Cud w cieniu klimatyzatora: gatunek, który miał nie istnieć, opanowuje Bermudy
Czy można cofnąć czas w świecie przyrody? Historia małego ślimaka z Bermudów dowodzi, że niemożliwe nie istnieje. Gatunek, który oficjalnie uznawano za wymarły, nie tylko został odnaleziony w najmniej spodziewanym miejscu. Dzięki bezprecedensowej akcji naukowców, rządu i ogrodu zoologicznego, wrócił do środowiska w liczbie ponad 100 tysięcy osobników. Takie sukcesy w ochronie przyrody zdarzają się bardzo rzadko.
Przez lata naukowcy z niepokojem obserwowali drastyczny spadek populacji bermudzkiego ślimaka Poecilozonites bermudensis. W końcu zupełnie zniknął ze swojego naturalnego środowiska i wydawało się, że jego los jest przesądzony. A jednak iskierka nadziei pojawiła się tam, gdzie nikt nie jej nie szukał: w brudnym zaułku, tuż obok…klimatyzatora. To tam odkryto ostatnie osobniki, które przetrwały tylko dzięki kroplom wody spadającym z urządzenia. A potem było jeszcze ciekawiej: rozpoczęła się jedna z najbardziej ambitnych operacji ratunkowych w historii współczesnej zoologii. Od kilku sztuk do setek tysięcy Gdy tylko odkryto ocalałą populację ślimaka, rząd Bermudów podjął błyskawiczną decyzję o współpracy z ekspertami z brytyjskiego Chester Zoo. Kilka cennych osobników wysłano do Wielkiej Brytanii, gdzie stały się zaczątkiem programu hodowlanego. Wyzwanie było ogromne – naukowcy musieli sztucznie odtworzyć idealne warunki do życia i rozrodu. Zaprojektowano specjalne pojemniki, w których monitorowano każdy parametr, od wilgotności po temperaturę. Wysiłek się opłacił: ślimaki zaczęły rozmnażać się w tempie, które przerosło najśmielsze oczekiwania. Z garstki „ocalenców z klimatyzatora” narodziła się armia ponad stu tysięcy ślimaków. Wielki powrót i inwazyjny wróg Proces reintrodukcji, czyli ponownego wprowadzania gatunku do naturalnego środowiska, był operacją zaplanowaną z chirurgiczną precyzją. Zanim ślimaki trafiły na Bermudy, każdy z nich przeszedł badania pod kątem obecności pasożytów, które mogłyby zagrozić lokalnemu ekosystemowi. Kluczowym problemem był jednak inny, inwazyjny ślimak Euglandina rosea, który wcześniej niemal doszczętnie wytępił swoich bermudzkich kuzynów. Naukowcy mozolnie szukali bezpiecznych enklaw dla „ocalonych”. Każdy wypuszczony osobnik został oznaczony. Ślimaki na bieżąco monitorowano, by upewnić się, że zaczęły samodzielnie żerować. Symbol zwycięstwa nad kryzysem bioróżnorodności W końcu świat nauki mógł oficjalni potwierdzić: ślimak bermudzki wrócił do środowiska i jest bezpieczny! Monitoring wykazał, że gatunek na stałe zadomowił się w sześciu kluczowych obszarach Bermudów. Znaczenie tego sukcesu jest ogromne. Jak podkreślają specjaliści z Chester Zoo, to rzadki dowód na to, że międzynarodowa współpraca może realnie zatrzymać, a nawet odwrócić proces wymierania. Źródło: Live Science, Chester Zoo Nasza autorka Magdalena Rudzka Redaktorka i wydawczyni National-Geographic.pl. Wcześniej związana m.in. z National Geographic Traveler i magazynem pokładowym PLL LOT Kaleidoscope. Z wykształcenia humanistka (ukończyła MISH i SNS PAN), ale to przyroda stanowi jej największą pasję. Szczególnie bliskie są jej ekosystemy słodkowodne, a prawdziwym „konikiem” są ryby. W National-Geographic.pl pisze o swoich przyrodniczych pasjach, nauce i medycynie. Prywatnie ceni sobie podróże po nieoczywistych kierunkach, ze szczególnym sentymentem do Europy Środkowej i Wschodniej.
Ślimaki bez skorupy są prawdziwym utrapieniem. Występują w całym kraju
Ślimaki bez skorupy, czyli mięczaki pozbawione zewnętrznej skorupy, stanowią powszechny element wielu ekosystemów. Niepozorne w kontekście biologicznym, okazują się być poważnym przeciwnikiem dla człowieka, zdolnym do wyrządzenia niemałych szkód. Dlaczego te niewielkie stworzenia zyskały status wielkiego szkodnika? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
Spis treści: Tych ślimaków nie sposób nie rozpoznać Gdzie można spotkać ślimaki bez skorupy? Dlaczego ślimaki bez skorupy zyskały reputację szkodników? Jakie gatunki występują w Polsce? Nie każdy ślimak „nosi na plecach swój dom”. W Polsce występuje kilkanaście gatunków, które nie mają muszli. Występują w różnych miejscach, od zarośli i lasów, po ogrody i foliowe tunele. Określa się je jako ślimaki nagie. Wydają się nieszkodliwe, ale niektóre są prawdziwym utrapieniem ogrodników, działkowców i rolników. Tych ślimaków nie sposób nie rozpoznać Jak wskazuje na to sama nazwa, główną cechą ślimaków nagich jest brak zewnętrznej muszli. Ich asymetryczne ciało ma walcowaty, zwężający się ku końcowi kształt. Na wyraźnie zaznaczonej głowie znajdują się dwie pary czułków – dłuższe, oczne, i krótsze czułki drugiej pary. Pomiędzy niemi zlokalizowany jest otwór gębowy. Gdzie można spotkać ślimaki bez skorupy? Te charakterystyczne mięczaki preferują różne siedliska. Można je spotkać dosłownie wszędzie – w miastach i na wsiach, w lasach i na łąkach, w przydomowych ogrodach, na obszarach rolniczych. Jest jeden warunek – ich siedlisko musi być wilgotne. Niektóre gatunki szczególnie upodobały sobie miejsca skrajnie wilgotne, jak brzegi stawów, potoków czy uprawy szklarniowe. Deszczowe dni nie są im straszne Ślimaki bez skorupy są aktywne przede wszystkim nocą. Swoje schronienia opuszczają też podczas pochmurnych i deszczowych dni. Wynika to z faktu, że taka pogoda sprzyja ich rozwojowi. Są wyjątkowo wrażliwe na promieniowanie słoneczne i utratę wilgoci. Podczas słonecznych dni, gdy warunki nie są dla nich sprzyjające, chronią się w ziemi lub wilgotnych i zacienionych miejscach: pod kamieniami, cegłami i deskami, w gęstej roślinności, ściółce. Wszystko, co zapewnia cień i wilgoć, jest dla nich potencjalnym schronieniem. Dlaczego ślimaki bez skorupy zyskały reputację szkodników? Może się wydawać, że te niepozorne mięczaki nie są w stanie zagrozić człowiekowi. O ile ślimak nagi rzeczywiście nie jest w stanie wyrządzić nam krzywdy, to okazuje się niezwykle szkodliwy w kontekście gospodarczym. To niezwykle żarłoczne zwierzęta, które w dodatku są wszystkożerne. Jakby tego było mało, rozmnażają się w ekspresowym tempie. Niektóre gatunki składają setki jaj w ciągu sezonu. Co to wszystko oznacza w praktyce? Ślimaki nagie żywią się wieloma gatunkami roślin. Ich przysmakiem są przede wszystkim liście, pędy, kwiaty i owoce, zarówno na etapie kiełkowania, wzrostu, jak i dojrzewania (niektóre gatunki wolą młode rośliny, inne gustują w starszych). Te niepozorne zwierzęta są w stanie w krótkim czasie zniszczyć całe uprawy, szczególnie sałaty i kapusty (ale nie tylko). Zostawiają po sobie ślady w postaci nieregularnych otworów w liściach i srebrzystych śladów śluzu. Jakie gatunki występują w Polsce? W Polsce występuje sporo gatunków ślimaków bez skorupy, w tym kilka zawleczonych i inwazyjnych. Niektóre osiągają zaledwie kilka centymetrów długości, ale są też takie, których długość przekracza 20 cm. Poniżej wymieniamy kilka najbardziej charakterystycznych gatunków. Pomrów wielki Pomrowy należą do największych występujących w Polsce ślimaków nagich. Pod względem długości, bezkonkurencyjny jest pomrów wielki, czyli Limax maximus. W trakcie pełzania osiąga długość do 24 cm. Ma zmienne ubarwienie, od brudnokremowego po jasne. Poza okazałymi rozmiarami jego charakterystyczną cechą są charakterystyczne czarne plamy, pasy lub smugi, pokrywające ciało. Pomrowa wielkiego można spotkać w lasach, zaroślach, ogrodach i parkach, ale nie tylko. Występuje też w pobliżu szklarni, foliowych tuneli i domów. Szczególnie upodobał sobie miejsca z rozkładającą się materią organiczną. To gatunek zawleczony. Pochodzi z południowo-zachodniej Europy. W Polsce występuje na terenie całego kraju. Jest zaliczany do gatunków szkodliwych. Pomrów czarniawy To drugi największy ślimak nagi w Polsce. Pomrów czarniawy, czyli Limax cinereoniger, mierzy do 20 cm. Jego beżowe, kawowe, popielate lub czarne ciało jest jednolicie ubarwione w obszarze płaszcza. Na pozostałych częściach ciała u niektórych osobników pojawiają się plamy. Ten gatunek szczególnie upodobał sobie zarośla lasów liściastych i mieszanych. W ogrodach i parkach pojawia się rzadko. Tak jak jego kuzyn, w Polsce jest gatunkiem zawleczonym. Ślinik pospolity O ile pomrowy są największymi ślimakami bez skorupy, to nie można powiedzieć, że są także największymi szkodnikami. To miano przypada w udziale ślinikowi pospolitemu. Arion vulgaris osiąga do 12 cm długości. Ubarwienie dorosłych osobników jest zmienne, od żółtawego, przez pomarańczowe i ceglaste, aż po brązowe. To gatunek inwazyjny, który nieustannie zwiększa swój zasięg występowania w Polsce. Rodzimy obszar występowania tego ślimaka nie jest dokładnie znany. Przez lata był błędnie identyfikowany z ślinikiem luzytańskim i przypisywano mu pochodzenie z Półwyspu Iberyjskiego. Najnowsze dane wskazują, że może pochodzić z Francji. Do Polski dotarł prawdopodobnie w 1993 roku wraz z transportem materiału roślinnego. Ślinik wielki Ślinik wielki, czyli Arion rufus, jest największym przedstawicielem rodziny ślinikowatych w Polsce. Pod względem długości tylko nieznacznie ustępuje pomrowom. Dojrzały osobnik mierzy nawet 18 cm. Jego ciało jest czarne, brunatne, rdzawe lub pomarańczowe. W Polsce występuje naturalnie, ale tylko w zachodniej części kraju. Został jednak introdukowany na wschodzie, gdzie stanowi gatunek inwazyjny. Pomrowik mały Mimo że osiąga niewielkie rozmiary, okazuje się ogromnym szkodnikiem. Pomrowik mały (Deroceras laeve) osiąga długość do 2,5 cm. Jego ubarwienie waha się od jasnokawowego, przez brązowe, po czarne. Przedstawiciele tego gatunku uwielbiają skrajnie wilgotne warunki. Pomrowika małego można spotkać nad rzekami i zbiornikami, a także w uprawach szklarniowych. Pierwotnie był gatunkiem holarktycznym. Obecnie jest rozpowszechniony na całym świecie. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Przez niego zamknięto plaże. „Niebieski smok” zaskoczył Hiszpanów
Zjawiskowy morski ślimak pojawił się w kilku nadmorskich kurortach Hiszpanii, zmuszając władze do zakazu kąpieli. Choć mierzy nie więcej niż 3 cm i wygląda bajkowo, potrafi boleśnie poparzyć.
