National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-12-08T13:32:09.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Longyearbyen to najdalej wysunięte na północ miasto. Niewielka osada skrywa sporo atrakcji
items: Polska Stacja Polarna na Spitsbergenie rekrutuje na wyprawę. Przedstawiciele tych zawodów poszukiwani
items: Odnaleziono skamieniałość najstarszego ichtiozaura w historii. Odkrycie burzy dotychczasowe teorie
items: Spitsbergen - pogoda i temperatura. Jak globalne ocieplenie zmienia polarny świat?
items: Lisy polarne – wszystko, co trzeba wiedzieć o „pluszakach północy”
items: Polska Stacja Polarna na Spitsbergenie rekrutuje chętnych do udziału w wyprawie
items: Rekordowe ciepło na archipelagu Svalbard. Termometry wskazywały 21,7 st. Celsjusza
items: Surowy i przerażająco piękny. Te ujęcia ze Spitsbergenu rozbudzą Twoje podróżnicze pragnienia
items: "Dzikie, odległe i trudno dostępne". To miejsce jest obiektem wielu podróżniczych westchnień
items: Svalbard: dom białego niedźwiedzia [REPORTAŻ]
items: Człowiek, który wymyślił "bezkrwawe łowy"
items: Jak śpiewają lodowce? Polarny nasłuch
items: Polscy polarnicy podsłuchali lodowiec
items: 10/2014
items: Wykonana w Polsce flaga dotarła na Spitsbergen!
items: Wyprawa „Svalbard 360º”
items: Pozdrowienia ze... Spitsbergenu
items: Prace terenowe na Spitsbergenie

Longyearbyen to najdalej wysunięte na północ miasto. Niewielka osada skrywa sporo atrakcji
type: item
date: 2024-12-08T13:31:42.000Z
creator: Artur Białek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: arktyka
subject: biegun północny
subject: norwegia
subject: spitsbergen
description: Longyearbyen – niewielka miejscowość w prowincji Svalbard – jest najdalej wysuniętą na północ osadą ludzką. Powstała jako miasteczko górnicze, ale dziś przemysł wydobywczy odgrywa tam marginalną rolę. Gospodarka współczesnego Longyearbyen opiera się przede wszystkim na badaniach naukowych i turystyce. Poznajmy bliżej to niezwykłe, fascynujące miejsce.
encoded: Spis treści: Gdzie znajduje się Longyearbyen? Historia miasta Longyearbyen Współczesne Longyearbyen Atrakcje Longyearbyen Nietypowe prawo w Longyearbyen Powietrze w Longyearbyen jest krystalicznie czyste. Przy dobrej pogodzie gołym okiem można tam dostrzec obiekty oddalone o około 150 km. Krajobraz charakteryzuje się surowym, arktycznym pięknem, które jest niezwykle skutecznym wabikiem na turystów. To nic, że siarczyste mrozy utrzymują się tam prawie przez niemal 10 miesięcy w roku, a pora ciepła, podczas której najwyższa temperatura nie przekracza 8 stopni Celsjusza, trwa zaledwie 2,5 miesiąca. Każdego roku prawie 150 tysięcy osób odwiedza tę niewielką osadę, będącą nieformalną stolicą arktycznej północy. Gdzie znajduje się Longyearbyen? Longyearbyen to niewielka, zamieszkała przez około 2 tysiące osób miejscowość w norweskiej prowincji Svalbard, położonej w obszarze archipelagu o tej samej nazwie. Rozciąga się na wyspie Spitsbergen, powyżej 75. stopnia szerokości geograficznej północnej. Od bieguna północnego dzieli ją około 1300 km. Mówimy tu zatem o najdalej wysuniętej na północ osadzie. Historia miasta Longyearbyen Jak wynika ze skandynawskich kronik, wyspy archipelagu Svalbard były dobrze znane wikingom. Ich ponowne odkrycie nastąpiło w 1596 roku, gdy dotarł tam holenderski podróżnik Willem Barents. Od XVI do XVIII wieku były ośrodkiem rybołówstwa, wielorybnictwa i myślistwa, do którego ściągali rybacy i myśliwi z Europy Północnej. Pod koniec XVIII stulecia wyspy zaczęły być wykorzystywane jako baza wypadowa dla ekspedycji eksplorujących biegun północny. Wówczas nikt jeszcze nie myślał o założeniu stałej osady na tym niegościnnym terytorium. Zmieniło się to dopiero pod koniec XIX wieku, gdy odkryto tam bogate złoża surowców naturalnych. W 1899 roku rozpoczęło się wydobycie węgla kamiennego. W 1906 roku na wyspę Spitsbergen przybył John Munroe Longyear, właściciel przedsiębiorstwa Arctic Coal Company of Boston. Założył tam osadę, którą początkowo zamieszkiwało …

Longyearbyen-60755d9.jpg
width: 1000
height: 667

Polska Stacja Polarna na Spitsbergenie rekrutuje na wyprawę. Przedstawiciele tych zawodów poszukiwani
type: item
date: 2024-11-26T13:38:48.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Adventure
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: arktyka
subject: badania naukowe
subject: norwegia
subject: praca za granicą
subject: spitsbergen
description: Instytut Geofizyki Polskiej Akademii Nauk ogłasza rekrutację na 48. Wyprawę Polarną do Polskiej Stacji Polarnej Hornsund. Przeżyj niezapomniany rok w mroźnych krajobrazach Spitsbergenu jako członek grupy zimującej lub dołącz do letniej ekspedycji. A może chcesz zdobyć doświadczenie w badaniach polarnych?
encoded: Spis treści: Polacy na Spitsbergenie 48. Wyprawa Polarna do Polskiej Stacji Polarnej Hornsund na Spitsbergenie Asystenci naukowi poszukiwani Szeroko pojęta „daleka północ” od wieków rozpala wyobraźnię podróżników i naukowców. I choć wyjazd w tym kierunku może wydawać się mało realny, w rzeczywistości, aby doświadczyć prawdziwie polarnych warunków, nie trzeba nawet wylatywać poza granice Europy. Koło podbiegunowe północne przechodzi przez Norwegię, Szwecję czy Finlandię. Poszukiwacze polarnej aury najczęściej wybierają się na Spitsbergen, czyli największą norweską wyspę. Jest ona położona w archipelagu Svalbard, na Morzu Arktycznym. To właśnie tam znajduje się Polska Stacja Polarna Hornsund. Polacy na Spitsbergenie Na miejscu pracują między innymi naukowcy z Zakładu Badań Polarnych i Morskich Instytutu Geofizyki PAN (Polska Akademia Nauk). Jest to jednostka naukowa zajmująca się badaniami obszarów polarnych oraz morskich. Siedziba zakładu znajduje się w Warszawie, w strukturze Instytutu Geofizyki PAN. Zakład został utworzony w ramach Instytutu Geofizyki PAN, którego początki sięgają 1952 roku. Od wielu lat Polska jest aktywna w badaniach polarnych, zarówno w Arktyce, jak i Antarktyce. Kluczowymi obiektami są zarówno wspomniana Polska Stacja Polarna Hornsund (otwarta w 1957 roku), jak i Polska Stacja Antarktyczna im. H. Arctowskiego, działająca na Wyspie Króla Jerzego od 1977 roku. Pogoda na wyspie Spitsbergen nie rozpieszcza. Mimo że wraz z globalnym ociepleniem tam również rosną słupki termometrów, zimą termometry mogą wskazywać nawet do minus 20 stopni Celsjusza. To nie zniechęca turystów spragnionych zobaczenia niedźwiedzia polarnego lub przynajmniej jego śladów. Jest jednak sposób, aby odwiedzić największą wyspę Norwegii nie jako turysta. 48. Wyprawa Polarna do Polskiej Stacji Polarnej Hornsund na Spitsbergenie W Arktyce badania odbywają się przez cały rok, ponieważ Stacja Hornsund działa w trybie całorocznym. Personel techniczny i naukowy wymienia się zazwyczaj …

Niedzwiedz-Polarny-db3e291.jpg
width: 1195
height: 800

Odnaleziono skamieniałość najstarszego ichtiozaura w historii. Odkrycie burzy dotychczasowe teorie
type: item
date: 2023-03-15T08:22:24.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: dinozaury
subject: Edukacja
subject: gady
subject: norwegia
subject: oceany
subject: paleontologia
subject: prehistoria
subject: spitsbergen
subject: zwierzęta
description: Skamieniałości odkryte na Spitsbergenie rzucają nowe światło na genezę najstarszych gadów morskich. Okazuje się, że ichtiozaury pojawiły się na Ziemi wiele milionów lat wcześniej, niż sądziliśmy.
encoded: W tym artykule: Skamieniałość najstarszego ichtiozaura rzuca nowe światło na genezę gadów morskich Kiedy pojawiły się pierwsze ichtiozaury? Ewolucja gadów morskich mogła nastąpić jeszcze przed tzw. erą dinozaurów Naukowcy do dzisiaj nie są pewni, jak wyewoluowały pierwsze gady morskie, które zdominowały oceany i stanęły na szczycie łańcucha pokarmowego swojego ekosystemu. Najpowszechniejsza teoria zakłada, że najstarsze gady żyjące w morzach zjawiły się w okresie, który nastąpił po wymieraniu permskim, czyli ok. 251 milionów lat temu. Kataklizm spowodował, że wiele gatunków musiało przystosować się do nowej rzeczywistości na Ziemi, a rozwój ewolucyjny niektórych stworzeń był następstwem tych wydarzeń. Skamieniałość najstarszego ichtiozaura rzuca nowe światło na genezę gadów morskich Najnowsze badania rzucają jednak nowe światło na genezę gadów morskich na naszej planecie. Paleontolodzy dokonali analizy skamieniałości ichtiozaura, którego odnaleziono na arktycznej wyspie Spitsbergen. To największa wyspa archipelagu Svalbard należącego do Norwegii. Zespół szwedzkich i norweskich naukowców twierdzi, że zaskakująco duże rozmiary tego osobnika i niektóre cechy struktur wewnętrznych wskazują, że zwierzę było jednym z ocalałych okresu wymierania. Oznacza to, że gatunek ten był starszy, niż dotychczas sądzono. Pierwsza skamieniałość ichtiozaura – zniszczona przez nazistów – miała ukryte kopie. Odnaleziono 2 z nich Pierwszy kompletny szkielet ichtiozaura przepadł w czasie II wojny światowej. Został najprawdopodobniej zniszczony podczas bombardowań Londynu. Jednak naukowcy odkryli właśnie jego dwa gipsow... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/pierwsza-skamienialosc-ichtiozaura-zniszczona-przez-nazistow-miala-ukryte-kopie-odnaleziono-2-z-nich-fot-the-university-of-manchester-5de783e.jpg" width="938" height="380" alt="Pierwsza skamieniałość ichtiozaura – zniszczona przez nazistów – miała ukryte kopie. Odnaleziono 2 z nich (fot. The Univ…

ichtiozaur-e4bf53d.jpg
width: 2880
height: 1652

Spitsbergen - pogoda i temperatura. Jak globalne ocieplenie zmienia polarny świat?
type: item
date: 2022-06-21T12:04:22.000Z
creator: Jan Marcin Węsławski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: arktyka
subject: ekologia
subject: lodowce
subject: norwegia
subject: spitsbergen
subject: Travel
description: Niewiele czasu zostało na poznanie unikatowego miejsca, jakim jest Spitsbergen. Pogoda i temperatura, a przede wszystkim klimat zmieniają się bowiem tak szybko, że naukowcy z trudem nadążają z opisem i wyjaśnianiem tamtejszych zjawisk.
encoded: W tym artykule: Spitsbergen pogoda – jak radzą sobie z nią zwierzęta Spitsbergen temperatura – globalne ocieplenie w Arktyce Spitsbergen pogoda – jak zmieniał się klimat Polskie akcenty na Spitsbergenie Spitsbergen: temperatura wciąż rośnie Spitsbergen i jego unikatowy ekosystem Z wody koloru kawy z mlekiem wyłonił się czarny garb. Po chwili dało się słyszeć głębokie sapnięcie i w powietrze – na wysokość kilku metrów – wystrzeliły dwie strugi pyłu wodnego, tworząc literę V. Na pokładzie Oceanii, statku badawczego Instytutu Oceanologii PAN z Sopotu, stojącej na kotwicy tuż przy portowym nabrzeżu osady Longyearbyen na Spitsbergenie poszły w ruch aparaty fotograficzne i kamery. Taka okazja nie zdarza się często. Przy burcie wynurzył się przecież jeden z najrzadszych ssaków Europy – 15-metrowy wal grenlandzki. Przyszłość tych olbrzymów jest coraz bardziej zagrożona – twierdzą naukowcy, którzy badają zmiany, jakie wnosi do Arktyki globalne ocieplenie. Z pokładu Oceanii oraz z polskiej stacji polarnej na Spitsbergenie, która znajduje się na brzegu fiordu Hornsund, uczeni prowadzili inwentaryzację tutejszej różnorodności biologicznej. Czyli spis wszystkich organizmów, od bakterii do wielorybów. To pozwoli na odkrycie wywołanych przez ocieplenie zmian w całej przyrodzie – zarówno w skali mikro, jak i makro. Spitsbergen pogoda – jak radzą sobie z nią zwierzęta Już wcześniej wiedziano, że to nie zimno, lecz długi okres głodu jest największym wyzwaniem dla mieszkańców polarnego fiordu. Fauna morska bez problemów radzi sobie z niską temperaturą, która spada zimą do minus 1,9 stopni Celsjusza (słona woda zamarza w temperaturze niższej niż słodka). Ale jak przetrwać 9 miesięcy, w czasie których nie zachodzi produkcja planktonu roślinnego i cały ekosystem cierpi na brak pokarmu? Surowy i przerażająco piękny. Te ujęcia ze Spitsbergenu rozbudzą Twoje podróżnicze pragnienia Ostrzegamy: po obejrzeniu tego filmu zamarzysz o wyprawie na Północ. Takiej z namiotami, niedźwiedzią wartą i w…

spitsbergen-pogoda-i-temperatura-jak-globalne-ocieplenie-zmienia-polarny-swiat-fot-rune-hellestad-corbis-corbis-via-getty-images-f72c72d.jpeg
width: 1024
height: 683

Lisy polarne – wszystko, co trzeba wiedzieć o „pluszakach północy”
type: item
date: 2022-03-14T15:08:18.000Z
creator: Magdalena Stopa
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: grenlandia
subject: lis polarny
subject: lisy
subject: natura
subject: spitsbergen
subject: zwierzęta
description: Arktyka stała się domem dla wielu gatunków zwierząt. Mroźną północ zamieszkują między innymi lisy polarne. Sprawdź, jak na co dzień te niewiele większe od domowego kota stworzenia radzą sobie w tak ekstremalnych warunkach.
encoded: W tym artykule: Jak wygląda lis polarny? Biały lis – występowanie i zagrożenia Potomstwo lisa polarnego Zdobywanie pożywienia to podstawowa aktywność całego świata zwierząt. Niewiele jednak stworzeń musi mierzyć się z tym zadaniem w tak ekstremalnych warunkach. Wbrew pozorom nie jest to beztroska zabawa, ale decydujące o przetrwaniu polowanie na focze noworodki w archipelagu Svalbard. Lis najpierw lokalizuje śnieżną norę, potem następuje wyskok w górę i nurkowanie w śnieżnym puchu. Arktyka – zwierzęta i ekosystem. Jakie zwierzęta żyją w Arktyce? Zobacz niesamowite zdjęcia [GALERIA] Arktyczne zwierzęta miały ok. 3 miliony lat, żeby przystosować się do surowych warunków. Zobacz niesamowite zwierzęta Arktyki! – Miesiącami żyje na skraju śmierci głodowej – mówi prof. Jan Marcin Węsławski z Instytutu Oceanologii PAN w Sopocie, od wielu lat badacz Spitsbergenu. – W prostym systemie arktycznym pełni niewdzięczną rolę małego drapieżnika, padlinożercy i śmieciojada. Jeżeli nie ma szczęścia należeć do populacji żyjącej w pobliżu wielkich ptasich kolonii, to skazany jest na pokonywanie dziennie dziesiątek kilometrów wzdłuż wybrzeża lub podążanie śladami niedźwiedzi po zamarzniętym morzu, w nadziei na resztki z ich polowania. Przeganiają go nie tylko niedźwiedzie, ale też mewy blade, wydrzyki, a nawet rybitwy. Jak wygląda lis polarny? Lis polarny, zwany inaczej pieścem, jest niezwykle wytrzymały na niskie temperatury. Nie zapada w sen zimowy, prowadzi aktywny tryb życia, nawet przy mrozie dochodzącym do 70 st. C. Podobnie jak wszystkie ssaki żyjące w klimacie polarnym, ma relatywnie mniejsze te części ciała, które są narażone na szybką utratę ciepła. W porównaniu z lisem rudym ma znacznie krótsze łapy i pysk, mniejsze uszy i krótszy, choć piękny i puchaty ogon. Cały jest też wyraźnie mniejszy, wysokości zaledwie 30 cm w kłębie, waży od 2,5 do 6 kg. Z wyjątkiem czarnego nosa, całe jego ciało pokrywa niezwykle obfite, długie i puszyste futro. Nawet poduszki stóp. Stąd zresztą łac…

lisy-polarne-opis-wystepowanie-ciekawostki-9b79249.jpeg
width: 3112
height: 2088

Polska Stacja Polarna na Spitsbergenie rekrutuje chętnych do udziału w wyprawie
type: item
date: 2021-10-15T13:24:35.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: arktyka
subject: badania naukowe
subject: norwegia
subject: spitsbergen
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: To nie jest oferta pracy dla zmarzluchów. Sprawdź, kto może dołączyć do pracowników Polskiej Stacji Polarnej na Spitsbergenie.
encoded: W tym artykule: Praca czeka na Spitsbergenie Archipelag Svalbard – marzenie podróżników Spitsbergen to największa wyspa położonego za północnym kołem podbiegunowym archipelagu Svalbard. W jej południowo-zachodniej części znajduje się Polska Stacja Polarna Hornsund im. Stanisława Siedleckiego. Średnie temperatury w tej części Arktyki wahają się od -20 stopni Celsjusza w lutym, do + 4 w lipcu. Takie pogody nie zniechęcają naukowców. W zarządzanej przez Instytut Geofizyki PAN stacji regularnie prowadzone są badania. Od 1978 r. chętni – oczywiście nie wszyscy – mogą wziąć udział w całorocznej wyprawie. Topniejące lodowce mogą uwolnić nieznane bakterie i radioaktywne związki Amerykanie z centrum badawczego Camp Century na Grenlandii pozbywali się odpadów radioaktywnych, które zostały pod warstwą lodu. Nikt nie spodziewał się, że tak szybko zaczną stanowić zag... Praca czeka na Spitsbergenie Mimo że klimat na Spitsbergenie jest dość surowy, nie brakuje chętnych na wycieczki właśnie w ten rejon świata. Największa wyspa Svalbardu cieszy się sporym zainteresowaniem wśród podróżników. Część osób odwiedza jednak archipelag nie w celach turystycznych, a naukowych. To do nich skierowane jest ogłoszenie IG PAN o rekrutacji chętnych do udziału w 45. wyprawie do Polskiej Stacji Polarnej Hornsund im. Stanisława Siedleckiego. Organizatorzy szukają między innymi geofizyka z doświadczeniem w dziedzinach elektroniki lub geofizyki, meteorologa w szczególności z doświadczeniem w służbie meteorologicznej IMGW, informatyka, mechanika w szczególności z umiejętnością obsługi agregatów prądotwórczych i silników wysokoprężnych, pracownika technicznego oraz kucharza. Dodatkowym atutem będzie znajomość języka angielskiego, posiadanie doświadczenie terenowego, a zwłaszcza zimowo górskiego, zaświadczenie ukończenia kursów medycznych i motorowodnych. Kandydaci mogą wybrać grupę zimującą, czyli całoroczną, lub letnią. Pierwsza wyprawa potrwa od czerwca 2022 r. do lipca 2023 r., a druga od czerwca 202…

archipelag-svalbard-7b20e00.jpeg
width: 4000
height: 2478

Rekordowe ciepło na archipelagu Svalbard. Termometry wskazywały 21,7 st. Celsjusza
type: item
date: 2020-07-28T10:11:20.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: globalne ocieplenie
subject: norwegia
subject: ocieplenie klimatu
subject: spitsbergen
subject: Travel
description: Bunkier na zapasy żywności w razie zagłady wydrążono w wiecznej zmarzlinie na wyspie Spitsbergen na norweskim archipelagu Svalbard . Problem w tym, że zrobiło się tam nienormalnie ciepło.
encoded: Ludzie, którzy przetrwają zagładę, niezależnie czy będzie to uderzenie asteroidy, epidemia czy plaga innej formy mieliby podnosić naszą cywilizację z gruzów z pomocą zawartości Globalnego Banku Nasion. Podziemny bunkier na wyspie Spitsbergen na norweskim archipelagu Svalbard wydrążono w wiecznej zmarzlinie, bo zimno konserwuje. Sęk w tym, że zrobiło się tam nienormalnie ciepło. View oEmbed on the source website Narodowy norweski Meteorologisk Institutt podał właśnie, że drugi dzień z rzędu na archipelagu temperatura powietrza sięgnęła 21,7 st. C. To więcej niż rekordowa anomalia odnotowana w 1979 roku (21,3 st. C). Badania z 2016 roku wskazały, że region Arktyki ogrzewa się na skutek procesów związanych z globalnym ociepleniem dwa razy szybciej niż inne rejony Ziemi. Spitsbergen, największa i jedyna zamieszkała wyspa archipelagu Svalbard znajduje się 1000 km od bieguna północnego. Przechodząca tam fala upałów znacznie podniosła typową średnią lipcowych temperatur panujących na Arktyce. A to i tak najcieplejszy miesiąc na tym biegunie. Dawną, należy zauważyć, normą dla lipca na archipelagu było 5 do 8 st. C. Tymczasem temperatury o 5 st. wyższe niż w poprzednich latach odnotowuje się w tym roku od stycznia. Norwegia nie jest też jedynym krajem z nienormalnie wysokimi temperaturami na swoich północnych rubieżach. Na Syberii tuż za kołem podbiegunowym było w połowie lipca nawet 38 st. C. Autorzy raportu o zmianach klimatu ”Svalbard climate in 2100”, norweskie konsorcjum naukowe NCCS (zajmujące się tematyką wyłapywania i magazynowania dwutlenku węgla) temperatura na archipelagu w kolejnych dekadach będzie tylko rosnąć. W latach 2070 – 2100 nawet 7 do 10 st. C. Wszystko przez nadmiar gazów cieplarnianych w atmosferze. View oEmbed on the source website Proces trwa już od dawna. W latach 1971 – 2017 zaobserwowano wzrost o 3 do 5 st. C, z czego największy zimą. Svlabard, region świata słynący z dużej populacji białych niedźwiedzi oraz Globalnego Banku Nasion ma też olbrzymi…

svalbard-norwegia-rekordowe-temperatury1-3556962.jpeg
width: 2121
height: 1414

Surowy i przerażająco piękny. Te ujęcia ze Spitsbergenu rozbudzą Twoje podróżnicze pragnienia
type: item
date: 2020-07-27T09:23:05.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: filmy
subject: norwegia
subject: spitsbergen
subject: Sport
subject: Travel
subject: wideo
subject: Wolny czas
description: Ostrzegamy: po obejrzeniu tego filmu zamarzysz o wyprawie na Północ. Takiej z namiotami, niedźwiedzią wartą i wiatrem, co nie daje zasnąć, ale pachnie czymś prawdziwym. Prawdziwą przygodą.
encoded: - Nigdy nie sądziłem, że spodoba mi się Północ – mówi Marcin Mossakowski, autor filmu. I to nie byle jaka północ! Spitsbergen to najdalej na północ wysunięty skrawek Europy, norweska wyspa na Oceanie Arktycznym, położona w połowie drogi między Norwegią a biegunem północnym. Dziwne miejsce. Gdzie tylko ze strzelbami można wyjść poza miasto. Gdzie niedźwiedzi polarnych jest więcej niż ludzi. Gdzie nie ma dróg ani ścieżek, wszędzie chodzi się na przełaj. Spitsbergen uczy absurdalnej cierpliwości, jednocześnie jest przerażająco piękny. Parafrazując słowa autora, daje „inny rodzaj szczęścia”. - To takie szczęście, które chce się, żeby się skończyło. Dopiero wtedy jest szczęśliwe. Marcin Mossakowski prowadzi bloga Livealife.pl, na którym o swoich podróżach opowiada głównie za pomocą ruchomych obrazów. Od kliku lat „kręci” z i dla National Geographic Polska. W sierpniu 2016 roku wziął udział zorganizowanej przez pracowników Instytutu Oceanologii dwutygodniowej wyprawie na Spitsbergen. Po raz kolejny udało mu się uchwycić nieuchwytne – tym razem był to nieoczywisty urok arktycznej Północy. NA WSTĘPIE View oEmbed on the source website CZĘŚĆ PIERWSZA Z wizytą w Longyearbyen, opuszczonym mieście Pyramiden i stacji badawczej UAM-u. View oEmbed on the source website CZĘŚĆ DRUGA Podróż statkiem Polar Girl, 5-dniowy trekking przez tundrę i wizyta w Barentsburgu. View oEmbed on the source website

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/0870a9326d2ac54939b72bc602d1ce14b611ba35-8e2c58c.jpeg
width: 4608
height: 2592

"Dzikie, odległe i trudno dostępne". To miejsce jest obiektem wielu podróżniczych westchnień
type: item
date: 2019-07-12T03:02:26.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: norwegia
subject: podróże
subject: spitsbergen
subject: Travel
subject: wyspy
description: Stanowi najdalej na północ wysunięte miejsce zamieszkane przez człowieka.
encoded: Dziki, odległy i trudno dostępny (choćby z racji wysokich kosztów życia) Spitsbergen jest obiektem wielu podróżniczych westchnień. To norweska wyspa - największa w archipelagu Svalbard na Oceanie Arktycznym. Leży w połowie drogi między Norwegią a biegunem północnym i stanowi najdalej na północ wysunięte miejsce zamieszkane przez człowieka. Choć ludzi jest niewielu, bo ok. 2,6 tys. osób, reprezentują aż 50 nacji. Większość z nich mieszka w Long­yearbyen. W trakcie polarnego lata, a zwłaszcza w czerwcu i lipcu, słońce pozostaje wysoko nad horyzontem przez całą dobę. Arktyczna przyroda znajduje się tu na wyciągnięcie ręki. Trzeba wręcz liczyć się z tym, że po wyjściu poza teren zabudowany natura – w postaci niedźwiedzia polarnego – może stać się zbyt natarczywa.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/1ce466507b7afe2116f260efb2b33673ec7cab2c-2df10b0.jpeg
width: 3500
height: 2333

Svalbard: dom białego niedźwiedzia [REPORTAŻ]
type: item
date: 2018-11-20T10:26:54.000Z
creator: Bruce Barcott
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: arktyka
subject: lisy
subject: lód
subject: mors
subject: niedźwiedzie
subject: norwegia
subject: spitsbergen
subject: Sport
subject: Travel
description: Bogactwu życia Svalbardu, arktycznego norweskiego archipelagu, zagraża podstępna odwilż.
encoded: Pięć minut temu minęła północ, ale zwierzęta Spitsbergenu nadal wykazują gorączkową aktywność. W dolinie Adventdalen, na głównej wyspie archipelagu położonego w połowie odległości między Norwegią a biegunem północnym, w jasnym świetle polarnego dnia nad zaciszną zatoczką kołuje stadko rybitw popielatych. Są podenerwowane. Od wschodu nadlatuje para mew bladych – żarłocznych drapieżców znanych z tego, że kradną jajka i porywają pisklęta. Rybitwy w mgnieniu oka zamieniają się w chmurę najeżoną ostrymi, błyskającymi czerwienią dziobami. Ryzyko się opłaciło. Mewy omijają stadko łukiem i kierują się w głąb wyspy. Przelatują nad parą edredonów na gnieździe, zagrodą z psami pociągowymi, pasącym się samotnym reniferem. Typowa biała noc na Spitsbergenie. Na obszarach podbiegunowych niewiele jest miejsc dorównujących tym wyspom różnorodnością i obfitością zwierzyny. Ponad połowa populacji niedźwiedzi polarnych (Ursus maritimus) z Morza Barentsa, której liczebność oceniana jest na 3 tys. sztuk, wychowuje młode właśnie na tym archipelagu. Na Spitsbergenie ostrzega się ludzi, by nie wychodzili poza granice osiedla bez strzelby, bo niedźwiedzie są wszędzie. W okolicznych wodach żeruje pięć gatunków fok i 12 gatunków wielorybów. Na olbrzymich ławicach małży zasiedlających płytki szelf Morza Beringa wykarmiły się wielkie stada morsów. W tundrze spitsbergeńskich gór i dolin pasą się renifery, a pieśce, czyli lisy polarne, nie mogą narzekać na brak zdobyczy. Dla człowieka jest to jednak surowa, niegościnna okolica. Ponad połowę lądu pokrywają lodowce. Mniej niż 10 proc. obszaru wysp ma warunki klimatyczno-glebowe umożliwiające wegetację roślinności. Gdy wybrałem się latem na wędrówkę po zboczach Nordenskiöldfjellet (Góry Nordenskiölda), przez pięć godzin naliczyłem zaledwie siedem gatunków roślin – karłowatych, pochowanych w spękaniach skał. Wiele lat temu, gdy norweski archeolog Povl Simonsen zastanawiał się, dokąd może sięgać granica ludzkiego osadnictwa na Dalekiej Północy, użył ok…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/166f3d6c1b7f453941cacd796ccd2a907636353d-9c22567.jpeg
width: 714
height: 476

Człowiek, który wymyślił "bezkrwawe łowy"
type: item
date: 2018-05-14T05:07:50.000Z
creator: Joanna Lamparska
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: arktyka
subject: fotografia
subject: spitsbergen
description: Ten jeden z najsłynniejszych polskich przyrodników, a przy tym myśliwy, jako pierwszy fotografowanie zwierząt nazwał bezkrwawymi łowami. Kochał rodzimą przyrodę, ale fascynowały go też surowe polarne krajobrazy. Być może dlatego, że był daltonista i świat pozbawiony barw miał dlań szczególny urok.
encoded: Tylko jedno słowo: "Wojna" zapisał w kalendarzyku 1 września 1939 r. Dużymi literami. Przysiągł sobie, że do jej końca nie weźmie do ręki aparatu fotograficznego. Cały sprzęt zakopał w Puszczy Sandomierskiej koło leśniczówki, w której pracował. Wrócił dopiero w 1945 r. Aparat przetrwał, choć nieco naruszyła go korozja. Wspomnienia pełne wróbli – To zapiski jak współczesne SMS-y, króciutkie, informacyjne. Włodek był niesamowicie poukładanym facetem. Kiedy wybierał się na wyprawę, zaglądał do starych kalendarzyków i sprawdzał, co działo się w przyrodzie podczas poprzedniego wyjazdu. Dzięki temu mógł się dobrze przygotować – opowiada Wojciech Plewiński, znany polski fotograf. Tylko na czas wojny lakoniczne notatki zmieniły charakter. Ptaki współodczuwają smutek świata, ich klekot nie jest taki wyraźny – napisał wtedy Włodzimierz Puchalski. Z wykształcenia inżynier agronom, robił w życiu tak wiele, że zajęć tych wystarczyłoby dla kilku osób. W 1946 r. organizował krakowski Instytut Filmowy. W Łodzi pracował jako operator i reżyser. Utworzył dział dokumentacji fotofilmowej zwierząt na Uniwersytecie Jagiellońskim. Zostawił po sobie prawie 60 filmów przyrodniczych, mnóstwo książek, ponad 100 tys. negatywów i kilka tysięcy fotogramów. Na jego zdjęciach wychowały się pokolenia przyrodników. Włodzimierz Puchalski, jeden z najsławniejszych polskich przyrodników, urodził się 6 marca 1909 r. w Mostach Wielkich koło Lwowa. Jednym z moich pierwszych wrażeń, jakie potrafię sobie odtworzyć z taśmy mojej pamięci, z okresu, kiedy jeszcze niezbyt pewnie poruszałem się na nogach, są sceny z życia gołębi i wróbli, które imponowały mi swą ruchliwością i zgrabnością tak kontrastowo doskonałą, zwłaszcza na tle moich słabych umiejętności chodzenia – wspominał. Życie za pan brat z przyrodą musiał mieć zapisane w gwiazdach. – Swą wielką wrażliwość szczególnie rezerwował dla ptaków. Nazywał je rozśpiewanymi klejnotami przyrody – mówi Marzena Wilczyńska z Muzeum Niepołomickiego, gdzie trafiły pa…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9a5db8afae56fc056520c7155e69293a079407c0-aaae84f.jpeg
width: 600
height: 460

Jak śpiewają lodowce? Polarny nasłuch
type: item
date: 2018-03-22T07:14:31.000Z
creator: Sławomir Borkowski
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: alaska
subject: hałas
subject: lodowce
subject: natura
subject: spitsbergen
subject: Społeczeństwo
description: Jakie są najgłośniejsze miejsca w oceanie? Nie, wcale nie handlowe szlaki przemierzane przez liczne statki, tylko pozornie ciche wody na północy i południu globu, w sąsiedztwie lodowców.
encoded: Tak donieśli amerykańscy badacze na łamach Geophysical Research Letters. Lodowce bowiem cielą się, dzielą i kruszą, emitując rozmaite dźwięki. Nawet dryfujące bryły lodu oderwane od lodowych jęzorów topniejąc, „śpiewają” trzaskaniem uwalnianych z nich bąbelków powietrza. – To symfonia pochodząca z różnych źródeł. Badania akustyczne powiedziały nam już sporo na temat oceanu, teraz stosujemy tę technikę do obserwowania lodowców – mówi glacjolożka Erin Pettit. Zdaniem badaczki fauna dobrze odnajduje się w tym układzie. Wody fiordów Alaski są atrakcyjne dla fok, bo hałas utrudnia orkom namierzenie słuchem potencjalnych ofiar. Zmiany klimatu zmniejszą więc hałas, a wraz z nim zapewne... populacje fok. Lodowce podsłuchiwali też naukowcy w Polskiej Stacji Polarnej na Spitsbergenie, a wyniki badań opublikowali w tym samym naukowym piśmie. Stosując hydrofony i porównując zapisy dźwiękowe z zapisami obrazu, badacze opracowali kilka typów „dźwiękowych charakterystyk”, pozwalających na podstawie dźwięku oszacować ilość lodu, jaka odrywa się od cielącego się lodowca. Zdaniem Oskara Głowackiego z Instytutu Geofizyki PAN w przyszłości być może uda się opracować algorytmy umożliwiające precyzyjne automatyczne analizy.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c90bc75d7207edef02b2567b86382c580c690bff-b120ad3.jpeg
width: 1000
height: 665

Polscy polarnicy podsłuchali lodowiec
type: item
date: 2015-02-03T11:29:00.000Z
creator: Adam Robiński
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: spitsbergen
description: To, jaki dźwięk wydaje rodząc lodowe góry, pozwala ocenić wielkość jego ubytków – doszli do wniosku Polacy pracujący na Spitsbergenie.
encoded: Wyniki ich prac opublikował prestiżowy periodyk "Geophysical Research Letters", a za nim popularnonaukowe media na całym świecie. Autorem badań jest Oskar Głowacki, doktorant z Instytutu Geofizyki PAN w Warszawie. Pod jego kierownictwem uczeni z Polskiej Stacji Polarnej Hornsund im. Stanisława Siedleckiego na Spitsbergenie przez kilka tygodni słuchali za pomocą hydrofonów umieszczonych na boi, jak pobliski Lodowiec Hans cieli się. Cieli, czyli gubi fragmenty lodu, tworząc tym samym góry lodowe wpadające do fiordu Hornsund. W ten sposób słodka, zanieczyszczona woda z lodowca miesza się ze słoną wodą morską. Hydrofonom towarzyszyły kamery, dzięki którym udało się zmontować wideo cielącego się lodowca. Zespół Głowackiego udowodnił, że rodząc różne rodzaje gór lodowych, lodowiec wydaje odmienne dźwięki. Bo to, że dany fragment lodu jest głośniejszy wcale nie oznacza, że oddzieliło się go więcej. Istotniejsze jest, jak do tego dochodzi: czy lód z pluskiem wpada do fiordu, czy zsuwa się do niego, czy też odłamuje się pod wodą i wypływa na powierzchnię. – Przemieszczanie się po lodowcu w miejscu, gdzie ubywa masy w wyniku cielenia, graniczyłoby z szaleństwem – mówi PAP Głowacki. – Metody akustyczne są stosunkowo tanie i można je stosować w bezpieczny sposób – wystarczy umieścić hydrofon kilkaset metrów od czoła lodowca, gdzie badacze już nie są tak bardzo narażeni na niebezpieczeństwo – dodaje. Ten nowatorski sposób badania lodowcowych ubytków pozwoli lepiej oszacować ich wielkość oraz ocenić, dlaczego lodowce cielą się. Jak zauważa Tomasz Ulanowski w "Gazecie Wyborczej", "to dość ważne zagadnienie w epoce globalnych zmian klimatu, kiedy woda z topniejących lodowców odpowiada za blisko połowę notowanego obecnie wzrostu średniego poziomu morza (wynoszącego przeszło 3 mm na rok)". Posłuchaj i zobacz, jak cieli się lodowiec:

