Jakie gadżety narciarskie zabrać na stok? Oto najważniejsze akcesoria dla narciarzy
Udany wyjazd na narty zależy nie tylko od pogody i umiejętności narciarzy, ale również od sprzętu, którym dysponują. Przed wyprawą na stok warto zadbać, aby wyposażyć się w niezbędne akcesoria i gadżety, które poprawią komfort zjazdów.
W tym artykule: Krótka historia narciarstwa na świecie Kiedy narciarstwo stało się dyscypliną sportową? Jak przygotować się na wyjazd na narty? Jakie gadżety narciarskie warto zabrać na stok? Paski, szelki lub uprząż do noszenia nart Smartwatch lub inteligentna opaska, którymi zmierzymy nasze postępy na stoku Rękawice narciarskie, w których bez problemu skorzystamy ze smartfona Narciarski old-school, czyli dobry termos nie jest zły Kamera GoPro zapewnia zdjęcia w jakości 4K Historia narciarstwa może sięgać nawet szóstego tysiąclecia przed naszą erą. Najnowsze badania wykazały, że W Azji środkowej, a dokładnie w okolicach Bajkału i gór Ałtaj, ludzie używali przedmiotów podobnych do nart, aby przemieszczać się po śniegu w trakcie polowań. Z kolei malowidła naskalne sprzed 5000 lat sugerują, że m.in. starożytni Chińczycy mogli korzystać z nart do przemieszczania się w trudnych warunkach. Krótka historia narciarstwa na świecie Eksperci twierdzą, że narty do Europy sprowadzili Lapończycy. Rysunki naskalne w Skandynawii sprzed 3000–5000 lat, przedstawiają postaci, które znajdują się w charakterystycznej narciarskiej pozycji. Z kolei w norweskim mieście Rødøy, które znajduje się w centralnej części kraju, archeolodzy odnaleźli malowidła, na których widoczne są narty. Pochodzą sprzed 4500–5000 lat. Najstarsze prymitywne narty odnaleziono w szwedzkim Hoting w regionie administracyjnym Jämtland. Archeolodzy datują je na lata 4500–2500 p.n.e. Jednak jednym z bardziej przełomowych odkryć, było to z 2014 roku. W górach Reinheimen, w okolicach norweskiego miasta Lesja, badacze znaleźli misternie zaprojektowany sprzęt narciarski, płozy z drewna brzozowego wyposażone były w wiązania na buty ze skórzanych pasków. Badania wykazały, że przedmioty te miały nawet 1300 lat. Zarówno w starożytności, jak i w dalszych okresach ludzkości, narty wykorzystywane były w myślistwie oraz jako środek transportu. Gdzie na narty w Polsce? Oto najlepsze stoki w Polsce! 13 najlepszych lokalizacji Polska nie jest krajem górskim, ale zimowych kurortów jest u nas pod dostatkiem. Malownicze krajobrazy i bogata, świetnie rozbudowana infrastruktura - to właśnie te dwa czynniki sprawiają, ż... Kiedy narciarstwo stało się dyscypliną sportową? Narciarstwo jako dyscyplina sportowa powstała jednak znacznie później. Za jego kolebkę uważa się Norwegię. W 1808 roku Olaf Rye po raz pierwszy skoczył na nartach i wybił się na 9,5 metra wysokości przed większą publicznością. Prowizoryczna skocznia znajdowała się w Eidsberg w okręgu Viken. W Tromsø w 1843 roku po raz pierwszy odbył się oficjalny bieg narciarski, a w 7 lat później w mieście Telemark zaczęto uprawiać biegi w formie slalomu, zjazdu i skoki przez stopień. Jak przygotować się na wyjazd na narty? Prawdziwy rozwój i wzrost popularności narciarstwa nastąpił na początku XX wieku. Zaczęło powstawać wówczas coraz więcej stoków przystosowanych do zjazdów oraz szkółek narciarskich. Na przestrzeni całego wieku narciarstwo ewoluowało. Sprzęt stawał się coraz lepszy, zmieniały się przepisy, a nawet tak prozaiczne rzeczy, jak narciarska moda. Nie zmieniło się jedno – sama idea, która od lat pozostaje taka sama. Chodzi o dobrą i bezpieczną zabawę. Dziś, ekwipunek narciarski wygląda zgoła inaczej, niż jeszcze kilkadziesiąt lat temu. Narciarze wyposażeni są w smartwatche, kamerki GoPro na kaskach lub latarki czołówki, na wypadek zjazdów na nieoświetlonych trasach. Każdy narciarz preferuje inny styl oraz inne warunki jazdy, dlatego przed kupnem kolejnego gadżetu sobie lub komuś na prezent, warto zastanowić się, czego potrzebujemy. Jakie gadżety narciarskie warto zabrać na stok? Warto również pamiętać, że gadżety narciarskie dzielą się na te absolutnie niezbędne oraz te, które są jedynie uzupełnieniem wymaganego ekwipunku. Należy również pamiętać, że na stoku bierzemy pełną odpowiedzialność za zdrowie i życie swoje i innych ludzi, dlatego nie powinno się stawiać wyżej gadżetów i przyjemności nad bezpieczeństwem. Rodzaje nart – czym się różnią i do czego służą? Jakie rozróżniamy rodzaje nart? Poniżej wymieniamy najpopularniejsze odmiany „desek”. Słuchawki mogą nam umilić jazdę, ale mogą również być pośrednią przyczyną wypadku. Trzeba zdawać sobie z tego sprawę. Jakie gadżety narciarskie warto w takim razie zabrać ze sobą na wyjazd? Oto rekomendacje redakcji National Geographic Polska: Paski, szelki lub uprząż do noszenia nart To absolutny hit na każdym narciarskim wyjeździe, który odmienia życie. Uprząż do noszenia nart i kijków lub deski to gadżet, który sprawia, że poruszenie się z nartami lub snowboardem staje się o wiele łatwiejsze i bardziej komfortowe. Warto sprawdzić, czy szelki są wykonane z elastycznego i wytrzymałego materiału oraz czy posiadają specjalne zapięcie, którym możemy przymocować uprząż do plecaka. Jest to szczególnie przydatny gadżet, gdy dostajemy się trasy poza stokiem i uprawiamy tzw. freeride. Smartwatch lub inteligentna opaska, którymi zmierzymy nasze postępy na stoku To urządzenie jest przydatne tak naprawdę w każdej dyscyplinie sportu. W narciarstwie ten gadżet jest jednak o tyle ważny, ponieważ nie musimy za każdym razem wyciągać z kieszeni kurtki lub spodni telefonu, żeby sprawdzić m.in. ważne powiadomienia lub zaktualizować nasz sportowy progres. Dodatkowo inteligentne zegarki posiadają różne funkcje, takie jak: GPS, pulsometr, kompas, płatności zbliżeniowe, sterowanie muzyką lub pomiar przemierzonej trasy. Biorąc pod uwagę, że narciarstwo zalicza się do sportów ekstremalnych, należy zadbać o to, aby urządzenie, po które chcemy sięgnąć, było zarówno praktyczne, jak i wytrzymałe. Rękawice narciarskie, w których bez problemu skorzystamy ze smartfona Kolejnym ciekawym pomysłem na gadżet narciarski, są rękawice do smartfona. Ekrany dotykowe działają w taki sposób, że w miejscu dotknięcia wykrywane jest przez sensory, które wychwytują zmiany w natężeniu prądu elektrycznego lub zmiany ładunku elektrostatycznego. Zwykłe rękawiczki stanowią swego rodzaju izolator skóry od ekranu, który sprawia, żenie można w nich obsługiwać telefonu. Inaczej sytuacja wygląda w rękawiczkach przystosowanych do smartfonów. Te posiadają specjalne włókna z metalu, dzięki czemu są w stanie przewodzić impulsy elektryczne, które generują ludzkie palce. To niezwykle przydatny gadżet, jeśli nie chcemy za każdym razem zdejmować rękawiczek, aby obsłużyć smartfona. Narciarski old-school, czyli dobry termos nie jest zły Każdy zaprawiony narciarz wie, że w wyjątkowo trudnych warunkach, ważne jest, aby od czasu do czasu zapewnić sobie ciepły posiłek lub ciepły napój. O ile z tym pierwszym istnieją pewne przeszkody, o tyle z drugim są one łatwe do przeskoczenia. Wystarczy nam tradycyjny termos, który na wiele godzin zatrzyma gorącą temperaturę herbaty lub kawy. Dobrze jest sprawdzić jednak parametry sprzętu, aby posiadał odpowiednią odporność mechaniczną, aby uniknąć zniszczenia podczas upadku i zalania reszty rzeczy w plecaku. Równie ważną cechą jest to, jak długo termos utrzymuje temperaturę. To niezwykle istotne podczas wielogodzinnych zjazdów. Kamera GoPro zapewnia zdjęcia w jakości 4K Stoki narciarskie i górski, zimowy anturaż to wyjątkowo fotogeniczne krajobrazy. W tych warunkach praktycznie każde zdjęcie i film wyglądają magicznie. Właśnie dlatego na wyjazd narciarski warto wyposażyć się w dobry sprzęt do nagrywania wideo i fotografii. Najlepszym wyborem będą kamery, takie jak GoPro. Te wodoszczelne kompaktowe urządzenia nagrywają wideo w 4K i równie dobrze radzą sobie ze zdjęciami. Należy jednak pamiętać, aby dokupić uchwyt, którym przymocujemy kamerę do kasku. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Filmy o snowboardzie – TOP10 produkcji, które wciągną Cię w świat snowboardu
Efektowny i nieco ekstremalny charakter tego sportu nie umyka uwadze filmowców. Zastanawiasz się, na jakie tytuły warto zwrócić uwagę? Poniżej znajdziesz zestawienie obejmujące najciekawsze i najbardziej inspirujące filmy o snowboardzie.
W tym artykule: „Siła przetrwania” (2017) „Na desce” (2011) „Jeremy Jones' Deeper” (2008) „Nipple Deep” (2014) „That's it, that's all” (2008) „Afera poniżej zera” (2001) „Cloud 9” (2014) „Snowboarder” (2003) „The art of fly – sztuka latania” (2011) „Roadless” (2019) Nie ulega wątpliwości, że snowboard to jeden z najbardziej efektownych sportów zimowych. Karkołomne ewolucje, zawrotna prędkość, zjazd w miejscach, które wydają się być ostatnimi, jakie można wybrać – nic dziwnego, że na popisy profesjonalnych snowboardzistów patrzymy z zapartym tchem. Czy filmy o snowboardzie są potrzebne? Oczywiście, że tak, a przemawia za tym kilka istotnych kwestii. Po pierwsze, filmy dokumentalne o snowboardzie stanowią potężną dawkę motywacji dla osób, które szukają sensu w tym, co robią. Jazdę na desce można potraktować jako okazjonalne hobby, ale historia najbardziej utalentowanych snowboardzistów pokazuje, że „zajawka” może być też sposobem na życie. Po drugie, tego typu produkcje zawierają w sobie masę inspiracji. Bądźmy szczerzy, w realnym świecie niezbyt często (o ile w ogóle) mamy szansę podziwiać wyczyny najlepszych. Po trzecie, filmy o snowboardzie (fabularne i dokumenty) po prostu świetnie się ogląda. Taki jest przecież nadrzędny cel produkcji filmowych – mają zapewniać solidną porcję rozrywki i produkcje sportowe, które poruszają tematykę jazdy na „parapecie”, znakomicie spełniają to założenie. Jak jeździć na snowboardzie [Poradnik Travelera] Jak jeździć na snowboardzie? Czy zacząć od nart czy od deski? O jakim sprzęcie i akcesoriach pamiętać? Na pytania o naukę jazdy na snowboardzie odpowiada nasz ekspert Michał Starkowski, w.. „Siła przetrwania” (2017) Zaczynamy od filmu fabularnego, który warto obejrzeć choćby po to, by uświadomić sobie, że sporty ekstremalne mają także ciemną stronę. Eric LeMarque Jest snowboardzistą, który nie potrafi żyć bez płynącej w żyłach adrenaliny. Szukając mocnych wrażeń na stoku, całkowicie ignoruje ostrzeżenie o zbliżającej się burzy śnieżnej. Wyziębiony, głodny i spragniony musi stawić czoła siłom przyrody w nierównej walce o własne życie. Film opowiada prawdziwą historię Erica LeMarque – amerykańskiego hokeisty francuskiego pochodzenia, który po zakończeniu profesjonalnej kariery sportowej zainteresował się jazdą na desce. W pierwszoplanową rolę wcielił się Josh Hartnett. „Na desce” (2011) Kolejna fabularna propozycja w naszym zestawieniu. „Na desce” spodoba się nie tylko miłośnikom filmów o tematyce sportowej, ale także wszystkim, którzy lubią odprężyć się przy dobrej komedii romantycznej. Główną bohaterką tej produkcji jest Kim – 19-letnia była skateboarderka, która aby wesprzeć finansowo swojego ojca musi pracować w barze. Nie jest to zajęcie jej marzeń, a i zarobki nie zachęcają do tego, żeby wiązać z tą posadą jakiekolwiek plany. Niespodziewanie Kim otrzymuje pracę w alpejskim kurorcie. Początkowo nie odnajduje się w nowym środowisku, ale szybko odkrywa, że na snowboardzie radzi sobie tak samo dobrze, jak na deskorolce. Odtwórczynią głównej roli jest Felicity Jones. Z całą pewnością nie jest to najbardziej motywująca produkcja w całym zestawieniu, ale nie taka jest rola tego filmu. „Na desce” to tytuł, który ma przede wszystkim odprężyć i z tej funkcji wywiązuje się znakomicie. „Jeremy Jones' Deeper” (2008) Przechodzimy do filmów dokumentalnych. Nasza pierwsza propozycja w tej kategorii to „Jeremy Jones' Deeper” – pierwsza część trylogii „Deeper, Faster, Higher”. Jeremy Jones i jego towarzysze przenoszą widzów do najbardziej ekstremalnych miejscówek, gdzie nie docierają nawet helikoptery. Jak dobrać deskę snowboardową? Praktyczne wskazówki na co warto zwrócić uwagę Sporty zimowe zyskują coraz większą popularność. O ile narciarstwo zjazdowe wciąż jeszcze króluje na polskich stokach, to należy wyraźnie zaznaczyć, że coraz więcej miłośników biał... W filmie jest wszystko, czego do szczęścia potrzebuje każdy miłośnik mocnych wrażeń: dziewicze tereny, jazda na krawędzi absurdalnego ryzyka, długie wędrówki z dala od jakiejkolwiek cywilizacji i nocowanie w miejscach, w których panuje ekstremalnie niska temperatura. Ta produkcja pozwala widzom wejść w buty profesjonalnego snowboardzisty, który mierzy się z największym wyzwaniem w swojej dotychczasowej karierze. „Nipple Deep” (2014) Kolejny świetny dokument w naszym rankingu to „Nipple Deep”, film autorstwa True Color Films wyprodukowany we współpracy z marką Red Bull Media House. To produkcja dla wszystkich, którzy kochają jazdę na desce po świeżym puchu, bez względu na to, czy najlepiej odnajdują się na ogromnych skoczniach w snowparkach czy na stromych stokach. W tej produkcji, filmowcy z True Color Films zabierają nas w podróż do najwspanialszych zimowych krain. Jest tam dosłownie wszystko – od ulicznych miejscówek jibbingowych, przez efektowne snowparki i half-pipe'y, aż po stoki i strome ściany. „Nipple Deep” to kompletny obraz snowboardowej kultury. „That's it, that's all” (2008) Nowe miejsca, nowe triki, nowe spojrzenie na snowboarding – właśnie do takiego świata przenosi widzów film wytwórni Brain Farm Digital Cinema. Jeżeli szukasz mocnych wrażeń i solidnej porcji inspiracji, ten tytuł jest właśnie dla ciebie. W tej głośnej produkcji Travis Rice wraz ze swoją drużyną marzeń odwiedza najlepsze snowboardowe lokalizacje na całym świecie. 60 minut nieustającej akcji w zimowej scenerii, niesamowite krajobrazy i ewolucje, w które aż trudno uwierzyć. Nie ulega wątpliwości, że „That's it, that's all” to tytuł, który wyznaczył nowe standardy w dziedzinie sportowych produkcji dokumentalnych, poruszających tematykę snowboardingu. „Afera poniżej zera” (2001) Mocne filmy dokumentalne podniosły wam poziom adrenaliny we krwi? Wróćmy więc na chwilę do lekkich produkcji fabularnych, w których snowboarding jest tłem dla właściwej fabuły. Kolejny film, który chcemy wam zaproponować, to „Afera poniżej zera”, czyli tytuł wywołujący skrajne emocje – jedni go uwielbiają, inni nienawidzą. Rick, Luke, Anthony i Pig Pen uwielbiają szaleństwo na stoku. Każdą wolną chwilę spędzają z butami wpiętymi we wiązania deski, a wieczory spędzają w towarzystwie pięknych kobiet. Wszystko co dobre musi jednak mieć swój koniec. Gdy umiera założyciel miasta, w którym mieszka grupa przyjaciół, jego syn postanawia zmienić urokliwą miejscowość na Alasce w popularny kurort, który przyciągnie turystów z całej Ameryki. W filmie zobaczymy kilka znanych postaci, wśród których należy wymienić przede wszystkim Zacha Galifianakisa i Willa Garsona. Na ekranie pojawia się też plejada znakomitych snowboardzistów. „Cloud 9” (2014) Kolejna produkcja fabularna w naszym zestawieniu. Nie tak lekka, jak poprzednie, ale za to z solidną porcją inspirujących momentów. „Cloud 9” opowiada historię ambitnej snowboardzistki Kayli. Młoda dziewczyna w jednej chwili traci wszystko, co jest dla niej ważne. Zostaje wydalona ze swojej drużyny, ale zamiast poddać się, prosi o pomoc Willa – byłego mistrza snowboardingu, którego karierę przerwała poważna kontuzja. Ich współpracę trudno określić jako łatwą. Nowy trener prowadzi Kaylę twardą ręką, natomiast jego podopieczna stara się go zmotywować do walki z towarzyszącym mu zwątpieniem. Na pierwszym planie zobaczymy Dove Cameron i Luke'a Benwarda. „Snowboarder” (2003) Ostatnia produkcja fabularna w zestawieniu. Ostatnia, ale z całą pewnością nie najgorsza. „Snowboarder” to inspirujący tytuł, który udowadnia, że nie ma rzeczy niemożliwych. Snowboardzista wpadł na lawinę. Udało mu się nagrać całą sytuację 25-letni Maurice Kervin z Denver w stanie Kolorado od kilku lat pokazuje na Instagramie swoje solowe wycieczki w góry. Amerykanin wybiera rzadziej uczęszczane szlaki i zjeżdża z nich na nartach... 18-letni Gaspard pracuje w sklepie, a w wolnych chwilach jeździ na snowboardzie. Umiejętności szlifuje przy wsparciu swojego szefa, który jest byłym trenerem tej dyscypliny. Pewnego dnia chłopak spotyka Josha Atterssena – mistrza snowboardingu. Sportowiec namawia Gasparda na przeprowadzkę do Gstaad, gdzie miałby go trenować. 18-latek nie wierzy, że może osiągnąć sukces, ale postanawia zaryzykować. Wkrótce okazuje się, że Atterssenowi nie chodzi o bezinteresowną pomoc. „The art of fly – sztuka latania” (2011) Na zakończenie mamy dla was dwa świetne dokumenty. Pierwszy to „The art of fly – sztuka latania”. Travis Rice wraz z grupą przyjaciół na nowo ustanawiają definicję tego sportu. Niewiarygodne ewolucje wykonywane z dala od wyznaczonych szlaków, dziewicze stoki i efektowne triki – to wszystko stanowi gwarancję mocnych wrażeń. „Roadless” (2019) Zestawienie zamyka „Roadless”. W tym dokumencie Bryan Iguchi, Travis Rice i Jeremy Jones wyruszają do najdzikszych ostępów Wyoming. W trakcie 10-dniowej wyprawy, mała grupa najbardziej cenionych riderów pierwszy raz łączy siły, by odnaleźć nieokiełznane, dziewicze miejsca. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Jak jeździć na snowboardzie [Poradnik Travelera]
Jak jeździć na snowboardzie? Czy zacząć od nart czy od deski? O jakim sprzęcie i akcesoriach pamiętać? Na pytania o naukę jazdy na snowboardzie odpowiada nasz ekspert Michał Starkowski, właściciel Snowshow.pl, organizator wyjazdów w Alpy.
