National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T14:01:52.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Naukowcy odkryli najstarszy skamieniały mózg kręgowca. Ma 319 milionów lat
items: Te zwierzęta jako jedne z pierwszych wyszły na ląd. Potem wróciły do wody
items: Odkryto skamieniałość morskiego drapieżnika sprzed 500 mln lat. Miał troje oczu
items: Naukowcy odkryli niesporczaka sprzed 16 milionów lat!
items: To mogą być najstarsze skamieliny zwierzęce na świecie. Mają 890 milionów lat
items: Niezwykła historia śladów sprzed 10 000 lat. Wędrowiec idąc na północ niósł dziecko, ale wracał już sam
items: Młode megalodonów pożerały nienarodzone rodzeństwo. Dlatego były tak ogromne
items: Prehistoryczne rodzicielstwo. Co mówi nam odkrycie pierwszego jaja dinozaura o ich historii?
items: Tajemnica ewolucji zachowana w skale. Jak z mikroorganizmów życie ewoluowało w złożone formy?
items: Wędrujące oczy ryb. Dlaczego natura tak dziwnie to zaprojektowała?
items: Mężczyzna wyszedł na spacer w Katalonii. Nie uwierzycie co znalazł

Naukowcy odkryli najstarszy skamieniały mózg kręgowca. Ma 319 milionów lat
type: item
date: 2023-02-03T07:31:38.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Edukacja
subject: paleontologia
subject: prehistoria
subject: ryby
subject: skamieliny
subject: skamieniałości
description: Skamieniałość ryby została odnaleziona ponad 100 lat temu, ale dopiero teraz naukowcy postanowili zbadać jej wnętrze. Badanie wykazało, że we wnętrzu czaszki znajdował się dobrze zachowany mózg. Naukowcy przyznają, że to jeden z nielicznych przypadków, gdy zachowała się tkanka miękka kręgowców.
encoded: W tym artykule: Skamieniałe mózgi są niezwykłym źródłem wiedzy o ewolucji gatunków Po ponad 100 latach dokonano niezwykłego odkrycia Mózg wymarłej ryby przypominał mózgi niektórych współczesnych osobników Skamieniałości zwierząt sprzed milionów lat bardzo często wywołują niemałe poruszenie w środowisku paleontologów. Każde znalezisko to kolejna możliwość zbadania prehistorycznego życia oraz szansa na poszerzenie wiedzy o ewolucji na naszej planecie. Problem polega na tym, że skamieniałe szczątki zawierają zazwyczaj jedynie pozostałości kości, muszle lub skorupy, ponieważ tylko te fragmenty ciała są w stanie przetrwać bardzo długi czas. Skamieniałe mózgi są niezwykłym źródłem wiedzy o ewolucji gatunków Właśnie dlatego, gdy paleontolodzy odkryją skamieniałość, która zawiera tkanki miękkie, mamy do czynienia z sytuacją wyjątkową i bardzo rzadką. To tkanka, która łączy, wspiera, lub otacza narządy organizmu i najszybciej ulega degradacji. Z drugiej strony, zawiera bardzo dużo cennych informacji o materiale genetycznym danego stworzenia. Najbardziej wartościowym narządem do potencjalnych badań może być mózg. To dlatego, że sprawuje on kontrolę nad wszystkimi narządami i procesami fizjologicznymi oraz służy jako centrum układu nerwowego zarówno u kręgowców, jak i większości bezkręgowców. W ciele kręgowców jest to najbardziej złożony i skomplikowany organ. Po ponad 100 latach dokonano niezwykłego odkrycia Naukowcy z University of Michigan i University of Chicago prowadzili ostatnio badania nad skamieniałością wymarłego gatunku ryby z gromady promieniopłetwych. Osobnik został odnaleziony ponad 100 lat temu w Anglii, ale do tej pory nie poświęcono mu więcej uwagi. Szczątki datowane były na 319 milionów lat, a więc stworzenie przemierzało ziemskie wody w okresie karbonu. Odkryto skamieniałość morskiego drapieżnika sprzed 500 mln lat. Miał troje oczu Jak wyglądał wymarły przedstawiciel stawonogów? Troje oczu, ciało składające się z 17 segmentów zakończonych kolczastymi wypustk…