W ubiegłym tygodniu kilka hiszpańskich plaż musiało zostać zamkniętych z powodu niezwykłego morskiego gościa – tzw. „niebieskiego smoka” (Glaucus atlanticus). Te jaskrawoniebieskie ślimaki są rzadko spotykane w basenie Morza Śródziemnego. A ponieważ potrafią parzyć podobnie do meduz, wywołały niemałą sensację. Niezwykła biologia niebieskiego smoka Nazywane także morskimi jaskółkami, wyglądają bajkowo, ale kontakt z nimi może być niebezpieczny. Same w sobie nie produkują jadu, ale gromadzą go, „kradnąc” toksyczne substancje ze zwierząt które zjadają – głównie żeglarzy portugalskich i meduz. To niejedyna osobliwość w ich biologii. Ich jaskrawoniebieskie ciało widziane z góry, jest tak naprawdę brzuchem, a nie grzbietem. Poruszają się do góry nogami, z otworem gębowym skierowanym ku górze. Dzięki gazom zgromadzonym w układzie pokarmowym unoszą się na powierzchni oceanu, dryfując razem z prądami morskimi. Dotknięcie niebieskiego smoka może wywołać reakcje podobne jak przy poparzeniu przez meduzy: zaczerwienienie, ból, nudności, wymioty, a nawet groźną reakcję alergiczną. Jak wiele ślimaków, smoki są obojnakami. Jednak wymieniają materiał genetyczny podczas kopulacji. Muszą podczas tego aktu uważać, by dotykać się tylko „bezpiecznymi” częściami ciała – w przeciwnym razie mogłyby poparzyć siebie nawzajem. Niebieskie smoki to ślimaki nagoskrzelne, nie posiadające muszli. Gdzie się pojawił niebieski smok i dlaczego właśnie teraz? W Hiszpanii pojawiły się w kilku miejscach: na plażach w Kadyksie, Vivers i La Línea de la Concepción (Andaluzja), La Garita i Famara na Lanzarote (Wyspy Kanaryjskie) oraz w Guadarmar del Segura w prowincji Alicante. Władze zarządziły wywieszenie czerwonych flag i zakaz kąpieli. Ostrzegły też, by nie dotykać zwierząt wyrzuconych na piasek, gdyż ich jad nadal może powodować oparzenia. Dlaczego w tym roku tak licznie trafiły do Hiszpanii, pozostaje zagadką. Zwykle żyją w cieplejszych wodach i dużo dalej od brzegu. Naukowcy podejrzewają, że ich coraz częstsze wizyty w basenie Morza Śródziemnego mają związek ze zmianami klimatu i ocieplaniem się wód. Migracja obcych gatunków (np. skrzydlicy) to coraz poważniejszy problem w regionie. Źródła: Science Alert, El Pais Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Ten ślimak może zabić. „W ciągu kilku minut powoduje całkowity paraliż”
Niepozorna muszla znaleziona na plaży w Japonii mogła spowodować tragedię. Turystka, która podniosła jednego z najniebezpieczniejszych ślimaków świata, wrzuciła nagranie do sieci. Miała dużo szczęścia.
Spis treści: Nieświadoma turystka i zabójczy ślimak Jad tego mięczaka działa w kilka minut Dlaczego ślimaki stożkowe są tak niebezpieczne dla ludzi Choć wielu turystów wypoczywających nad oceanem boi się rekinów lub meduz, jedno z największych zagrożeń może czaić się tuż przy linii brzegowej – ukryte w muszli o pięknych, hipnotyzujących wzorach. Mowa o ślimaku stożkowym (z rodzaju Conus), który może okazać się śmiertelny dla człowieka. O jego istnieniu przypomniała niedawno pewna turystka, która podniosła go z plaży w Okinawie i zamieściła wideo w sieci. Nagranie błyskawicznie stało się viralem, a internauci nie kryli przerażenia. Nieświadoma turystka i zabójczy ślimak Do zdarzenia doszło na plaży w prefekturze Okinawa, popularnym kierunku wypoczynkowym w Japonii. Kobieta – użytkowniczka TikToka publikująca jako @beckyleeinoki – nagrała, jak podnosi pięknego morskiego ślimaka. Choć na pierwszy rzut oka wyglądał niewinnie, był to jeden z najbardziej jadowitych gatunków na Ziemi – Conus textile, czyli ślimak stożkowy tekstylny. „Ona jeszcze o tym nie wie, ale za chwilę będzie mieć w ręce najniebezpieczniejszego ślimaka na świecie, który w ciągu kilku minut powoduje całkowity paraliż” – napisała w opisie nagrania. – To mogła być najgorsza pomyłka w moim życiu. Kiedy dowiedziałam się, co miałam w rękach, moje ciało ogarnęła panika. Mój mózg wciąż próbował mnie przekonać, że zostałam ukłuta i po prostu tego nie zauważyłam. Czwartego dnia paniki mój mąż miał już dość zapewniania mnie, że naprawdę przeżyję – wyznała Beckylee Rawls w rozmowie z „People”. Pod nagraniem turystki pojawiło się kilka tysięcy komentarzy. „To nie muszla, to granat bez zawleczki”, „Trzymałaś jedną z najbardziej jadowitych istot świata. Jesteś szczęściarą, że żyjesz”, „Dlatego życie powinno mieć instrukcję obsługi” – pisali użytkownicy TikToka. Inni przypominali, że Conus textile nie atakuje, dopóki nie poczuje się zagrożony – ale wystarczy jeden nieostrożny ruch dłonią, by sprowokować jego reakcję obronną. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2025/07/slimaki-572c66a.jpg" width="5400" height="3600" alt="Ślimaki stożkowe, które zazwyczaj żyją w muszlach takich jak te pokazane powyżej, są jednymi z najbardziej jadowitych zwierząt na Ziemi." title="Ślimaki stożkowe, które zazwyczaj żyją w muszlach takich jak te pokazane powyżej, są jednymi z najbardziej jadowitych zwierząt na Ziemi." /> Jad tego mięczaka działa w kilka minut Choć na pierwszy rzut oka przypominają jedynie dekoracyjne muszle, ślimaki stożkowe należą do najbardziej niebezpiecznych drapieżników oceanicznych. Jak podaje organizacja Ocean Conservancy, na świecie występuje między 600 a 700 gatunków tych mięczaków. Wszystkie są drapieżnikami, a wiele z nich wytwarza jad, który może być śmiertelny dla człowieka. Szczególnie toksyczne są Conus geographus oraz Conus textile, spotykane głównie w wodach tropikalnych Azji i Oceanii. Mechanizm obronny i łowiecki tych zwierząt opiera się na wyspecjalizowanych zębach przypominających mikroskopijne harpuny. Za ich pomocą ślimak wstrzykuje ofierze silnie działające neurotoksyny, które niemal natychmiast porażają układ nerwowy. Jak informuje National Library of Medicine, w chwili zagrożenia ślimak może ukłuć także człowieka — i choć samo ukłucie bywa niezauważalne, skutki bywają dramatyczne. Dlaczego ślimaki stożkowe są tak niebezpieczne dla ludzi? W kontakcie z ludzkim organizmem jad może wywołać drętwienie kończyn, zawroty głowy, zaburzenia widzenia, a w najcięższych przypadkach — całkowity paraliż i niewydolność oddechową. Dotychczas nie opracowano antidotum. Leczenie polega jedynie na podtrzymywaniu podstawowych funkcji życiowych. W dokumentacji medycznej odnotowano przypadki zgonu w ciągu kilkunastu minut od ukłucia. Specjaliści ostrzegają, by nie dotykać nieznanych organizmów morskich ani porzuconych muszli, nawet jeśli wyglądają atrakcyjnie lub sprawiają wrażenie martwych. Dotyczy to zwłaszcza plaż w strefach tropikalnych — m.in. na Filipinach, w Tajlandii, Japonii czy na północy Australii — gdzie ślimaki stożkowe występują naturalnie. Ich pozorna niewinność bywa wyjątkowo złudna. Źródła: FoxNews, People Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Ślinik luzytański coraz większym zagrożeniem również w Polsce. W sieci pojawił się komunikat
Ślinik luzytański jest jednym z najbardziej inwazyjnych gatunków ślimaków lądowych w Europie. Najprawdopodobniej pochodzi z Półwyspu Iberyjskiego, jednak w ciągu ostatnich dekad rozprzestrzenił się na znaczną część kontynentu. Dziś uchodzi za poważne zagrożenie dla rolnictwa i bioróżnorodności.
W tym artykule: Ślinik luzytański coraz liczniej występuje w Polsce To warto wiedzieć o ślimaku luzytańskim Jakie ślimaki występują w Polsce? Ślinik luzytański to jeden z wielu ślimaków występujących powszechnie w Polsce. Od popularnego winniczka różni się chociażby tym, że nie ma muszli. Takie ślimaki biolodzy nazywają nagimi. Ślinik luzytański należy do rodziny trzonkooczkowatych. Dorosłe osobniki mają ciało o długości od 7 do 15 centymetrów. Mogą różnić się barwą, jednak najczęściej są brązowe. W ostatnich tygodniach o małoinwazyjnym gatunku jest szczególnie głośno. Przyrodnicy podkreślają, że niepozorny mięczak może zagrażać zwierzętom domowym, a nawet samym ludziom. Do tej pory ten nagi ślimak był dobrze znany przede wszystkim rolnikom i ogrodnikom. Bo o ile jeden osobnik nie wyrządzi większych szkód uprawom, to kilkadziesiąt, nie mówiąc już o kilkuset, może być już poważnym problemem. A tak się składa, że jeden ślinik luzytański może złożyć w ziemi od kilkudziesięciu do nawet kilkuset jaj. Ślinik luzytański coraz liczniej występuje w Polsce O tym, dlaczego ślinik luzytański może być utrapieniem dla ludzi i zwierząt, poinformowali niedawno pracownicy Karkonoskiego Parku Narodowego. – Arion lusitanicus w Polsce pojawił się w 1987 roku, ale do dziś zdołał już skolonizować cały kraj. Śliniki luzytańskie mają status małoinwazyjny, choć dają się we znaki właścicielom upraw, ale przenoszą też pasożytnicze nicienie jak Angiostrongylus vasorum, które pasożytują w tętnicach płucnych i sercach psowatych i kotowatych, w tym psów, lisów i wilków – czytamy na oficjalnym profilu KPN na Facebooku. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="250" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FKarkonoskiParkNarodowy%2Fposts%2Fpfbid02i9VSnH8ZtHfRu88eFFQemaTSKqDvY3XoBBALCFeeUokXAvffLzaquUunqVkCyevVl&show_text=true&width=500&is_preview=true" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Wpis przyrodników odbił się głośnym echem w polskim internecie. Po kilku dniach pracownicy parku narodowego opublikowali kolejny post. Tym razem zachęcili internautów do poszerzania wiedzy w na temat poszczególnych gatunków nagich ślimaków. Jak można się dowiedzieć z poleconego przez KPN opracowania Instytutu Ochrony Roślin, ślinik luzytański „bardzo chętnie żeruje na niektórych dwuliściennych chwastach rosnących w pobliżu plantacji roślin, na miedzach, w rowach i w zaroślach”. – Najsilniej uszkadzane są podagrycznik pospolity i pokrzywa zwyczajna. Stopień zniszczenia roślin podagrycznika jest tak duży, że latem w miejscach masowego występowania ślimaków chwast ten prawie wcale nie występuje – pisze dalej Jan Kozłowski. To warto wiedzieć o ślimaku luzytańskim Ślimaki te żywią się jednak nie tylko roślinami. Są wszystkożerne, co prawdopodobnie pomogło im w zasiedleniu niemal całej Europy. Poza uprawami chętnie raczą się też rozkładającą się materią organiczną czy padliną. Ślinik luzytański rozprzestrzenił się po świecie jako gatunek inwazyjny razem z materiałem roślinnym i różnymi odpadkami. Odnotowano go nie tylko w kontynentalnej Europie, ale też na Islandii oraz w Stanach Zjednoczonych. Pochodzenie i klasyfikacja ślinika luzytańskiego jest kwestią sporną. Część taksonomów uważa, że to endemiczny dla Półwyspu Iberyjskiego Arion lusitanicus. Inni twierdzą, że gatunek rozprzestrzeniający się po Europie to A. vulgaris pochodzący z zachodniej Francji. To stanowisko nie jest jednak szeroko akceptowane przez biologów. Prac naukowych nie ułatwia fakt, że ślimaki te wykazują dużą genetyczną zmienność, a identyfikacja młodych osobników na podstawie cech morfologicznych jest niemożliwa. Achatina to największy ślimak świata. Afrykańskiego kolosa można hodować w domu Rodzaj afrykańskich ślimaków Achatina obejmuje wiele okazałych gatunków, a wśród nich prawdziwego kolosa, który w swojej gromadzie nie ma sobie równych. Tym niezwykłym mięczakiem jest ac... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/achatina-to-najwiekszy-slimak-swiata-afrykanskiego-kolosa-mozna-hodowac-w-domu-fot-shutterstock-d8ff327.jpg" width="938" height="626" alt="Achatina to największy ślimak świata. Afrykańskiego kolosa można hodować w domu (fot. Shutterstock)" title="Achatina to największy ślimak świata. Afrykańskiego kolosa można hodować w domu (fot. Shutterstock)" /> Jakie ślimaki występują w Polsce? Polska ślimacza fauna jest bogata i zróżnicowana, obejmując zarówno gatunki lądowe, jak i wodne. Wiele z nich odgrywa istotną rolę w ekosystemach, a niektóre są chronione prawem ze względu na zagrożenie wyginięciem. Ślimaki lądowe żyjące w Polsce: Ślimak winniczek (Helix pomatia); Ślinik luzytański (Arion lusitanicus); Ślimak zaroślowy (Cepaea nemoralis); Ślimak ogrodowy (Cepaea hortensis); Pomrów wielki (Limax maximus). Ślimaki wodne występujące w Polsce: Błotniarka stawowa (Lymnaea stagnalis); Zatoczek rogowy (Planorbarius corneus); Przytulik strumieniowy (Ancylus fluviatilis); Grotnik błotny (Galba truncatula). Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Achatina to największy ślimak świata. Afrykańskiego kolosa można hodować w domu
Rodzaj afrykańskich ślimaków Achatina obejmuje wiele okazałych gatunków, a wśród nich prawdziwego kolosa, który w swojej gromadzie nie ma sobie równych. Tym niezwykłym mięczakiem jest achatina zwyczajna, największy ze wszystkich lądowych ślimaków. Gdzie żyje ten gatunek? Czym się żywi i czy może być hodowany jako zwierzę domowe? Na każde z tych pytań odpowiadamy poniżej.