W tym artykule: Deska czy narty – od czego warto zacząć? Ile trwa nauka jazdy na snowboardzie? Jak dobrać deskę dla początkujących? O jakim sprzęcie i akcesoriach należy pamiętać? Czy warto zapisać się na kurs? Jak ustalić nogę prowadzącą na snowboardzie? Jak skręcać? Jak krawędziować? Prawie co czwarty z nas przyznaje się do uprawiania sportów zimowych – wynika z badania przeprowadzonego przez IPC Instytut Badawczy. Większość wybiera tradycyjne narty i wie, jak dobrać narty. Snowboard – choć popularny od przynajmniej 30 lat – wciąż uznaje się za sport młody. Jak jeździć na snowboardzie, by nie zrobić sobie krzywdy, a przy okazji jak najszybciej poczuć frajdę z jazdy po białym puchu? O to pytamy naszego eksperta Michała Starkowskiego, właściciela SnowShow.pl, organizatora wyjazdów w Alpy. Deska czy narty – od czego warto zacząć? Jeszcze parę lat temu popularniejszym wyborem wśród młodych ludzi był snowboard. Dziś większość rozpoczynających przygodę z narciarstwem lub snowboardem najpierw wybiera narciarstwo. Wynika to przede wszystkim z rozwoju freestyle’u na nartach (jazda w snowparku czy tricki na trasie i poza nią), freeride’u (jazda poza trasą na szerokich nartach), a także skitouringu (dzięki czemu narciarze stali się znacznie mobilniejsi niż snowboardziści). Wprawdzie snowboardziści mogą skorzystać z tak zwanych splitboardów, ale i tak potrzebują kijów (jak narciarze), co jest po prostu mniej wygodne. Gdy mowa o dziecku, polecam zacząć od nart, a potem przejść do deski. Jak dla mnie dolna granica nauki jazdy zarówno na nartach, jak i na snowboardzie to 4 lub 5 lat. Dziecko powinno być dość sprawne i samodzielne na palcu zabaw, skakać po drabinkach, zwisać głową w dół. Jeśli chodzi natomiast o górną granicę wiekową, nie wierzę, że ona w ogóle istnieje. Wśród dorosłych początkujących dużą rolę odgrywa sprawność fizyczna i determinacja. Wierzę, że na desce może jeździć każdy. Po prostu jedni nauczą się jeździć szybciej, a inni będą potrzebować na to więcej czasu. Gdzie na narty z dziećmi – 5 najlepszych rodzinnych ośrodków w Europie. Wybierając miejsce na rodzinny na wypad na narty z dziećmi, warto brać pod uwagę nie tylko odległość i atrakcje na miejscu, ale również oferty szkółek narciarskich i pakiety bezpieczeńs... Ile trwa nauka jazdy na snowboardzie? Podstawowa nauka jazdy na nartach i na snowboardzie trwa od jednego do kilku dni, jeśli uczy się osoba sprawna fizycznie i doświadczona w uprawianiu innych sportów. Kluczowe elementy, które przyspieszą naukę to: kondycja fizyczna, siła mięśni brzucha, wystarczająco mocne mięśnie nóg, ogólna koordynacja ruchowa. Osoby jeżdżące dobrze na kiteboardzie, wakeboardzie czy nartach nauczą się snowboardu znacznie szybciej niż inni. Po tym czasie snowboardzista jest w stanie samodzielnie przemieszczać się na desce snowboardowej. Natomiast dojście do wysokiej sprawności zajmuje długie tygodnie, a nawet lata. W zależności od tego, jak bardzo pojętny jest uczeń oraz jakie są jego cele i motywacja. Nauka idzie znacznie szybciej pod okiem instruktora. Wybierając szkołę, należy zwracać uwagę, czy ma ona licencję. Nasze biuro SnowShow.pl. ma licencję Szkoły Snowboardu SITS. Na pewno łatwiej znaleźć dobrych instruktorów zrzeszonych w tych organizacjach, natomiast znamy wielu instruktorów, którzy mają inne papiery instruktorskie, a też świetnie uczą jazdy na desce czy nartach. Snowboard jest bardzo technicznym sportem. Liczy się w nim dużo detali, pozycja ciała, ustawienie stóp, poprawnie ustawione kąty na desce i wiele innych. Większość osób myśli, że wystarczy chwila, żeby jeździć. Są osoby, które po godzinie czy dwóch potrafią już samodzielnie skręcać, a inni potrzebują na to więcej czasu. Dzieci są jak gąbki, zazwyczaj z dużą łatwością powtarzają wszystkie pokazywane czynności. Jest w nich zdecydowanie mniej strachu. Dorośli natomiast potrzebują więcej czasu na przemyślenie i wykonanie poszczególnych sekwencji. Jednak i w jednym, i drugim przypadku, cel i efekt jest ten sam – samodzielna jazda na desce. Jak dobrać deskę dla początkujących? Na pierwsze lekcje warto zaopatrzyć się w sprzęt z wypożyczalni. Po pierwsze, obsługa wypożyczalni doskonale dobierze nam odpowiednią deskę. Po drugie, szkoda swojego sprzętu na pierwsze kroki z tym sportem. Wyboru dokonuje się przede wszystkim na podstawie wzrostu, ale również wagi i umiejętności ridera. Deska dla początkującego powinna sięgać delikatnie poniżej brody. Jeśli chodzi natomiast o twardość deski (tak zwany flex), początkujący powinni wybierać deski z grupy allmountain oraz allmountain/freestyle z flexem 1–5. Są to deski raczej miękkie i, na początku nauki, po prostu wybaczają więcej błędów. Więcej o tym, jak dobrać deskę, przeczytacie tutaj. Każda pierwsza godzina lekcji na desce powinna rozpocząć się od sprawdzenia, czy sprzęt jest poprawnie dobrany, czy wiązania są prawidłowo ustawione i czy buty są dobrze zapięte i zasznurowane. Powinien pomóc nam w tym również instruktor na każdej pierwszej lekcji. O jakim sprzęcie i akcesoriach należy pamiętać? Narciarze muszą pamiętać o kompletnym sprzęcie: butach, nartach i koniecznie kijach. Kije nie tylko pomagają poruszać się sprawnie na nartach, ale przede wszystkim wymuszają lepszą pozycję ciała, a zarazem kontrolę nad nartami, czyli poprawiają bezpieczeństwo. Ważne jest ciepłe, nieprzemakalne, ale też „oddychające ubranie”. Podobnie – decydując się na snowboard, warto również pamiętać o wspominanym przeze mnie wcześniej bezpieczeństwie. Bez względu na to, gdzie jeździmy, czy w naszych polskich górach, w Alpach, czy na stoku na warszawskiej Górce Szczęśliwickiej, musimy mieć ze sobą: rękawiczki, odzież przystosowaną do uprawiania sportów zimowych, kask. I, co najważniejsze – chęci do rozpoczęcia kolejnej wspaniałej przygody, jaką jest snowboard. Kiedy jechać na narty w Polsce? Ferie czy Święta? Przybliżamy tematy narciarskie Zima jest sezonem, na który z niecierpliwością czeka każdy miłośnik białego szaleństwa. Kiedy jechać na narty? Wybrać okres świąteczny czy lepiej postawić na ferie zimowe? Czy warto zapisać się na kurs? Nauka osoby, która uczy się od zera, jest znacznie szybsza, łatwiejsza, a przede wszystkim skuteczniejsza niż nauka samouka. Instruktorowi więcej czasu zajmuje wyplenienie złych nawyków niż nauka od samego początku. Lekcja z instruktorem to inwestycja, nie tylko w samą naukę jazdy, ale również w bezpieczeństwo swoje i innych osób na stoku. Nawet dla kogoś, kto od wielu lat jeździ na nartach lub desce, szkolenie u osoby kompetentnej to klucz do zrobienia szybkich postępów. Bardzo w tym wypadku polecam wyjazdy zagraniczne ze sprawdzonymi organizatorami, które niewątpliwie poszerzają horyzonty. Nie trzeba być na zaawansowanym poziomie, żeby jechać w Alpy. Dużo osób uważa, że skoro są początkujące, Alpy odpadają. Nie ma nic bardziej mylnego. W Alpy mogą jechać osoby zarówno początkujące, średniozaawansowane jak i zaawansowane. Trzeba tylko pamiętać, że nauka jazdy na nartach czy snowboardzie to proces. Od upadków, przez wstawanie, skręty ślizgowe, aż po skręty długie/cięte i wprowadzanie elementów freestyle’u. Wiele ciekawych filmów znajdziecie na YouTube. Jak ustalić nogę prowadzącą na snowboardzie? Podczas pierwszej lekcji instruktor pomaga w określeniu i wybraniu nogi prowadzącej, czyli nogi która w trakcie jazdy prowadzi. Jak sprawdzić samodzielnie, która noga prowadzi? Osoba ucząca się staje w pozycji zrównoważonej tak, jakby stała na desce, a instruktor popycha ją lekko od tyłu. Osoba szkoląca się najprawdopodobniej zrobi pierwszy krok, żeby nie upaść, nogą wiodącą. Zasadniczo noga wiodąca to ta, którą snowboardzista intuicyjnie wybierze jako nogę prowadzącą. Jak skręcać? Jak krawędziować? Podczas nauki jazdy skrętem ciętym czy długim (terminologia różni się w snowboardzie i narciarstwie) kluczowe jest to, żeby nie spychać pięt czy też tyłu deski, a żeby skupić się na postawieniu nart i snowboardu na krawędzi i wyczekanie, aż sprzęt sam zacznie skręcać. Skręt tutaj polega na jeździe deską jedną „szyną”, podczas gdy na nartach narty powinny jechać jak po szynach pociągu zostawiając tylko dwa cienkie ślady. Narty lub deska postawione na krawędzi i obciążone z uwagi na taliowanie (są cieńsze w środku niż na dziobach i piętkach lub nose'ie i tailu) wyginają się w „łuk” i zaczynają się poruszać po okręgu. Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska". Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów w technologiach. Miłośnik tenisa i europejskich stolic.
Alternatywa dla nart. Jak jeździć na snowboardzie
Snowboard powstał z tęsknoty za surfingiem... na śniegu. Oprócz używania deski surferów, snowboardzistów i skateboardzistów łączy nastawienie na zabawę.