skamienialy-mozg-adddd80.jpg
width: 2480
height: 1603

Te zwierzęta jako jedne z pierwszych wyszły na ląd. Potem wróciły do wody
type: item
date: 2022-07-22T12:13:54.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: przyroda
subject: skamieliny
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Jak ewoluują zwierzęta? Najnowsze badania przypominają, że ta podróż gatunków nie przypomina wspinaczki po drabinie w jednym kierunku.
encoded: W tym artykule: Wczesne czworonogi z wody na ląd i z powrotem Zwierzęta wodne czy lądowe? Zagadki ewolucji Żyć na lądzie czy może jednak w wodzie? Większość gatunków nie ma tego wyboru i od urodzenia większość czasu spędza w podobnym środowisku. Ewolucja lubi jednak zaskakiwać. Badania skamieniałości wykazały, że około 365 milionów lat temu pewna grupa ryb porzuciła wody i ruszyła na ląd, po czym część stworzeń zawróciła. Wczesne czworonogi z wody na ląd i z powrotem Mowa o wczesnych czworonogach, do których dziś zalicza się tysiące gatunków płazów, gadów i ssaków. Co ciekawe, ich potomkami są też ludzie. Najbardziej fascynujące jest jednak to, że zwierzęta te tuż przed ostateczną wyprowadzką na lądy, zawróciły i zostały w wodzie. Przynajmniej niektóre. Na takie zachowanie wskazuje analiza skamieniałości znalezionych w 2004 r. w kanadyjskiej Arktyce. Na powierzchni skały widoczne były fragmenty szczęk o długości około 5 cm oraz płaty białych łusek o chropowatej fakturze. Badacze uznali, że to szczątki wczesnego czworonoga. Aby dowiedzieć się więcej, zajrzeli do środka skały, używając technologii skanowania CT. Tak trafili na kompletną płetwę. View oEmbed on the source website To niezwykle cenne odkrycie. Na podstawie kształtu niektórych kości, naukowcy są w stanie ustalić, w jaki sposób poruszało się konkretne zwierzę. Po zbadaniu płetwy, szczęk i łusek zrozumieli, że mają do czynienia z nowym gatunkiem. W dodatku jest to jeden z najbliższych krewnych kręgowców z kończynami. Zwierzęta wodne czy lądowe? Nowo odkryte zwierzę nazwano Qikiqtania wakei, co jest nawiązaniem do Qikiqtaaluk, nazwy regionu (w języku rdzennych ludów), w którym znaleziono skamieniałości. Setki milionów lat temu ryba żyła tam w ciepłym środowisku z wieloma rzekami i strumieniami. Rodzaj łusek wskazuje na to, że Qikiqtania żyła pod wodą. Naukowcy zwrócili również uwagę na kanały czuciowe, które pozwalają zwierzęciu wykryć przepływ wody wokół ciała. Szczęki sugerują z kolei, że był to drapieżnik,…

te-zwierzeta-jako-jedne-z-pierwszych-wyszly-na-lad-potem-wrocily-do-wody-2d917ef.webp
width: 1024
height: 415

