rekord Polaka: przepłynął Bałtyk w 8,5 godziny. „Jak zobaczyłem Rozewie to się popłakałem”
Maciek Rutkowski - mistrz świata i 20-krotny mistrz Polski w windsurfingu – przepłynął Bałtyk ze Szwecji do Polski. Morderczą trasę pokonał 18 września, teraz czas na procedury związane z wpisaniem wyczynu do Księgi Rekordów Guinnessa.
Trasę o długości 227,5 km Rutkowski pokonał w rekordowym czasie 8 godzin i 28 minut, pędząc w niektórych momentach z prędkością nawet 55 kilometrów na godzinę. Na metę w Surf Stolicy, we Władysławowie Rutkowski dotarł o 15:28. Czekały na niego tłumy. Mordercze kulisy rekordowej wyprawy „Po godzinie wyłączył mi się układ nerwowy. Były takie momenty, że nie wiedziałem gdzie mam płynąć. Widzisz gorzej, odczuwasz gorzej. Musisz się zmuszać, żeby pić. Fale z trzech stron. Musisz się zmuszać, żeby jeść. Zaczęły mnie łapać kurcze w rękach. Było dwa razy ciężej, niż myślałem. Jak zobaczyłem Rozewie, to się popłakałem” – opowiadał po dopłynięciu na metę Maciek Rutkowski. Jak tłumaczy w rozmowie z National Geographic, utrzymanie najwyższego poziomu uwagi po pewnym czasie staje się dla organizmu ogromnym wyzwaniem. Windsurfing to sport techniczny, wymagający umiejętności i koordynacji, które w tym przypadku trzeba było zachować przez ponad 8 godzin. Zwykle wyścigi, w których bierze udział Maciek Rutkowski trwają kilka minut. Stuprocentowa mobilizacja układu nerwowego była jednym z największych wyzwań. „Jak ucieka skupienie, to leżymy” – kwituje. Gdyby wiatr wiał trochę mocniej…. „Stanie w miejscu bez wiatru przez pierwsze dwie godziny nie było optymalne dla czasu rekordu, ale po tym piekle, które zobaczyłem i przeżyłem tam na środku, po moim mózgu odmawiającym współpracy, po 7 glebach i bólu jakiego nigdy nie czułem jestem naprawdę szczęśliwy, że udało mi się ukończyć to wyzwanie!” – pisał Rutkowski w mediach społecznościowych po powrocie. Gdyby nie brak dostatecznie silnego wiatru na samym początku próby, Rutkowski, jak sam szacuje, mógłby pokonać Bałtyk nawet w 6,5 godziny. Jednym z kluczowych czynników przy wyborze terminu była właśnie pogoda. Jak opowiada windsurfer, wiatry muszą być dostatecznie silne i koniecznie zachodnie. Najlepsze warunki zaczynają się jesienią, ale trzeba się „wstrzelić” także w odpowiednio długi dzień. Koordynacja wszystkich czynników była wielkim wyzwaniem. W pokonaniu Bałtyku pomagali m.in. ratownicy, fizjoterapeuci, ekipa filmowa, partnerzy zapewniający sprzęt. Trzymetrowe fale i zakłócenia sygnału Rutkowski wystartował punktualnie o 7 rano z Sandhamn na południu Szwecji, w asyście dwóch łodzi motorowych z ratownikami i ekipą wideo, która transmitowała przebieg morderczej trasy na żywo. Nie obyło się bez przygód. Polak mierzył się z falami sięgającymi 3 metrów i wiatrem dochodzącym w porywach do blisko 60 km na godzinę. Miał po drodze 7 wywrotek. „Zrobiło się tak mokro na łódce, że telefon sam wysyła wiadomości, nagrywa filmiki i fotki. (...) Maciek daje radę. Kilka wywrotek spowodowanych było trudnymi warunkami. Są momenty, że nie widzimy drugiej motorówki, bo chowa się między falami” – informowała na bieżąco ekipa ratunkowa na łodzi asekurującej. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2025/09/MissionBalticmain-photo-1c9f88a.jpg" width="2322" height="3173" alt="Maciek Rutkowski to mistrz świata i wielokrotny mistrz Polski w windsurfingu. Fot. Misja Bałtyk | Krzysiek Jędrzejak - Baltic Surf Scapes" title="Maciek Rutkowski to mistrz świata i wielokrotny mistrz Polski w windsurfingu. Fot. Misja Bałtyk | Krzysiek Jędrzejak - Baltic Surf Scapes" /> Nie tylko sport – charytatywny cel wyprawy Maćka Rutkowskiego Maciek Rutkowski płynął nie tylko z myślą o rekordzie. W trakcie trasy odbywała się zbiórka na pomoc chorej Malwince – córce Bartka Marszałka, jedynego Polaka startującego w Mistrzostwach Świata Formuły 1 na wodzie. W chwili dotarcia Maćka na metę widzowie wpłacili blisko 70 tysięcy złotych. Łącznie zebrano ponad 120 tysięcy złotych. Spalone przez Maćka Rutkowskiego kilokalorie zostały pomnożone przez trzy – i taką sumę sam dorzucił do zbiórki. Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Trzej bracia przepłynęli Pacyfik siłą własnych mięśni. Na lądzie poprosili o pizzę i piwo
Ewan, Jamie i Lachlan MacLean ze Szkocji przepłynęli Pacyfik bez wsparcia, bijąc rekord świata. Bracia płynęli na własnoręcznie zbudowanej łodzi wiosłowej i pokonali ponad 14 tysięcy kilometrów: z Peru do Australii.