W tym artykule: Co łatwiejsze: snowboard czy narty? Jazda na snowboardzie Sprzęt do snowboardu – Co warto wiedzieć Dawno, dawno temu kiedy byłem małym chłopcem, a na świecie nie było jeszcze snowboardu, jeździłem na marnych plastikowych nartach. Na podstępnej muldzie skręciłem sobie oba kolana i zaraziłem obawą, że jest to nieunikniony element narciarstwa. Na szczęście którejś zimy lat 80. XX wieku w garażu w bogatej hamburskiej dzielnicy kupiłem używaną deskę od zdesperowanego pryszczatego młodzika. Pamiętam uczucie zdziwienia, kiedy pierwszy raz wpiąłem się w nią i zjechałem po schodach w domu. Zdziwienie spętaniem nóg nie odstępowało mnie przez pierwszy dzień drogi przez mękę, nauki na zupełnie do tego nienadającym się stoku Kasprowego Wierchu. Jednak ku mojemu zaskoczeniu ze stanu niewiary, że jeżdżenie na desce w ogóle jest możliwe, w ciągu czterech dni przeszedłem do odczuwania pierwszych, silnych snowboardowych przyjemności. Co łatwiejsze: snowboard czy narty? Okazało się, że na desce potrzebujesz zaledwie kilku dni, aby uzyskać płynność i kontrolę jazdy, to znacznie mniej czasu niż na nartach. Zniknęło też uczucie spętania zastąpione satysfakcją i radością zrozumienia sposobów utrzymywania równowagi i niemalże tanecznym balansowaniem ciałem przy skrętach. Nie powróciła też nigdy obawa o kolana. Jeżdżenie na desce jest anatomicznie bezpieczniejsze dla nóg. Niezapomniany jest też pierwszy zjazd po puchu. Wycinanie serpentyn w dziewiczym porannym śniegu, który rozpryskuje się w fontanny skrzące się światłem. Towarzyszy temu magiczne uczucie zespolenia z górą i płynącym pod tobą śniegiem. To taki drobny moment absolutnego szczęścia. Deska jest znacznie łatwiejsza od nart. Ma więcej luzu niż narty. Nie jest też używana do pracy, chyba że przez instruktorów snowboardu. Ludzie jeżdżący na desce w latach 80. i wczesnych 90. mieli się do narciarzy tak jak surferzy do ludzi uprawiających narciarstwo wodne. Teraz firmy narciarskie wchłaniają snowboardowe, a narciarze zastępują sztywne reguły zachowania i obcisłe ubiory luzem zainspirowanym przez deskarzy. Jednak jeszcze niedawno deskarze nie mieli wstępu na wiele stoków. Jeździli więc poza trasami, między drzewami, na dziko. W takich warunkach deska znów jest znacznie łatwiejsza od nart. Jak dobrać deskę snowboardową? Praktyczne wskazówki na co warto zwrócić uwagę Sporty zimowe zyskują coraz większą popularność. O ile narciarstwo zjazdowe wciąż jeszcze króluje na polskich stokach, to należy wyraźnie zaznaczyć, że coraz więcej miłośników biał... Jazda na snowboardzie Z powodu większej subtelności w utrzymywaniu równowagi i krótszej niż na nartach krawędzi deskarz musi bardziej „współpracować” z górą – z terenem, przez który jedzie. Dlatego deskarzom w przenośni i dosłownie bliżej jest do podłoża. Więcej czasu spędza się w bliskim kontakcie ze śniegiem, bo łatwiej jest uklęknąć, usiąść, położyć się, a podczas skrętu można efektownie szurnąć ręką po stoku, wzbudzając dodatkową kurzawę. Snowboard to sport bardzo towarzyski. Nieodłącznym elementem snowboardingu są „sesje” wspólnego siedzenia, opowiadania o jeżdżeniu, podziwiania gór, obserwowania innych deskarzy. Czasem sesje są nawet ważniejsze niż samo jeżdżenie. Można też zamiast zjeżdżać, zbudować małą skocznię, ubijając śnieg deską, i skacząc po kolei. Potem podchodzi się, aby omówić skok z kumplami siedzącymi nad skocznią. W miękkich snowboardowych butach znacznie łatwiej jest chodzić niż w narciarskich skorupach. Taka skacząca sesja przyciąga innych deskarzy ze stoku, ich sztuczki, opowieści i wydobywa pochowane po kieszeniach i plecakach czekolady i termosy. Sport zimowy dla dziecka: opcje dla początkujących i zaawansowanych. Który zimowy sport wybrać? Szeroko rozumiane białe szaleństwo to nie tylko świetny sposób na spędzenie weekendu w rodzinnym gronie. Sporty zimowe dla dzieci pozwalają też zadbać o prawidłowy rozwój pociechy. Któr... Sprzęt do snowboardu – Co warto wiedzieć Jest oczywiście dużo różnych sposobów czerpania przyjemności ze snowboardu. I każdy może znaleźć swój własny. Nie wszyscy lubią skakać albo jeździć po puchu. Aby różnorodne przyjemności były coraz większe, rozwinął się cały przemysł produkujący sprzęt. Jak jeździć na snowboardzie? Wiele zależy od samej deski. Napopularniejsze deski snowboardowe to: wąskie i twarde do szybkiego zjazdu alpejskiego, szerokie i dość elastyczne do free-ridingu (jazdy po różnorodnym terenie poza wytyczoną trasą), specjalne deski ułatwiające ślizg w głębokim puchu (swallowtail), free-style do skoków lub rynny, czy też deski do tzw. jibbingu, czyli jazdy po poręczach Nie ma co się zagłębiać w różnorodności innych mniej ważnych elementów sprzętu. Jest w czym wybierać, by zaspokoić najbardziej wysublimowane pomysły na własny styl. Elementem subkultury snowboardowej jest też malowanie lica deski. Tutaj snowboarding bezpośrednio spotyka się z graffiti. Niektórzy deskarze sami dobierają i malują wzory. Poznałem chłopaka, który zrobił deskę ze sklejki, przykleił plastikowy ślizg, krawędzie wykroił z puszek i zjeżdżał z Kasprowego Wierchu w gumofilcach przywiązanych grubym sznurkiem. Po ponad 30 latach od wymyślenia snowboarding stał się tak powszechny, że narciarze przyzwyczaili się do deskarzy i pogodzili z koniecznością dzielenia się górami. Coraz więcej osób potrafi jeździć i na boazerii, i na parapecie. Deskarze dochowali się też dzieci w wieku zjazdowym. I tu niespodzianka: wielu z moich znajomych deskarzy woli, by małe dziecko zaczynało naukę od nart. Tłumaczą to tym, że narty dają większe bezpieczeństwo przy nie do końca jeszcze rozwiniętym zmyśle równowagi dziecka, że są trudniejsze do nauczenia, więc dziecko samo później nauczy się jeździć na desce i pewnie przy desce zostanie. Narty są z całą pewnością bardziej uniwersalne. A konieczność opanowania trudniejszej techniki wielu narciarzy poczytuje za szlachetną cechę i powód do dumy. Na szczęście ja nie muszę się tym przejmować i po prostu mogę cieszyć się tym, że wymyślono deskę.
Połączenia, które dają nam zdrowie OTACZAJĄCY NAS ŚWIAT poznajemy zmysłami: dotykiem, wzrokiem, słuchem, węchem i smakiem. Wśród tych pięciu dotyk jest szczególnie ważny, co potwierdza rosnąca liczba badań. Jak pisze autorka okładkowego artykułu Cynthia Gorney: większość ludzi potrzebuje fizycznej obecności drugiego człowieka. Pocieszającego dotyku. Potrzebujemy tego, by zachować zdrowie. W Szkole Kreatywności we włoskiej Andrii dzieci uczą się tego od wczesnych lat. – Kultura dotyku jest tam codziennością – mówi fotografka Lynn Johnson. – To bardzo fizyczne. Uczniowie zawsze się przytulają i całują. Dzieci np. oddają się zabawie, w której uczeń z zasłoniętymi oczami próbuje rozpoznać kolegę z klasy za pomocą dotyku. Johnson mówi, że zawsze im się udaje. Zilustrowanie artykułu wymagało od fotografki pokazania siły dotyku za pomocą obrazów. Jak mi opowiadała, w tym celu wyjechała z misją: szukać sytuacji, ludzi, dla których dotyk jest krytyczną częścią ich życia. Ich przetrwaniem, orientacją w świecie. Ta misja zaprowadziła ją m.in. do Margaret Malarney i jej rodziny w Chagrin Falls w stanie Ohio (patrz str. 58). – Poznałam Margaret, gdy była ledwie przytomna. Na jej twarzy nie dostrzegałam żadnych reakcji – wspomina Johnson. Ale podczas serii wizyt w trakcie siedmiu miesięcy fotografka była świadkiem zmiany. – Widziałam, jak rodzina za pomocą fizycznych działań przywraca ją do życia. Nie znamy stojących za tym procesów; nie wiemy, dlaczego tak się dzieje. A jednak możemy uwierzyć, że dotyk ma siłę. Dziękuję, że czytasz National Geographic. David Brindley p.o. redaktor naczelny
Sport zimowy dla dziecka: opcje dla początkujących i zaawansowanych. Który zimowy sport wybrać?
Szeroko rozumiane białe szaleństwo to nie tylko świetny sposób na spędzenie weekendu w rodzinnym gronie. Sporty zimowe dla dzieci pozwalają też zadbać o prawidłowy rozwój pociechy. Który z nich warto wybrać?
W tym artykule: Sport zimowy dla dziecka - sanki Sport zimowy dla dziecka - łyżwy Sport zimowy dla dziecka - narty biegowe Sport zimowy dla dziecka - narty zjazdowe Sport zimowy dla dziecka - snowboard Chyba dla każdego dziecka zima jest jednym z najradośniejszych okresów w roku. Możliwość beztroskiej zabawy w obłokach białego puchu to coś, za czym malcy po prostu przepadają. Śnieg sam w sobie jest wielką atrakcją, ale warto pamiętać, że miesiące zimowe stwarzają też doskonałe warunki do uprawiania sportu. Poniżej wymieniamy zajęcia idealne dla malców, którzy dopiero poznają zimowy świat, jak i wymagające pewnej sprawności i dobrej koordynacji. Dorosłym zima kojarzy się przede wszystkim z przykrą koniecznością codziennego skrobania szyb i odśnieżania karoserii auta. Zupełnie inaczej tę porę roku widzą dzieci. Gdy spadnie pierwszy śnieg, rozpoczyna się okres beztroskiej zabawy na świeżym (i rześkim) powietrzu. Zimą nie sposób się nudzić. Chyba każdy z nas pamięta szeroki wachlarz typowo zimowych zabaw. Lepienie bałwana, rzucanie śnieżkami, robienie śnieżnych aniołów - to tylko kilka przykładów. Nie zapominajmy jednak, że zimowe warunki są wręcz idealne, aby zadbać o kondycję swojej pociechy. Z repertuaru sportów zimowych łatwo wybierzemy zajęcie idealnie dostosowane do wieku i koordynacji ruchowej malca. Niektóre z nich okazują się odpowiednie nawet dla kilkunastomiesięcznych brzdąców, inne wymagają natomiast sporej siły mięśniowej, więc z ich wdrożeniem trzeba będzie zaczekać, aż dziecko podrośnie. Najciekawsze sporty zimowe dla dzieci ujęliśmy w poniższym zestawieniu. Sport zimowy dla dziecka - sanki Chyba każdy z nas swoją przygodę ze sportami zimowymi rozpoczynał od sanek. Euforia towarzysząca pierwszym zjazdom z górki i pierwszym wywrotkom na miękki śnieżny puch chyba nigdy nie znika z pamięci. Skoro sami zaczynaliśmy od saneczkarstwa (oczywiście nazywanego tak z dużym przymrużeniem oka), miłość do tej formy zimowej aktywności warto zaszczepić też swojemu dziecku. Gdy malec potrafi już samodzielnie siedzieć, śmiało możemy kupić mu pierwsze sanki. Aby oswoić z nimi swoją pociechę, początkowo warto potraktować je jako zimowe zastępstwo dla wózka spacerowego. Gdy ulice pokrywa biały puch, sanki nadają się do tego idealnie, zwłaszcza że w sprzedaży dostępne są modele ze zintegrowanym śpiworkiem, oparciem i pasami bezpieczeństwa. 11 pomysłów na prezent dla małego podróżnika Nasz patent? Pod choinkę włóż to, co przyda się w czasie podróży. Kiedy dziecko nabierze już pewności, będzie można udać się na górkę. Odpowiednim wyborem będzie stok o łagodnym nachyleniu, bez nierówności i oblodzonej nawierzchni. Pierwsze zjazdy powinny odbywać się w duecie z rodzicem. Kilkulatkowi można pozwolić zjechać samodzielnie z niewielkiego wzniesienia, ale koniecznie w asyście obojga rodziców - jeden powinien pomóc maluchowi ruszyć z miejsca, a drugi czekać na niego na dole. Ważne: w trosce o bezpieczeństwo swojej pociechy, sanki musimy dobierać stosownie do jej wieku. Najmłodsi powinni korzystać z modelu zabudowanego, wyposażonego w pasy bezpieczeństwa. Bez względu na wiek, głowę dziecka powinien chronić kask. Najmłodszym nie należy pozwalać zjeżdżać na tzw. jabłuszkach. Takie pojazdy są właściwe dla dzieci w wieku przedszkolnym lub starszych. Wiele osób zapewne stwierdzi, że sanki to bardziej zabawa niż sport. Naszym zdaniem, to niezwykle zgrabne połączenie jednego i drugiego. Wystarczy przypomnieć sobie zadyszkę, która towarzyszyła kolejnym wejściom na szczyt śliskiej górki, tylko po to, by móc cieszyć się kilkusekundowym zjazdem. Sport zimowy dla dziecka - łyżwy Nasza kolejna propozycja to łyżwy. To fantastyczny sport, który dziecko może zacząć uprawiać już w wieku 4 lat. Łyżwy stanowią świetną receptę na nudę towarzyszącą dłużącym się zimowym popołudniom. Aby móc uprawiać tę formę aktywności, nie trzeba wyjeżdżać za miasto. Lodowiska można znaleźć niemal wszędzie, jeżeli nie w formie profesjonalnej hali sportów zimowych, to jako obiekt sezonowy organizowany na świeżym powietrzu (zwykle na orlikach, ale nie tylko). Początkowo warto postawić na niedrogie łyżwy saneczkowe (dwupłozowe), które mocuje się do codziennego obuwia. Dzięki dwóm równoległym płozom, malec łatwiej utrzyma równowagę na lodzie. Dopiero gdy dziecko nabierze większej pewności, będzie można kupić mu klasyczne figurówki lub hokejówki. 5 najpiękniejszych lodowisk na świecie Amatorzy sportów zimowych każdego roku przebierają w ofertach skierowanych do narciarzy i snowboardzistów. A może by tak podczas zbliżających się ferii zamienić slalom giganta na podwójny... Ważne: naukę jazdy należy rozpocząć w kasku. Upadki są nieuniknione, więc należy zadbać o zminimalizowanie ryzyka wystąpienia kontuzji. Malcom od początku należy wpajać, że zamarznięte zbiorniki wodne i rzeki nie są odpowiednim miejscem do jazdy! Dlaczego warto postawić na łyżwiarstwo? Ten sport jak żaden inny buduje prawidłową koordynację ruchów i uczy kontroli nad ciałem. Poza tym, pozwala wypracować dynamikę, wzmacnia stawy, buduje siłę mięśniową i pozwala nadać ruchom sporo gracji i wdzięku. Sport zimowy dla dziecka - narty biegowe Z punktu widzenia dziecka, narciarstwo wydaje się być szczególnie pociągającym sportem. Wielu rodziców ma jednak pewne obawy, że upadek na stoku może skończyć się poważnym urazem. To całkowicie zrozumiałe, w końcu dziecko jest oczkiem w głowie każdego rodzica. Początkowo, warto więc postawić na narciarstwo biegowe. To wyjątkowo bezpieczny sport, w którym nie występują duże prędkości, sprzyjające utracie kontroli. W jakim wieku można rozpocząć przygodę z bieganiem na nartach? Najlepiej w wieku 5-6 lat, kiedy malec może wykazać się już dość dobrą koordynacją ruchów. Ten wspaniały sport szybko stanie się dla dziecka ulubionym sposobem poznawania okolicy: pobliskich parków, łąk i lasów. Ze starszym dzieckiem, które ma już doświadczenie w bieganiu, śmiało można pojechać w góry na dłuższy bieg. Narciarskie bieganie Moda na aktywne spędzanie czasu zatacza coraz szersze kręgi. Podsyca też akademicką zgoła debatę, czy lepiej uprawiać jogging, czy nordic walking. Rozwiązaniem tego sporu może być... Bieg... Ważne: mimo że narciarstwo biegowe jest sportem bezpiecznym, w okresie nauki głowę dziecka powinien chronić dopasowany kask. Dlaczego warto zacząć biegać na nartach? To proste - to zajęcie jest nie tylko fantastyczną przygodą, ale także doskonałym ćwiczeniem, które niezwykle skutecznie wyrabia naprzemienną symetrię ruchów, poprawia kondycję, zwiększa siłę mięśniową i wzmacnia stawy. Sport zimowy dla dziecka - narty zjazdowe Bardziej emocjonującą alternatywą dla biegów jest narciarstwo zjazdowe. Wbrew pozorom, z pierwszymi próbami zjazdów nie trzeba czekać, aż dziecko osiągnie wiek szkolny. Pierwsze próby oswojenia malca z nartami można podjąć już w trzecim lub czwartym roku życia. Należy wówczas korzystać ze specjalnych, krótkich nart dla dzieci i wybierać możliwie najłagodniejsze górki. Po takim wstępnym przeszkoleniu, pięciolatkowi można już kupić pełnoprawne narty zjazdowe, oczywiście dostosowane do jego wieku i wzrostu. W tym wieku, mięśnie i stawy dobrze zniosą obciążenia towarzyszące zjazdom. Wyjazd na narty: jak się przygotować? Narciarstwo należy do tych sportów zimowych, których grono miłośników powiększa się z roku na rok. Coraz więcej Polaków rezygnuje z biernego wypoczynku przed ekranem telewizora na rzecz a... Ważne: zanim zaczniesz uczyć swoją pociechę jazdy na nartach, zadbaj o skompletowanie całego wyposażenia zwiększającego bezpieczeństwo. Absolutną podstawą jest odpowiednio dobrany kask. Przydadzą się także narciarskie gogle i rękawice. Zanim dziecko ruszy na stok (lub w początkowym etapie - na górkę) musisz precyzyjnie wyregulować sprzęt, z którego korzysta. Świetnym pomysłem okaże się zapisanie malucha do narciarskiego przedszkola. Pod okiem specjalisty, twoja pociecha w bezpiecznych warunkach opanuje technikę jazdy, nauczy się odpowiedniego zachowania na stoku i właściwego obchodzenia się ze sprzętem. Takie szkółki działają przy prawie każdej stacji narciarskiej. Sport zimowy dla dziecka - snowboard Naszą listę sportów zimowych dla dzieci zamyka najbardziej wymagające zajęcie - snowboard. Jazda na desce wymaga sporego wyczucia równowagi, świetnej koordynacji ruchowej i sporej wytrzymałości. Mając to wszystko na uwadze, należy przyjąć, że naukę jazdy na desce może rozpocząć dziecko w wieku przynajmniej 6 lat. Wskazane jest, aby wcześniej malec opanował przynajmniej jeden sport zimowy, najlepiej narciarstwo zjazdowe. Prawdą jest, że snowboard wymaga wypracowania zupełnie innej techniki. Jednak jazda na nartach pozwala maluchowi wypracować odpowiednią krzepę i poznać zasady zachowania na stoku. A to tworzy solidne podwaliny pod dalszą naukę.Tak jak w przypadku narciarstwa, warto powierzyć naukę profesjonalnemu instruktorowi, który zaznajomi dziecko z właściwą techniką i ze wszystkimi zasadami bezpieczeństwa. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Jak dobrać deskę snowboardową? Praktyczne wskazówki na co warto zwrócić uwagę
Sporty zimowe zyskują coraz większą popularność. O ile narciarstwo zjazdowe wciąż jeszcze króluje na polskich stokach, to należy wyraźnie zaznaczyć, że coraz więcej miłośników białego szaleństwa kieruje swoją uwagę w stronę snowboardu. Nic dziwnego. Jazda na desce niezwykle skutecznie podbija poziom adrenaliny i zapewnia niezapomniane emocje. Jak dobrać deskę snowboardową do własnych potrzeb i oczekiwań? Poniżej zamieszczamy poradnik dla początkujących riderów.
