National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-07-02T13:35:25.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Ulubieniec Australii z uporem maniaka niszczy pachołki drogowe. Neil waży tonę i stał się członkiem miejscowej społeczności
items: Antarktyda: "Doceniłem, że żyję na rzeczywiście dużej planecie i właśnie zmierzam na sam jej koniec"
items: Antarktyda: niegościnna i fascynująca
items: Miss szpetoty - 10 najbrzydszych zwierząt

Ulubieniec Australii z uporem maniaka niszczy pachołki drogowe. Neil waży tonę i stał się członkiem miejscowej społeczności
type: item
date: 2026-07-02T13:25:56.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: foka
subject: słoń morski
subject: tasmania
description: Wyleguje się na środku ulicy, taranuje ogrodzenia i z lubością gniecie pomarańczowe pachołki drogowe. Słoń morski o imieniu Neil stał się niekwestionowaną gwiazdą internetu oraz utrapieniem mieszkańców tasmańskiego Hobart – chociaż ci z czasem zaakceptowali fokę jako członka swojej społeczności. Za nietypowym zachowaniem gigantycznego ssaka nie stoi jednak złośliwość, lecz fascynujący proces fizjologiczny.
encoded: Neil to pięcioipółletni samiec mirungi południowej, powszechnie znanej jako słoń morski. Każdego roku ten potężny ssak płetwonogi wraca na plaże Hobart w Australii, aby przejść naturalny cykl wymiany okrywy włosowej. Choć z biegiem czasu stał się lokalną maskotką o łagodnym usposobieniu, jego stale rosnąca masa i miejskie wędrówki stanowią dla przyrodników coraz większe wyzwanie. Swędzący problem o wadze tysiąca kilogramów Zachowanie Neila, które dla milionów internautów wydaje się po prostu zabawne, ma biologiczne podłoże. Słonie morskie przechodzą zjawisko określane jako katastrofalne linienie. W przeciwieństwie do wielu innych ssaków zrzucają one nie tylko samą sierść, ale również całą wierzchnią warstwę naskórka. Proces ten jest bardzo gwałtowny i powoduje u zwierzęcia silne swędzenie. Zwierzęta szukają wówczas wszelkich twardych powierzchni, o które mogłyby się mocno otrzeć. Neil upodobał sobie w tym celu plastikowe pachołki drogowe. Służby miejskie często rozstawiają je wokół śpiącego ssaka, aby odgrodzić go od przechodniów, jednak dla Neila stanowią one idealne narzędzie do drapania. Kiedy ważące 1000 kilogramów zwierzę zaczyna pocierać swoje ciało o elastyczne bariery, te najczęściej ulegają całkowitemu zgnieceniu. Często zdarza się również, że zmęczony słoń morski używa ich jako wygodnej poduszki, wsuwając je pod swoje płetwy. Jak można zobaczyć poniżej, Neil jest naprawdę uroczy: View oEmbed on the source website Internetowy celebryta i miejski chaos Odkąd Neil był zaledwie małym szczenięciem wielkości – nomen omen – ulicznego pachołka, zyskał ogromną sympatię okolicznych mieszkańców. Dziś profil mu poświęcony na TikToku śledzi już 1,4 miliona użytkowników. Zaskakująca zwinność pozwala mu na dość swobodne przemieszczanie się po mieście, więc zwierzę regularnie blokuje ruch drogowy, sypia beztrosko w przydomowych ogródkach, przepycha zaparkowane samochody i niszczy drzwi do garażów. Praktycznie żadna miejska przeszkoda nie jest w stanie oprzeć się jego masi…

