National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-12-16T07:51:48.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Czy rzeczywiście sól szkodzi? Te dane mogą cię zaskoczyć
items: Święta Kinga to patronka górników. Za sprawą tej władczyni miały powstać polskie kopalnie soli
items: Sensacyjne odkrycie w soli sprzed 830 mln lat. Wewnątrz kryształka znajduje się potencjalnie żywy mikroorganizm
items: Rosyjskie kopalnie soli wyglądają jak miejsca z baśni
items: Po białe złoto Sahary: wyprawa Jakuba Pająka
items: Magia? Nie, fluorescencja halitu. Poznaj najnowszą atrakcję kopalni soli w Bochni
items: Jemy za dużo soli! Możemy tego słono pożałować
items: Z roślin jadalnych zrobić wodorosty
items: Po białe złoto Sahary
items: Drohiczyńskie tajemnice

Czy rzeczywiście sól szkodzi? Te dane mogą cię zaskoczyć
type: item
date: 2025-12-16T07:49:32.000Z
creator: Shi En Kim
subject: Nauka
subject: krew
subject: nauka
subject: sól
subject: zdrowe odżywianie
subject: Zdrowie
description: Ile soli to za dużo – nie ma jednej odpowiedzi na to pytanie. Choć WHO i inne organizacje wydają wytyczne, wielu naukowców ma odmienne zdanie. Skąd biorą się różnice w podejściu do spożycia soli i jakie są potencjalne skutki zdrowotne?
encoded: Spis treści: Gdzie zaczyna się nadmiar? Ile soli jemy naprawdę? Co dzieje się w organizmie, gdy jemy sól? Dlaczego nie wszyscy się zgadzają? Jak ograniczyć sól w codziennym jedzeniu? Choć większość ekspertów zaleca ograniczanie soli, niektórzy krytycy zadają pytanie, czy przeciętni ludzie naprawdę muszą przygotowywać coraz bardziej „mdłe” posiłki. Nasza relacja z solą jest skomplikowana. Organizm potrzebuje jej niewielkiej ilości, by prawidłowo funkcjonować. Jednocześnie większość z nas znacznie przekracza zalecane dzienne spożycie. Sól – ukochana, wszechobecna i niezastąpiona przyprawa. Gdzie zaczyna się nadmiar? Jest niezbędnym składnikiem odżywczym, a jednocześnie – spożywana w nadmiarze – może przyczyniać się do rozwoju poważnych chorób. Problem polega na tym, że naukowcy nie są zgodni co do tego, gdzie dokładnie zaczyna się ten „nadmiar”. W środowisku badaczy trwa na ten temat ostry spór. Regularne spożywanie zbyt dużej ilości soli może prowadzić do nadciśnienia tętniczego. Światowa Organizacja Zdrowia zaleca, by zdrowi dorośli nie spożywali więcej niż 2 gramy sodu dziennie. Amerykańskie Towarzystwo Kardiologiczne ustala górną granicę na 2,3 grama sodu dziennie, co odpowiada około jednej łyżeczce soli kuchennej. Limit ten opiera się na założeniu, że taka ilość nie podnosi ciśnienia krwi. W praktyce zalecenia są jeszcze bardziej restrykcyjne – optymalnie spożycie sodu powinno wynosić około 1,5 grama dziennie, zwłaszcza u osób z nadciśnieniem. Ile soli jemy naprawdę? Przekroczenie tego limitu jest jednak wyjątkowo łatwe. Cheeseburger z dodatkami, puszka zupy albo dwie porcje pizzy mogą same w sobie wyczerpać dzienny „budżet solny”. Średnie dzienne spożycie sodu w USA wynosi obecnie 3,4 grama, a globalnie aż 4,3 grama. Wysokie wartości zawdzięczamy między innymi kuchniom Azji Wschodniej i Środkowej, słynącym z intensywnych smaków. Choć nikt nie kwestionuje, że nadmiar soli szkodzi układowi krążenia, spór dotyczy progu bezpieczeństwa. Kluczowe pytanie brzmi – ile s…

