National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-03-19T13:23:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Sowa o hipnotyzującym spojrzeniu przyleciała do Polski. To rzadki gość z dalekiej Północy
items: Jonathan Slaght ruszył tropem najrzadszej sowy świata. Taki ptak to prawdziwy unikat
items: Mała sowa, wielkie odkrycie – pierwszy lęg syczka zwyczajnego od ponad 100 lat
items: Sowy „przeprowadzają się” z CPK. Ornitolodzy im w tym pomagają
items: Spędziłem noc w Puszczy Białowieskiej, nasłuchując sów. Te ptaki mają supermoce
items: Ta sowa żyjąca w Polsce ma pióra święcące w ciemności. Teorii jest kilka
items: Od zmierzchu do świtu – tak żyje puszczyk zwyczajny. Jest najpospolitszą sową Europy
items: Płomykówka występuje na całym świecie. Niestety, w Polsce liczebność tych ptaków sukcesywnie spada
items: Sowy tak jak ludzie korzystają z pamięci przestrzennej. W jaki sposób?
items: Pod urokiem sowy. Ludzki myśliwy poczuł się zwierzyną
items: Noc Sów 2014
items: Leniwce ofiarami sów

Sowa o hipnotyzującym spojrzeniu przyleciała do Polski. To rzadki gość z dalekiej Północy
type: item
date: 2026-03-19T13:22:33.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: Lubelskie
subject: obserwacje
subject: ptaki
subject: sowy
description: 17 marca 2026 Stowarzyszenie Ochrony Sów poinformowało o niezwykłym gościu, który zawitał do Polski. W Parku Krajobrazowym Lasy Janowskie pojawiła się sowa jarzębata. To w ornitologicznym światku duże wydarzenie.
encoded: Ten gatunek sowy, choć nie jest zagrożony, jest w Polsce rzadkością. To ptak północy, zamieszkujący tajgę i lasotundrę Eurazji i Ameryki Północnej. Jego naturalny obszar występowania w Europie to Skandynawia (z wyjątkiem jej południowych krańców), Estonia i Rosja. Gość z dalekiej Północy Do 2021 Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego potwierdziła około 49 stwierdzeń ptaków tego gatunku w Polsce. Dlaczego sowa jarzębata do nas zalatuje? Robi to przeważnie zimą, prawdopodobnie w poszukiwaniu terenów obfitszych w pokarm, którym są – jak to u sów – gryzonie, ewentualnie drobne ptaki. Poluje nieco inaczej niż inne sowy – zamiast robić to o świcie, zmierzchu i w nocy, wybiera dzień. Wynika to z krótkich, polarnych nocy latem. Sowa jarzębata (Surnia ulula) należy do rodziny puszczykowatych i jest ptakiem średniej wielkości. Wyróżnia się sylwetką i zachowaniem przypominającym jastrzębia, stąd jej angielska nazwa „northern hawk-owl”. Ma ciemnobrązowe upierzenie z białymi plamkami na grzbiecie i charakterystyczne poprzeczne prążkowanie na spodzie ciała. Jej spojrzenie jest wyjątkowo „hipnotyzujące” nawet jak na sowę. Jest gatunkiem osiadłym, choć jak widać zimą potrafi podjąć dalszą wędrówkę. Obserwacja sowy jarzębatej Park Krajobrazowy Lasy Janowskie leży na południowym wschodzie naszego kraju, między Lublinem a Rzeszowem. Tym bardziej niezwykły jest fakt, że sowa jarzębata zaleciała tak daleko na południe. Sowa pojawiła się tam na przełomie stycznia i lutego i zatrzymała się na dłuższy czas, do początku marca. Ptaka zauważyli pracownicy Zespołu Lubelskich Parków Krajobrazowych, Jolanta i Tomasz Kiszka oraz Sylwia Odrzywolska. Skąd celowe opóźnienie w informacjach o sowie? Dlaczego Stowarzyszenie poinformowało o tej rzadkiej obserwacji z pewnym opóźnieniem? Było to cenne i przemyślane działanie – chodziło o ochronę rzadkiego przybysza przed ciekawskimi obserwatorami. O tym, że była to słuszna decyzja przekonują choćby komentarze pod f…

Surniaulula-NorthernHawk-OwlHokuggla-e225e0d.jpg
width: 2403
height: 1976

Jonathan Slaght ruszył tropem najrzadszej sowy świata. Taki ptak to prawdziwy unikat
type: item
date: 2025-10-29T06:50:39.000Z
creator: Aleksander Kusznir
subject: Przyroda
subject: ptaki
subject: sowy
description: Ketupa, czyli puchacz japoński, to jedna z najmniej poznanych sów świata. Amerykański biolog Jonathan C. Slaght postanowił wyruszyć do Primorja, by zbadać jej siedliska i stworzyć plan ochrony tego zagrożonego gatunku.
encoded: Spis treści: Dlaczego wybrałem ketupy? Kulisy decyzji badawczej W dół rzeki – w poszukiwaniu ketup Jak wygląda gniazdo ketup Ochrona puchacza japońskiego Jonathan C. Slaght, amerykański biolog i miłośnik przyrody, wyrusza w głąb rosyjskiego Kraju Nadmorskiego, by jako pierwszy dokładnie zbadać ketupy Bubo blakistoni i opracować strategię ich ochrony. Wraz z zespołem lokalnych ekspertów przemierza skutą lodem tajgę, pokonuje rwące rzeki, śpi w opuszczonych chatach i rozkłada sieci wśród śnieżyc – wszystko po to, by odnaleźć i oznakować te niezwykłe ptaki. Poniżej publikujemy fragmenty książki „Sowy z dalekiego wschodu” Jonathana C. Slaighta. Ta niezwykła publikacja ukazała się właśnie w polskim przekładzie na łamach wydawnictwa PWN. Dlaczego wybrałem ketupy? Kulisy decyzji badawczej W roku 2005 ukończyłem studia na Uniwersytecie Minnesoty. Tematem mojej pracy magisterskiej był wpływ eksploatacji lasów Primorja na ptaki śpiewające. Szukając intensywnie tematyki doktoratu, bardzo chciałem związać ją z tym samym regionem. Interesowały mnie najszersze ujęcia problematyki ochrony przyrody, szybko jednak zawęziłem je do żurawi białogłowych Grus monacha i ketup – sów rybożernych. Były to najmniej zbadane i najbardziej charyzmatyczne ptaki tego regionu. Bardziej przyciągały mnie ketupy, lecz wobec braku informacji o nich, obawiałem się, że są zbyt rzadkie do badań naukowych. Rozmyślając o tym, wędrowałem pieszo przez kilka dni w rejonie bagien modrzewiowych. Z początku krajobraz ten wydawał mi się uroczy, lecz po pewnym czasie, gdy nie było się gdzie schować, rozbolała mnie głowa od agresywnego zapachu bagna, a kiedy pojawiły się całe chmary tnących niemiłosiernie owadów, miałem go już dość. I wtedy doznałem olśnienia: to jest przecież siedlisko żurawia białogłowego. Ketupy są wprawdzie rzadkie, więc inwestowanie energii i czasu w ich badania może być ryzykowne, ale przynajmniej nie będę musiał przez następnych pięć lat włóczyć się po bagnach modrzewiowych. W tym momencie po…

Jonathan-C.-Slaght-z-puchaczem-japonskim-zr.-Facebook-7ce47fb.jpg
width: 1944
height: 1296

Mała sowa, wielkie odkrycie – pierwszy lęg syczka zwyczajnego od ponad 100 lat
type: item
date: 2025-09-22T08:02:15.000Z
creator: Aleksander Kusznir
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: polska
subject: ptaki
subject: sowa
subject: sowy
description: 19 lipca 2025 roku w Polsce wydarzyło się coś wyjątkowego – po ponad 100 latach odnotowano pierwszy lęg syczka zwyczajnego (Otus scops). Ten niewielki, ale niezwykle sprytny ptak stał się 11 gatunkiem sowy lęgowej w naszym kraju. Odkrycie to nie tylko sensacja ornitologiczna, lecz także dowód, że przyroda wciąż potrafi nas zaskakiwać.
encoded: Spis treści: Syczek – 11 gatunek sowy lęgowej w Polsce Odkrycie pierwszego lęgu syczka w Polsce Zagrożenia i ochrona syczka Inne lęgowe gatunki sów w Polsce Odkrycie pierwszego lęgu syczka zwyczajnego w Polsce to przełom w polskiej ornitologii. Ptaki te są niezwykle rzadkie i wcześniej notowano je głównie jako pojedyncze zalatujące osobniki. W 2025 roku ornitolodzy zaobserwowali parę syczków na Śląsku, które wychowywały pisklęta w dziupli olszy czarnej. To pierwszy taki przypadek od ponad wieku. Choć ich populacja globalnie spada z powodu utraty siedlisk, odkrycie to pokazuje, że odpowiednia ochrona środowiska może dawać nadzieję na odbudowę gatunku i zachowanie jego obecności w Polsce. Syczek – 11 gatunek sowy lęgowej w Polsce 19 lipca 2025 roku ornitolodzy ze Stowarzyszenia Ochrony Sów udokumentowali pierwsze gniazdowanie syczka zwyczajnego (Otus scops) w naszym kraju. To już 11 gatunek sowy lęgowej stwierdzony w Polsce i pierwszy od ponad 100 lat. Do tej pory notowano jedynie 10 gatunków regularnie gniazdujących w kraju. Syczek to niezwykle rzadki ptak, którego zasięg obejmuje południowo-wschodnią Europę, ale też Azję. Najliczniejsze populacje występują na Białorusi, Słowacji oraz w Ukrainie (Ornis Polonica 2015). W Polsce jest to gatunek wyjątkowo zalatujący. Najstarsze informacje o jego obecności pochodzą z 1848 r. (okolice Warszawy) i 1893 r. (Puszcza Romińska). Choć dawne opisy nie potwierdzają lęgów, przypuszczano, że ptaki mogły się tu rozmnażać. Tegoroczna dokumentacja stanowi pierwszy pewny dowód gniazdowania syczka w Polsce od ponad wieku. W XX w. obserwacje tego gatunku były niezwykle rzadkie. Odkrycie pierwszego lęgu syczka w Polsce Rok 2025 przyniósł niezwykłą sensację ornitologiczną. Ornitolodzy Tomek Sczansny i Sławek Rubacha na Śląsku, w powiecie wodzisławskim, odkryli pierwsze gniazdo syczka zwyczajnego. Wszystko zaczęło się 25 maja, gdy jeden z badaczy usłyszał w terenie głos samca – charakterystyczne nawoływanie terytorialne. Kilka tygodni późni…

OtusscopsSYCZEK-4680018.jpg
width: 4452
height: 3348

Sowy „przeprowadzają się” z CPK. Ornitolodzy im w tym pomagają
type: item
date: 2025-08-08T15:00:28.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: ochrona gatunkowa
subject: ochrona przyrody
subject: ornitologia
subject: ptaki
subject: sowy
description: Spółka CPK zawarła porozumienie o współpracy ze Stowarzyszeniem Ochrony Sów. Celem jest przeniesienie lokalnych populacji dwóch gatunków sów poza teren przyszłego Centralnego Portu Komunikacyjnego.
encoded: Spis treści: Zachęta dla sów do wyprowadzki z CPK Co lubią pójdźki i płomykówki? Jak informuje strona Centralnego Portu Komunikacyjnego, tereny na których powstaje lotnisko, zamieszkuje rosnąca populacja sowy pójdźki. Spółka jest zobowiązana do realizacji działań kompensujących wpływ inwestycji na środowisko przyrodnicze. Ich początkiem jest rozwieszanie budek lęgowych dla sów. Zachęta dla sów do wyprowadzki z CPK CPK nawiązał w tym celu współpracę z ornitologami ze Stowarzyszenia Ochrony Sów. Pomagają oni w przeniesieniu i instalacji nowych budek lęgowych. "Pracujemy nad tym, żeby miały najwięcej miejsc odpowiednich w obrzeżach tej inwestycji. Staramy się wszędzie tam, gdzie jest odpowiednie siedlisko montować budki lęgowe" - tłumaczył Edwin Siwek ze Stowarzyszenia Ochrony Sów w rozmowie z Polsat News. Instalacja nowych budek i przenosiny starych mają zachęcić ptaki do przeprowadzki poza teren inwestycji. Budki montowane przez Stowarzyszenie mają specjalny kształt, z długą rurką przy wejściu, mającą chronić gniazdo przed atakiem drapieżników, np. kun. Dodatkowo są spryskiwane specjalnym środkiem odstraszającym. W czerwcu przeprowadzono obrączkowanie okolicznych sów, a istniejące budki przy tej okazji wyczyszczono. Budki lęgowe według ornitologów ze Stowarzyszenia dobrze się sprawdzają jako pomoc dla sów w regionie, czyli na Równinie Łowicko-Błońskiej. Przyszły teren CPK zamieszkują dwa gatunków tych ptaków: pójdźka i płomykówka, objęte ścisłą ochrona gatunkową. Z budek mogą skorzystać obydwa. Co lubią pójdźki i płomykówki? Sowa pójdźka to gatunek związany z człowiekiem i krajobrazem rolniczym. Buduje gniazda na terenach zamieszkałych przez ludzi, wybierając często budynki mieszkalne, transformatory czy otwory wentylacyjne. Pójdźki polują na pastwiskach i łąkach, które porasta niska roślinność. Żywią się owadami, dźdźownicami, czasem niewielkimi ssakami. Jest ptakiem nielicznym ,w latach 2013–2018 jej liczebność szacowano na 500–1000 par. Płomykówka to także sowa kr…

AdobeStock717129758-59a46e2.jpeg
width: 5568
height: 3712

Spędziłem noc w Puszczy Białowieskiej, nasłuchując sów. Te ptaki mają supermoce
type: item
date: 2025-04-29T12:15:45.000Z
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: ptaki
subject: sowy
description: Sowy w Polsce powszechnie kojarzą się z mądrością, ale w rzeczywistości nie są zbyt inteligentne. Mają jednak inne zdolności. To niesamowicie sprawni myśliwi o wyostrzonych zmysłach.
encoded: Spis treści: Noc w Puszczy Białowieskiej Sowy w Polsce – jakie gatunki zamieszkują nasze lasy? Ptaki o niezwykłych zmysłach Symbol mądrości czy zwiastun nieszczęścia? Do Puszczy Białowieskiej wyruszam o zmierzchu. Trafiam do grupy „Włochatka”. Nasza trasa będzie liczyć 3 kilometry. Co jakiś czas zatrzymujemy się, by nasłuchiwać dźwięków sów. Z początku panuje cisza, lecz po kilku postojach rozlega się przerywane pohukiwanie. – To sóweczka – wyjaśnia przewodnik. Ptak wydaje gwizd wielokrotnie powtarzany co kilka sekund. Jak się dowiadujemy, jest to jego odgłos godowy. Ma na celu wabienie samic, ale może też służyć oznaczaniu terytorium i odstraszaniu innych ptaków. Noc w Puszczy Białowieskiej Noc w lesie nie jest tak straszna, jak mi się wcześniej wydawało. W pewnym momencie słyszę inny dźwięk – głos puszczyka zwyczajnego (Strix aluco). To samica, która prawdopodobnie nawoływała samca, by przyniósł jej pokarm. Nie mija 5 minut, gdy nieopodal odzywa się samiec. Być może właśnie w ten sposób ptaki porozumiewają się ze sobą. Noc Sów to okazja do nasłuchiwania rzadko słyszanych ptasich dźwięków. Tegoroczne wydarzenie w Puszczy Białowieskiej rozpoczęło się od spotkania i wernisażu prac malarskich Aleksandry Tyszkiewicz-Gruber w Muzeum Przyrodniczo-Leśnym. Odbyły się tam także pokazy kolekcji sowich piór Dominiki Koprowskiej, uzupełnione opowieściami o życiu tych ptaków. Następnie wyświetlono film „Sowy Polski” Artura Tabora, nieżyjącego już dokumentalisty przyrody. Noc Sów to cykliczne wydarzenie, które odbywa się co roku w wielu miejscach Polski, zwykle w lutym lub marcu. Głównym jego celem jest popularyzacja wiedzy o sowach. Udział w większości wydarzeń jest bezpłatny, ale obowiązują wcześniejsze zapisy. Noc Sów jest organizowana przez różne instytucje zajmujące się ochroną i badaniem ptaków oraz parki narodowe. Sowy w Polsce – jakie gatunki zamieszkują nasze lasy? W Polsce żyje aż 13 gatunków sów, z czego 10 regularnie gniazduje na terenie naszego kraju. Pozostałe trzy…

soweczka-c72baf1.jpg
width: 1000
height: 749

Ta sowa żyjąca w Polsce ma pióra święcące w ciemności. Teorii jest kilka
type: item
date: 2025-04-10T11:45:24.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: badania naukowe
subject: odkrycia
subject: sowy
description: Nowe badania ujawniają, że pióra uszatki – sowy występującej także w Polsce – świecą w ciemności. Ta niezwykła cecha jest jednak niewidoczna dla ludzkiego oka. Świecenie sowich piór widać tylko w ultrafiolecie.
encoded: Spis treści Sowa uszata i jej świecące pióra Po co uszatce pióra świecące w ultrafiolecie? Bioluminescencja w świecie ptaków Niektóre ptaki mają zdolność widzenia szerszego spektrum fal świetlnych niż człowiek. Potrafią widzieć także promieniowanie ultrafioletowe, niedostępne dla naszych oczu. Ten fakt otwiera całkiem nowe pole do badań nad tym, jak właściwie ptaki widzą świat. A także nad tym, jak widzą siebie nawzajem. Naukowcy z Uniwerytetu Drexela w Pensylwanii (USA) odkryli, że pióra sowy uszatki świecą w ultrafiolecie. Jaką funkcję spełniają świecące pióra i co to właściwie daje sowom? Sowa uszata i jej świecące pióra Uszatka zwyczajna (Asio otus) to średniej wielkości sowa z rodziny puszczykowatych. Charakteryzuje się smukłą sylwetką i długimi „uszami” – czyli charakterystycznymi kępkami piór na głowie. Występuje w Europie, Azji i Ameryce Północnej, aż do granicy tundry na północy. W Polsce jest jedną z liczniejszych sów. Amerykańscy naukowcy, pod kierunkiem dr Emily Griffith, przyjrzeli się populacji sów uszatek ze stanu Michigan. Przeskanowali ich pióra fluorometrem. To urządzenie badające fluorescencję w próbkach biologicznych i chemicznych. Wszystko odbywało się przy okazji obrączkowania ptaków. Badanie przeprowadzono wiosną 2020 roku. Jego wyniki opublikowano w najnowszym wydaniu czasopisma „The Wilson Journal of Ornithology”. Rezultaty okazały się zaskakujące. Pióra uszatek wykazały bardzo wyraźną bioluminescencję, widoczną szczególnie od spodu skrzydeł. To jednak nie wszystko. Większą koncentrację świecącego barwnika posiadały samice uszatek. – Ta cecha nie podlega ścisłej zależności od płci. Ilość pigmentu jest powiązana z rozmiarem, wiekiem i płcią – wyjaśnia dr Emily Griffith. Po co uszatce pióra świecące w ultrafiolecie? Skoro sowy uszate doskonale widzą w ultrafiolecie, ich świecące pióra muszą nieść jakąś informację. U wielu ptaków kolory i wzory piór są nierozerwalnie związane z atrakcyjnością i dobieraniem się w pary. Przeważnie jednak to samce…

new-research-finds-flu-1-c38827d.jpg
width: 1280
height: 720

Od zmierzchu do świtu – tak żyje puszczyk zwyczajny. Jest najpospolitszą sową Europy
type: item
date: 2025-02-23T12:02:05.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: drapieżniki
subject: dzikie zwierzęta
subject: Odkrywca
subject: ptaki
subject: sowy
description: Polska nazwa puszczyka zwyczajnego nie oddaje tego, jak ciekawym jest ptakiem. Zwyczajność może oznaczać tu tylko jedno: póki co jest gatunkiem licznym i niezagrożonym. Występuje od zawsze na terenie Polski i Europy i znalazł sobie poczesne miejsce w folklorze wielu krajów.
encoded: Spis treści: Puszczyk zwyczajny – zasięg i częstość występowania Biologia puszczyka zwyczajnego Nocne życie puszczyka zwyczajnego Puszczyk w kulturze ludowej i popularnej Jego głos słychać w horrorach, a w dawnych wierzeniach był tajemniczym wysłannikiem śmierci. Puszczyk zwyczajny to fascynująca sowa, która, mimo iż pospolita, kryje się przed ludzkim wzrokiem w mroku nocy. Nocne życie puszczyka jest intensywne, ciekawe i całkiem głośne – bo najbardziej charakterystyczną i znaną cechą tego ptaka jest jego głos. Puszczyk zwyczajny – zasięg i częstość występowania Jest gatunkiem szeroko rozpowszechnionym i łatwo adaptującym się do różnych środowisk. Naturalny zasięg występowania puszczyka zwyczajnego obejmuje niemal całą Europę, z wyjątkiem północnych krańców Skandynawii oraz Islandii. Na wschodzie jego areał rozciąga się przez Rosję, północną część Azji Środkowej i Syberię. Spotykany jest również w północnej Afryce oraz na Bliskim Wschodzie, a także wyspowo w Pakistanie i północnych Indiach. Puszczyk zwyczajny preferuje lasy, choć równie dobrze radzi sobie w pobliżu ludzkich siedzib. Często zasiedla parki miejskie, ogrody, gospodarstwa i cmentarze. Jest gatunkiem osiadłym – dorosłe osobniki rzadko migrują na większe odległości. Tylko młode puszczyki, po opuszczeniu gniazda podejmują wędrówki w poszukiwaniu własnego terytorium, które może obejmować od kilku do kilkudziesięciu kilometrów kwadratowych. Według najnowszych danych Monitoringu Ptaków Polski, w 2024 r. puszczyk zwyczajny był najliczniejszą leśną sową w kraju. Jego obecność stwierdzono na ponad 90% badanych powierzchni. Szacunkowo w Polsce co roku rozmnaża się do 75 tysięcy par puszczyków. W Europie – nawet milion. Biologia puszczyka zwyczajnego Puszczyk to ptak średniej wielkości (41–46 cm) o krępej sylwetce, krótkim ogonie i dużej, okrągłej głowie bez charakterystycznych „uszu”, czyli kępek piór, które występują u innych sów, np. uszatki. Waży około 450 g (samce) lub 550 g (samice). Rozpiętość skrzydeł to 8…

puszczyk-e6595a5.jpg
width: 1000
height: 665

Płomykówka występuje na całym świecie. Niestety, w Polsce liczebność tych ptaków sukcesywnie spada
type: item
date: 2024-10-05T09:28:40.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: ptaki
subject: sowa
subject: sowy
description: Płomykówka to najbardziej rozpowszechniony gatunek sowy. Zamieszkuje niemal cały świat. Pięknego drapieżnika można spotkać także w Polsce, choć należy podkreślić, że z roku na rok staje się coraz rzadszym widokiem w naszym krajobrazie. Jak wygląda płomykówka? Jaki tryb życia prowadzi? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Jak duża jest płomykówka? Jakie odgłosy wydaje płomykówka? Gdzie występuje płomykówka? Tryb życia płomykówki Lęgi płomykówek Czym żywi się płomykówka? Zagrożenia dla płomykówki Płomykówka (Tyto alba) to przedstawiciel rzędu sów z rodziny płomykówkowatych. Od swoich krewniaków z rodziny puszczykowatych różni się między innymi budową mostka. Gatunek jako pierwszy opisał Giovanni Antonio Scopoli (w 1769 roku), a jego systematyka do dziś pozostaje kwestią sporną. Niektórzy naukowcy uznają nawet 46 podgatunków tego ptaka, choć w większości klasyfikacji pojawia się 28 podgatunków. Jedyną występującą w Polsce płomykówką jest Tyto alba quattata i to właśnie tego ptaka dotyczy poniższy opis. Jak wygląda płomykówka? Płomykówka to ptak średniej wielkości. Cechuje się smukłą sylwetką, długimi i wąskimi skrzydłami i długimi, opierzonymi nogami. Dość duże oczy płomykówki są czarne. Jak duża jest płomykówka? Dorosłe osobniki mierzą od 33 do 35 cm długości. Pod tym względem można je porównać z dużym gołębiem. Skrzydła płomykówki są szerokie. Ich rozpiętość zamyka się w przedziale od 80 do 95 cm. Samice są nieco większe i cięższe od samców. Masa dojrzałego osobnika męskiego to około 320 g, a żeńskiego – około 350 g. Upierzenie płomykówki Pióra w części grzbietowej są szarobrązowe, nakrapiane czarnobiałymi plamkami. Część brzuszna ma kolor płowożółty u samca i rdzawo-płowożółty u samicy. Także tam można dostrzec niewielkie plamki. Jasnobrązowe lotki i sterówki są zdobione ciemnymi pasami. Oczy i dziób ptaka otacza szlara, której kształt przypomina serce. Piór w tej części są rdzawe w pobliżu oczu i bieleją na zewnątrz. Jakie odgłosy wydaje płomykówka? Płomykówki wydają charakterystyczne odgłosy, całkowicie inne od nawoływania większości sów. Samiec odzywa się wysokim, chrapliwym skrzeczeniem, które trwa średnio dwie sekundy. Z kolei samica wydaje z siebie wysoki, dźwięczny odgłos, przypominający wrzask. Dojrzałe ptaki najczęściej odzywają się w sezonie lęgowym. Pisklęta …

plomykowka-b0e15a3.jpg
width: 1000
height: 667

Sowy tak jak ludzie korzystają z pamięci przestrzennej. W jaki sposób?
type: item
date: 2021-11-03T11:28:34.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: sowy
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Co łączy sowy, ludzi i niektóre gryzonie? Pamięć przestrzenna!
encoded: W tym artykule: Pamięć przestrzenna u sów Latanie to nie tylko skrzydła Według badań przeprowadzonych przez naukowców z Israel Institute of Technology płomykówki zwyczajne potrafią stworzyć w głowie mapy otoczenia w trakcie lotu. Jak to możliwe? Grupa neuronów z hipokampu, czyli części mózgu odpowiedzialnej między innymi za orientację przestrzenną, aktywuje się, kiedy sowy przelatują przez określone miejsca. Podobne zależności wykryto już wcześniej u ludzi i niektórych gatunków gryzoni oraz nietoperzy. Autorzy badań jako pierwsi odkryli jednak, że konkretne neurony są aktywne również w locie. Według naukowców fakt, że komórki miejsca odpowiedzialne za pamięć przestrzenną zaobserwowano zarówno u ssaków, jak i innych gatunków, świadczy o tym, że wyewoluowały miliony lat temu. Bobry nie mieszkają w tamach. Po co je budują? Wbrew temu, co często pokazywane jest między innymi w kreskówkach, bobry nie żyją w tamach. Wyjaśniamy, gdzie mieszkają bobry. Pamięć przestrzenna u sów Badania przeprowadzono na sześciu płomykówkach zwyczajnych. Naukowcy wszczepili im bezprzewodowe urządzenia rejestrujące aktywność mózgu w trakcie lotu. Analiza ich zapisu wykazała, że część neuronów z hipokampa oddziaływała silniej na określonych odcinkach. – Płomykówki zwyczajne docierają do swoich stanowisk i kryjówek dzięki pamięci – tłumaczą autorzy badań. Jak ustalono, oświetlenie w pomieszczeniu testowym nie wpływało na aktywność neuronalną sów. Naukowcy zastrzegają jednak, że niektóre komórki mogą uaktywniać się w locie bez względu na otoczenie. Kate Jeffery, neurolożka z University College London, podkreśliła w rozmowie z serwisem „The New Scientis”, że wyniki badań izraelskich naukowców są „dość przekonujące” oraz spójne z podobnymi odkryciami innych zespołów. Badacze nie ukrywają, że marzą o tym, aby przeprowadzić podobne badanie na rybach. Taki eksperyment byłby jednak znacznie trudniejszym przedsięwzięciem, chociażby z ograniczeń logistycznych. Wampiry żywią się wyłącznie krwią. W przeży…

plomykowka-zwyczajna-f4b6987.jpeg
width: 5212
height: 3439

Pod urokiem sowy. Ludzki myśliwy poczuł się zwierzyną
type: item
date: 2019-02-14T09:00:00.000Z
creator: Amanda Fiegl
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: ornitologia
subject: sowy
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Są dzikie, rozpiętość ich skrzydeł sięga 120 cm, a szponami zadają prawdziwie bokserskie ciosy. Jednak te cechy nie przeszkodziły pewnej samicy uralskiego puszczyka stać się muzą fotografa.
encoded: Młody myśliwy tropił łosia w zimnym estońskim lesie, gdy nagle poczuł, że sam stał się zwierzyną w zasięgu czyichś oczu – spoczął na nim wzrok samicy puszczyka uralskiego. Sven Začek spojrzał w jej czarne ślepia i wpadł jak śliwka w kompot. Wkrótce powrócił w leśne ostępy z całkiem innym rodzajem sprzętu. Ciasno zacisnął troki kaptura pomny tego, że puszczyki lubią niespodziewanie atakować głowy intruzów, ale następna napotkana samica trzymała go na dystans, odsuwając się zawsze o tyle, o ile się przybliżał. Po dwóch miesiącach cichego impasu ośmieliła się zanurkować po mysz polną przed obiektywem jego aparatu. – I to był punkt zwrotny – powiedział Začek. Z beztroską gwiazdy reality show ptak przez trzy lata pozwalał mu utrwalać małe dramaty codziennego życia. Zaloty trwały dalej. Gryzonie były połykane, młode świergotały i nieporadnym krokiem zdążały ku dorosłości. W 2010 r. puszczyk zniknął. Začek przypuszcza, że było to związane z selektywną wycinką spróchniałych drzew, które puszczyki upodobały sobie na gniazda. Liczebność populacji puszczyka uralskiego szacowana jest na kilkaset tysięcy w Europie i miliony osobników w Azji. Začek jest pewien, że znajdzie inne modelki, ale żadna nie zastąpi mu pierwszej wybranki. Występowanie puszczyka uralskiego (NGM MAPS, źródło: Birdlife International)

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e36fcdedb75da4303f8b4fefa4634bf6a1e471be-a2054a7.jpeg
width: 2128
height: 1416

Noc Sów 2014
type: item
date: 2014-03-27T12:03:00.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: ptaki
subject: sowa
subject: sowy
description: Noc Sów to jedyna taka noc w Polsce. Zapraszamy na ogólnopolskie wydarzenie edukacyjne poświęcone tym tajemniczym ptakom, organizowane przez Ptaki Polskie i Stowarzyszenie Ochrony Sów
encoded: 3. edycja Nocy Sów odbędzie się 5-6 kwietnia 2014 lub w tygodniu poprzedzającym bądź następującym po tym terminie. Dzięki współpracy z wolontariuszami ornitologami i edukatorami w całym kraju wspólnie odkryjemy świat sów, opowiemy o poszczególnych gatunkach i ich biologii, poznamy metody badań i ochrony sów oraz dowiemy się, jak znaczącą rolę miały one w polskich legendach i kulturze. Co więcej, wyjdziemy w teren, gdzie będziemy poznawać, nasłuchiwać i wabić sowy. Zrobimy to w samym środku jednej z kwietniowych nocy, kiedy większość sów jest najbardziej aktywna. Wydarzenie będzie prowadzone przez wolontariuszy – Przewodników Nocy Sów - w różnych lokalizacjach w całej Polsce. Szczegółową listę dostępnych lokalizacji wraz z dokładnymi informacjami znajdziecie na stronie Ptaki Polskie w zakładce Noc Sów. Możecie się również przyłączyć do wydarzenia Noc Sów na naszym Facebooku. Udział w wydarzeniu jest oczywiście bezpłatny. Zapisy już trwają. Liczba miejsc jest niestety ograniczona.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/08108ac0dbef88767a0cf28422ed9663bf8b8067-6bf8afe.jpeg
width: 1000
height: 662

Leniwce ofiarami sów
type: item
date: 2010-03-13T05:23:00.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: drzewa
subject: leniwce
subject: sowy
subject: zwierzęta
description: Może zabrzmi to dziwnie i mało realnie, ale według ostatnich badań przeprowadzonych przez naukowców, leniwce bardzo często stają się celem ataku, dwa razy od nich mniejszych, sów. Odkrycie to dowodzi, że leniwce, znajdujące się poza koronami drzew, są całkowicie bezbronne.
encoded: Żyjące w lasach Ameryki Środkowej i Południowej leniwce pstre (Bradypus variegatus), uważane są za jedne z najbardziej ślamazarnych ssaków na świecie. Jednak, w pewnych momentach życia, właśnie ta ich wyjątkowa powolność pomaga im uniknąć ataku ze strony czyhających na nie drapieżników. Przyklejone do koron drzew czują się całkowicie bezpieczne, tym bardziej, że bezpieczeństwa tego dopełniają również, obecne w ich futrze, zielone glony. Na nieprzyjacielski atak leniwce narażone są najczęściej, i to zaledwie co kilkanaście dni, gdy podejmują bardzo ryzykowną wyprawę do … „toalety”. W tym celu zmuszone są zejść z drzewa, na którym do tej pory bezpiecznie spędzały czas. Poza konarami drzew, jak łatwo się domyśleć, są zdecydowanie bardziej widoczne, a ich wyjątkowa powolność w tym akurat wypadku, nie ułatwia całego przedsięwzięcia. Zajmujący się badaniem życia lemurów naukowcy udowodnili ostatnio, że na zwierzęta te bardzo często polują sowy. Jak doszło do takiego odkrycia? Obserwowana przez badaczy grupa lemurów zaopatrzona została w specjalne nadajniki, umożliwiające ich lokalizację. Gdy jedno z monitorowanych zwierząt przestało się poruszać, naukowcy ruszyli na pomoc. Okazało się, że po lemurze zostały jedynie szczątki. Zwierzę zaatakowały sowy z gatunku Pulsatrix perspicillata, o czym świadczyły liczne rany kłute, odpowiadające zarówno wielkością, jak i kształtem, śladom dziobów i szponów. - Nie było organów wewnętrznych, co potwierdza, że zostały wydziobane przez drapieżne ptaki. Gdyby lemura zabiły na przykład oceloty, nie dojedzony łup zostałby zabrany i schowany na później - zauważył jeden z naukowców. Sowy Pulsatrix perspicillata są zdecydowanie lżejsze i mniejsze niż leniwce. Mierzą do 45 cm wysokości i ważą nie więcej niż 1,25 kg. Jednak to właśnie one są m.in. drapieżnikami, skutecznie polującymi na spowolnione leniwce. Tekst: Agnieszka Budo

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/aede7050666c974a8dc2a8becbcea10f9ff69e0d-49dcc1a.jpeg
width: 500
height: 384