W tym artykule: Opis rodzaju Achatina Achatina zwyczajna jest największym ślimakiem lądowym Achatina jako zwierzę domowe Największym polskim ślimakiem jest Helix pomatia, czyli popularny winniczek. Muszla rodzimego rekordzisty osiąga ok. 5 cm długości i 4,5 cm szerokości. Duże okazy winniczka prezentują się imponująco, jednak należy podkreślić, że przy największym ślimaku świata wyglądają jak „ubodzy krewni”. Gatunkiem, o którym mowa, jest Achatina achatina, czyli achatina zwyczajna. O jak dużym zwierzęciu mówimy? Dorodny osobnik ledwo mieści się na dłoni, a jego masę odczuje nawet dorosły człowiek. To naprawdę wielki bezkręgowiec. Opis rodzaju Achatina Pod nazwą Achatina (ślimaki olbrzymie) kryje się rodzaj lądowych ślimaków afrykańskich. Oficjalnie obejmuje 39 gatunków, jednak wypada wspomnieć, że ich systematyka stwarza pewne trudności już na poziomie rzędu (trzonkooczne). Trzeba bowiem podkreślić, że badacze do dziś nie ustalili dokładnego stopnia pokrewieństwa między poszczególnymi rodzinami zaliczanymi do rzędu Stylommatophora, co sprawia, że rozróżnianie poszczególnych gatunków jest dość trudnym zadaniem. Mięczaki z rodzaju Achatina wywodzą się z terenów Afryki Subsaharyjskiej, ale obecnie występują na obszarze niemal całego kontynentu. Nie tylko, bo niektóre gatunki zostały introdukowane do innych krajów. Ślimak Achatina świetnie odnajduje się wszędzie, gdzie sprzyjają mu warunki i gdzie nie ma zbyt wielu naturalnych wrogów. Największym zagrożeniem dla tych zwierząt są ptaki, zwłaszcza w rodzimej Afryce, gdzie ich naturalnym wrogiem jest między innymi gustujący w mięczakach trzewikodziób. Malowane ślimaki z Kuby są najpiękniejsze na świecie. Mogą zginąć przez nielegalny handel Kubański ślimak lądowy, czy inaczej ślimak malowany to gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem. Tysiące tych mięczaków są nielegalnie odławiane przez lokalnych handlarzy, którzy z ich ... Jeden z przedstawicieli rodzaju – Achatina fulica – dotarł do południowej Hiszpanii i na Teneryfę, gdzie uznawany jest za jeden z najbardziej inwazyjnych gatunków. Nic dziwnego. Gatunek ten słynie z szybkiego rozmnażania. Rocznie składa do tysiąca jaj. Charakterystyczną cechą przedstawicieli rodzaju Achatina jest wydłużona muszla o jajowatym kształcie, która przeciętnie osiąga długość od 10 do 12 cm. Należy jednak podkreślić, że rozległy rodzaj obejmuje gatunki znacznie większe od przeciętnego. Achatina zwyczajna jest największym ślimakiem lądowym W tym miejscu należy wskazać na achatinę zwyczajną (Achatina achatina). To gatunek wzorcowy, którego muszla osiąga przeciętnie 20 cm długości i 10 cm średnicy. Przeciętnie, bo największe osobniki osiągają nawet 25 cm długości i 15 cm średnicy. Dorodny ślimak waży około pół kilograma. Największy znany okaz mierzył 393 mm długości całkowitej (skorupa tego ślimaka miała 273 mm długości) i ważył 900 gramów. Żaden inny gatunek ślimaka lądowego nie osiąga tak dużych rozmiarów. Jak wygląda ślimak Achatina? Achatina achatina ma szeroką spiralnie skręconą muszlę o jajowatym kształcie. Wierzchołek jest krótki i ma regularny stożkowy kształt. Na muszli dojrzałego osobnika można zaobserwować od siedmiu do ośmiu skrętów. Wapienna struktura ma żółtawy lub złotożółty kolor. Wyróżniają się na niej ciemne smugi, brązowe lub czarne. Warga otworu muszli jest ciemnoczerwona. Gdzie żyje achatina zwyczajna? Afrykański kolos występuje w zachodniej części kontynentu, w pasie 100–180 km od wybrzeża. Siedliska tego gatunku są zlokalizowane na obszarze Wybrzeża Kości Słoniowej, Sierra Leone, Liberii, Ghany, Nigerii i Beninu. W przeciwieństwie do niektórych ślimaków olbrzymich, gatunek ten jak dotąd nie rozprzestrzenił się poza Czarnym Lądem. Ślimak Achatina żyje na obszarach wilgotnych. Szczególnie upodobał sobie obszary w pobliżu zbiorników wodnych, gdzie ma zapewnione odpowiednie warunki termiczne i dostatek pożywienia. Czym żywi się ślimak afrykański Achatina? Wszyscy przedstawiciele rodzaju Achatina są fitofagami. Należy dodać, że niezbyt wybrednymi, bo w naturze zadowalają się większością roślin ze swojego otoczenia. W ich jadłospisie znajdują się także rośliny uprawne, a szkody, jakie te wielkie ślimaki powodują w uprawach, bywają ogromne. Jaki tryb życia prowadzi Achatina achatina? Aktywność Achatina jest uzależniona od czynników atmosferycznych, takich jak temperatura otoczenia, wilgotność podłoża i nasłonecznienie. Gdy słupek rtęci wskazuje wysoką temperaturę, ślimak prowadzi nocny tryb życia. W chłodniejszych porach roku i w warunkach intensywnych opadów może być aktywny przez całą dobę. W porze suchej lub w warunkach deficytu pokarmu ślimak chowa się w muszli i zapada w sen, aby przetrwać niesprzyjające mu warunki. Achatina jako zwierzę domowe Wiele osób nie wyobraża sobie trzymania ślimaków w domu, ale dla miłośników terrarystyki są to ciekawi i wdzięczni ulubieńcy. Nic dziwnego, bo ślimaki afrykańskie prezentują się wyjątkowo efektownie, nie mniej niż egzotyczne płazy i gady. Hodowla mięczaków nie jest specjalnie absorbująca, ale należy pamiętać, że jako zwierzęta domowe muszą mieć zapewnione odpowiednie warunki. Terrarium Achatina zwyczajna nie jest bardzo wymagająca pod względem przestrzeni. Hodowcy polecają jednak, żeby na każdego dorosłego osobnika przypadało ok. dziesięciu litrów. Trzeba pamiętać, że ze względu na warunki, które trzeba zapewnić zwierzętom, terraria z płyt OSB nie sprawdzą się w tym przypadku. Znacznie lepiej sprawdzi się pojemnik ze szkła lub wykonany z tworzywa sztucznego faunabox. Minimalna grubość podłoża powinna być równa dwukrotnej wysokości muszli największego osobnika w hodowli. Wskazane jest, żeby grunt sięgał do połowy terrarium. Najlepszym wyborem będzie kwaśny torf. Nie ma żadnych przeciwwskazań przed udekorowaniem pojemnika kamieniami i niepleśniejącymi korzeniami mangrowca. Taki zabieg korzystnie wpłynie na estetykę i powiększy powierzchnię życiową ślimaka. Oświetlenie terrarium Hodowca nie musi stosować sztucznego oświetlenia (świetlówek lub lamp). Światło dzienne jest w zupełności wystarczające. Można stosować oświetlenie ozdobne, ale należy pamiętać, że źródło światła powinno mieć niewielką moc. Ważne: świetlówka musi być oddzielona od terrarium w taki sposób, by ślimaki nie mogły dostać się na jej powierzchnię. Warunki Hodowca musi pamiętać, że podłoże przez cały czas musi pozostawać wilgotne, jednak należy unikać przemaczania gruntu. Należy utrzymywać wilgotność powietrza na poziomie 80 proc. Krótkotrwałe wahania nie powinny zaszkodzić ślimakom, jednak przekroczenie wartości skrajnych sprawi, że zapadną w sen. Ważne: terrarium nie może być wystawione na działanie promieni słonecznych. Nie powinno też stać w przeciągu. Miejsce, w którym zostanie ustawione, powinno być zacienione i znajdować się z dala od okien. Co je ślimak afrykański? Ślimaki z rodzaju Achatina są fitofagami, więc ich dieta musi składać się wyłącznie z pokarmu roślinnego. W naturze ślimaki afrykańskie zadowalają się większością roślin, które znajdują się w ich środowisku. Także w hodowli nie są specjalnie wybredne. Bez obaw można podawać im większość owoców, warzyw i liści, ale należy unikać roślin zawierających szczawiany, zwłaszcza sałaty. Wynika to z faktu, że substancje te mogą osłabić skorupę i spowolnić wzrost ślimaków. Nie wszystkie ślimaki wyglądają tak samo. Oto jadowity niebieski smok. Co o nim wiemy? Niebieski smok mierzy zaledwie kilka centymetrów długości. Mimo to jest niebezpieczny. Jad pozyskuje w brutalny sposób. Należy pamiętać o konieczności zapewnienia wysokiej podaży wapnia. W tym celu najlepiej sięgnąć po specjalne kostki wapienne, ale dobrze sprawdzi się też pył z kredy, którym można posypać podawane ślimakom rośliny. Ważne: pokarm dla ślimaków nie może nosić śladów pleśni, a przed podaniem rośliny trzeba dokładnie umyć. Ile żyje ślimak afrykański? Podjęcie decyzji o hodowli ślimaka afrykańskiego to zobowiązanie na 3–4 lata. Należy jednak podkreślić, że przy odpowiedniej trosce, te piękne mięczaki mogą dożyć nawet 9 lat. Rozmnażanie ślimaków afrykańskich W tym czasie hodowla może ulec znacznemu powiększeniu. Niektóre gatunki składają do tysiąca jaj rocznie. Jedynym antidotum na zapobieżenie niekontrolowanemu rozrostowi kolonii jest ich niszczenie i trzeba to zrobić w ciągu dwóch tygodni od złożenia. Ważne: ślimaków nie można wypuszczać na wolność. Takie działanie jest nie tylko nieodpowiedzialne, ale i zabronione prawnie. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Mogą mieć 12 tysięcy zębów i przetrwać nawet minus 40 st. C. Oto fascynujące ciekawostki o ślimakach
Mimo delikatności i powolności potrafią przeżyć w najróżniejszych warunkach, a nawet przechytrzyć wrogów. Ich zaloty mogą trwać godzinami. Poznajmy ciekawostki o ślimakach.