W tym artykule: Jaką długość musi mieć deska snowboardowa? Jaki profil powinna mieć deska snowboardowa? Kształt deski snowboardowej i insertów Inne kwestie, które warto wziąć pod uwagę przy doborze deski snowboardowej Mówi się, że snowboard to nie sport, a styl życia. Przyglądając się otoczce, jaka wyrosła wokół tej formy aktywności, trudno nie zgodzić się z tym stwierdzeniem. Wyrazisty styl ubierania, charakterystyczna muzyka z dynamicznymi rytmami i lekkie podejście do życia - to wszystko charakteryzuje profesjonalnych riderów, jak sami siebie określają snowboardziści. Naturalne jest więc, że jazda na desce jest niezwykle pociągająca, zwłaszcza dla młodych osób, ale nie tylko. Planujesz zakup pierwszego snowboardu? podpowiadamy, na co powinieneś zwrócić szczególną uwagę. Jaką długość musi mieć deska snowboardowa? Zacznijmy od najbardziej podstawowej ze wszystkich kwestii związanych z tym tematem - od długości deski. To właśnie ten parametr ma największe znaczenie na etapie poznawania techniki jazdy. Długie deski są wyjątkowo stabilne, nawet przy dużych prędkościach. Poza tym, znakomicie trzymają krawędź w trakcie wykonywania skrętu i pozwalają dość łatwo prowadzić się w głębokim śniegu. Krótkie deski charakteryzują się znacznie większą zwrotnością. To sprawia, że doskonale sprawdzają się w trakcie skoków z obrotami, jibbingu i butterów. Należy jednak zdać sobie sprawę z tego, że w trakcie szybkiej jazdy, stabilność takiej deski będzie marna, a trzymanie krawędzie podczas skrętu - wyraźnie gorsze. Trzeba też podkreślić, że krótkie deski gorzej prowadzą się w głębokim śniegu. Zatem, zanim wybierzemy długość deski, powinniśmy dokładnie określić nasz styl jazdy. Proste, prawda? Otóż, nie! To nie jedyny czynnik, który należy wziąć pod uwagę. Jeszcze istotniejszy jest nasz ciężar i wzrost. Deska będzie efektywnie pracować w trakcie jazdy wyłącznie pod warunkiem, że nasza masa będzie się prawidłowo rozkładać na jej powierzchni. Mając to na uwadze, większość producentów określa zależność parametrów waga ridera - długość deski dla poszczególnych modeli. Te dane są podawane w formie czytelnej tabelki. Zdarza się jednak, że dla danego modelu nie istnieje taki przelicznik. Jak wówczas określić optymalną długość snowboardu? Pomoże nam w tym nasz wzrost. Stawiając deskę naprzeciwko siebie, jej nos powinien kończyć się poniżej linii wyznaczonej przez nasz podbródek. Jaki profil powinna mieć deska snowboardowa? Kolejnym kluczowym parametrem jest profil snowboardu. To właśnie ten aspekt konstrukcyjny odpowiada za reakcje deski na ruchy, które rider wykonuje w trakcie jazdy. Różne firmy oferują różne rozwiązania w tym zakresie, ale najbardziej podstawowymi są profile camber, rocker i flat. Camber jest jednym z najczęściej wybieranych profili. Charakterystyczne ukształtowanie deski przekłada się na znaczną stabilność przy dużych prędkościach. Dodatkowo, deski typu camber zapewniają rewelacyjne trzymanie krawędzi. To jedno z najbardziej uniwersalnych rozwiązań, które tak samo dobrze sprawdzi się w trakcie jazdy w puchu, na szybkich trasach i we freestyle'u. Nie możemy go jednak polecić początkującym. Wynika to z faktu, że tego typu snowboard wymaga zaangażowania znacznej siły do wykonania skrętu. Spadochroniarz w wingsuicie wleciał do aktywnego wulkanu [WIDEO] Sebastián Álvarez został pierwszym człowiekiem na świecie, któremu udało się wlecieć do aktywnego wulkanu w wingsuicie, a następnie z niego wylecieć. Rocker, nazywany też odwróconym camberem, zapewnia znaczną zwrotność i swobodę w trakcie jazdy. Dodatkowo, tego typu deski są dość łatwe w prowadzeniu, zwłaszcza w głębokim śniegu (ze względu na podwyższony nos i ogon). Taka deska wybacza dużo błędów, więc śmiało można polecić ją osobom początkującym. Flat, w którym cała krawędź deski przylega do śniegu, jest najbardziej uniwersalnym profilem. Łączy w sobie stabilność i trzymanie krawędzi charakterystyczne dla cambera i łatwość manewrowania, która jest typowa dla rockera. Przy tym wszystkim, wciąż wybacza pewne niedostatki w technice jazdy i sprawdza się w dosłownie każdych warunkach. Podobnie jak rocker, dobrze sprawdzi się w przypadku początkujących riderów. Co zabrać w góry zimą? Sprawdź naszą listę Góry zimą są piękne, ale żeby je zdobywać, trzeba być odpowiednio przygotowanym. Sprawdź, co pomoże ci na szlaku. Kształt deski snowboardowej i insertów Następny istotny czynnik to kształt snowboardu. Pod tym pojęciem należy rozumieć ukształtowanie talii deski, czyli przestrzeni między nosem a ogonem. Szerokość tego fragmentu musi być dostosowana do wielkości stopy ridera. Nie można dopuścić, by czubek buta wystawał poza krawędź snowboardu. Standardowy kształt będzie odpowiedni dla osób z rozmiarem buta poniżej 45. Powyżej tej wartości, trzeba będzie rozejrzeć się za modelem middle wide lub wide. Wybierając deskę, sporą uwagę należy poświęcić insertom, czyli otworom, do których mocowane są wiązania. Należy pamiętać, że niektórzy producenci stosują unikalny rozkład insertów, przez co trudno jest dobrać pasujące wiązania. Przed ich zakupem, obowiązkowo należy upewnić się, czy będą kompatybilne z wybranym przez nas snowboardem. TOP 5 wyczynów w 2021 r. Pokonali siebie i zainspirowali innych Za nami kolejny rok naznaczony pandemią. Ograniczenia nie powstrzymały jednak podróżników, eksploratorów i himalaistów. O tych ludziach było głośno. Dlaczego? Przypominamy TOP 5 wyczynów... Inne kwestie, które warto wziąć pod uwagę przy doborze deski snowboardowej Jakie jeszcze parametry należy wziąć pod uwagę na etapie wyboru deski snowboardowej? Jednym z kluczowych jest flex, czyli sztywność. Deski sztywne charakteryzują się wysoką stabilnością i dobrym trzymaniem krawędzi w skręcie. Dobrze sprawdzają się też w głębokim śniegu. Deska miękka nie jest tak stabilna przy wysokich prędkościach i gorzej zachowuje się w głębokim śniegu. Wyraźnie gorsze jest też trzymanie krawędzi, ale to właśnie taki model warto wybrać na początek. Wynika to z faktu, że sztywny snowboard jest wymagający w kwestii manewrowania, zwłaszcza przy mniejszych szybkościach. Zapanowanie nad takim modelem wymaga włożenia sporej siły. Deski miękkie są znacznie bardziej przewidywalne i nie stwarzają problemów z manewrowaniem. Pierwsze takie zdjęcie w historii. Panorama Everestu uwieczniona dzięki dronowi Renan Ozturk turecko-amerykański alpinista i fotograf wspólnie z National Geographic dokonał czegoś, co do tej pory wydawało się niemożliwe – sfotografował panoramę Mount Everestu. Niezw... Kolejnym istotnym parametrem jest rodzaj ślizgów. W tym zakresie, wyróżniamy trzy rozwiązania: ślizgi tłoczone, spiekane i electra. Pierwszy typ, ślizg tłoczony, należy traktować jako podstawowy. Nie wygeneruje dużej prędkości, ale za to jest łatwy w naprawie i pielęgnacji (nie wymaga regularnego smarowania). Ślizg spiekany jest wyraźnie szybszy od tłoczonego. Cechuje się też wyraźnie wyższą wytrzymałością, ale pod warunkiem, że będzie regularnie smarowany. Ślizg typu electra reprezentuje półkę high-end i jest stosowany wyłącznie w topowych modelach desek. Zapewnia najwyższą prędkość, ale przed każdym zjazdem musi być smarowany. Na koniec zostawiliśmy cenę deski. Na początku, warto zdecydować się na jeden z tańszych modeli. Przemawia za tym fakt, że pierwsza deska zużyje się dość szybko, a poza tym, po pewnym czasie i tak zechcemy ją wymienić na model dający większe możliwości. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Snowboardzista wpadł na lawinę. Udało mu się nagrać całą sytuację
25-letni Maurice Kervin z Denver w stanie Kolorado od kilku lat pokazuje na Instagramie swoje solowe wycieczki w góry. Amerykanin wybiera rzadziej uczęszczane szlaki i zjeżdża z nich na nartach lub desce snowboardowej. Nowy rok zaczął się dla niego wyjątkowo ekstremalnie. W końcu mało kto może pochwalić się tym, że przeżył zejście lawiny, a w dodatku nagrał to na filmie.
Szczęście w nieszczęściu Na instagramowym profilu Maurice’a pojawiło się ostatnio nagranie z rodzinnego Kolorado. W trakcie zjazdu snowboardzista zorientował się, że goni go śnieżna lawina. W tle przypominała rwącą rzekę, a sunące w dół bloki śniegu przebierały coraz większe rozmiary. Nie udało mu się przed nimi uciec, ale jak od razu zapewnił obserwatorów, z całej sytuacji wyszedł bez szwanku. - Wszystko w porządku. Nawet nie jestem ranny - słyszymy, jak mówi niedowierzając samemu sobie. Maurice szybko zorientował się, że zgubił kamerę GoPro przymocowaną do selfie sticka. Biorąc jednak pod uwagę realne zagrożenie życia, nie jest to wielka strata. Poduszka powietrzna uratowała mu życie W rozmowie z dziennikarzami snowboardzista przyznał, że podczas zjazdu zorientował się, że coś jest nie tak. Zaniepokoiły go pęknięcia tafli śniegu pod deską. Na widok lawiny Kervin stracił równowagę i spadał w dół przez około 300 metrów. W tym czasie wyciągnął z plecaka poduszkę powietrzną. Dzięki niej udało mu się unieść ponad śniegiem i nie zakopać w powstałych zaspach. Mimo że Amerykanin wybiera ekstremalną jazdą na nartach i snowboardzie, to nie chce zachęcać swoją postawą innych do tego samego. - Nie mam zamiaru tolerować nikogo, kto spróbuje powtórzyć to, co zrobiłem. To był mój własny wybór. Bądźcie bezpieczni poza szlakiem i dobrze zastanówcie się nad ryzykiem -powiedział w wywiadzie dla CNN. Ryzyko lawinowe w górach Według statystyk Colorado Avalanche Information Center każdego roku w Stanach Zjednoczonych występuje średnio 4000 lawin, w których ginie około 27 osób. Wiele z nich jest wywoływanych przez nieostrożnych turystów. Maurice Kervin jeździ na nartach od dziecka. Umie monitorować warunki pogodowe w górach i wie, jaki sprzęt ratunkowy zabrać ze sobą. Tego feralnego dnia był świadomy tego, że ryzyko lawiny jest wysokie, ale razem z kolegą, który wspinał się na szczyt niespełna dwa kilometry dalej uznali, że w razie niebezpieczeństwa uda im się uciec. Niebezpieczna sytuacja nie zniechęciła snowboardzisty przed szusowaniem na dziko. Na jego instagramowym profilu pojawiły się już kolejne zdjęcia i nagrania z "małych, zabawnych przejażdżek". ​
„Czułem, że nie powinienem tego robić”. Zjazd na nartach po pokrytych popiołem zboczach czynnego wulkanu
Drony spadały po zderzeniu z lecącymi kamieniami, dookoła unosiła chmura popiołu, a wulkan nie przestawał bulgotać... Zobacz „totalnie surrealistyczne” widowisko z udziałem najlepszych wyczynowców świata.
ZOBACZ GALERIĘ >>> „Totalnie surrealistyczne” Było ich trzech. Sam Smoothy, Xavier de la Rue i Victor de la Rue. Wyczynowcy z teamu The North Face postanowili wybrać się na wyspę Tanna, leżącą w republice Vanuatu na Oceanie Spokojnym. Ich celem był zjazd na nartach i snowboardach z jednego z najbardziej aktywnych wulkanów na świecie - Mount Yasur (361 m n.p.m.). Jak postanowili, tak zrobili. Zjechali z pokrytych popiołem zboczy w chmurze trujących oparów, cudem unikając kontaktu ze spadającymi, rozgrzanymi do czerwoności kawałkami stopionej skały. - Dla mnie to było totalnie surrealistyczne przeżycie. Czułem, że nie powinienem tego robić. To taka sytuacja, w której nie masz kontroli nad tym, co się może wydarzyć. Narty nie zachowują się tak samo jak na śniegu, więc starasz się po prostu jakoś to utrzymać – wspomina Sam Smoothy. Cena szaleństwa Nie wszystko poszło tak gładko, jak by mogło się wydawać po obejrzeniu filmu „Sliding Fire”. Spora część sprzętu, którą zabrali ze sobą na Vanuatu ucierpiała. - Moje narty zostały całkowicie zniszczone, aż po sam rdzeń. Drony spadały po zderzeniu z lecącymi kamieniami. Najgorsze spotkało jednak kamery. Soczewki zostały porysowane, wszystkie pierścienie służące do ustawienia ostrości całkowicie się zablokowały, po prostu ugrzązł w nich piasek i popiół. Wszystko musieliśmy odesłać do gruntownego czyszczenia" – relacjonuje Smothy. Mimo to uważają, że było warto. - Kiedy słyszysz jak wulkan pracuje, wydając przy tym niepokojące dźwięki, a ty stoisz na szczycie, bardzo blisko krateru, wszystko drży, wpatrujesz się w chmurę popiołu i kamieni, które zaczynają spadać jak deszcz prosto na ciebie, jest to w pewnym sensie dość biblijne - tłumaczy Smoothy. Zobacz film ze zjazdu "Sliding Fire": View oEmbed on the source website
Gdzie na narty? Oto najpopularniejsze zimowe kierunki tego sezonu [GALERIA]
Wybór narciarskiego kurortu nie jest łatwy. W zalewie ofert trudno wybrać coś dla siebie, dlatego przygotowaliśmy listę najpopularniejszych destynacji dla narciarzy o różnym stopniu umiejętności.
Zimowe szaleństwo w pełni. Z roku na rok powstaje coraz więcej ośrodków narciarski, a te które już powstały ciągle się rozbudowują. Wybór nie jest łatwy dlatego przedstawiamy 6 najpopularniejszych kierunków tego sezonu. Może to ułatwi zadanie tym, którzy jeszcze nie mają planu na zimowy urlop. Galeria>>> Źródło: Skionline.pl
Gdzie na narty? Oto 5 wyjątkowych kurortów zimowych w Europie
Tutaj miłośnicy białego szaleństwa czują się jak w raju. Poznaj europejskie stolice sportów zimowych.
Poznaj 5 europejskich stolic sportów zimowych >>>
Na stokach szwajcarskiego Jungfrau: „lampa” i carpe diem. Tak! Marzec to najlepszy czas na śmiganie w Alpach
Marcowe słońce daje power i ładuje akumulatory aż do lata. I okazuje się, że w górach można uczestniczyć w różnych aktywnościach i wyleczyć się z bólu kręgosłupa.