GettyImages-149456195-950582a.jpg
width: 5840
height: 3893

Święta Kinga to patronka górników. Za sprawą tej władczyni miały powstać polskie kopalnie soli
type: item
date: 2024-07-06T09:27:23.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: historia
subject: historia polski
subject: kopalnia soli
subject: kościół katolicki
subject: legendy
subject: sól
subject: Społeczeństwo
subject: średniowiecze
subject: wieliczka
description: Święta Kinga została zaręczona z Bolesławem Wstydliwym, przyszłym władcą ziemi krakowskiej i sandomierskiej, jako dziewczynka. Przyjechała do Polski z rodzinnych Węgier mając zaledwie pięć lat. Jej przyszły mąż miał wówczas lat 13. Wychowywali się wspólnie jak siostra z bratem. Być może to spowodowało, że przyszła święta, za zgodą męża, zdecydowała się złożyć śluby dziewictwa. Zamiast dzieci pozostawiła Polsce liczne klasztory i przynoszące ogromne zyski kopalnie soli.
encoded: W tym artykule: Rodzina świętej Kingi Święta Kinga i Bolesław Wstydliwy Najazdy tatarskie Pierścień świętej Kingi Księżna mniszką Śmierć i kult świętej Kingi Nosiła imię Kunegunda. Urodziła się 5 marca 1234 roku w Ostrzyhomiu – jednym z najstarszych miast węgierskich, założonym już w 960 roku. Była córką króla Węgier Beli IV z dynastii Arpadów oraz Marii Laskariny – córki cesarza nicejskiego. Cesarstwo Nicejskie było bezpośrednim spadkobiercą Cesarstwa Bizantyjskiego, które zostało ograbione przez rycerzy IV wyprawy krzyżowej. Rodzina świętej Kingi Rodzina żony Bolesława Wstydliwego była bardzo związana z wiarą chrześcijańską. Siostrą świętej Kingi była święta Małgorzata Węgierska. Król Bela IV ofiarował ją Bogu, by wybłagać ratunek przez najazdem mongolskim. W ten sposób Małgorzata została mniszką już w wieku trzech lat. Kolejna siostra – Jolenta, urodzona dziesięć lat po Kindze – została błogosławioną Kościoła katolickiego. Ona również została przysłana do Polski jako pięciolatka. Dzieciństwo spędziła na dworze starszej siostry – świętej Kingi. Następnie została poślubiona przez Bolesława Pobożnego. Ale na tym nie kończy się lista świętych i błogosławionych, z którymi skoligacona była święta Kinga. Jej ciotką była święta Elżbieta z Turyngii, szwagierką – urodzona w Krakowie błogosławiona Salomea Piastówna, a kuzynką – święta Agnieszka Przemyślidka z Pragi. Święta Kinga i Bolesław Wstydliwy Związek ze starszym o osiem lat Bolesławem Wstydliwym, synem zwierzchniego księcia Polski Leszka Białego, był czysto polityczny. Zresztą trudno wyobrazić sobie, by odpowiednio 5- i 13-letnie dzieci zapałały do siebie miłością. Sojusz węgiersko-polski miał wzmocnić możliwości obrony przed jeźdźcami z piekła rodem. Czyli hordami mongolskimi, przetaczającymi się wówczas przez południe i wschód Europy. Przyszli małżonkowie po raz pierwszy spotkali się w małopolskim Wojniczu. Wówczas oficjalnie ogłoszono zaręczyny. Do potwierdzenia związku, udzielonego w formie kanonicznej „sponsalia…

swieta-kinga-to-patronka-gornikow-za-sprawa-tej-krolowej-mialy-powstac-polskie-kopalnie-soli-ryc-jan-matejko-1838-1893-wikimedia-commons-public-domain-545cdeb.jpg
width: 1571
height: 787