FABRIC-KOLAZ-32-2026-07-02T145222.459-d1babea.jpg
width: 2700
height: 1800

Antarktyda: "Doceniłem, że żyję na rzeczywiście dużej planecie i właśnie zmierzam na sam jej koniec"
type: item
date: 2019-04-08T07:00:00.000Z
creator: Mikołaj Golachowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: antarktyda
subject: antarktyka
subject: arktyka
subject: biegun północny
subject: biegun południowy
subject: henryk arctowski
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: Moto
subject: słoń morski
subject: Technologia
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: wyprawy
description: Na Antarktykę dopłynąłem 15 lat temu i wsiąkłem w nią z kretesem. Tak naprawdę nigdy już stamtąd nie wróciłem
encoded: Ze zdjęć i opowieści znajomych wiedziałem, że na krańcu świata góry lodowe są oszałamiająco błękitne, lodowce onieśmielają swym pięknem, a zwierzęta się niczego nie boją i jest ich mnóstwo. Mimo to nic nie było mnie w stanie przygotować na przytłaczającą wspaniałość Antarktyki. Podróż statkiem z Gdyni na Antarktydę trwała 40 dni. Długo, ale dzięki temu doceniłem, że żyję na rzeczywiście dużej planecie i właśnie zmierzam na sam jej koniec. To czas na poznanie innych członków wyprawy. Czyli ludzi, z którymi przyjdzie mi przeżyć rok, tam gdzie człowiek jest tylko pokornym gościem, a skutą lodem krainą władają niepodzielnie miejscowi, czyli pingwiny z całą kompanią. Gdzie chodzi się głową do dołu, a środek lata wypada w styczniu. Mroźna pieczęć Podróż na dalekie południe zaczęła się w atmosferze euforycznego podniecenia. Była to XXVII Polska Wyprawa Antarktyczna (potem uczestniczyłem jeszcze w trzech). Pamiętam, że od pierwszej, zresztą całkiem małej, góry lodowej długo nie mogłem oderwać wzroku. Choć później widziałem ich setki (wiele z nich dużo większych i piękniejszych), to ona na zawsze odbiła na mnie swoją mroźną pieczęć. Dlatego wciąż pamiętam jej niewiarygodnie turkusowy odcień i garbaty grzbiet. Wreszcie wpłynęliśmy do Zatoki Admiralicji na Wyspie Króla Jerzego, największej z archipelagu Szetlandów Południowych. Z zaciekawieniem słuchałem, jak doświadczeni koledzy opisywali poszczególne szczyty, nazywali poszczególne skały. Teraz, gdy tam wracam, sam je ze wzruszeniem rozpoznaję. Po kilkudziesięciu minutach skały straciły na znaczeniu. W oddali można już było wyróżnić charakterystyczne budynki stacji Arctowskiego, nasz dom na nadchodzące miesiące. Gamoniowaty komitet powitalny Pierwszy szok przyszedł tuż po wylądowaniu na brzegu. Niedaleko nas słonica morska właśnie urodziła szczeniaka, a teraz, zupełnie niezrażona ludzką krzątaniną, go karmiła. Jako biolog doskonale wiedziałem, dlaczego tak się dzieje. Na Antarktydzie nie ma żadnych lądowych drapieżników, więc…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4b41b08ce3917e14d0b6c16571ab3dbdcc769861-508566a.jpeg
width: 799
height: 535

Antarktyda: niegościnna i fascynująca
type: item
date: 2018-12-10T09:00:00.000Z
creator: Maciej Nikodemski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: antarktyda
subject: antarktyka
subject: słoń morski
subject: Travel
description: Najbardziej niegościnny kontynent bywa nazywany rajem, choć życie tam jest dalekie od idylli. Dlaczego Antarktyda tak bardzo fascynuje?
encoded: Na stacje antarktyczne trafiają ludzie, którzy odkleili się od planety i spadli na jej spód - mówi jeden z bohaterów w filmie „Spotkania na krańcach świata” Wernera Herzoga. – Chyba właśnie tak się czułem za pierwszym razem, zupełnie odklejony – opowiada Mikołaj Golachowski, przewodnik polarny, a wcześniej pracownik naukowy Polskiej Akademii Nauk. O tym, że powinien wyjechać na Antarktydę, słyszał od znajomych jeszcze na studiach. Bo zawsze narzekał, że mu za gorąco. Ale do tej pory nie wie, czy zdecydowałby się tam przezimować, gdyby na uczelni nie zabrakło etatów. – Lubiłem pracę ze studentami i gdybym mógł, pewnie dalej bym to robił – tłumaczy. Szefowi Zakładu Biologii Antarktyki PAN spodobał się jego projekt o słoniach morskich. Najsilniejsze samce ważą ponad 4 tony i gromadzą w haremie nawet setkę samic. Przez miesiąc tylko kopulują i biją się z rywalami. Ale są też spryciarze, którzy zamiast walczyć o partnerki, gwałcą je po kryjomu. – Chciałem zbadać, ile młodych przychodzi na świat w ten właśnie sposób – wyjaśnia. Po raz pierwszy na Wyspie Króla Jerzego wylądował w 2003 r. Był już doktorem biologii i specjalistą od lądowych drapieżników. I jak na ironię trafił na jedyny ląd, Antarktydę, na którym ich nie ma. – Z tego powodu żyjące tam zwierzęta nie odczuwają strachu przed człowiekiem. To robi niesamowite wrażenie. Rozładowywaliśmy statek, a w pobliżu leżała foka z młodym i po prostu na nas patrzyła. Pomyślałem wtedy, że to chyba najlepsze miejsce na świecie. Uciekać chciał po dwóch tygodniach. Wiatr był silniejszy od huraganu Katrina. Wtedy latały nawet pingwiny. Odleciał też dach z polskiej stacji badawczej. Później Mikołaj zajął się swoim projektem o słoniach morskich. One mogły być dla człowieka niebezpieczne. – Aby pobrać ich DNA, musiałem zakradać się do tych kolosów ze szczotką do wyczesywania sierści. Problem w tym, że słonie morskie na lądzie słabo widzą. Wyprostowanego człowieka mogą wziąć za atakującego samca, zaś czołganie się niosło ryzyko, że we…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/31f6445b0021f7469c3addc468c1dcf12c1465b0-308c644.jpeg
width: 5628
height: 3724