Narty z "dziewicą" Jungfrau to nazwa regionu i góry ( 4158 m n.p.m.), w języku niemieckim znaczy panna lub dziewica. Przed miejscowością zauważyłam zabawną tablicę informacyjną: “Last Sex-Shop before the Jungfrau”. Szwajcarzy oczywiście z tego sobie żartują. Leży w Alpach Berneńskich, na granicy kantonów: niemieckiego Berno i francuskiego Valais. Jungfrau Top Ski Region według statystyk Switzerland Tourism to od kilku sezonów nr 1 wśród Polaków wyjeżdżających na narty do Szwajcarii. Bo minęły czasy, kiedy po sporty zimowe lądowała w Zurichu wyłącznie wyższa klasa z Anglii. A region Jungfrau i okolice Grindelwald uchodzą za najpiękniejszy i najbardziej zjawiskowy rejon szwajcarskich Alp. Na wyjazd do Szwajcarii specjalnie zakupiłam futrzaną czapę, pilotkę z jenota. Gdzie ta czapa ze mną nie była?! Na torze saneczkowym prawie ją zgubiłam, na nartach, na scoot’ie (połączenie roweru ze snowboardem), na tyrolce, na łyżwach, na rakietach śnieżnych... Wprawdzie Jungfrau to nie Sankt Moritz, ale oprócz formy i kondycji – lans na stoku musi być! Moc 4-tysięczników i lodowca Jungfrau Top Ski Region ma 200 km autostrad narciarskich. I największe nagromadzenie 4-tysięczników jakie widziałam. Pewnie dlatego podczas szusowania w Ski Area First ma się wrażenie, że góry wchodzą do wnętrza ciebie. Są tak blisko - na wyciągnięcie ręki. Wyglądają jak makieta. Kolejne ich nazwy: Wetterhorn, Mettenberg, Schreckhorn, Eiger (3970 m n.p.m.), Mnich (Monch 4099 m n.p.m) i Dziewica (Jungfrau) - to łańcuch monumentalnych szczytów górujących właśnie nad Grindelwaldem. W regionie zachwyca jeszcze jeden cud - najdłuższy alpejski lodowiec Aletsch, ma około 25 km szerokości i miejscami nawet 2 km szerokości. Został wpisany przez UNESCO na Światową Listę Dziedzictwa Przyrodniczego. Z gondoli podziwiałam błękitny jęzor lodowca. W odwiedzonym regionie główne miejscowości to uroczy i cichy Grindelwald i Interlaken z najelegantszymi hotelami, kasynem i Kursaal – centrum kongresowo-uzdrowiskowym. Ale jest też do zobaczenia: Murren i Wengen, z różnych powodów. Grindelwald. Adrenalina i fun Grindelwald to urokliwa wioska, zwana lodowcową. Łatwo dostać się stąd na dwa pobliskie lodowcowe jęzory. Już na stacji kolejowej zimowa sielanka: pociąg wjeżdża w same góry. Mała stacyjka znajduje się tuż pod szczytami. Ski Area First, która była naszym celem, ma ponad 60 km tras na zadbanych, słonecznych stokach, a dla snowboardzistów wielki superpipe ze ścianami o ponad sześciometrowej wysokości! Na stokach: „lampa” i carpe diem! Warto też w cenie skipassa spróbować jeszcze innego szaleństwa First Flyer, coś w rodzaju tyrolki. Jesteś wystrzeliwany jak z procy i lecisz w dół przez 800 metrów przypięty do liny, z prędkością 84 km na godzinę. Adrenalina i pęd - gwarantowane. Taki skok i lot „na Małysza” albo „Stocha”. Trochę o cenach w obliczu wysokiego kursu i kredytu we frankach szwajcarskich… Skipass na 6 dni na cały region Jungfrau kosztuje 280 CHF (1100 zł). Można szukać tańszego wyjścia, a mianowicie noclegu z darmowym skipassem na 5 dni powszednich i w ten sposób zredukujemy koszty. W najtańszej wersji, jadąc w 6 osób do apartamentu, jedna osoba za nocleg z karnetem wyda ok. 1600 zł. Oczywiście taniej jest w końcówce sezonu. W okolicach Grindelwald zaliczyłam jeszcze inną zimową atrakcję - „Eiger Run” - nocny zjazd na saneczkach oświetlonym kilkukilometrowym torem saneczkowym ze stacji Alpiglen do Brandegg. Amatorskie saneczkarstwo przeżywa teraz w Szwajcarii prawdziwy boom. Dałam radę przez 3 km. Ale jest tu też najdłuższy na świecie tor saneczkowy z Faulhorn (na wysokości 2680 m n.p.m.) 15 km, wytrawni saneczkarze pokonują go podobno w pół godziny! Murren. My name is Bond To co zachwyca wszystkich w miejscowości Murren - to położenie. Miasteczko na skalnym urwisku nad przepaścią! Widok jest oszałamiający, po drugiej stronie wielkiego kanionu, w Mannlichien zbudowano specjalne tarasy widokowe. Wręcz okupowane przez turystów i narciarzy z aparatami i telefonami, chcących z widoczkiem zrobić selfie. A ci, którzy dotrą z Murren na Schilthorn znajdą się w prawdziwym kinie akcji! Atrakcją turystyczną jest położona na Schilthorn restauracja panoramiczna Piz Gloria, w której pobliżu kręcono Jamesa Bonda z Rogerem Moorem w roli głównej. W ciągu godziny restauracja wykonuje pełen obrót wokół własnej osi. Tym samym stwarza niesamowitą możliwość oglądania panoramy 360 stopni z ponad 200 szczytami górskimi Alp! Jakby tego było mało z tarasu Piz Gloria widzę co? Najwyższy alpejski szczyt - Mont Blanc. Ale zjazd stamtąd wąwozem - czarną trasą aż do położonego 1000 m poniżej Allmendhube to zadanie nie dla mnie, „mission impossible”. Uwierzcie mi, to trasa dla „killerów” i dla Bonda! Ale od kiedy Piz Gloria zagrała w filmie "W służbie Jej Królewskiej Mości", jest sławna (jej design) niczym agent 007 (a także jego kobiety i wyścigówki). Rakiety śnieżne leczą! Przechodzę do sedna wypoczynku zimowego, oprócz rześkiego, alpejskiego powietrza. W Szwajcarii uwierzyłam, że góry leczą! I że jak nie wydasz na wypoczynek, to i tak oddasz daninę w aptece. Wyjechałam w Alpy Berneńskie z bólem kręgosłupa lędźwiowego i zapaleniem korzonków, obawiając się licznych aktywności, brałam udział we wszystkich i wróciłam cudem uzdrowiona. U sportowców jest tak, że organizm podczas wysiłku produkuje antyciała do walki z chorobą. Lady fitness nie jestem, ale najbardziej mi pomogło wejście w rakietach śnieżnych na 3500 m n.p.m. w okolicach Interlaken. Ale jak mówią alpiniści: nie sztuka na górę wejść, trzeba jeszcze zejść. Już w dół, po siedmiu potach – skakałam w głębokim śniegu w zielonych spodniach narciarskich - jak beztroski pasikonik. Dla tych, którzy nie chcą jeździć na nartach wspaniałą alternatywą są właśnie szlaki pokonywane w rakietach śnieżnych, na First jest ich 40 km. Dzięki specjalnym butom chodzisz po wierzchu głębokiego śniegu i nie zapadasz się i nie toniesz do podbródka. Na pustych, bezludnych szlakach miałam kontakt wyłącznie z naturą: ośnieżone lasy, dzwoniąca w uszach cisza gór, mijałam odległe górskie chaty. To właśnie w rakietach, z wysokości, podziwiałam miejscowość Wengen, bez ruchu samochodowego, do której można dotrzeć jedynie koleją. Interlaken. Dyskretny urok elegancji Najlepszym punktem wypadowym jest Jungfraujoch – przełęcz Jungfrau osiągalna szynową kolejką zębatą, poprowadzoną tunelami wydrążonymi w skałach. Wjazd na 3454 m n.p.m. do najwyżej położonej stacji kolei szynowej w Europie. Można tu zwiedzić lodowy pałac z wystawą rzeźb w lodzie, zaliczyć widok z góry na dwa jeziora: Brienz i Thun, między którymi leży właśnie nasza miejscowość. Wycieczka na przełęcz Jungfraujoch to koszt prawie 100 CHF, ale dla wrażeń naprawdę warto wydać te pieniądze, bo po drodze pociąg zatrzymuje się na platformach widokowych. Najbardziej typowe obrazki szwajcarskie, znane z folderów, można zobaczyć właśnie w okolicy Interlaken. Zachwycają głównie widoki alpejskich łąk i szczytów odbijających się w wodzie i wymuskane miasteczko. Interlaken to ulubiony kurort turystów, jest bajecznie położony na wąskim przesmyku lądu, jak sama nazwa wskazuje „inter lacus” - pomiędzy jeziorami, u stóp potężnego masywu górskiego. Jest legendarne, koili tu nerwy i szukali natchnienia Goethe, Byron i Medelssohn. A trzygwiazdkowy Hotel Carlton-Europe, w którym mieszkałam, był taki, w jakim zawsze w Szwajcarii chciałam nocować! 100-letni, z urokiem patyny. Kuracyjny, z pałacykową wieżyczką. Dodam, że spałam w starej części: z arystokratycznymi łożami, skrzypiącą niemiłosiernie podłogą, z meblami z duchem przeszłości. Ale zabawki na stoku zaproponowali nam całkiem nowoczesne. Na masywie Niederhorn - Beatenberg spróbowałam jazdy na snowscoot'cie– to połączenie BMX roweru i snowboardu, najważniejsze jest tu dobre balansowanie ciężarem ciała. Po bardzo energicznym hamowaniu, można podziwiać przepiękny widok na idylliczne jezioro Thun, w którym przeglądają się jak w lustrze trzy 4-tysięczniki: Eiger, Mnich i Jungfrau. Funky Chocolate Club W samym mieście można pochodzić po sklepach i to niekoniecznie w poszukiwaniu: zegarka, scyzoryka lub magnesu na lodówkę. Warto odwiedzić Funky Chocolate Club, gdzie można nacieszyć podniebienie smakiem najlepszej czekolady w świecie, dowiedzieć się o jej historii i produkcji, oczywiście degustując. Albo odwiedzić lokalne sklepy ze szwajcarskimi serami. W Interlaken pod wieczór wybraliśmy się też na wyjątkowe lodowisko - Top of Europe ICE MAGIC, to w sumie półkilometrowej długości tor wokół klasycznego lodowiska, a wszystko pod romantycznym, otwartym niebem i szczytami gór w świetle księżyca. Klimat jak z baśni „Królowa śniegu” Andersena. Po jeździe na łyżwach warto coś zjeść, myśmy wybrali restaurację tuż obok, stylizowaną na igloo. Po sportowych wyczynach zasłużyliśmy na wysoko kaloryczne szwajcarskie sery na gorąco: fondue (w tym regionie podawane z ziołami i z pieczarkami) , raclette czy rosti - odpowiednie do biesiadowania przy kominku i grzańcu. Dla ugaszenia pragnienia trzeba też spróbować najbardziej popularnego szwajcarskiego napoju Rivella, który jest słodki, orzeźwiający i równocześnie zdrowy. A produkowany jest z… serwatki. Sielska Serolandia Na koniec jeszcze moje szwajcarskie przemyślenia. Ponad 700 lat temu garstka ludzi z lasu pod wodzą Wilhelma Tella wywalczyła sobie niezależność i otworzyła drogę do utworzenia Konfederacji Szwajcarskiej. Do dziś kraj ten przekształcił się w najbogatszy i najlepiej zorganizowany skrawek świata. Do tego Szwajcarzy mają jeszcze Alpy - dar od natury na wielką skalę. Chciałabym żyć tak bezstresowo, godnie, neutralnie i spokojnie jak Szwajcarzy. Gdzie wszystko jest poukładane, obliczalne i przewidywalne. I działa jak w przysłowiowym zegarku. Niezawodny transport publiczny (i wspomniane zegarki), godne zaufania banki; żywność zdrowa - od krów z alpejskich pastwisk, a w przedziale kolejowym uśmiechający się do siebie pasażerowie i konduktorzy. Dostatek, zachwycająca prostota i elegancja. I jeszcze ten sielski spokój Serolandii. In love with Switzerland! #inlovewithswitzerland Olga Dębicka stały współpracownik National Geographic Polska Olga Dębicka - dziennikarka, reportażystka, autorka książek, z National Geographic współpracuje od początku polskiej edycji. Hedonistka i narciarka z Gdyni. Prywatnie mama 12-letniego Kosmy - snowboardzisty.
Narty w towarzystwie VIP-ów. Na tych stokach spotkasz znane osobistości
Te zimowy kurorty kuszą nie tylko świetną infrastrukturą, ale mają do zaoferowania coś jeszcze - możliwość spotkania na swych stokach m.in. członków brytyjskiej rodziny królewskiej.
Zobacz, gdzie szusują znane osobistości >>>
Poszukiwanie drugiego takiego miejsca jest próżnym wysiłkiem. Trentino to perła włoskich Alp
Ci, którzy przyjadą tu raz, wracają regularnie. Zobacz, co ten włoski region ma do zaoferowania.
Surowy górski klimat gładko przechodzi tu w śródziemnomorską miękkość, a skaliste góry zamieniają się w szpalery palm nad brzegiem głębokich jezior. Niezliczoną ilość kotlin otaczają szczyty Dolomitów, a niewielkie wioski i miasteczka sąsiadują z renesansowymi perłami włoskiej architektury i sztuki. Trentino, najdalej wysunięty na północ region Włoch, zaskakuje kulturowym bogactwem i różnorodnością krajobrazu. A jakby tego było mało, zimą region zamienia się w narciarski Eden. Ponad 800 km wytyczonych z pietyzmem tras zjazdowych, niemal 1200 km szlaków dla narciarzy klasycznych, blisko 500 wyciągów, niemal 2500 instruktorów, ponad 1500 miejsc noclegowych i niezliczona ilość restauracji czekających na zgłodniałych narciarzy mówią same za siebie. Do tego pewny śnieg i skąpane w słońcu zimowe dni (na 10 dni, średnio 8 jest tu pogodnych). Od świtu na stoku Ten narciarski świat trzymają w ryzach nieustanne starania mieszkańców, pracujących niemal całą dobę nad uzyskaniem idealnych warunków dla przyjezdnych. Pierwszy śnieg pojawia się na trydenckich stokach już w listopadzie i leży do końca kwietnia. Jeżeli natura poskąpi zimowych darów, stoki są regularnie naśnieżane. Patrząc późnym wieczorem na zbocza gór, widzi się przesuwające się po nich niewielkie światełka, kreślące w ciemności chaotyczne wzory. To ratraki, które każdej nocy przygotowują śnieżne nartostrady, tak by były gotowe, gdy tutejsi goście zaraz po śniadaniu ruszą na stoki. Przez ostatnich kilka lat zmienił się też diametralnie charakter tutejszych tras. Ich administratorzy nie tylko postawili na najnowocześniejszy sprzęt, ale też główkują nad łączeniem nartostrad, rozplanowaniem przebiegu gondol, projektowaniem snowparków (młodsze pokolenie nad alpejskie zjazdy przekłada freestyle). W efekcie narciarze i snowboardziści dostają tu możliwość przebycia ogromnych dystansów bez konieczności odpinania z nóg desek. W Dolomitach Brenta nartostrady i górskie kolejki pozwalają przebyć w ten sposób ponad 150 km, a dzięki budowie kolei Alba - Col dei Rossi dostanie się na słynną Sellarondę – nartostradę przecinającą cztery przełęcze w Dolomitach – stało się dziecinnie proste. Na kolację z pochodnią Drewniane ściany, ciepło bijące kominka, zaparowane szyby i wspólny posiłek. Czy może być lepszy pomysł na zwieńczenie narciarskiego dnia? A nic tak nie wzmaga apetytu, jak przechadzka na świeżym powietrzu. W Trentino stało się więc niepisaną zasadą, że do rozsianych w górach chat-restauracji zmierza się pieszo bądź na nartach lub rakietach śnieżnych (można jednak także skorzystać z wyciągu). Mróz szczypie w policzki, a śnieg skrzypi pod stopami. Droga pozwala rozruszać się przed wieczornym posiłkiem i spojrzeć w schylające się nad głowami rozgwieżdżone niebo. Drobne rytuały – gaszenie pochodni oświetlającej wcześniej drogę, otrzepywanie butów ze śniegu, ściąganie rękawic i powolne uchylenie drzwi, tak by zderzyć się z płynącym z wnętrza ciepłem i gwarem rozmów – stają się równie dużą przyjemnością, jak posiłek, który zaraz trafi na drewniany stół przykryty obrusem w biało-czerwoną kratkę. Takich miejsc – górskich chat, pełniących rolę restauracji lub schroniska – jest w Trentino pięćdziesiąt, a każda z nich ma inny standard i ofertę. Jeżeli po obfitym posiłku poczujemy przyjemne rozleniwienie, możemy skorzystać z noclegu na miejscu. Jeżeli przed snem wolimy jednak zażyć nieco ruchu, wystarczy po spotkaniu ponownie założyć rakiety śnieżne i wybrać się w powrotną drogę do doliny, korzystając przy tym z blasku pochodni i łaskawości księżyca. Część chat leży tuż przy narciarskich trasach, nocleg w nich umożliwia więc ruszenie na stok zaraz po śniadaniu. Na dobrą sprawę wystarczy włożyć narty po przekroczeniu progu chaty i ruszyć przed siebie. Takie warunki spełnia chociażby „Albasini” w ośrodku Folgarida–Marilleva, „Giorgio Graffer” na Grostè, „Viviani-Pradalago” w Madonna di Campiglio, czy „Dos Sabiòn” w Pinzolo. Położone wysoko w górach chaty „Francesco Denza” w Stavel i „Segantini” w Val d’Amola, u stóp masywu Presanella, „Città di Trento” w Mandròn oraz „Ai caduti dell’Adamello” na masywie Adamello są natomiast doskonałym miejscem postoju podczas wędrówki po górach. Można do nich dotrzeć pieszo lub na ski tourach, a między marcem a majem oferują także nocleg. Są i takie miejsca, które mogłyby konkurować z ekskluzywnymi hotelami i ośrodkami SPA w dolinach. Wystarczy wspomnieć o „Baita Cuz” powyżej Pozza di Fassa, w którym grzejąc się w fińskiej saunie możemy podziwiać majestatyczny widok na Dolomity Fassa. Włoski kęs Wszystkie te miejsca łączy trydencka kuchnia. Przyrządzane na miejscu potrawy bazują na tradycyjnych przepisach i zwykle przygotowywane są z produktów pochodzących z pobliskich upraw i hodowli. W przytulnym wnętrzu restauracji otoczonej śniegiem i spowitej rześkim powietrzem ma się ochotę na spróbowanie czegoś konkretnego i bardziej treściwego. Włoski charakter regionu ujawnia się w obfitości ujętych w karcie makaronów – chociażby spaghetti lub tagliatelle z leśnymi grzybami – ale są także strangolapreti, czyli kluseczki ze szpinakiem; pęczakowe orzotto oraz półmisek miejscowych wędlin: podsuszanych szynek, pełnych smaku salami i pancetta steccata, boczku dojrzewającego w jałowcowym drewnie. Kukurydziana polenta podawana jest z gulaszem z dziczyzny, a zupy - minestra d’orzo, trydencka wersja krupniku na bazie białego wina, czy zuppa di farina tostata z pszennej mąki, masła i gorącego mleka potrafią zaspokoją każdy głód. Na deser strudel i kilka kieliszeczków rozgrzewającej grappy. Trydencki alkohol to zresztą temat-rzeka. Według doniesień naukowców pierwsze winorośle uprawiano tu już blisko 5 tys. lat temu. Klimat, charakter gleby oraz ukształtowanie terenu sprawiają, że Trentino uznawane jest za jeden z najlepszych regionów winiarskich w Europie. Ilość gatunków miejscowego wina idzie tu w setki, rejon może poszczycić się trzema endemicznymi gatunkami winorośli (nosiola, marzemino i teroldego) i cieszy się własną apelacją Trentino DOC. Miejscowi winiarze wyspecjalizowali się w tworzeniu finezyjnych białych trunków z lokalnych szczepów nosiola i marzemino, a także chardonnay i pinot bianco, dolinę Cembra nieopodal miasta Trentino u upodobała sobie natomiast odmiana müller-thurgau. Okrętem flagowym pośród czerwonych win jest teroldego oraz typowy dla Dolomitów lagrein, ciężki i treściwy, świetnie znoszący upływ czasu. Największą sławą cieszą się jednak Trentodoc Spumante – musujące trunki produkowane metodą klasyczną. Orzeźwiający, wytrawny alkohol skrzący się bąbelkami idealnie współgra z krewetkami lub ostrygami, na które najlepiej wybrać się do lokalu „Fuchiade” nad doliną San Pellegrino lub „La Roda” na Paganelli. Taki posiłek potrafi na długo pozostać w pamięci, kusząc, by powtórzyć go jeszcze nie raz. Podobnie, jak całą wizytę we włoskim Trentino.