To najszybszy nieprzerwany rejs bez dodatkowego wsparcia, jaki kiedykolwiek miał miejsce. MacLeanowie pobili rekord Rosjanina Fiodora Koniukowa (162 dni), który samotnie pokonał Pacyfik w 2014 roku. Najszybsza załoga w historii Bracia spędzili na Pacyfiku 139 dni i przepłynęli 14,484 km. z Peru do Australii. Ich niewiarygodny rejs zakończył się 30 sierpnia 2025 w Cairns. Byli pierwszą załogą, która rozpoczęła rejs z Ameryki Południowej. Wyprawę odbyli na łodzi, którą sami zbudowali z włókna węglowego, inspirując się samochodami Formuły 1. Po zejściu na ląd w Cairns żartowali, że najbardziej marzą o pizzy, piwie i spaniu. Starczyło im jednak sił, by zagrać na dudach – narodowym instrumencie Szkocji. Dramatyczne momenty rejsu Rejs, jak podkreślają, był bardzo trudny. Musieli walczyć z chorobą morską, kurczącymi się zapasami jedzenia i tropikalnymi sztormami. W najbardziej dramatycznej sytuacji na całym rejsie, podczas sztormu który trwał 36 godzin, Lachlan został zmyty przez falę za burtę i cudem uratowany przez Ewana. Ich nietypowa łódź – nazwana „Rose Emily” na cześć zmarłej siostry – uważana jest za najszybszą i najlżejszą jednostkę tego typu. Bracia podczas jej budowy współpracowali z legendą oceanicznego wioślarstwa, Markiem Slatsem. Ekstremalne warunki i ograniczone zapasy Rejs bez wsparcia uniemożliwiał postoje na uzupełnienie zapasów, a także przyjęcie jakiejkolwiek pomocy ze strony innych jednostek. Na pokład MacLeanowie zabrali m.in. 75 kg płatków owsianych i 500 kg liofilizowanego jedzenia. Prowiant był wyliczony na 150 dni, ale Lachlan opowiada, że w ostatnich tygodniach zdecydowali się na ścisłe racjonowanie żywności, w razie niespodziewanych opóźnień lub zmiany trasy. Nie tylko sport – charytatywna działalność braci Mordercza podróż miała nie tylko sportowy, ale i charytatywny cel. Bracia chcą przy jej pomocy zebrać milion funtów na pomoc dla Madagaskaru, gdzie tylko 14% mieszkańców gminy Ambohimanarina ma dostęp do czystej wody. Założona przez nich fundacja The Maclean Foundation finansuje budowę studni głębinowych, a tegoroczna wyprawa ma zapewnić dostęp do wody ponad 40 tysiącom ludzi. Zbiórka trwa, ale jej koniec już blisko – póki co braciom udało się zebrać ponad 850 tys. funtów. Nie była to też pierwsza ekstremalna wyprawa McLeodów. W 2020 roku w podobnym sposób przepłynęli Atlantyk w ramach zawodów „Talisker Whisky Atlantic Challenge”. W ciągu 35 dni pokonali prawie 5 tys. km. z Wysp Kanaryjskich na Antiguę. Pobili wtedy trzy rekordy: jako pierwsze w historii trio braci, najmłodsza oraz najszybsza trójka, która przepłynęła ocean. Warto dodać, że – jak sami opisują – wcześniej nie mieli dużego doświadczenia w wiosłowaniu. Po tym sukcesie zdecydowali się na założenie fundacji i rozszerzenie działalności charytatywnej. Źródło: CNN, The Maclean Brothers Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Nie musisz czekać na wakacje. W tym aquaparku „lato przez cały rok”
28 zjeżdżalni, 14 basenów i gwarancja „lata przez cały rok”. Zaledwie godzinę od polskiej granicy czeka jeden z największych parków wodnych w Europie, który kusi turystów z całego kontynentu.
W tym artykule: Brytyjczycy zachwyceni aquaparkiem blisko Polski Co oferuje aquapark Tatralandia? Tatralandia – cennik Jakiś czas temu informowaliśmy, że położony niedaleko Warszawy park wodny Suntago został zauważony przez brytyjski dziennik „The Sun”. Autorzy publikacji zaznaczali wówczas, że do dyspozycji odwiedzających jest aż 35 zjeżdżalni i 18 basenów, a temperatura przez cały rok wynosi powyżej 30 stopni Celsjusza. Jak się jednak okazuje, to niejedyny tego typu obiekt w Europie Środkowo-Wschodniej, który zrobił na redakcji wrażenie. Tym razem dziennikarze z Wysp wyróżnili dobrze znany Polakom park rozrywki wodnej Tatralandia. To największy aquapark na Słowacji, gdzie „lato trwa przez cały rok”. Brytyjczycy zachwyceni aquaparkiem blisko Polski Nasi południowi sąsiedzi od lat cieszą się dużą popularnością wśród turystów, szczególnie miłośników białego szaleństwa. Narty na Słowacji – co nie powinno być dla nikogo zaskoczeniem, zważywszy na bliskość obu krajów – upodobali sobie głównie Polacy. Coś dla siebie znajdują tutaj również osoby lubiące wodne atrakcje. Zaledwie godzinę drogi od polskiej granicy ulokowana jest Tatralandia, czyli jeden z największych aquaparków w Europie. W ostatnim czasie o położonym w regionie Liptów parku zrobiło się głośno za sprawą artykułu, który ukazał się na łamach dziennika „The Sun”. Brytyjczycy nie kryli słów zachwytu i nie szczędzili pochwał pod adresem słowackiego obiektu. Co oferuje aquapark Tatralandia? Tatralandia to miejsce, w którym z pewnością każdy znajdzie coś dla siebie. Największy aquapark na Słowacji oferuje bowiem aż 28 zjeżdżalni na czele z Trio, czyli jedyną zjeżdżalnią wodną w kraju, na której mogą jeździć jednocześnie trzy osoby. Ponadto na gości czeka 14 basenów oraz stała temperatura powietrza niespadającą poniżej 30 stopni Celsjusza. I to przez cały rok. Obiekt można odwiedzić zarówno latem, jak i zimą. Niezależnie od warunków atmosferycznych. Gdy pogoda za oknem nie rozpieszcza, spragnieni zabawy turyści mogą skorzystać z całorocznego kompleksu Tropical Paradise, ulokowanego pod przezroczystym dachem. Osobom szukającym relaksu dedykowane są strefa odnowy biologicznej i SPA. – Jeden dzień to zdecydowanie za mało, żeby nacieszyć się Tatralandią. Jest to bowiem idealne miejsce na letni i zimowy wypoczynek dla osób w każdym wieku – czytamy na oficjalnej stronie obiektu. „The Sun” zaznacza, że park cieszy się bardzo wysokimi ocenami i dobrymi opiniami. Średnia ocena na podstawie na podstawie ponad 1100 recenzji na TripAdvisor wynosi 4/5. Tatralandia – cennik Ceny biletów do parku Tatralandia nie są tak wysokie, jak mogłoby się wydawać. W wejściówki warto zaopatrzyć na kilka dni przed zaplanowaną wizytą za pośrednictwem strony gopass.travel, dzięki czemu możemy zaoszczędzić nawet do 5 euro. Dorośli za całodniowy pobyt w aquaparku zapłacą 34 euro (ok. 145 zł). Studenci, seniorzy oraz osoby z niepełnosprawnościami – 28 euro (niespełna 120 zł); natomiast dzieci – 24 euro (niewiele ponad 100 zł). Jeśli wejściówki zakupimy na dzień przed pobytem w Tatralandii, cena każdej z nich wzrośnie o 3 euro, i o kolejne 2 euro, gdy bilety kupowane będą w kasach biletowych na terenie obiektu. PArk rozrywki Tatralandia otwarty jest od poneidizałk do piątku w godzinach 10:00 – 21:00. Dodajmy, że chętni goście mogą skorzystać z bazy noclegowej oferowanej przez aquapark. Kompleks Holiday Village Tatralandia zapewnia m.in. zakwaterowanie w prywatnych domkach o różnym standardzie, wejście na teren aquaparku w cenie, pierwszeństwo wstępu kwadrans przed otwarciem obiektu oraz masę dodatkowych atrakcji, jak kręgle czy bilard. Źródła: „The Sun”, tatralandia.sk, WP Turystyka Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
W Europie są dwa Światowe Rezerwaty Surfingu. Lokalizacja najnowszego może zaskoczyć
Surfowanie cieszy się ogromną popularnością nie tylko w Australii. Gdzie fale są najlepsze? Nie trzeba lecieć poza Europę.
