Najdłuższy serial na świecie nadawano przez 72 lata. „Moda na sukces" to przy nim pikuś
Najdłuższy serial na świecie towarzyszył kilku pokoleniom widzów, gromadząc na koncie niewiarygodną liczbę odcinków. Jaka produkcja zyskała miano niezniszczalnej legendy i dlaczego do dziś nikt nie pobił jej wyniku?
Spis treści: Jaki jest najdłuższy serial telewizyjny na świecie? Jaki jest najdłuższy nadal produkowany serial? W dobie platform steamingowych, na których non stop pojawiają się nowe produkcje, wiele seriali nie wychodzi poza pierwszy sezon. Piąty jest już prawdziwym sukcesem, a dziesiąty – wyczynem niemal niemożliwym. Produkcje telewizyjne wydają się wykazywać większą odporność na zmieniające się trendy. Weźmy choćby „Modę na sukces” – amerykańską operę mydlaną, która jest nadawana nieprzerwanie (stan na marzec 2026 roku) od 1987 roku. Należy jednak podkreślić, że ta „niekończąca się opowieść” nawet nie zbliża się do rekordu liczby odcinków. Mało tego, jest poza pierwszą dziesiątką najdłuższych seriali telewizyjnych świata. Jaki jest najdłuższy serial telewizyjny na świecie? Skoro nie „Moda na sukces”, to która produkcja dzierży rekord w tej kategorii? Serialem, który liczy sobie najwięcej wyemitowanych odcinków, jest amerykańska opera mydlana „Guiding Light”. Początek emisji W styczniu 1937 roku na ekrany polskich kin wchodziła komedia „Pani minister tańczy”. W angielskim Leeds odbyła się pierwsza konwencja science fiction, a Kaczor Donald otrzymał swoją pierwszą główną rolę. W Stanach Zjednoczonych’ ukazało się pierwsze wydanie magazynu „LOOK”. W tym samym miesiącu rozpoczęła się także emisja serialu, który zyskał status najdłużej nadawanego. Telewizja znajdowała się wówczas jeszcze w powijakach, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych. Wystarczy powiedzieć, że przed wojną telewizor posiadało zaledwie kilkuset mieszkańców USA. Odbiorniki telewizyjne miały trafić pod strzechy dopiero po II wojnie światowej. Dla milionów ludzi podstawowym medium, dostarczającym nie tylko informacji, ale także rozrywki, było radio. 25 stycznia amerykańska stacja radiowa NBC nadała pierwszy odcinek serialu zatytułowanego „The Guiding Light”. Twórczynią serialu była Irna Phillips, która w historii srebrnego ekranu zapisała się jako „matka amerykańskich oper mydlanych”. Fabuła serialu Akcja jednej z pionierskich amerykańskich oper mydlanych toczyła się w fikcyjnym miasteczku Springfield. We wczesnych latach, scenarzyści koncentrowali się na losach Bauerów, przedstawicieli amerykańskiej klasy średniej. Ci przez wiele lat byli trzonem serialu. Później fabuła coraz bardziej koncentrowała się na zamożniejszych rodzinach Lewisów, Chamberlainów i Spauldingów, ale Bauerowie nadal mieli swoje miejsce w tej produkcji. Rewolucyjne zmiany Stacja NBC wyemitowała około 2500 radiowych odcinków „The Guding Light”. Serial towarzyszył Amerykanom podczas wielu trudnych wydarzeń. Wystarczy tu wskazać choćby strajk okupacyjny w fabrykach General Motors, wybuch gazu w szkole w New London czy przystąpienie Stanów do II wojny światowej ze wszystkimi tego konsekwencjami. W 1947 roku prawa do emisji serialu zyskała stacja CBS. Był to czas, kiedy radio zaczynało tracić swoją pozycję na rzecz telewizji. W połowie XX wieku telewizor stał w ponad 8 mln amerykańskich gospodarstw domowych. Nic dziwnego, że 30 czerwca 1952 roku „The Guiding Light” zadebiutował na telewizyjnej antenie tej samej stacji. Zarząd CBS nie postawił jednak wszystkiego na jedną kartę. Mimo rozpoczęcia emisji telewizyjnej, radio nadal nadawało te same treści. Trwało to przez cztery lata, które były czymś w rodzaju okresu przejściowego. 29 czerwca 1956 roku zakończyła się emisja radiowa. Wówczas jeden z ulubionych seriali Amerykanów stał się produkcji stricte telewizyjną. Mimo że pierwszy kolorowy odbiornik skonstruowano już w 1928 roku, przez długi czas świat musiał zadowalać się monochromatycznym obrazem. Pierwszy odcinek w kolorze nadano 13 marca 1967 roku. Wówczas telewizor stał już w co drugim amerykańskim domu. Tytuł serialu Przez wiele lat serial był nadawany jako „The Guiding Light”. Tytuł odnosił się do lampy, która stała w gabinecie doktora Johna Ruthledge’a, jednego z pierwszoplanowych bohaterów produkcji. Owa lampa miała wskazywać ludziom właściwą drogę. Przedrostek „the” usunięto w 1975 roku. Ważne wątki Romanse, zdrady, intrygi, knowania – czy w operach mydlanych jest w ogóle miejsce na istotne wątki społeczne? Cóż, w „Guiding Light” dominują przede wszystkim tematy obyczajowe i fantastyczne (w tym klonowanie i podróż w czasie), ale twórcy przemycili też kilka ważniejszych treści. W tym miejscu należy wskazać choćby na niełatwy temat depresji i rozwodu. Spadek zainteresowania i zakończenie emisji Początkowo najdłuższy serial na świecie sukcesywnie zwiększał swój zasięg. W 1956 roku wybił się na pierwsze miejsce i stał się najpopularniejszą operą mydlaną z pasma daytime. Taki status nie jest jednak dawany na zawsze. Z czasem wskaźnik oglądalności „Guiding Light” zaczął wyraźnie pikować. W latach 90. XX wieku ustępowały mu tylko opery mydlane z elementami fantasy. Gdy w 2003 roku z anteny zdjęto jedną z ostatnich takich produkcji, „”Guiding Light spadł na przedostatnią pozycję w rankingu oglądalności. Niżej znajdował się tylko serial „Passions”, który przetrwał do sierpnia 2008 roku. Spadające wskaźniki nie pozostawiały wątpliwości w kwestii przyszłości produkcji. Kontrakt z CBS wygasał we wrześniu 2008 roku, jednak stacja postanowiła przedłużyć go o dwanaście miesięcy. Dyskutowano na temat kolejnego roku na antenie, ale finalnie nie zdecydowano się na ten krok. 1 kwietnia 2009 roku ogłoszono zakończenie produkcji najdłuższego serialu świata. Zdjęcia zakończono 11 sierpnia, a 18 września wyemitowano ostatni odcinek. Jak długo nadawano najdłuższy serial telewizyjny świata? „Guiding Light” nadawano przez ponad 72 lata, od 25 stycznia 1937 roku do 18 września 2009 roku. Radiowa emisja pionierskiej opery mydlanej trwała 19 lat, natomiast telewizyjna – 57 lat, przy czym warto przypomnieć, że od 1952 do 1956 roku serial był obecny na obu antenach. Bilans odcinków zamknęła liczba 18 262. Jaki jest najdłuższy nadal produkowany serial? Która produkcja ma szansę strącić „Guiding Light” z tronu? Najdłużej nieprzerwanie emitowanym serialem jest brytyjska opera mydlana „Coronation Street”, jedna ze sztandarowych produkcji sieci ITV1. Pierwszy odcinek serialu wyemitowano 9 grudnia 1960 roku o godzinie 19.00. Reakcje recenzentów nie były przesadnie entuzjastyczne. Ken Irwin, felietonista publikujący na łamach „Daily Mirror”, był przekonany, że produkcja zostanie wstrzymana maksymalnie po trzech tygodniach. Mamy rok 2025, a „Coronation Street” wciąż nie schodzi z anteny. Do 1 marca wyemitowano 11 506 odcinków tej produkcji. Do rekordu ustanowionego przez najdłuższy serial świata sporo brakuje, ale kto wie, co przyniesie przyszłość? „Coronation Street” cieszy się niemałą popularnością w Wielkiej Brytanii i mimo typowo brytyjskiego charakteru (objawiającego się specyficznym humorem i wyraźnie zaznaczonym u niektórych postaci północnoangielskim akcentem), ma wiernych fanów także w innych krajach. Fabuła najdłuższego wciąż emitowanego serialu Akcja serialu rozgrywa się w Weatherfield, fikcyjnej dzielnicy Manchesteru, na tytułowej ulicy. Jak przystało na rasową operę mydlaną, fabuła „Coronation Street” skupia się na tragediach, romansach, problemach i radościach kilku rodzin, między innymi Barlowów, Plattów, McDonaldów czy Websterów, a perypetie kolejnych pokoleń niezmiennie stanowią oś fabularną produkcji. Poza miłosnymi intrygami i rodzinnymi dramatami, twórcy serialu poruszają w nim także istotne wątki społeczne. Do takich należą choćby kwestie związane z uzależnieniem, przemocą domową i problemami doświadczanymi przez społeczność LGBTQ+. Jednocześnie w serialu nie brakuje humoru typowego dla brytyjskich produkcji. Serial pobił rekord Guinnessa Serial „Coronation Street” po raz pierwszy trafił do „Księgi rekordów Guinnessa” w 2010 roku, gdy anulowano amerykański serial „As the World Turns”. Wówczas brytyjska produkcja stała się najdłużej emitowaną operą mydlaną na świecie. Dziesięć lat później wyróżnienie zostało zaktualizowane. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Serial „Peaky Blinders” rozsławił to miasto. Dziś turyści odkrywają jego gangsterską historię
Kultowy serial sprawił, że do angielskiego Birmingham zaczęły przybywać miliony turystów z całego świata. Najpierw popularność produkcji telewizyjnej, a teraz także premiera filmu „Peaky Blinders: Nieśmiertelny” ponownie kierują uwagę podróżnych na miasto, z którym związana jest historia słynnego gangu. Birmingham coraz częściej pojawia się na mapach fanów serialu, którzy chcą zobaczyć miejsca związane z jego bohaterami i sprawdzić, jak wyglądało prawdziwe tło wydarzeń przedstawionych w produkcji.
To właśnie w Birmingham na przełomie XIX i XX wieku działała grupa przestępcza znana jako Peaky Blinders, która stała się inspiracją dla twórców serialu z Cillianem Murphym. Choć wiele scen produkcji kręcono w innych częściach północnej Anglii (m.in. w Merseyside, Yorkshire czy Manchesterze) to właśnie Birmingham przyciąga dziś największe zainteresowanie turystów. Miasto zaczęło wykorzystywać popularność serialu, organizując m.in. tematyczne wycieczki i wydarzenia związane z jego historią. Po premierze filmu kontynuującego losy bohaterów zjawisko określane jako „Peaky Blinders effect” może jeszcze bardziej nasilić ruch turystyczny w tym regionie. Kim byli prawdziwi Peaky Blinders? Historia gangu z Birmingham Choć dla wielu widzów nazwa Peaky Blinders kojarzy się przede wszystkim z popularnym serialem, w rzeczywistości gang o takiej nazwie naprawdę istniał i działał w Birmingham pod koniec XIX wieku. Grupa ta funkcjonowała głównie w latach około 1890–1910 – w okresie, gdy miasto było jednym z największych ośrodków przemysłowych w Wielkiej Brytanii. Członkami gangu byli najczęściej młodzi mężczyźni pochodzący z ubogich, robotniczych dzielnic, którzy angażowali się w drobną przestępczość, uliczne bójki oraz walki o kontrolę nad określonymi częściami miasta. Zajmowali się m.in. kradzieżami, wymuszaniem pieniędzy czy zastraszaniem mieszkańców i rywalizujących grup. Nazwa gangu do dziś budzi zainteresowanie historyków. Jedna z najbardziej znanych teorii mówi, że pochodzi ona od charakterystycznych kaszkietów z daszkiem („peaky”), które nosili jego członkowie. Z kolei według popularnej legendy w daszkach mieli wszywać żyletki, którymi mogli ranić przeciwników podczas walk ulicznych. Badacze podkreślają jednak, że jest to raczej późniejszy mit – w tamtym czasie żyletki były kosztowne i trudno dostępne. W rzeczywistości Peaky Blinders byli niewielkim gangiem ulicznym, a ich działalność zaczęła stopniowo zanikać po 1910 roku, gdy kontrolę nad przestępczością w Birmingham przejęły inne grupy. Mimo to historia gangu stała się inspiracją dla twórców serialu, który po latach rozsławił nazwę „Peaky Blinders” na całym świecie. „Peaky Blinders” przyciąga turystów do Birmingham. Co mogą zobaczyć fani serialu? Ogromny sukces serialu „Peaky Blinders”, który zadebiutował w 2013 roku, znacząco wpłynął na wzrost zainteresowania Birmingham i całym regionem West Midlands wśród turystów. Produkcja BBC, która zyskała globalną popularność również dzięki platformie Netflix, sprawiła, że miasto zaczęło pojawiać się na mapach podróżników zainteresowanych turystyką filmową. W ciągu kilku lat od premiery pierwszego sezonu liczba odwiedzających Birmingham wyraźnie wzrosła – według danych lokalnych władz między 2013 a 2018 rokiem ruch turystyczny zwiększył się o ponad 25%. Co więcej, w 2018 roku miasto odwiedziło rekordowe 42,8 miliona osób, a szczególnie widoczny był wzrost liczby turystów z zagranicy, zwłaszcza ze Stanów Zjednoczonych. Popularność serialu pomogła również zmienić wizerunek Birmingham, które wcześniej kojarzono głównie z przemysłem ciężkim i powojenną architekturą, a dziś coraz częściej postrzegane jest jako miejsce związane z kulturą, historią i popkulturą. Rosnące zainteresowanie produkcją szybko przełożyło się na powstanie licznych atrakcji inspirowanych historią gangu. W mieście organizowane są specjalne wycieczki tematyczne śladami Peaky Blinders, podczas których przewodnicy opowiadają o realiach życia w Birmingham na przełomie XIX i XX wieku. Szczególną popularnością cieszą się spacery po dzielnicy Digbeth, gdzie można zobaczyć murale inspirowane serialem oraz odwiedzić miejsca stylizowane na bary i kluby z epoki. W Digbeth Loc. Studios, gdzie kręcono część scen nowego filmu, powstały także wielkoformatowe malowidła przedstawiające bohaterów serialu. Jednym z najważniejszych punktów na mapie fanów jest również Black Country Living Museum w pobliskim Dudley, które odegrało ważną rolę w produkcji serialu. To rozległy skansen prezentujący przemysłową historię regionu, z rekonstrukcjami ulic, warsztatów i domów z przełomu XIX i XX wieku. Właśnie tam powstało wiele charakterystycznych scen, w tym te rozgrywające się w otoczeniu zakładów przemysłowych i robotniczych dzielnic. Zwiedzający mogą spacerować po autentycznych ulicach epoki, wchodzić do dawnych sklepów czy warsztatów i zobaczyć, jak wyglądało codzienne życie mieszkańców regionu w czasach, gdy działał gang Peaky Blinders. Duże zainteresowanie wzbudzają także wystawy historyczne w Muzeum Policji West Midlands, gdzie prezentowane są archiwalne fotografie policyjne, dokumenty oraz artefakty związane z prawdziwym gangiem działającym w Birmingham ponad sto lat temu. Wraz z premierą filmu „Peaky Blinders: Nieśmiertelny”, którego część scen powstała już bezpośrednio w Birmingham i okolicach, lokalne władze spodziewają się kolejnej fali turystów. Tym samym wszystko wskazuje na to, że tzw. „Peaky Blinders effect” jeszcze przez długi czas będzie przyciągał do miasta fanów tej historii z całego świata. Źródła: The Guardian, Visit Birmingham, Visit Britain Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Myślisz, że to tylko serialowa scenografia? Te miejsca z „Bridgertonów” istnieją naprawdę
Serial „Bridgertonowie” znów rozbudza wyobraźnię widzów na całym świecie. Wytworne pałace, ogrody jak z malarskich pejzaży i monumentalne sale balowe istnieją naprawdę – i można je odwiedzić. Oto miejsca, w których ekranowa epoka regencji nabiera realnych kształtów.