W tym artykule: Ślimaki w klasyfikacji biologicznej Największe i najmniejsze ślimaki świata Niesamowite właściwości śluzu ślimaków Ciekawostki o muszlach ślimaków Ślimaki są mistrzami regeneracji Ślimaki mogą spać przez kilka lat Skomplikowany system rozrodczy ślimaków Ślimaki mają najwięcej zębów z wszystkich zwierząt Ślimaki, a także ich jaja, nadają się do jedzenia Ślimaki są jednymi z najbardziej rozpowszechnionych i zróżnicowanych grup mięczaków na Ziemi. Zadziwiają kolorami i kształtami muszli. Mają niezwykle różnorodną budowę ciała, co pozwala im przystosować się do środowisk tak odmiennych jak morskie głębiny i suche pustynie. Przejawiają tez ciekawe zachowania. Ślimaki w klasyfikacji biologicznej Należą do typu mięczaków i podtypu muszlowców, są krewnymi małży i głowonogów. Nie posiadają szkieletu wewnętrznego, mają za to muszlę. Pełni ona rolę szkieletu zewnętrznego, choć u niektórych gatunków zanikła. Na świecie występuje ponad 100 tysięcy gatunków ślimaków. W polskiej klasyfikacji określane są też bardziej obrazowo: jako brzuchonogi. Przeważająca większość ślimaków żyje w morzach. Nieco mniej w wodach słodkich, a jeszcze mniej na lądach. W Polsce żyje około 200 gatunków ślimaków, w tym aż 177 lądowych. Największe i najmniejsze ślimaki świata Największym znanym ślimakiem jest Aplysia vaccaria. To morski ślimak nie posiadający muszli. Jego czarne ciało może osiągać prawie metr długości i ważyć 14 kg. Żyje w wodach u wybrzeży Kalifornii i Meksyku. Za to najmniejszy ślimak świata to zwierzę lądowe. Odkryto go w 2022 roku w Wietnamie. Jego maleńka muszla ma zaledwie pół milimetra średnicy. Łacińska nazwa ślimaczka to Angustopila psammion. Niesamowite właściwości śluzu ślimaków Śluz wydzielany przez ślimaki nie tylko ułatwia im poruszanie się po powierzchniach, ale także ma inne zaskakujące zastosowania. Naukowcy badają go ze względu na jego potencjał w medycynie, ponieważ zawiera substancje przyspieszające gojenie się ran oraz mające działanie przeciwbakteryjne. Do leczenia oparzeń i ran był stosowany już w starożytności. Śluz ślimaków jest także wykorzystywany w kosmetykach, ponieważ ma właściwości nawilżające i regenerujące. W jego skład wchodzą m.in. kolagen i elastyna – białka nadające elastyczność skórze i tkance łącznej. Najczęściej wykorzystuje się śluz ślimaka Helix aspersa, czyli zachodnioeuropejskiego ślimaka szarego. Ciekawostki o muszlach ślimaków Większość ślimaków wytwarza muszle. A większość ich muszli ma kształt stożkowaty i spiralnie skręcony. 90% ślimaczych muszli to spirale skręcone w prawo. Zdarzają się jednak wyjątki – muszle w kształcie prostego stożka np. u morskich ślimaków zwanych czareczkami i rzecznych przytulików strumieniowych. Ślimaki nagie, wbrew pozorom, nie są zupełnie pozbawione muszli. Występuje ona u nich w formie szczątkowej, jako niewielka płytka na ciele lub wewnątrz niego. Muszle ślimaków, podobnie jak słoje w pniach drzew, są cennymi źródłami informacji dla badaczy klimatu. Poprzez analizę rocznych warstw wapiennych w muszlach, naukowcy mogą poznać temperaturę, poziom opadów, a nawet zanieczyszczenie atmosferyczne. Nie wszystkie ślimaki wyglądają tak samo. Oto jadowity niebieski smok. Co o nim wiemy? Niebieski smok mierzy zaledwie kilka centymetrów długości. Mimo to jest niebezpieczny. Jad pozyskuje w brutalny sposób. Ślimaki są mistrzami regeneracji Ze względu na swoją powolność ślimaki są narażone na ataki szybszych od nich drapieżników. Jednak mają na to sposób – potrafią zregenerować utracone tkanki, a nawet same profilaktycznie je odrzucić. Mają zdolność do odtworzenia tylnej części swojej stopy, a nawet utraconego oka. Niektóre (np. wspomniany Helix aspersa) potrafią też odtworzyć utracone części muszli. To jednak nie koniec ich możliwości. Japońscy naukowcy badając ślimaki z gatunku Elysia cf. marginata oraz Elysia atroviridis przypadkiem zauważyli, że potrafią one zregenerować niemal całe ciało. Obserwowany przez nich ślimak odrzucił wszystko oprócz głowy. W ciągu trzech tygodni z głowy odrosło nowe ciało, wraz ze wszystkimi narządami. Z kolei stare, odrzucone ciało nie wytworzyło nowej głowy, choć żyło jeszcze kilka tygodni. Ślimaki mogą spać przez kilka lat W niekorzystnych warunkach, takich jak brak wilgoci, ślimaki lądowe mogą wycofać się do swoich muszli i przetrwać przez długi czas, zanim warunki się poprawią. To też ich sposób na przetrwanie zimy. Wiele gatunków wytworzyło specjalne płytki pełniące rolę „drzwi” do muszli. Zamknięte płytką wejście do muszli dodatkowo uszczelniają śluzem. Winniczki wycofują się głęboko do muszli tworząc poduszki powietrzne, które dodatkowo izolują je od zimna. Ponadto kopią dziurę w ziemi i ocieplają ją mchem. Hibernujące winniczki mogą wytrzymać temperatury do -40°C. W skrajnie złych warunkach ślimaki mogą zamknąć się w muszli nawet na 3 lata. Skomplikowany system rozrodczy ślimaków Najbardziej zadziwiające ciekawostki o ślimakach dotyczą ich układu rozrodczego. Jest on niezwykle złożony i różnorodny. Różne gatunki mogą mieć różne sposoby rozmnażania i budowę. Większość ślimaków jest obupłciowa. Oznacza to że posiadają zarówno narządy rozrodcze męskie, jak i żeńskie. Są jednak wyjątki. Ślimaki z rodziny Pomatiidae są rozdzielnopłciowe. Nawet obojnaki jednak poszukują partnera i potrafią przejawiać ciekawe strategie. Rytuał zalotów może składać się z szeregu ruchów i pozycji i trwać nawet 12 godzin. Aby znaleźć partnera, ślimaki polegają przede wszystkim na węchu i dotyku. Niektóre wytwarzają tzw. strzałki miłosne. To twarde struktury wapienne lub chitynowe, wbijane w ciało partnera przed kopulacją, niczym strzała Amora. Ślimaki mają najwięcej zębów z wszystkich zwierząt Choć są bardzo małe, zęby ślimaków mogą osiągać astronomiczną liczbę 12 tysięcy u jednego osobnika. Wszystkie umieszczone są na tzw. tarce (raduli). To narząd przypominający język, służący do zeskrobywania pokarmu. To właśnie dzięki tarce i mikroskopijnych ząbkach ślimaki tak świetnie sobie radzą z oczyszczaniem różnych powierzchni np. z glonów. Zużyte zęby ślimaki zastępują nowymi. Tarka występuje wyłącznie u mięczaków. Ślimaki, a także ich jaja, nadają się do jedzenia Ich konsumpcja jest rozpowszechniona na całym świecie, a nie tylko w kojarzącej się ze ślimakami Francji. Znaleziska archeologiczne dowodzą, że ludzie jedli ślimaki już 12 tysięcy lat temu. Są składnikiem wielu kuchni europejskich. Poza Francją ślimaki je się w: Belgii, Holandii, Portugalii, Hiszpanii, Grecji we Włoszech, na Malcie. Powszechne są w krajach Maghrebu (Maroku, Tunezji, Algierii). W Polsce mało popularne, choć nasz kraj jest ich ważnym producentem i eksporterem. Największe znaczenie kulinarne w Europie ma pospolity u nas ślimak winniczek. Z jaj ślimaków produkuje się ceniony i drogi tzw. biały kawior. Nasz ekspert Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
W pobliżu Florydy odkryto nowy gatunek ślimaka. Jest jaskrawożółty i otacza się toksyczną wydzieliną
Nowy gatunek ślimaka żyje na rafie koralowej w pobliżu archipelagu Florida Keys. Nadano mu nazwę od piosenki Jimmy’ego Buffetta, amerykańskiego muzyka, który zmarł pierwszego września tego roku.
W tym artykule: Nowy gatunek ślimaka Ślimak z rafy koralowej Jak odżywia się morski ślimak? Korzyści z ocieplenia klimatu Florida Key to ciąg tropikalnych wysp otoczonych przez rafę koralową. Rafa ta, trzecia co do wielkości na świecie, jest jednym z najcenniejszych skarbów przyrodniczych Ameryki. Rozciąga się na kilkaset kilometrów i stanowi dom wielu gatunków ryb, koralowców i mięczaków. Nowy gatunek ślimaka W najnowszym numerze czasopisma naukowego „PeerJ” ogłoszono odkrycie nowego mieszkańca rafy koralowej na Florydzie. To ślimak, mający rzucającą się w oczy, jaskrawożółtą barwę. Naukowcy nazwali go Cayo margarita – od piosenki „Margaritaville” Jimmy’ego Buffetta. Z kolei słowo cayo oznacza niedużą wyspę. Tak właśnie bowiem nowo odkryty mięczak wygląda, gdy spojrzy się na niego z góry. Cayo margarita wyróżnia nie tylko niezwykły kolor. Ma jeszcze dwie inne nietypowe cechy. Po pierwsze − posługuje się toksyczną wydzieliną, którą otacza się niczym siecią. Po drugie − jest to ślimak, który nie przemieszcza się z miejsca na miejsce. Pozostaje trwale przytwierdzony do podłoża. Ślimak z rafy koralowej Ślimaki Cayo margarita nie są duże. Dorastają tylko do centymetra, co może tłumaczyć, dlaczego dotychczas pozostawały niezauważone. Odkrył je zespół Rüdigera Bielera, specjalisty od bezkręgowców z Field Museum w Chicago. Według Bielera – badającego bezkręgowce od czterech dekad − ślimaki były tak dobrze ukryte, że naukowcy nigdy wcześniej ich nie spotkali. − Uważam, że C. margarita są szczególnie fajne – mówi Bieler. – Są spokrewnione ze zwykłymi, wolno żyjącymi ślimakami, jednak kiedy młody osobnik znajdzie sobie odpowiednie miejsce do życia, osiada tam, przyczepia muszlę do podłoża i już nigdy się nie przemieszcza. Musza rośnie, przybierając kształt nieregularnej rurki otaczającej ciało ślimaka – dodaje naukowiec. Jak odżywia się morski ślimak? Jaskrawożółty ślimak musiał znaleźć taki sposób zdobywania pożywienia, który nie kłóciłby się z jego osiadłym trybem życia. Rozwiązaniem okazała się wydzielina. Cayo margarita rozkłada ją wokół siebie, tak by spełniała funkcję sieci. Wpada w nią plankton i drobna materia organiczna, którymi żywi się ślimak. A dlaczego ten mięczak ma tak wyraźny kolor? Najprawdopodobniej ma on odstraszać sąsiadów, by nie zbliżali się za bardzo. To właśnie dzięki jaskrawej żółci zwierzę to może żyć na otwartych wodach bez niczego, co osłaniałoby jego ciało. Część mechanizmu obronnego stanowi również toksyczna wydzielina, zwierająca odstraszające związki chemiczne. Dzięki niej ślimakowi nie grozi, że zostanie zarośnięty przez koralowce i ukwiały rozwijające się dookoła. Malowane ślimaki z Kuby są najpiękniejsze na świecie. Mogą zginąć przez nielegalny handel Kubański ślimak lądowy, czy inaczej ślimak malowany to gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem. Tysiące tych mięczaków są nielegalnie odławiane przez lokalnych handlarzy, którzy z ich ... Korzyści z ocieplenia klimatu Praca z „PeerJ” informuje o odkryciu jeszcze jednego ślimaka, tym razem na rafie koralowej w okolicach Belize. To krewniak Cayo margarita, różniący się od niego kolorem. Cayo galbinus jest zielonkawy, ma barwę limonki. Oba mięczaki należą do rodziny Vermetidae i są spokrewnione z innym ślimakiem odkrytym przez zespół Bielera w 2017 r. Mowa o Thylacodes vandyensis − ślimaku Spider-Manie, nazywanym tak, ponieważ ten mięczak również strzela wzbogaconą chemicznie wydzieliną. Podobnie jak niedawno znaleziono ślimaki także jest trwale przytwierdzony do podłoża. Jak zauważają naukowcy, zarówno Cayo margarita, jak i Cayo galbinus mogą być beneficjentami globalnego ocieplenia. Rosnąca temperatura oceanów sprawia, że rafa koralowa na Florydzie znajduje się w coraz gorszej kondycji. Umiera coraz więcej koralowców, które stanowią idealne podłoże dla ślimaków z rodzaju Cayo. Jednak martwa rafa oznacza również mniej pokarmu. Oznacza to, że ostateczny wpływ zmian klimatu na życie takich zwierząt jak Cayo trudno jeszcze określić. Źródło: PeerJ Nasz ekspert Magdalena Salik Dziennikarka naukowa i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Pasjami czyta i pisze, miłośniczka literatury popularnonaukowej i komputerowych gier RPG. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
Największy ślimak na świecie może ważyć pół kilograma. Daleko mu jednak do największego mięczaka na Ziemi
Ślimaki kojarzą się nam ze zwierzętami niewielkimi i delikatnymi. Jaki jest największy ślimak na świecie? Na to pytanie odpowiadamy poniżej.