Start sezonu na Jaworzynie Krynickiej. Co czeka na narciarzy?
Od 10 grudnia narciarze mogą jeździć na stokach Jaworzyny Krynickiej. Na miejscu czeka m.in. najdłuższa w Polsce oświetlana trasa zjazdowa.
Otwarcie sezonu Od 10 grudnia narciarze mogą jeździć na idealnie naśnieżonych stokach Jaworzyny Krynickiej, największej stacji narciarskiej w Beskidzie Sądeckim oraz jednego z największych ośrodków w Polsce (co roku odwiedza ją kilkaset tysięcy narciarzy, snowboardzistów i turystów). Tegoroczny start sezonu odbywa się tu wcześniej niż zwykle, m.in. dzięki zakupowi nowych armatek śnieżnych. - Nowe armatki umożliwiają szybsze naśnieżanie, co sprawia, że warunki dla narciarzy na stokach są jeszcze lepsze. Obecnie pokrywa śniegu wynosi od 40 do 90 cm. Inwestycja może pozwolić także na wydłużenie sezonu narciarskiego, oczywiście jeśli utrzyma się minusowa temperatura – mówi Patryk Białokozowicz, członek zarządu Polskich Kolei Linowych. W tym momencie dostępne są trasy nr 1 i 3, o długości odpowiednio 2600 m i 750 m oraz trasa szkoleniowa Żółwik. Wkrótce na Jaworzynie Krynickiej rozpocznie się naśnieżanie pozostałych tras narciarskich – o łącznej długości sięgającej 10 km, a także największego w Polsce snowparku – Krynistlera. Atrakcje, atrakcje W sezonie na narciarzy i snowboardzistów na Jaworzynie Krynickiej czekają: najdłuższa w kraju sześcioosobowa kolej gondolowa, dwie koleje krzesełkowe i siedem wyciągów orczykowych, a także bezpłatne parkingi przy dolnej stacji kolei gondolowej, które pomieszczą nawet 800 samochodów oraz szkółki, przedszkola narciarskie, wypożyczalnie, sklepy sportowe i hotel na stoku. W ośrodku przez znaczącą część roku odbywają się imprezy dla osób w różnym wieku, np. otwarte amatorskie zawody w slalomie czy testowanie profesjonalnego sprzętu narciarskiego. - Dla zarejestrowanych użytkowników naszego programu PKLpass w tym sezonie przygotowaliśmy dodatkowo 10 proc. zniżki na zakup wybranego skipassa, np. na Jaworzynę Krynicką, ale również na pozostałe stacje Grupy PKL – dodaje Białokozowicz. PKL uruchomiły także aplikację mobilną, dzięki której można sprawdzać ceny i promocje w ośrodkach, doładować PKLpass, obserwować warunki narciarskie i pogodowe oraz podglądać kamery na żywo. PKLpass (karta, przeznaczona do zakupów skipassów online i w kasach) obowiązuje także w ośrodkach Kasprowy Wierch, Gubałówka, Jaworzyna Krynicka, Góra Parkowa, Palenica i Góra Żar.
Chiny zmieniają siebie i świat. Nieustannie przesuwają granice. W tym kraju naprawdę nie ma rzeczy niemożliwych. Z czym kojarzą się wam Chiny? Z tandetnymi trampkami z bazaru? Z tanią siłą roboczą, która zapewnia krajowi gwałtowny wzrost? Z komunistyczną dyktaturą? A może z Wielkim Murem, kaczką po pekińsku, wynalezieniem prochu, najlepszą na świecie herbatą lub wielowiekowym cesarstwem? Tych skojarzeń są dziesiątki, jeśli nie setki. Lepszych i gorszych. Faktem jest, że Chiny to największy na świecie naród i jedno z najpotężniejszych państw. Kraj szalenie różnorodny, nierzadko - zachwycający. By przygotować ten numer Travelera, nasi dziennikarze przemierzyli Chiny wzdłuż i wszerz. Paulina Wilk zachwyciła się miastami przyszłości: Pekinem, Szanghajem i Kantonem, a Zuzanna O’Brien – Hongkongiem, który sama nazywa ucieleśnieniem snu futurysty. Aleksandra Świstow przepłynęła rzekę Li uważaną za cud natury, Michał Cessanis przetestował dla Was potwornie pikantną kuchnię z Syczuanu, a Maciek Wesołowski odwiedził Xi’an słynący z Terakotowej Armii. Plemionom Junnanu wnikliwie przyjrzała się Wiktoria Michałkiewicz. Piszemy o brutalnym cywilizowaniu Tybetu, podpowiadamy, jak parzyć herbatę, i odkrywamy nieznane epizody z chińskiej historii. Można Chiny lubić lub nie. Na pewno warto je poznać i spróbować zrozumieć. (Martyna Wojciechowska)
Fotoreportaż Zabiegani – Indianie Tarahumara z Meksyku Planeta Travelera Wieści ze świata Kierunek kultura Podróżuj z głową Tanie podróżowanie Słowenia – kilka krajów w jednej cenie Miejsce miesiąca: Azory – smak tropiku na przyczółku Europy Zoom na zabytek Wielki Mur Chiński Zostań tubylcem Zaparz chińską herbatę Etyka podróżnika: Tybet pod chińskim kloszem Ludzie w drodze Sebastião Salgado. Fotograf, który troszczy się o planetę Chiny Syczuan: Kuchnia z piekła rodem Xi’an: Tajemnice Terakotowej Armii Pekin. Szanghaj. Kanton: Chińskie hipermiasta Junnan : Tam, gdzie rządzą kobiety Hongkong: Spełniony sen futurysty Guilin: Spływ magiczną rzeką Li wyprawy bez limitu Przez Maroko z fotografem Polska jest najfajniejsza 7 nowych cudów Polski Rozstrzygnięcie naszego plebiscytu! Zwyciężył Pałac Potockich w Radzyniu Podlaskim Adventure Warto spróbować Antigravity fitness, czyli joga na opak Test Travelera Materace na zimowy biwak Adventure Psim zaprzęgiem przez polarną Szwecję Raport specjalny: Wyścig o pierwszeństwo, czyli Frederick Cook i Robert Peary na biegunie północnym Przerwa techniczna Świat na patelni Kręgliccy od kuchni Swoją drogą: Igor Zalewski o nieznanej historii Chin Akademia foto: ​najlepsze zdjęcia czytelników Kalendarz
Zjazd na Krechę: zmierz się z najszybszymi!
Po roku przerwy na polskie stoki powraca wyścig narciarsko – snowboardowy Red Bull Zjazd na Krechę. Po raz 6. poznamy najszybszych miłośników zimowego szaleństwa. Na uczestników czekać będzie mnóstwo emocji, nagród i pozytywnej energii.
Red Bull Zjazd na Krechę to niezwykłe wydarzenie w świecie sportów zimowych, które już od sześciu lat przyciąga najszybszych narciarzy i snowboardzistów z Polski i zagranicy. Podczas jubileuszowej 5. edycji w zawodach wzięło udział blisko 1000 uczestników, z których najszybszy był Michal Beks. Słowakowi do pokonania stoku Kotelnica wystarczyła zaledwie 1 minuta i 31 sekund! Podstawowa zasada Red Bull Zjazd na Krechę jest prosta: kto pierwszy na dole, ten wygrywa! Zawodnicy podzieleni na 4 kategorie (narciarze, narciarki, snowboardziści, snowboardzistki) będą startowali w kilkunastoosobowych seriach, by wyłonić skład finałów. W tym roku po tytuł najszybszego będzie można sięgnąć aż czterokrotnie, gdyż cykl powraca w nieco zmienionym formacie. Zamiast tradycyjnego, jednego wielkiego finału, odbędzie się ich aż 4! Po eliminacjach w ciągu dnia, na najszybszych będzie czekać rywalizacja w masowym starcie. Fot. Materiały prasowe HARMONOGRAM RED BULL ZJAZD NA KRECHĘ: 31 stycznia - Zieleniec, stok nr 4., Winterpol (godz. 11.00) 7 lutego - Szczyrk, Juliany (godz. 11.00) 21 lutego - Białka Tatrzańska, Kotelnica Białczańska (godz.: 11.00) 28 lutego - Zakopane, Polana Szymoszkowa (godz. 18.30) Aby wziąć udział w zawodach, wystarczy mieć skończone 16 lat, sprawne narty lub deskę snowboardową i dość odwagi, by zmierzyć się z najszybszymi. Rejestracja do udziału w zawodach rusza już 17 grudnia na stronie: www.redbullzjazdnakreche.pl
Snowboard, szusowanie na stoku, łyżwiarstwo – możliwości spędzania czasu podczas zbliżających się ferii jest naprawdę sporo! Z najnowszych prognoz pogody wynika, że zima wreszcie zaszczyci nas swoją obecnością. Podczas gdy miłośnicy sportów zimowych woskują narty przygotowując się do zimowej wyprawy, Agito.pl podpowiada, czego nie może zabraknąć w bagażu każdego amatora białego szaleństwa. Odzież termoaktywna Odzież termoaktywna doskonale sprawdza się zwłaszcza wśród miłośników nart czy snowboardu. Specjalne ubrania zapewniają stałą temperaturę ciała na poziomie ok. 37 stopni niezależnie od pogody. Odzież termoaktywna jest wytwarzana z tkanin oddychających, dzięki czemu nie powoduje odparzeń ani odmrożeń. Ponieważ jest szyta metodą bezszwową, zapewnia użytkownikowi wyjątkowy komfort noszenia. Ubrania termoaktywne pełnią funkcję drugiej skóry, dlatego warto pamiętać, by wybierać rozmiar, który zapewni ścisłe przyleganie materiału do ciała. Zakup tego typu garderoby to opcja nie tylko na zimę. Sprawdzi się także podczas uprawiania sportu w innych porach roku. Rozsądnie wybrana, będzie nam służyć przez długie lata. Wyjazd w góry jest idealnym pretekstem, by zainwestować w komplet termoaktywnej odzieży i móc całymi godzinami szusować na nartach, ciesząc się z zimowego szaleństwa. Skarpety narciarskie i outdoorowe O wygodzie podczas białych szaleństw nie decyduje tylko wybór nart i obuwia. Nawet najwyższej klasy sprzęt może sprawiać poczucie dyskomfortu, jeśli nie mamy odpowiednio dobranych skarpet narciarskich. Warto zakupić takie, które posiadają specjalne strefy odpowiadające za komfort cieplny, wygodę oraz amortyzację w bucie narciarskim. Specjalne skarpety narciarskie ułatwiają wkładanie stopy do buta oraz wentylację. A gdy już odstawimy narty i będziemy mieli ochotę na długi zimowy spacer w górach, przydadzą się nam…ciepłe skarpety outdoorowe. Doskonale utrzymują ciepło i odprowadzają wilgoć. Dopasowane do stopy pozwalają zmniejszyć ryzyko odcisków oraz uczucia zmęczenia. Można w nich spacerować przez wiele godzin przy 100%. komforcie. Sprawdzą się podczas zimowego wyjazdu, zwłaszcza wśród osób aktywnych oraz zmarzluchów. Kubek termiczny Kubki termiczne już od kilku lat cieszą się dużą popularnością, zwłaszcza w okresie zimy. Sprawdzają się idealnie w życiu codziennym np. w drodze do pracy czy szkoły, ale mogą również posłużyć w czasie upragnionego, zimowego urlopu. Kubek termiczny pomaga zatrzymać wysoką temperaturę napoju i jego aromat przez wiele godzin. Jeśli zależy nam na długim czasie utrzymania temperatury, należy wybierać kubki metalowe – pełnią swoją funkcję nawet do 12 godzin. Plastikowe kubki wystarczą nam na krótszy spacer w pobliżu stoku pokrytego białym, śnieżnym puchem. Kupując kubek termiczny, warto zwrócić również uwagę na jego wewnętrzną warstwę. Niektóre wyposażone są w cienką powłokę srebra o działaniu antybakteryjnym. Warstwa ta ułatwia usuwanie osadu oraz podnosi właściwości termiczne kubka. Ważne jest również sprawdzenie szczelności pokrywy - to absolutnie niezbędne. Do wyboru mamy modele z automatyczną blokadą, która pozwala jednym kliknięciem szczelnie zamknąć kubek. Szczelność zapobiega parowaniu i rozlewaniu płynów. Termos Starszy, pojemniejszy brat kubka termicznego wciąż jest na fali. W odróżnieniu od swojego młodszego odpowiednika, służy do przenoszenia napoi oraz umożliwia cieszenie się gorącym napojem całej rodzinie. Termosy doskonale sprawdzają się podczas rodzinnych wypadów, zwłaszcza zimą, kiedy ważne jest picie ciepłych napojów podczas aktywnego dnia na stoku. Termos to naczynie z podwójnymi, bardzo cienkimi ściankami, między którymi znajduje się próżnia. Niegdyś produkowano szklane, teraz stosuje się bardziej wytrzymałe i lekkie materiały, takie jak stal nierdzewna. Jeśli chcemy mieć termos cały dzień przy sobie, zwróćmy uwagę przy zakupie, czy nie jest zbyt ciężki. Pamiętajmy, że antypoślizgowa obudowa, wykonana z gumy czy silikonu lub w wersji luksusowej – ze skóry, ułatwia trzymanie termosu w dłoni. Istotną kwestią jest także nakrętka. To dodatkowe zabezpieczenie termosu, które w przypadku klasycznych modeli spełnia jednocześnie rolę kubka. Wybierając termos należy sprawdzić, czy pokrywa jest szczelna i czy łatwo ją odkręcić. Niektóre termosy są wyposażone w dodatkowy kubek, dzięki temu mogą z nich korzystać dwie osoby.
Jak ubezpieczyć ekstremalne białe szaleństwo?