Megahit Netflixa, czyli serial „Bridgertonowie”, którego czwarty sezon pojawi się 29 stycznia, zainspirował fanów do czegoś więcej niż tylko obserwowania uwodzenia i skandali rodem z epoki regencji. Coraz więcej podróżników planuje wycieczki w miejsca, które pojawiły się na ekranie – od parków i pałaców, po słynne anglezowane wnętrza. Gdzie można zobaczyć te najbardziej kultowe lokacje? Jak „Bridgertonowie” odmienili turystykę w Wielkiej Brytanii? Nie od dziś wiadomo, że filmy i seriale potrafią przyciągnąć fanów w konkretne zakątki świata – od „Niebiańskiej plaży” z Leonardo DiCaprio po średniowieczne zamki znane z „Outlandera”. W podobny sposób megahit Netflixa „Bridgertonowie” wpływa na turystykę w Wielkiej Brytanii, a postaci w strojach epoki regencji zachęcają widzów do odwiedzania rzeczywistych lokalizacji znanych z ekranu. Brytyjska platforma rezerwacji biletów Trainline odnotowała, że liczba podróży do miejsc, gdzie kręcono serial, wzrosła średnio o 50% tuż przed premierą trzeciego sezonu i aż o 135% rok do roku wśród amerykańskich podróżnych. Regionalne władze i organizacje turystyczne coraz częściej mówią o tzw. „Bridgerton factor” – efekcie, który pomaga lokalnej gospodarce i promuje historyczne miasta takie jak Bath czy pałacowe rezydencje jako realne cele podróży dla fanów serialu. Jak podkreśla Patricia Yates, dyrektor generalna VisitBritain, „serial oferuje wyjątkową okazję do promowania historii i dziedzictwa Wielkiej Brytanii oraz inspiruje odwiedzających do zobaczenia tych miejsc na własne oczy”. A skoro popularność serialu przekłada się na realne wycieczki, to które kultowe lokalizacje w Anglii warto zobaczyć w pierwszej kolejności? Gdzie kręcono „Bridgertonów” w Londynie i Chatham? Te miejsca możesz odwiedzić Londyn i jego okolice to prawdziwa gratka dla fanów „Bridgertonów” oraz prequela „Królowa Charlotta: Opowieść ze świata Bridgertonów”. Jednym z najważniejszych punktów na mapie jest Pałac Kew i otaczające go Królewskie Ogrody Botaniczne nad Tamizą. To właśnie tutaj mieszkali król Jerzy III i królowa Charlotta, a historyczne wnętrza i ogrody stały się naturalnym tłem dla opowieści o początkach ich relacji. Sceny do serialowego świata kręcono również w pobliskim Belton House oraz we wzniesionym w XVIII wieku Królewskim Obserwatorium Astronomicznym. Literacki klimat epoki można zaś poczuć w Hatchards przy Piccadilly – najstarszej księgarni w Londynie, działającej od 1797 roku. Niedaleko znajduje się też kościół św. Jakuba, gdzie powstały sceny ślubu Anthony’ego Bridgertona i Edwiny Sharmy. W rejonie Greenwich wykorzystano z kolei Queen’s House jako filmowy odpowiednik Somerset House, a fasady Old Royal Naval College i Ranger’s House oddały charakter londyńskiej architektury epoki regencji. Na zachodzie miasta uwagę przyciąga także pałac Hampton Court, którego dziedzińce i ogrody pojawiają się w serialowych ujęciach. Ponadto około godziny drogi na wschód od stolicy leży Chatham, gdzie brukowane uliczki posłużyły jako tło scen spacerów Lady Featherington i Mariny. W tamtejszej historycznej stoczni kręcono także sekwencje z salonu bokserskiego, w którym książę ćwiczył z Willem Mondrichem – postacią inspirowaną prawdziwym bokserem Billem Richmondem, jednym z najbardziej niezwykłych sportowców epoki regencji. Bath, czyli miasto z „Bridgertonów”, które zachwyca architekturą Bath, położone w południowo-zachodniej Anglii, odgrywa w świecie „Bridgertonów” rolę niemal równorzędną z Londynem. Miasto słynie z charakterystycznej, miodowej barwy georgiańskiego kamienia i harmonijnej zabudowy z XVIII wieku, dzięki czemu idealnie oddaje atmosferę epoki regencji. Jak podkreślają lokalne organizacje turystyczne, jego „majestatyczne budynki stanowią doskonałą imitację historycznego Londynu i inspirują podróżnych planujących wizytę w Wielkiej Brytanii”. Zaledwie półtorej godziny jazdy pociągiem ze stolicy dzieli fanów serialu od jednego z najbardziej rozpoznawalnych miejsc – Muzeum Holbourne, które na ekranie pełni funkcję domu Lady Danbury. Sam budynek, wzniesiony w 1794 roku jako Hotel Sydney, otoczony jest eleganckimi ogrodami i od lat przyciąga miłośników sztuki oraz historii. W jego zbiorach znajdują się autentyczne przedmioty z epoki, w tym pamiątki związane z królową Charlottą, która w rzeczywistości odwiedzała Bath. Niedaleko stąd mieści się również słynny Royal Crescent – półkolisty zespół georgiańskich kamienic, którego fasady wykorzystano jako zewnętrzny wizerunek rezydencji Featheringtonów. Monumentalna, symetryczna architektura i rozległy trawnik przed budynkami sprawiają, że to jedno z najbardziej fotogenicznych miejsc w całej Anglii. York, Oxfordshire, Surrey i Buckinghamshire jako następne lokalizacje z „Bridgertonów” Śladami serialowych bohaterów można jednak podążać znacznie dalej niż Londyn czy Bath. W północno-wschodniej Anglii, niedaleko historycznego Yorku, znajduje się imponująca posiadłość Castle Howard, która w Bridgertonach występuje jako Clyvedon – rezydencja, w której Daphne i Simon spędzają miesiąc miodowy. Monumentalny pałac, rozległe ogrody i jezioro tworzą krajobraz jak z malarskiej wizji epoki regencji, a zwiedzający mogą nie tylko spacerować po terenach posiadłości, lecz także wybrać się w rejs po wodach North Lake. W hrabstwie Oxfordshire uwagę przyciąga Kingston Bagpuize House and Gardens, wykorzystany przy realizacji trzeciego sezonu, a także monumentalny Pałac Blenheim, wpisany na listę UNESCO, który na ekranie zastępuje królewską rezydencję. Z kolei w Surrey filmowcy sięgnęli po romantyczne pejzaże Painshill Park – ogrodu krajobrazowego z grotami, jeziorem i malowniczymi mostkami, gdzie odbywa się piknik rodziny Featheringtonów. Na mapie fanów warto zaznaczyć również Claydon House w Buckinghamshire – osiemnastowieczną wiejską rezydencję o bogato zdobionych wnętrzach, dziś częściowo udostępnioną zwiedzającym. Źródło: BBC Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
„Biały Lotos” wraca do Europy. Czwarty sezon powstanie w stolicy luksusu i elegancji
Fani serialu „Biały Lotos” nie muszą już snuć domysłów dotyczących lokalizacji nowego sezonu produkcji. Autorzy międzynarodowego fenomenu wciąż nie zdradzają nic na temat fabuły nowych odcinków. Poznane miejsce realizacji zdjęć może jednak sugerować pewne lokalne motywy, które – jak w każdym sezonie – twórcy będą starali się subtelnie przemycić.
Po kipiącej emocjami Tajlandii czas na powrót do Europy. Po sezonie pełnym azjatyckiej egzotyki akcja „Białego Lotosu” przenosi się w miejsce znacznie bliższe europejskim fanom. Podobny zwrot twórcy wykonali już pomiędzy pierwszym a drugim sezonem, gdy po tropikalnych Hawajach przyszła pora na pełną mafijnych intryg włoską Sycylię. Zaskoczenie widzów – nowa sceneria serialu Od dłuższego czasu było wiadomo, że kolejny sezon zabierze widzów do Francji. Konkretna lokalizacja pozostawała jednak tajemnicą. Fani prześcigali się w teoriach, zastanawiając się, czy nowe serialowe morderstwa rozegrają się nad wodą, w górach, czy może w cieniu wieży Eiffla. Jedną z najczęściej powtarzanych hipotez była ta związana ze współpracą serialu z siecią hoteli Four Seasons. Luksusowe resorty tej marki stanowiły tło wszystkich dotychczasowych sezonów, dlatego również tym razem spodziewano się podobnego wyboru. Wśród potencjalnych lokalizacji wymieniano Grand-Hôtel du Cap-Ferrat na Lazurowym Wybrzeżu, górski resort w Megève oraz paryski Hotel George V. Twórcy postanowili jednak zaskoczyć widzów i osadzić akcję w zupełnie innym luksusowym miejscu. Saint-Tropez – nowe miejsce akcji To już oficjalne: nowy sezon „Białego Lotosu” zabierze widzów do perły Lazurowego Wybrzeża – Saint-Tropez. Bohaterowie zamieszkają w prestiżowym Château de la Messardière. Hotel należący do grupy Airelles nie znajduje się w samym centrum kurortu, lecz na szczycie jednego z okolicznych wzgórz. Obiekt ma długą historię związaną z ekskluzywnym hotelarstwem. Rezydencja powstała w XIX wieku jako prywatna posiadłość oficera André de Messardière, który otrzymał ją w prezencie ślubnym. W kolejnych latach budynek wraz z otaczającymi go sadami i winnicami pełnił funkcję luksusowego hotelu, goszcząc przedstawicieli francuskich elit. Dziś Château de la Messardière słynie z jednej z najbardziej prestiżowych stref SPA na Lazurowym Wybrzeżu, nagradzanej restauracji oraz wszechobecnej elegancji, która wyróżnia go na tle innych francuskich hoteli. Co się wydarzy w nowym sezonie? Choć twórcy czwartego sezonu konsekwentnie milczą na temat fabuły, fani intensywnie spekulują o nadchodzących morderstwach, które tym razem miałyby rozegrać się nad Morzem Śródziemnym. Doświadczenie z poprzednich odsłon serialu pokazuje, jak chętnie autorzy czerpią z lokalnej kultury i historii miejsca, w którym osadzona jest akcja. Jakie tropy podsuwa więc nowa sceneria? Luksus i lokalność Prowansja położona nad Lazurowym Wybrzeżem kojarzy się przede wszystkim z elegancją i szykiem. Od dekad tamtejsze miasta są popularnymi kurortami dla najbogatszych warstw nie tylko francuskiej, ale i europejskiej elity. Porty wypełnione najdroższymi jachtami i motorówkami stały się symbolem stylu życia odwiedzających region gości. Twórcy serialu mogą oprzeć narrację na napięciu pomiędzy luksusem a lokalnością. Riwiery od końca XIX wieku przyciągały francuskie elity, a prawdziwy boom nastąpił w latach 50. XX wieku, kiedy aktorka Brigitte Bardot wystąpiła w filmie „I Bóg stworzył kobietę”, kręconym m.in. w Saint-Tropez. Wcześniej nadmorskie miasta, oddalone od centrum Francji, funkcjonowały w rytmie morza i połowów. Silnie zintegrowane społeczności rybackie pozostawały na uboczu paryskiego życia towarzyskiego. Położenie nad Morzem Śródziemnym narażało region na ataki wrogich flot, czego świadectwem jest XVI-wieczna Citadelle de Saint-Tropez – forteca, która odegrała istotną rolę w obronie Prowansji. Ten kontrast pomiędzy autentyczną historią a współczesnym luksusem może stać się jednym z kluczowych motywów nowego sezonu. Kiedy premiera? Realizacja czwartego sezonu ma ruszyć wiosną, a plan zdjęciowy – obok Saint-Tropez – obejmie także inne francuskie lokalizacje. Za sterami ponownie stoi twórca serialu Mike White, wspierany przez producentów Davida Bernada i Marka Kamine’a. Z obsady aktorskiej potwierdzono na razie udział dwóch aktorów: Alexandra Ludwiga oraz Amandy Joy Michalka. Źródło: Filmweb Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Na te premiery w kanale National Geographic czekaliśmy! Gladiatorzy, gepardy i zagubione artefakty
Nowy rok w National Geographic, National Geographic Wild i Nat Geo People to pełne emocji podróże w czasie, dzika przyroda i wyprawy poza horozonty. Od brutalnych walk w starożytnym Rzymie, po zaginione artefakty i bezlitosny reportaż o grzechach współczesnych turystów – styczeń przynosi widzom mocne wrażenia.