W tym artykule: Surfowanie w Europie North Devon lepsze od Australii? Światowe Rezerwaty Surfingu na ratunek ekosystemom Gdzie surfować? Pierwsze skojarzenia zazwyczaj wędrują do Australii. Nie wszyscy mogą sobie jednak pozwolić na to, żeby rzucić wszystko i polecieć na drugi koniec świata. Na szczęście surfowanie można uprawiać także w Europie. Na upartego z deski surfingowej można pewnie zrobić użytek nawet nad Bałtykiem. Aby się jednak nie zawieść, lepiej wybrać jeden ze Światowych Rezerwatów Surfingu. Od niedawna w Europie są dwa takie miejsca. Oba w zupełnie różnych krajobrazach. Surfowanie w Europie Światowe Rezerwaty Surfingu wybiera amerykańska organizacja non-profit Save the Waves Coalition. Co dzieje się dalej? Konkretne odcinki wybrzeża są chronione przed zanieczyszczeniami wody, wpływem zmian klimatycznych i innymi czynnikami, które mogą uszkodzić wodny ekosystem. Priorytetem jest też pielęgnowanie kultury surfingu. Ostatni wybór Save the Waves Coalition może zaskoczyć zwłaszcza tych, którzy niewiele wiedzą o geografii Wysp Brytyjskich. Anglia ma jedne z najpiękniejszych plaż na świecie. Nie przypominają długich piaszczystych pasów z tropikalnych wysp. Różnią się od siebie i w tym tkwi ich urok. Turyści odwiedzający Anglię są zgodni co do tego, że najpiękniejsze plaże znajdują się w południowo-zachodniej części kraju: Kornwalii i Devon. Malownicze widoki idą tam w parze z wymarzonymi warunkami do uprawiania surfingu. Sezon trwa praktycznie przez cały rok, a fale zadowalają zarówno początkujących, jak i doświadczonych surferów. Kalifornijczyk prowadzi niecodzienną szkołę surfowania. Instruktorami są kozy Jak się okazuje, surfować każdy może – trochę lepiej lub trochę gorzej. Dotyczy to nie tylko ludzi, ale również zwierząt. Ta historia prosto ze słonecznej Kalifornii to gotowy pomysł n... North Devon lepsze od Australii? To właśnie North Devon – dystrykt w hrabstwie Devon – został pierwszym Światowym Rezerwatem Surfingu w Wielkiej Brytanii i drugim w Europie. UNESCO, lokalne organizacje charytatywne i kluby surfingowe będą teraz wspólnie koordynować ochronę 30-kilometrowej linii brzegowej. – Naszym głównym celem jest dbanie o jakość samych fal i zachowanie ekosystemów, które je wytwarzają – mówi cytowany przez Lonely Planet Adam Hall, Surfing Reserve w North Devon. Lokalna społeczność od dawna podkreśla przywiązanie do kultury surfowania. W North Devon funkcjonuje Muzeum Brytyjskiego Surfingu. Spacerując wzdłuż wybrzeża, co chwilę mija się szkółki czy wypożyczalnie sprzętu sportowego. Surferów w akcji najczęściej można podziwiać na plażach w Croyde, Saunton, Woolacombe i Lynmouth. To zdjęcie wstrząsnęło fotografem. Surfing na śmieciach Fotograf przyrody Zak Noyle widział wiele zanieczyszczeń, ale był wstrząśnięty tym, co zaobserwował w miejscu odległym od wybrzeża Jawy. Światowe Rezerwaty Surfingu na ratunek ekosystemom Utworzenie Światowego Rezerwatu Surfingu w North Devon to dobra wiadomość nie tylko dla miłośników poskramiania morskich fal. Południowo-zachodnia Anglia od dawna boryka się z poważnymi wyzwaniami środowiskowymi. Ekolodzy z Devon Wildife Trust mają nadzieją, że to pierwszy krok w kierunku ratowania morskiej przyrody. – Nadmierna eksploatacja zasobów rybnych powoduje zanik wielu niegdyś znanych gatunków. Zanieczyszczenia spowodowane odprowadzaniem ścieków, wyciekami ropy i spływaniem składników odżywczych są niezwykle toksyczne dla życia morskiego. Zakłócenia spowodowane pogłębianiem, ruchomymi narzędziami połowowymi, kotwiczeniem łodzi i rozwojem przybrzeżnym zbierają również swoje żniwo w siedliskach morskich – komentuje rzecznik organizacji. North West to jeden z kilkunastu Światowych Rezerwatów Surfingu. Oto pozostałe: Ericeira, Portugalia Malibu Lagoon State Beach, USA Santa Cruz, USA Freshwater Beach, Australia Gold Coast, Australia Noosa Beach, Australia Huanchaco, Peru Isla Todos Santos, Meksyk Guarda do Embaú, Brazylia Punta de Lobos, Chile Źródło: Lonely Planet
Sporty wodne nie dla każdego? Sprawdź, jak zacząć i czego będziesz potrzebować
Sporty wodne cieszą się w ostatnich latach rosnącą popularnością. Coraz więcej adeptów chce spróbować windsurfingu, kitesurfingu, a nawet bardziej ekstremalnych i mniej popularnych dyscyplin, takich jak wakeboarding czy flyboarding. Z pewnością warto sprawdzić, jakie emocje generuje uprawianie sportów wodnych. Trzeba jednak podejść do nich rozważnie, z poszanowaniem własnego bezpieczeństwa.