Kochasz zimowe sporty ekstremalne? Przed zakupem wyjazdowej polisy turystycznej, upewnij się, czy ubezpieczyciel nie uznał tej dyscypliny za wyjątkowo ryzykowną
Z zimowym wypoczynkiem kojarzą się Polakom przede wszystkim narty i snowboard. Lista sportów uprawianych zimą jest jednak znacznie dłuższa i obejmuje dyscypliny zarówno mniej znane, jak i bardziej niebezpieczne. Jeśli więc ktoś wybiera się w góry i nastawia się na szaleństwo ze sportami ekstremalnymi w tle lub jazdę wyczynową, musi zgłosić to ubezpieczycielowi podczas dokonywania zakupu polisy. W przeciwnym razie w przypadku kontuzji nie otrzyma świadczenia. - Spokojny zjazd na nartach różni się od wyczynowej jazdy poza trasą, tak samo jak zimowy spacer w górach nie jest tym samym, co alpinizm. Standardowy wariant polisy turystycznej obejmuje zazwyczaj tylko amatorskie uprawianie sportu, które jest o wiele mniej ryzykowne od profesjonalnego czy od tzw. sportów ekstremalnych, których uprawianie z samego założenia jest mniej bezpieczne. Rozróżnienie na mniej i bardziej ryzykowne aktywności ma więc na celu oszacowanie poziomu ryzyka i na tej podstawie dobór zakresu ochrony oraz wyliczenie składki ubezpieczeniowej – tłumaczy Anna Materny z Gothaer TU S.A. Które sporty są ekstremalne? Każdy ubezpieczyciel w Ogólnych Warunkach Ubezpieczenia (OWU) definiuje to, jakie sporty uważa za amatorskie i tzw. wysokiego ryzyka (ekstremalne). Na przykład Gothaer do amatorskich zalicza „aktywności fizyczne podejmowane dla wypoczynku i odnowy sił psychofizycznych, będące jedną z form czynnego wypoczynku”. W tej kategorii można wymienić m.in. narciarstwo, snowboard, saneczkarstwo, hokej, bojery czy jazdę figurową na lodzie. Czym są natomiast sporty wysokiego ryzyka? To prostu te dyscypliny, które niosą za sobą zwiększone ryzyko wypadkowości lub uprawiane są wyczynowo. Oprócz wspomnianego już alpinizmu są to np. freeride, icebiking czy iceclimbing, choć trzeba pamiętać, że każde towarzystwo samodzielnie określa, co znajdzie się na ich „ekstremalnej” liście. - Najprostszym sposobem na zyskanie pewności, jest zapytanie doradcy, w jaki sposób kwalifikowana jest dana dyscyplin i czy ubezpieczyciel udzieli ochrony w związku z jej uprawianiem – mówi Anna Materny. Ta rada dedykowana jest w pierwszej kolejności właśnie miłośnikom sportów zimowych, które niekiedy w całości są wyłączone z podstawowego zakresu ubezpieczenia. Często zdarza się również tak, że osoba kupująca polisę na wyjazd subiektywnie uznaje, że sport uprawia amatorsko, co jest sprzeczne ze stanowiskiem ubezpieczyciela. Należy bowiem pamiętać, że każde zorganizowane zawody, treningi klubowe czy inne tego typu aktywności wykonywane w celu maksymalizacji wyników zawsze traktowane są jako sporty wyczynowe.
Zima tuż, tuż... Zamiast narzekać, że zaraz będzie ciemno, plucha i zawierucha, zorganizujmy sobie zimowe wakacje z prawdziwego zdarzenia! Takie, które dadzą nam energię na najbliższe miesiące, a przynajmniej do pierwszej majówki
Co jest potrzebne, by urlop zimą był udany? Jeśli jeździmy na nartach lub snowboardzie – oczywiście wysokie góry, świetnie przygotowane trasy i śnieg! Jeśli szukamy adrenaliny – dziewicze tereny, po których można szusować zarówno na deskach, jak i wspinać się pod górę na przykład na rakietach lub uprawiać skitouring. Jeśli fascynuje nas kultura – ciekawe zwyczaje ludowe. Jeśli jesteśmy smakoszami – świetna kuchnia, najlepiej z regionalnych produktów. Jeśli mamy dzieci – miejsca specjalnie do nich przystosowane, dzięki czemu i one będą zachwycone zimą. Oprócz tego mnóstwo słońca. I piękne widoki! Traveler nałożył te wszystkie „jeśli” na siebie. I wyszła mu Szwajcaria! Niewielka, ale z mnóstwem możliwości, zwłaszcza zimą. Wcale nie taka droga, jak się powszechnie uważa (zwłaszcza jeśli zna się kilka trików i ma się czas na przeszukanie internetu). Nowoczesna, ale zanurzona w tradycji. No i otwarta na podróżników z całego świata (to przecież tu przed ponad stu laty narodziła się turystyka, także zimowa). Zresztą sami się o tym przekonajcie!
Alpy, Białka Tatrzańska a może słoneczna Brazylia? Miłośnicy aktywnego wypoczynku coraz częściej zamiast nart i szaleństw na śniegu wybierają deskę z latawcem i pływanie bez pianki na kilkumetrowej fali
Kitesurfing stał się już na tyle popularny, że polskich instruktorów tego sportu można znaleźć zarówno w Egipcie, jak i w Brazylii czy Wietnamie. Coraz bogatsza staje się też oferta zimowych wyjazdów dla miłośników kitesurfingu. Grenadyny - kilkadziesiąt wysp rozrzuconych na 120 km łuku sięgającym od wyspy Saint Vincent do Grenady, jakby żywcem wyjętych z marzeń o karaibskim raju. Perłowa biel piasku miesza się tutaj z intensywną zielenią i głębokim turkusem wód okalających wulkaniczne wzgórza i kolonie rafy koralowej. Nie bez powodu to właśnie tutaj, na jednej z wysp kręcono „Piratów z Karaibów”. Można tutaj spotkać i Micka Jaggera, i żeglować z delfinami po otwartej przestrzeni Oceanu Atlantyckiego. Karaibska idylla W takiej scenerii dwa tygodnie spędzają uczestnicy karaibskiego kite safari – dwutygodniowego rejsu organizowanego specjalnie dla miłośników kitesurfingu. - Z początku nie byłam przekonana w 100% do takiego kajtowego rejsu, ale mogę powiedzieć, ze nie ma nic lepszego. Różnorodność plaż i spotów jest w zasadzie ograniczona tylko naszymi zachciankami. Zwiedziliśmy Union Island, Tobago Cays, Mayreau, Palm Island, Grenadę i jeszcze masę pomniejszych wysepek, których nazw nawet nie pamiętam. Nie wiem, które spoty były najlepsze, ale bez wątpienia Mayreau ze swoimi małymi, długimi falkami, Union Island z płaską wodą do ćwiczenia trików i Tobago Cays ze względu na dziki krajobraz. No i te downwindy! Nie pamiętam kiedy się tak napływałam – zachwala Ania, która w ubiegłym roku uczestniczyła w Karaibskim Kite Safari organizowanym przez firmę rejsy-po-karaibach.pl. Ceny 14-dniowego rejsu za miejsce w 2-osobowej, klimatyzowanej kabinie z prywatną łazienką, w pełni wyposażoną kuchnią, sprzętem do nurkowania i snorklowania, kajakiem i pontonem z silnikiem, zaczynają się od 4500 zł. Do tego trzeba doliczyć koszty eksploatacji jachtu i jedzenia - około 1500 zł oraz przelotu. Z Paryża na Martynikę można dostać się już za 400 EUR, lecąc z Warszawy za rejs zapłacimy co najmniej dwa tysiące złotych. W sumie, 14-dniowy rejs kosztował więc będzie miłośnika kitesurfingu nie mniej niż siedem tysięcy złotych. Chętnych na takie wyjazdy jednak nie brakuje. W ubiegłym roku popyt na karaibskie kite safari przewyższył podaż, dlatego biura podróży w tym roku poszerzają ofertę. Firma YachtingHolidays.pl uruchamia rejsy, podczas których będzie można pływać i trenować pod okiem Tomka Janiaka, zawodnika BlueCash Team, który aż 9 razy sięgał po tytuł Mistrza Polski w kitesurfingu a przed tygodniem wrócił ze srebrnym medalem z Mistrzostw Świata w Chinach. Safari czyli zerwać z rutyną Kite safari to propozycja przede wszystkim dla tych miłośników aktywnego wypoczynku, którzy nie lubią spędzać czasu w jednym miejscu. Przykładem może być dwutygodniowe, „lądowe” kite safari w Brazylii. Przemieszczając się z miejsca na miejsce wynajętymi pickup’ami, zwiedzimy trzy rejony: Jericocoara, ujścia rzeki Parnaiba oraz Guajiru. – Uczestnicy odwiedzają bardzo różnorodne miejsca: laguny z płaską, płytką, słodką wodą, zatoki oceaniczne z falami i ujścia rzek, gdzie panują idealne warunki do uprawiania kitesurﬁngu. – zachwala Piotr Szewlakow z Kitepark.pl. Koszty takiego wyjazdu? 7500 zł za przelot i zakwaterowanie w pensjonatach ze śniadaniami. Do tej ceny trzeba doliczyć koszt wynajmu samochodów, przepraw przez rzeki i paliwa czyli około 1500 zł/osobę przy założeniu, ze pickupem przemieszczają się 4 osoby. Najtańsze kite safari znajdziemy w Egipcie. Koszt przelotu i tygodniowego zakwaterowania z pełnym wyżywieniem na jachcie motorowym z obsługą wyniesie 7500 zł. Przez siedem dni uczestnicy podróżują pomiędzy bezludnymi wyspami i ich lagunami wypełnionymi krystalicznie lazurową i płaską wodą. - Początkującym kitesurferom oferujemy naukę pod okiem doświadczonych instruktorów w idealnych warunkach: równy wiatr, płytkie zatoki o sporej powierzchni, ciepły klimat oraz asekuracja pontonu motorowego. Zaawansowanym natomiast gwarantujemy możliwość doskonalenia swoich umiejętności na najlepszych egipskich spotach pod okiem Victora Borsuka – 6 krotnego Mistrza Polski – opowiada Piotr Szewlakow z Kitepark.pl. Niestety, ze względu na napiętą sytuację polityczną w Egipcie, w tym roku mimo kolejki chętnych osób, wyjazd odwołano. El Gouna. Jak w domu tyle, że cieplej W ofercie biur podróży nie brak też znacznie tańszych propozycji. Zimą najtańszym i najbardziej popularnym kierunkiem wyjazdów kitesurfingowych pozostaje Egipt. – Jest tanio i blisko. Z Warszawy do Egiptu dojedziemy szybciej niż w lecie na Półwysep Helski. Dodatkowo panują tam doskonałe warunki do pływania, zarówno dla osób, które stawiają swoje pierwsze kroki na kajcie, jak i osób zaawansowanych. – tłumaczy Michał Lussa z EASY Surf Travel. Przykładem takiego miejsca może być spokojna miejscowość Soma Bay, w której za niecałe 2,5 tys. zł można spędzić luksusowy urlop z rodziną w 5* hotelu a w wolnej chwili popływać, ponurkować i pograć w golfa. - Przy hotelu Palm Royale znajdują się 2 bazy kite-i windsurfingowe w których można wypożyczyć sprzęt a także skorzystać z kursu. Spot w Soma Bay jest doskonały dla osób początkujących, ale zadowoleni z tego miejsca będą także miłośnicy freeride i freestyle – mówi Tomek Janiak, który po zakończonych Mistrzostwach Świata w Chinach wybiera się do Soma Bay gdzie będzie prowadził szkolenia kitesurfingowe. Od lat hitem jest jednak położona 45 km od Hurghady El Gouna, w której działa polska szkoła RedSeaZone i w której wkrótce zostanie otwarty jeden z największych na świecie wake-parków. - Klienci cenią sobie to, że leci się „do swoich”. Na miejscu wita ich polska obsługa, zajęcia odbywają się z polskojęzycznym instruktorem, często takim, którego wcześniej poznało się w naszej szkole w Chałupach. W wolnej chwili obsługa bazy „oprowadzi” też po okolicy, zabierze na wycieczkę czy kitesurfingowe safari jachtem po Morzu Czerwonym – opowiada Michał Lussa. Wyjątkową atmosferę panującą w El Gouna potwierdzają uczestnicy kitesurfingowych obozów. - Byłem w Chorwacji, Egipcie, Brazylii i Grecji, ale najmilej wspominam egipską El Gounę. – przekonuje Grzegorz Bohosiewicz, na co dzień dyrektor techniczny w firmie LGBS. Ceny za 7-dniowy pobyt all inclusive w kultowym już 4* hotelu Panorama zaczynają się od 1977 zł. Na drugiej półkuli W ofercie biur podróży nie brak także kierunków egzotycznych, takich jak Wenezuela, Wietnam czy Brazylia, która stała się najpopularniejszym wśród Polaków egzotycznym spotem. Gwarantuje ona nie tylko znakomitą pogodę, ale i termiczny wiatr, który do grudnia wieje niemal stale. To tam znajduje się słynna Jericoacoara, dawna hippisowska wioska, która dzisiaj jest mekką kite i windsurferów. – W Brazylii znajduje się mnóstwo spotów w których można pływać w bardzo zróżnicowanych warunkach, począwszy od płaskiej wody, aż po duże, kilkumetrowe fale. Zaletą Brazylii są też dzikie miejsca do których można dojechać pick-upem plażą. – opowiada Jacek Koszel, dyrektor departamentu sprzedaży i rozwoju biznesu w firmie IT Card, który od 2005 r. z deską i latawcem odwiedził już Czarnogórę, Egipt, Hiszpanię, Indonezję, Wietnam, Brazylię a obecnie wybiera się na Kubę. Polacy wybierają najchętniej Paracuru, gdzie działa polska baza windsurfingowo - kajtowa VentoBrasil i Cumbuco. Chętnie odwiedzają także Barra Grande, oddaloną o ok. 500 km od Fortalezy miejscowość z piękną laguną. – To kilka kilometrów plaży, stały codzienny wiatr wiejący z siłą 6B i tylko kilka, kilkanaście latawców w powietrzu. Raj na ziemi. – wspomina swój tamtejszy pobyt Jacek Koszel. Popularnym zimowym kierunkiem jest też Wenezuela, zwłaszcza wyspa Coche oferująca przepiękne piaszczyste plaże, otoczone palmami oraz spokój. Większość wyspy jest niezamieszkała, można więc oderwać się tutaj od rzeczywistości. Wyspa doskonale znana jest miłośnikom powieści Arkadego Fiedlera - to właśnie na Coche spędził kilka lat życia bohater "Wyspy Robinsona”. Za 7,2 tyś. zł biuro EASY Surf Travel proponuje 7-dniowy pobyt w 4* hotelu. Ceny 10-dniowego pobytu w Los Roques i El Yaque w Kitepark.pl zaczynają się od 6 tysięcy złotych. Poza Ameryką Południową, miłośnicy kitesurfingu chętnie wybierają się też do Azji. Kite.pl proponuje wyjazd na filipińską wyspę Boracay, która została uznana za najpiękniejszą wyspę świata w ankiecie przeprowadzonej przez magazyn „Travel & Leisure”. Otoczona rafą koralową plaża Bulabog stanowi idealne miejsce zarówno dla rozpoczynających swoją przygodę z kajtem, którzy mogą pływać na płytkim i bardzo obszernym akwenie, jak i tych bardziej zaawansowanych, którzy mogą spróbować swoich sił pływając dalej na falach. Od listopada do maja wieje tutaj stały wiatr o sile 15-30 węzłów, najczęściej do brzegu, średnia temperatura powietrza wynosi 25°C, a temperatura wody waha się miedzy 24 -27°C. Nic więc dziwnego, że jest to miejsce, gdzie co roku odbywają się zawody z cyklu Kite Tour Asia czyli Pucharu Azji. Za dwutygodniowy pobyt z przelotem w tej rajskiej scenerii zapłacimy 8700 zł. Na mapie zimowych wyjazdów kitesurfingowych coraz częściej pojawia się też Wietnam. Maks Żakowski, tegoroczny Mistrz Polski w kiteracingu, pływający w barwach BlueCash Team, poleca zwłaszcza Mui Ne, w którym w ubiegłym roku przygotowywał się do zawodów. - Mui Ne z uwagi na doskonałe warunki do uprawiania sportów wodnych, nazywane jest „wietnamskimi Hawajami”. To jeden z nielicznych spotów na świecie, do których nie trzeba dojeżdżać. – tłumaczy. Decydując się na przyjazd do Mui Ne, trzeba jednak pamiętać o tym, że warunki panujące tutaj są zupełnie inne niż na bałtyckich czy egipskich spotach. – W Mui Ne wiatr wieje do brzegu, trzeba przebijać się też przez krótkie, szybko następujące po sobie fale, które mają nawet kilka metrów wysokości. Nie każdemu to będzie odpowiadało. – tłumaczy Maks Żakowski. Poza tymi niedogodnościami, Mui Ne jest idealnym miejscem dla wszystkich spragnionych słońca i fal, zwłaszcza dla miłośników wave. Ceny za 10-dniowy pobyt ze śniadaniami w Kitepark.pl zaczynają się od 6 tysięcy złotych. Jednym z tańszych egzotycznych kierunków wyjazdów z deską i latawcem jest RPA, gdzie wiatr wieje z prędkością w okolicach 30 węzłów. Za 10-dniowy pobyt w trakcie zawodów Red Bull King of the Air, zapłacimy 4500 zł. – To wyprawa do Cape Town, miejsca, które Red Bull wybrał na jedyne swoje coroczne zawody. Na uczestników wyjazdu czeka wiele zróżnicowanych spotów od sporych fal po płaskie laguny. – zachwala Dariusz Ziomek z Wake.pl. Z biurem czy samemu? To pytanie zadaje sobie co rok wielu miłośników kitesurfingu. Wiele zależy od tego dokąd chcemy się wybrać i czego oczekujemy od wyjazdu. Są miejsca gdzie wyjazd na własną rękę będzie droższy niż kupno pakietu przez biuro podróży. Najlepszym przykładem jest Egipt, gdzie za 2000 zł można polecieć na tydzień, tymczasem zdarza się, że sam przelot czarterowy kosztuje 1400 zł w dwie strony. - Do tego należy doliczyć wyżywienie, dojazd z lotniska, ubezpieczenie, no i zakwaterowanie. Już na pierwszy rzut oka widać że „taniej się nie da”. – przekonuje Michał Lussa z EASY Surf Travel. Oprócz atrakcyjnych cen, uczestnicy wyjazdów zorganizowanych mogą liczyć na fachową opiekę. Np. wybierając się na wyjazd z Tomkiem Janiakiem, miłośnik kitesurfingu może liczyć na trening według indywidualnie przygotowanego programu. Wyjazd zorganizowany to także większa wygoda – biuro rezerwuje bilety, szkolenie, sprzęt, organizuje transfer z lotniska, służy także fachową poradą w doborze miejsca odpowiedniego do naszych oczekiwań.- Sprawdziliśmy wiele spotów na świecie i wiemy gdzie warto jechać, by fajnie w danym okresie popływać. Dobór miejsca „na własną rękę” może skończyć się tym, że polecimy w miejsce, w którym akurat o tej porze roku nie wieje, lub które z różnych względów nam nie odpowiada. Np. wybierzemy hotel, który jest położony daleko od spotu. – tłumaczy Michał Lussa. Wygodę podkreśla też Piotr Szewlakow z Kitepark.pl - Organizujemy np. wyjazdy do Los Roques, gdzie jest drogo i aby pływać w tamtejszych warunkach trzeba dysponować łodzią ratunkową. Z biurem jest po prostu wygodniej. – przekonuje. Trzeba jednak pamiętać o tym, że nie wszędzie dotrzemy z biurem podróży. Brakuje np. ofert na Kubę do której wybrał się w tym roku z deską i latawcem Jacek Koszel. - Zwykle staram się organizować wyjazdy samodzielnie, choć nie zawsze ma to uzasadnienie ekonomiczne i praktyczne. Na przykład do Egiptu i na Wyspy Kanaryjskie najtaniej i najszybciej dotrzemy za pośrednictwem biura podróży. Za to wyjazdy na Daleki Wschód organizuję wyłącznie na własną rękę ze względu na ograniczoną ofertę biur podróży i zdecydowanie niższe ceny bezpośredniej rezerwacji. – wyjaśnia. Przykładem może być Wietnam, do którego polecimy – kupując bilet w promocji – za niecałe 2,5 tysiąca złotych. W Azji koszty utrzymania są niskie. Za obiad zapłacimy kilka złotych. Niższe niż w naszym kraju są tam także koszty noclegu.