W tym artykule: Achatina – największy ślimak lądowy Największy ślimak bez muszli Największy ślimak morski Największy mięczak na świecie Jak powszechnie wiadomo, ślimaki należą do mięczaków i zarazem zwierząt bezkręgowych. Oznacza to, że brak im szkieletu wewnętrznego. Mogą natomiast posiadać szkielet zewnętrzny. Przykładem są muszle ślimaków. Wiele mięczaków to zwierzęta morskie. Jednak największy ślimak na świecie najczęściej kojarzy się z gatunkiem lądowym. Dlatego to od niego zaczniemy przegląd stworzeń, zaliczanych do rekordzistów wśród bezkręgowców. Achatina – największy ślimak lądowy Za rekordzistę uchodzi ślimak afrykański, czyli achatina zwyczajna (Achatina achatina). Jak sama nazwa wskazuje, zalicza się on do fauny Afryki. Daleko mu natomiast do zwyczajności. Achatina to ślimak lądowy, którego można spotkać w zachodniej części afrykańskiego wybrzeża. Jako gatunek introdukowany występuje też w Azji oraz na wyspach Oceanu Indyjskiego, Spokojnego i na Karaibach. Muszla tego gatunku (spiralnie skręcona, z krótkim wierzchołkiem) mierzy 20 cm wysokości, a jej średnica to 10 cm. Należy zaznaczyć, że są to dane uśrednione. W naturze dość łatwo można spotkać osobniki, których muszla osiąga ponad 30 cm. Tak okazały ślimak może ważyć nawet pół kilograma. W Księdze Rekordów Guinnessa figuruje okaz o muszli ponad 27-centymetrowej i wadze 900 gramów. Ślimaki afrykańskie żywią się roślinami. Mogą m.in. zjadać gatunki uprawne, takie jak kalafior czy kakaowiec. Dlatego są uznawane za szkodniki. Ich mięso jest jadalne i stanowi ważne źródło białka w tradycyjnej diecie niektórych plemion. Co ciekawe, achatina to egzotyczne zwierzę, które można hodować w domu. Nie jest zbyt kłopotliwe w utrzymaniu, o ile opiekun będzie w stanie zapewnić mu odpowiednią przestrzeń. Czyli naprawdę duże terrarium. Achatina jest często przemycana przez granicę. Wwiezienie takiego ślimaka do Polski wymaga zezwolenia i kontroli weterynaryjnej. Mogą bowiem przenosić groźne dla człowieka pasożyty. Na wschodnim wybrzeżu USA ślimaki afrykańskie uciekły z niewoli. Na wolności stały się gatunkiem inwazyjnym. Są prawdziwą plagą na Florydzie, gdzie rozmnażają się błyskawicznie. W ciągu roku jeden osobnik może znieść nawet 1200 jaj. Achatina niszczy uprawy i zjada nawet farbę ze ścian. Największy ślimak bez muszli Zostając przy ślimakach lądowych, warto też pamiętać o pomrowach. To mięczaki bez muszli zewnętrznej. Ma ona postać płytki ukrytej wewnątrz ciała. Za rekordzistę wśród tych nagich ślimaków uchodzi pomrów czarniawy (Limax cinereoniger). Ten występujący także w Polsce mięczak przeciętnie osiąga 20 cm długości. Rekordowy okaz miał aż 30 cm. Głównym źródłem pokarmu tego ślimaka są grzyby – zarówno te jadalne dla człowieka, jak i trujące. Największy ślimak morski Jeszcze większe rozmiary mogą osiągać ślimaki morskie. Jeśli chodzi o gatunki bez muszli, rekordzistą jest Aplysia vaccaria, zwany czarnym zającem morskim. Występuje w Oceanie Spokojnym u wybrzeży Kalifornii i Meksyku. Osiąga prawie metr długości i 14 kg masy ciała. Największy gatunek ślimaka posiadającego muszlę żyje w morzach wokół Australii i Indonezji. To Syrinx aruanus, którego muszla może mierzyć do 91 cm i ważyć 1,8 kg. Całkowita masa ciała tego mięczaka sięga natomiast 14 kg. (Pre)historyczny rekord należy jednak do Campanile giganteum. Ten wymarły mięczak żył w epoce eocenu, kilkadziesiąt milionów lat temu. Długość jego muszli mogła przekraczać 120 cm. Skamieniałości tego gatunku odnajdywane są na terenie Francji. Największy mięczak na świecie Jednak mięczaki potrafią być też naprawdę gigantyczne. Rekordy biją tu głowonogi, a konkretnie kałamarnice z rodzaju Mesonychoteuthis. Za największą uważana jest kałamarnica olbrzymia (Architeuthis dux). Okaz znaleziony w 1887 roku mierzył aż 18 metrów długości. Z tego na macki przypadało aż 12 metrów. Niedawno w Japonii udało się sfilmować kałamarnicę olbrzymią. Inna rekordzistka to kałamarnica kolosalna (Mesonychoteuthis hamiltoni). Ma ona wyraźnie dłuższy płaszcz niż olbrzymia. Na razie naukowcy zdołali przyjrzeć się zaledwie kilku niedojrzałym osobnikom. Na tej podstawie wysnuli wniosek, że dorosłe okazy mogą osiągać do 14 metrów długości.
Planujesz wakacje we Francji? Sprawdź, co musisz zjeść w tym kraju
Kraj ten urzeka pod każdym względem. Decydując się na wakacje we Francji, warto wiedzieć, których potraw trzeba spróbować.
W tym artykule: Francja to nie tylko Paryż W tym kraju znajdziemy wszystko, a w szczególności fantastyczną kuchnie Ratatouille Ślimaki Francuskie sery Wołowina po burgundzku (Bœuf bourguignon) Kisz lotaryński (Quiche lorraine) Flammkuchen lub tarte flambée Foie gras Francja zawsze była bardzo popularnym kierunkiem turystycznym. Jednak dopiero pandemia koronawirusa sprawiła, że w 2021 roku Paryż został okrzyknięty najbardziej atrakcyjnym miastem na świecie. Stolica kraju zajęła pierwsze miejsce w rankingu brytyjskiej firmy Euromonitor. Francja to nie tylko Paryż Nic dziwnego. Spacerując ulicami Paryża możemy poczuć się, jakbyśmy cofnęli się w czasie. Na każdym kroku mijamy boulangeries (piekarnie) oraz kawiarnie z charakterystycznymi stolikami ustawionymi na ulicach. To miasto o przepięknej architekturze, w którym znajdziemy fantastyczne muzea, których grzechem jest nie odwiedzić. Wieża Eiffla „urosła” o kilka metrów. To już kolejny raz w historii Wieża Eiffla od ponad 100 lat cały czas się zmienia. Ostatnio znów „urosła”, a niebawem zmieni kolor. Paryż jest miastem, które się kocha albo nienawidzi. Bardzo często osoby, które znają te wielką metropolię jedynie z romantycznych filmów, czują zawód po kilkudniowym pobycie. Okazuje się, że jest zupełnie inaczej, niż sobie je wyobrażaliśmy. To uczucie doczekało się nawet nazwy, a określa się je mianem „syndromu paryskiego”. W tym kraju znajdziemy wszystko, a w szczególności fantastyczną kuchnie Nie zapominajmy jednak, że Francja to tylko jej stolica. Mój przyjaciel z Francji powiedział mi kiedyś, że żyjąc w tym kraju, nie musisz wyjeżdżać poza jego granice. Jest tam wszystko. Góry, piękne plaże, lazurowa woda, wyspy, piękne wiejskie krajobrazy, niezwykłe dziedzictwo kulturowe i historyczne oraz przepyszna kuchnia. Cóż, jest w tym trochę prawdy. Szczególnie jeśli chodzi o jedzenie. Kuchnia francuska jest niesamowicie różnorodna, aromatyczna i hipnotyzująca. Znajdzie się w niej coś dla fanów mięsa oraz wegan i wegetarian. No i nie zapominajmy o winie, które jest niewątpliwie dobrem narodowym Francuzów. Francuskie alkohole pokochał cały świat. Co zatem zjeść (i wypić) we Francji? Sprawdzamy. Paryż na weekend – krótki przewodnik po stolicy Francji Tak wiele kultur na tak małej przestrzeni! Paryż zachwyca niezwykłą różnorodnością. Ratatouille Ratatouille to danie, które przypomina węgierskie leczo. Ta pochodząca z Nicei potrawa przyrządzana jest na bazie pomidorów, cukinii, bakłażana, papryki, cebuli i czosnku. W klasycznej wersji ten warzywny gulasz przyprawiany jest w bardzo minimalistyczny sposób, ponieważ dodaje się jedynie sól i tymianek. Nadaje się idealnie jako dodatek do ryb, mięs i owoców morza lub jako przystawka z chrupiącą, świeżą bagietką. Ślimaki Jeden z bardziej kontrowersyjnych przysmaków Francji. Chociaż jedzenie ślimaków nie brzmi zbyt apetycznie, to jednak rzeczywistość jest zgoła inna. Kto raz spróbuje ślimaków po burgundzku z masłem ziołowo-czosnkowym, przekona się, że nie należy oceniać książki po okładce. Co ciekawe, większość ślimaków podawanych we Francji, jest importowanych z… Polski. Francuskie sery Chociaż francuskie sery znajdziemy w niemalże każdym sklepie na świecie (przede wszystkim lazur i camembert), to tylko we Francji znajdziemy prawdziwe perełki. Kraj ten szczyci się największą liczbą serów w Europie. Co zjeść w Hiszpanii? TOP 5 potraw, których musisz spróbować w tym kraju Jeżeli planujesz podróż do Hiszpanii, warto wiedzieć, co czeka cię na miejscu. Oprócz pięknych plaż, zjawiskowych krajobrazów i przepięknych zabytków, ten kraj oferuje również niezwykl... Jest ich ponad 400. Trudno zatem spróbować wszystkich podczas jednego pobytu, ale warto zaryzykować i sięgnąć po kilka z lodówki francuskiego marketu. Jakość gwarantowana. Wołowina po burgundzku (Bœuf bourguignon) To niezwykle aromatyczna potrawka przyrządzana z kawałków wołowiny, grzybów, cebuli, marchewki, a wszystkie te składniki duszą się przez kilka godzin na wolnym ogniu w czerwonym winie. Danie to wywodzi się z Burgundii i jest popularne w całej Francji. Najczęściej podaje się je z ziemniakami w postaci purée. Kisz lotaryński (Quiche lorraine) Jest to tradycyjne francuskie ciasto, które przypomina tartę. Przyrządza się je z placka, które zapieka się z boczkiem lub szynką, warzywami, tartym serem, jajami oraz świeżą śmietaną. Pochodzi z Lotaryngii, a podaje się go głównie na święta. Można zamówić go w restauracji jako przekąskę, sprzedawany jest również w piekarniach. Flammkuchen lub tarte flambée Cieniutko rozwałkowane ciasto przypomina nieco włoską pizzę. Flammkuchen możemy skosztować głównie w Alzacji. Tartę przygotowuje się na bazie ciasta chlebowego, a w tradycyjnej wersji podaje się je ze śmietaną, boczkiem i cebulą. Jakie śniadania zjemy za granicą? Sprawdź, jak dobrze znasz inne kraje Co kraj to obyczaj, a co kultura to inna kuchnia. Na całym świecie śniadania różnią się od siebie. Niektórzy wolą zacząć dzień konkretnym i sytym posiłkiem, a inni preferują delikatne... W restauracjach znajdziemy jednak przeróżne wersję tej potrawy. Sprawdzi się rewelacyjnie jako przekąska do alzackiego piwa lub wina. Danie to wywodzi się z tradycji wiejskiej. W dawnych czasach chłopi przygotowywali flammkuchen w swoich piecach (stąd nazwa: placek z pieca). Foie gras Przyznam szczerze, że mam duży problem z foie gras. Ten pasztet, produkowany jest ze stłuszczonej wątroby gęsi, budzi spore poruszenie etyczne nie tylko wśród wegetarian, ale również mięsożerców. Obrońcy praw zwierząt (i słusznie) od lat alarmują, że sposób tuczenia gęsi foie gras na jest wysoce niehumanitarny. Wiele osób jest zgodnych co do tego, że jest to zwykłe okrucieństwo. Ptaki bowiem przez wiele miesięcy trzymane są w klatkach i są w tym czasie przekarmiane przy pomocy specjalnej sondy, którą wtłacza się pokarm do przełyku. Osoby, które spróbowały foie gras, twierdzą, że jest przepyszne. Ocenę i wybór zostawiam czytelnikowi.