Odkryto skamieniałość morskiego drapieżnika sprzed 500 mln lat. Miał troje oczu
type: item
date: 2022-07-11T13:10:54.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: paleontologia
subject: potwór
subject: skamieliny
subject: skamieniałości
description: Jak wyglądał wymarły przedstawiciel stawonogów? Troje oczu, ciało składające się z 17 segmentów zakończonych kolczastymi wypustkami, para zwiniętych kleszczy wystających z otworu gębowego. Oto Stanleycaris hirpex – morski drapieżnik z kambru, którego skamieniałości znaleziono w Górach Skalistych.
encoded: W tym artykule: Morski drapieżnik znaleziony w górach Dwa płaty mózgowe i troje oczu Jak polował Stanleycaris hirpex? Stanleycaris hirpex to stawonóg, który żył w morzach i oceanach kambru ponad pół miliarda lat temu. Należał do wymarłego rzędu zwierząt zwanego Radiodonta. Rząd ten tworzyły jedne z największych ówczesnych zwierząt, dalecy krewni dzisiejszych owadów. Radiodonta miały ciało podzielone na segmenty i wielkie, przypominające kleszcze odnóża, które wystawały z otworu gębowego. Najpotężniejsze stworzenia z tej grupy mogły mieć nawet metr długości. Choćby przedstawiciele rodzaju Anomalocaris przypominali nieco gigantyczne krewetki, uzbrojone przez naturę w ostre wypustki. Byli najgroźniejszymi drapieżnikami okresu kambru. Dzisiaj ich skamieniałości często znajduje się w górach. Tam właśnie naukowcy natrafili na świetnie zachowane szczątki Stanleycaris hirpex, morskiego drapieżnika wielkości ludzkiej dłoni. Swoje odkrycie opisali w pracy opublikowanej w czasopiśmie naukowym „Current Biology”. Morski drapieżnik znaleziony w górach Naukowcy pracowali na stanowisku Burgess Shale (Łupki z Burgess) znajdującym się w Górach Skalistych, w kanadyjskiej prowincji Kolumbia Brytyjska. Na początku XX wieku na wysokości 2500 m n.p.m. odkryto tam warstwę osadów, która w okresie kambru stanowiła dno morskie. Miliony lat później w czasie jednej z orogenez, czyli ruchów górotwórczych, została wyniesiona wysoko nad poziom morza. Tam właśnie naukowcy znaleźli stawonoga Stanleycaris hirpex. – Tym, co czyni to znalezisko tak znaczącym, jest fakt, że natrafiliśmy aż na kilkaset skamieniałości tego jednego gatunku – mówi Joseph Moysiuk z Uniwersytetu w Toronto, główny autor pracy. – Zawierają pozostałości płatów mózgowych i innych części układu nerwowego, które zachowały się ze szczegółami – dodaje badacz. Najdziwniejsze rośliny świata: lista TOP roślin które zadziwiają i zaskakują Najdziwniejsze rośliny zaskakują nie tylko niecodziennym wyglądem. Niektóre z nich mają też właściwo…

stanleycaris-hirpex-106e661.jpeg
width: 2000
height: 1250

Naukowcy odkryli niesporczaka sprzed 16 milionów lat!
type: item
date: 2021-10-07T21:18:52.000Z
creator: Rafał Dadura
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: bursztyn
subject: Edukacja
subject: skamieliny
subject: skamieniałości
description: Skamieniałe szczątki niesporczaka zostały znalezione dominikańskim bursztynie.
encoded: W tym artykule: Okaz sprzed 16 mln lat Mamy jeszcze mnóstwo do odkrycia Niesporczaki są naprawdę niezwykłymi organizmami. Są malutkie – ich ciała mają długość od 0,01 do 1,2 milimetra. Ich rozmiary są niewielkie i nie są zbyyt urodziwe, ale zdolności przetrwania jakie posiadają są naprawdę imponujące. Są bowiem w stanie przetrwać niemal wszystko. Niesporczaki uznawane są za najbardziej odporne na warunki zewnętrzne ze wszystkich znanych nam organizmów. Kiedy warunki stają się niesprzyjające, mogą wyschnąć, przekonfigurować swoje ciała i wejść w stan zwany desykacją czyli ograniczonej ruchliwości na całe lata. Niestraszne są im mroźne temperatury, brak tlenu, wysokie ciśnienie, próżnia kosmiczna, promieniowanie kosmiczne. Są również w stanie znieść gotowanie, brak wody przez okres ponad stu lat! Niesporczaki zdołały przetrwać wszystkie masowe wymierania w historii życia na Ziemi. Jednak ich historia ewolucyjna jest wciąż tajemnicą. Okaz sprzed 16 mln lat Niesporczak znaleziony w dominikańskim bursztynie mierzy niewiele ponad pół milimetra długości. Okaz pochodzi z miocenu, czyli ery sprzed około 16 milionów lat. Jest to dopiero trzeci zachowaną w bursztynie przedstawiciel tego gatunku. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest według naukowców fakt, iż ich organizmy nie produkują minerałów, które mogłyby przetrwać długie okresy czasu. „Dla paleontologów są one niczym nieuchwytny gatunek–widmo, na skamieniałości którego praktycznie nie trafiamy”, mówi biolog Phil Barden z Instytutu Technologicznego New Jersey, który dodaje: „Odkrycie skamieniałego niesporczaka to wydarzenie, które zdarza się raz na pokolenie! Tym co jest w tym wypadku tak niezwykłe, to fakt, że niesporczaki są wszechobecną starożytną linią organizmów, które były na Ziemi już w czasach ekspansji lądowej roślin przez cały okres bytowania na niej dinozaurów”. Odkryty okaz jest, według badaczy, najlepiej zobrazowaną skamieliną niesporczaka na jaką natrafiono. Na zdjęciach wyraźnie widać małe pazurki tego organi…