Spis treści: Gladiatorzy i starożytny Rzym w krwawej serii National Geographic Australijska dzika natura w intymnym dokumencie o lasach eukaliptusowych Richard Ayoade w podróżach pełnych ironii i krytyki turystyki masowej Zaskakujące znaleziska na lotniskach i niewyjaśnione historie przedmiotów Spektakularne błędy inżynieryjne i tajemnica portu D-Day w Arromanches Dzika fauna i najdziwniejsze stworzenia w cyklach National Geographic Wild Nowy rok na kanałach National Geographic, National Geographic Wild i Nat Geo People zapowiada się niezwykle atrakcyjnie. Widzowie przeniosą się do świata starożytnych gladiatorów, odkryją fascynującą przyrodę Australii oraz wyruszą w pełną humoru podróż z Richardem Ayoade. To zapowiedź wyjątkowych telewizyjnych wrażeń. Gladiatorzy i starożytny Rzym w krwawej serii National Geographic 11 stycznia o godzinie 15:00 na antenie National Geographic odbędzie się premiera serialu „Gladiatorzy: Starożytni wojownicy”. Produkcja skupia się na losach największych wojowników antycznego Rzymu – Spartakusa i Flammy. Przez pryzmat ich biografii serial odkrywa kulisy brutalnego świata gladiatorów, który przez wieki kształtował potęgę Imperium Rzymskiego. W sześciu odcinkach (6x60 minut) widzowie poznają, jak przez widowisko, przemoc i heroizm, walki na arenach wpisywały się w tożsamość całej epoki. Australijska dzika natura w intymnym dokumencie o lasach eukaliptusowych 18 stycznia o godzinie 14:00 na kanale National Geographic Wild zadebiutuje dokument „Dzikie lasy Australii”. Film ukazuje bioróżnorodność eukaliptusowych ekosystemów – terenów zamieszkiwanych przez dziobaki, czerwone kangury, krokodyle słodkowodne i liczne gatunki papug. Przez intymną narrację twórcy odsłaniają nie tylko piękno, ale i kruchość tych środowisk, podkreślając ich znaczenie ekologiczne. To jeden z elementów większego cyklu „Dzika Australia”, który startuje tego samego dnia. Richard Ayoade w podróżach pełnych ironii i krytyki turystyki masowej Od 17 stycznia o godzinie 16:00 w Nat Geo People rusza emisja programu „Travel Man”. Brytyjski aktor Richard Ayoade – znany z ról w filmach takich jak „Fenicki układ”, „Paddington 2” czy „Pamiątka” – wyrusza wraz z celebrytami w błyskawiczne wyprawy, by sprawdzić, co naprawdę warto zobaczyć podczas kulturowo efektywnych wakacji. Podróże w jego wykonaniu są przepełnione humorem, dystansem i bezlitosną oceną rzekomo „must see” atrakcji. Zaskakujące znaleziska na lotniskach i niewyjaśnione historie przedmiotów 24 stycznia o godzinie 16:00 na National Geographic wystartuje dziesięcioodcinkowa seria „Lotnisko: Biuro rzeczy znalezionych”. Ekipa dokumentalna zagląda do zapomnianych magazynów portów lotniczych, gdzie odnajdywane są najbardziej niespodziewane przedmioty: gałki oczne, zegarki Rolex, święte szaty, bezcenne artefakty kultury i wypchane zwierzęta. Program ukazuje kulisy pracy zespołów próbujących odnaleźć właścicieli tych osobliwych zgub. Spektakularne błędy inżynieryjne i tajemnica portu D-Day w Arromanches 29 stycznia o godzinie 21:00 rusza trzeci sezon „Największych katastrof budowlanych” – dziesięcioodcinkowy cykl pokazujący szokujące porażki inżynierów: od zawalonego mostu w Minneapolis po nieudane wyburzenie w Dallas. Z kolei 30 stycznia o tej samej porze wyemitowany zostanie dokument „Lądowanie w Normandii: Port w Arromanches”, który przybliży widzom historię tajnej operacji aliantów z 1942 roku. Celem było stworzenie pływających portów niezbędnych do przeprowadzenia operacji Overlord i zdobycia przyczółków na okupowanym wybrzeżu. Dzika fauna i najdziwniejsze stworzenia w cyklach National Geographic Wild 4 stycznia o godzinie 17:00 w National Geographic Wild zadebiutuje dokument „Bertie Gregory: Bliskie spotkanie z gepardami”. Brytyjski dokumentalista udaje się do Serengeti, by uchwycić spektakularne polowania tych najszybszych drapieżników świata w czasie wielkiej migracji gnu. Od 3 stycznia kanał emituje również cykl „Dzikie oblicza królestwa zwierząt”, w którego skład wchodzą takie programy jak: „Najdziwniejsze cuda ewolucji” (Sezon 1) – o zaskakujących strategiach przetrwania i nietypowych mutacjach; „Śmierć przychodzi po zmroku” (Sezon 2) – dokument ukazujący nocne życie dzikiej przyrody w różnych zakątkach świata; „Najdziwniejsze zwierzęta świata” (Sezon 2) – o osobliwych, ale skutecznych przystosowaniach fauny do życia w ekstremalnych warunkach. Źródła: National Geographic
Bazinga! Fizycy z MIT rozwiązują problem ciemnej materii, nad którym głowił się Sheldon Cooper w „Teorii Wielkiego Podrywu”
Oglądaliście „Teorię Wielkiego Podrywu”? Serial w komediowy sposób opisywał życie młodych naukowców z Los Angeles. Jednym z głównych bohaterów był Sheldon Cooper, który lwią część swojej pracy poświęcił ciemnej materii – zagadce, której rozwiązanie nigdy się nie udało. Aż do dzisiaj: teraz to Jure Zupan może krzyczeć: „Bazinga!”, do tej pory przypisywane jedynie ekscentrycznej serialowej postaci.
Zagadka ciemnej materii z „Teorii Wielkiego Podrywu” rozwiązana – naukowcy po latach znaleźli sposób na produkcję aksjonów w nowoczesnych reaktorach fuzyjnych. To potencjalny przełom w badaniach nad najbardziej tajemniczym składnikiem Wszechświata. Nowa teoria rodem z serialu – czym są aksjony i ciemna materia? Prof. Jure Zupan z University of Cincinnati przy współpracy naukowców z MIT opracował teorię dotyczącą możliwości produkcji aksjonów w reaktorach fuzyjnych. Czym są aksjony? To hipotetyczne cząstki subatomowe, które mogą odgrywać kluczową rolę w zrozumieniu ciemnej materii. Chociaż ciemna materia nie została zaobserwowana bezpośrednio, jej obecność da się „odczuć” – grawitacyjnie oddziałuje na galaktyki i gwiazdy. Uważa się, że stanowi większość masy we Wszechświecie, podczas gdy widoczna materia to jedynie ułamek tej wartości. Według nowej teorii opracowanej przez Zupana potencjalnym źródłem aksjonów mogą być reakcje zachodzące we wnętrzu reaktora fuzyjnego, w którym powstają intensywne strumienie neutronów. Te neutrony oddziałują z materiałami ścian reaktora, wywołując reakcje jądrowe, które mogą prowadzić do powstania egzotycznych cząstek z „ciemnego sektora”, takich jak aksjony. Reaktor fuzyjny w południowej Francji może pomóc produkować ciemną materię Gdzie dokładnie można by produkować aksjony? Punktem odniesienia dla opracowanej teorii stał się nowoczesny reaktor fuzyjny ITER budowany właśnie w pobliżu miejscowości Saint-Paul-lez-Durance w południowej Francji, w którym udział ma także Polska – dostarczamy do niego kluczowych komponentów. Ma on służyć do symulacji procesu fizycznego, który zachodzi wewnątrz Słońca i jest zdolny m.in. do generowania dużych ilości neutronów. „Teoria Wielkiego Podrywu” i naukowy żart z prawdziwym rozwiązaniem Serial „Teoria Wielkiego Podrywu” odegrał ogromną rolę w popularyzacji współczesnych dylematów fizyki teoretycznej. Sheldon Cooper i Leonard Hofstadter, fikcyjni naukowcy, zmierzyli się w jednym z odcinków właśnie z problemem produkcji aksjonów w reaktorach fuzyjnych. Prof. Jure Zupan zauważa, że w serialu pojawiają się nawet szczegółowe wzory na tablicach, które stanowią ukłon w stronę prawdziwych naukowców. Bohaterom nie udało się jednak rozwiązać tej zagadki, co symbolizuje słynna „smutna buźka” pod obliczeniami. Serialowe nawiązania stały się inspiracją dla rzeczywistych badaczy i pokazały, jak popkultura może wpływać na naukowe ambicje. W rzeczywistości zespół profesora Zupana przeanalizował procesy zachodzące w reaktorach fuzyjnych na znacznie głębszym poziomie niż serialowi bohaterowie. Obliczenia wykazały, że choć produkcja aksjonów w Słońcu jest znacznie efektywniejsza, reaktory fuzyjne oferują alternatywne procesy, niedostępne dla naturalnych źródeł. Co się zmieni, gdy odkryjemy aksjony? Weryfikacja istnienia aksjonów mogłaby mieć fundamentalne znaczenie dla naszej wiedzy o Wszechświecie. Udowodnienie, że ciemna materia składa się z tych cząstek, zmieniłoby nasze podejście do astrofizyki, kosmologii, a nawet energetyki. Wywróciłoby to do góry nogami naukowy porządek i powinniśmy się zastanowić, czy na pewno jesteśmy na to gotowi. Źródła: Journal of High Energy Physics, University of Cinncinati Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Miniaturowy słoń, drapieżne bociany i gigantyczne niedźwiedzie. Tak wyglądały zwierzęta epoki lodowcowej
Lód, mamuty i tygrysy szablozębne? Nie tym razem. Epoka lodowcowa pokazana w trzecim sezonie serialu „Prehistoryczna Planeta” to świat dużo bardziej zaskakujący, złożony i żywy. I przede wszystkim – stuprocentowo zgodny z naukową wiedzą.
Nowy, trzeci sezon serialu BBC „Prehistoryczna Planeta: epoka lodowcowa”, dostępny na Apple TV, przedstawia realistyczny obraz plejstocenu – epoki ogromnych zmian klimatycznych i zaskakujących gatunków. Stworzenia, które w nim zobaczymy to prawdziwe zwierzęta żyjące w tamtym czasie, ożywione doskonałymi efektami specjalnymi. Niektóre z nich są zaskakujące i zupełnie różne od tego, z czym najczęściej kojarzymy epokę lodowcową. A Ziemię zamieszkiwały wówczas nie tylko mamuty - równiez inne, fascynujące stworzenia. Tom Hiddleston, Hans Zimmer i 50 naukowców Producent Mike Gunton, w rozmowie z Associated Press podkreśla, że celem produkcji jest stworzenie prawdziwego filmu przyrodniczego, przy którym widz zapomina, że ogląda świat stworzony na komputerach. Produkcja powstała dzięki ogromnemu postępowi w grafice komputerowej, a nad jej realizmem czuwali nie tylko animatorzy - również ponad 50 naukowców, specjalistów od tego okresu. Narratorem trzeciego sezonu jest Tom Hiddleston, a muzykę stworzyli Hans Zimmer i zespół Bleeding Fingers Music. We wcześniejszych sezonach rolę narratora pełnił sir David Attenborough. Serial, który obala stereotypy Twórcy podkreślają, że nie istniała jedna epoka lodowcowa. Była to seria ośmiu zlodowaceń, podczas których lód pokrył nawet 25 proc. wszystkich lądów. W tym samym czasie inne obszary zamieniały się w pustynie – i tam także rodziły się nowe gatunki zwierząt. Na ekranie pojawiają się zarówno kolosy, jak i gatunki zaskakująco drobne, np. karłowaty krewny słonia – stegodon. Jeden z odcinków przedstawia historię młodego stegodona, na którego polują wielkie drapieżne bociany. Poza tym zobaczymy m.in: mięsożerne kangury, ogromne niedźwiedzie i pancerniki czy diprotodony – gigantyczne torbacze wielkości nosorożców. Produkcja pokazuje Ziemię w czasie wielkich zmian: obniżenie poziomu mórz stworzyło lądowe, międzykontynentalne mosty, umożliwiające wielkie migracje gatunków. Dzięki bardzo licznym zapisom kopalnym – lepszym niż w przypadku dinozaurów – możliwe było wierne odtworzenie wyglądu i zachowań ówczesnej fauny. Efekty specjalne to nie wszystko Twórcy serialu skupili się na relacjach i codziennych zmaganiach zwierząt. Pokazali m.in. stado chroniące ciężarną mamucicę podczas zamieci śnieżnej. Mimo zaawansowanych efektów specjalnych, kluczową rolę odegrała praca artystów i animatorów – to oni nadali serialowi emocjonalną głębię, której nigdy nie zapewniłyby narzędzia oparte na sztucznej inteligencji. Źródło: >Associated Press, >Apple TV Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
W odwróconym świecie. Dlaczego warto oglądać „Stranger Things”? Psycholożka wyjaśnia
Jest wiele powodów, dla których warto zobaczyć „Stranger Things”. Przede wszystkim ten serial mówi nam, że nie musimy być piękni i idealnie odprasowani – pisze Natalia de Barbaro, psycholożka i trenerka.
Stworzony przez braci Duffer dla Netfliksa serial „Stranger Things”, którego akcja rozgrywa się w latach 80., łączy w sobie poetykę science fiction i horroru. Wszystko zaczyna się w dniu, w którym w małym amerykańskim miasteczku znika pewien nastolatek. Oto trzy (z wielu) psychologicznych powodów, dla których warto zobaczyć „Stranger Things”. Dziwacy są OK W serialu wspaniale nakreślone są postacie dziwaków i outsiderów: brat chłopca, którego zaginięcie stanowi główną kanwę opowieści w pierwszym sezonie, Christopher, który zamiast chodzić na imprezy, słucha The Clash i mówi, że „bycie dziwakiem jest super”; Barb, przyjaciółka jego ukochanej, która – chociaż jest kilkunastoletnią uczennicą – wygląda jak nauczycielka w swoich ogromnych okularach i jeśli idzie na imprezę, to tylko jako przyzwoitka; oszalała z niepokoju mama zaginionego Willa grana przez Winonę Ryder; szczerbaty i sepleniący przyjaciel zaginionego chłopca Dustin. Te wszystkie postacie mówią nam, że nie musimy być piękni i idealnie odprasowani. No i ta najwspanialsza dziwaczka Nastka, dziewczynka, która pojawia się w świecie zwykłych ludzi, w małomiasteczkowej knajpie, w brudnej koszuli nocnej, cała umorusana, z ogromnymi oczami, prawie ogoloną głową. Mimo że przez cały sezon wypowiada zaledwie kilkanaście słów, wydaje się najbardziej wyrazistą postacią. Jest naraz z tego i z innego świata, a jej obecność jest silna i niepokojąca. Autentyczny świat nastolatków w „Stranger Things” Oglądałam „Stranger Things” ze swoim trzynastoletnim synem. I często miałam wrażenie, że ten serial jest co najmniej tak samo, jeśli nie bardziej, przeznaczony dla niego niż dla mnie. W „Stranger Things” nastoletni chłopcy grają pierwsze skrzypce. Grupa przyjaciół zaginionego Willa z pomocą niesamowitej Nastki, z nie mniejszą niż dorośli determinacją szuka rozwiązania zagadki. W przeciwieństwie do wielu innych seriali i filmów, w których dzieci zdają się mówić zdania wymyślone przez dorosłych, tu ich dialogi brzmią naturalnie. Zachowują się jak dzieci/nastolatki: przyjaźnią się, kłócą, obrażają się na siebie i godzą, a dzięki filmowemu gatunkowi, w którym ich umieszczono, przeżywają przygody, o których koledzy z filmów obyczajowych mogą tylko czytać w komiksach. Odwrócony Świat i sztuka budowania napięcia Nigdy nie wielbiłam gatunku science fiction, ale po zobaczeniu „Stranger Things” pomyślałam, że może go nie doceniam. Serial pokazał mi, jak fajnie bać się na niby – twórcy kapitalnie budują napięcie. Pod nogami trzaskają gałęzie w gęstych przeszukiwanych nocami lasach, w mieszkaniu zaginionego chłopca nagle gaśnie, a potem zapala się światło, słychać trzaski w słuchawkach telefonów – aż wreszcie napięcie wybucha, wybrzuszają się ściany wcześniej spokojnego domu i naszym oczom ukazuje się cały mroczny, przerażający, lepki i okrutny Odwrócony Świat rządzony mocami, które nie są po naszej stronie! Na szczęście w każdej chwili można wcisnąć pauzę. Źródło: archiwum NG
Serial „Ród Guinnessów” – prawda i fikcja: 6 kluczowych różnic, które zaskoczą fanów hitu z Netflixa
Fabuła serialu „Ród Guinnessów” to temat, który wzbudza ogromne emocje. Czy wątek przejęcia rodzinnego browaru przez potomków Benjamina Lee Guinnessa rzeczywiście odzwierciedla wydarzenia historyczne, czy może twórcy serialu wprowadzili więcej fikcji niż można by przypuszczać? Poznaj najważniejsze podobieństwa i różnice pomiędzy rzeczywistością a serialową wizją losów rodziny Guinnessów.