Nie wszystkie ślimaki wyglądają tak samo. Oto jadowity niebieski smok. Co o nim wiemy?
Niebieski smok mierzy zaledwie kilka centymetrów długości. Mimo to jest niebezpieczny. Jad pozyskuje w brutalny sposób.
W tym artykule: Niebezpieczne odkrycie na plaży Niebieski smok jest mały, ale przy tym groźny Ślimaki morskie to mistrzowie kamuflażu Morza i oceany często są porównywane do przestrzeni kosmicznej. Nie ze względu na ciemności w najgłębszych partiach, a przez to, że niewiele wiemy o większości zamieszkujących je stworzeń. Autorzy badań opublikowanych na łamach czasopisma naukowego „Science Advances” twierdzą, że ponad połowa form życia w oceanach jest niezbadana. Niektóre z gatunków znanych nauce występują tak rzadko, że ich zaobserwowanie w środowisku naturalnym może wywołać niemałą sensacją. Tak też było w Stanach Zjednoczonych. Niebezpieczne odkrycie na plaży Ślimaki kojarzą nam się z obślizgłymi stworzonkami, które chowają się w muszli. Rzeczywiście, większość gatunków występujących w Polsce można tak opisać. Całą gromadę tworzy jednak ponad 100 tys. gatunków ślimaków lądowych i morskich. Niektóre z nich mają bardzo nietypowy wygląd. Przekonał się o tym Erick Yanta, Amerykanin wypoczywający razem z żoną na wyspie Mustang w Zatoce Meksykańskiej. Para spacerowała po plaży, kiedy zauważyli maleńkie, nie dłuższe niż trzy centymetry, biało-niebieskie stworzonko przylegające do skały. Yanta sfilmował je z bliska. Co to było? Małżeństwo trafiło na jadowitego ślimaka Glaucus atlanticus, znanego w Polsce jako niebieski smok lub jaskółka morska. Japonia: to stworzenie potrafi odciąć sobie głowę i stworzyć nowe ciało Japońscy naukowcy zaobserwowali zdolność do dekapitacji u dwóch gatunków ślimaków morskich Sacoglossan. Na miejscu będącym pozostałością po głowie, wyrasta nowe ciało. Niebieski smok jest mały, ale przy tym groźny Mimo maleńkich rozmiarów Glaucus atlanticus nie jest bezbronny. W menu ślimaka znajduje się między innymi jadowity żeglarz portugalski. Co ciekawe, zwierzę jest odporne na jego jad. Ba, wręcz przechowuje truciznę swojej ofiary, a następnie wykorzystuje ją do ochrony przed drapieżnikami i ludźmi. Użądlenie ślimaka jest bardzo bolesne, a w rzadkich przypadkach może zagrażać życiu. Inne objawy poza miejscowym bólem to nudności i wymioty. Amerykanin nie ukrywa, że nawet gdyby wcześniej wiedział o tym ryzyku użądlenia przez niebieskiego smoka, i tak zdecydowałby się pooglądać go z bliska. Niebieski smok żywi się też niektórymi meduzami. Sporadycznie ślimaki dopuszczają się kanibalizmu. Malowane ślimaki z Kuby są najpiękniejsze na świecie. Mogą zginąć przez nielegalny handel Kubański ślimak lądowy, czy inaczej ślimak malowany to gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem. Tysiące tych mięczaków są nielegalnie odławiane przez lokalnych handlarzy, którzy z ich ... Ślimaki morskie to mistrzowie kamuflażu Cytowany przez CNN Erick Yanta przyznał, że wcześniej widział wiele nietypowych zwierząt morskich. Tym razem miał jednak prawdziwą zagwozdkę. W jej rozwiązaniu pomogli mu internauci. Przypuszczenia amatorów potwierdził David Hicks, profesor na University of Texas w Rio Grande Valley. W rozmowie z CNN dodał, że niebieski smok żyje na powierzchni otwartego oceanu. Ma niebieski brzuch i srebrny grzbiet, przez co trudno go zauważyć w wodzie. W ten sposób, dryfując brzuchem do góry, unika drapieżników. Ślimaki morskie można spotkać na plażach w tropikalnych i subtropikalnych szerokościach geograficznych. Są jednak tak małe, że nie zawsze jesteśmy w stanie je dostrzec. Niekiedy zwierzaki są tak miękkie i wrażliwe, że umierają po zderzeniu z piaszczystym brzegiem. Zatoka Meksykańska nie jest typowym miejscem występowania niebieskiego smoka. Glaucus atlanticus najczęściej zamieszkuje wybrzeża Europy, RPA i oraz wschodniej Australii. Źródło: CNN
Co można bezpiecznie jeść w lesie? Ta wiedza może ci się przydać
Przed tysiącami lat człowiek żywił się tym, co zebrał lub upolował. Na wsi na przednówku ludzie wykorzystywali kiedyś dużo więcej roślin niż my teraz. Dziś to wiedza nielicznych społeczności oraz dziwaków i pasjonatów.
Jednak w warunkach nietypowych, np. zagubienia czy wojny, pozwoli przeżyć. Zdobywanie dzikiego pożywienia (ang. foraging) może być ważnym elementem odrodzenia naszych sił witalnych. Pałkę wodna powinien znać każdy wędrowiec. Kilka gatunków z tego rodzaju jest szeroko rozprzestrzenionych nad stawami, jeziorami i rzekami znacznej części globu. Pałka ma kilka zalet: jest pospolita, łatwa do rozpoznania i można jej używać na wiele sposobów. Rosnące w mule grube kłącza zbierane miedzy wrześniem a majem zawierają wiele skrobi. Wiosna i na początku lata wnętrza nasady pędów są miękkie i jadalne nawet na surowo, a w czerwcu pałka produkuje obficie bogaty w białko pyłek, który możesz dodawać do zup i pieczywa. Palkę wykorzystywało lub wykorzystuje wiele ludów, np. Indianie Ameryki Północnej, Kozacy, Chińczycy i Tajowie. Pożywniejsze od pałki są żołędzie. Niestety, dęby owocują co dwa lata lub rzadziej. U nas żołędzie zaczynają opadać po 25 września, zbiera sie je do końca października – później zabiorą je nam myszy lub sójki, żołędzie zaczną kiełkować albo zgniją. Bez uszczerbku dla zdrowia możesz zjeść nawet 20 sztuk. Zawierają taninę powodującą zaparcia i bóle głowy, ale łatwo się jej pozbyć. Żołędzie obierz, pokrój na kawałki i gotuj w wodzie z dodatkiem dużej ilości popiołu lipowego. Po 2 godz. zwykle trąca swoja gorycz. Opłucz je przed zjedzeniem. Nieoceniona rośliną jest pokrzywa. Na pewno z niczym jej nie pomylisz. Jej liście są bardzo pożywne, najlepiej posiekać je i dodać do zupy. Pamiętaj, żeby jeść jedynie młode pędy, starsze robią się twarde i niesmaczne. W lesie można się też bezpiecznie nasycić liśćmi lipy. Miazga drzew (inaczej podkorze) to cienka warstewka na granicy drewna i kory. Wiosna jest dosyć słodka i często ratowała ludzi od głodu, szczególnie w Skandynawii i Rosji. Jedzono ją nawet na surowo – czasami wojska zostawiały po sobie ślad w postaci ogryzionych pni sosen, brzóz i wiązów. Wiosna w górę pni płynie słodkawy sok, z którego przy odrobinie uporu można zrobić cukier. Najwięcej soku mają klony i brzozy. Najbardziej wydajnym źródłem białka leśnego jest duża zwierzyna kopytna. Żeby ją zdobyć, potrzebna jest jednak broń palna lub znajomość tradycyjnych metod łowieckich, takich jak łuk czy doły-pułapki. Ich stosowanie oznacza jednak konflikt z prawem... Chyba że znajdziesz świeżą padlinę – pomimo pewnego niebezpieczeństwa (botulizm i inne zakażenia bakteryjne) padlina wiele razy ratowała życie partyzantom i zbiegom. W Anglii modne jest jedzenie roadkill, czyli zwierząt zabitych przez auta, wiec nie zdziw się, jeśli jadący przed tobą mieszkaniec Wysp z piskiem opon zahamuje na autostradzie na widok rozjechanego borsuka albo bażanta (to częsty tam widok). Mrówki są niedocenianym pokarmem. Żywili się nimi Indianie zachodniej części Ameryki Północnej (np. Szoszoni). Są też jadane w wielu krajach tropików. W Europie najpraktyczniej jest jeść duże mrówki leśne z rodzaju rudnica. Możesz też poszukiwać mdłych w smaku poczwarek mrówek (tzw. mrówczych jaj), jednak dorosłe owady mają ciekawszy, kwaśny smak. Wędrując przez las, szukaj dolin rzecznych. Woda to życie i... jedzenie. Haczyk na ryby bądź wiedza, jak się je łapie za pomocą wiklinowego kosza, zastawek lub trucizn roślinnych (np. wywaru z owoców kasztanowca), może się okazać bardzo cenna. Pamiętaj jednak o przepisach dotyczących ochrony ryb i innych zwierząt. Mięczaki, do których należą ślimaki i małże, można zbierać, zwłaszcza że raczej przed nami nie uciekną... W lasach europejskich do jedzenia nadają się duże ślimaki z rodzaju winniczek i wstężyk. W prehistorii zjadano tez duże małże jeziorne i rzeczne (skójki, szczeżuje). Są trochę gumiaste i mogą kumulować w sobie wiele trucizn, ale te z czystych wód uchronią cię od śmierci głodowej. Bardziej wydajne są jednak omułki – przytwierdzone do skał małże występujące gromadnie na morskich brzegach, łatwe do zdobycia. Larwy chrząszczy, szczególnie ryjkowców, to wręcz klasyczne danie tropików. U nas wcale nie tak łatwo je znaleźć, jednak jeśli natkniesz się na wiatrołom sosnowy lub świerkowy, masz wielkie szczęście. Pod odpadająca kora powalonych pni najszybciej znajdziesz ten rodzaj białka; czasem da się nim zapełnić cała miskę.
Japonia: to stworzenie potrafi odciąć sobie głowę i stworzyć nowe ciało
Japońscy naukowcy zaobserwowali zdolność do dekapitacji u dwóch gatunków ślimaków morskich Sacoglossan. Na miejscu będącym pozostałością po głowie, wyrasta nowe ciało.