Sporty wodne: rodzaje Sporty wodne to rodzaj aktywności kojarzony przez wiele osób głównie z letnim wypoczynkiem. To właśnie na urlopie najczęściej wyjeżdżamy nad akweny wodne, gdzie możemy cieszyć się wysoką temperaturą, wodą, słońcem. Jeśli sezon jest wyjątkowo udany, sporty wodne można z powodzeniem uprawiać od później wiosny aż do wczesnej jesieni. Wielu pasjonatów wyjeżdża też za granicę, często pokonując dalekie odległości, by oddać się wodnemu szaleństwu. elementy niektórych sportów wodnych można też trenować na basenie, by nie wyjść z formy. Sport wodny można uprawiać w wodzie, na jej powierzchni lub pod wodą. W każdej z tych grup znajdują się liczne, ciekawe dyscypliny. Sporty w wodzie Najpopularniejszym sportem uprawianym w wodzie jest szeroko rozumiane pływanie. Można je traktować rekreacyjnie lub trenować wyczynowo, w różnych stylach i konkurencjach związanych z odległością lub prędkością. To sport całoroczny – uprawiany zarówno w akwenach odkrytych, jak i na krytych basenach. Szczególną odmianą tego sportu jest pływanie synchroniczne. W tej kategorii mieszczą się także skoki do wody, piłka wodna oraz snorkeling (obserwacja życia podwodnego z okularami i maską wyposażoną w rurkę, nie wymagająca zanurzania się jak przy klasycznym nurkowaniu). Odbywają się także zawody w sportowym ratownictwie wodnym. Aby rekreacyjnie poruszać się w wodzie, warto wybrać aqua aerobic lub zajęcia gimnastyczne na basenie. Sporty na powierzchni wody Sporty wodne to także te uprawiane na powierzchni wody. Do tej grupy zalicza się mnóstwo ekstremalnych dyscyplin, uwielbianych przez osoby liczące na solidny wyrzut adrenaliny. Znaczącą podgrupę stanowią sporty wodne na desce, takie jak surfing i windsurfing, a także kitesurfing oraz wakeboarding i narciarstwo wodne. W tej grupie znajduje się także wiele sportów, których uprawianie kojarzy się wakacyjnie: paralotniarstwo z napędem motorówki, skimboarding, flyboarding. Wielbiciele windsurfingu i dyscyplin pokrewnych trenują zimą flowboarding, czyli halowy surfing na sztucznych falach, by nie wypaść z formy. Nie brakuje dyscyplin wymagających użycia łodzi, kajaków czy pontonów (kajakarstwo, wioślarstwo, żeglarstwo, a także sporty motorowodne i dość niezwykłe, takie jak kajak-polo). Co ciekawe, do powierzchniowych sportów wodnych zalicza się także wędkarstwo. Sporty podwodne Kolejną dużą grupą sportów wymagających akwenu wodnego są sporty związane ze schodzeniem pod powierzchnię wody. Wśród nich prym wiedzie nurkowanie ze swoimi wszelkimi odmianami, a także freediving, czyli nurkowanie na wstrzymanym oddechu i bez użycia akwalungu. Do tej grupy zaliczają się także niezwykłe i dość rzadko spotykane dyscypliny sportu, które uprawia się na basenie - podwodne rugby i podwodny hokej. Aby uprawiać sporty podwodne, nie trzeba więc lecieć tysiące kilometrów, by znaleźć przejrzyste, ciepłe wody i piękne rafy. Sporty wodne na desce Wśród szczególnie lubianych, widowiskowych i dostarczających przeżyć sportów znajdują się sporty wodne na desce. Ich zalety są niezwykle liczne – rzeźbią sylwetkę, wzmacniają mięśnie i poprawiają równowagę. Od początku przygody w tymi sportami do malowniczego ślizgania się na falach w promieniach słońca prowadzi długa droga, pełna wysiłku i pracy! Wbrew pozorom, aby popływać na desce i nauczyć się podstaw nie trzeba wybierać się daleko. Sporty wodne w Polsce mają się coraz lepiej i coraz więcej powstaje miejsc, gdzie można je uprawiać. Poniżej krótki przegląd najpopularniejszych sportów wodnych. Surfing i windsurfing Surfing to inaczej ślizg na specjalnej desce niesionej przez fale. Najczęściej uprawiany na wybrzeżach oceanów, gdzie fale osiągają odpowiednią wysokość i impet konieczne do niesienia deski. Surfing ma wiele różnych odmian. Jeśli do deski dodamy żagiel, dyscyplina zmieni się w windsurfing. Żagiel to dodatkowy "napęd", pozwalający nabrać wiatru i prędkości. To dyscyplina olimpijska, zaliczana do sportów żaglowych. W obrębie windsurfingu wymienia się liczne konkurencje polegające na osiąganiu największej prędkości lub wykonywaniu akrobacji na wodzie. Windsurfing wymaga nieco siły, wspaniale buduje mięśnie ramion. W Polsce można go uprawiać głównie na Helu, gdzie powstało wiele szkółek wprowadzających chętnych w tajniki tego emocjonującego sportu. Kitesurfing Kitesurfing to rosnąca w popularność odmiana surfingu, w której rolę napędu zamiast żagla pełni latawiec - paralotnia (kite). Ta dyscyplina wymaga nie tyle wysokich fal, co wiatru. Zalicza się do sportów ekstremalnych. Można ją uprawiać przy niemal każdej pogodzie. Kitesurfing uprawia się nie tylko w akwenach morskich - niektórzy z powodzeniem wskakują na deskę na jeziorze, o ile sprzyja wiatr. To popularny sport w dolinach Alp, w okolicach Tyrolu, ale także coraz częściej nad polskim Bałtykiem. Wakeboarding Coraz częściej zainteresowaniem amatorów wodnych sportów cieszy się wakeboarding, sport wymagający użycia motorówki jako napędu. Specjalnie skonstruowana i przystosowana łódź ciągnie za sobą linę, której trzyma się osoba na desce. Sportu można spróbować w wakeparkach, znajdujących się w okolicy każdego dużego miasta. Zamiast łodzi linę ciągnie tam specjalny wyciąg. Uprawianie wakeboardingu wymaga dużej koordynacji ruchowej, siły, kontroli własnego ciała oraz umiejętności wykorzystania generowanej przez łódź fali. Wakeboarding dla zaawansowanych zawiera też elementy akrobacji i wyskoki ponad wodę. Sporty wodne ekstremalne Sporty wodne ze swej natury odbywają się w obliczu żywiołu. Mogą też być bardzo niebezpieczne, jeśli uprawiająca je osoba jest niedoświadczona, niezbyt sprawna fizycznie lub lekkomyślna. Dlatego wiele z nich zalicza się do sportów ekstremalnych. Są to między innymi flyboard (sport uprawiany przy użyciu specjalnego urządzenia generującego strumień wody pod ciśnieniem, które pozwala unosić się ponad