Spis treści: Najważniejsze fakty historyczne o rodzinie Guinnessów Serial „Ród Guinnessów” Netflix – fabuła i główne wątki Prawda historyczna w serialu „Ród Guinnessów” Największe różnice między prawdziwą historią a serialem Fikcyjne wątki i kontrowersyjne sceny w produkcji Netflixa Postaci historyczne a serialowi bohaterowie – porównanie Rola browaru Guinness w XIX-wiecznym Dublinie Czy warto oglądać „Ród Guinnessów” znając prawdziwą historię? Debiutujący 25 września 2025 roku serial „Ród Guinnessów” szybko zdobył ogromną popularność, już w dwa dni przyciągając 3,5 miliona widzów. Fabuła osadzona wokół dzieci Benjamina Lee Guinnessa i walki o rodzinny browar elektryzuje publiczność, lecz nie wszystko, co widzimy na ekranie, ma potwierdzenie w autentycznych wydarzeniach. Warto przeanalizować, które wątki to rzeczywiste elementy historii Guinnessów, a które zostały znacząco zmodyfikowane lub całkowicie zmyślone na potrzeby serialu. Najważniejsze fakty historyczne o rodzinie Guinnessów Ród Guinnessów jest jedną z najsłynniejszych rodzin w historii Irlandii. Benjamin Lee Guinness był nie tylko przedsiębiorcą, ale też wybitnym filantropem i politykiem. Po jego śmierci w 1868 roku fortuna i odpowiedzialność za browar przeszły na jego dzieci: Arthura, Edwarda, Anne i Benjamina. W rzeczywistości rodzina Guinnessów miała znaczący wpływ na rozwój Dublina – inwestowała w infrastrukturę, kościoły i liczne inicjatywy społeczne. Działalność browaru Guinness uczyniła z nazwiska Guinness synonim sukcesu i dobrobytu, a ich piwo szybko stało się jednym z najbardziej rozpoznawalnych na świecie. To, co pokazano w serialu, opiera się na prawdziwych osobach i ich realnych dokonaniach, choć niektóre wydarzenia uległy wyraźnej fabularyzacji. Serial „Ród Guinnessów” Netflix – fabuła i główne wątki Fabuła serialu „Ród Guinnessów” skupia się na przejęciu kontroli nad legendarnym browarem po śmierci Benjamina Lee Guinnessa. Serialowi bohaterowie – czworo jego dzieci – stają przed wyzwaniem ochrony rodzinnego dziedzictwa w obliczu narastających konfliktów rodzinnych oraz politycznych zawirowań XIX-wiecznego Dublina i Nowego Jorku. W produkcji pojawia się wiele motywów: walka o władzę, skomplikowane relacje między rodzeństwem, kwestie spadkowe, a także szerszy kontekst społeczno-polityczny epoki. Wątki te wzbogacono o liczne zwroty akcji, tajemnice i romanse, które mają na celu podniesienie dramatyzmu i atrakcyjności serialu. Prawda historyczna w serialu „Ród Guinnessów” Choć twórcy serialu deklarują inspirację faktami historycznymi, wiele wątków ukazanych w „Ród Guinnessów” opiera się na prawdziwych wydarzeniach i postaciach. Rzeczywiście, Benjamin Lee Guinness zmarł w 1868 roku, a jego dzieci musiały przejąć kontrolę nad rodzinnym majątkiem i browarem. Konflikty wokół spadku, zaangażowanie rodziny w politykę oraz ich działalność filantropijna to elementy mające potwierdzenie w dokumentach historycznych. Autentyczne jest także ogromne znaczenie browaru w życiu gospodarczym Dublina i w rozwoju miasta. Niektóre relacje i wybory bohaterów, choć uproszczone w serialu, są osadzone w faktach. Największe różnice między prawdziwą historią a serialem Serial „Ród Guinnessów”, mimo odniesień do prawdziwych wydarzeń, znacznie odbiega od dokumentalnej relacji historycznej. Wśród najważniejszych różnic należy wymienić: scenę burzliwego protestu fenian podczas pogrzebu Benjamina Lee Guinnessa – nie potwierdzono takiego incydentu w źródłach historycznych; przerysowane i dramatyczne spory rodzinne – rzeczywiste konflikty miały bardziej złożony charakter niż przedstawiono w serialu; sugestia homoseksualizmu Arthura Guinnessa – brak historycznych dowodów, że rzeczywiście był gejem, to domniemanie wprowadzone dla współczesnej narracji; liczne romanse, zdrady i intrygi – są głównie wynikiem twórczej licencji scenarzystów i mają na celu uatrakcyjnienie fabuły. Te różnice wyraźnie pokazują, że serial „Ród Guinnessów” traktuje historię jako punkt wyjścia do stworzenia własnej, emocjonującej opowieści. Fikcyjne wątki i kontrowersyjne sceny w produkcji Netflixa W serialu pojawia się kilka mocno fabularyzowanych motywów, które nie mają potwierdzenia w dokumentach historycznych. Przykładem jest dramatyczny protest fenian na pogrzebie Benjamina Lee Guinnessa, który w rzeczywistości nie miał miejsca. Również część konfliktów pomiędzy rodzeństwem oraz liczne romanse i zdrady są typową dla współczesnych seriali formą podbicia napięcia. Twórcy serialu nie kryją, że ich celem było stworzenie opowieści atrakcyjnej dla widza, a nie rekonstrukcji wydarzeń. To podejście spotkało się z mieszanymi opiniami zarówno widzów, jak i historyków. Postaci historyczne a serialowi bohaterowie – porównanie Twórcy „Ród Guinnessów” bazują na prawdziwych postaciach, lecz wiele cech i motywacji bohaterów to efekt interpretacji scenarzystów. Arthur, Edward, Anne i Benjamin są odwzorowani zgodnie z podstawowymi informacjami biograficznymi, lecz ich relacje, wybory i emocje są często przedstawiane w sposób przerysowany. Postacie drugoplanowe i przeciwnicy rodziny Guinnessów to w większości zmyślone osoby lub połączenie kilku rzeczywistych postaci w jedną. Z tego powodu wiele serialowych zachowań nie powinno być traktowanych jako dokładny obraz historycznej rzeczywistości. Rola browaru Guinness w XIX-wiecznym Dublinie Browar Guinness był jednym z największych i najnowocześniejszych zakładów przemysłowych XIX-wiecznej Europy. Dzięki inwestycjom Benjamina Lee Guinnessa i jego następców, browar znacząco rozwinął się technologicznie i logistycznie. Firma zatrudniała tysiące pracowników, a jej wyroby były eksportowane na cały świat. Guinnessowie nie ograniczali się jednak do produkcji piwa. Angażowali się także w działalność filantropijną, wspierali odbudowę katedry św. Patryka w Dublinie oraz inicjatywy społeczne dla ubogich mieszkańców miasta. Ten aspekt historii rodziny został w serialu ukazany, lecz w uproszczonej i dramatycznej formie. Czy warto oglądać „Ród Guinnessów” znając prawdziwą historię? Znajomość prawdziwych losów rodziny Guinnessów pozwala na pełniejsze zrozumienie kontekstu serialu i docenienie smaczków historycznych. Mimo licznych odstępstw od faktów, „Ród Guinnessów” wciąga, bawi i inspiruje do własnych poszukiwań dotyczących dziejów browaru i jego twórców. To serial dla tych, którzy cenią połączenie historii i fikcji, a także dla wszystkich zainteresowanych fenomenem Guinnessa – zarówno w kulturze, jak i w rzeczywistości XIX-wiecznej Irlandii. Źródła: RadioTimes, BBC Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Epidemia ospy we Wrocławiu w 1963 roku – poznajcie historię, którą przypomniał serial „Czarna śmierć”
Czarna ospa kojarzy się z podręcznikami historii i odległymi wiekami, ale jedna z jej ostatnich wielkich epidemii w Europie rozegrała się całkiem niedawno – we Wrocławiu w 1963 roku. Miasto zamieniło się w zamkniętą strefę, a szczepienia były przepustką do normalności. Dla wielu to zapomniany epizod z czasów PRL. Teraz temat ten powraca na srebrny ekran za sprawą nowego serialu TVP.
Spis treści: Czym jest ospa prawdziwa? Ospa na szklanym ekranie Epidemia ospy we Wrocławiu Czy dziś czarna ospa jest zagrożeniem? To była choroba, którą w Polsce uważano już za egzotyczną. Epidemia we Wrocławiu okazała się jedną z największych w powojennej Europie. Była to również ostatnia na świecie, która wystąpiła na tak dużą skalę w tamtym czasie. Kolejną była pandemia COVID-19. Czym jest ospa prawdziwa? Ospa prawdziwa jest jedną z najgroźniejszych chorób w historii cywilizacji. Wywołuje ją wirus Variola vera. W przeszłości dziesiątkowała całe populacje, powodując miliony zgonów. Jak można się nią zarazić? Wirus przenosi się drogą kropelkową. Można go złapać także przez kontakt z osobą chorą. Zarazić można się też przez dotyk skażonych przedmiotów lub strupów chorego. Objawy choroby są złożone. Zaczyna się jak ostra grypa. Występują dreszcze, wysoka gorączka i silne bóle mięśni. Charakterystycznym znakiem rozpoznawczym jest plamisto-grudkowa wysypka. Pojawia się ona głównie na twarzy i kończynach. Następnie grudki zmieniają się w pęcherzyki i krosty. Krosty te z czasem zasychają w strupy. Strupy te odpadały, pozostawiając szpecące blizny. Choroba nie tylko szpeci, ale też jest groźna dla zdrowia i życia. U osób niezaszczepionych ryzyko śmierci wynosiło 30%. Ospa na szklanym ekranie Temat ospy prawdziwej powrócił do szerszej świadomości za sprawą nowego serialu Telewizji Polskiej zatytułowanego „Czarna śmierć”, który przybliża wydarzenia epidemii ospy prawdziwej we Wrocławiu w 1963 roku. Jak wynika z danych nadawcy, produkcja w reżyserii Kuby Czekaja wzbudził spore zainteresowanie nie tylko krytyków filmowych, ale przede wszystkim widzów. Jest to jednocześnie thriller medyczny, dramat rodzinny i pełna tajemnic opowieść szpiegowska. Pierwszy odcinek zobaczyło przed telewizorami prawie półtora miliona osób, a cieszy się też sporym powodzeniem w serwisie VOD. – Tym samym TVP notuje najwyższą oglądalność swojego oryginalnego serialu jesienią 2025 roku – podało biuro prasowe. Tytuł „Czarna śmierć” jest jednak trochę mylący. Bardziej odpowiednim określeniem byłoby „czarna ospa”. Nazwa pochodzi bezpośrednio od objawów choroby. W końcowej fazie ospy prawdziwej krosty na ciele chorego pokrywały się strupami, które z czasem zasychały. Te zaschnięte strupy w wyniku drapania miały kolor czarny – stąd właśnie potoczna nazwa „czarna ospa”. Określenie „czarna śmierć” jest dwuznaczne, bo tradycyjnie odnosi się do plagi dżumy, która zdziesiątkowała ludność Europy w średniowieczu. Objawem były m.in. czarne plamy powstające na skutek obumierania tkanek. Poza tym zainfekowani mieli wysoką gorączkę wymiotowali krwią, kasłali i mieli dreszcze. Dżumę wywołują bakterie Yersinia pestis. Chorobę przenoszą szczury, pchły, gryzonie polne i leśne. Można też zakazić się drogą kropelkową. Dżuma dziś występuję w bardzo ograniczonym zakresie, a śmiertelność nie jest już tak wysoka ze względu na zaawansowane sposoby leczenia, w tym antybiotyki. Inne filmy na temat epidemii we Wrocławiu Obecna produkcja TVP inspirowana wydarzeniami we Wrocławiu z 1963 nie jest pierwsza w tym temacie. Józef Bakalarski, operator Polskiej Kroniki Filmowej (PKF), został wpuszczony do odizolowanego miasta i stworzył film reportaż zatytułowany „Operacja VV” (VV – od wirusa Variola vera), który był wyświetlany w kinach. Później, w 2000 roku, powstał dokument w reżyserii Tomasza Orlicza. Był on częścią serii dokumentalnej zatytułowanej „Czarny serial”, opowiadającej o największych katastrofach w Polsce po 1945 roku. Jeden odcinek poświęcony był też zatonięciu promu Jan Heweliusz. Epidemia ospy we Wrocławiu Czarna ospa przybyła do Wrocławia w 1963 z daleka. Pacjentem zero był funkcjonariusz służb bezpieczeństwa, Bonifacy Jędynak, który powrócił zakażony z Delhi w Indiach. Po kilku dniach poczuł się źle. Trafił do szpitala. Początkowo lekarze z Gdańska błędnie zdiagnozowali u niego malarię. Po polepszeniu stanu, 15 czerwca, pacjent został wypisany do domu. Epidemia zatacza coraz szersze kręgi Jednak już tego samego dnia zachorowała salowa, która sprzątała jego separatkę w szpitalu MSW. U niej także postawiono błędną diagnozę: ospa wietrzna. Lekarz, który opiekował się salową, również zachorował. Córka salowej, 27-letnia kobieta, zmarła 4 lipca. Przed śmiercią zaraziła około trzydziestu osób na ślubie krewnej. Wirus rozprzestrzeniał się już od 47 dni, przenoszony drogą kropelkową oraz poprzez przedmioty i ubrania. Przełom w rozpoznaniu Dopiero 9 lipca dr Bogumił Arendzikowski ze Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej we Wrocławiu postawił właściwą diagnozę: ospa prawdziwa. Alarm ogłoszono 15 lipca. Władze na początku ukrywały informację o zagrożeniu. Chciały uniknąć paniki. Sytuację utrudniał fakt, że Bonifacy Jędynak był funkcjonariuszem SB, a jego wyjazd był tajemnicą służbową. Izolacja miasta W końcu podjęto decyzję o izolacji miasta. Na rogatkach stanęły patrole milicji obywatelskiej (MO). Osoby bez ważnego świadectwa szczepienia nie mogły wjechać ani wyjechać. Zakazano im również korzystania z transportu publicznego. Sprzedaż biletów (PKP, PKS, LOT) odbywała się tylko po okazaniu zaświadczenia o szczepieniu . To było jedyne rozwiązanie problemu tej wirusowej choroby. Wielka akcja szczepień We Wrocławiu wprowadzono obowiązkowe i powszechne szczepienia ochronne. W ciągu zaledwie kilku tygodni zaszczepiono ponad 400 tysięcy mieszkańców, a w całym kraju zaszczepiono ponad 8,2 miliona ludzi. Szczepionki sprowadzano m.in. z ZSRR i Węgier. Za uchylanie się od obowiązkowych szczepień groziła grzywna do 4500 zł (przeciętne wynagrodzenie wówczas wynosiło 1763 zł) lub nawet kara więzienia do 15 lat. Skutecznym sposobem walki z ospą było też stworzenie miejsc odosobnienia, czyli izolatoriów. Osoby, które miały kontakt z chorymi, były odseparowywane na 21 dni. Bilans walki z ospą we Wrocławiu Ostatni przypadek zachorowania odnotowano 10 września 1963 roku. Wrocław oficjalnie ogłoszono miastem wolnym od czarnej ospy 19 września 1963 roku. Na ospę zachorowało łącznie 99 osób w całej Polsce, a zmarło 7 osób. Co ciekawe, cztery z ofiar śmiertelnych to pracownicy służby zdrowia. Byli to lekarz, dwie pielęgniarki i salowa. Czy dziś czarna ospa jest zagrożeniem? Czy dziś czarna ospa nam zagraża? Jak podaje sanepid, jej próbki znajdują się w laboratoriach w Instytucie Preparatów Wirusowych w Moskwie oraz w Centrum Kontroli Chorób w Atlancie. Istnieje ciągłe zagrożenie, że wirus ospy prawdziwej może zostać wykorzystany jako broń biologiczna, dlatego są pilnie strzeżone. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) ogłosiła wykorzenienie ospy prawdziwej w 1980 roku. W konsekwencji wycofania szczepień, ludność w Polsce, podobnie jak w większości innych krajów, jest obecnie nieodporna na wirusa ospy prawdziwej. Źródła: Sanepid, Gov.pl, Archiwum Państwowe, TVP, Grażyna Trzaskowska, Epidemia czarnej ospy we Wrocławiu w 1963 roku, Wrocław 2008, Andrzej Kraska-Lewalski, Czarna Pani we Wrocławiu...,, Ossolineum 2019. Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy i podróżniczy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie. Miłośnik niewielkich, lokalnych muzeów. Uwielbia długie trasy rowerowe, szczególnie te prowadzące wzdłuż rzek. Lubi poznawać nieznane zakamarki Niemiec, zarówno na dwóch kółkach, jak i w czasie górskiego trekkingu.