Naukowcy z Japonii zaobserwowali niezwykłe zachowanie dwóch gatunków ślimaków morskich Sacoglossan. Stworzenia te potrafią odłączyć głowę od reszty ciała, a następnie stworzyć nowe ciało. Przyczyna tego zjawiska jest niewyjaśniona i zaskakuje nawet naukowców. Odkrycie niezwykłej zdolności do regeneracji Elysia cf. marginata oraz Elysia atroviridis może mieć olbrzymie znaczenie dla rozwoju medycyny, czytamy w czasopiśmie „Modern Biology”. Swoją pracę opisały tam biolożki z Kobiecego Uniwersytetu w Nara (Japonia ma dwie państwowe uczelnie wyższe dla kobiet, druga to uniwersytet Ochanomizu w Tokio). Choć autorki analizy żywotnych ślimaków nie obiecują nam zdolności jak u komiksowego Deadpoola, któremu i dekapitacja niegroźna, ale mają nadzieję, że skorzystamy z nowej wiedzy by pomagać np. ofiarom wypadków. Od dawna wiedziano, że niektóre zwierzęta zdolne są do autotomii, czyli fizjologicznej reakcji obronnej polegającej na odrzuceniu części ciała (najczęściej podczas ucieczki przed drapieżnikiem lub w reakcji na niekorzystne warunki środowiskowe). Jaszczurka w ogródku może odrzucić ogon uciekając przed kotem, podobnie reagują raki „gubiące” szczypce czy pajęczaki, które dla ratowania życia czasem pozbywają się nogi. Strzykwy wydawały się dotąd największymi twardzielami, bo w procesie ewiseracji potrafią „zrezygnować” z części wnętrzności. View oEmbed on the source website Jedna z autorek analizy w „Modern Biology”, studentka studiów podoktoranckich Sayaka Mitoh, wyjaśnia, że decyzja o dekapitacji może wiązać się w przypadku ślimaków z obecnością pasożytów uniemożliwiających normalne rozmnażanie. One wywołały ten proces obwiązując wokół "szyi" ślimaków pętelkę z żyłki. 5 z 15 wyhodowanych w laboratorium ślimaków Elysia cf. marginata zaczęło pozbywać się własnej głowy między 226 a 336 dniem po wykluciu. Pozbawione ciała głowy zaczęła żywić się algami już kilka godzin po rozłączeniu z korpusem. Po 7 dniach regenerowało się serce, po 20 dniach ślimaki miały kompletnie nowe ciała (jeden dekapitację i odrastanie przeszedł dwa razy). W przypadku Elysia atroviridis takie zachowanie wykazały 3 z 82 trzymanych w laboratorium. Po 7 dniach z głowy wyrastało nowe ciało. Co ciekawe, w przypadku starszych Elysia cf. marginata, które pozbawiły się głowy później po wykluciu (480 – 520 dni), nie jadły alg i umierały w przeciągu 10 dni. - Może to głupi wybór, odcinać sobie głowę w późnym wieku, szczególnie przy małych szansach regeneracji, ale – uważa Mitoh – skoro i tak nie zostało im wiele życia, to podejmują ryzyko tak drastycznego odmłodzenia się w ciele bez pasożytów. Autorka badania zastanawiała się, jak to możliwe, że ślimaki mogą żyć bez istotnych organów i doszła do przekonania, że np. brak serca nie jest problematyczny, gdy ma się taką małą głowę. Poza tym, tlen można dostarczać przez pozostałą powierzchnię ciała.- Chcemy przebadać też inne gatunki tych ślimaków i zobaczyć, czy też mają takie zdolności. Może dowiemy się, według jakiego wzoru przebiega tak ekstremalna autotomia – wyjaśnia Mitoh.
Malowane ślimaki z Kuby są najpiękniejsze na świecie. Mogą zginąć przez nielegalny handel
Kubański ślimak lądowy, czy inaczej ślimak malowany to gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem. Tysiące tych mięczaków są nielegalnie odławiane przez lokalnych handlarzy, którzy z ich kolorowych muszli przygotowują biżuterię. Naszyjniki i bransolety z różnokolorowymi muszlami trafiają też na aukcje internetowe.
Kuba jest domem dla największej na świecie liczby gatunków ślimaków, ale żaden oprócz ślimaków malowanych (Polymita picta) nie może poszczycić się tak pięknymi barwami. Muszle kubańskich ślimaków lądowych występują w szerokiej gamie kolorystycznej i wyglądają jakby wyszły spod ręki wprawnego malarza. Nic dziwnego, że od lat poszukują ich kolekcjonerzy z całego świata, a lokalni handlarze dopatrzyli się na tym polu okazji do zarobku. Odławiają ślimaki z ich naturalnego siedliska, a muszle sprzedają – pojedynczo lub jako biżuterię. I to nie tylko turystom odwiedzającym Kubę. Muszle malowanych ślimaków trafiają w paczkach do Stanów Zjednoczonych i Europy. Muszle ślimaków z gatunku Polymita sulphurosa (Photograph by Bruno D'Amicis) Od przeszło dziesięciu lat wyławianie ślimaków z gatunku Polymita jest nielegalne, a w 2017 roku weszła w życie Konwencja o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES), która reguluje światowy handel okazami tego gatunku. Jednak nowe prawa i groźba kar nie wszystkich odstraszyły. W latach 2012-2016 kubański urząd celny dokonał konfiskaty ponad 23 000 muszli malowanych ślimaków, które miały trafić do USA, Hiszpanii oraz krajów azjatyckich. Celnicy są skuteczni w powstrzymywaniu turystów przed nielegalnym wywożeniem muszli, ale duży nielegalny handel na czarnym rynku jest prowadzony przez duże, dobrze zorganizowane grupy. Muszle są dostępne także na stronach internetowych, m.in. w serwisie eBay. Kiedy National Geographic zapytał rzecznika eBay, Ashley Settle o aukcje, na których wystawione były muszle malowanych ślimaków, otrzymał odpowiedź, że takie aukcje naruszają zasady firmy. Wszystkie oferty zostały usunięte z serwisu w ciągu 48 godzin. Muszle ślimaków wykorzystywane są do tworzenia biżuterii (Photograph by Bruno D'Amicis) Wąskie siedliska Malowane ślimaki zamieszkują pas roślinności wzdłuż wschodniego wybrzeża Kuby. Naukowcy ustalili, że każdy z sześciu podgatunków ma własne dość niewielkie terytorium, ponieważ ślimaki zależne są od mikro-siedlisk z odpowiednim składem roślinności. Na przykład Polymita sulphurosa, jeden z najbardziej kolorowych ślimaków kubańskich, jest spotykany tylko na obszarze kilku kilometrów kwadratowych w pobliżu Parku Narodowego Alejandro de Humboldt. Przedstawiciele innego podgatunku – Polymita venusta – prowadzą mocno „osiadły tryb życia”. Niektóre osobniki praktycznie nie ruszają się z miejsca nawet przez sześć miesięcy. W większości żyją na drzewach i krzewach, jedząc porosty i mchy – źródła minerałów, które nadają ich muszlom odpowiedni kolor. Powolne przemieszczanie i silne uzależnienie od mikro-siedlisk sprawiają, że populacja ślimaków jest bardzo podatna na szybkie wyniszczenie. Powstające w regionie plantacje (m.in. kawy) pozbawiły je części siedlisk, a także ułatwiły dostęp do nich innym wolno żyjącym zwierzętom – ptakom i gryzoniom, które polują na ślimaki. Do osłabienia populacji tych mięczaków przyczyniają się także zmiany klimatyczne. Szczególnie wzrost temperatur i susze, które osbiają wzrost roślin, na których żerują ślimaki. Badanie z 2017 r, na które powołuje się National Geographic, sugeruje, że zmiany klimatu mogą praktycznie wyeliminować siedliska niezbędne dla dwóch gatunków kubańskich ślimaków do 2050 r. Ślimaki są także ważne pod względem ekologicznym – jako źródło pożywienia dla rodzimych i rzadkich gatunków, takich jak krytycznie zagrożony ptak – hakodziób kubański. Ślimaki zjadając mchy i grzyby z kory drzew, pomagają również w utrzymaniu zdrowych roślin, w tym na plantacjach kawy. Ochronić piękno – Ze względu na ich uderzający wygląd ślimaki te są uważane za najpiękniejsze na świecie – mówi fotograf Bruno D’Amicis. Ich urok przyciągnął go z rodzinnego miasta we Włoszech na Kubę w 2019 roku, chciał wykonać fotografie ślimaków i przedstawić je małej grupie badaczy i ekologów, którzy pracują nad ich zrozumieniem i ochroną. Pokazując ślimaki w całej ich okazałości, D’Amicis ma nadzieję szerzyć świadomość zagrożeń, z jakimi się borykają – nie tylko nielegalnego zbierania, ale także wycinki, drapieżnictwa ze strony gatunków inwazyjnych i zmian klimatycznych – oraz pobudzić wysiłki na rzecz zabezpieczenia ich przyszłości.
Jak dokładnie myjesz sałatę przed podaniem? Ten mężczyzna zmarł po zjedzeniu ślimaka
Gorączka, kaszel, zaparcia, później paraliż. To była rzadka i trudna do rozpoznania choroba.
„To było głupie wyzwanie” Osiem lat temu, Sam Ballard - 21-letni wówczas gracz Rugby z Sydney - bawił na imprezie u znajomych. Kiedy koledzy zauważyli pełzającego po stole ślimaka, rzucili wyzwanie: kto odważny, niech połknie stworzenie. Sam podjął rękawice. Dwudziestoletni chłopcy, alkohol, śmiech… Niestety nikomu nie było do śmiechu, gdy okazało się, że po połknięciu ślimaka, do ciała Ballarda dostał się pasożyt - nicień płucny (Angiostrongylus cantonensis). Wtedy już wiedzieli: to było głupie wyzwanie. Gorączka, kaszel, zaparcia Do zakażenia nicieniem płucnym dochodzi zazwyczaj poprzez spożycie larw znajdujących się m.in. w surowych i niedogotowanych ślimakach, ślimakach bezmuszlowych, krabach lądowych, słodkowodnych krewetkach, żabach i jaszczurkach. Wywołana przez nicień choroba nazywana jest angiostrogylozą. To rzadka, trudna do rozpoznania i bardzo niebezpieczna choroba. Początkowo objawia się gorączką, bólami głowy, ogólnym rozbiciem, nieżytem nosa, nieostrym widzeniem, kaszlem, sztywnością karku, zaparciami i parastezjami (mrowienie, drętwienie) spowodowanymi przemieszczaniem się nicieni z jelit do płuc czy układu nerwowego. Może prowadzić do zapalenia opon mózgowych, a w ciężkich przypadkach do śpiączki i śmierci. Najgorszy scenariusz Najczarniejszy scenariusz był scenariuszem Ballarda. Kilka dni po imprezie mężczyzna zaczął odczuwać silny ból w nogach. Jak wspomina jego matka, zapytał czy to może mieć związek ze zjedzeniem ślimaka. - Nie, nikt się z tego powodu jeszcze nie rozchorował - odpowiedziała. Niestety, pasożyt zaatakował układ nerwowy mężczyzny. Sam doznał paraliżu, cierpiał na ataki padaczki, był zmuszony do jedzenia i oddychania przez rurkę. Przez osiem lat wymagał stałej opieki, a przez ostatni rok pozostawał w śpiączce. Zmarł w zeszłym tygodniu w wieku 29 lat. Rzadko, ale niebezpiecznie Podobne przypadki odnotowano na Hawajach, w Stanach Zjednoczonych i Australii. To rzadka, ale bardzo niebezpieczna infekcja. Nicień Angiostrongylus cantonensis żyje w płucach gryzoni - głównie szczurów. Zwierzęta wydalają pasożyty, wprowadzając je tym samym w dalszy obieg. Przez wszystkim dzieje się to przez ślimaki, które mają kontakt ze szczurzymi odchodami. Jeśli taki ślimak - surowy lub niedogotowany - zostanie zjedzony przez człowieka lub jego odchody znajdą się np. na warzywach (sałacie), może dojść do zakażenia. Pierwsze objawy pojawiają się zwykle 1-3 tygodnie później. Jak możemy się przed tym bronić? Przede wszystkim: unikać jedzenia surowych ślimaków i pamiętać o dokładnym myciu warzyw przed spożyciem. HG Źródło: www.sciencealert.com
Pamiętacie disko-ślimaki? No to mamy kogoś lepszego! Ten ślimak dorobił się skrzydeł
Pływający arktyczny ślimak Limacina helicina macha swoją rozdwojoną nogą tak samo, jak muszka owocowa skrzydłami - wynika z badań opublikowanych na łamach „Journal of Experimental Biology”.