powierzchnią), nurkowanie (w tym także nurkowanie jaskiniowe), wakeboarding. Niekiedy do tej grupy zalicza się także kitesurfing, windsurfing. Z pewnością ekstremalny charakter ma także kajakarstwo górskie i rafting. Ekstremalne dyscypliny sportu przyciągają wielu chętnych. Przede wszystkim dostarczają wielu silnych emocji, wiążą się z poczuciem mocy i ogromnych możliwości. Warto jednak zawsze pamiętać o towarzyszącym im niebezpieczeństwie. Decydując się na naukę jednego z ekstremalnych sportów wodnych, trzeba koniecznie skorzystać z usług certyfikowanego instruktora, który potrafi zadbać o bezpieczeństwo nowego adepta i odpowiednio go przygotować. Także "starzy wyjadacze" nie powinni tracić czujności w kontakcie z wodą. Sporty wodne: sprzęt Sporty wodne w niemal każdym przypadku wymagają użycia specjalistycznego sprzętu. Nawet pływanie w bardziej zaawansowanym wydaniu wymaga wyposażenia się w sprzęt. Różnorodność przedmiotów używanych w sportach wodnych jest tak wielka, jak różnorodność samych dyscyplin. Niektóre z nich wymagają użycia jednostek pływających (deski i latawce, łodzie, kajaki, pontony). W wielu przydają się buty do sportów wodnych, a także pianki, bez których trudno wyobrazić sobie surfowanie. Sportowcy używają kombinezonów, kasków, kamizelek asekuracyjnych, okularów, rękawiczek. niektóre z tych sprzętów sprzyjają jakości wykonania, ale większość jest niezbędna ze względów bezpieczeństwa. Konieczność zakupu lub wypożyczenia sprzętu sprawia, że sporty wodne nie są tanie. Specjaliści radzą więc, by nie zaczynać swojej przygody ze sportami wodnymi od obkupienia się w drogi sprzęt, niezależnie od poziomu entuzjazmu. Warto na początek skorzystać z usług dobrze wyposażonej wypożyczalni, a następnie sprawdzić, czy entuzjazm utrzyma się po pierwszych treningach. Jeśli tak - droga do kompletowania sprzętu jest otwarta!
Miłośnicy aktywnego wypoczynku nad morzem docenią zalety Bułgarii. Oprócz wylegiwania się na plaży, można tu nurkować, surfować, uprawiać wind- i kitesurfing
Bułgaria jest popularną destynacją urlopową, kojarząca się ze złotymi plażami i długimi, ciepłymi dniami. To dobre miejsce zarówno na rodzinny urlop z dziećmi (oferty „all inclusive” w zamkniętym kompleksie), na wakacje dla osób ceniących zarówno ciekawe miejsca, jak i dobrą zabawę (spacer po zabytkowym, starym mieście w Nesebyr, bary przy plaży i basenie), czy też romantyczny weekend tylko we dwoje (komfortowe hotele SPA). Możliwości wypoczynku jest wiele, a to dzięki urozmaiconej linii brzegowej i bazie noclegowej oraz różnorodnym atrakcjom turystycznym. W Bułgarii istnieją doskonałe warunki do uprawiania sportów wodnych. Fani nurkowania docenią Sozopol, piękne miasteczko na południowym wybrzeżu, z malowniczymi, starożytnymi zabytkami, tradycyjną, czarnomorską kuchnią, uroczą przystanią oraz miejscami do nurkowania odpowiednimi zarówno dla początkujących, jak i zaawansowanych amatorów tego sportu. W zatoce św. Stefana (część rejonu „Budzhaka") można podziwiać rozmaite gatunki flory i fauny zamieszkujące Morze Czarne, a także ogromną, starożytną kotwicę (głębokość od 20 do 5 m). W cieśninie pomiędzy miastem a wyspą św. Jana znajduje się zatopiony, skamieniały las cedrowy, którego grube konary wywierają niesamowite wrażenie na przepływających między nimi nurkami, a nieopodal - starożytne wyposażenie statków, m.in. kotwice i amfory (głębokość ok. 18-20 m). W okolicy Sozopola znajduje się również wrak bułgarskiego statku handlowego Rodina (głębokość ok. 30-43 metrów). Miejscowe szkoły oferują zarówno szkolenia, jak i podwodne spacery o różnym poziomie trudności, zapewniając opiekę wykwalifikowanych profesjonalistów. Niektóre centra organizują nocne nurkowania. Kolejne miejsce warte zobaczenia to położony ok. 40 km na północ od Warny starożytny, rzymski port, zatopiony na głębokości 12 m. Podobno w tej okolicy został ukryty skarb Aleksandra Wielkiego. W zatoce warneńskiej znajdują się też wraki statków i łodzie niemieckiej floty czarnomorskiej z czasów II wojny światowej oraz cztery rosyjskie łodzie podwodne. Miłośnicy wysokich fal i silnego wiatru - czyli surfingu, windsurfingu i kitesurfingu - znajdą to, czego szukają, na bułgarskim wybrzeżu: od pięknego, skalistego północnego klifu po malownicze, złociste zatoczki południa. Doświadczeni surferzy mogą zmierzyć się z falami w Achtopolu (Ahtopol), gdzie od 2012 r. organizowane są zawody surfingowe przez Bulgarian Extreme Water Sports Association (B.E.W.S.A), lub w Carewie czy Sinemorets. Windsurferzy mają do wyboru znane kurorty, takie jak Słoneczny Brzeg, Albena, Złote Piaski czy Sozopol, lub mniej popularne miejsca np. kempingi: Gradina niedaleko Czernomorca, Arapia koło Carewa, Smokinia i Złatna Rybka niedaleko Sozopola, czy miejscowość Łozenec (Lozenets), gdzie znajduje się jedna z najpiękniejszych plaż Bułgarii. Najdogodniejsze warunki do windsurfingu, czyli najsilniejszy wiatr, jest we wrześniu. Natomiast za najlepsze lokalizacje do kitesurfingu uznaje się Kranewo niedaleko Złotych Piasków, Krapec na północnym wybrzeżu, Kamchia, Warna, Burgas i Szkorpilowci (Shkorpilovtsi). Nad bułgarskim morzem organizowane są również kolonie dla dzieci i młodzieży, które są doskonałą okazją do nauki i treningu sportów wodnych. Na przykład, w trakcie tygodniowego pobytu w pobliżu Sozopolu dzieci mogą uczestniczyć w zajęciach z surfingu, żeglarstwa, zawodach pływackich, zagrać w siatkówkę plażową lub wybrać się na wycieczkę kajakiem morskim. Po wakacjach spędzonych na takim obozie, zyskają nie tylko nowe umiejętności, ale też miłe wspomnienia i nowych przyjaciół. Miłośnicy sportów wodnych odwiedzający Bułgarię z pewnością znajdują tu lokalizacje, które zapewnią im moc niezapomnianych wrażeń. Kto wie? Być może odkryją swoje ulubione miejsce na ziemi lub też nowy spot, którym będą mogli się pochwalić innym fanom tych sportów?