Ma 99 lat i nie zwalnia tempa. Sir David Attenborough narratorem nowego serialu przyrodniczego
„Kingdom” (Królestwo) to nowy, sześcioodcinkowy serial przyrodniczy BBC One i iPlayera. Jego narratorem jest Sir David Attenborough. Najsłynniejszy przyrodnik świata mimo zaawansowanego wieku wciąż pracuje przy filmach przyrodniczych i współpracuje z BBC.
Produkcja studia BBC Natural History Unit, powstawała przez pięć lat w sercu Zambii, w Parku Narodowym South Luangwa, w rejonie Nsefu. To tętniąca życiem oaza nad rzeką Luangwa. To właśnie tutaj filmowcy uwiecznili cztery rywalizujące ze sobą rodziny drapieżników – lwy, lamparty, likaony i hieny. Serial równolegle śledzi rodzinne losy czterech różnych gatunków, ukazując ich strategie, więzi i zmagania z naturą, m.in. pożarami i powodzią. Niezwykłe kulisy produkcji To pierwsza w historii BBC Natural History Unit produkcja, w której ekipa przez tak długi czas – 1400 dni zdjęciowych podczas 76 wypraw – śledziła konkretne zwierzęta w jednym miejscu. W pracach brało udział ponad 170 osób, w tym 90 lokalnych specjalistów i badaczy. Dzięki współpracy z zambijskim programem ochrony drapieżników udało się uchwycić nieznane wcześniej zachowania, np. młodego lamparta pomagającego matce odebrać zdobycz hienie. Zdjęcia powstawały z użyciem kamer pułapkowych, dronów, termowizji i systemów montowanych na pojazdach czy helikopterach. To wszystko pozwoliło uzyskać niezwykle bliski punkt widzenia i niemal wtopić się w życie zwierząt. Obóz ekipy zasilany był w 100% energią słoneczną, a codzienność filmowców obfitowała w bliskie spotkania z dziką przyrodą – od słoni niszczących łazienkę po krokodyle odpoczywające tuż przy wejściu do namiotu. Bohaterowie „Królestwa” Olimba to przewodniczka rodziny lampartów i jedna z najbardziej doświadczonych samic w Nsefu. Po wychowaniu trzech miotów próbuje wychować kolejne młode, zmagając się z coraz bardziej niebezpiecznymi sąsiadami. Jej największe wyzwanie pojawia się wraz z przybyciem Storm – przywódczyni watahy likaonów (afrykańskich dzikich psów), która próbuje przejąć teren w samym sercu królestwa. Rodziną lwów dowodzi doświadczona Rita. Jej stado, osłabione po latach walk, próbuje odbudować pozycję. Lwy muszą walczyć o każdy skrawek ziemi i chronić swoje młode przed drapieżnikami. Czwartą rodziną są hieny – klan Tenty i jej córki Tandal, żyjące w grupie dowodzonej przez samice. Serial pokazuje je jako inteligentne i troskliwe matki, tworzące złożone społeczne więzi. Ich rywalizacja z lwami i lampartami to jeden z najważniejszych wątków. Sir David Attenborough: 70 lat pracy na rzecz przyrody Nic dziwnego, że serial tak niezwykły potrzebował wyjątkowego narratora. Został nim Sir David Attenborough, który wciąż pracuje mimo, że skończył 99 lat. Dzięki ponad 70-letniemu doświadczeniu pracy popularyzatora przyrody oraz statusowi globalnego autorytetu w tej dziedzinie, Sir David pełni w „Kingdom” rolę przewodnika-narratora – bo nikt tak jak on nie potrafi opowiadać o naturze. Twórcy określają „Kingdom” jako „połączenie Gry o Tron, Sukcesji i Króla Lwa” – dramat o władzy, rodzinie i przetrwaniu. Każdy odcinek przynosi zmianę w układzie sił: raz dominują likaony, potem hieny, innym razem lwy. Jak podkreśla ekipa, „Kingdom” nie jest bajką, lecz realistycznym obrazem dzikiego życia. Serial ma premierę 9 listopada 2025 w BBC One. Źródło: BBC Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Co naprawdę działo się w Polsce w 1670 roku? Z nami poznasz tło historyczne przygód Adamczewskich
Kolejny sezon „1670” bije rekordy popularności na Netflixie, a wiele osób ocenia serial jako najlepszą polską produkcję komediową ostatnich lat. Przygody Jana Pawła Adamczewskiego to jednak nie tylko okazja do śmiechu, ale także zainteresowania się historią Polski XVII wieku. Tło historyczne serialu jest bardzo ciekawe i warto je poznać, by móc docenić „smaczki” ukryte w produkcji.
Spis treści: Król Polski w 1670 roku, czyli kto panował nad Janem Pawłem „Pokolenie traumy potopu szwedzkiego” Relacje z Imperium Osmańskim, czyli dokąd polska szlachta jeździła na wakacje? Barok, sarmaci i polska wieś Pełen śmiechu i żartów serial „1670” rozgrywa się w gorącym okresie w historii Polski. Dla Rzeczypospolitej XVII wiek to stulecie wojen: nasz kraj uwikłany był w konflikty z niemalże wszystkimi sąsiadami, a wiele części królestwa zostało zniszczone. A zamawiano przecież pomyślność dla Polski! Wojny miały bezpośredni wpływ na losy polskiej szlachty epoki baroku, które sportretowane są w serialu. Co warto wiedzieć? Przygotujcie się na drobne spojlery. Król Polski w 1670 roku, czyli kto panował nad Janem Pawłem Główną osią 2. sezonu serialu są dożynki królewskie, na których ma pojawić się sam monarcha. Kto rządził w tym czasie Rzeczpospolitą? Ponad 80-letnie panowanie pochodzących ze Szwecji Wazów zakończyło się w 1668 roku, kiedy abdykował a następnie zmarł Jan II Kazimierz Waza. Nie cieszył się on dużą popularnością, a jego rządy przypadły na czas brutalnych wojen z Kozakami, Moskwą czy potopu szwedzkiego wynikającego między innymi ze sporów dynastycznych wewnątrz rodziny Wazów. W 1670 królem Polski jest Michał Korybut Wiśniowiecki – polski król, magnat wybrany na zasadzie wolnej elekcji i jednocześnie według historyków jeden z najgorszych monarchów w historii Polski. Jego panowanie to czas wewnętrznej anarchii szlachty – co możemy zobaczyć w serialu – a także wielkiej wojny z Imperium Osmańskim. Zginął przedwcześnie w 1673 roku, przygotowując się do zerwania traktatu pokojowego z Turkami. „Pokolenie traumy potopu szwedzkiego” Sam Jan Paweł Adamczewski mówi w serialu, że pochodzi z „pokolenia traumy potopu szwedzkiego”. Nie da się ukryć, że na szlachcicach epoki baroku wojna ze Szwedami odcisnęła wyraźne piętno. Brutalny najazd Skandynawów dowodzonych przez króla Karola X Gustawa (również Wazę) rozpoczął się w 1655 roku i zakończył pełnym sukcesem. Szwedzi wyruszyli na Rzeczpospolitą na flocie złożonej z 39 okrętów, na ląd schodząc w Szczecinie, który od kilkudziesięciu lat znajdował się wtedy pod ich kontrolą. Inwazja nie była trudna, bo niebronione granice stały otworem – zbuntowana przed królem szlachta odmawiała uchwalenia nowych podatków, a wojska uwikłane były w wojnę z Moskwą. Powody potopu – czemu Szwedzi zaatakowali? Przyczyna ataku Szwecji na Polskę była prosta: Jan II Kazimierz Waza, król Polski, wciąż utrzymywał, że jest legalnym królem skandynawskiego państwa. Pozwalał sobie nawet na afronty dyplomatyczne, mimo że większość polskich wojsk znajdowała się na wschodzie kraju. Karol Gustaw widział więc okazję na łatwe zwycięstwo i miał wyraźny, propagandowy powód do wojny. Szwedzi dosłownie „zalali” tereny Korony. Zbuntowana szlachta nie podejmowała wielkich walk, a król został w końcu wygnany z kraju. Przełomowa okazała się dopiero obrona Jasnej Góry, która podniosła morale Polaków i pozwoliła wygnać Skandynawów z kraju w roku 1656. Zanim to jednak nastąpiło, dokonali oni największej grabieży w dziejach Polski. Nie ma się więc co dziwić, że w serialu na każde wspomnienie Szwedów szlachcice spluwają. Łagodnie mówiąc – nie przepadali za najeźdźcami. Od zakończenia wojny minęło 10 lat – w 1660 roku podpisano pokój w Oliwie. Relacje z Imperium Osmańskim, czyli dokąd polska szlachta jeździła na wakacje? Wszyscy słyszeliśmy o słynnej Odsieczy Wiedeńskiej, kiedy to w 1683 roku król Polski Jan III Sobieski wygnał Turków spod obecnej stolicy Austrii. W czasach Jana Pawła Adamczewskiego konflikt z Osmanami nie był jednak w tak zaawansowanej fazie. W pierwszym odcinku 2. sezonu widzimy sarmatów w Turcji na negocjacjach w Al-Inkluziw. Chociaż nazwa miejscowości to oczywisty żart, to w 1670 roku relacje między Rzeczpospolitą a Imperium Osmańskim zdecydowanie były napięte. O ile wątpliwa jest możliwość wizyty w Turcji podrzędnego polskiego szlachcica, to ukazany na ekranie temat rozmów z Osmanami mógł być dosyć trafiony. Dotyczyły one statusu Kozaków (którzy wówczas uznali nad sobą zwierzchnictwo Turcji), popierania Habsburgów oraz Mołdawii, która była niegdyś lennem Polski, a na którą Osmanie mieli chrapkę. I chociaż umowa dyplomatyczna wynegocjowana przez Jana Pawła określana jest sukcesem, to rzeczywistość była nieco bardziej brutalna. Turcy zaatakowali Rzeczpospolitą w 1672 roku, co rozpoczęło krwawą wojnę. Po początkowych zwycięstwach ponieśli oni klęskę pod Chocimiem z rąk hetmana Jana Sobieskiego – pojawiającego się z resztą w serialu – późniejszego króla Polski. Między innymi to wydarzenie otworzyło mu drogę do korony po zmarłym Wiśniowieckim. Osmani, dzięki męstwu i geniuszowi strategicznemu, ochrzcili go nawet „Lwem Lechistanu”. Barok, sarmaci i polska wieś „1670” jest świetnym sposobem na zainteresowanie szerszej publiczności historią baroku w Polsce – warto pamiętać, że historia ta nie dzieje się w średniowieczu, które skończyło się w Europie w 1453 roku w związku z upadkiem Konstantynopola. Serial w nieco krzywym zwierciadle pokazuje przywary polskiej szlachty, w której jak w lustrze możemy przejrzeć się wszyscy – współcześni Polacy. Warto jednak znać szersze tło historyczne przedstawionych na ekranie wydarzeń i zdawać sobie sprawę, że prezentowana na nim satyra nie zawsze jest zgodna z prawdą historyczną. Źródło: Netflix, wielkahistoria.pl, National Geographic Polska Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Rusza nowy serial National Geographic. Poznamy w nim cuda inżynierii z całej Europy. Na początek – Polska
„Euroinżynieria” to serial oryginalny kanału National Geographic, w którym twórcy przyglądają się niezwykłym konstrukcjom w Europie. Pierwszy odcinek poświęcony jest w całości Polsce. A poznamy w nim niesamowite konstrukcje, zarówno współczesne, jak i historyczne.