Grudzień to prawdziwe święto dla narciarzy i snowboardzistów. Już w piątek 2 grudnia swoje trasy otworzy firma Tatry Mountains Resort (TMR), która jest właścicielem najlepszych ośrodków narciarskich na Słowacji – w Jasnej - Chopoku i Tatrach Wysokich. Tego dnia skipass będzie dostępny w cenie jednego Euro.
To okazja, zwłaszcza jeśli ktoś jeszcze nie miał sposobności by poznać słowackie stoki. Z roku na rok ośrodki Jasna - Chopok i Tatrzańska Łomnica zyskują coraz większe uznanie wśród fanów białego szaleństwa. Do dyspozycji szusujących jest łącznie blisko 60 km tras o różnym stopniu trudności. To sprawia, że bawią się tam świetnie całe rodziny, freeriderzy i najbardziej wymagający użytkownicy. Dzięki nowej infrastrukturze oraz nowoczesnemu systemowi skipassów zminimalizowane zostały kolejki oczekujących na wyciągi, a te dorównują alpejskim standardom i zapewniają ogromną przepustowość. W Jasnej - Chopok jest to ponad 25 tysięcy osób na godzinę, a w Tatrach Wysokich ponad 21 tysięcy. Po rozrywce na stoku, dla gości czeka również wiele atrakcji w licznych bacówkach, restauracjach i klubach muzycznych, w których grają najlepsi DJ-e świata. Nowy sezon zapowiada się bardzo ciekawie. Narciarze i snowboardziści będą mogli skorzystać z nowych inwestycji wyciągowych w postaci 6- osobowej komfortowej kanapy na Chopoku, czy też podobnej 8- osobowej w Tatrzańskiej Łomnicy. Prawdziwie alpejskie warunki, bliskość od polskiej granicy (30 minut jazdy samochodem do Tatrzańskiej Łomnicy i 60 minut do Jasnej Chopok) oraz wysoka jakość sprawiają, że narciarskie wyjazdy w ten rejon cieszą się dużym zainteresowaniem wśród Polaków. O popularności tego miejsca chociażby wśród młodych ludzi może świadczyć fakt, iż od tego roku firma Snow Motion, która do tej pory specjalizowała się w organizacji wyjazdów narciarskich do Włoch i Francji, włączyła do swojej oferty także i słowackie ośrodki. Do południowych sąsiadów jest kilka razy bliżej niż w Alpy i znaleźć można to, czego próżno szukać po polskiej stronie granicy. Choć stan ten być może zmieni się w perspektywie najbliższych lat. TMR zapowiedziało już bowiem plany inwestycyjne w naszym kraju, a starania o zakup Polskich Kolei Linowych pokazują, że nie są to puste słowa.
Wiatr wieje bezlitośnie. Oddycha się ciężko. Przypinamy deski i osuwamy się z 5642 m n.p.m.
KAUKAZ - SNOWBOARD PONAD CHMURAMI Na początku muszę wspomnieć o naszym przyjacielu „Grubym” i jego przyjacielu Muhamedzie. Gruby wyposażył browar Muhameda w linię produkcyjną. Browar znajdował się w Nalczyku – stolicy Kabardo-Bałkarii, maleńkiej republiki rosyjskiej na Kaukazie. W geście rewanżu Muhamad zaprosił nas, przyjaciół Grubego, w góry. A my postanowiliśmy zjechać na desce snowboardowej z najwyższego szczytu Kaukazu, Elbrusa. 5642 m n.p.m. Kaukaz jest bowiem jednym z trzech miejsc na świecie – obok gór Alaski i Nowej Zelandii – o których marzą wielbiciele freeridingu. Ten sport, w największym skrócie, polega na zimowych zjazdach poza wyznaczonymi trasami. Jego amatorzy przedkładają smak adrenaliny nad wykwintną kuchnię alpejskich kurortów, a szerokim łukiem omijają nartostrady oraz tak zwaną infrastrukturę turystyczną. Freeriderzy muszą odznaczać się nie tylko żelazną kondycją, niezbędną do ekstremalnych zjazdów, ale i odpornością psychiczną. Przydaje się ona na wszystkich stokach świata, a już szczególnie w dawnym Kraju Rad. Przekonaliśmy się o tym wkrótce po przyjeździe, gdy opiekunowie urządzili nam całonocne przyjęcie. Obawialiśmy się, że po takim balu nie dotrzemy w góry. Ale że uparliśmy się, następnego dnia zaczęła się nasza przygoda. Dwoma land cruiserami, które pędzą z prędkością 160 km/godz, docieramy pod Czeget – jedną z większych gór w okolicach Elbrusa. Zatrzymujemy się w wielopiętrowym, betonowym hotelu o takiej samej nazwie jak pobliski szczyt. Na zboczach Czegetu przyzwyczajamy się do wysokości. Jeździmy w górę skrzypiącymi i zacinającymi się krzesełkami, które obsługują zaprawieni alkoholem twardziele. Po kilku dniach aklimatyzacji atakujemy stoki Elbrusa. Zbieramy się o świcie, a mimo to gdy docieramy do wyciągu, okazuje się, że tkwimy na końcu gigantycznej kolejki. Sprawę załatwia plik rubli od naszych „opiekunów”. Trochę nam głupio, ale tak to tutaj działa. Wagonik wygląda jak blaszana puszka, przy której wysłużona kolej na Kasprowy Wierch mogłaby uchodzić za prom kosmiczny. Delikatny rozkrok pozwala pewnie stać po obu stronach dziury w dnie wagonika. Można w ten sposób podglądać naturę lub zaplanować sobie trasę zjazdu... Wiatr hula przez zbite szyby, ale humory mamy przednie. Rozpytujemy, kogo się da, jak atakować szczyt Elbrusa. Udaje nam się ustalić, że ponoć na górnej stacji kolejki linowej jest ratrak. Jeśli tylko zarabotajet, może podwiezie nas wyżej. Na pewno jednak nie na sam szczyt. Przy idealnej pogodzie da się dojechać na 4000 m n.p.m. Dalej pozostaje już tylko wspinaczka, którą wszyscy nam odradzają. Stożek Elbrusa podobno jest bardzo oblodzony i straszy szczelinami. Wreszcie docieramy do długo oczekiwanej górnej stacji. Ratrak, owszem, jest. Ale w okowach lodu. A ratrakowy – w objęciach nałogu. No cóż. Póki ratrakowy nie oprzytomnieje, wyżej nie dojedziemy. Decydujemy się więc na zjazd na deskach. Patrzę w dół. Potężny obszar śnieżnej pustyni w niczym nie przypomina alpejskich stoków. Jeździłem w wielu zacnych miejscach, ale tylko na Alasce widziałem coś, co robi równie oszałamiające wrażenie! Ruszamy niemal jednocześnie, ale po chwili każdy z nas jest zupełnie sam. Cisnące się od dołu mleko zupełnie zaciera poczucie przestrzeni. Wszystko jest białe i płaskie, więc momentami spadam z kilkumetrowych progów. Nie ma chyba nic gorszego niż chwile w powietrzu, gdy nie wie się, gdzie się leci.… Ponowne zetknięcie ze śniegiem dodaje jednak mocy i uzależnia. To chyba właśnie to uczucie, wymagające kompletnego oddzielenia umysłu od ciała i pokonania tkwiącego w nas strachu, dodaje skrzydeł i wyzwala potrzebę ciągłego podnoszenia poprzeczki. Właśnie ono stanowi wspólny mianownik coraz popularniejszych dziś sportów powszechnie zwanych ekstremalnymi. Kolejnego dnia znów wjeżdżamy kolejką na górę. Tym razem ratrakowy nieco trzeźwieje. Dostrzegamy szansę zdobycia upragnionej góry! Skaczemy po lodzie, by oswobodzić ratrak. Udaje się. Siadamy na pace, a ratrak wolno sunie w stronę szczytu. Nachylenie stoku jest tak duże, że kurczowo łapiemy się pojazdu, bojąc się, by nas nie pogubił. Jesteśmy ponad chmurami. Wyjemy z radości, choć wiatr próbuje zamknąć nam usta. Ratrak porzuca nas jakieś 1500 m poniżej szczytu, a w zasadzie szczytów, bo Elbrus ma dwa bliźniacze wierzchołki, których wysokość różni się o jakieś 20 m. Mozolnie wleczemy się pod górę. Buty snowboardowe bez raków i deski na plecach bynajmniej nie ułatwiają nam zadania. Na szczęście mamy czekany, które kilkakrotnie ratują nas podczas poślizgu. Chyba nie po to się tu gramolimy, żeby zjechać z Elbrusa na brzuchu i twarzą do stoku… Ostatnie 1000 m to już tylko lód. Na szczycie nie bawimy długo. Wiatr wieje bezlitośnie. Oddycha się naprawdę ciężko. Zapinamy deski i osuwamy się na krawędziach. Jedyny dźwięk, jaki przebija przez lodowy wiatr, to ich przeraźliwy zgrzyt. Z niecierpliwością czekamy, aż znajdziemy się na polach śnieżnych poniżej. Piękne widoki rekompensują nam niewygody zjazdu. W pewnym miejscu wygładzona wiatrem lodowa czapa znika. Momentalnie puszczamy się slalomem w głębokim świeżym puchu, a co kilkaset metrów stajemy, aby uzgodnić dalszy kierunek jazdy. Spełnia się właśnie nasze marzenie o zrobieniu pierwszego śladu w wielkiej płaszczyźnie niezmąconej śnieżnej bieli. Na zboczach Elbrusa czeka na nas mnóstwo kamiennych niespodzianek, które kiedyś wypluł z siebie ten wulkan. I mimo, że jazda na desce wyzwala nieokiełznane uczucie wolności, nie dajemy się zwariować. Jesteśmy przecież w górach wysokich. W żlebach czyhają lawiny. Pozornie bezpieczne pola śnieżne kryją pod powierzchnią labirynty szczelin. Wystarczy chwila nieuwagi i... Jak na tę wysokość żar leje się z nieba. Znajdujemy się w pobliżu śladu, który zrobiliśmy godzinę temu. Gwałtownie hamuję nad czterometrowym uskokiem, którego jeszcze niedawno tu nie było. Pamiętam to dobrze. Cięcie jest równe jak od olbrzymiego noża. W dole porozrzucane bloki śnieżne. Pierwszy raz widzę tak gigantyczne lawinisko. Lepiej nie poddawać się wyobraźni. Do dolnej stacji docieramy już po zmroku.¸by nam urywa. Daje o sobie znać cały dzień spędzony powyżej 3500 m n.p.m. Obskurny hotel Czeget, w którym wcześniej przebywaliśmy tylko w razie konieczności, jest teraz naszym największym pragnieniem. Zjeżdżając do niego, nie mamy jeszcze pojęcia, że był to nasz ostatni dzień w tych górach. Tego samego wieczora, nie mając zbyt wiele do gadania, za sprawą ludzi Muhameda lądujemy w nalczyckim Grand Hotelu na pożegnalnej kolacji wystawionej przez syna prezydenta republiki. Biesiada trwa do samego rana. No cóż, chyba możni tego miasta chcieli nam udowodnić, że w przeciwieństwie do gór, tu, u ich podnóża, możemy czuć się bezpiecznie. Na Władcę Wichrów Elbrus (Oszhomaho, Mingi-tau), zwany też Górą Szczęścia lub Władcą Wichrów – to masyw wulkaniczny w Federacji Rosyjskiej zaliczany do kolekcji Korony Ziemi. Mimo że wspinający się oceniają Elbrus jako górę łatwą do zdobycia, nie należy przeceniać swoich możliwości. Sama wysokość robi swoje! Jeśli nie wspinałeś się tak wysoko – konieczne będzie towarzystwo osób z wysokogórskim doświadczeniem. Będą potrzebne raki, uprząż, czekan i lina (kłopot mogą sprawić szczeliny w lodowcu). Wystarczą dwa dni aklimatyzacji na wysokości ok. 3000 m, atak szczytowy i zejście do doliny zajmie ok. 5 dni. Pociągiem do Moskwy (od 350 zł w dwie strony) lub samolotem (1200 zł w dwie strony), przelot na trasie Moskwa – Mineralne Wody (800 zł w dwie strony). Stamtąd transportem lokalnym (wynajęcie busa od 200 zł) ok. 200 km do miasta Tyrnyauz i dalej do osady (bazy) Tereskol. W GÓRACH - Kolejką linową dojeżdża się do wysokości 3700 m, dalej pieszo, ewentualnie kawałek na stopa ratrakiem (kosztuje sporo, ale warto się targować) pod schronisko Prijut 11 (4076 m, tam nocleg). - Atak na szczyt najlepiej zacząć późną nocą lub wczesnym rankiem. DOKUMENTY Ważny paszport, wiza rosyjska (od 120 zł), przepustki wojskowe i administracyjne – w Nalczyku, stolicy Kabardo-Bałkarii (od 100 zł, trzeba się targować!) NA NARTACH - heli-skiing – od 1200 zł dziennie (helikopter MI-8 zabiera do 12 osób), 4-dniowy program od 3200 zł. www.russia-outdoor.com Wyjazd zorganizowany zajmuje ok. 14 dni, od 2880 zł (w cenie: przeloty, wszelki transport na miejscu, noclegi, ubezpieczenie, wyżywienie, opłaty za pozwolenia) www.wzprawz.net , www.pamir.pl Najlepszy czas na zdobycie: lipiec. Najlepszy czas na narty: od szczytu do wys. 3900 m n.p.m. na ski-tourach – cały rok, w niższych partiach (do 3500 m) – grudzień-maj.