Wakeboarding - sprawdziliśmy, czy to trudne | WARTO SPRÓBOWAĆ
Człowiek to takie skomplikowane stworzenie - w lecie marzy o śniegu, a zimą o ciepłych morzach. Dlatego przenosimy się na chwilę na helską plażę i wskakujemy na deskę. Sprawdź, jak przygotować się do kolejnego sezonu, by latem gnać po falach.
Warto spróbować W serii WARTO SPRÓBOWAĆ wszystko robimy po raz pierwszy. Uczymy się (często na błędach), próbujemy i sprawdzamy, dlaczego WARTO SPRÓBOWAĆ właśnie tych dyscyplin sportu. Oswajamy to, co ekstremalne i pokazujemy, że wcale nie jest trudno, niebezpiecznie i drogo. Misja: wakeboarding Na naszej liście rzeczy do zrobienia znalazł się wakebording. Pierwsze skojarzenia? Woda, deska, motorówka. Po pierwszych lekcjach okazuje się, że do zestawu trzeba dodać jeszcze perfekcyjny zmysł równowagi i siłę mięśni, a do tego mnóstwo frajdy. W świat wakeboardingu wprowadził nas instruktor Victor Borsuk, siedmiokrotny mistrz Polski w kitesurfingu. Zobacz, jakie ćwiczenia warto wykonać zanim stanie się na desce, co sprawia najwięcej trudności, a co cieszy najbardziej. Już teraz warto rozpocząć przygotowania do kolejnego sezonu. View oEmbed on the source website
Miłośnicy zatopionych wraków niech już się szykują na imprezę - 16 lutego 2013 roku odbędzie się Łódzki Festiwal Nurkowania Wrakowego
Impreza organizowana pod patronatem The Explorers Club Oddział Polski oraz National Geographic Polska co roku przyciągającą coraz większą uwagę środowiska. Na IV już edycję organizatorzy zaprosili jednych z najlepszych nurków wrakowych świata którzy przygotowali dla słuchaczy łącznie 18 prezentacji. Wśród prelegentów będą miedzy innymi: Leigh Bishop, Mario Weinder pionier technicznego nurkowania wrakowego, Danijel Frka ekspert nurkowania wrakowego z Chorwacji, Marcin Jamkowski, który opowie o ekspedycji „Sierra 2012 (zrealizowanej pod patronatem polskiej edycji National Geographic) oraz wielu innych polskich nurków i archeologów podwodnych. Podczas festiwalu odbędzie się losowanie nagrody głównej ufundowanej przez firmę Tecline oraz aukcja charytatywna na rzecz Łódzkiego Hospicjum dla Dzieci, na która Mario Weinder przekazał talerz z logiem „White Star Line” wydobytym z wraku statku SS Afric. Dodatkowo wystawa fotografii podwodnej Michała Mikuły, a po festiwalu organizatorzy zapraszają na Diving Party. Więcej informacji na stronie www.festiwalwrakowy.com
Jak nad wodą dostałam skrzydeł, czyli tydzień ze szkolenia kitesurfera.
Dzień pierwszy: Przyjazd na spot Słowo klucz na dziś to „spot”. Jedziemy na spot, jesteśmy na spocie, spot idealny. W wolnym tłumaczeniu oznacza miejsce do uprawiania kitesurfingu. Rzeczownik „plaża”, jak się dowiaduję, jest zupełnie passé. Naszym spotem jest wyspa Coche w Wenezueli. Wszyscy mnie zapewniają, że to istny raj kitesurferów, bo jest tu płaska woda i dobry, stabilny wiatr. Wierzę, bo pewnie nie bez powodu przyjechali tu najlepsi polscy zawodnicy startujący w pucharze Ford Kite Cup. Między innymi mistrzyni Polski i jedna z najlepszych zawodniczek na świecie Karolina Winkowska. W poszukiwaniu wiatru podróżuje przez okrągły rok. RPA, Brazylia, Maroko to tylko kilka miejsc, które odwiedziła w 2011 r. Ma pięknie opalone ciało, przystojnych znajomych surferów i brak potrzeby urlopu. Bo jak sama mówi, jej życie to wielki urlop. – Treningi w oceanie, wieczory ze znajomymi z całego świata – opowiada o swoim przeciętnym dniu. Przez chwilę sama nie wiem, czy za to idealne życie ją lubić, czy nienawidzić. To drugie okazuje się jednak niemożliwe. Karolina jest przesympatyczna. Więc postanowione. Ja też zostanę kitesurferką. Dzień drugi: Trening na sucho Od rana zastanawiam się, który latawiec i którą deskę dostanę. Na razie oceniam je głównie pod względem estetycznym. Szybko jednak zostaję sprowadzona na ziemię. Okazuje się, że pierwszy dzień szkolenia jest głównie teoretyczny. Dziś na kajcie nie tylko nie popłynę, ale też go najprawdopodobniej nawet nie dotknę. Czuję się trochę rozczarowana, ale parę opowieści o wypadkach, lądowaniu na drzewie, ciągnięciu przez plażę czy nawet o wpadaniu na kamper przy startowaniu latawca (tamtoroczna historia z Helu) przekonuje mnie, że warto uważnie słuchać instruktora. Wszelkie próby nauki kajta na własną rękę od lat kończą się bardzo źle. Ćwiczenia zaczynamy od tzw. latawca szkoleniowego. Skrzydło ma nie więcej niż półtora metra rozpiętości i 20-metrowe linki, które zaczepione są do tzw. baru (drążka). To nim się steruje: przyciągasz go do siebie prawą ręką, latawiec leci w prawo, lewą – w lewo. Trzymasz go poziomo do ziemi, kajt leci prosto w górę i zatrzymuje się w zenicie (czyli na godzinie 12). Ruch przypomina mi lekcję boksowania w zwolnionym tempie. Wydaje się to śmiesznie łatwe. Zmieniam zdanie w momencie, gdy sama łapię za bar, a latawiec nerwowo przelatuje ze strony na stronę i spada na ziemię. Dopiero po kilkunastu minutach prób opanowuję sztukę robienia w powietrzu ósemek i powoli kontroluję, co się z nim dzieje. Choć ze sportem ekstremalnym ma to niewiele wspólnego, daje wiele frajdy. Instruktor P., który spędzi ze mną ten tydzień, jest zadowolony z moich postępów. Obiecuje, że jutro wejdziemy do wody. Dobra nasza. Dzień trzeci: Odpuszczanie baru Nadeszła wiekopomna chwila! Dostaję uprząż i kapok. Dotykam też po raz pierwszy prawdziwego kajta. Na razie wygląda jak wielka kolorowa płachta. Za chwilę, po napompowaniu, będzie przypominał