National Geographic zagląda za kulisy wielkich projektów – budynków, maszyn, konstrukcji. Odkryje ukryte mechanizmy stojące za najsłynniejszymi obiektami na kontynencie i zaprezentuje ludzi, dzięki którym te struktury powstają i działają. National Geographic pokaże cuda inżynierii Serial ma premierę 18 września o godz. 21:00, a filmowa podróż przez niezwykłe konstrukcje z sześciu krajów i rejonów rozpocznie się w Polsce. Pozostałe kraje to: Hiszpania, Wielka Brytania, Holandia, Niemcy oraz (zbiorczo) kraje nordyckie. Emisja kolejnych odcinków odbędzie się w kolejne czwartki, zawsze o 21:00. W serialu wykorzystane będą zarówno efekty CGI, jak i unikatowe materiały zza kulis powstawania i działania cudów inżynierii. Zobaczymy całą gamę niezwykłych konstrukcji, zarówno ultranowoczesnych, jak i pochodzących sprzed nawet tysięcy lat. W tym oczywiście budynki, ale też stadiony, świątynie, statki, fabryki, zapory, linie kolejowe, a nawet rzymski amfiteatr. Niezwykłe polskie konstrukcje Jak zapowiadają twórcy, w Polsce zobaczymy między innymi, jak na naszych oczach powstaje gigantyczny port na Bałtyku i poznamy sekrety najwyższego budynku w Unii Europejskiej. Zejdziemy też głęboko pod ziemię w Wieliczce, gdzie znajduje się dawna kopalnia soli wielkości miasta, i poznamy historię najwyższej drewnianej konstrukcji, jaką kiedykolwiek wzniesiono. Nie tylko Polska. Co pokażą kolejne odcinki „Euroinżynierii”? Choć z pewnością to Polska zainteresuje odbiorców najbardziej, to kolejne odcinki także zapowiadają się imponująco. W Hiszpanii twórcy zabiorą nas m.in. do Barcelony i pokażą, jak nowoczesna technologia pozawala wreszcie ukończyć legendarne dzieło Antonio Gaudiego – katedrę Sagrada Familia. W Wielkiej Brytanii z kolei zajrzymy za kulisy ikony Londynu: Tower Bridge. To unikatowa możliwość, by podejrzeć tajemnice tego XIX-wiecznego majstersztyku inżynierii. Szczególnie interesująco zapowiada się odcinek z Holandii, w którym zobaczymy zarówno spektakularne, boczne wodowanie statku, jak i odkryjemy dawne sekrety zarządzania wodą na przykładzie legendarnych wiatraków Kinderdijk. Źródło: National Geographic Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Nowy sezon serialu „1670”. Nie tylko Adamczycha, ale też all inclusive w Turcji
Podróż do Turcji otwiera nowy rozdział w historii serialu „1670”. Szybko jednak okazuje się, że Adamczycha bez pana długo nie pociągnie. A to dopiero początek – bo planowane królewskie dożynki doprowadzą wszystkich do granic wytrzymałości. Nowe postaci i zmiana scenografii to tylko część niespodzianek w tej popularnej produkcji Netfliksa.
W grudniu 2023 roku miała miejsce premiera na platformie Netflix pierwszego sezonu serialu komediowego „1670”. Produkcja ta szybko zaskarbiła sobie uznanie wśród polskiej publiczności. A to za sprawą absurdalnego humoru wplecionego w tematykę szlacheckiej Polski. W środę Netflix udostępnił drugi sezon „1670”. Co tym razem będzie kombinował Jan Paweł? Nie tylko Adamczycha Nowością w tej odsłonie produkcji jest to, że bohaterowie wybierają się poza wieś Adamczychę, ba! Nawet za granicę i to na wymarzone wakacje all inclusive do… Turcji. Tam Jan Paweł po raz pierwszy w życiu zobaczy wielbłąda, którego uzna za chorego konia. Oczywiście kilkaset lat temu nie było mowy o wakacjach w takiej formie i jest to tylko wymysł twórców serialu. Jednak dziś all inclusive w Turcji cieszy się wśród Polaków wielkim powodzeniem. Około 90% turystów znad Wisły wizytujących Anatolię korzysta z tej opcji. Filmowy Jan Paweł nie spędza wiele czasu na odpoczynku w ciepłych kraju. Musi wracać doglądać prac we wsi. W końcu, jak sam mówi, „Chłop bez pana to jak kurczak bez głowy... głowy lwa!”. – Mam wrażenie, że o ile w pierwszym sezonie dopiero zarysowaliśmy ten świat, w drugim znacząco go rozszerzamy i myślę, że to będzie widoczne. Oczywiście Adamczycha i jej główni bohaterowie grają nadal najważniejszą rolę, ale jesteśmy też w nowych miejscach, jest znacznie więcej akcji i pojawiają się też nowe postacie – mówi pomysłodawca i autor scenariusza „1670”, Jakub Rużyłło. Pora na dożynki Szlachcic Jan Paweł, który w końcu stała się właścicielem całej całości Adamczychy, realizuje swoje zachcianki. Po powrocie z wakacji zaczyna przygotowania do dożynek. Sprawa nie jest jednak prosta – organizacja masowej imprezy w XVII to spore wyzwanie. Również dlatego, że rodzina Jana Pawła też ma swoje pragnienia i potrzeby. Synów rozsadza ambicja – Jakub i Stanisław starają się udowodnić ojcu, że zasługują na zarządzanie folwarkiem, córka i żona kryją się z tajemnicami. Na ekranie oprócz ulubionych bohaterów Adamczychy zobaczymy również nowe postaci: hetmana wielkiego koronnego Jana Sobieskiego (wciela się w niego Tomasz Schuchardt), któremu Jan Paweł próbuje się przypodobać. Jak mu pójdzie? Pojawia się też urzędnik dworski, szlachcic Marcin, którego gra Jędrzej Hycnar. Zdjęcia w letniej konwencji Drugi sezon „1670” rozgrywa się latem. – Inspiracje malarstwem zimowym zastąpiliśmy letnim – należy więc patrzeć w kierunku Vermeera, Turnera czy Matejki – mówi Nils Crone odpowiedzialny za zdjęcia do serialu 1670. Pomysłodawcy produkcji zdradzają, że mają wiele nowych pomysłów. Być może zatem w nieco odmienionej konwencji zdjęciowej czeka nas jesień w Adamczysze, ale pewnie nie stanie się to wcześniej niż w 2026 roku. Wtedy ma mieć miejsce premiera trzeciego sezonu. Źródło: Biuro prasowe Netfliksa Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy i podróżniczy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie. Miłośnik niewielkich, lokalnych muzeów. Uwielbia długie trasy rowerowe, szczególnie te prowadzące wzdłuż rzek. Lubi poznawać nieznane zakamarki Niemiec, zarówno na dwóch kółkach, jak i w czasie górskiego trekkingu.
Nowy sezon „Białego Lotosu” zaskoczy widzów. Twórcy wybrali niezwykłe miejsce w Europie
Nowy sezon „Białego Lotosu” najprawdopodobniej zabierze widzów do jednego z najbardziej malowniczych zakątków Europy. Luksusowe hotele, spektakularne krajobrazy i aura tajemnicy stworzą scenerię idealną dla kolejnych dramatów i intryg.
Spis treści: Lokalizacja 4. sezonu serialu „Biały Lotos” Luksusowy hotel z tradycją. Ulubione miejsce gwiazd i elit Co można zobaczyć w pobliżu Grand-Hôtel du Cap-Ferrat? „Biały Lotos” to bez wątpienia jeden z największych hitów HBO Max ostatnich lat. Już pierwszy sezon, którego akcja toczyła się na Hawajach, przyciągnął ogromną widownię, a sycylijska odsłona tylko umocniła pozycję serialu. Z kolei trzecia część, rozgrywająca się w Tajlandii, odniosła rekordowy sukces, zdobywając aż 10 nominacji do nagród Emmy. Każda kolejna lokalizacja nadaje kolejnym sezonom wyjątkowy charakter i pozwala twórcy, Mike’owi White’owi, snuć historie w odmiennych kontekstach kulturowych. To właśnie te zmieniające się scenerie sprawiają, że „Biały Lotos” pozostaje świeży i nieprzewidywalny, wciąż podsycając ciekawość fanów. Teraz ogłoszono, że kolejny sezon powstanie w Europie Zachodniej. Pytanie tylko – gdzie dokładnie? Lokalizacja 4. sezonu serialu „Biały Lotos” Dotychczas ekipa „Białego Lotosu” wykorzystywała hotele Four Seasons jako scenerię dla ekskluzywnych kurortów, w których rozgrywały się mroczne historie serialu. Choć sieć ta zarządza ponad 120 obiektami na całym świecie, coraz więcej wskazuje na to, gdzie powstanie kolejny sezon produkcji HBO. – W czwartym sezonie chciałbym trochę odejść od scenerii z rozbijającymi się o wybrzeże falami, ale w hotelach Białego Lotosu zawsze znajdzie się miejsce na kolejne morderstwa – mówił niedawno Mike White, zapowiadając, że tym razem wydarzenia nie będą osadzone w gorących kurortach. Jak ustalił „Deadline”, twórca zdecydował się na Francję i właśnie tam zamierza umieścić kolejne opowieści o uprzywilejowanych turystach oraz ich skomplikowanych relacjach. Choć dokładna lokalizacja wciąż pozostaje tajemnicą, jeśli produkcja pozostanie wierna tradycji współpracy z Four Seasons, w grę wchodzą trzy francuskie hotele: Grand-Hôtel du Cap-Ferrat na Lazurowym Wybrzeżu, górski resort w Megève oraz legendarny Hotel George V w samym sercu Paryża. Najmniejsze szanse ma jednak Megève, gdyż Mike White wielokrotnie przyznawał, że nie przepada za chłodnym klimatem i odrzucał pomysły osadzenia akcji w narciarskim kurorcie. Najbardziej prawdopodobnym wyborem wydaje się z kolei Grand-Hôtel du Cap-Ferrat – jeden z najbardziej prestiżowych hoteli sieci, położony na wzniesieniu w pobliżu Cannes. Luksusowe wnętrza i filmowa tradycja Riwiery Francuskiej tworzą scenerię idealną dla kolejnej odsłony serialu. Spektakularne pejzaże i ekskluzywne przestrzenie, połączone z charakterystyczną dla produkcji aurą intrygi, zapowiadają, że czwarty sezon znów wzbudzi ogromne emocje. Co ciekawe, Mike White był ostatnio widziany w innym ikonicznym obiekcie regionu – Hotelu Negresco w Nicei, co dodatkowo podsyciło spekulacje, że właśnie francuska Riwiera stanie się miejscem akcji. Luksusowy hotel z tradycją. Ulubione miejsce gwiazd i elit Grand-Hôtel du Cap-Ferrat położony jest na wysokości 140 m n.p.m., na malowniczym półwyspie Saint-Jean, zaledwie 20 minut drogi od lotniska w Nicei i tyle samo od Monako oraz Monte Carlo. To jeden z najsłynniejszych i najbardziej prestiżowych hoteli na całym Lazurowym Wybrzeżu. Ziemia, na której stoi, należała w XIX wieku do króla Belgii Leopolda II, który zachwycił się tutejszym krajobrazem. Półwysep porasta gęsta roślinność – sosny, palmy i cyprysy – ciągnąca się aż do skalistego wybrzeża. Hotel został otwarty w 1908 roku i początkowo składał się jedynie z dwóch skrzydeł. Rok później dobudowano do niego rotundę według projektu Gustawa Eiffla, twórcy słynnej paryskiej wieży. Jedną z największych atrakcji obiektu jest klub Dauphin z basenem typu infinity, powstałym w 1939 roku. Podgrzewana, błękitna woda niemal stapia się tam z panoramą Morza Śródziemnego, tworząc widok, który zapiera dech w piersiach. Od początku swojego istnienia Grand-Hôtel du Cap-Ferrat przyciągał elity z całego świata. W 2009 roku znalazł się na liście Condé Nast Traveller jako „Najlepsze miejsce w Europie”. Przez dekady bywały tu takie osobistości, jak Charlie Chaplin, Pablo Picasso, Elizabeth Taylor, Winston Churchill, Frank Sinatra, Coco Chanel, Marlene Dietrich czy Tina Turner. Dziś hotel nadal przyciąga światowe gwiazdy – wśród jego gości można spotkać m.in. Stellę McCartney, Gérarda Depardieu czy Eltona Johna. Co można zobaczyć w pobliżu Grand-Hôtel du Cap-Ferrat? Odwiedzając Saint-Jean-Cap-Ferrat, warto jednak wyjść poza mury luksusowego Grand-Hôtel i odkryć uroki Riwiery Francuskiej. Zaledwie kilka kilometrów dalej znajduje się Villefranche-sur-Mer, miasteczko z jedną z najpiękniejszych zatok na całym wybrzeżu, otoczoną kolorowymi kamienicami i stromymi, wąskimi uliczkami. Miłośników widoków zapiera dech Èze – średniowieczna wioska położona na klifie, słynąca z ogrodów egzotycznych, skąd rozciąga się panorama Morza Śródziemnego. Z kolei w Nicei warto przejść się Promenade des Anglais, czyli tętniącą życiem promenadą, a wieczorem zajrzeć do tutejszych restauracji serwujących lokalne specjały: prowansalską zupę rybną bouillabaisse czy socca – placek z mąki z ciecierzycy. Kilkanaście minut jazdy dzieli też Cap-Ferrat od Monako, gdzie luksus kasyna w Monte Carlo od dekad przyciąga gwiazdy kina i poszukiwaczy mocnych wrażeń. Region ten słynie również z bogactwa kulinarnego – świeże owoce morza, dojrzewające sery i wina z winnic Prowansji tworzą kuchnię, która idealnie współgra z klimatem Riwiery. Choć na razie HBO nie ujawnia daty premiery czwartego sezonu, to jedno jest pewne: luksus, dramat i czarny humor powrócą – tym razem w wyjątkowo francuskim wydaniu. Źródła: Filmweb, RTV Maniak, FDB, Deadline Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Hitowy serial odmienił turystykę w Szkocji. Fani odwiedzają średniowieczne zamki i wąskie uliczki
Od czasu premiery „Outlandera” Szkocja stała się dla fanów serialu czymś więcej niż tylko kierunkiem wakacyjnych podróży. To miejsce, które łączy fascynację historią, literaturą i ekranową magią, zamieniając zwykłe wyjazdy w pełne emocji wyprawy śladami ukochanych bohaterów.