niesporczaki1-6706da9.jpeg
width: 2121
height: 1414

To mogą być najstarsze skamieliny zwierzęce na świecie. Mają 890 milionów lat
type: item
date: 2021-07-30T12:25:47.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: geologia
subject: skamieliny
subject: skamieniałości
subject: Travel
subject: zwierzęta
description: Kanadyjscy naukowcy dotarli do skamieniałości gąbek liczących 890 milionów lat. To oznacza, że są o 350 milionów lat starsze od najstarszych znanych nauce skamielin zwierzęcych.
encoded: W tym artykule: Luka w wiedzy Jedne z najstarszych zwierząt na świecie Skamieliny, które powstały 890 milionów lat temu na Terytoriach Północno-Zachodnich w Kanadzie, mogą być najstarszym dowodem istnienia zwierząt, jaki kiedykolwiek znaleziono. Badacze twierdzą, że maleńkie skamieniałości to najprawdopodobniej pozostałości szkieletów starożytnych gąbek. Ich potomkowie do dziś żyją w środowiskach podwodnych. Elizabeth Turner z Laurentian University w Sudbury jak na razie bardzo ostrożnie podchodzi do interpretacji być może przełomowego znaleziska. „Odkrycia, jeśli zostaną zweryfikowane, mogą reprezentować najstarsze znane skamieniałe ciało zwierzęcia i mogą być starsze od poprzednich skamieniałości gąbek o około 350 milionów lat” – czytamy na łamach czasopisma naukowego „Nature”. Potwierdzenie odkryć będzie jednoznaczne z tym że gąbki pojawiły się na Ziemi o około 350 milionów lat wcześniej, niż pierwotnie zakładano. Co stało się z megafauną Madagaskaru? Naukowcy opracowali oś czasu W odróżnieniu od innych podobnych miejsc na świecie Madagaskar nadal zachwyca bioróżnorodnością. Na wyspie zachowały się praktycznie wszystkie struktury ekologiczne, w tym pustynie i lasy ... Luka w wiedzy O początkach życia zwierząt na Ziemi nadal wiadomo niewiele. Powód? Nieliczne zapisy kopalne. Naukowcy wierzą, że odkrycie Elizabeth Turner pozwoli wypełnić dotychczasową lukę w wiedzy i da wgląd w historię zwierząt morskich. „Dawno temu niespodziewanie natknęłam się na kilka bardzo rzadkich fragmentów skamielin podczas badań niezwiązanych z moich doktoratem. Dotyczyły skamieniałych raf. Dopiero kiedy obroniłam tytuł profesora mogłam wrócić na tamte tereny i zebrać więcej materiałów, na których przeprowadziłam badania” – mówi Turner. Skamieniałe struktury odkryte przez Kanadyjkę przypominały szkielety żyjących pod wodą gąbek. Te szkielety są bardzo charakterystyczne i nie znamy innych struktur, które można z nimi porównać – komentuje Joachim Reitner, profesor geobiologii na Uniwersytec…

gabka-ab5e2df.jpeg
width: 2000
height: 1500

Niezwykła historia śladów sprzed 10 000 lat. Wędrowiec idąc na północ niósł dziecko, ale wracał już sam
type: item
date: 2021-03-15T10:15:57.000Z
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: archeologia
subject: Edukacja
subject: ludzie pierwotni
subject: meksyk
subject: skamieliny
subject: skamieniałości
subject: Społeczeństwo
subject: wykopaliska
description: Ponad 10 000 lat temu kobieta lub młody mężczyzna wyruszył w deszczu w podróż na północ, przemierzając teren dzisiejszego Parku Narodowego White Sands w Nowym Meksyku. Na rękach niósł dziecko, jednak gdy wracał, był już sam. To tylko część historii, którą udało się odczytać badaczom z odkrytych śladów.
encoded: Zespół naukowców udokumentował skamieliny śladów i orzekł, że to najdłuższa ścieżka ludzkich tropów, jakie kiedykolwiek znaleziono. Na trasie znaleziono ponad 400 odcisków stóp, w tym kilka małych odcisków pozostawionych przez dziecko. Odkrycie opisano w nowym badaniu opublikowanym w Quaternary Science Reviews. Analizując kształt, strukturę i rozłożenie śladów, zespół badawczy ustalił przebieg i okoliczności wędrówki naszych przodków. Badacze odkryli, że stopa wędrowca ślizgała się po błocie, co oznacza, że kiedy tędy przechodził, najprawdopodobniej padał deszcz. Kiedy wędrował na północ miał też ze sobą dziecko – wskazują na to odnalezione ślady. Jednak, kiedy wracał na południe, takich tropów już nie znaleziono, co może oznaczać, że wracał samotnie. W tym samym miejscu zespół odkrył również ślady mamuta i leniwca olbrzymiego. Mamut wydawał się nie przejmować ludźmi, którzy mogli znajdować się w pobliżu, ale gigantyczny leniwiec prawdopodobnie ich zauważył. Odciski sugerują, że stał na dwóch nogach, być może po to, by węszyć w poszukiwaniu człowieka, podobnie jak robią to dzisiejsze niedźwiedzie. – Skamieniałości są oczywiście podstawą zrozumienia minionego życia, ale znaleziska ze śladami stóp są wyjątkowe, ponieważ są obrazem danej chwili – mówi paleoantropolog William Harcourt-Smith z City University of New York, który nie był zaangażowany w badania. Badania opisujące ścieżkę sprzed ponad 10 000 lat to wynik starań o udokumentowanie wszystkich znalezisk z terenu Parku Narodowego White Sands. David Bustos, menedżer programu zasobów parku, już w 2016 roku prosił o opinię ws. płytkich śladów wielu specjalistów, w tym pierwszego autora nowego badania, Matthew Bennetta, geologa z Bournemouth University w Anglii. Bennett i jego koledzy wielokrotnie podróżowali do White Sands, dokumentując szereg odcisków – zarówno ludzkich, jak i zwierzęcych – w każdej części parku. Odciski badane w nowej analizie zostały pozostawione w drobnym piasku, a cienka warstwa soli to wszystk…

dzieki-skamienialym-sladom-mozemy-dowiedziec-sie-wiecej-o-losach-naszych-przodkow-courtesy-of-nps-and-bournemouth-university-401b91b.jpeg
width: 1400
height: 788

Młode megalodonów pożerały nienarodzone rodzeństwo. Dlatego były tak ogromne
type: item
date: 2021-03-02T11:55:59.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: narodziny
subject: prehistoria
subject: rekiny
subject: skamieliny
subject: skamieniałości
subject: Wolny czas
description: Megalodony – gigantyczni przodkowie dzisiejszych rekinów – wydawały na świat młode, które już w momencie narodzin rozmiarami przewyższałyby dorosłego człowieka. Co sprawiło, że „małe” megalodony rodziły się tak potężne? Możliwe, że jeszcze w łonie matki dochodziło do kanibalizmu.
encoded: Naukowcy niedawno określili wielkość potomstwa megalodonów, analizując skamieniałości szkieletu dorosłego megalodona Otodusa, który mierzył około 9 metrów długości. Wiadomo jednak, że niektóre osobniki tego prehistorycznego gatunku mogły osiągać nawet 20 metrów długości. Tomografia komputerowa i analiza tzw. pasm wzrostu w kręgach, przypominających słoje drzewa, pozwoliła naukowcom określić wiek osobnika w momencie śmierci, a następnie cofnąć się do momentu jego narodzin. Prowadząc obserwację „wstecz” naukowcy doszli do najwcześniejszego pierścienia wzrostu, zwanego „pasmem narodzin”. Na jego podstawie obliczyli długość ciała rekina w momencie przyjścia na świat, szacując ją na około 2 metry długości. To więcej niż jakiekolwiek znane do tej pory rekinie noworodki. Odżywianie tak olbrzymich młodych osobników w życiu płodowym, wiązałoby się z dużymi kosztami energetycznymi dla matki. To sugeruje, że młode megalodonów uzupełniały składniki odżywcze w okresie życia płodowego, przez oofagię, czyli pożeranie nienarodzonego rodzeństwa. Oofagia to odmiana kanibalizmu polegająca na zjadaniu jaj przez starsze rodzeństwo. – Oofagia jest dla matki sposobem na odżywianie embrionów przez dłuższy czas. Konsekwencją jest to, że chociaż tylko kilka zarodków na matkę przeżyje i rozwinie się, każdy zarodek może stać się całkiem duży w chwili urodzenia – mówi główny autor Kenshu Shimada, profesor paleobiologii na Uniwersytecie DePaul w Chicago i pracownik naukowy w Muzeum Sternberga w Kansasw, rozmowie z Live Science. Rekonstrukcja szczęki megalodona wykonana przez Deana Bashforda w 1909 r. / Rzadkie skamieniałości Megalodony, tak jak wszystkie rekiny czy płaszczki, należą do ryb chrzęstnoszkieletowych. Oznacza to, że ich szkielety zbudowane są z chrząstki, a nie z kości, dlatego też rzadziej można odnaleźć ich szczątki w zapisie kopalnym. Częściej natrafiamy na zęby rekinów, które są zbudowane z wapnia, dlatego są trwalsze i nie niszczeją jak pozostałości szkieletu. Jednak na potrzeby…

wykarmienie-tak-ogromnego-mlodego-wiazaloby-sie-dla-matki-ze-zbyt-duzym-kosztem-energetycznym-fot-getty-images-824851f.jpeg
width: 2040
height: 1148

Prehistoryczne rodzicielstwo. Co mówi nam odkrycie pierwszego jaja dinozaura o ich historii?
type: item
date: 2020-09-21T07:20:55.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: dinozaury
subject: Edukacja
subject: ewolucja
subject: gady
subject: prehistoria
subject: skamieliny
description: Historia dinozaurów wciąż skrywa wiele tajemnic. Globalne poszukiwania od pustyń Mongolii po wyżyny Argentyny pozwoliły odnaleźć pierwsze kiedykolwiek odkryte jaja o miękkiej skorupce, dając nowe spojrzenie na sposób, w jaki dinozaury składały swoje jaja i wychowywały młode. Wyłaniający się obraz pokazuje, że z punktu widzenia reprodukcji pierwsze dinozaury były jak współczesne gady, które zazwyczaj chowają swoje jaja w gniazdach lub norach i nie pozostają w pobliżu, aby ich doglądać.
encoded: Odkrycie to jest efektem pracy dwóch zespołów międzynarodowych badaczy, którzy zaprezentowali oszałamiające, nowe skamieniałości starożytnych jaj o miękkich skorupkach, liczące sobie już 200 milionów lat. Jedna grupa opisuje pierwsze miękkie skorupki jajek kiedykolwiek odkryte wśród dinozaurów, a druga przedstawia pierwsze skamieniałe jajo odkryte na Antarktydzie (prawdopodobnie pochodzące od gada morskiego), które również wydaje się mieć miękką skorupkę. Samo istnienie skamieniałości, nie mówiąc już o tym, w jak dobrym stanie się zachowały, wywołało zdumienie naukowców. "Powiedzenie mówi: jest więcej rzeczy na niebie i ziemi, niż kiedykolwiek sobie wyobrażaliśmy" - mówi Julia Clarke, paleontolog z Uniwersytetu Teksańskiego w Austin i współautorka jednego z tych dwóch badań, które zostały zaprezentowane w czasopiśmie Nature. Poprzednie znaleziska jaj dinozaurów, sięgające dziesiątków lat wstecz, zawierały twarde skorupki, takie jak te składane przez współczesne ptaki, jedynych żyjących potomków dinozaurów. Ptasie skorupki jaj zawierają warstwę mineralnego kalcytu, który sprawia, że są one mocniejsze i twardsze, co pozwala ptakom siadać na swoich jajach, czy też wysiadywać je, aby wylęgły się młode. W związku z tym paleontolodzy najczęściej wyobrażali sobie, że dinozaury wykorzystywały podobne strategie rodzicielskie. Jednak jaja te prawie zawsze datowane były na okres kredy, czyli dość późno w ewolucji dinozaurów. Teraz, tajemnica brakujących wcześniej jaj może mieć wyjaśnienie. Najprawdopodobniej były one miękkie i przypominające skórę, co czyniło je bardziej podatnymi na rozkładanie się, niż na tworzenie się skamieniałości. Podsumowując, nowe badania w znacznym stopniu wzbogacają wiedzę naukowców na temat rozmnażania się dinozaurów i starożytnych gadów. "To coś więcej niż tylko szczątki szkieletowe" - mówi Johan Lindgren, paleontolog ze szwedzkiego uniwersytetu w Lund, który recenzował oba te badania i analizuje skamieniałe tkanki miękkie, w tym tłuszcz starożytne…

image-by-cdiego-pol-national-geographic-3c14afe.jpeg
width: 1900
height: 1296

Tajemnica ewolucji zachowana w skale. Jak z mikroorganizmów życie ewoluowało w złożone formy?
type: item
date: 2020-09-09T11:29:46.000Z
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: ewolucja
subject: prehistoria
subject: skamieliny
subject: skamieniałości
subject: wykopaliska
description: W jaki sposób życie na Ziemi w dość krótkim czasie rozwinęło się z prostych mikroorganizmów w duże, złożone formy, i to aż dwukrotnie? Naukowcy szukają śladów tamtych zdarzeń w skamieniałościach pochodzących nawet sprzed 570 mln lat.
encoded: Na południowo-wschodnim wybrzeżu Nowej Fundlandii – sięgającej najdalej na wschód części Ameryki Północnej – leży skalisty, urwisty cypel o nazwie Mistaken Point. Miejsce to skrywa szereg dowodów, które mogą pomóc w rozwikłaniu jednej z największych i najbardziej zdumiewających tajemnic dotyczących życia na Ziemi. Przez ponad 3 mld lat życie na naszej planecie oznaczało maleńkie, głównie jednokomórkowe organizmy. Dlaczego nagle nastąpiła istna eksplozja najrozmaitszych złożonych stworzeń – wielokomórkowych, dużych, niezwykłych? Pojawiły się co najmniej 570 mln lat temu i rozprzestrzeniły po świecie, ale ich najstarsze ślady znaleziono tylko w jednym miejscu: na Mistaken Point. Paleontolodzy jeżdżą tam już od dekad, ale to, co dostrzegają teraz, w drobnych detalach prowadzących do daleko idących wniosków, oznacza coś zupełnie nowego, radykalną zmianę – o ile się nie mylą. Pewnego chłodnego jesiennego dnia i ja się tam wybrałem, a towarzyszyli mi Mark Laflamme z Uniwersytetu Toronto w Mississauga i jego kolega Simon Darroch, Anglik zatrudniony na Uniwersytecie Vanderbilta w Nashville. Kiedy dotarliśmy do Mistaken Point, niebo było błękitne, a słońce świeciło jasno. Pan Laflamme powiedział mi, że taka pogoda rzadko się tam zdarza. Silne światło padające z ukosa, szczególnie późnym popołudniem, pomagało wyodrębnić wzrokiem słabo wyróżniające się skamieniałości, które przyjechaliśmy zobaczyć. Znalazłszy się w Rezerwacie Ekologicznym Mistaken Point, ruszyliśmy żwirową drogą nad stromy brzeg oceanu i zeszliśmy na dół. Laflamme wskazał charakterystyczną, pochyloną pod kątem mniej więcej 30 stopni szaropurpurową skałę o gładkiej powierzchni. Widniał na niej jakiś obraz, niczym zaskakująco misterny cień. Wyglądał jak szkielet metrowej długości węża: wzór z podobnych do siebie żeber i kręgosłup. Tylko że nie było ani odrobiny kości, a jedynie odcisk stworzenia o miękkim ciele, które znieruchomiało na dnie oceanu bardzo, bardzo dawno temu. Nie pływało ani nie pełzało, nie mogło…

ewolucja-prostych-mikroorganizmow-e1646ba.png
width: 904
height: 590

Wędrujące oczy ryb. Dlaczego natura tak dziwnie to zaprojektowała?
type: item
date: 2018-07-16T09:00:00.000Z
creator: Luna Shyr
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: Kosmetyki
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: moda
subject: ryby
subject: skamieliny
subject: Sport
subject: Stomatologia
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: Zabiegi
description: Tuż po narodzinach płastugi takie jak stornia czy halibut nie różnią się od innych ryb. Jednak po upływie blisko dwóch tygodni ich jedno oko przemieszcza się na drugą stronę głowy.
encoded: Anatomia niektórych ryb jest niezwykła. Jeszcze do niedawna krytycy teorii Darwina podkreślali, że ewolucja u płastug nie mogła przebiegać stopniowo, bo ryba w fazie przejściowej: półpłaska, z częściowo przesuniętym okiem – byłaby słabo przystosowana do życia. Biolog Richard Goldschmidt uważał, że współczesne płastugi powstały raczej na skutek nagłej zmiany anatomicznej. Przełom w badaniach zmiany z symetryczności do asymetryczności płastug nastąpił w roku 2008. Wtedy to paleobiolog Matt Friedman znalazł skamielinę sprzed 50 mln lat z jednym oczodołem przesuniętym w górę, który jednak nie znajdował się po drugiej stronie głowy. Porównawszy ją z podobną (powyżej), eksponatem muzeum w Wiedniu, odkrył niepodważalny dowód, że płastuga była kiedyś w fazie przejściowej. Friedman ma nadzieję, że jego odkrycie przyczyni się do zwiększenia zainteresowania skamielinami ryb. Jak zauważa: – Skamieliny mogą pomóc w wyjaśnianiu, w jaki sposób powstawały różne nietypowe gatunki. Luna Shyr

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/0b06c99b4a6e2e53290f4e21cd402cde20b89ef9-e4118b8.jpeg
width: 1369
height: 587

Mężczyzna wyszedł na spacer w Katalonii. Nie uwierzycie co znalazł
type: item
date: 2016-05-04T08:21:34.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: dinozaury
subject: skamieliny
description: W Katalonii na północnym-wschodzie Hiszpanii odkryto odcisk stopy dinozaura sprzed 230 milionów lat, który opisywany jest jako najlepiej zachowany na całym Półwyspie Iberyjskim - podała w poniedziałek agencja Associated Press.
encoded: Odkrycia dokonał jeden z przechodniów w miejscowości Olesa de Montserrat, 40 km od Barcelony, na początku kwietnia. Władze podały w poniedziałek, że wykonano gipsowy odlew śladu dinozaura, który został przekazany do badań paleontologicznych i archeologicznych. Zwierzę należało do gatunku chirotherium, przodka krokodyli. W komunikacie podkreślono, że stan zachowania odcisku stopy "jest wyjątkowy i oddaje szczegóły pazurów i skóry" prehistorycznego gada. Źródło: PAP

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/45efb5a100457f73a15e7e069e3bfdf823da5fba-544d420.png
width: 952
height: 518