Mierzący około centymetra Limacina helicina porusza się w morskiej toni dzięki machaniu mięsistymi "skrzydełkami" wystającymi z typowo wyglądającej ślimaczej muszli. O ile większość planktonu po prostu „wiosłuje”, w przypadku latającego ślimaka sprawa jest bardziej skomplikowana. David Murphy z Georgia Institute of Technology (USA) już w roku 2003 sfilmował ruchy ślimaka przymocowanego do drucika, jednak nie była wówczas możliwa analiza ruchu cieczy wokół jego ciała. Dopiero teraz udało się zbudować odpowiedni system do filmowania szybkich ruchów zwierząt wodnych. Prowadzenie badań zwierzęcia tak delikatnego w leżącej daleko od wybrzeża Atlancie nie było łatwe. By przesłać ślimaki, po złowieniu trzeba było umieścić je w izolowanym cieplnie pojemniku, w zimnej i czystej wodzie morskiej. Na dnie zbiornika badawczego zamontowano strukturę w kształcie litery V, dzięki której swobodnie pływające mięczaki częściej pojawiały się w polu widzenia czterech kamer do zdjęć szybkich. W ciągu czterech godzin udało się je sfilmować cztery razy, co i tak wymagało dużo szczęścia. Dokładna analiza ruchu wymaga zwykle wielokrotnie więcej materiału, jednak szczęśliwym trafem na filmie widać ślimaka w pełnej krasie i z różnych punktów widzenia, co dało pełny obraz jego „lotu”. Analiza zajęła Murphy’emu oraz jego koledze Deepakowi Adhikari kilka miesięcy. Ku swemu zaskoczeniu wykazali, że ruchy „skrzydeł” ślimaka wyglądają tak samo, jak w przypadku skrzydełek muszki owocowe – ich końce zataczają ósemki. Aby to dostrzec, trzeba było wziąć poprawkę na kołyszący sposób poruszania się zwierzęcia. Dzięki „ósemkowym” ruchom ślimak wytwarza podciśnienie, które utrzymuje go w toni wodnej –tak samo, jak w przypadku poruszających się w powietrzu muszek. Zderzające się w górnym położeniu skrzydełka są następnie rozdzielane, a w powstająca lukę w kształcie litery V wsysana jest woda. Powstaje strefa zawirowań o niskim ciśnieniu które unosi ślimaka jak muchę. Autorzy badań nazywają Limacina helicina „honorowym owadem”, bo taki tytuł powinien honorowo otrzymać. Źródło: PAP
Gwiazdy pop i celebryci mogliby się od nich uczyć! Disco-ślimaki mają styl
To, że oceany pełne są tajemnic nie jest niczym nowym. Ale fakt, że od mięczaków możemy uczyć stylu – to już coś nowego. Badacze morskiej fauny pochwalili się odkryciem fascynujących ślimaków. Dostały przydomek: disco-ślimaki!
Zwierzątka znaleziono na dnie Morza Czerwonego. Badacze sprawdzali teren używając lamp emitujących ultrafioletowe światło. Trafili na małe stworzonka, których pancerzyki reagowały na podczerwień pięknymi lśniącymi kolorami. Najciekawsze w tym wszystkim jest jednak to, że w rzeczywistości to nie muszle morskich ślimaków świecą w ultrafiolecie. Odpowiedzialne za to są jeszcze mniejsze polipy, która zaczepiają się i żyją na ślimaczych muszlach. To one posiadają fluorescencyjne białka w swoich ciałach. Jak na razie nie wiadomo do czego może taka bioluminescencja służyć, szczególnie, że reaguje ona na bardzo konkretny rodzaj światła. Naukowcy odpowiedzialni za odkrycie zapowiadają dalsze badania. Prawdopodobnie możemy się spodziewać naukowców i w innych morzach świata, którzy z lampami UV będą szukać kolejnych ciekawych pomysłów Natury. Źródło: Plos ONE
Odkręcili ślimakowi muszlę! Czy można tak "odkręcić" człowieka? To kwestia jednego genu
Ciało ludzkie zewnętrznie jest raczej symetryczne, jednak wewnątrz nasze narządy porozkładane po obu stronach w sposób nierównomierny, ale zawsze podobny. Z czego to wynika? Dlaczego raz na jakiś czas rodzą się ludzie, których układ wewnętrzny jest odwrócony? Odpowiedź tkwi w genie wykrytym u... ślimaka.
Odkryty u ślimaków gen, który decyduje, czy muszla skręca się w prawą czy w lewą stronę, może także wpływać na symetrię budowy ciała człowieka - informuje pismo ”Current Biology”. Odkrycia genu dokonał międzynarodowy zespół pod kierownictwem doktora Angusa Davisona z University of Nottingham (Wielka Brytania). Podczas badań wykorzystano najnowsze metody sekwencjonowania i analizy komputerowej. Formina tworzy nasz plan O ile zewnętrznie nasze ciało jest z grubsza symetryczne (choć np. prawa połowa twarzy nie jest idealnym odbiciem lewej), to narządy wewnętrzne takie, jak wątroba, śledziona, żołądek czy jelito są położone asymetrycznie. Czasami układ ten ulega częściowemu lub całkowitemu odwróceniu – zdarzają się więc osoby, u których większa część serca leży po stronie prawej, za to wątroba - po lewej. Davison i jego koledzy zidentyfikowali u ślimaków gen decydujący o kierunku, w jakim skręcają się zwoje ich muszli. Gen koduje białko o nazwie formina, zaangażowane w tworzenie komórkowego rusztowania. Nieprawidłowa budowa forminy spowodowana przez zamianę pojedynczej zasady w genie sprawia, że cały ślimak staje się lustrzanym odbiciem innych okazów tego samego gatunku. Okazało się również, że ten sam gen wpływa na położenie narządów wewnętrznych u żab, a co za tym idzie – także innych kręgowców, w tym człowieka. Mapując aktywność genu, naukowcy ustalili, że zaczyna on działać już na etapie dwukomórkowego zarodka. Podanie leku blokującego aktywność forminy prowadziło do pojawienia się zaburzeń rozwojowych – w przypadku ślimaków były to osobniki z „lewą” muszlą. Źródło: PAP
Nie będzie zbiorów ślimaka winniczka! W tym roku trzeba go chronić
W tym roku na Warmii i Mazurach nie będzie można zbierać i skupować winniczków - zdecydował regionalny dyrektor ochrony środowiska w Olsztynie. Powodem są wyniki badań wskazujące na osłabienie populacji tego gatunku ślimaków w województwie.
Możliwość legalnego zbioru i skupu winniczków na Warmii i Mazurach wstrzymano trzeci rok z rzędu. Przez wiele lat ten region był największym w kraju dostawcą ślimaków. Dopuszczalne limity ich skupu sięgały nawet 600 ton rocznie. Winniczki objęte są tzw. częściową ochroną gatunkową i można je pozyskiwać do celów przetwórstwa spożywczego jedynie okresowo (od 20 kwietnia do 31 maja), po uzyskaniu zezwoleń regionalnych dyrekcji ochrony środowiska (RDOŚ). O wstrzymaniu tegorocznych zbiorów w woj. warmińsko-mazurskim poinformowała PAP rzeczniczka RDOŚ w Olsztynie Agnieszka Zaborowska. Jak wynika z komunikatu wydanego przez tę instytucję, głównymi przyczynami takiej decyzji było "zmniejszenie się liczby stanowisk występowania i zagęszczenia ślimaka" w regionie. Brakuje dużych Na takie negatywne zmiany w populacji winniczka na Warmii i Mazurach wskazały wyniki badań porównawczych, wykonanych w latach 2005-2006 i w 2014 r. przez biologów z olsztyńskiego uniwersytetu. Oceniali oni rozmieszczenie, liczebność, strukturę wielkościową i wiekową populacji ślimaków. Podczas ostatnich badań stwierdzono również, że nastąpił spadek procentowego udziału osobników o średnicy muszli powyżej 3 cm. Winniczki powinny osiągać takie rozmiary, gdy uzyskują dojrzałość płciową w wieku trzech lat. Jest to jednocześnie wielkość muszli dopuszczająca do pozyskania przez zbieraczy. Jeszcze osiem lat temu takie ślimaki stanowiły 64 proc., a w 2014 r. jedynie 58 proc. populacji. W ocenie urzędników RDOŚ wyniki monitoringu jednoznacznie wskazały na osłabienie populacji ślimaka winniczka w województwie i konieczność jej ochrony. Tym bardziej, że w ubiegłym roku panowały niekorzystne dla rozrodu ślimaka winniczka warunki pogodowe, wynikające przede wszystkim z długotrwałej suszy. Dlaczego znika? Nie ma gdzie mieszkać Kolejna inwentaryzacja winniczków na Warmii i Mazurach ma zostać przeprowadzona w 2016 r., dzięki wsparciu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Olsztynie. "Wykonanie badań umożliwi porównanie wyników uzyskanych bezpośrednio przed i w okresie zaprzestania zbierania, a także pozwoli na realną ocenę obecnego stanu populacji tego gatunku. Dla zachowania obiektywności badań nie jest możliwe jednoczesne ich prowadzenie i pozyskanie ślimaka" - napisano w komunikacie RDOŚ. Biolodzy przypuszczają, że do spadku liczebności winniczków przyczynia się m.in. postępująca urbanizacja, w tym wycinanie zarośli na poboczach dróg, nasypach kolejowych czy brzegach zbiorników oraz zagospodarowywanie innych nieużytków, które były siedliskami ślimaków. Zbiory winniczków i sezonowa praca w zakładach przetwórczych były na wiosnę źródłem utrzymania dla wielu mieszkańców woj. warmińsko-mazurskiego, w którym panuje najwyższe w kraju bezrobocie. Najlepsi zbieracze potrafili dostarczyć do skupu nawet 30 kg ślimaków, czyli ok. tysiąca sztuk dziennie. Zarabiali po 1,5-2 zł za kg. Ślimaki winniczki (Helix pomatia) to największe lądowe ślimaki występujące w Polsce. Jako gotowy produkt spożywczy są eksportowane na zachód Europy, głównie do Francji i Włoch. Źródło: PAP
W Australii odkryto nowy gatunek ślimaka
Przyciąga swoją uwagę nie tylko sporym rozmiarem, ale przede wszystkim kolorem. Zobacz materiał wideo.
Nowy gatunek ślimaka odkryto na wierzchołku Mount Kaputarw Nowej Południowej Walii. Góra słynie z tego, że w specyficznych warunkach klimatycznych wykształcił się tam unikatowy ekosystem, a między innymi ślimak, który przyciąga uwagę swoim nietypowym kolorem. Triboniophorus aff. graeffei to ślimak nagi o długości 20 cm, który jest intensywnie różowy, że aż trudno wyobrazić sobie ten kolor w przypadku zwierząt.Badacze żartują sobie, że wygląda jak landrynka. - Rankiem można chodzić i wokół napotykać ich setki, ale tylko z jednej strony góry. Chowają się w ściółce, a po zmroku wspinają się po pniach w poszukiwaniu mchów i pleśni. - mówi Michael Murphy z National Parks and Wildlife Service. Na Mount Kaputar można też znaleźć 3 drapieżne ślimaki, które wypatrują na dnie lasu śluzowych śladów swych pobratymców.
Wielkie i żarłoczne ślimaki opanowują Florydę
Wyróżniamy aż 105 tysięcy gatunków ślimaków, a w tym formy glonożerne, roślinożerne, drapieżne i pasożytnicze. Ślimaki afrykańskie, które opanowały Florydę, są wyjątkowo żarłoczne
Na Florydzie pojawił się spory problem i wszystko wskazuje na to, że będzie coraz większy. Zauważono afrykańskie ślimaki, które są wyjątkowo duże (rozmiarem przypominają szczury) i bardzo żarłoczne. - Zebraliśmy już ponad tysiąc sztuk, a to dopiero początek - powiedziała dla abcnews.go.com Denise Feiber z Florida’s Division of Plant Industry. Pora deszczowa na Florydzie dopiero się rozpocznie, a to oznacza, że za kilka tygodni może ich być dużo więcej. Ślimaki afrykańskie stanowią poważne zagrożenie. Zjadają około 500 gatunków roślin, żywią się też gipsem oraz tynkiem, a co idzie za tym - niszczą domy. Zdarza się także, że niszczą opony. Z obecnością tego gatunku ślimaków związane jest jednak dużo poważniejsze zagrożenie: mogą roznosić groźne choroby. Zdarza się, że przenoszą pasożyty, które są przyczyną zapalenia opon mózgowych. Jakim sposobem te egzotyczne ślimaki znalazły się w USA? Na to pytanie nie ma odpowiedzi. Są przypuszczenia, że przywożą je w swoich bagażach turyści.