Spis treści: Fenomen serialu „Outlander” Jak produkcja Netflixa wpłynęła na popularność Szkocji? Szkockie atrakcje rozsławione przez „Outlandera” Produkcje filmowe i telewizyjne od lat kształtują turystyczne mapy świata, inspirując widzów do odwiedzenia miejsc, które znają z ekranów. Tak stało się również w przypadku serialu Netflixa „Outlander”. Od jego premiery w 2014 roku Szkocja przeżywa prawdziwy napływ odwiedzających, którzy pragną zobaczyć na własne oczy scenerie znane z przygód swoich ulubionych bohaterów. Fenomen serialu „Outlander” Serial „Outlander” stał się jednym z największych magnesów turystycznych Szkocji, przyciągając setki tysięcy odwiedzających do zamków, wrzosowisk i historycznych pól bitew. Kiedy w 2014 roku powieści Diany Gabaldon zyskały adaptację telewizyjną, niewielu przewidywało, że ta opowieść o miłości i podróżach w czasie tak silnie wpłynie na szkocką turystykę. Finalnie w ciągu ostatniej dekady ekranowa historia przekształciła spokojne górskie wioski i odległe krajobrazy w miejsca pielgrzymek dla fanów, jednocześnie podsycając na całym świecie fascynację szkockim dziedzictwem i kulturą. – Wiedzieliśmy, że „Outlander” będzie miał realny wpływ na turystykę, ponieważ całe pokolenie czytelników było już związane z książkami i zafascynowane Szkocją. Kiedy pojawiła się adaptacja powieści w formie serialu, ta historia nabrała zupełnie nowego znaczenia – oceniła Jenni Steele, menedżerka ds. filmu i branży kreatywnej w organizacji Visit Scotland. Produkcja śledzi losy Claire Randall, pielęgniarki z czasów II wojny światowej, która przenosi się do XVIII-wiecznej Szkocji i zakochuje w szkockim wojowniku Jamiem Fraserze. Zdjęcia powstają w jednych z najbardziej malowniczych miejsc kraju – od Diabelskiej Ambony w Glen Finnich po kamienne kręgi w Calanais. Dla wielu widzów te szkockie krajobrazy stały się równorzędnym bohaterem opowieści. Jak produkcja Netflixa wpłynęła na popularność Szkocji? Wpływ turystyki inspirowanej „Outlanderem” na Szkocję jest ogromny. Z badania przeprowadzonego w 2023 roku przez VisitScotland wynika, że 8% ankietowanych – czyli niemal 700 tysięcy osób – przyznało, iż to właśnie produkcja Netflixa była impulsem do zaplanowania podróży do tego kraju. Wielu z nich wskazało serial jako główny powód wizyty. Z kolei raport z 2022 roku, opracowany wspólnie z Moffat Centre for Travel and Tourism na Glasgow Caledonian University, wykazał, że w latach 2014–2022 liczba odwiedzających szkockie plenery filmowe wzrosła średnio o 19%. W niektórych miejscach zanotowano jednak znacznie większe skoki – Blackness Castle, który w serialu odgrywa rolę Fort William, od czasu premiery zanotowało wzrost frekwencji aż o 379%. Siła tzw. „efektu Outlandera” tkwi w charakterze podróży, do jakich zachęca serial. Jak podkreśliła Jenni Steele z VisitScotland, fani produkcji chętniej wybierają wiejskie, historyczne lokalizacje niż duże miasta. Na ich trasie częściej pojawia się więc malownicza wioska Culross czy smagane wiatrem pole bitwy pod Culloden niż Edynburg czy Glasgow. – Wiele atrakcji przez lata odwiedzało niewielu turystów, ale po tym, jak pojawiły się w serialu, frekwencja gwałtownie wzrosła. W niektórych przypadkach liczba odwiedzających podwoiła się, a nawet była jeszcze wyższa – tłumaczyła Steele. Równocześnie jednak ta popularność niesie pewne wyzwania. Część lokalizacji nie jest przygotowana na intensywny ruch turystyczny, a delikatne, historyczne obiekty wymagają szczególnej ochrony. – Musimy się zastanowić, czy dany zamek czy inny zabytek jest w stanie przyjąć taką liczbę gości, czy ma odpowiednią infrastrukturę i obsługę. A jeśli mówimy o miejscu położonym w odległej wsi, gdzie nikt nie pobiera opłat za wstęp, ostrożność jest tym bardziej potrzebna – podkreśliła Steele. Szkockie atrakcje rozsławione przez „Outlandera” „Efekt Outlandera” został przyjęty z entuzjazmem przez szkocką branżę turystyczną. W całym kraju dostępna jest bogata oferta wycieczek i wydarzeń inspirowanych serialem oraz tras samochodowych, które pozwalają odwiedzającym podążyć śladami Claire i Jamiego. Na mapie fanów produkcji znajdują się m.in. Zamek Blackness (XV-wieczna twierdza pełniąca w produkcji rolę Fortu William), malownicza wioska Culross (znana z ekranowego Cranesmuir), pole bitwy pod Culloden (miejsce kluczowego powstania jakobitów z 1745 roku), a także Calanais Standing Stones na wyspie Lewis w Hebrydach Zewnętrznych (były inspiracją dla fikcyjnego Craigh na Dun). – Organizuję wycieczki śladami „Outlandera” od 2017 roku. W drugim sezonie byłem statystą grającym jakobitę, a możliwość pokazywania gościom zdjęć z planu i dzielenia się historiami zza kulis sprawiła, że stałem się jednym z najbardziej rozchwytywanych przewodników – wyznał w rozmowie z BBC James Kennedy, mężczyzna oferujący prywatne wyprawy za pośrednictwem ToursbyLocals. Dodał także, że jest pewien element, którego często brakuje zwłaszcza samotnie podróżującym kobietom. – Chyba muszę zainwestować w rudą, kręconą perukę. Wiele osób wygląda na lekko zawiedzionych, kiedy nie spotyka swojego Jamiego – żartował. Choć w rzeczywistości podobnych bohaterów nie spotyka się często, popularność „efektu Outlandera” wciąż rośnie. Fani z niecierpliwością wyczekują premiery finałowego sezonu, zaplanowanej na początek 2026 roku, a w międzyczasie trwają prace nad prequelem, który – jak przewiduje Jenni Steele – może jeszcze bardziej rozbudzić zainteresowanie Szkocją i jej historią. – Dla fanów „Outlandera” to nie jest zwykła podróż, ale pełna emocji pielgrzymka. Prawdziwa magia Szkocji sprawia, że to niezapomniane przeżycie – podsumowała Isheety Borkar, autorka bloga Travelicious Couple w rozmowie z BBC. Źródła: BBC, Visit Scotland Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Czym jest Cold Harbor w serialu „Severance”? Tajemniczy związek z wojenną masakrą
Bitwa pod Cold Harbor była ostatnim wielkim zwycięstwem Konfederacji w wojnie secesyjnej. Jaki jest jej związek z tajemniczym światem serialu „Severance”?
Spis treści: Jak rozpoczęła się bitwa pod Cold Harbor Masakra w Cold Harbor Skutki katastrofy Cold Harbor Dla widzów drugiego sezonu „Severance” niemal wszystko w serialu jest przedmiotem gorączkowej analizy i debaty fanów. Przyjrzyjmy się Cold Harbor, nazwie kluczowego pliku, nad którym pracuje główny bohater serialu, Mark S. Czy misja ta odnosi się do prac wykonywanych przez złowrogą korporację Lumon Industries? Czy jest w jakiś sposób powiązana z bitwą pod Cold Harbor? To miejsce ważnego wydarzenia historycznego – katastrofalnej bitwy wojny secesyjnej, wciąż pamiętanej jako jedna z najważniejszych porażek w historii Ameryki. Czy może nam to dać jakiś wgląd w to, dokąd zmierza „Severance”? Oto, co naprawdę wydarzyło się w Cold Harbor. Jak rozpoczęła się bitwa pod Cold Harbor W tym czasie wojna secesyjna trwała już ponad trzy lata, a na jej frontach zginęły setki tysięcy żołnierzy i cywilów. Po latach nieudanych prób armia Unii była gotowa na ostateczną próbę zdobycia stolicy Konfederacji – Richmond w Wirginii. Bitwa pod Cold Harbor miała miejsce pomiędzy 31 maja a 12 czerwca 1864 roku. Jak zauważyli spostrzegawczy widzowie „Severance”, działo się to na rok przed domniemanym założeniem firmy Lumon. Miasto było silnie bronione. Siły Konfederatów zajęły także ufortyfikowane pozycje wokół Richmond, które było otoczone lasami i bagnami. Pod koniec maja Ulysses S. Grant, dowódca wszystkich sił Unii, poprowadził swoje wojska na południe przez Wirginię. Dotarły one do skrzyżowania niedaleko Richmond, znanego jako Cold Harbor. Nazwa pochodzi od Old Cold Harbor Tavern – zajazdu, który w poprzednich latach wielokrotnie zmieniał właścicieli. Cold Harbor służyło jako kluczowy szlak zarówno dla sprzętu wojennego Konfederacji, jak i dla wojsk. Od 31 maja ludzie Granta zaczęli walczyć z Konfederatami w pobliżu skrzyżowania. Wkrótce wyrwali je spod ich kontroli. Następnym celem Granta było odcięcie armii generała Konfederacji Roberta E. Lee od Richmond. Jednak opóźnienia w ciągu pierwszych kilku dni walk pozwoliły Konfederatom wykopać umocnienia. Masakra w Cold Harbor Rankiem 3 czerwca 1864 roku żołnierze Granta w końcu rozpoczęli atak. Była to jednak fatalna decyzja dla Unii. Przytłoczeni przez dobrze rozmieszczonych Konfederatów i spowolnieni przez bagienny, zalesiony teren, żołnierze Unii nie zdołali nic osiągnąć. Wpadli prosto pod karabiny przeciwników. Kolejne oddziały żołnierzy Unii były mordowane. Zdesperowani ocaleni kopali prowizoryczne okopy w zakrwawionej ziemi, wykorzystując nawet ciała poległych towarzyszy jako zasłonę. W ciągu 30 minut Grant stracił około 7000 żołnierzy. Ostatecznie zginęło tylko 1500 Konfederatów. Skutki katastrofy Cold Harbor Martwi i ranni żołnierze Unii leżeli na niemal całym polu bitwy, czasami w dwóch lub trzech warstwach. Ich ciała gniły w palącym słońcu. Ich towarzysze nie mogli zabrać ofiar przez cztery długie dni. Potem Grant i Lee wypracowali dwugodzinne zawieszenie broni, aby umożliwić żołnierzom Unii odzyskanie ciał. Chociaż Grant początkowo bronił swojej decyzji o wydaniu rozkazu szturmu, później się z tego wycofał. „Zawsze żałowałem, że ostatni atak na Cold Harbor kiedykolwiek miał miejsce” – napisał w swoich pamiętnikach z 1885 r. „W Cold Harbor nie uzyskaliśmy żadnej korzyści, która mogłaby zrekompensować nam poniesione ciężkie straty”. Było to ostatnie wielkie zwycięstwo Konfederatów. Czy zatem katastrofa w Cold Harbor daje jakieś wskazówki, w jakim kierunku zmierza fabuła „Severance”? Z pewnością jest to złowieszcza nazwa w przypadku serialu o dystopijnej megakorporacji. Sprawa mogła wyjaśnić się 21 marca. Wówczas w Apple TV+ pojawił się ostatni odcinek drugiego sezonu „Severance”, zatytułowany – a jakże – „Cold Harbor”. Jednak, jak to w serialach bywa, nazwa ta nadal pozostaje tajemnicą. Fanom pozostaje oczekiwanie na trzeci, zapowiedziany już sezon. Źródło: National Geographic
Serial „Severance” został nakręcony w prawdziwym budynku biurowym. Praca w nim nie była przyjemnością
Niekończące się korytarze. Odległe działy. Hitowy serial „Severance” powstał w kompleksie biurowym Bell Labs w New Jersey. Budynek jest ogromny, niesamowity i ma kultową historię.