skrzydło Batmana. Mój kajt ma 10 m2 powierzchni. Rozmiar dobiera się do siły wiatru (dziś jakieś 4 w skali Beauforta) i umiejętności surfera (na razie żadne). Dlatego każdy szanujący się surfer na spot przyjeżdża z min. trzema rozmiarami. Generalnie zasada jest taka, że im większy, tym mocniej ciągnie. Krok drugi dziś to doczepianie do latawca czterech linek połączonych z barem. Musi być to tak zrobione, żeby się nie plątały, gdy drążek jest w poprawnej pozycji, czyli gdy jego część oznaczona na czerwono znajduje się po lewej stronie. Rozwijam więc linki, a potem rozplątuję i przypinam do latawca, tylko po to by zwinąć je i zacząć proceder od nowa. I tak przez dwie godziny, aż instruktor jest pewny, że faktycznie wiem, jak przyczepić linki, by się nie krzyżowały. Czuję się trochę jak uczennica na koloniach, ale wszyscy zapewniają mnie, że rozłożenie latawca to sprawa kluczowa. Od niej często zależy, czy przeżyjemy pierwszą lekcję i czy w ogóle kajt poleci w górę. Uff, egzamin w końcu mam zdany. Mogę zacząć szkolenie na mokro, czyli po kolana w wodzie. Aby wystartować latawiec, potrzebne są dwie osoby. Jedna, która podnosi skrzydło i puszcza delikatnie w powietrze ( ja), druga, która ma go do siebie przypiętego (instruktor P.). Dopiero teraz wyraźnie widzę, że kajta tak naprawdę nie trzyma się rękami, ale ma się go zaczepionego do haka przy uprzęży i że to on ciągnie surfera za pas. O tym, z jaką siłą, przekonuję się, gdy instruktor P. przepina latawiec na mój hak. Gdyby nie to, że trzyma mnie z tyłu, odleciałabym w przestworza. – Odpuść bar! – krzyczy, zapierając się z całej siły o piach. Dziś powtórzy ten zwrot jakiś milion razy. Chodzi o to, by nie zaciągać linek, bo wtedy latawiec nabiera mocy i zaczyna nas niekontrolowanie ciągnąć. Łatwiej powiedzieć, niż zrobić. Mój latawiec kilka razy spektakularnie ląduje w wodzie. Parę razy przeciąga mnie po nadbrzeżu. Szarpie i mną miota. Mimo zaleceń instruktora, bym się rozluźniła, całe ciało mam spięte. – To tylko na początku. Tak naprawdę do kajta wcale nie trzeba używać dużo siły. A już na pewno nie siły rąk – przekonuje mnie Maciej Boszko z Polskiego Stowarzyszenia Kiteboardingu. Na dziś mam jednak dosyć. Oznajmiam więc instruktorowi P., że wbrew jego zaleceniom wieczorem baru sobie nie odpuszczę. Szczególnie tego na plaży. Dzień czwarty: Bodydrag Leżenie na brzuchu to jedno z moich ulubionych zajęć, więc jak usłyszałam, że dziś się będziemy tym zajmować, byłam przekonana, że będę mistrzynią ćwiczenia „bodydrag” (w wolnym tłumaczeniu „ciałociąg”). Polega ono na rzuceniu się do morza na brzuch i dynamicznym skręcaniu latawca, tak by ten ciągnął cię w daną stronę po wodzie. Wszystko z najwyższym wyczuciem, którego najwyraźniej mi brak. Szybko wykorzystałam limit możliwych błędów. Między innymi to, że latawiec nagle przekroczył linię zenitu (czyli godzinę 12). Skutek? Latawiec ciągnie w drugą stronę i powoduje efekt katapulty, co w moim przypadku oznacza podniebny lot na kilka metrów. Kajt nie może też lecieć zbyt nisko nad wodą, bo wtedy traci wiatr i zupełnie spada. To sytuacja niemal patowa, bo w Coche wiatr wieje od plaży. Dlatego na samym początku przezornie pytam, co zrobić, gdy to się stanie. Odpowiedź przypomina lekcję angielskiego: – Po pierwsze puść bar. Po drugie odpuść system bezpieczeństwa przy tzw. chicken loop („pętli tchórza”), za który zaczepiony jest kajt do haka. Sprawi to, że latawiec nie będzie cię dalej ciągnął za pas, a ciągle będzie przyczepiony linką bezpieczeństwa, tzw. leashem. Jeżeli i to nie pomoże, trzeba odpiąć się nawet od niej. Ale wtedy najprawdopodobniej kajt po prostu odleci w przestworza – referuje mi instruktor P. Po czym zaczyna wykład o cenach latawców (od 3 tys. zł w górę) i ile miałabym zapłacić, gdyby coś takiego się stało. Postanawiam więc linki nie odpinać, żeby nie wiem co. Będę walczyć do końca. Na brzuchu przecież leżeć umiem wyśmienicie. Nawet kilka godzin. Dzień piaty: Windwaiting Dziś nie ma wiatru, nie ma też pływania. Robimy więc coś, czym – wydaje się – kitesurferzy zajmują się zaskakująco często: czyli windwaiting na spocie. Polega to na siedzeniu na plaży i czekaniu na wiatr. Ten dzień to dobry powód, by poznać tzw. lifestyle kitesurfera, bo ten jest równie ważny jak samo pływanie. Zacznijmy od ubrania: board-shorty (po naszemu szybkoschnące spodenki) i guma (czyli przewiewny podkoszulek). – Prawdziwi kitesurferzy unikają pianek i rękawiczek. Te charakterystyczne są dla windsurfingu. Nie pływa się też w strojach kąpielowych, które są typowe dla surferów – zastrzega na wstępie jeden z instruktorów Marcin Zielenkiewicz. W trakcie windwaitingu w dobrym tonie jest opowiadać o najlepszych trikach w trakcie zawodów ( ja niestety tutaj nie mogę się za bardzo wykazać) i ulubionych spotach. Podobno rewelacyjnie pływa się w Kapsztadzie (RPA) i Holandii. Okazuje się też, że to nie do końca prawda, że pływać można tylko na wodzie bez fal. Ta najlepsza jest dla freeriderów, takich jak Karolina, którzy zajmują się skokami, i początkujących – jak ja. Ale są też amatorzy ślizgania się z latawcem po dużych falach. Wtedy jednak odpadają skomplikowane triki. – Kitesurfing to nie tylko sport, to sposób na życie. Trochę beztroskie, trochę sportowe, bez nadęcia. Każdy tu może znaleźć coś dla siebie – przekonuje mnie Karolina. Dla mnie bomba. Szczególnie jak polega na windwaitingu. Dzień szósty: Deska