Miss szpetoty - 10 najbrzydszych zwierząt
type: item
date: 2013-05-01T06:00:00.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: słoń morski
description: No pięknie! Co to za brzydactwa? Wybraliśmy dziesiątkę najmniej urodziwych zwierząt.
encoded: Najbrzydszych naszym zdaniem, oczywiście. Wybór nie był łatwy. Spieraliśmy się w redakcji, jakie stworzenia biją rekordy brzydoty. Okazało się, że sporo jest takich, które jednym się nie podobają, a innych bardziej śmieszą albo brzydzą. Co do kilku nie mieliśmy jednak żadnych wątpliwości – naszym faworytem został uakari szkarłatny (poniżej). 1. Z liściem na nosie Powiedzmy sobie szczerze – żaden nietoperz do urodziwych nie należy. Ot, latająca mysz z wielkimi uszami i czymś dziwnym zamiast nosa. Tropikalny liścionos okazały wyjątkiem nie jest. Jego nozdrza do złudzenia przypominają listek. Mniejsza jednak o wygląd – są bardzo praktyczne. Takie wyrostki służą nietoperzom do wydawania różnych dźwięków. Oczywiście ultradźwięków. Gdzie: Ameryka Łacińska Nietoperz liścionos okazały. (Fot. FPM) 2. Czerwony jak cegła Nie ze wstydu, bo to reakcja organizmu zarezerwowana dla człowieka. Małpki uakari szkarłatne nie mają pigmentu w skórze twarzy i głowy, za to przebiega w niej mnóstwo drobnych naczyń krwionośnych. Intensywny czerwony kolor tych części ciała świadczy przede wszystkim o dobrym zdrowiu zwierząt. Chorym osobnikom, np. zarażonym malarią, lica bledną (to skądś znamy). Gdzie: Amazonia w Brazylii i Peru 3. Strach ma wielkie oczy Bardziej brzydka czy straszna? Rybę Uranoscopus sulphureus trudno wypatrzyć, bo całymi godzinami spoczywa zagrzebana w dnie, czyhając na zdobycz. Ofiary zwabione specjalnym wyrostkiem trafiają prosto do zębatej paszczy. Ryba jest potencjalnie niebezpieczna także dla człowieka – ma kolec jadowy. Gdzie: Tropikalne morza Ryba Uranoscopus sulphureus (Fot. FPM) 4. Brzydka jak noc Właściwie: brzydka jak ciemność, w której przebywa. Dotyczy to wszystkich ryb głębinowych – nie dane im jest oglądać światła słonecznego. Żyją daleko od powierzchni, a czerń morskich toni rozświetlają biolumi-nescencyjnym wabikiem. Kto da się nabrać, ten zostanie zjedzony. Jednym słowem: jaki wygląd ryby, takie zwyczaje – szpetne. Gdzie: Poniżej 2000 m w oceanach Ryba głęb…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2a47f2e4d0bb28af6ac0d559b77ab761b46e5448-d1d256f.jpeg
width: 1000
height: 613