Sensacyjne odkrycie w soli sprzed 830 mln lat. Wewnątrz kryształka znajduje się potencjalnie żywy mikroorganizm
type: item
date: 2022-05-16T14:06:04.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: australia
subject: Edukacja
subject: mars
subject: prehistoria
subject: skały
subject: sól
subject: ziemia
description: Uczeni odkryli ślady prokariontów i eukariontów, które zostały uwięzione w prehistorycznej soli kamiennej. Kryształ ma ponad 830 milionów lat. Oznacza to, że mikroorganizm, który znajduje się w środku, jest ponad 3 razy starszy niż pierwsze dinozaury.
encoded: W tym artykule: Naukowcy odkryli tajemniczą inkluzję, która znajdowała się w skale sprzed 830 mln lat Mikroorganizmy zostały uwięzione w tzw. inkluzji płynnej Autorzy twierdzą, że ich odkrycie może być przełomem w kontekście badań nad historią Ziemi Halityt, który potocznie nazywa się solą kamienną, jest monomineralną skałą, która zbudowana jest z halitu. Sole kamienne to skały osadowe pochodzenia chemicznego, które powstają w wyniku silnego parowania wody morskiej lub słonych jezior w suchym i gorącym klimacie. Naukowcy odkryli tajemniczą inkluzję, która znajdowała się w skale sprzed 830 mln lat Czasem zdarza się, że w trakcie powstawania poszczególnych minerałów, w ich wnętrzu uwięzione zostanie ciało obce, które nazywamy inkluzją. Wszelkie organizmy żywe prędzej czy później jednak umierają. Do tej pory najstarsze inkluzje liczyły ok. 240 mln lat. Teraz okazuje się, że naukowcy z Australii odnaleźli prawdopodobnie żywy mikroorganizm, który może mieć nawet aż 830 mln lat. Badania zostały opublikowane na łamach czasopisma naukowego „Geology”. Naukowcy potwierdzają: to najgorętsza skała, którą odkryto na Ziemi Po raz pierwszy została odkryta w 2011 roku. Drobna skała znajdowała się w kraterze uderzeniowym Mistastin w Kanadzie. Wieloletnie badania wykazały, że osiągnęła temperaturę 2370 stopni C... Naukowcy z Uniwersytetu West Virginia prowadzili badania nad inkluzjami w minerałach, które pochodzą z neoproterozoicznej formacji Browne w środkowej Australii. Dziś jest to pustynia, ale w czasach prehistorycznych znajdowało się tu morze o znacznym zasoleniu. Mikroorganizmy zostały uwięzione w tzw. inkluzji płynnej W trakcie petrograficznej analizy oraz spektroskopii UV-VIS odkryli, że w przynajmniej 40% badanych kryształów znajdują się ślady mikroorganizmów. Minerały wydobyto z głębokości ok. 1500 m. Uczeni twierdzą, że niektóre były bardzo dobrze zachowane. – Od 830 milionów lat, czyli od momentu wytworzenia się minerału, te mikroorganizmy nie uległy znaczącemu rozkładow…

mikroorganizmy-a1a84f7.jpeg
width: 1500
height: 1500

Rosyjskie kopalnie soli wyglądają jak miejsca z baśni
type: item
date: 2019-03-20T05:07:31.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: kopalnie
subject: Moto
subject: rosja
subject: sól
subject: Technologia
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Sformułowanie “rosyjska kopalnia soli” raczej nie budzi skojarzeń przepięknymi obrazami. Oczywiście dopóki nie zobaczycie kopalni sylwanitu.
encoded: Sylwanit to minerał, który wydobywa się między innymi w Australii, Siedmiogrodzie i Rosji. Tworzy na ścianach kopalni w Berezniki przepiękne kolorowe wzory. Zawarty w nim potas dodaje się do nawozów już od XIX wieku. Miał on potężny wpływ na gospodarkę, bo sprawia, że wiele owoców staje się mocniejszych i jest w stanie przetrwać transport na większe odległości. Tekst: Becky Little Źródło: National Geographic News

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9cf33fda1dceb1b5d68ff4c551a7f9a5da2d8d9d-ac6f176.jpeg
width: 945
height: 660

Po białe złoto Sahary: wyprawa Jakuba Pająka
type: item
date: 2018-03-29T07:43:00.000Z
creator: Jakub Pająk
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: karawana
subject: konkursy
subject: pustynie
subject: sahara
subject: sól
subject: traveler
subject: wielbłądy
subject: wyprawy
description: Cel wyprawy: Uchwycenie w obiektywie i opisanie tradycyjnych karawan solnych przemierzających Saharę: od wydobycia soli, przez jej obróbkę, po przygotowanie do transportu na wielbłądach i handel solą
encoded: Sznur dromaderów przemierza największą pustynię świata. Do boków mają przytwierdzone wielkie płyty soli kamiennej. Wielbłądy mijają kolejny, na wpół przysypany piaskiem, częściowo obleczony zasuszoną skórą szkielet swojego krewniaka. Jako poganiacz, pomocnik i nowicjusz w karawanie modlę się, aby zwierzęta okazały się wystarczająco wytrzymałe, a natura – łaskawa. Na czele idzie najbardziej doświadczone ze zwierząt – dromader przewodnik. Na jego grzbiecie miarowo kiwa się postać w błękitno-granatowych szatach. Tegoż samego koloru zawój na głowie – szesz – zakrywa prawie całą twarz Maura. Ów czterometrowej długości kawałek materiału zabezpiecza przed wciskającym się wszędzie pyłem, chroni przed słońcem, w nocy pomaga przetrzymać przejmujący chłód. Jadący na przedzie karawany Hassan zna solny szlak do kopalń Taoudenni jak własną kieszeń. Od wieków białe złoto stanowi największe bogactwo tej pustyni. Jeden z ostatnich funkcjonujących do dziś solnych szlaków karawanowych wiedzie znad łuku rzeki Niger, m.in. z legendarnego Timbuktu, do kopalń Taoudenni w północnym Mali. Liczy blisko 1500 km w obie strony. Jego pokonanie zajmuje od czterech do sześciu tygodni w zależności od liczby wielbłądów i panujących na pustyni warunków. Kiedyś szlak był dwukrotnie dłuższy – łączył Czarną Afrykę z krajami Maghrebu i dalej Europą. Jeszcze na początku XIX w. na północ płynęły nim złoto, egzotyczne skóry, drewno i inne towary, a także niewolnicy, w przeciwnym zaś kierunku –sól kamienna z saharyjskich kopalń, której złóż brakuje w Afryce Zachodniej. Dla Maurów koczujących na pograniczu Sahary i Sahelu sól kamienna stanowi praktycznie jedyne źródło dochodu. Nie zabieram pieniędzy, paszportu ani rzeczy mogących stanowić pokusę dla rabusiów. Z Timbuktu wyruszam zaopatrzony w worek ryżu, mąki, parę kilo orzeszków ziemnych i daktyli, cukier, herbatę oraz leki i papierosy na wymianę. Do obozowiska Hassana na pustyni jadę wraz z jego bratankami. Po trzech dniach spędzonych na grzbiecie wielbłąda…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ea921f6f277dc6fb4e66eeb19316fb72eda55e78-70b7cfd.jpeg
width: 500
height: 334

Magia? Nie, fluorescencja halitu. Poznaj najnowszą atrakcję kopalni soli w Bochni
type: item
date: 2016-09-26T08:37:48.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: atrakcje
subject: bochnia
subject: kopalnia soli
subject: sól
subject: trasy
description: Ten fenomen geologiczny można podziwiać w czasie zwiedzania niedawno otwartej trasy turystycznej.
encoded: Magia? Fluorescencja W kopalni soli w Bochni otwarto nową trasę turystyczną wykorzystującą odkryty w jej wnętrzach fenomen geologiczny – zjawisko fluorescencji halitu. Fluorescencja minerałów przejawia się ich „świeceniem” pod wpływem działania światła ultrafioletowego. Dwa lata temu w zalanych solanką i niedostępnych dla turystów wyrobiskach natrafiono na kryształy halitu (chlorek sodu NaCl, czyli soli kamiennej), które pod wpływem promieniowania UV świecą mocnym pomarańczowym lub różowo-czerwonym kolorem. Magia? Historia wykuta w soli Początki kopalni sięgają pierwszej połowy XIII wieku, ale sól w okolicach Bochni zaczęto pozyskiwać znacznie wcześniej, bo już 3,5 tys. lat p.n.e. Sól pozyskiwano wówczas poprzez odparowanie ze studni solankowych. Fascynującą historię geologiczną złoża bocheńskiego zwiedzający poznają na nowej trasie turystycznej. W trakcie wycieczki turystów czeka też podziemna przeprawa łodziami, przejazd podziemną kolejką czy zjazd zjeżdżalnią, łączącą dwa poziomy kopalni. Warto! Trzy lata temu kopalnia została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ede42c7424648dd4ea64f6f79131ecb5bff5ee03-ca6fee4.png
width: 1390
height: 916

Jemy za dużo soli! Możemy tego słono pożałować
type: item
date: 2016-03-01T15:19:22.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: diety
subject: sól
subject: zdjęcia
description: Przeciętny Polak spożywa od 9 do 12 g soli dziennie, to o kilka gramów mniej niż kilka lat temu, ale jej konsumpcja nadal jest dwukrotnie za duża.
encoded: Źródło: PAP

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/0e37778807b7a1847a16a6088db2bb9943a8755f-b6761df.jpeg
width: 1000
height: 711

Z roślin jadalnych zrobić wodorosty
type: item
date: 2015-05-20T11:47:30.000Z
creator: Daniel Stone
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: nauka
subject: rolnictwo
subject: sól
description: Codziennie ok. 2 tys. ha ziem uprawnych na świecie staje się zbyt słone, by zapewnić dobre plony.
encoded: Ziemia naturalnie wchłania sód lub chlorek sodu, a te odkładają się w glebie. Przy zbyt małym nawodnieniu gleby sól nie może być wypłukana, a nawarstwiając się na korzeniach roślin, spowalnia ich wzrost. Ponad 62 mln ha nawadnianych pól (wielkość powierzchni Francji) stało się już bezużytecznych dla rolnictwa. – Sami rolnicy sobie z tym jednak nie poradzą – twierdzi Manzoor Qadir, ekspert z Uniwersytetu Narodów Zjednoczonych. Problemem nawadniania kompleksowo powinno się zająć państwo. Rozwiązanie, które mogłoby przynieść chwilową poprawę, oferują same rośliny. Badania pokazały, że uprawy roślin jadalnych mogłyby zostać genetycznie zmodyfikowane, tak by przypominały składem wodorosty, które już dawno wytworzyły odporność na sól. —Daniel Stone

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/cdd89726953b357f50396fd061d4c4f40d692b2a-3d3cd9f.jpeg
width: 1000
height: 669

Po białe złoto Sahary
type: item
date: 2010-12-02T08:18:00.000Z
creator: Jakub Pająk
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: karawana
subject: nomadzi
subject: sahara
subject: sól
subject: timbuktu
subject: wyprawy
description: Sznur dromaderów przemierza największą pustynię świata. Do boków mają przytwierdzone wielkie płyty soli kamiennej. Wielbłądy mijają kolejny, na wpół przysypany piaskiem, częściowo obleczony zasuszoną skórą szkielet swojego krewniaka. Jako poganiacz, pomocnik i nowicjusz w karawanie modlę się, aby zwierzęta okazały się wystarczająco wytrzymałe, a natura łaskawa.
encoded: Na czele idzie najbardziej doświadczone ze zwierząt – dromader przewodnik. Na jego grzbiecie miarowo kiwa się postać w błękitno-granatowych szatach. Tegoż samego koloru zawój na głowie – szesz – zakrywa prawie całą twarz Maura. Ów czterometrowej długości kawałek materiału zabezpiecza przed wciskającym się wszędzie pyłem, chroni przed słońcem, w nocy pomaga przetrzymać przejmujący chłód. Jadący na przedzie karawany Hassan zna solny szlak do kopalń Taoudenni jak własną kieszeń. Od wieków białe złoto stanowi największe bogactwo tej pustyni. Jeden z ostatnich funkcjonujących do dziś solnych szlaków karawanowych wiedzie znad łuku rzeki Niger, m.in. z legendarnego Timbuktu, do kopalń Taoudenni w północnym Mali. Liczy blisko 1500 km w obie strony. Jego pokonanie zajmuje od czterech do sześciu tygodni w zależności od liczby wielbłądów i panujących na pustyni warunków. Kiedyś szlak był dwukrotnie dłuższy – łączył Czarną Afrykę z krajami Maghrebu i dalej Europą. Jeszcze na początku XIX w. na północ płynęły nim złoto, egzotyczne skóry, drewno i inne towary, a także niewolnicy, w przeciwnym zaś kierunku –sól kamienna z saharyjskich kopalń, której złóż brakuje w Afryce Zachodniej. Dla Maurów koczujących na pograniczu Sahary i Sahelu sól kamienna stanowi praktycznie jedyne źródło dochodu. Nie zabieram pieniędzy, paszportu ani rzeczy mogących stanowić pokusę dla rabusiów. Z Timbuktu wyruszam zaopatrzony w worek ryżu, mąki, parę kilo orzeszków ziemnych i daktyli, cukier, herbatę oraz leki i papierosy na wymianę. Do obozowiska Hassana na pustyni jadę wraz z jego bratankami. Po trzech dniach spędzonych na grzbiecie wielbłąda moim oczom ukazuje się biały spiczasty namiot z kilku warstw grubego płótna, stadko kóz i owiec oraz największa duma koczowników, czyli dromadery. Hassan ani jego rodzina nie mają dokumentów, nie odprowadzają podatków, nie mówią po francusku, który jest tu językiem urzędowym, a jedynie w hassanija, czyli zachodnioafrykańskim dialekcie arabskiego Jego marzeniem je…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/35f5a0b5fc005edab7c94d2b1093e2c5b2d756c4-106ee65.jpeg
width: 500
height: 334

Drohiczyńskie tajemnice
type: item
date: 2010-03-08T12:48:00.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: archeologia
subject: historia
subject: monety
subject: polska
subject: sól
description: To urokliwe, malowniczo położone miasteczko przyciąga licznych miłośników piękna przyrody, ciszy i jakiejś wewnętrznej równowagi. Sennie toczący się tu czas koi nerwy wszystkich tych, którzy choć na chwilę chcą uciec od wielkomiejskiego zgiełku.
encoded: Ale mało kto wie, że w połowie XI wieku było to prawdziwe handlowe centrum, bogacące się na handlu Zachodu ze Wschodem. Drohiczyn położony wówczas na pograniczu polskiego Mazowsza i ruskiego Podlasia, w którym władza, co jakiś czas, przechodziła z rąk jednego księcia w ręce drugiego i odwrotnie, pełnił funkcję ogromnego targowiska oraz książęcej komory celnej. Komora przynosiła władcom całkiem wymierne korzyści. Podczas drogi na zachód wszystkie towary musiały być plombowane i dopiero po opłaceniu cła w owej komorze, mogły być transportowane dalej. Plomby z pieczęciami książąt ruskich gwarantowały książęcą ochronę i bezpieczeństwo transportu. W komorze celnej były odrywane i wyrzucane. Dzięki temu w samym miasteczku i jego okolicach odnaleziono setki owych ołowianych plomb, którymi pieczętowano m. in. sól, wydobywaną na Rusi Czerwonej, w okolicach Drohobycza, gdzie swój początek bierze Bug, czy zboże z urodzajnego Wołynia. Transportowano je w korczagach, przypominających starożytne amfory. Udział w handlu przynosił wielkie zyski, o czym świadczą skarby w postaci srebrnych monet, a nawet wyrobów jubilerskich, znajdowane w samym Drohiczynie, a także jego bliższej i dalszej okolicy, wzdłuż bużańskiego szlaku. Tylko jeden taki skarb liczył ponad trzysta monet, z których wszystkie były monetami arabskimi, wybitymi w większości za panowania kalifów Abbasydów, sprawujących władzę w IX w. Świadczy to o tym, że już w IX i X w., w czasach wielkiej ekspansji kupców skandynawskich do Azji Środkowej, istniał szlak kupiecki, docierający również na pogranicze dzisiejszego Mazowsza i Podlasia. Warto także wiedzieć, że w XI w. obszary te zasiedlili Waregowie, którzy przypłynęli łodziami z…Kijowa. Trasa ich prowadziła w górę Prypeci aż do Brześcia, a następnie Muchawcem do Bugu. O ich obecności świadczą cmentarzyska z grobami w obudowach kamiennych, rozciągające się na północ od Bugu. Także odkrycia archeologiczne w samym Drohiczynie dowodzą, że Waregowie jeszcze w XII w., za pośredn…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/37f57007965f81bd5782eff73ce4ae1e1b429379-c4bfc9f.jpeg
width: 411
height: 308