Wiatr wieje od rana, warunki znów idealne. Rozkładamy nie tylko kajta, ale bierzemy też ze sobą deskę. Nie do wiary! Myślałam, że moje stopy w czasie tego wyjazdu jej nie dotkną. A jednak. Trzymając latawiec w zenicie, trzeba szybko wsunąć stopy pod specjalne paski na desce (strapy). Następnie skierować latawiec w stronę, w którą chcemy płynąć, wstać, używając siły mięśni ud, i przesunąć ciężar ciała na tylną nogę. Tak wygląda to w teorii. W praktyce kilka razy ląduję na twarzy w wodzie, gubię deskę, upadam, zanim uda mi się podnieść itp. Zabawa jest jednak znakomita, a uczucie, jak na tej desce się już stanie i popłynie, niezapomniane. I wcale nie trudne fizycznie. To wiatr ciągnie latawiec, ja tylko steruję. – Mówiłem ci, że kajt to sport dla każdego. Właściwie nie ma do niego przeciwwskazań. Może go uprawiać każdy od 10 do 80 lat. A podstaw nauczyć się można w czasie 20-godzinnego szkolenia – przekonują mnie instruktorzy. Ja w wieku 28 lat przepłynęłam swoje pierwsze metry i już widzę siebie skaczącą i robiącą triki. Instruktor P. jednak studzi szybko moje zapały. Na razie muszę dobrze opanować deskę, nauczyć się pływać na krawędzi i bezpiecznie zmieniać kierunek jazdy. Jeżeli zostanę jeszcze tydzień, to już będę swobodnie pływała. Dwa tygodnie, może zrobię pierwszy skok. Trzy, uda mi się po skoku utrzymać na desce. Brzmi kusząco. Jednak po chwili namysłu stwierdzam, że jednak od życia kitesurfera wolę to reportera. W nim nic nie muszę odpuszczać. Nawet baru.
Sardinero znajduje się w dzielnicy o tej samej nazwie, w północnej części miasta Santander. W rzeczywistości są to dwie plaże podzielone przez ogrody Piquio mniej więcej w jednej czwartej długości.
Nazwa: Playa del Sardinero Państwo: Hiszpania Długość: 1,300 metrów Lokalizacja: Santander Region: Kantabria Akwen: Zatoka Biskajska Podłoże: złoty, drobny piasek Sezon: od czerwca do września Opalanie topless: nie Rafy koralowe: brak Sporty: siatkówka, tenis plażowy Ratownicy: tak Jak dotrzeć: z Santander na plażę można dostać się pieszo, samochodem, taksówką lub autobusem. Sardinero znajduje się w dzielnicy o tej samej nazwie, w północnej części miasta Santander. W rzeczywistości są to dwie plaże podzielone przez ogrody Piquio mniej więcej w jednej czwartej długości. Krótszy odcinek (około 300 metrów) określany jest jako Playa Primera de El Sardinero, a dłuższy (około 1 km) Playa Segunda de El Sardinero lub Playa de Castañeda. Dodatkowo, obie części połączone są deptakiem z kilkoma mniejszymi plażami. Sardinero jako całość ciągnie się od Półwyspu Magdalena do Mataleñas. Wzdłuż biegnie promenada z hotelami, restauracjami i kasynem. Naprzeciwko plaży znajduje się wyspa Mauro nad którą góruje latarnią. Fale są tutaj umiarkowane a brzeg łagodnie opada do wody, więc miejsce jest przyjazne dla dzieci. Plaża legitymuje się też niebieską flagą , która została jej przyznana za czystość i ekologiczny charakter. Do dyspozycji wczasowiczów oddane są m.in. prysznice, wypożyczalnia parasoli i leżaków, toalety oraz specjalnie wydzielony teren do siatkówki i tenisa plażowego (tzw. palas). Plaża jest też łatwo dostępna dla inwalidów. Niedaleko niej znajduje się stadion piłkarski oraz hala sportowa Palacio de Deportes de Santander. http://tiempo.fiochi.com/indice.php# Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Playa de las Catedrales w tłumaczeniu na polski oznacza „plaża katedr”. Nazwa pochodzi od charakterystycznych formacji skalnych powstałych wyniku działania słonej wody i wiatru.
Nazwa: Playa de las Catedrales Państwo: Hiszpania Długość: ok. 1300 metrów Lokalizacja: Ribadeo Region: Galicja Akwen: Zatoka Biskajska Podłoże: jasne, piaszczysto-kamieniste Sezon: od czerwca do września Opalanie topless: nie Rafy koralowe: brak Sporty: brak Ratownicy: nie Jak dotrzeć: Najbliższe lotniska znajdują się w Coruña i Oviedo (Asturias). Można z nich dojechać autobusem lub samochodem. Na plażę najlepiej przejść się pieszo korzystając ze szlaku La ruta de las Playas, który rozpoczyna się od latarni na Isla Pancha (do niej również można dostać się pieszo z centrum miasta). Trasa biegnie przez rybackie miasteczko Rinlo, oznaczoną niebieską flagą la Playa de Os Castros, a następnie przez La Playa de Esteiro. Można się tu też dostać samochodem drogą N-634. Parking znajduje się ok. 1,5 km od plaży. Playa de las Catedrales w tłumaczeniu na polski oznacza „plaża katedr”. Nazwa pochodzi od charakterystycznych formacji skalnych powstałych wyniku działania słonej wody i wiatru. Znana też jest jako Praia de Aguas Santas czyli „plaża świętych wód”. Znajduje się w Galicji na wybrzeżu Zatoki Biskajskiej, w odległości ok. 10 kilometrów od miasta Ribadeo w prowincji Lugo. Charakteryzują ją naturalne, sięgające 30 metrów skalne łuki, które w całej okazałości są widoczne dopiero podczas odpływu. Wtedy też można zwiedzić malownicze jaskinie, które kryją się pod klifami. Podczas przypływu plaża się powoli kurczy. Między skałami tworzą się kałuże, w których uwielbiają taplać się dzieci. Po zalaniu plaży przez wodę, można podziwiać jedynie wierzchołki majestatycznych klifów. Ze względu na przypływy, skały pokryte są często różnymi morskimi żyjątkami. W sezonie miejsce jest oblegane przez turystów i ciężko znaleźć tu zaciszne miejsce. Zobacz również: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa del Sardinero Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie