Nie czekaj, aż „ułoży się w żołądku”. Naukowcy wyjaśniają, dlaczego warto ruszyć się od razu po jedzeniu
Spacer po posiłku to nie tylko sposób na lepsze trawienie. Badania pokazują, że nawet krótka i łagodna aktywność fizyczna może wpływać na kontrolę poziomu cukru we krwi oraz komunikację między jelitami a mózgiem.
Spis treści: Co dzieje się w organizmie po posiłku Dlaczego warto ruszać się po jedzeniu? Kiedy i jak ruszać się po posiłku Mały nawyk o wielkim znaczeniu Jedzenie to nie tylko dostarczanie energii organizmowi – to impuls, który uruchamia precyzyjnie zaprogramowaną sekwencję zmian fizjologicznych, zachodzących zwłaszcza w pierwszych minutach po posiłku. Badania sugerują, że w tym krótkim czasie aktywność fizyczna po posiłku może zdziałać znacznie więcej niż tylko przynieść ulgę żołądkowi. Ma ona potencjał, by przekształcić sposób, w jaki organizm przetwarza pokarm, oraz to, jak mózg na niego reaguje. Co zatem dzieje się w tym kluczowym oknie poposiłkowym i w jaki sposób krótki spacer może wpłynąć na przebieg tych procesów? Co dzieje się w organizmie po posiłku Trawienie to aktywny proces angażujący cały organizm. Krótko po posiłku nasze ciało przechodzi w tryb „odpoczynku i trawienia” – jest to okres, w którym jelita i mózg intensywnie się komunikują, wymieniając sygnały wpływające na trawienie, nastrój oraz poziom stresu. Węglowodany, tłuszcze i białka są rozkładane na glukozę, kwasy tłuszczowe i aminokwasy, które następnie trafiają do krwiobiegu. Powstaje w ten sposób wrażliwe okno dla osi jelita–mózg – dwukierunkowej „autostrady” nerwów i sygnałów, która łączy procesy trawienne ze stresem i nastrojem. Jak twierdzi prof. Loretta DiPietro, specjalistka w dziedzinie nauk o sporcie i żywieniu na Uniwersytecie Jerzego Waszyngtona, jest to również idealny moment na ruch. Dlaczego warto ruszać się po jedzeniu? Kiedy się ruszasz – nawet podczas spokojnego spaceru – twoje mięśnie pracują, a ich skurcze pomagają przenosić glukozę z krwi do komórek. Proces ten zachodzi niezależnie od insuliny, co jest szczególnie korzystne dla osób starszych, osób z insulinoopornością oraz każdego, kto zjada obfitą kolację, kiedy działanie insuliny bywa mniej efektywne. Oznacza to, że ruch zapewnia organizmowi drugi mechanizm regulacji poziomu cukru we krwi. Może on łagodzić gwałtowne skoki glukozy po posiłku i zmniejszać obciążenie trzustki. Z czasem taka „ulga” może wspierać zdrowie metaboliczne oraz ograniczać czynniki ryzyka cukrzycy i chorób serca. – Aktywność fizyczna omija zaburzenia w sygnalizacji insulinowej – mówi Gerald Shulman, profesor medycyny na Uniwersytecie Yale. – Otwiera drogę glukozie do wnętrza komórki nawet u osób z insulinoopornością. Jednak te korzyści metaboliczne to tylko część całej historii. Ruch w czasie poposiłkowej regeneracji zwiększa również przepływ krwi do narządów trawiennych i wspiera interocepcję – czyli zdolność mózgu do odczuwania tego, co dzieje się wewnątrz ciała. Najnowsze badania sugerują, że nerw błędny – kluczowy kanał komunikacji między jelitami a mózgiem – pomaga kształtować nasze samopoczucie po jedzeniu. Jedno z badań wykazało, że odgrywa on rolę w procesach od odczuwania sytości po regulację emocji. Inne z kolei dowiodło, że bakterie jelitowe mogą wpływać na funkcjonowanie tego nerwu, łącząc to, co jemy, z tym, jak reaguje nasze ciało i umysł. Naukowcy wciąż dokładnie badają te zależności, jednak zgromadzone dowody sugerują, że spacery po posiłku wspierają komunikację między mózgiem a ciałem w sposób wykraczający daleko poza samo trawienie. Kiedy i jak ruszać się po posiłku Moment rozpoczęcia aktywności nie musi być co do minuty precyzyjny. Prof. Loretta DiPietro podkreśla, że optymalnym momentem na ruch jest około 30 minut po zakończeniu posiłku. Zaznacza jednak, że korzyści pojawiają się od razu po rozpoczęciu aktywności. Prof. Gerald Shulman zgadza się z tą opinią, dodając, że ruch o dowolnej porze dnia może poprawiać wrażliwość na insulinę. Aktywność nie musi być ani intensywna, ani długotrwała. Badania prof. DiPietro wskazują, że 15 minut spokojnego spaceru może skutecznie ograniczyć poposiłkowe skoki glukozy. Potwierdziło to również badanie z 2025 roku, które wykazało, że 10-minutowy spacer bezpośrednio po posiłku poprawia kontrolę poziomu cukru we krwi równie skutecznie jak 30-minutowy spacer wykonany później. – Nie trzeba się nawet spocić – podkreśla prof. Gerald Shulman. Najważniejsze jest po prostu wprawić ciało w ruch. Inne badanie z 2025 roku wykazało, że przerywanie długiego siedzenia krótkimi, 2–5-minutowymi odcinkami lekkiego marszu (pomóc może nawet chodzenie po mieszkaniu lub wejście po schodach) istotnie zmniejsza poposiłkowe skoki glukozy i insuliny u dorosłych z otyłością. Korzyści te nie dotyczą wyłącznie osób z insulinoopornością. Prof. Gerald Shulman podkreśla, że nawet u szczupłych, młodych dorosłych ruch po posiłku poprawia sposób magazynowania energii w mięśniach, co może wspierać zdrowie metaboliczne przez całe życie. Klucz do tych korzyści tkwi w regularności. Aby dostrzec trwałe efekty, aktywność po posiłku musi być powtarzana każdego dnia. Z perspektywy ewolucyjnej, jak zauważa prof. DiPietro, ludzie zostali stworzeni do ruchu po jedzeniu – rytmu, który sprzyjał zużywaniu energii zamiast jej magazynowaniu. Spacer po posiłku może być prostym sposobem na ponowne wprowadzenie tego naturalnego mechanizmu do współczesnego życia. Mały nawyk o wielkim znaczeniu Poposiłkowy spacer nie zastąpi leków ani nie odmieni metabolizmu z dnia na dzień. To jednak niewielka zmiana o dużym potencjale – element szerszej układanki pokazującej, jak silnie ruch, jedzenie i zdrowie są ze sobą powiązane. Jeśli wieczorny spacer wydaje się celem nie do osiągnięcia, zacznij od mniejszych kroków. Włącz muzykę i energicznie pozmywaj naczynia. Wyjdź z psem na nieco dłuższą trasę. Maszeruj w miejscu – po prostu się ruszaj. Źródło: National Geographic
Czy umiesz poprawnie chodzić? Świat oszalał na punkcie nowych technik spacerowania
Spacer nie musi być nudny. Od „Hot Girl Walk” po trening japoński – dzisiejsze trendy w chodzeniu łączą ruch z psychologią, dyscypliną albo obciążeniem, dostosowując ten jeden prosty nawyk do różnych celów. Jak spacerować, żeby wzmacniać kości albo poprawić nastrój?
Spis treści: Chodzenie wraca do łask – teraz w nowoczesnej odsłonie Trening interwałowy – kiedy chcesz poprawić wydolność Rucking – gdy chcesz wzmocnić ciało i kości Uważne spacery – dla lepszego nastroju i mniej stresu Power walking – dla spalania tłuszczu i lepszej sylwetki Hot Girl Walk i 12-3-30 – gdy potrzebujesz motywacji i regularności Niezależnie od tego, czy zależy ci na spalaniu tłuszczu, zwiększeniu wydolności, poprawie samopoczucia czy wzmocnieniu kości – możesz dobrać styl spaceru do swoich potrzeb. W trendach na TikToku i Instagramie, jak 12-3-30 czy Hot Girl Walk, znajdziesz nie tylko motywację, ale też praktyczne podejście do ruchu. Z kolei naukowo opracowane techniki, takie jak interwałowy marsz japoński czy rucking, wspierają konkretne cele zdrowotne. Korzyści z chodzenia jest wiele. Choć najprostsze, może być bardzo skuteczne – jeśli wiesz, jak je wykorzystać. Chodzenie wraca do łask – teraz w nowoczesnej odsłonie Ludzie od zawsze chodzili – na polowania i czy zbierać jedzenie, przez parki, ulice miast, do i z przystanków autobusowych. – Bycie człowiekiem to chodzenie – mówi Catrine Tudor-Locke, dziekanka College of Health Sciences na Texas Woman’s University, która całe życie zawodowe bada kroki i zachowania ruchowe. – Tak jesteśmy zaprogramowani. Ostatnio jednak ten najstarszy z ruchów przeżywa renesans. Na TikToku i Instagramie hashtagi takie jak #hotgirlwalk czy #12330 mają miliony wyświetleń, a naukowcy wciąż publikują badania o fizycznych i psychicznych korzyściach codziennego spaceru. – Chodzenie to jedna z najprostszych i najbardziej praktycznych form ćwiczeń dla większości ludzi – dodaje Joey Masri, fizjoterapeuta i certyfikowany trener przygotowania motorycznego z Miami na Florydzie. – Te trendy mogą być kluczem do zdrowego, sprawnego stylu życia. Korzyści nie wynikają jednak z samego trendu – mówi Joey Masri – lecz z konsekwentnego realizowania planu. Badania pokazują, że regularne spacery poprawiają zdrowie sercowo-naczyniowe, obniżają poziom stresu, zwiększają kreatywność, wzmacniają kości, a nawet wydłużają oczekiwaną długość życia. Serce to przecież kluczowy mięsień dla człowieka. Piękno chodzenia polega na jego elastyczności – ten sam ruch można dostosować w taki sposób, aby akcentować wytrzymałość, siłę albo zdrowie psychiczne. Trening interwałowy – kiedy chcesz poprawić wydolność Wypróbuj: Trening interwałowy w chodzeniu Technika opracowana przez japońskich naukowców na początku lat 2000 polega na naprzemiennym marszu przez 3 minuty w szybkim tempie i 3 minuty w wolniejszym, regeneracyjnym rytmie. W czasie szybszych odcinków celuj w około 70% wysiłku, a podczas odpoczynku obniż intensywność do około 40%. Według wyników badania z 2007 roku starsi uczestnicy, którzy stosowali ten program przez 30 minut dziennie, 4 razy w tygodniu, zauważyli znaczną poprawę wydolności oraz spadek ciśnienia krwi. Nowsze badanie z 2024 roku wykazało również, że ta metoda pomaga osobom z cukrzycą typu 2 w regulacji poziomu glukozy. – Interwały to sposób na budowanie kondycji sercowo-naczyniowej bez konieczności biegania – mówi trenerka mentalna Sara Hayes, współpracująca z kobietami uprawiającymi bieganie. – Zmienne tempo wyzwala pracę układu oddechowego, buduje wytrzymałość i sprawia, że trening jest ciekawszy. Zmiana rytmu zamienia spacer w grę i chroni przed nudą. Rucking – gdy chcesz wzmocnić ciało i kości Wypróbuj: Rucking Rucking, czyli marsz z plecakiem lub kamizelką obciążoną, zyskał popularność dzięki grupom fitness inspirowanym wojskiem. Wiele osób zaczyna od około 5 kg i stopniowo zwiększa ciężar do 15 kg lub więcej, ale zaletą jest to, że intensywność można dopasować do siebie. – Do plecaka albo kamizelki można włożyć tyle ciężaru, ile jesteś w stanie unieść, i przejść tak daleko i szybko, jak chcesz, po dowolnym terenie – mówi Joey Masri. Zaleca jednak zacząć od niewielkiego obciążenia i krótszego dystansu, a potem stopniowo zwiększać. Dodatkowy ciężar pracuje nie tylko na mięśnie nóg, ale też korzystnie obciąża szkielet. – To tzw. obciążenie osiowe – wyjaśnia Joey Masri – w którym masa z plecaka rozkłada się pionowo przez kręgosłup, nogi i miednicę. Wzmacnia to gęstość kości, co może być szczególnie istotne dla kobiet, ponieważ po menopauzie utrata masy kostnej przyspiesza. Uważne spacery – dla lepszego nastroju i mniej stresu Wypróbuj: Spacer uważny w naturze Znany także jako shinrin-yoku, czyli „kąpiel leśna”, polega na powolnym, świadomym chodzeniu w naturze, bez rozpraszaczy. Może to być spacer leśną ścieżką albo wzdłuż rzeki. Badania pokazują, że taka praktyka obniża poziom kortyzolu, redukuje ciśnienie krwi i poprawia nastrój. Badanie z 2022 roku przeprowadzone na 155 uczestnikach sugeruje, że korzyści są jeszcze większe u osób z tendencjami depresyjnymi. Catrine Tudor-Locke zauważa, że nawet w mieście można uzyskać podobny efekt. – Spacer przez park w drodze do pracy również daje korzyści psychiczne – mówi. Jednym z kluczowych elementów jest odłączenie się od telefonu. – Zachęcam ludzi, aby odłożyli telefon – albo przynajmniej włączyli tryb „Nie przeszkadzać” – dodaje Sara Hayes. – Traktuj spacer jako okazję, żeby zauważyć swoje myśli, otoczenie, ciało. Uwielbiam ćwiczenie pięciu zmysłów: co widzę, słyszę, czuję, smakuję i dotykam. Power walking – dla spalania tłuszczu i lepszej sylwetki Wypróbuj: szybki marsz (power walking) Przyspieszenie tempa spaceru znacząco zwiększa wydatkowanie energii. Power walking to marsz w tempie około 5–8 km/h, z energicznie pracującymi ramionami, wyprostowaną sylwetką i zaangażowaną postawą. Tętno i oddech wyraźnie rosną, ale nie przechodzą jeszcze w bieg. Badanie z 2022 roku wykazało, że 180 minut szybkiego marszu tygodniowo przez 12 tygodni zmniejszyło procent tkanki tłuszczowej, masę ciała i obwód w pasie u studentów prowadzących siedzący tryb życia – szczególnie u kobiet. Inne badania, w tym próba kliniczna z 2012 roku z pacjentami kardiologicznymi, pokazują, że szybki marsz poprawia VO₂ max bardziej niż zwykły, rekreacyjny spacer. – Szybsze chodzenie angażuje więcej mięśni, zwiększa tętno i bardziej przypomina trening – wyjaśnia Sara Hayes. To także metoda bardzo wydajna: w krótszym czasie pokonujesz większy dystans, co świetnie pasuje do napiętego grafiku – dodaje Tudor-Locke. Hot Girl Walk i 12-3-30 – gdy potrzebujesz motywacji i regularności Wypróbuj: „Hot Girl Walks” (HGWs) „Hot Girl Walk” zaczęło się jako kolejny trend na TikToku, ale przerodziło się w prawdziwy ruch. Zwykle trwa około 6,5 km, choć można oczywiście przejść krótszy dystans. Kluczowe są chwile autorefleksji: pozytywne afirmacje, wdzięczność i wyznaczanie intencji – samodzielnie albo w towarzystwie przyjaciół. Do tego warto dołączyć ulubioną playlistę. Badania dowodzą, że muzyka zwiększa wytrzymałość, odwraca uwagę od zmęczenia i poprawia ogólną przyjemność z ćwiczeń. Jeszcze więcej zyskasz, jeśli wybierzesz trasę na świeżym powietrzu. – Kontakt z naturą obniża poziom kortyzolu i poprawia nastrój – mówi Sara Hayes. – Światło słoneczne, świeże powietrze, przerwa od ekranów i ruch razem działają jak naturalny przycisk resetu dla układu nerwowego. Wypróbuj: 12-3-30 Jeśli chcesz wzmocnić dolne partie ciała i jednocześnie zadbać o kondycję sercowo-naczyniową, chodzenie pod górę na bieżni to świetna metoda. Co ważne, nie obciąża kolan. Formuła popularnego treningu 12-3-30 jest prosta: idź przez 30 minut przy nachyleniu 12% w tempie 4,8 km/godz. – Popularność zawdzięcza temu, że łatwo go zapamiętać i daje poczucie struktury – mówi Sara Hayes. – Mózg człowieka lubi przewidywalność i rutynę. Struktura rozbija monotonię i daje coś nowego, na czym można się skupić. Choć konkretne liczby przyciągają uwagę, Joey Masri podkreśla, że trening należy dostosować do siebie. – Dla jednej osoby to może być zbyt łatwe, dla innej wręcz niemożliwe. Trzeba pamiętać, że aktywność jest względna – mówi. Zmieniaj nachylenie, tempo albo czas w zależności od własnych możliwości. Powinieneś czuć wysiłek, ale tempo musi być do utrzymania przez całe pół godziny. Źródło: National Geographic
Nadwiślańskie atrakcje w Warszawie – odkryj najlepsze miejsca na relaks i zabawę
Warszawa to miasto pełne kontrastów – z jednej strony tętniące życiem centrum, z drugiej strony dzika natura nad Wisłą. Rzeka odgrywa ważną rolę w życiu mieszkańców i turystów, oferując wiele atrakcji. W tym przewodniku odkryjesz najlepsze miejsca stolicy Polski nad Wisłą: od malowniczych bulwarów, przez piękne plaże, aż po emocjonujące rejsy łodzią.
Spis treści Warszawskie Bulwary Wiślane – serce letnich atrakcji Plaże w Warszawie – gdzie odpocząć nad rzeką Mosty nad Wisłą Rejsy po Wiśle – atrakcje z perspektywy wody Podsumowanie Warszawa to nie tylko zabytki i miejskie atrakcje. Stolica Polski oferuje także wyjątkowe miejsca nad Wisłą. Plaże, ścieżki rowerowe, klimatyczne bary oraz niezapomniane rejsy. Sprawdź, co warto zobaczyć nad Wisłą, i jak najlepiej spędzić czas w stolicy. Warszawskie Bulwary Wiślane – serce letnich atrakcji Bulwary Wiślane to popularne miejsce spotkań, gdzie historia łączy się z nowoczesnością. Są one doskonałe na spacery, rowerowe wycieczki, a także relaks w jednej z licznych kawiarni czy barów. Spacer i rowerem przez bulwary Bulwary Wiślane oferują jedną z najlepszych tras spacerowych i rowerowych w stolicy. Ścieżka wiedzie wzdłuż rzeki, mijając Zamek Królewski, Park Fontann oraz słynne festiwale, takie jak Festiwal Muzyczne Ogrody​. Dzięki tunelom pod Wisłostradą, ścieżka łączy wiele atrakcji, w tym Powiśle, Stare Miasto oraz Żoliborz. Żoliborski odcinek bulwarów, choć mniej komercyjny, oferuje spokojniejsze, klimatyczne miejsce na odpoczynek. To świetne miejsce na rozłożenie koca i chwilę relaksu. Bary i restauracje z widokiem na Wisłę Na Bulwarach Wiślanych znajdziesz wiele lokali oferujących nie tylko wspaniałe jedzenie, ale także niezapomniany widok na Wisłę. Miejsca takie jak Monkey Love, Miami Wars czy Cud nad Wisłą są idealne na letnie wieczory​. Co więcej, Grunt i Woda zaspokoi potrzeby rodzin z dziećmi, a w Dworcu Wodnym można spróbować wykwintnych dań, takich jak kalmary​. Każdy z lokali ma swoją specyfikę, dzięki czemu każdy znajdzie coś dla siebie. Plaże w Warszawie – gdzie odpocząć nad rzeką Warszawskie plaże nad Wisłą to miejsca idealne do odpoczynku, ale również do aktywnego spędzania czasu. Poniatówka – jedna z najpiękniejszych miejskich plaż Plaża Poniatówka jest jednym z najpiękniejszych miejsc nad Wisłą, szczególnie doceniana przez amerykańską edycję „National Geographic”​. Usytuowana blisko Mostu Poniatowskiego, plaża oferuje doskonałe warunki do relaksu oraz widok na warszawskie wieżowce. W pobliżu znajdują się także kluby plażowe, takie jak La Playa i Aquatica, które ożywiają to miejsce wieczorami​. Kalima – pływająca plaża na Wiśle Kalima, pływająca plaża urządzona na barce, to egzotyczne miejsce, które przypomina skrawek Sahary. Jest to jedno z najbardziej unikatowych miejsc nad Wisłą, gdzie można odpocząć z dala od miejskiego zgiełku​. Mosty nad Wisłą Warszawskie mosty to nie tylko elementy infrastruktury, ale także atrakcje turystyczne oferujące wspaniałe widoki. Most Świętokrzyski i jego atrakcje Most Świętokrzyski to nowoczesna konstrukcja, która jest jednym z symboli współczesnej Warszawy. Łączy Powiśle z Pragą, a widok z mostu na Syrenkę Warszawską i Stadion Narodowy jest niezapomniany​. Spacer po moście to doskonały sposób na poznanie miasta z innej perspektywy, zwłaszcza o zachodzie słońca. Rejsy po Wiśle – atrakcje z perspektywy wody Rejsy po Wiśle to jedna z najpopularniejszych atrakcji w Warszawie. Dzięki nim można zobaczyć stolicę z zupełnie innej perspektywy, a dostarczają wiele pozytywnych emocji. Wynajem motorówki i Krypy Basonia Dla osób szukających mocniejszych wrażeń istnieje możliwość wynajmu motorówki lub wzięcia udziału w rejsie Krypą Basonia organizowanym przez fundację „Ja Wisła”. Rejsy oferują różnorodne trasy, które pozwalają podziwiać warszawskie mosty oraz nadwiślańskie atrakcje​. Warto przekonać się na własne oczy, że widoki z motorówki na zamek i stare kościoły robią ogromne wrażenie​. Emocje związane z rejsami po Wiśle Podczas rejsów można nie tylko zobaczyć Warszawę z nietypowej perspektywy, ale również poczuć prawdziwy klimat miasta. Zbyszko Cieszyński, przewodnik motorówki, opowiada o wspaniałych widokach na Stadion Narodowy, pływające restauracje oraz dziką przyrodę nad Wisłą. Podczas rejsów można nawet usłyszeć dźwięki miasta, takie jak przejeżdżające Intercity na moście średnicowym​. Podsumowanie Warszawa nad Wisłą to miejsce, które zadowoli każdego – od miłośników aktywnego wypoczynku, po osoby szukające relaksu i spokoju. Spacer bulwarami, odpoczynek na jednej z miejskich plaż czy rejs po rzece – to tylko niektóre z opcji, które czekają na ciebie co roku. Niezależnie od tego, czy jesteś mieszkańcem Warszawy, czy odwiedzasz stolicę po raz pierwszy, nadwiślańskie atrakcje dostarczą ci niezapomnianych wrażeń.
Chodzenie z kolejną korzyścią dla zdrowia. Pomaga na bóle, z jakimi borykają się miliony
Unikanie ruchu z obawy przed bólem pleców może przynieść odwrotny skutek. Najnowsze badania sugerują, że regularna, lekka aktywność fizyczna, taka jak chodzenie, nie tylko łagodzi te dolegliwości, ale również zmniejsza ryzyko nawrotów.
Spis treści: Co robić, aby ból pleców nie wracał? Tak chodzenie wpływa na nasze zdrowie Ból dolnej części pleców to coraz częstszy problem zdrowotny na świecie. Dotyka już nawet setki milionów ludzi. Jak wynika z danych, dla wielu z nich ból ten ma charakter cykliczny, a nawroty pojawiają się nawet po wyzdrowieniu. To sprawia, że osoby te są narażone na ciągłe ryzyko dolegliwości. A to z kolei może znacząco obniżać jakość ich życia. Statystyki pokazują, że prawie 70% osób, które wyzdrowiały z bólu dolnej części pleców, może doświadczyć kolejnego epizodu w ciągu roku. Z badań opublikowanych w czasopiśmie naukowym „The Lancet” wynika jednak, że jest skuteczna i łatwo dostępna metoda zapobiegania nawrotom takiego bólu. Jak się okazuje, pacjenci, którzy włączyli chodzenie do swojej codziennej rutyny po ustąpieniu dolegliwości, rzadziej doświadczali nawrotów w ciągu roku lub dłużej. Co więcej, nawet w przypadkach, gdy ból powracał, regularna aktywność fizyczna wydłużała czas między kolejnymi epizodami bólowymi. Co robić, aby ból pleców nie wracał? Mark Hancock z Macquarie University podkreśla, że większość badań dotyczących bólu pleców koncentruje się na leczeniu istniejących epizodów, a nie na prewencji. Nowe badania starają się odwrócić tę tendencję, kładąc nacisk na edukację pacjentów oraz wyposażenie ich w narzędzia do zapobiegania kolejnym nawrotom. Dzięki temu osoby cierpiące na przewlekłe bóle pleców mogą lepiej radzić sobie z dolegliwościami i poprawić jakość swojego życia w dłuższej perspektywie. Ruch odgrywa kluczową rolę w leczeniu bólu dolnej części pleców. Ćwiczenia aerobowe, takie jak chodzenie, są szeroko zalecane przez specjalistów. Comron Saifi, chirurg ortopeda, podkreśla, że istnieją liczne wytyczne kliniczne wspierające tę metodę. Chociaż skuteczność spacerów w zapobieganiu bólowi dolnej części pleców nie została jeszcze dogłębnie zbadana, dają one wiele korzyści. Chodzenie stymuluje przepływ krwi do kręgosłupa, dostarczając mu niezbędne składniki odżywcze i tlen, co wspomaga proces regeneracji. Zdaniem Femi Betiku, fizjoterapeuty, delikatne obciążenie kręgosłupa podczas spaceru ma pozytywny wpływ na mięśnie, stawy oraz tkanki otaczające kręgosłup. Regularny ruch wzmacnia zarówno mięśnie, jak i tkanki chrzęstne oraz kostne kręgosłupa. Dowody wskazują, że bieganie może prowadzić do silniejszych i zdrowszych dysków kręgosłupa, a podobne efekty mogą przynieść spacery. Ponadto chodzenie pomaga przełamać cykl unikania ruchu, który często pojawia się w trakcie bólu pleców. Brak ruchu może prowadzić do usztywnienia i pogorszenia tego stanu. Według Krisa Gordona, regularny ruch, nawet w postaci spacerów, może zapobiec przedłużaniu się epizodów bólu, pomagając pacjentom wrócić do pełnej sprawności. Tak chodzenie wpływa na nasze zdrowie Z doświadczeń Hancocka wynika, że pacjenci z nawracającym bólem dolnej części pleców często odczuwają lęk przed ruchem, nawet gdy obecnie nie odczuwają objawów. Ten strach prowadzi do unikania aktywności, co może usztywnić mięśnie i ostatecznie przyczynić się do nawrotów. Aby sprawdzić, jak chodzenie wpływa na zapobieganie tym epizodom, Hancock przeprowadził badanie z udziałem 701 osób, które niedawno wyzdrowiały po epizodzie bólu pleców. Celem było opracowanie indywidualnego programu chodzenia, który mógłby zmniejszyć ryzyko nawrotów. Uczestników podzielono na dwie grupy. Jedna z nich brała udział w sześciu sesjach fizjoterapeutycznych, które miały na celu przygotowanie ich do codziennego chodzenia przez 30 minut pięć razy w tygodniu. Druga grupa nie otrzymywała żadnego leczenia. Program chodzenia dostosowywano do potrzeb pacjentów, biorąc pod uwagę ich ograniczenia fizyczne i styl życia. Sesje początkowo odbywały się twarzą w twarz. Później, w czasie pandemii, odbywały się za pośrednictwem telefonów, co umożliwiło dotarcie do pacjentów z odległych regionów Australii, gdzie przeprowadzano badanie. Rezultaty badania były znaczące. Osoby, które wzięły udział w programie chodzenia, miały o 28% mniejsze ryzyko nawrotu bólu dolnej części pleców w porównaniu do grupy, która nie otrzymała leczenia. Ponadto pacjenci w grupie spacerującej mieli średnio 208 dni między nawrotami bólu, podczas gdy osoby z grupy kontrolnej zgłaszały nawrót po średnio 112 dniach. Wyniki te podkreślają, jak ważną rolę odgrywa ruch w leczeniu bólu dolnej części pleców. Jak zauważył Hancock, „nasze ciało goi się pięknie, ale potrzebuje ruchu, aby się regenerować”. Źródło: National Geographic. Opracowanie: Mateusz Łysiak
Pierwszy prywatny spacer kosmiczny i testy komunikacji laserowej. Startuje przełomowa misja Polaris Dawn
Ta misja ma szansę przejść do historii. Finansowany z prywatnych pieniędzy miliardera Jareda Isaacmana lot kosmiczny ma osiągnąć wysokość 1400 kilometrów. To ponad dwukrotnie wyżej niż wzniósł się wahadłowiec, który wyniósł na orbitę Teleskop Kosmiczny Hubble’a. W dodatku jednym z celów Polaris Dawn jest pierwszy spacer kosmiczny wykonany przez członków prywatnej załogi.
W tym artykule: Załoga misji Polaris Dawn Rekordowa wysokość lotu Komercyjny spacer kosmiczny We wtorek 27 sierpnia, o godz. 9.38 CET otworzy się okno startowe dla misji Polaris Dawn. W umieszczonym na szczycie rakiety Falcon 9 załogowym statku kosmicznym Dragon firmy SpaceX znajdą się cztery osoby. Załoga misji Polaris Dawn Jared Isaacman – amerykański miliarder, przedsiębiorca i filantrop. Zasłynął jako założyciel i CEO firmy Shift4 Payments. Jest również doświadczonym pilotem odrzutowców z ogromną liczbą wylatanych godzin. Isaacman zorganizował także w 2021 roku pierwszą całkowicie cywilną misję kosmiczną, Inspiration4, której był dowódcą. Tę samą rolę pełni w Polaris Dawn. Scott Poteet – były podpułkownik Sił Powietrznych USA z ponad 20-letnim doświadczeniem wojskowym. Jest doświadczonym pilotem, który latał na samolotach F-16. Po zakończeniu służby wojskowej Poteet współpracował z Jaredem Isaacmanem, pełniąc funkcję dyrektora misji Inspiration4. W tej misji otrzymał pozycję pilota. Sarah Gillis – jest inżynierką i główną instruktorką astronautów w SpaceX. Odpowiadała za szkolenie załóg misji Crew Dragon, w tym astronautów NASA oraz uczestników misji Inspiration4. Posiada bogate doświadczenie w zakresie operacji kosmicznych i zarządzania krytycznymi sytuacjami. Anna Menon – inżynierka kosmiczna w SpaceX, specjalizująca się w operacjach na orbicie i komunikacji z załogą. Pracowała jako kierowniczka misji NASA i SpaceX, nadzorując operacje na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Ma także doświadczenie jako specjalistka ds. medycznych. Jej doświadczenie w medycynie kosmicznej i operacjach orbitalnych zostanie wykorzystane podczas spacerów kosmicznych i eksperymentów. Rekordowa wysokość lotu Jeśli wszystko pójdzie z planem, Sarah Gillis oraz Anna MenonDwie ustanowią kobiecy rekord wysokości lotu kosmicznego. Wcześniejszy należał do astronautki NASA Kathryn Sullivan, która w trakcie misji STS-31programu wahadłowców wzniosła się na wysokość 621 km. Ówczesny rekordowo wysoki lot był związany z wyniesieniem teleskopu, który zmienił nasze postrzeganie kosmosu – Kosmicznego Teleskopu Hubble’a. W odróżnieniu od wcześniejszej, sponsorowanej przez Isaacmana misji Inspiration4, Polaris Dawn jest misją testową zaprojektowaną w celu przekraczania granic. Jak podróże kosmiczne wpływają na organizm człowieka? Jeśli są krótkie, nasze ciało dobrze znosi ich skutki Największe dotychczas, zbiorcze badania z dziedziny medycyny kosmicznej przynoszą dobre wieści. Kosmos nie jest czymś, z czym nasze ciało by sobie nie poradziło. Jednak im dłużej trwałyby ... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/jak-podroze-kosmiczne-wplywaja-na-organizm-czlowieka-jesli-sa-krotkie-nasze-cialo-dobrze-znosi-ich-skutki-687eced.jpg" width="938" height="540" alt="Jak podróże kosmiczne wpływają na organizm człowieka? Jeśli są krótkie, nasze ciało dobrze znosi ich skutki" title="Jak podróże kosmiczne wpływają na organizm człowieka? Jeśli są krótkie, nasze ciało dobrze znosi ich skutki" /> Isaacman, Menon, Gillis i Poteet spędzą pięć dni na pokładzie kapsuły SpaceX Crew Dragon. Wzniesie się ona na wysokość większą niż jakikolwiek człowiek przebył od czasu zakończenia programu Apollo NASA. Tak duża wysokość jest konieczna, ponieważ załoganci chcą zanurzyć pojazd, a tym samym siebie, w tzw. pasie radiacyjnym. Ma to pomóc zrozumieć zagrożenia, jakie czekają astronautów nowych misji księżycowych oraz planowanych misji marsjańskich. Komercyjny spacer kosmiczny Dwoje z czworga załogantów wystawi się też na działanie próżni kosmicznej w trakcie pierwszego prywatnego spaceru kosmicznego. Podczas tego przedsięwzięcia astronauci będą chronieni wyłącznie przez zupełnie nowe kombinezony EVA (Extra-Vehicular Activity). SpaceX zaprojektował je i stworzył w ciągu zaledwie dwóch i pół roku. Również pozostali astronauci będą musieli założyć kombinezony. W kapsule Dragon Crew nie ma specjalnej komory dekompresyjnej dla astronautów udających się na spacer kosmiczny. Zamiast tego załoga Polaris Dawn przyjmie inne, nowatorskie podejście do procesu wstępnej aklimatyzacji do spaceru kosmicznego. Polega ono na powolnym zmniejszaniu ciśnienia w kabinie i zwiększaniu stężenia tlenu. Proces ten zajmie około 45 godzin. Trzeciego dnia w kosmosie załoga Polaris Dawn otworzy właz Crew Dragon. Wówczas statek będzie znajdował się około 700 km nad Ziemią, czyli o 300 km wyżej, niż operuje ISS. Wszyscy czterej członkowie załogi i całe wnętrze statku kosmicznego zostaną wystawione na działanie kosmicznej próżni. Ale tylko Isaacman i Gillis opuszczą statek kosmiczny. Załoganci Polaris Dawn mają też przeprowadzić testy nowej technologii komunikacji laserowej, która będzie używana do szybkiej transmisji danych z przestrzeni kosmicznej na Ziemię. Zarówno start misji, jak i pierwszy prywatny spacer kosmiczny będą transmitowane na żywo na oficjalnych kanałach Polaris Dawn oraz SpaceX na platformie X. Wydarzenie można również oglądać m.in. na kanale Space.com. Start był planowany na 27 sierpnia. Jednak po wykryciu usterki i wskutek niesprzyjającej pogody przesunięto go na 30 sierpnia. Źródła: Space.com, Polaris Dawn. Nasz ekspert Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka Dziennikarka i redaktorka zajmująca się tematyką popularnonaukową. Związana z magazynami portali Gazeta.pl oraz Wp.pl. Współautorka książek „Człowiek istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”.
Wielka niespodzianka. Nowe badanie pokazuje, że jednak powinniśmy robić 10 tys. kroków dziennie
Wcześniej nie było na to dowodów. Teraz naukowcy wykazali, że dla własnego zdrowia powinniśmy jednak każdego dnia wykonywać słynne 10 tys. kroków.
W tym artykule: Mit 10 tys. kroków Ile kroków dziennie powinniśmy robić? Siedem lat monitoringu Skąd się wziął mit 10 tys. kroków? Spacery są dla nas dobroczynne. Dzięki nim mamy szanse dłużej pozostać sprawni i zdrowi. Naukowcy cały czas rozbudowują listę schorzeń, których można uniknąć dzięki maszerowaniu. Od dawna wiadomo, że codzienne wędrówki zapobiegają otyłości oraz chorobom układu krążenia. Dwa lata temu wykazano, że zmniejszają również ryzyko zachorowania na refluks, depresję czy zespół bezdechu sennego. W tym samym roku okazało się także, że nasz mózg pracuje lepiej, kiedy chodzimy. Miesiąc temu zaś dowiedzieliśmy się, że z każdej aktywności fizycznej – w tym ze spacerów – nieco więcej korzyści odnoszą kobiety. Mit 10 tys. kroków Jak widać, wiedza naukowa dotycząca spacerowania zmienia się i to całkiem prędko. W 2022 r. miał miejsce jeden z bardziej spektakularnych zwrotów akcji związanych ze zdrowotnymi skutkami chodzenia. Zespół kierowany przez dr Amandę Paluch z University of Massachusetts obalił słynny mit 10 tys. kroków. Porównując dane aż 47 tys. osób wykazano, że optymalna liczba kroków, jaką powinniśmy wykonywać dziennie, wcale nie wynosi 10 tysięcy. Dla osób starszych było to 6–8 tysięcy. Dla młodszych: między 8 a 10 tysięcy. Wcześniej ten sam zespół policzył, że u osób wykonujących średnio 7 tysięcy kroków dziennie ryzyko przedwczesnej śmierci było o 50 do 70 proc. mniejsze niż u tych, którzy ruszali się mniej. Ile kroków dziennie powinniśmy robić? Wydawałoby się, że sprawa została ostatecznie wyjaśniona. I że – jeśli chcemy dbać o zdrowie – wcale nie musimy maszerować dopóty, dopóki ekran krokomierza pokaże nam liczbę 10 tysięcy. Jednak właśnie okazuje się, że w starym zaleceniu mogło kryć się ziarno prawdy. Niespodziankę przyniosły badania Matthew Ahmadiego z University of Sydney opublikowane w czasopiśmie naukowym „British Journal of Sport Medicine”. Sugerują one, że robienie dziennie między 9 a 10 tys. kroków faktycznie może zmniejszać ryzyko przedwczesnej śmierci i chorób układu krążenia. Jak to wykazano? Siedem lat monitoringu Naukowcy przeanalizowali dane 72 tys. osób, pozyskane z brytyjskiego przeglądu UK Biobank. Średnia wieku badanych wynosiła 61 lat. Każdy przez tydzień nosił na nadgarstku krokomierz. Naukowcy zliczyli dzięki temu, ile uczestnicy robili dziennie kroków. Następnie badacze śledzili ich losy przez kolejne siedem lat. W tym czasie 1633 osoby zmarły. Odnotowano też 6190 epizodów związanych z chorobami serca. Badacze sprawdzili, komu się przytrafiły, a następnie wykluczyli wpływ takich czynników jak dieta, palenie papierosów czy podejmowanie innej aktywności fizycznej niż spacery. Wynik? Optymalna liczba kroków na dzień to 9–10 tys. Zmniejsza ona ryzyko przedwczesnej śmierci o prawie 40 proc., zaś ryzyko problemów z sercem – o 20 proc. Dłuższe spacery nie przekładają się już na większe korzyści zdrowotne. Czy to badanie jest wiarygodne? Na łamach „New Scientist” skomentował je Nicolas Berger z Teesside University. Uznał, że analiza została dobrze zaprojektowana i wykonana rygorystycznie od strony statystyki. Jednak zabrakło w niej jednego elementu. Nie uwzględniono tempa marszu, które może mieć znaczenie dla dobroczynnych zdrowotnych skutków spacerów. Chcesz schudnąć w tym roku? Według badań najlepszym sposobem będzie... taniec Tradycyjne sporty, takie jak bieganie czy jazda na rowerze, mogą być dla wielu osób monotonne. Czym je zastąpić? Naukowcy odkryli, że taniec bardziej sprzyja kształtowaniu nawyków. Skąd się wziął mit 10 tys. kroków? Pochodzi z Japonii, a dokładnie – z pewnej starej kampanii marketingowej. Z okazji igrzysk olimpijskich w 1964 r., odbywających się w Tokio, firma Yamasa wypuściła na rynek pierwszy krokomierz. Został nazwany manpo-kei, co znaczy „licznik dziesięciu tysięcy”. Dlaczego właśnie tylu? To przypadek, wielkość ta została wybrana arbitralnie. Autorzy tamtej japońskiej kampanii marketingowej uznali, że taka liczba zwyczajnie dobrze brzmi. Jak się jednak właśnie okazuje – najprawdopodobniej znakomicie trafili. Źródła: New Scientist, British Journal of Sport Medicine. Nasz ekspert Magdalena Salik Dziennikarka naukowa i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Pasjami czyta i pisze, miłośniczka literatury popularnonaukowej i komputerowych gier RPG. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
Spacery po lesie chronią przed śmiercią. Zdaniem naukowców kontakt z przyrodą to dla ludzi „witamina N”
Nowy raport międzynarodowego zespołu naukowców podkreśla znaczenie przyrody dla zdrowia. Spacery po lesie i terenach zielonych zmniejszają zachorowalność i śmiertelność w niespotykany sposób.
W tym artykule: Brak kontaktu z naturą zwiększa ryzyko chorób Kontakt z przyrodą pomaga dzieciom Dlaczego przyroda tak dobrze wpływa na człowieka? Lista korzyści zdrowotnych związanych z lasami i terenami zielonymi jest długa. Kontakt z przyrodą wywiera pozytywny wpływ na rozwój neurologiczny u dzieci, zmniejsza ryzyko m.in. cukrzycy, raka i depresji. Zwiększa natomiast szanse na długowieczność i poprawia interakcje społeczne. Takie wnioski płyną z raportu opracowanego na zlecenie Międzynarodowej Unii Organizacji Badań Leśnych (IUFRO). IUFRO zrzesza ponad 15 tys. naukowców w ponad 630 organizacjach członkowskich. – Raport stanowi podstawę perspektywy One Health. Zgodnie z nią zdrowie ludzi, zwierząt, roślin i szerszego środowiska są ze sobą ściśle powiązane i współzależne – wyjaśnia prof. Cecil Konijnendijk z Uniwersytetu Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie. Brak kontaktu z naturą zwiększa ryzyko chorób Już przed wielu laty Richard Louv w swojej bestsellerowej książce „Last Child in the Woods” ostrzegał, że problemy takie jak plaga otyłości, astmy i depresji są w dużej mierze efektem utraty kontaktu z przyrodą przez dzieci. Jest na to coraz więcej dowodów naukowych. To naprawdę ma znaczenie! Im więcej zieleni za oknem, tym lepsze wyniki w nauce Uczniowie szkół średnich, korzystający z klas wychodzących na tereny zielone, uzyskują lepsze wyniki testów niż ci, którzy mają lekcje w salach bez okien lub z widokiem na przestrzeń zab... Badacze z University of Washington w Seattle przez dwa lata monitorowali wskaźnik masy ciała (BMI) 3831 dzieci. Te mieszkające w bardziej „zielonym” sąsiedztwie miały niższy BMI i wolniej przybierały na wadze. 16-latki żyjące w miastach ważyły przeciętnie aż o 6 kg więcej niż ich rówieśnicy mieszkający w zielonym otoczeniu. Efekt ten był niezależny od statusu socjoekonomicznego rodzin, z których pochodziły dzieci. Spokojna przechadzka po lesie obniża poziom kortyzolu (hormonu stresu), tętno, ciśnienie krwi oraz aktywność współczulnego układu nerwowego. Robi to znacznie skuteczniej niż najprzyjemniejszy nawet spacer po pięknej dzielnicy miasta. Odkryto nawet, że wiejskie spacery wzmagają aktywność limfocytów cytotoksycznych i innych elementów układu odpornościowego. Z ankiety dotyczącej stanu zdrowia ponad 345 tys. osób zarejestrowanych w 96 holenderskich placówkach medycznych wynika, że częstość występowania 15 dolegliwości zależała od ilości przestrzeni zielonej w promieniu kilometra od miejsca zamieszkania pacjenta. Wśród schorzeń znalazły się m.in. depresja i stany lękowe, astma, choroby serca, cukrzyca, bóle kości i mięśni, migreny i infekcje dróg oddechowych. Występowanie depresji spada z 32 przypadków do 24 przypadków na tysiąc na terenach najbardziej zielonych. Liczba infekcji dróg oddechowych spada z 84 do 68 przypadków na tysiąc. – Różnice są porównywalne z różnicami w zachorowalności między ludźmi starymi i młodymi – komentuje Jolanda Maas z VU Medisch Centrum w Amsterdamie. Bliskość natury zmniejsza ryzyko przedwczesnej śmierci. Badania brytyjskie wykazały, że śmiertelność wynikająca ze złego stanu zdrowia jest o 5 proc. niższa na obszarach bardziej zielonych. Różnice były jeszcze bardziej drastyczne, kiedy analizowano różnice w zależności od zamożności. Na terenach miejskich śmiertelność najbiedniejszej warstwy społeczeństwa była niemal dwukrotnie wyższa niż w przypadku ludzi bogatych. Na obszarach zielonych współczynnik ten spadał do 1,4. A to sugeruje, że przyroda może do pewnego stopnia łagodzić efekty ubóstwa. Badania pokazują, że pacjenci szpitali szybciej wracają do zdrowia, jeśli mają z okna widok na zieleń. Nawet kilka roślin w doniczkach lub zadbany ogródek mogą przynieść wymierne korzyści. Tak przynajmniej wynika z badań dowodzących, że dzieci mieszkające w domach otoczonych zielenią są dużo bardziej odporne na stres. Kontakt z przyrodą pomaga dzieciom U dzieci mających kontakt z przyrodą poprawia się zdolność do koncentracji. Andrea Faber Taylor i Frances Kuo z University of Illinois w Urbana-Champaign odkryły, że dzieci cierpiące na nadpobudliwość ruchową (ADHD) były w stanie skoncentrować się po przechadzce w parku. Efekt był porównywalny z zażyciem standardowej dawki leku. Spacery w cichych i miłych zakątkach miasta nie przynosiły analogicznej poprawy. Czas spędzony w otoczeniu przyrody może stanowić co najmniej dodatek do standardowej terapii. W przypadku dzieci z łagodnymi objawami może sam sobie stanowić wystarczające leczenie. Uczenie się na dworze może pomóc wszystkim dzieciom. W północnej Europie popularność zyskują leśne przedszkola, prowadzące zajęcia wśród drzew (niezależnie od pogody). Z badań przeprowadzonych w ramach pracy doktorskiej Petera Häfnera z niemieckiego Universität Heidelberg wynika, że dzieci, które chodziły do takich placówek, lepiej się koncentrują i są bardziej zmotywowane do nauki niż ich rówieśnicy uczęszczający do standardowych przedszkoli. Co więcej, mają dużo bardziej rozwinięte zdolności społeczne. Dlaczego przyroda tak dobrze wpływa na człowieka? Psychologowie Rachel Kaplan i Stephen Kaplan z University of Michigan w Ann Arbor tłumaczą to zjawisko „delikatnymi fascynacjami”. Płynące po niebie obłoki, tańczące płomienie, szeleszczące liście czy szumiący strumień poprawiają naszą zdolność do koncentracji. Pozwalają naszej uwadze spokojnie „wędrować”. Natomiast środowiska sztuczne wymagają od nas ciągłego skupienia na konkretnych zadaniach, np. poruszania się wśród innych uczestników ruchu drogowego, czytania znaków drogowych itd. W ten sam sposób wpływa na nas oglądanie telewizji i granie na komputerze. Zielone ściany zmniejszą zanieczyszczenie powietrza Nie są jedynie kwestią estetyki. Rośliny oczyszczają powietrze, tłumią hałas i uspokajają – Nasza skłonność do przyrody ma swoje korzenie gdzieś głęboko w ewolucji – twierdził znany biolog E. O. Wilson z Harvard University. Zgodnie z jego teorią „biofilii”, nasze mózgi rozwinęły się pod kątem przetwarzania bodźców, jakie napotykali nasi przodkowie w przyrodzie. Dzięki temu byli w stanie żyć w harmonii ze swoim środowiskiem. Ponieważ nasze umysły gorzej radzą sobie z postrzeganiem świata sztucznego, stworzonego przez naszą cywilizację, odbieramy przestrzeń miejską jako bardziej męczącą i stresującą. Badania tomograficzne potwierdzają tę hipotezę. Wynika z nich, że oddalone od siebie regiony mózgu komunikują się ze sobą zdecydowanie lepiej, a co za tym idzie, wydajniej przetwarzają bodźce odbierane przez zmysły, kiedy kontemplujemy obrazy natury. Źródła: EurekAlert, archiwum NG
Spacerujesz, nie zachorujesz. Przed jakimi schorzeniami chroni codzienne chodzenie pieszo?
W nowym badaniu naukowcy opracowali listę chorób, przed którymi chroni nas codzienny zwyczaj udawania się na spacer. Przed czym chroni chodzenie pieszo?
W tym artykule: Przed czym chronią nas spacery? Jak badano chodzenie pieszo? Kto nosi krokomierze? Wydaje się oczywiste i od dawna udowodnione, że liczba kroków, jaką codziennie wykonujemy, ma pozytywny wpływ na nasze zdrowie. Diabeł jednak tkwi w szczegółach. Gdy przeprowadza się rzetelne badania naukowe, czasami okazuje się, że obiegowe prawdy nie do końca odpowiadają rzeczywistości. Tak było na przykład z zalecaną codzienną liczbą kroków, których zrobienie miało utrzymywać nas w dobrym zdrowiu. Przez długi czas panowało przekonanie, że granicą, którą powinniśmy przekraczać każdego dnia, jest 10 tys. kroków. Dopiero niedawno ta wielkość została zweryfikowana. Naukowcy wykazali, że dla zachowania zdrowia i zmniejszenia ryzyka przedwczesnej śmierci wystarczające jest zrobienie dziennie 7,5 tys. kroków. Przed czym chronią nas spacery? A co z chorobami, przed którymi ma nas chronić codzienne chodzenie pieszo? Znów obiegowa wiedza kazałaby wymienić schorzenia układu krążenia czy otyłość. Wskazują na to również liczne badania naukowe. W czasopiśmie naukowym „Nature Medicine” ukazała się praca, która na pozór wydaje się powtórzeniem wielokrotnie prowadzonych analiz. I która prowadzi do podobnych wniosków. Znów wymieniane są w niej choroby, których mamy większą szansę uniknąć, jeśli codziennie wybieramy się na spacer. Są to: refluks, zespół bezdechu sennego, otyłość, depresja. Jak często ćwiczyć? Badania wykazały, że wystarczą tylko weekendy Często zastanawiamy się, jak często powinniśmy ćwiczyć. To trudne pytanie, ale jak zwykle naukowcy przychodzą z odpowiedzią. Naukowcy policzyli, że zrobienie 8 tys. i więcej kroków dziennie zmniejsza ryzyko zapadnięcia na którąkolwiek z nich. Z kolei dla nadciśnienia i cukrzycy 8 tys. kroków było granicą – przekroczenie jej nie zwiększało już szansy na zmniejszenie ryzyka zachorowania. Jak badano chodzenie pieszo? Dlaczego praca ta okazała się na tyle istotna, że opublikowano ją w tak znaczącym czasopiśmie jak „Nature Medicine”? Ponieważ naukowcy doszli do wyżej opisanych wniosków w inny sposób niż robiono to dotychczas. Zazwyczaj badania dotyczące związku liczby kroków ze stanem zdrowia przeprowadzano następująco. Uczestnicy dostawali od badaczy na kilka-kilkanaście dni specjalnie przygotowane krokomierze. Przez ten czas nosili je, a naukowcy rejestrowali ich średnią aktywność fizyczną. Później, co pewien czas, np. co kilka lat, sprawdzali, ile osób z grupy zapadło na dane schorzenie. Badacze z Centrum Medycznego Uniwersytetu Vanderbilta podeszli do zdania inaczej. Skorzystali z danych, pochodzących z komercyjnych opasek rejestrujących aktywność fizyczną. Były one zbierane w ramach programu badawczego „All of Us”, prowadzonego przez US National Institutes of Health's. Tym samym uczeni dotarli do osób, które noszą opaski na co dzień, a nie zakładają je tylko do badań. Badacze wybrali grupę 6 tys. osób, które przez minimum sześć miesięcy nosiły opaski przez więcej niż dziesięć godzin dziennie. Zebrali ich dane z czterech lat. Następnie zmierzyli liczbę kroków i ich intensywność. A także ustalili, ile osób spośród badanych zapadło na różne schorzenia. Porównanie tych danych z danymi dla całej populacji dało opisane wyżej wnioski. Kto nosi krokomierze? Oczywiście, jak łatwo się domyślić, grupa, na którą swoją uwagę skierowali w ten sposób badacze, była szczególna. Wśród badanych więcej było kobiet, osób białych i tych, które ukończyły studia. Grupa ta była również średnio bardziej aktywna niż reszta populacji. 15 najpiękniejszych tras pieszych w Polsce Dla aktywnych przygotowaliśmy przegląd najpiękniejszych szlaków pieszych na terenie Polski - tych jedno i kilkunastodniowych. Pakuj plecak i ruszaj! Zdaniem badaczy nie powoduje to jednak, że ich wyniki są mniej wiarygodne. „To, że odkryliśmy tak wyraźny związek między liczbą kroków a pojawianiem się chorób w aktywnej grupie, wskazuje, że dla ludzi prowadzących siedzący tryb życia będzie on jeszcze silniejszy” - napisali w swojej pracy. W przyszłości uczeni zamierzają skupić się właśnie na osobach, które mało się ruszają. I dokładnie się przyjrzeć temu, jak na ich zdrowie wpłynie zwiększenie aktywności fizycznej. Źródło: Nature Medicine, Science Alert. Nasz ekspert Magdalena Salik Dziennikarka naukowa i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Pasjami czyta i pisze, miłośniczka literatury popularnonaukowej i komputerowych gier RPG. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
Więcej psów na osiedlu oznacza mniej przestępstw? Zaskakujące wyniki badań
Naukowcy z Ohio State University przeprowadzili badania, które wykazały, że obecność psów na osiedlach odstrasza potencjalnych przestępców. Co ciekawe, im więcej psów, tym szanse m.in. na kradzież zmniejszają się…
W tym artykule: Więcej psów oznacza mniej przestępstw, ale potrzebne jest jeszcze wzajemne zaufanie sąsiadów Im więcej osób spaceruje po okolicy, tym mniejsze ryzyko popełnienia przestępstwa Psy często dają do zrozumienia ludziom, że wyczuwają coś podejrzanego Pies to najlepszy przyjaciel człowieka. Wiemy to już od dawna, a udomowione czworonogi towarzyszą nam już od kilkunastu tysięcy lat. Oprócz swojej miłości, zwierzaki te mogą również być dla nas również prawdziwym ukojeniem. Badania sprzed kilku miesięcy wykazały, że obecność w towarzystwie psa nawet przez 10 minut łagodzi ból, lęk i przygnębienie. Teraz naukowcy udowodnili, że psy mogą być nie tylko dobrymi terapeutami, ale równie skutecznymi stróżami. Więcej psów oznacza mniej przestępstw, ale potrzebne jest jeszcze wzajemne zaufanie sąsiadów Uczeni z Ohio State University w amerykańskim mieście Columbus stwierdzili, że dzielnice i osiedla, w których jest więcej psów, mają niższy odsetek przestępstw takich jak kradzieże, pobicia i zabójstwa w porównaniu do obszarów, w których jest mniej czworonogów. Badacze zwracają jednak uwagę, że ważny jest również poziom zaufania w sąsiedztwie. Psy rozumieją średnio 89 słów. Które rasy są najmądrzejsze? Te psy reagują na więcej słów i wyrażeń niż inne. Dlaczego? Uczeni twierdzą, że im więcej osób wyprowadza psy w różnych porach dnia, tym bardziej naturalnie zwiększa to obecność potencjalnych świadków. Ma to zniechęcać przestępców, którzy obawiają się trafienia w ręce policji. – Właściciele czworonogów, którzy wychodzą z nimi na spacery, właściwie sami strzegą swojej okolicy. Obserwują okolicę i widzą, co się dzieje. Właśnie dlatego przestępcy unikają takich miejsc – podkreśla Nicolo Pinchak, doktorant socjologii na Ohio State University i jeden z autorów badania. Im więcej osób spaceruje po okolicy, tym mniejsze ryzyko popełnienia przestępstwa Badania zostały opublikowane w czasopiśmie naukowym „Social Forces”. Naukowcy zebrali dane na temat ogólnego zaufania mieszkańców. Okazało się, że mieszkańcy czuli się bezpieczniej, gdy na ulicach spacerowało więcej osób. Co ważne, w dzielnicach, w których tego rodzaju odpowiedzi były najczęstsze, wskaźnik przestępstw był niższy. Naukowcy dowodzą, że psy rozumieją ludzi. Mają zdolności poznawcze podobne do niemowląt Psy bardzo często są nazywane najlepszymi przyjaciółmi człowieka. Właściciele twierdzą nawet, że ich pupile potrafią zrozumieć to, co się do nich mówi. Najnowsze badania dowodzą, że ... Tym, co najbardziej zaciekawiło badaczy, był fakt, że gdy sprawdzili liczbę psów w poszczególnych sąsiedztwach, okazywało się, że dopiero tam raporty dotyczące przestępczości były rzadkością. „Psi patrol” niewątpliwie działa jak straszak na kryminalistów. Nicolo Pinchak zauważa, że naturalne jest to, że więcej osób wychodzi na spacer, bo musi wyprowadzić swoje psy. Psy często dają do zrozumienia ludziom, że wyczuwają coś podejrzanego Uczeni podkreślają również, że psy wyraźnie alarmują, gdy dzieje się coś niepokojącego. A także gdy nie znają obcego człowieka lub nie mają do niego wystarczającego zaufania. Niektóre zaczynają zachowywać się nerwowo, a większość osobników po prostu szczeka. Jak określić wiek psa w „ludzkich” latach? To zależy od wielkości zwierzaka i od jego genów Duże psy starzeją się szybciej niż małe. Naukowcy podpowiadają, jak porównać wiek psa i człowieka. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/jak-okreslic-wiek-psa-w-ludzkich-latach-to-zalezy-od-wielkosci-zwierzaka-i-od-jego-genow-fot-medianews-group-reading-eagle-via-getty-images-0b1b032.jpeg" width="938" height="607" alt="Jak określić wiek psa w „ludzkich” latach? To zależy od wielkości zwierzaka i od jego genów (fot. MediaNews Group/Reading Eagle via Getty Images)" title="Jak określić wiek psa w „ludzkich” latach? To zależy od wielkości zwierzaka i od jego genów (fot. MediaNews Group/Reading Eagle via Getty Images)" /> Prof. Pinchak podsumowuje, że połączenie wzajemnego zaufania i posiadania psów może działać równie skutecznie, jak firmy ochroniarskie. – Nasze badania to kolejny dowód na to, że psy są niezwykłymi zwierzętami i warto mieć je blisko siebie – dodaje uczony. Źródło: Social Forces.
Całkowity zakaz spuszczania psów ze smyczy w Polsce? Wyjaśniamy, jak jest naprawdę
Czy rzeczywiście od 10 kwietnia 2021 roku obowiązuje nas całkowity zakaz spuszczania psów ze smyczy? Poniżej przestawiamy fakty i obalamy mity.
W tym artykule: Zakaz spuszczania psów ze smyczy – rozporządzenie z 10 kwietnia 2021 Ile wynosi mandat za psa bez smyczy? Co to oznacza w praktyce? Znaj swoje prawa Rasy psów agresywnych Zakaz spuszczania psów ze smyczy – rozporządzenie z 10 kwietnia 2021 Nowe przepisy znalazły się w Rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów zmieniającym rozporządzenie w sprawie wysokości kar nakładanych za wybrane rodzaje wykroczeń. W tym przypadku zmiany te dotyczą zapisów w będącej załącznikiem do wspomnianego rozporządzenia tabeli A art. 77 Kodeksu Wykroczeń, mówiącego o niezachowywaniu środków ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia. Oto "najmądrzejsze" rasy psów. Psycholog stworzył ranking Właścicieli psów nie trzeba długo przekonywać, że te czworonogi należą do jednych z bardziej inteligentnych zwierząt. Potwierdzają to badania kanadyjskiego psychologa, który opisał niez... Ile wynosi mandat za psa bez smyczy? Rozporządzenie dotyczące wyprowadzania psów na spacer, które weszło w życie 10 kwietnia 2021 roku, zakłada grzywnę do 1000 złotych, a także karę ograniczenia wolności lub karę nagany za „niezachowanie zwykłych lub nakazanych środków ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia”. Wersja, która obowiązywała dotychczas, była bardziej ogólna i mówiła jedynie o „niezachowaniu środków ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia”, co wiązało się z karą wysokości 50-250 zł. Co to oznacza w praktyce? Podczas, gdy media zalały niesprawdzone informacje o całkowitym zakazie spuszczania psów ze smyczy w miejscach publicznych, a wraz z nimi pojawiły się wyraźne głosy sprzeciwu wśród właścicieli czworonogów, nowe rozporządzenie wcale tego nie zakłada. Tak naprawdę, w praktyce niewiele się zmienia – głównie wysokość nakładanych kar pieniężnych. Nowa wersja rozporządzenia brzmi: Kto nie zachowuje zwykłych lub nakazanych środków ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia, podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1000 złotych albo karze nagany (art. 77 par. 1 k.w.); Kto dopuszcza się czynu określonego w § 1 przy trzymaniu zwierzęcia, które swoim zachowaniem stwarza niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia człowieka, podlega karze ograniczenia wolności, grzywny albo karze nagany (art. 77 par. 2 k.w.). Pierwszy ustęp artykułu 10 a ustawy o ochronie zwierząt mówi, że „zabrania się puszczania psów bez możliwości ich kontroli i bez oznakowania umożliwiającego identyfikację właściciela lub opiekuna”, co nie oznacza, że od teraz żaden polski pies nie zazna wolności poza specjalnie wyznaczonymi wybiegami dla czworonogów. Nadal możemy puszczać swoich pupili wolno na spacerach, jednak pod warunkiem, że sprawujemy nad nimi kontrolę i nie narażamy bezpieczeństwa innych osób. Znaj swoje prawa „Nie ma jednak w obowiązującym stanie prawnym żadnej podstawy zakazującej całkowicie puszczania psów ze smyczy. Trzeba to robić odpowiedzialnie i jeśli ktoś wykracza poza te ramy – powinien być ścigany wykroczeniowo. Jeśli jednak czyni to w sposób bezpieczny dla otoczenia – nie ma podstaw do jego karania” – pisze na swoim fanpage’u dotyczącym praw zwierząt mecenas Karolina Kuszlewicz. W międzyczasie portal Money.pl zacytował jednak wypowiedź jednej z funkcjonariuszek policji: „Psy w miejscach publicznych muszą być zawsze pod opieką człowieka i być wyprowadzane na smyczy, nawet jeśli właściciel zna psychikę swojego podopiecznego i potrafi wymóc na nim bezwzględne posłuszeństwo. To tylko zwierzę i nigdy nie można do końca przewidzieć, jak w danej sytuacji się zachowa”. Co w takim razie jest prawdą i co zrobić, gdy policja zechce podciągnąć nas odpowiedzialności za spuszczenie psa ze smyczy? „Spuszczając psa w jakimś miejscu ze smyczy, np. w parku, powinniśmy najpierw sprawdzić, czy gmina nie wprowadziła na tym terenie zakazu. Jeśli nie, a my mamy psa pod kontrolą, to możemy odmówić przyjęcia mandatu. Pamiętajmy też, że gmina nie może wprowadzić zakazu wszędzie” – wyjaśniła mec. Karolina Kuszlewicz w rozmowie z OKO.press. Rasy psów agresywnych Zawarty w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 kwietnia 2003 roku wykaz ras psów uznawanych za agresywne obejmuje 11 ras: amerykański pit bull terrier; pies z Majorki (Perro de Presa Mallorquin); buldog amerykański; dog argentyński; pies kanaryjski (Perro de Presa Canario); tosa inu; rottweiler; akbash dog; anatolian karabash; moskiewski stróżujący; owczarek kaukaski. Artykuły, które mogą cię zainteresować: Jak odchudzić psa? Nowe badania wskazują najlepszy model żywienia Otyły pies jest narażony na niebezpieczne choroby. Można go odchudzić, zmieniając mu karmę na taką z dużą zawartością białka i błonnika. Jak odchudzić psa? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/jak-odchudzic-psa-odchudzanie-psa-przebiega-podobnie-jak-u-czlowieka-fot-danny-lawson-pa-images-via-getty-images-a71e8b0.jpeg" width="938" height="637" alt="Jak odchudzić psa? Nowe badania wskazują najlepszy model żywienia, zapobiegający otyłości (fot. Getty Images)" title="Jak odchudzić psa? Nowe badania wskazują najlepszy model żywienia, zapobiegający otyłości (fot. Getty Images)" /> Niektóre rasy psów są bardziej narażone na śmiertelne skutki upałów. Wśród nich buldogi 14 razy większe ryzyko doznania udaru cieplnego – tak szokujący wynik uzyskali naukowcy, kiedy porównali buldogi i labradory. Z nowych badań wynika, że wszystkie psy o płaskich pyskach są ... Jak zwierzęta domowe wpływają na nasze zdrowie psychiczne? Naukowcy doszli do ciekawych wniosków Zwierzęta domowe towarzyszą nam od wieków. Co możemy od nich czerpać? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/jak-zwierzeta-domowe-wplywaja-na-nasze-zdrowie-psychiczne-naukowcy-doszli-do-ciekawych-wnioskow-340194e.jpeg" width="938" height="607" alt="Jak zwierzęta domowe wpływają na nasze zdrowie psychiczne? Naukowcy doszli do ciekawych wniosków" title="Jak zwierzęta domowe wpływają na nasze zdrowie psychiczne? Naukowcy doszli do ciekawych wniosków" />
Ile trzeba zrobić kroków dziennie, żeby dłużej żyć? Wcale nie 10 tys., co po raz kolejny potwierdzają naukowcy
Chyba każdy zna odpowiedź na pytanie, ile kroków trzeba zrobić każdego dnia, żeby zachować dobrą kondycję. Dziesięć tysięcy, prawda? Otóż nic podobnego. Badacze znów wskazują, że ta liczba nie znajduje potwierdzenia w badaniach.
W tym artykule: Skąd wiemy, że mamy codziennie pokonywać 10 tys. kroków? Jak badano, ile kroków dziennie należy robić? Ile dziennie powinniśmy spacerować dla zdrowia? Idź na spacer, skop ogródek – to też jest korzystne dla zdrowia Ewolucja przystosowała nas do chodzenia. Nasi dalecy kuzyni, australopiteki, rozpoczęli swoje wędrówki w pozycji wyprostowanej nawet 4-5 milionów lat temu. My również mamy ciało zbudowane tak, by codziennie pokonywać spore odległości. Długie spacery – szczególnie po lesie – służą naszemu zdrowiu na wiele sposobów. Wzmacniają nasze kości i mięśnie. Poprawiają pracę układu krążenia oraz metabolizm. Sprawiają, że polepsza nam się humor. Dla zapracowanego przedstawiciela gatunku Homo sapiens z XXI wieku istotne pozostaje – ile powinien chodzić każdego dnia, by zachować zdrowie? W powszechnym przekonaniu minimalna dzienna porcja ruchu wynosi dziesięć tysięcy kroków. Skąd się wzięła ta liczba? Skąd wiemy, że mamy codziennie pokonywać 10 tys. kroków? W 1964 r. igrzyska olimpijskie odbywały się w Tokio. Impreza była niezwykle popularna, co postanowiła wykorzystać firma Yamasa. Wypuściła na rynek pierwszy krokomierz (przypominający zegarek na breloczku), który został nazwany manpo-kei. Oznacza to „licznik dziesięciu tysięcy”. 15 najpiękniejszych tras pieszych w Polsce Dla aktywnych przygotowaliśmy przegląd najpiękniejszych szlaków pieszych na terenie Polski - tych jedno i kilkunastodniowych. Pakuj plecak i ruszaj! Dlaczego właśnie tylu? Nie ma na to racjonalnej odpowiedzi, ponieważ wielkość została wybrana arbitralnie. – Nie było wtedy żadnych dowodów [że 10 tys. to właściwa liczba – przyp.red.] – mówił „Guardianowi” prof. David Bassett z Uniwersytetu Tennessee. Autorzy tamtej japońskiej kampanii marketingowej uznali po prostu, że ta wielkość dobrze brzmi i będzie doskonałym wskaźnikiem aktywnego stylu życia. Jak badano, ile kroków dziennie należy robić? Później pojawiło się wiele badań, które potwierdziły ten mit. Ich wadą była błędna metodologia. Badacze po prostu przyglądali się ludziom, którzy wykonywali dziesięciotysięczną normę i porównywali ich z tymi, którzy robili trzy lub pięć tysięcy kroków. Mierzyli przy tym liczbę spalonych kalorii, ciśnienie krwi czy poziom glukozy. Wyniki takich badań łatwo przewidzieć. Okazywało się, że jeśli robisz dziennie 10 tys. kroków, schudniesz bardziej niż, gdy robisz tylko pięć tysięcy. Nikt nie sprawdzał jednak, co by było, gdyby mierzyć inne wielkości – np. 8 lub 12 tys. Ile dziennie powinniśmy spacerować dla zdrowia? Dopiero w XXI wieku pojawiły się badania, które inaczej stawiały sprawę. Naukowcy zaczęli sprawdzać, jaka liczba kroków byłaby optymalna dla zachowania zdrowia i zmniejszenia ryzyka przedwczesnej śmierci. Pierwsze wyniki, opublikowane w czasopiśmie naukowym „International Journal of Behavioral Nutrition and Physical Activity” już w 2011 r., wykazały, że to wcale nie jest 10, tylko jakieś 7,5 tys. kroków. Ta liczba nie przebiła się jednak do opinii publicznej, nadal wierzącej w mit dziesięciu tysięcy. Właściciele psów więcej ćwiczą! Dokładnie to policzono (i nie chodzi tylko o spacery z pupilem) Nie od dziś wiadomo, że posiadanie psa jest dobre dla zdrowia. Właśnie pojawiły się kolejne argumenty: psy mają mają związek z tym, jak bardzo jesteśmy aktywni fizycznie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/nie-od-dzis-wiadomo-ze-posiadanie-psa-jest-dobre-dla-zdrowia-wlasnie-pojawily-sie-kolejne-argumenty-psy-maja-maja-zwiazek-z-tym-jak-bardzo-jestesmy-aktywni-fizycznie-23c0533.jpeg" width="938" height="625" alt="Nie od dziś wiadomo, że posiadanie psa jest dobre dla zdrowia. Właśnie pojawiły się kolejne argumenty: psy mają mają związek z tym, jak bardzo jesteśmy aktywni fizycznie." title="Nie od dziś wiadomo, że posiadanie psa jest dobre dla zdrowia. Właśnie pojawiły się kolejne argumenty: psy mają mają związek z tym, jak bardzo jesteśmy aktywni fizycznie." /> Naukowcy prowadzili więc dalsze, nieraz długoterminowe badania. W 2005 r. zespół kierowany przez Amandę Paluch z Uniwersytetu Massachusetts zgromadził grupę ponad 2000 zdrowych mężczyzn i kobiet. Badani zostali wyposażeni w krokomierze, które mierzyły codzienną liczbę wykonywanych przez nich kroków i kontrolowały intensywność chodu. Przeanalizowano dane aż z 13 lat: z okresu 2005–2018 r. Autorzy badania odkryli, że u osób wykonujących średnio siedem tysięcy kroków dziennie ryzyko przedwczesnej śmierci było o 50 do 70 proc. mniejsze niż u tych, którzy ruszali się mniej. Sama intensywność kroków, czyli szybkość chodu, nie okazała się istotna. Co ważne, okazało się też, że wykonywanie więcej niż siedmiu tysięcy kroków nie wiązało się z dalszym zmniejszeniem ryzyka przedwczesnej śmierci. Idź na spacer, skop ogródek – to też jest korzystne dla zdrowia Teraz ten sam zespół wykonał kolejną metaanalizę. Tym razem porównano dane ponad 47 tys. dorosłych z Azji, Australii, Europy i Północnej Ameryki. Okazało się, że optymalna ilość kroków jest różna w zależności od wieku badanych. By zmniejszyć ryzyko przedwczesnej śmierci, sześćdziesięciolatkowie powinni wykonywać dziennie między 6 a 8 tys. kroków. Osoby młodsze – między 8 a 10 tys. Lekarze przepisują chorym spacer po lesie. Przyroda pomoże ci bardziej niż terapia [REPORTAŻ] W Finlandii spacer po lesie przepisywany jest chorym przez lekarzy. W Korei Południowej powstają lecznicze lasy pozwalające odreagować stresy. Coraz więcej badań potwierdza, że natura – i ... – Najważniejszy wniosek, jaki wypływa z badań, jest następujący: nawet nieznaczne zwiększenie aktywności fizycznej jest korzystne, szczególnie dla tych, którzy ruszają się mało – podkreśla Amanda Paluch. Jak pokazały też inne niedawno opublikowane wyniki badań naukowych, jeśli chodzi o aktywność fizyczną, nie ma złych wyborów. Chodzi o wzmacnianie mięśni. Nawet pół godziny kopania ogrodu w tygodniu może wzmocnić nasze mięśnie, i przedłużyć nam życie. Źródła: Lancet, International Journal of Behavioral Nutrition and Physical Activity, JAMA Network.
Spacer na krawędzi, wielka galeria sztuki w hotelu i największy Diabelski Młyn. Poznajcie nowe atrakcje Dubaju!
Za każdym razem, gdy jestem w Dubaju, odkrywam coś nowego. Mam dla was kilka ciekawych propozycji: piękne widoki, emocje, sztuka, kulinaria…
W tym artykule: Atrakcje Dubaju - spacer nad przepaścią Atrakcje Dubaju - przejedź się na Diabelskim Młynie Atrakcje Dubaju - poznaj Muzeum Przyszłości Świata Atrakcje Dubaju - zobacz galerię sztuki w hotelu Atrakcje Dubaju - zjedz coś dobrego Nie jestem ryzykantem. Dlatego nie skaczę na bungee czy ze spadochronem, unikam jazdy rollercoasterami, nie nurkuję z rekinami i nie latam balonem. Jednym słowem: nie jestem adventure’owy. Dlatego stanięcie na gzymsie wieżowca i spacerowanie na zewnątrz budynku ponad 200 metrów nad ziemią było dla mnie doświadczeniem ekstremalnym. Macie na takie ochotę? To lećcie do Dubaju. Za każdym razem kiedy tu jestem, odkrywam coś nowego: świetne knajpy, parki rozrywki, galerie sztuki czy nowe plaże. Nie inaczej było tym razem, choć nie spodziewałem się aż takich emocji. Tu poczujesz adrenalinę i pozbędziesz się stresu! Zobacz najciekawsze parki rozrywki w Europie Będziesz podróżować górską kolejką albo statkiem parowym, przeżyjesz nieprawdopodobne przygody z Jackiem Sparrowem, ewentualnie Indianą Jonesem. Uwaga, propozycje nie tylko dla dzieci! Zaczęło się jednak zupełnie spokojnie, od wjechania na 53. piętro hotelu Address Sky View, gdzie stworzono Sky Views Dubai. To taras widokowy, szklana zjeżdżalnia, po której z 53. na 52. piętro sunie się na małych materacach i… najwyżej położona trasa spacerowa w mieście. Została poprowadzona wzdłuż zewnętrznego gzymsu okrągłej wieży budynku – na wysokości 220 metrów nad ziemią. Atrakcje Dubaju - spacer nad przepaścią Teoretycznie nie miałem się czego bać. Zanim wyszedłem na ten ekstremalny spacer, za który zapłaciłem ponad 700 zł, musiałem wypełnić ankietę o stanie zdrowia, podać także ile ważę (maksymalna waga to 120 kg) i ile mam wzrostu (maksymalnie 2 metry). Potem ubrałem kombinezon chroniący m.in. przed wiatrem, założyłem uprząż jak do wspinaczki i przypiąłem się – oczywiście przy pomocy instruktora – podwójną liną asekuracyjną do szyny doczepionej do dachu. Byłem więc „na smyczy” i w kasku. Dostałem jeszcze specjalny pokrowiec na smartfona przyczepiany do pasa, tak abym mógł uwiecznić swój spacer życia. I do chwili otwarcia drzwi do wyjścia na gzyms wieżowca czułem się znakomicie. Strach sparaliżował mnie jednak po kilku krokach, kiedy uświadomiłem sobie, że przecież na tej ścieżce nie ma żadnych barierek, ścian, okien. Wystarczyłoby jedno potknięcie bym z niej spadł i (na moje szczęście) zawisł na linie asekuracyjnej. Stawiając więc bardzo powoli kolejne kroki, patrząc częściej pod nogi, niż na to, co dookoła (choć jest na co popatrzeć, bo z tego tarasu ma się wspaniały widok na centrum Dubaju) zastanawiam się, co ja tu do cholery właściwie robię? To pytanie powraca, kiedy obserwuję zdecydowanie bardziej odważnych ode mnie spacerowiczów, dla których ta przechadzka na wysokości okazuje się świetną zabawą. Robią mnóstwo zdjęć, kręcą filmiki, wychylają się na linach tak aby stanąć na palcach na krawędzi wieżowca. A co ja robię? Dubaj z kolejnym rekordem. To największa tego typu atrakcja na świecie Wesele lub urodziny na wysokości 250 m? Czemu nie. W Dubaju lada moment będzie to możliwe. Tuż po tym, jak pan fotograf robi mi pamiątkowe zdjęcie na tle Burdż Chalifa, najwyższego wieżowca świata, ze łzami w oczach proszę go, żeby pozwolił mi już wrócić do budynku. Co wcale nie jest takie proste, bo przecież przypięci linami do szyny idziemy gęsiego. Staram się więc spokojnie oddychać, znów patrzeć pod nogi, a nie na potężne estakady, drapacze chmur, mikroskopijnych z tej wysokości ludzi i pustynię na horyzoncie. Po przejściu kilkudziesięciu metrów wreszcie znów byłem w środku budynku. Po zejściu ze ścieżki nogi miałem jak z waty, bolał mnie brzuch i trzęsły mi się ręce (może jednak mam lęk wysokości?). Ale… zrobiłem to! Stanąłem na wysokości ponad 200 metrów, przeszedłem po gzymsie wieżowca i zmierzyłem się ze swoimi słabościami. Co więcej, pokonałem strach, pokonałem lęk i udowodniłem sobie, że mogę – może nie wszystko – ale wiele. PRZEŻYJ WIĘCEJ Atrakcje Dubaju - przejedź się na Diabelskim Młynie Na Dubaj można patrzeć z lotu ptaka, spacerując po gzymsie wieżowca. Można też podziwiać drapacze chmur leżąc nad hotelowym basenem. Warto jednak wstać z leżaka i wybrać się także na Diabelski Młyn, który stanął na wyspie Bluewaters. To znacznie spokojniejsza przygoda – idealna dla rodzin z dziećmi. Koło ma 250 metrów wysokości, co czyni je największym diabelskim młynem na świecie, przed High Rollerem w Las Vegas (167 metrów) i New York Wheel, które ma powstać na Staten Island i będzie mierzyć 190 metrów. Podpory koła mają wysokość 126 metrów i są tak długie jak 15 londyńskich autobusów! Ukryte perełki gastronomiczne Dubaju – gdzie zjecie smacznie i niedrogo? Wybieracie się do Dubaju i poszukujecie wrażeń kulinarnych w rozsądnych cenach? Świetnie trafiliście! Dubaj to nie tylko luksusowe restauracje z drogim menu, ale także miejsce pełne prawdz... Wsiadam więc w jedną z 48 szklanych kapsuł i spokojnie przyglądam się wciąż rozbudowywanemu miastu na pustyni. A mam na to sporo czasu, bo pełny obrót koła trwa ok. 40 minut. Z diabelskim młynem sąsiadują centra handlowe, restauracje, budynki mieszkalne i targ. Po wyjściu z kapsuły wybierzcie się więc na spacer, aby lepiej poznać wyspę Bluewaters. Atrakcje Dubaju - poznaj Muzeum Przyszłości Świata To nie tylko dla mnie najpiękniejszy budynek w mieście. Muzeum Przyszłości w Dubaju to jedna z najbardziej wyczekiwanych atrakcji, która po kilku latach opóźnienia (wynikającego m.in. z pandemii COVID-19) wreszcie została otwarta. Położone przy Sheikh Zayed Road, obok Emirates Towers, zaskakuje swoją imponującą konstrukcją i nowoczesnymi rozwiązaniami. Magazyn „National Geographic” już zaliczył ten obiekt do 14 najpiękniejszych muzeów na świecie. Swoim kształtem przypomina obwarzanek albo dętkę rowerową, z której nieco uszło powietrze. Charakterystyczny budynek mija się jadąc z lotniska do centrum. Budynek, nie podparty przez żaden filar, jest wykonany z włókna szklanego i stali nierdzewnej. Fasada siedmiopiętrowego muzeum zdobiona jest arabską kaligrafią – są to zdania podkreślające ludzką kreatywność i pomysłowość. Dubaj luksusowy i fotogeniczny. Dlaczego warto się tam wybrać? Rekordowe budowle, przepiękne plaże, miasto, które tętni życiem. Lecimy do Dubaju! Futurystyczny budynek o powierzchni 30 tys. m kw. i 77 m wysokości, został zaprojektowany przez firmę architektoniczną Killa Design. Ważna jest też symbolika całego budynku. Jego owalny kształt reprezentuje ludzkość, zielone wzgórze, na którym został wybudowany – ziemię, a przestrzeń dookoła – nieznaną przyszłość. Zachwycające jest także to, co w środku. Kolekcja muzeum prezentuje światowe innowacje, prototypy i wynalazki, ukazane na interaktywnych ekranach. Nie zabrakło też elementów edukacyjnych, dzięki którym można m.in. ocenić nasz wpływ na przyszłość. Prezentowane wystawy są związane z przestrzenią kosmiczną, ekosystemami, bioinżynierią i technologiami, kształtującymi rozwój całej cywilizacji – od transportu i energii po produkcję żywności. Jedno piętro w muzeum jest przeznaczone wyłącznie dla dzieci. Atrakcje Dubaju - zobacz galerię sztuki w hotelu Co powiecie na weekend spędzony w wielkiej galerii sztuki? Tylko spokojnie, nie namawiam was do siedzenia w zamkniętym pomieszczeniu i przymusowego oglądania obrazów. W Dubaju powstał bowiem pierwszy w Zjednoczonych Emiratach Arabskich butikowy hotel, który jednocześnie jest galerią sztuki. Można więc połączyć przyjemne z… przyjemnym. To Hotel Indigo Dubai Downtown, położony zaledwie kwadrans spacerem od Burdż Chalifa. W jego wnętrzach znalazło się miejsce dla prac aż 18 artystów z Bliskiego Wschodu. Każdemu z nich poświęcono jedno piętro. I, co więcej, jest to atrakcja nie tylko dla gości hotelu. Top 10 klasyków, które wypada zobaczyć podczas wizyty w Dubaju Dubaj to ogromne, nowoczesne miasto pośrodku pustyni, które leży na południowym wybrzeżu Zatoki Perskiej. Zamieszkuje je 3,3 mln mieszkańców, a w samym 2018 roku przez jego ulice przewinęł... – Organizujemy m.in. popołudniowe spacery ze sztuką dla wszystkich chętnych. Prowadzimy także warsztaty edukacyjne dla dzieci. Wyszliśmy z założenia, że sztuka i związane z nią emocje powinny być dostępne dla wszystkich, a więc także dla osób, które niekoniecznie wstąpią do galerii sztuki. Tutaj po prostu w niej są – opowiada Astrid Lesuisse, która pełni w hotelu funkcję menedżera ds. sztuki (jest pierwszą osobą na takim stanowisku w Dubaju). Wszystkie prezentowane w hotelu dzieła sztuki – a jest ich ponad 200 – są na sprzedaż. Warte podziwiania są tutaj także pokoje hotelowe inspirowane historią Dubai Creek – kanału, wzdłuż którego rozwijał się Dubaj, przeistaczając się z małej rybackiej wioski w nowoczesne miasto. Są więc surrealistyczne tapety z latającymi wielbłądami zaprojektowane przez lokalnych artystów, fajki do sziszy o fantazyjnych kształtach czy ręcznie robione ażurowe szafy na ubrania w stylu Muszaraba (w architekturze muzułmańskiej to ozdobna krata drewniana przesłaniająca okna lub balkony). Jednym słowem, sztuka przez duże „Sz”. Atrakcje Dubaju - zjedz coś dobrego Za każdym razem, będąc w Dubaju, Kanałem Dubajskim przepływam za złotówkę abrą. To jedna z wielu kursujących po wodzie tradycyjnych łódek pełniących role taksówek. Udaję się tak na krótki spacer do historycznej dzielnicy Al Fahidi, gdzie można zobaczyć, jak wyglądało tu życie w XIX w., zanim powstały Emiraty. Są tutaj zabytkowe domy, galerie i centrum arabskiej kaligrafii oraz fort Al Fahidi z 1878 r., w którym ulokowało się Muzeum Dubajskie. A w zasięgu spaceru – mnóstwo restauracyjek, zdecydowanie tańszych od tych w dzielnicy biznesowej. Zaglądam do malutkiej indyjskiej knajpki Urban Tadka w mieszkaniowej dzielnicy Karama, w której pochłaniam samosę (pieróg nadziewany ostrymi warzywami, maczany w miętowym sosie) i pani puri, wydmuszki z ciasta kruchego niczym skorupka jajka, do którego nalewana jest łyżeczka ostrej zupy z ciecierzycy z ziemniakami, spożywane „na raz”. Nocleg w Dubaju w przystępnej cenie? Oto 10 hoteli, w których ceny nie uderzą Was po kieszeni I choć mój mały głód został tym zaspokojony, nie odmawiam sobie wizyty w kolejnym pysznym miejscu. Tym razem jest to pakistańska restauracyjka Ravi, serwująca pyszny jagnięcy kebab i paneer bhurji – posiekany ser paneer w pomidorach i cebuli z liściem curry i bardzo ostrymi przyprawami. Ogień w gębie gaszę zaś w barze Sreeraj Lassi, popijając mango lassi. To jogurtowy napój, który w tym miejscu podawany jest w glinianych jednorazowych kubeczkach. Najlepszy jest, gdy postoi jeden dzień, kiedy glina wyssie z niego trochę wody i staje się kremowy niczym masło. Bardzo go wam polecam. Jeśli jednak stary Dubaj nie będzie wam po drodze, koniecznie zajrzyjcie na Time Out Market na targu Al Bahar w sąsiedztwie Dubai Mall, Burdż Chalifa i słynnych, tańczących wieczorami fontann. Na tym nowym jedzeniowym targu znalazło się miejsce dla 17 restauracji serwujących dania Bliskiego Wschodu, ale też z innych rejonów świata. A co najważniejsze – ceny są tu przystępne, co przy wielu drogich atrakcjach w Dubaju jest istotne. Spędziłem tu bardzo przyjemny wieczór, zajadając pyszne falafele i chlebki z zatarem (porcja dla dwóch osób za 38 zł) w restauracji Liban – Allo Bejrut. A po kolacji obejrzałem wspomniany pokaz fontann. Te ożywają co 30 minut od godziny 18 każdego dnia. I przyznaję, że ta tańcząca woda wciąż robi na mnie wrażenie.
Regularne spacery w trakcie pandemii mogą ratować życie. Badanie na 50 tys. osób
Regularna aktywność fizyczna znacząco zmniejsza ryzyko hospitalizacji i śmierci związanej z COVID-19, sugerują autorzy badania na blisko 50 tys. osób.
Opublikowana w „British Journal of Sports Medicine” analiza została przeprowadzona przez naukowców z południowokalifornijskiego centrum zdrowia Kaiser Permanente. Oceniono w niej samodzielne zgłoszenia na temat aktywności fizycznej (częstotliwość i poziom) 48440 dorosłych pacjentów ośrodka. Zostali oni zakwalifikowani, bo w 2 latach poprzedzających pandemię przy okazji wykonywanej aktywności fizycznej dokonywali pomiarów przynajmniej trzech kluczowych wskaźników. Chodzi tu o przeciętną liczbę dni w tygodniu w czasie których wykonywali ćwiczenia średnio do zaawansowanych wysiłkowo oraz czas ich trwania. Spośród wybranych 48 tys. pacjentów ci zdiagnozowani z COVID-19 (od 1 stycznia do 21 października 2020 r.) swoją aktywność fizyczną określali jako stale niską lub zerową (0-10 minut w tygodniu), nieznaczną (11 do 149 minut w tygodniu) lub zgodną z zaleceniami (ponad 150 minut w tygodniu). Czynnik ryzyka, na który można wpłynąć W porównaniu z pacjentami wypełniającymi normy aktywności fizycznej sugerowane m.in. przez Światową Organizację Zdrowia, chorzy na COVID-19 całkowicie nieaktywni fizycznie podlegali 2,26 razy większemu ryzyku hospitalizacji, 1,73 razy większemu ryzyku umieszczeniu na oddziale opieki intensywnej oraz 2,49 razy większemu ryzyku śmierci na skutek infekcji. Osoby unikające jakiejkolwiek aktywności fizycznej w stosunku do tych, którzy określali ją jako nieznaczną (ćwiczyli 11 do 149 minut w tygodniu), podlegały 1,2 razy większemu ryzyku hospitalizacji, 1,10 razy większemu ryzyku pobytu na OIOM-e oraz 1,32 razy większemu ryzyku zgonu. Według autorów opracowania, brak aktywności fizycznej był trzecim najważniejszym elementem ryzyka śmierci na skutek COVID-19 po wieku wynoszącym ponad 60 lat oraz przeszczepieniu organu. Nawet ci „nieznacznie aktywni fizycznie” byli obarczeni mniejszym ryzykiem ciężkiego przechodzenia choroby wywołanej koronawirusem. Spośród wszystkich pacjentów, stanowili 8,6 proc. hospitalizowanych, 2,4 proc. umieszczonych na OIOM-ach i 1,6 proc. tych, którzy zmarli. Spośród owych ponad 48 tys. badanych, stałą aktywność fizyczną zgłaszało 6,4, proc. a jej kompletny brak 14,4 proc. Pozostali donosili o nieznacznej aktywności. Połowa osób objętych analizą nie miało żadnych chorób towarzyszących, 18 proc. jedną a 32 proc. dwie. Średni indeks masy ciała uczestników badania wynosił 31 (klasyfikowany jako otyłość). Mediana wieku wyniosła 47 lat. 61,9 proc. stanowiły kobiety. Lek dobry dla każdego Autorzy analizy w „British Journal of Sports Medicine” zwracają uwagę na niemal kompletny brak dyskusji na forum publicznym na temat znaczenia aktywności fizycznej w czasie pandemii. Wynikłe z sytuacji epidemiologicznej restrykcje (słynny lockdown) niemal w każdym w kraju, w którym były wprowadzane dodatkowo ograniczały możliwości uprawiania aktywności fizycznej (ludziom kazano zostać w domu). - Stałe wypełnianie zaleceń dotyczących aktywności fizycznej okazało się być mocno skorelowane z obniżonym ryzykiem najcięższych skutków COVID-19 wśród dorosłych pacjentów. Aktywność fizyczna jako metoda na osłabianie skutków pandemii w populacji powinna być promowana przez środowisko medyczne jak i ośrodki zdrowia publicznego – podsumowali autorzy badania.
Fala krytyki spadła na chińskich urzędników. Chcieli zakazać wyprowadzania psów na spacer pod groźbą zabicia zwierzęcia
Każdy złapany z psem na spacerze będzie swojego pupila pozbawiony a tenże uśpiony, takiej treści przepis ogłoszony przez władze Weixin, jednego z powiatów prowincji Junan, rozwścieczył ludzi. Urzędnicy obiecali ”przemyśleć sprawę”, ale jednoznacznie nie zrezygnowali z pomysłu.
Po 20 listopada ten ewidentnie nietrafiony zapis miał rozwiązać lokalnie występujący problem ataków psów spuszczonych ze smyczy na przechodniów, donoszą lokalne media. – To kompletnie niecywilizowane rozwiązanie miałoby zachęcać do ”cywilizowanego” wychowywania zwierząt – BBC cytuje jeden z krytycznych komentarzy krążących po serwisie Weibo - Ostatnio mieliśmy na naszym terenie przypadki, gdy psy raniły ludzi oraz sytuacje, gdy właściciele nie sprzątali po swoich czworonogach. Zdarzało się, że atakowali z tego powodu służby sanitarne – urzędniczka odpowiedzialna za wdrożenie przepisów wyjaśniła serwisowi Sixth Tone. Puszczona w obieg 13 listopada ulotka z zakazem wyprowadzania psów nakazuje właścicielom czworonogów trzymanie ich przez całą dobę w zamknięciu. Na tej samej kartce, według BBC, znajduje się wyjaśnienie wskazujące na pozytywny (dla psa) wychowawczy efekt takiego zabiegu. Gdyby ktoś nie posłuchał, złapany na spacerze z pupilem właściciel otrzyma pouczenie. Za drugim razem będzie mandat do 200 juanów (114 zł); za trzecim konfiskata i uśmiercenie zwierzęcia. Jak informuje Sixth Tone, pod wpływem wywołanej przez siebie burzy urzędnicy obiecali ”przemyśleć sprawę”, ale jednoznacznie nie zrezygnowali z pomysłu. Urzędnik władz powiatu 15 listopada anonimowo wyjaśnił w serwisie CQCB , że "pod wpływem reakcji medialnych na 'Zakaz wyprowadzania psów na terenach miejskich', mając także na uwadze duże znaczenie sprawy dla opinii publicznej", przyjrzą się jej pracownicy kilku departamentów. - Gospodarka miejska musi podlegać standaryzacji, ale też wszystko musi być w zgodzie z prawem i przepisami - powiedział. W miastach jak Szanghaj, Qingdao czy Chengdu obowiązują i są mocno przestrzegane przepisy zezwalające na trzymanie w jednym domostwie tylko jednego psa. Z kolei mieszkańcy Huangshi nie mogą mieć zwierząt większych niż 45 cm. Władze Shenzen zdecydowały się jedynie na obowiązek czipowania psów. W 2018 roku władze miasta Hangzhou zakazały wyprowadzania psów za dnia a także trzymania w domach zwierząt z największych ras. Gdyby jednak pomysł władz powiatu Weixin został wprowadzony w życie, byłby to pierwszy przypadek całkowitego zakazu wychodzenia na spacery z czworonogiem.
Udowadniamy, że jesień to nie koniec sezonu. Poznaj nasze pomysły na aktywną jesień w Polsce.
Wykorzystaj jesienny weekend! Jeśli pogoda jest łaskawa - ciepła i słoneczna - spędź czas na świeżym powietrzu, zwiedź miasto lub wyjedź poza nie. Pada? Nie szkodzi. Przygotowaliśmy kilka propozycji, które pozwolą ci korzystać z jesieni, bez względu na aurę. Wsiadaj na rower Jazda rowerem - nie ekstremalna, ale taka rekreacyjna, dla przyjemności, szczególnie wśród natury - dodaje skrzydeł. Z perspektywy roweru świat wydaje się piękniejszy. Brzmi górnolotnie? Pewnie dlatego, że właśnie zeszliśmy z roweru. Na rowerze poczujesz się lepiej nie tylko z powodu ruchu (liczba spalanych kalorii na godzinę, czyli ok. 500, robi wrażenie) i świeżego powietrza (to jesienne naprawdę odpręża). To też świadomości, że robisz coś ekologicznego i dobrego dla środowiska. Co tu dużo gadać, dzięki rowerowi poczujesz, że masz energię, by zmieniać świat. Zwiedź kopalnię soli w Bochni W kopalni soli w Bochni otwarto niedawno nową trasę turystyczną wykorzystującą odkryty w jej wnętrzach fenomen geologiczny – zjawisko fluorescencji halitu. Fluorescencja minerałów przejawia się ich „świeceniem” pod wpływem działania światła ultrafioletowego. Dwa lata temu w zalanych solanką i niedostępnych dla turystów wyrobiskach natrafiono na kryształy halitu (chlorek sodu NaCl, czyli soli kamiennej), które pod wpływem promieniowania UV świecą mocnym pomarańczowym lub różowo-czerwonym kolorem. Spaceruj po lesie Jesień to najlepszy moment na taką odskocznię od wielkiego miasta. Najprostszy do zrealizowania pomysł? Spacer po lesie. Brzmi banalnie, ale jeśli do plecaka spakujesz aparat fotograficzny i postawisz przed sobą fotograficzne wyzwanie, taki spacer naprawdę dobrze Ci zrobi. Odwiedź Żywe Muzeum Porcelany w Ćmielowie Żywe, bo można w nim na żywo – np. wewnątrz nieczynnego pieca – obejrzeć, jak powstaje porcelana. W muzealnym przedsionku sufit udekorowano 60 płytami z malowidłami naśladującymi mistrzów renesansu. Można tam podziwiać zbiory od fajansów Małachowskiego, założyciela fabryki, aż po najnowsze projekty. A nawet samemu stworzyć kruche porcelanowe cacko. Uprawiaj nordic walking Wczesna jesień to idealny czas na spacery, zwiedzanie i poprawę kondycji fizycznej. Nordic walking pozwala połączyć przyjemne z pożytecznym. Wędrując z kijkami uaktywniasz wszystkie partie mięśni i szybko spalasz kalorie. Możesz to robić praktycznie wszędzie - a przy okazji poznać najbardziej malownicze zakątki Polski.
Głowa krzyczy „Nie!”, a ty idziesz w dół wbrew grawitacji. Walk in the sky to ekstremalne doświadczenie! [POLSKA PEŁNA PRZEŻYĆ]
Znowu przeklinam. Gdyby tylko! To jest jak czytanie słownika wulgaryzmów na głos. Najpierw walczysz z głową, potem z grawitacją. Jedno jest pewne - spacer po ścianie wieżowca gwarantuje niesamowite wrażenia!
Podpisuję cyrograf. Oświadczam, że z własnej woli podejmuję ryzyko związane z chodzeniem po fasadzie budynku. Jeszcze tylko nazwisko i data. - Który dzisiaj jest? – pytam instruktorów i w odpowiedzi słyszę: - Ostatni dzień sierpnia. Koniec wakacji. „Ostatni dzień” i „Koniec” wracają do mnie jak echo śmiejącej się prosto w twarz apokalipsy. Spotykamy się pod jednym z warszawskich biurowców przy ul. Grzybowskiej 80/82. Spojrzenie 40 metrów w górę na rozwieszoną na ścianie płachtę nie pozostawia wątpliwości – zanim znów wrócę na ziemię, będę musiała wykazać się niemałą determinacją. Walk in the sky, czyli spacer po ścianie wieżowca, to jedyna taka atrakcja w Polsce, dostępna od niespełna miesiąca. Dotychczas niewiele osób podjęło wyzwanie, ale podobno jeszcze nikt nie zrezygnował. Mnie na górę pcha ciekawość i chęć zmierzenia się ze swoim strachem. Wyposażona w kask, uprząż oraz imponujące rękawice, które mają chronić dłonie przed otarciami, staję na platformie na szczycie budynku. Przypięta linami czuję się całkiem bezpiecznie. Boję się tylko tego, że… w końcu zacznę się bać. Spanikuję. W ostatniej chwili nie zapanuję nad lękiem i wycofam się. - Staniesz na krawędzi. Wysuniesz stopy, złapiesz linę i na wyprostowanych nogach pochylisz się w dół – mówi spokojnie instruktor, a ja mam wrażenie, że namawia mnie do samobójstwa. W końcu staję nad przepaścią. Dookoła warszawskie wieżowce, pode mną beton. Dopinguje mnie rozwieszony nad głową baner: „Zapnij pieluchę i leć”. Próbuję, ale organizm stawia opór, buntuje się każda komórka ciała, sztywnieją wszystkie mięśnie. Całe życie słyszysz „nie wychylaj się”, a teraz instruktor, który stoi za twoimi plecami, namawia „no już, wychyl się”. Nieufnie, z przekleństwami na ustach robię ten najdziwniejszy krok w swoim życiu i powoli (sama wybieram tempo, popuszczając linę) schodzę w przepaść. Pierwsze cztery kroki są najgorsze! Z zachwianym poczuciem bezpieczeństwa walczę z grawitacją. Wyzwanie polega na tym, że cały czas mam przed sobą widok przepaści (inaczej niż podczas skoku na bungee, gdy jest to jeden szybki ruch i gotowe). Tu przez 5 minut - mniej więcej tyle trwa zejście - siła ciążenia zaprasza mnie w dół, ale trzymam poziom i stąpam po fasadzie. To działa! Nie jest trudne, tylko zupełnie nienaturalne, nieznane, a przez to niesamowite. Spacerować po ścianie może każdy, z drobnymi wyjątkami. Przeciwwskazania to urazy kręgosłupa, problemy z ciśnieniem i sercem. Spacery są możliwe od marca do października (pogoda może uniemożliwić realizację). Zainteresowani? Zniechęceni? Warto spróbować! Choćby ze względu na świeżość doświadczeń, satysfakcję z przełamania strachu i widok na warszawskie wieżowce. Hanna Gadomska Jeśli też lubisz takie wrażenia, chcesz się z nami podzielić swoimi aktywnościami, zgłoś się i stwórz z nami przewodnik po Polsce Pełnej Przeżyć!
To, co 2 listopada w Chicago zrobił Nik Wallenda, wydaje się czystym szaleństwem. Amerykański akrobata przeszedł po 140-metrowej linie rozciągniętej między Marina Tower West a budynkiem Leo Burnett
Zrobił to bez asekuracji, choć pod stopami miał ponad 200 metrów powietrza oraz rzekę Chicago, po której przeciwnych brzegach stoją oba drapacze chmur. Spacer trwał około sześciu minut, a śmiałka dopingowały głosy 60 tys. osób oglądających na żywo cały spektakl. Ten jednak nie zakończył się na jednym przejściu. Wallenda wrócił mostem do punktu wyjścia i stamtąd przeszedł do innego drapacza chmur po linie długości niecałych 30 metrów. Niewiele? Ale tym razem zrobił to z zawiązanymi oczami! Liny były pomalowane na biało, a cała sylwetka akrobaty podświetlona, tak żeby gapie mogli śledzić każdy jego ruch, podobnie jak widzowie zgromadzeni przed telewizorami. Discovery Channel emitował bowiem wydarzenie na cały świat, tyle że z dziesięciosekundowym opóźnieniem. Nik Wallenda pochodzi z akrobatycznej rodziny Flying Wallendas (Latający Wallenda). Ma już na swoim koncie podobne wyczyny – przeszedł nad Wielkim Kanionem Kolorado oraz nad wodospadem Niagara. I na tym nie zamierza poprzestać. Marzy mu się przejście po linie w Nowym Jorku oraz nad wąwozem Tallulah w stanie Georgia, nad którym spacerował kiedyś jego... pradziadek.
ECCO Walkathon 2013: powstanie domek dla pingwinów
W tym roku najmłodsi uczestnicy spaceru przekażą swoje „wychodzone” kilometry na rozbudowę zimowego domku dla stada pingwinów tońców mieszkających w warszawskim Ogrodzie Zoologicznym
Zabawne ptaki są jedynym ciepłolubnym gatunkiem pingwinów. Ich naturalnym środowiskiem są skaliste wybrzeża południowej Afryki, dlatego nasze zimy są dla nich zbyt ostre. Wszystkie dzieci mogą uchronić je przed bezlitosnymi mrozami, biorąc udział w ECCO Walkathonie i przekazując ,,wychodzone” podczas spaceru pieniądze na rzecz warszawskiego ZOO. W tym roku na najmłodszych uczestników spaceru (do 12 roku życia) czeka też mnóstwo niespodzianek: m.in. nowy plecak z limitowanej globalnej kolekcji ECCO, koszulka ECCO Walkathon oraz mini zestawy klocków LEGO w zależności od wieku małego spacerowicza. Nie zwlekaj i już dziś kup bilet na ECCO Walkathon i pomagaj z nami! Afryka – kontynent pingwinów? Większości z nas pingwiny kojarzą się z przeraźliwie mroźnymi, wiecznie skutymi lodem i zaśnieżonymi rejonami Antarktydy. Biegające po Afryce pingwiny można jednak zobaczyć nie tylko w filmach animowanych. Pingwiny tońce, zwane również pingwinami przylądkowymi, zupełnie nie pasują do popularnego wyobrażenia o bezlotkach. Gatunek ten upodobał sobie gorące i słoneczne wybrzeże południowej Afryki, cechujące się suchymi i gorącymi latami oraz ciepłymi, deszczowymi zimami. Zabawne nieloty uwielbiają żyć w dużej gromadzie, kochają ruch, wspólne zabawy i ptasi hałas. Są również znakomitymi pływakami. Większą część życia spędzają w wodzie, gdzie nurkują na głębokość sięgającą nawet 130 m, poruszając się z szybkością 20 km/h. Czarno białe osobniki, choć na pozór wydają się identyczne, różnią się plamiastym ubarwieniem na klatce piersiowej, które jest charakterystycznym i niepowtarzalnym znakiem rozpoznawczym każdego osobnika (niczym linie papilarne u człowieka). Sezon lęgowy u pingwinów rozpoczyna się w listopadzie i trwa do końca kwietnia. Afrykańskie ptaki wykluwają się u nas w styczniu, kiedy to na ich rodzimym kontynencie panuje lato. Mrozy sprawiają, że zarówno pisklętom, jak i dorosłym pingwinom jest bardzo zimno. Dlatego tak ważne jest by w okresie zimowym zapewnić im ciepłe schronienie i otoczyć specjalną troską. Pingwiny tońce, są jedną z najbardziej niezwykłych grup hodowlanych warszawskiego ZOO. Duży, przestrzenny i ciepły dom z wewnętrznym basenem, to idealne zimowe lokum dla ptasiej gromady. Dlatego wesołe stado tońców bardzo liczy na naszą życzliwość i wsparcie podczas ECCO Walkathonu. Egzotyczni mieszkańcy z warszawskiego ZOO Stado zamieszkujące stołeczne ZOO liczy 27 ptaków. Niestety w okresie zimowym musi zmagać się z bardzo trudnymi warunkami. Grupa ciepłolubnych pingwinów przebywa w bardzo małym i ciasnym budynku, którego pomieszczenie wewnętrzne ma zaledwie 9 m2. Powierzchnia ta jest niezbędnym minimum dla grupy 10 ptaków! Dla każdego kolejnego osobnika pomieszczenie powinno być większe o 5%. Budynek nie posiada basenu. Zapewnienie pingwinom idealnych warunków w okresie zimowym wymaga zwiększenia tej powierzchni do około 165 m2, z tego 1/3 powinien stanowić basen wewnętrzny. Niewielki przyrost naturalny warszawskiego stada tońców (około 0,7 osobnika na rok) wynika w znacznej części ze skromnych warunków oferowanych ptakom w okresie zimowym i trudnościami w zapewnieniu odpowiednich warunków mikroklimatycznych. Nie sprzyja to ich właściwemu rozrodowi. Mając na względzie dobrostan podopiecznych warszawskiego ZOO, ciepły i przestrzenny dom oraz zimowy wewnętrzny basen są niezbędnymi obiektami. Wspólnie z ECCO możemy wspomóc budowę przytulnego schronienia dla sympatycznych pingwinów, przekazując ,,wychodzone” podczas ECCO Walkathonu kilometry na rzecz warszawskiego ZOO. Do wsparcia sympatycznego stadka pingwinów tońców zachęcają również Ambasadorzy warszawskiego ZOO: Beata Tadla, Adam Wajrak, Paweł Płuska, Jarosław Kret, Paweł Wawrzecki i Karol Strasburger. Beata Tadla Zamierzam iść z pomocą Fundacji PANDA, która wspiera Warszawskie ZOO. Bliski kontakt ze zwierzętami spełnia rolę nie tylko terapeutyczną, ale też edukacyjną, z czego powinny korzystać przede wszystkim dzieci. Ogród ma już jedna pandę. Małą. Może w przyszłości powalczyłby o wielką. To moje ulubione zwierzęta. Moje i mojego syna, Janka. Jarosław Kret Z wielką radością występuję jako Ambasador warszawskiego Ogrodu Zoologicznego. Uważam, że jest to placówka na miarę XXI wieku. Nie tylko popularyzuje wiedzę, ale również umożliwia kontakt z naturą. Jest miejscem przede wszystkim dla dzieci. Radość odnajdują tu nie tylko te zdrowe, ale i te pokrzywdzone przez los. Może nawet w większym stopniu. Obcowanie z pięknem zwierząt w ślicznym, zadbanym parku z dala od miejskiego zgiełku, a jednak w centrum Warszawy wpływa kojąco na wszystkich, a radość z obserwacji zwierząt jest wręcz terapeutyczna. Tym bardziej, że warszawskie ZOO organizuje wiele imprez adresowanych do dzieci chorych, którym po wizycie w ZOO po prostu chce się żyć. Adam Wajrak Do warszawskiego Ogrodu Zoologicznego mam wielki sentyment, bo gdy byłem dzieciakiem i mieszkałem w Warszawie to starałem się być tam jak najczęściej. Dziś jestem ogrodowi i jego pracownikom wdzięczny nie tylko za to, że ratują w nim ginące gatunki, ale że z wielkim poświęceniem pomagają wielu dzikim zwierzakom, które często przez nas ludzi wpadły w kłopoty i czekała by je śmierć. Czasami zupełnie pospolite zwierzaki takie jak kawki, wrony, sroki lub kuny czy wiewiórki trafiają na wolność i dostają drugą szansę, bo w warszawskim ZOO zajęto się nimi z taką samą uwagą i miłością jakby były rzadkimi kondorami czy gepardami. Dlatego wspomagam ZOO, bo kojarzy mi się z wolnością i pomocą słabszym, a nie z niewolą. Paweł Płuska Po zeszłorocznym sukcesie - wiem już na pewno - świetnie wybrałem! Bo ile jest w Warszawie miejsc takich jak ZOO? Ile piękniejszych, wspanialszych - gdzie można poczuć się obywatelem świata? Nie ma! Jest tylko to jedno! Tu jest świat w pigułce -czaruje, przyciąga swym pięknem, niezwykłością i różnorodnością - ale też czasami prosi by trochę mu pomóc- by był jeszcze piękniejszy, by swym kudłatym, wrzeszczącym, fascynującym obywatelom mógł zapewnić wspaniałe życie a nam wspaniałe wrażenia:) Tak jak rok temu pójdę w ECCO Walkathonie - dla ZOO! Te co skaczą i tuptają zapraszają :) Karol Strasburger Dlaczego wspieram Ecco Walkathon? – w moim wypadku odpowiedź jest bardzo prosta. Lubię chodzić, lubię pożytecznie się bawić, lubię pomagać. I lubię warszawskie ZOO – piękne, zadbane i mądre. Oferujące poza podziwianiem pięknych zwierząt mnóstwo atrakcji. I to bez tandetnej przesady w stronę komercji. To duża sztuka. Paweł Wawrzecki W warszawskim Ogrodzie Zoologicznym od wielu lat bywam stale i regularnie. Każda kolejna wizyta to nowe przeżycie, bowiem nie ma takiego sezonu, bym nie zobaczył tu czegoś nowego, atrakcyjnego. Przybywają kolejne cenne zwierzęta, powstają nowoczesne obiekty, a stare są modernizowane. I to nawet w tych niełatwych czasach kryzysu. Dla mnie osobiście, z powodów prywatnych najważniejsza i najbardziej godna podziwu jest ciągle wzbogacana propozycja dla dzieci i osób niepełnosprawnych. Ilekroć zdecyduję się iść do ZOO, mam pewność, że moja córka będzie miała kilka godzin świetnej, mądrej zabawy i że wróci do domu z uśmiechem na twarzy. Do zobaczenia 14 września na Agrykoli! ECCO Walkathon – to największy charytatywny spacer świata, w Polsce to również największy event familijny organizowany przez firmę ECCO - duńskiego producenta obuwia dla dorosłych i dzieci. Najbliższy ECCO Walkathon odbędzie się 14 września (sobota), na warszawskiej Agrykoli. Mechanizm akcji jest prosty: wspólnie spacerujemy po wytyczonych trasach, a za każdy przebyty przez nas kilometr ECCO przekaże 4 zł na rzecz wybranego przez nas projektu charytatywnego. Bilety normalne i dziecięce są do nabycia w wybranych sklepach ECCO na terenie całej Polski w cenie 27 zł. Bilet w dniu wydarzenia jest wymieniany na pakiet startowy. W skład pakietu wchodzą: nowy, wyjątkowy i funkcjonalny plecak ECCO, woda, jabłko, przewodnik po trasach oraz identyfikator, na którym dokonujemy wyboru fundacji, na rzecz której chcemy, aby ECCO przekazało „wychodzone” przez nas pieniądze. W pakiecie dziecięcym (do 12 roku życia) wyjątkowe niespodzianki. W tym roku: nowa koszulka ECCO Walkathon oraz mini zestawy klocków LEGO w zależności od wieku małego spacerowicza. Oprócz budowy z dotacji dziecięcej zimowego domku dla pingwinów przylądkowych z południowej Afryki, będziemy zbierać również fundusze na pomoc dzieciom chorym na mukowiscydozę, i zakup nowoczesnej aparatury ratującej życie wcześniaków ze Szpitala Dzieciątka Jezus w Warszawie.
Worldwide Photo Walk w Polsce - wielkie wydarzenie, wielki spacer!
Dnia 24 lipca br. na całym świecie, w dziesiątkach miejsc, tysiące pasjonatów fotografii wyjdą na ulice swoich miast i miejscowości, by wspólnie fotografować i dzielić się swoimi fotograficznymi doświadczeniami.
Worldwide Photo Walk - bo o tym mowa, jest organizowany już trzeci raz z rzędu. Z roku na rok zdobywając coraz to większą rzeszę pasjonatów. W 2008 roku odbyło się 241 spacerów na świecie. W zeszłym roku, spacer odbył się w ponad 900 miejscach na ziemi, z ponad 32 000 fotografów biorącymi udział w spacerze, którzy wykonali około 10 milionów zdjęć! Na tę chwilę, miejsc w których odbędzie się spacer jest blisko 800, a liczba uczestników która aktualnie wynosi 14 500 tys. osób - wciąż rośnie! Nowy Jork, Londyn, Moskwa, Tokio, Sydney - wszędzie w tym dniu zapaleńcy fotografii spacerują i fotografują. Nie liczy się wiek, sprzęt, doświadczenie, czy poziom umiejętności. Liczy się wspólna pasja do fotografii - liczy się fotograficzna wspólnota - która powstaje między wszystkimi uczestnikami spaceru - na całym świecie. Dnia 24 lipca br. na całym świecie, w dziesiątkach miejsc, tysiące pasjonatów fotografii wyjdą na ulice swoich miast i miejscowości, by wspólnie fotografować i dzielić się swoimi fotograficznymi doświadczeniami. By wspólnie oglądać świat przez wizjer aparatu i wykonane fotografie. Całe przedsięwzięcie jest całkowicie darmowe dla każdego! Jedyne co trzeba zrobić - to wejść na stronę: www.worldwidephotowalk.com zarejestrować się i znaleźć najbliższy spacer w swojej okolicy w którym chcielibyśmy wziąć udział. Jeśli jeszcze nie ma w okolicy żadnego spaceru - nic nie stoi na przeszkodzie zostać jego organizatorem! Wszyscy mamy okazję przyłączyć się do corocznego, wielkiego wydarzenia w świecie fotografii - największego fotograficznego pleneru i stać się częścią czegoś ogólnoświatowego! Serdecznie zapraszam do wzięcia udziału w spacerze!
Człowiekowi coraz bardziej wystarcza świat kreowany przez media. Jakbyśmy zapomnieli, jak ważna jest potrzeba bezpośredniego kontaktu, chwila rozmowy. Zwłaszcza w anonimowych społecznościach miejskich molochów. Powiedzmy – w Meksyku...
Ciudad de Mexico – największe miasto świata. Podobno żyje tu 30 milionów ludzi. Ale któż to sprawdzi, kto policzy? Codziennie przybywają nowi. Tysiącami. Jedni na stałe, inni na trochę, jeszcze inni na jeden dzień – wszyscy za chlebem. Wielu z nich oficjalnie mieszka w innych miastach. Wielu nie mieszka nigdzie – nie mają dokumentów, nie potrafią czytać – ot, tułają się z miasta do miasta, z dzielnicy do dzielnicy... Układ ulic w mieście Meksyk to klasyczna kratownica. Zapraszam Państwa na przechadzkę wokół jednego kwartału ulic w nie najlepszej części miasta, ale i nie najgorszej – to bardzo pouczające. Wcześnie rano wyszedłem przed dom i ruszyłem w prawo, do najbliższego rogu. Tam przywitałem się ze znajomym kawiarzem. Stoi tu, odkąd pamiętam. Ma drewniany, kolorowy wózek, a w nim stadko termosów i różne dodatki: cukier, cynamon, kardamon, likiery, rum... – Hola, gringo, jak się masz? Ty znowu tutaj? – poznał mnie od razu, choć nie widzieliśmy się kilka lat. – Jak widzisz, amigo. A ty wciąż tutaj? – Ano! Dwudziesty rok. Lubię to miejsce i już się chyba nigdzie nie ruszę. – A ja lubię twoją kawę. – Mam zrobić jak zwykle dwie? – Lej, nie pytaj, przecież wiesz. Po kilku chwilach rozmowy wziąłem moje dwie kawy (w jednorazowych kubeczkach z gliny! – wynalazek meksykański) i ruszyłem dalej. – Hola, gringo. Jak się masz? – poznała mnie od razu. – Twoja kawa, Dona Carmelita. Smacznego. Kawiarz dolał nam trochę rumu, bo dzisiaj zimno. Dona Carmelita wzięła ode mnie gorący kubeczek i zaczęła sobie o niego grzać zgrabiałe dłonie. Podsunęła mi nowy kawałek grubej tektury i kazała usiąść obok siebie. To nasz rytuał – ja załatwiam kawę, ona tekturę do siedzenia. Carmelita jest żebraczką. Przyjechała do miasta Meksyk za chlebem. Jej mąż był żołnierzem. Pewnego dnia dowiedziała się, że miał wypadek i nie wróci. Niepiśmienna dziewczyna z wioski nie wiedziała, że ma prawo ubiegać się o odszkodowanie, o rentę na dzieci... Nie wiedziała nic, nie umiała nic i nie miała nic. Jej pierwszy dzień w mieście Meksyk był także moim pierwszym. Poznaliśmy się właśnie na tym rogu. Przyniosłem jej wtedy kawę, tak jak dziś. – Dona Carmelita...? – Tak, gringo? – Dlaczego od 20 lat siedzisz właśnie tutaj? – Bo to szczęśliwe miejsce. To był mój pierwszy dzień, byłam zrozpaczona, nie wiedziałam, co robić, gdzie iść, a ty mi przyniosłeś kawę i bułki dla dzieci. Pomyślałam wtedy, że tu mieszkają dobrzy ludzie. – Ale czemu zostałaś tak długo? – Tutaj mam co jeść. A gdybym poszła gdzie indziej, to kto wie... Po kilku chwilach rozmowy z żebraczką wstałem, skręciłem w prawo, za róg, i ruszyłem do następnej przecznicy, gdzie wprost na chodniku leżała sterta owoców. – Hola gringo! Ile to cię nie było, rok? Długo tym razem zostaniesz? A może wreszcie na zawsze, co? – Jeszcze nie teraz, ale już niedługo. – Sok z pomarańczy, tak? Bez lodu? Już wyciskam. Wypijesz z jajkiem? – Nie, nie! – Cha! Cha! Przecież pamiętam. Tak tylko żartowałem. (W Meksyku na śniadanie pija się sok z pomarańczy z surowym jajkiem. To tutejszy odpowiednik fast foodu). Pogadaliśmy jeszcze chwilę. O życiu, polityce, cenach... Wypiłem dwa soczki, potem skręciłem za róg i wylądowałem z powrotem pod drzwiami mego domu. Tak to, kiedy jestem w mieście Meksyk, co rano okrążam pewien kwartał ulic – mniej więcej 100 x 100 metrów. Zajmuje mi to godzinę. Wracając, jestem już po kawie, po śniadaniu i... wiem o tutejszym życiu tyle, ile przeciętny człowiek dowiaduje się, czytając poranne gazety. A może nawet trochę więcej...