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/97d9224fda17abb20968c9f401674d225dd148f3-93d4678.jpeg
width: 1000
height: 664

10/2014
type: item
date: 2014-09-29T20:00:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: National Geographic
subject: arktyka
subject: ekologia
subject: lodowce
subject: norwegia
subject: spitsbergen
subject: Travel
description: Zdjęcie na jubileusz: W ciągu 10 lat trwania Wielkiego Konkursu Fotograficznego National Geographic uczestnicy nadesłali łącznie ponad 700 tys. zdjęć. Wyłania się z nich fascynujący obraz współczesnego świata widziany oczami fotografów. Jeszcze kilka lat temu otrzymywaliśmy zdjęcia na odbitkach. Dosłownie cała redakcja – korytarze, biurka – zasłana były fotografiami. W ciągu ostatniej dekady zmieniła się jednak technika robienia zdjęć i jej dostępność. Teraz obrady jury odbywają się w skupieniu przed monitorem komputera; w tym roku do obejrzenia było 30 tys. zgłoszeń. Ale pewne rzeczy pozostają niezmienne: zarówno 10 lat temu, jak i teraz, staramy się wyłonić po prostu dobre fotografie. Takie, które pokazują wrażliwość autorów, zmuszają do zatrzymania się, chwili refleksji nad światem. Szukamy zdjęć, które odznaczają się czymś więcej niż tylko ładną kompozycją czy techniczną doskonałością. – Obcowanie z obrazami, które nie są jedynie wynikiem uchwycenia świata jako obiektu, ale czynią ze świata obiekt sam w sobie, jest doświadczeniem tak satysfakcjonującym, że poświęcone na nie godziny przestały mieć znaczenie – podsumował dziesięciogodzinne obrady przewodniczący jury Tomasz Tomaszewski. Jak nietrudno zgadnąć, szczególnie urzekła nas fotografia nagrodzona Grand Prix. – Wybrane zdjęcie nie tylko uwodzi wizualnie, ale niesie również zadziwiająco bogatą symbolikę. Jest tam i macierzyństwo, i świat postawiony na głowie, osobliwość, krzyż oraz zagrożony gatunek – dodał Tomasz Tomaszewski. A we mnie umocniło się przekonanie, że świat nigdy nie przestanie nas zadziwiać i zachwycać.
encoded: Spis treści: Wielki Konkurs Fotograficzny: Jak typowało tegoroczne jury? Publikujemy wszystkie nagrodzone zdjęcia opatrzone komentarzami autorów. Król spinozaur: T. rex zdetronizowany. Zapraszamy na spotkanie z nowym królem – największym drapieżnym dinozaurem, jaki chodził po Ziemi. A może raczej pływał. Wyprawa do średniowiecza: Swanetia – pozbawiona dróg, gruzińska kraina odizolowana od świata przez wysokie szczyty Kaukazu – była niczym szkatułka, która przechowała społeczną rzeczywistość sprzed wieków. Turystyka nuklearna: Czarnobyl – strefa zamknięta, miejsce największej w historii katastrofy atomowej – staje się turystyczną atrakcją. Przeraża i... zachwyca bujną przyrodą. Malowidła z Faras: Umknęły przed potopem na pustyni – do Warszawy. Losy dzieł sztuki z Nubii przypominają fabułę przygodowego filmu. Druga zielona rewolucja: W XX w. jedna już się nam udała. Teraz musimy doprowadzić do drugiej. Inaczej czeka nas potężny żywnościowy kryzys. Tylko dla prenumeratorów: Kiedy śnieg zawodzi. Kalifornia odkrywa, że zamiana pustyń w kwitnące ogrody ma swoje ograniczenia. Przede wszystkim... śniegowe. Oblicza Ziemi Eureka Instynkt pierwotny Patenty natury Skaner Ptaki w klimacie Wykopaliska u Inuitów Hybrydą w uliczny korek Gruziński miód Śruby z... jedwabiu Jedzeniowe ciekawostki K z historią Literacki Uran Powiększenie

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f0387b1a5d08539ee47087b3fb07c2113969e3af-97ebdb3.jpeg
width: 990
height: 1440

Wykonana w Polsce flaga dotarła na Spitsbergen!
type: item
date: 2012-06-12T10:41:43.000Z
creator: Igor Nowiński
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: flaga
subject: spitsbergen
description: Flaga wydziergana na drutach i szydełku będąca wspólnym dziełem fanów strony visitnorway.pl dotarła po dwóch miesiącach do Polskiej Stacji Polarnej w Hornsundzie – leżącego najdalej na północ polskiego miejsca na Ziemi.
encoded: Członkowie 34. Wyprawy Polarnej PAN będący obecnie gospodarzami w Hornsundzie zainstalowali flagę na słupie informacyjnym przed budynkiem stacji. Flaga wydziergana przez ochotników z całej Polski dotarła do stacji drogą powietrzną z ponad dwumiesięcznym opóźnieniem. Opóźnienie było spowodowane złymi warunkami lodowymi, które uniemożliwiały przemieszczanie się po Archipelagu Svalbard i odcięły stację od dostaw pożywienia i innych produktów na dwa miesiące. Flaga i potrzebne polarnikom zapotrzebowanie dotarły drogą morską. View oEmbed on the source website Akcja street artu upamiętnia 80. rocznicę pierwszej polskiej całorocznej wyprawy badawczej na Wyspę Niedźwiedzią – południową część Archipelagu Svalbard. Polscy naukowcy mają ogromne zasługi w odkryciu, nazwaniu i kartowaniu terenu Archipelagu. Polski Dom pod Biegunem, jak często nazywa się stację, jest placówką całoroczną. Archipelag Svalbard będący pod jurysdykcją Norwegii to jedno z najbardziej nietkniętych działaniem człowieka miejsc na Ziemi, leży 800 km na północ od brzegów Norwegii i zaledwie 1100 km od bieguna północnego. Innovation Norway pełni rolę narodowej organizacji turystycznej i w Polsce działa w ramach Biura Radcy Handlowego Ambasady Królestwa Norwegii. Podobne biura działają w 30 krajach na całym świecie, główna siedziba organizacji mieści się w Oslo. Polska Stacja Polarna w Hornsundzie została założona przez prof. Stanisława Siedleckiego podczas III Międzynarodowego Roku Geofizycznego w roku 1957. Należy do Instytutu Geofizyki Polskiej Akademii Nauk. Od roku 1978 członkowie całorocznych wypraw prowadzą obserwacje meteorologiczne, badania z zakresu sejsmologii, magnetyzmu ziemskiego oraz jonosfery i elektryczności atmosfery. Równolegle prowadzone są badania glacjologiczne oraz badania środowiskowe obszarów południowego Spitsbergenu. W okresie letnim prowadzone są również badania biologiczne. Realizowane krajowe i międzynarodowe projekty naukowe pozwalają rozwiązać współcześnie poruszane, ważne zaga…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9ae1f98ba8be614e79f7e55a515cf4afee199f89-3dda33e.jpeg
width: 768
height: 1024

Wyprawa „Svalbard 360º”
type: item
date: 2011-05-31T05:56:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: spitsbergen
description: W czerwcu Arkdiusz Mytko, Przemysław Szapar oraz Piotr Opacian ruszą kajakami z polskiej Stacji Polarnej w Hornsundzie wokół Svalbardu. Wyprawa jest częścią projektu pionierskich wypraw kajakowych „Po horyzont”.
encoded: Będzie to dotychczas jedyna polska wyprawa, której celem jest pierwsze w historii opłynięcie archipelagu. Dotychczas ekstremalne warunki, takie jak niskie temperatury, bardzo silne wiatry i paki lodowe nie pozwoliły nikomu tego osiągnąć. Wyprawa to także upamiętnienie ponad 50-cio letniej polskiej działalności na Spitsbergenie oraz osiągnięć polskich naukowców i wspinaczy.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2d8c0729d723affa57ff5dc6065be0be5b5a35ef-c236073.jpeg
width: 500
height: 334

Pozdrowienia ze... Spitsbergenu
type: item
date: 2010-06-03T15:02:22.000Z
creator: Lidia Bagińska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: arktyka
subject: jachty
subject: morze
subject: norwegia
subject: rejsy
subject: spitsbergen
subject: żeglarstwo
description: Nie co dzień dostaje się propozycję popłynięcia jachtem na największą wyspę Norwegii. Zdecydowałam się, choć jestem tylko słabo wykwalifikowanym majtkiem
encoded: Po 12 latach pracy na wysokich obrotach chciałam trochę odpocząć – podróżować, poprzebywać więcej z bliskimi. Z siedmioosobowej załogi jachtu tylko ja nie musiałam walczyć o urlop. Rejs wpisywał się w planowany przeze mnie sabbatical, jak w korporacjach nazywa się przerwę zapobiegającą wypaleniu zawodowemu. Wypływamy z portu w Tromso leżącym za kołem podbiegunowym. Kiedy po dwóch dobach jazdy busem wypakowujemy ekwipunek potrzebny nam na najbliższe trzy tygodnie – prowiant, butle z gazem, sprzęt do nurkowania – poprzednia załoga „Syrenki” jeszcze smacznie chrapie. Mimo wdzięcznej nazwy jacht okazuje się starą stalową konstrukcją długości 16 m, z wyraźnie widocznymi spawami pochodzącymi z lat 70. Jest niezwykle ciasny pod pokładem, bo dużo miejsca zajmuje komora silnika. Koje przypominają szuflady i trudno mi uwierzyć, że spali w nich panowie dużo roślejsi niż ja. W przejętej „Syrence” odkrywamy trochę uszkodzeń – ich naprawa pochłonie nam resztę dnia. Rankiem zwiedzamy kolorowe miasto trolli i wypożyczamy strzelbę (model pochodzi z 1938 r.) – konieczną na Spitsbergenie do obrony przed białymi niedźwiedziami. Kupujemy też naboje. Ponieważ zwrotów nie przyjmują, pod koniec rejsu będziemy mieć przednią zabawę w strzelanie do beczki ciągniętej na linie za jachtem. Wreszcie ruszamy. Pogoda piękna (zgodnie z prognozami), lekki wiatr, ale my – stoimy w miejscu! To silnik nie radzi sobie z prądem wstecznym. Wracamy do portu i sprawdzamy pływy – spróbujemy ponownie (tym razem z sukcesem) za 3–4 godziny. Kolejne dni to sympatyczna żegluga z korzystnymi wiatrami, delfinami i kaszalotem śpiącym niemal na naszym kursie. Oglądamy ostatni zachód słońca, bo przecież płyniemy na północ, a tam trwa właśnie polarny dzień. Na wschodzie wisi wielki czerwony księżyc. Ocean arktyczny jak Adriatyk Trzeciego dnia żeglugi wyłania się Wyspa Niedźwiedzia. Kotwiczymy w pięknej zatoczce otoczonej skałami o niesamowitych kształtach i kolorach. To raj dla geologów i... ptaków, które zakładają tu g…

ng2-5b1a9be.jpg
width: 600
height: 400

Prace terenowe na Spitsbergenie
type: item
date: 2009-11-28T05:45:00.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: arktyka
subject: nauka
subject: spitsbergen
description: Od dłuższego już czasu zjawisko ocieplania się klimatu, powodujące m.in. topnienie lodowców, zmiany zasięgu prądów morskich czy zmniejszanie się pól lodowych niepokoi naukowców.
encoded: W ostatnich dniach zakończyły się międzynarodowe prace terenowe przeprowadzane na Spitsbergenie i związane właśnie z wyżej wymienionym zjawiskiem. W pracach udział wzięło 11 pracowników i studentów Uniwersytetu Gdańskiego, którzy badali m.in. reakcje ekosystemu morskiego i lądowego na zmiany klimatyczne na Arktyce. W trwających ponad pięć tygodni badaniach, oprócz naszych przedstawicieli z Gdańska, uczestniczyli także naukowcy z Instytutu Oceanologii Polskiej Akademii Nauk, Norwegian Polar Institute, Norwegian Institute for Water Research, University Centre in Svalbard. Tekst: Agnieszka Budo

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c1dcd3a58c33081b5cd017edb2a41d2144984279-606d91e.jpeg
width: 500
height: 334