Spis treści: Historia Bell Laboratories Budynek Bell Laboratories Korporacyjne piekło Nowe życie budynku W popularnym serialu Apple TV „Severance” (Rozdzielenie) pracownicy tajemniczej firmy Lumon Industries przemierzają niesamowite korytarze ogromnego budynku biurowego. To swego rodzaju korporacyjne piekło. Korytarze są sterylne i pozornie nieskończone. Działy są tak rozproszone, że pracownicy potrzebują mapy, aby się odnaleźć. Jednak ten imponujący budynek nie powstał w hollywoodzkim studiu filmowym. Serial kręcono w prawdziwym kompleksie Bell Laboratories w Holmdel w stanie New Jersey. To jedno z ostatnich dzieł słynnego architekta Eero Saarinena. Historia Bell Laboratories Bell Laboratories to grupa badawcza, która wyrosła z firm telekomunikacyjnych założonych przez wynalazcę telefonu, Alexandra Grahama Bella. Na przestrzeni lat grupa ta stała się znana z przełomowych prac w dziedzinie telefonii i komunikacji radiowej. Pracownicy Bell Labs wynaleźli tranzystor, stworzyli niektóre z najwcześniejszych laserów, a nawet odkryli promieniowanie tła, potwierdzające teorię Wielkiego Wybuchu. Ale żeby to wszystko zrobić, firma najpierw musiała przyciągnąć i zatrzymać najlepszych pracowników. Jak zauważają historycy Scott G. Knowles i Stuart W. Leslie, pod koniec II wojny światowej duże korporacje zaczęły budować kampusy badawcze. Miał to być sposób na „odciągnięcie najlepszych naukowców i inżynierów od stanowisk akademickich i rządowych” za pomocą przestronnych, nowoczesnych kompleksów. Gdy korporacje się konsolidowały, poszukiwały charakterystycznej architektury, która wyrażałaby ich nowoczesność i wpływy. Kampusy korporacyjne były idealnym sposobem zarówno na zaprezentowanie potęgi firmy, jak i przyciągnięcie najlepszych talentów. Fińsko-amerykański architekt Eero Saarinen był kluczową częścią tego trendu. Projektował kampusy dla wielu najpotężniejszych firm epoki. Budynek Bell Laboratories Kiedy Saarinen otrzymał zlecenie na zaprojektowanie nowego kampusu dla Bell Laboratories w 1958 roku, zdążył już zyskać sławę dzięki kultowym projektom. Jednym z nich był Gateway Arch w St. Louis, masywny pomnik ze stali nierdzewnej nad rzeką Missisipi. Do Saarinena dołączył do niego japońsko-amerykański architekt krajobrazu Hideo Sasaki, znany ze swoich projektów dla Harvardu. Razem zaprojektowali to, co Bell Labs reklamowało jako „budynek stworzony dla ludzi, dający nam prywatność i kontrolowane środowisko do pracy”. Wizja Saarinena była wyjątkowa jak na tamte czasy. Flagowy budynek kompleksu o powierzchni 186 hektarów to blok o długości 213 m. Miał on pierwszą w swoim rodzaju lustrzaną „ścianę osłonową”. Całą zewnętrzną część masywnego budynku pokryto tysiącami pojedynczych tafli szkła. Odbijały one krajobraz na zewnątrz, zapewniając jednocześnie naturalne światło we wnętrzach budynku. W środku znalazło się kultowe atrium z klockowatymi tarasami. Bohaterowie „Severance” zdają się nieustannie przemierzać długie, puste korytarze. Jedną z charakterystycznych cech prawdziwego Bell Labs były otwarte korytarze z ukrytymi bocznymi korytarzami i ruchomymi przegrodami, które miały umożliwiać pracownikom współpracę bez „niepotrzebnego ruchu”. Na zewnątrz budynek otaczały eliptyczne kształty, w tym dwa jeziora i zakrzywione parkingi. W krajobrazie zaprojektowanym przez Sasakiego znajdowała się również trójnożna, modernistyczna wieża ciśnień przypominająca tranzystor – jedna z ikonicznych innowacji Bell Laboratories. Korporacyjne piekło Saarinen zmarł, zanim jego dzieło zostało ukończone. Prace dokończyła jego pracownia architektoniczna. Kiedy budynek otwarto w 1962 r., zyskał powszechne uznanie. „Bell Laboratories to wiodący przykład tętniącej życiem działalności, która w dobrej harmonii zadomowiła się w dzielnicy mieszkalnej” – napisał architekt Bernard Kellenyi w „The Daily Register” w 1966 r. Zachwalał m.in. „parkowe otoczenie” kampusu. Ale pracownicy Bell niekoniecznie się z tym zgadzali. Wewnętrzne korytarze nowego budynku separowały działy od siebie. To utrudniało współpracę badaczom, a nie ułatwiało jej, jak zakładano. „Same biura i laboratoria wydawały się dziwnie sterylne” – piszą historycy. Przytaczają skargi pracowników na trudności w poruszaniu się po ogromnym kampusie. Choć kompleks zdobył wiele nagród, jego rozkwit nie trwał długo. Fuzje korporacyjne i zmieniająca się technologia skazały budynek na zagładę w ciągu zaledwie kilku dekad. W 1984 roku AT&T kupiło Bell Laboratories. Następnie kampus został sprzedany Lucent Technologies i Alcatel-Lucent. (Obecnie Bell Laboratories jest własnością fińskiego giganta telefonii komórkowej Nokia). W 2006 roku Lucent sprzedał budynek firmie inwestycyjnej z branży nieruchomości, która planowała go zburzyć. Protesty mieszkańców, byłych pracowników i grup zajmujących się ochroną zabytków zablokowały ten pomysł. Budynek został opuszczony. Stał się symbolem dokładnie takiego rodzaju korporacyjnej alienacji, jaką uosabia „Severance”. Nowe życie budynku Ale życie Bell Labs jeszcze się nie skończyło. Dziś, po zakupieniu przez Inspired by Somerset Development, jest miejscem eksperymentu miejskiego. Kampus przemianowano na Bell Works. To tzw. „metroburb”, czyli połączenie przestrzeni biurowej, centrum handlowego i miejsc publicznych takich jak biblioteka. Można tu pójść do restauracji i wziąć udział w lokalnych wydarzeniach. Niegdyś opuszczony kompleks powrócił do życia i jest chroniony przez przepisy o ochronie zabytków. Jednak jego dziedzictwo jako miejsca korporacyjnej dominacji i tajemniczego życia zawodowego przetrwało m.in. dzięki serialowi „Severance”. Źródło: National Geographic
Wielki serialowy hit „Biały Lotos” powraca z 3. sezonem. Widzowie wyruszą w daleką podróż
„Biały Lotos” po ogromnym sukcesie dwóch pierwszych sezonów powraca na platformie MAX z nową odsłoną. Twórca serialu – Mike White – zabierze nas ponownie w podróż pełną tajemnic, luksusu i satyry. A kierunkiem tej wyprawy jest Azja.
Spis treści: Obsada i fabuła 3. sezonu „Białego Lotosu” Gdzie rozegra się akcja 3. sezonu „Białego Lotosu”? Kiedy premiera 3. sezon „Białego Lotosu”? Połączenie dramatu, komedii, kryminału i czarnego humoru, osadzone w scenerii luksusowych kurortów, uczyniło „Biały Lotos” prawdziwym hitem. Serial zadebiutował na platformie MAX w 2021 roku i od tego czasu zdobył aż 15 nagród Emmy, w tym dla najlepszego serialu, oraz dwa Złote Globy – za najlepszą produkcję i dla Jennifer Coolidge jako najlepszej aktorki drugoplanowej. Obsada i fabuła 3. sezonu „Białego Lotosu” „Biały Lotos” to serialowa antologia, gdzie każdy sezon stanowi odrębną, unikalną narrację. Za reżyserię ponownie odpowiada Mike White – twórca znany m.in. z takich produkcji jak „Proza życia”, „Pitch Perfect” czy „Gru i Minionki”. Jak sam podkreśla, trzeci sezon ma być najbardziej rozbudowany i ambitny ze wszystkich dotychczasowych odsłon flagowej produkcji platformy MAX. Fabuła tej społecznej satyry, rozłożonej na 8 odcinków, skupi się na wydarzeniach z życia gości oraz pracowników ekskluzywnego kurortu na przestrzeni tygodnia. Tematem przewodnim będzie spojrzenie na wschodnią religię i duchowość. Kilka tygodni temu w sieci pojawił się teaser kolejnej odsłony serialu. Krótkie wideo udostępnione na platformach społecznościowych potwierdziło, że do obsady dołączyła jedna z największych gwiazd K-Pop – Lisa, członkini zespołu Blackpink. Informacja ta wywołała ogromne poruszenie i zachwyt zarówno wśród fanów produkcji, jak i samej artystki. W trzecim sezonie „Białego Lotosu” pojawią się zupełnie nowe nazwiska. W obsadzie znajdą się m.in.: Jason Isaacs („Harry Potter”), Leslie Bibb („Iron Man”), Walton Goggins („Nienawistna ósemka”), Carrie Coon („Fargo”), Parker Posey („Krzyk 3”), Michelle Monaghan („Detektyw”) oraz Scott Glenn („Daredevil”). Gdzie rozegra się akcja 3. sezonu „Białego Lotosu”? Każdy sezon „Białego Lotosu” wyróżnia się nowym miejscem akcji oraz zachwycającą scenerią. Po rajskich wyspach Maui na Hawajach i pełnej słońca Sycylii twórcy przenoszą nas tym razem do egzotycznej Azji. W marcu magazyn „Variety” spekulował, że nowym kierunkiem będzie Tajlandia. Poprzednie sezony kręcono w luksusowych obiektach należących do sieci Four Seasons, która posiada aż cztery hotele w tym wakacyjnym raju. Trop okazał się słuszny – zdjęcia do nowej odsłony serialu rozpoczęły się na początku 2022 roku, a ekipa filmowa pracowała w tak malowniczych lokalizacjach jak Koh Samui, Phuket oraz Bangkok – jednych z najpopularniejszych tajskich destynacji. Przypomnijmy, że w 2023 roku Tajlandię odwiedziło blisko 29 milionów zagranicznych turystów, a prognozy na ten rok są jeszcze lepsze. Szacuje się, że liczba podróżnych wzrośnie do 35 milionów, co plasuje ten kraj w czołówce najchętniej odwiedzanych miejsc na świecie. Dodatkowo stolica Tajlandii – Bangkok – zajmuje drugie miejsce w Azji pod względem popularności, ustępując jedynie Tokio. Kiedy premiera 3. sezon „Białego Lotosu”? „Biały Lotos” to jeden z najbardziej wyczekiwanych seriali nadchodzącego roku. Intrygująca fabuła i plejada gwiazd sprawiają, że trzecia odsłona już teraz budzi ogromne emocje. HBO ogłosiło, że premiera pierwszego odcinka odbędzie się 17 lutego 2025 roku, a całość będzie dostępna na platformie MAX. Co spotka naszych bohaterów tym razem? Przekonamy się już niebawem! Oficjalny zwiastun znajdziecie poniżej. Źródła: MAX, National Geographic Polska
Kraków zachwycił bohaterów hitu Netfliksa. „Prawdziwy klejnot”
Kraków, według rankingów, to najpopularniejsze polskie miasto wśród zagranicznych turystów. Niewykluczone, że stolicę Małopolski w przyszłości odwiedzi jeszcze więcej podróżników. Gród Kraka został wyróżniony w popularnym serialu.
Spis treści: Kraków w serialu „Emily w Paryżu” Polskie miasto coraz popularniejsze na świecie Za co turyści z zagranicy kochają Kraków? Polsce wciąż jeszcze daleko do najchętniej odwiedzanych przez turystów państw w Europie. Tym bardziej cieszy każda wzmianka o polskich miastach i regionach, które zachwycają zagraniczne media. Warszawa, Kraków, czy Gdańsk już nie raz były rekomendowane czytelnikom największych tytułów zarówno europejskich, jak i amerykańskich. Ostatnio o Polsce znów zrobiło się głośno na świecie. Tym razem za sprawą popularnego serialu. Kraków w serialu „Emily w Paryżu” Kraków pojawił się w najnowszym, czwartym sezonie „Emily w Paryżu”, co wzbudziło spore zainteresowanie fanów nie tylko z Polski. W dziewiątym odcinku główna bohaterka, Emily Cooper, wspomina o planach wyjazdu do Krakowa. Polskie miasto ma być wymówką dla jej prawdziwego celu podróży – Rzymu. Choć Kraków nie został bezpośrednio pokazany na ekranie, bohaterowie doradzają Emily zwiedzenie m.in. Kopalni Soli w Wieliczce oraz spróbowanie tradycyjnych gołąbków w restauracji Trzy Rybki. Kraków znalazł się w serialu nieprzypadkowo. Twórca „Emily w Paryżu”, Darren Star, osobiście zachwycił się tym miastem, podkreślając jego unikatową atmosferę i bogatą ofertę kulturalną. – Pomimo tego, że otaczają cię średniowieczne, renesansowe czy barokowe budynki, czuć w Krakowie ten żywy puls miasta i że zawsze się coś dzieje w jego kulturze, gastronomii czy rozrywce. Dlatego chciałem, żeby Kraków pojawił się w jakiś sposób w serialu i mam nadzieję, że zachęci to widzów do odkrywania uroków miasta na własną rękę – mówi Star, nazywając przy tym Kraków „ukrytym diamentem”. Polskie miasto coraz popularniejsze na świecie Co prawda Emily Cooper, przynajmniej na razie, nie dotarła do Paryża, ale stolicę Małopolski odwiedzili aktorzy z hitowego serialu Netfliksa. W czwartek 12 września w Muzeum Narodowym w Sukiennicach odbyła się uroczysta kolacja z udziałem Williama Abadie, Samuela Arnolda i Bruno Gouery'ego. Panowie nie ukrywają, że miasto z miejsca ich zauroczyło. – Kraków jest fantastyczny. Jestem tutaj jedynie od kilkunastu godzin, ale wstałem rano i poszedłem na krótki, improwizowany spacer. I zachwyciło mnie piękno tego miasta. To prawdziwy klejnot. To ciekawe połączenie uroku, architektury, piękna. Ja chcę tu wracać – mówił cytowany przez Onet William Abadie, czyli serialowy Antoine Lambert. Nie wiadomo, czy krakowski wątek zostanie rozwinięty w kolejnych sezonach „Emily w Paryżu”. Nagranie choćby jednego odcinka w stolicy Małopolski mogłoby przyciągnąć zupełnie nową grupę turystów. Od premiery serialu w 2020 r. Paryż cieszy się jeszcze większym zainteresowaniem wśród fanów tzw. turystyki filmowej. Rzesze widzów chętnie odwiedzają miejsca, które wcześniej odwiedziła obsada. Za obowiązkowy punkt wycieczki śladami Emily Cooper uchodzi np. restauracja Terra Nera, którą w serialu (pod inną nazwą) prowadzi Gabriel. Oczywiście Kraków był już scenerią nie jednej zagranicznej produkcji. Kręcono tu wiele filmów historycznych, w tym m.in. „Listę Schindlera” czy „Pianistę”. Za co turyści z zagranicy kochają Kraków? Kraków uwielbiają nie tylko filmowcy, ale również turyści. To właśnie gród Kraka cieszy się największą popularnością wśród podróżnych z zagranicy. W odróżnieniu od wspomnianego Paryża czy Rzymu, Kraków nie został odkryty przez masy, a więc stanowi idealny kierunek dla turystów szukających nowych wrażeń. Stare Miasto w Krakowie znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO od 1978 roku, co dodatkowo przyciąga turystów, którzy szukają wyjątkowych, chronionych miejsc. Wielu turystów, zwłaszcza zagranicznych, odwiedza Kraków również ze względu na jego bliskość do byłego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, co podkreśla wymiar historyczny i edukacyjny regionu. Kraków regularnie pojawia się w zestawieniach najlepszych kierunków turystycznych w Europie m.in. na portalu TripAdvisor. W 2020 roku miasto zajęło 7. miejsce w kategorii najlepszych miast do odwiedzenia w Europie w prestiżowym rankingu. W tym samym roku Lonely Planet umieściło Kraków w swoim zestawieniu najlepszych miejsc do odwiedzenia w Europie. W ubiegłym roku z kolei Kraków uplasował się na trzecim miejscu w rankingu „Top 10 Best Places to Visit In Europe”. Tym samym polskie miasto pokonało między innymi Berlin i Madryt. Źródło: National Geographic Polska. Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Romans króla z młodym szlachcicem zaszokował Anglię. Prawdziwa historia z serialu „Mary & George"
Związek króla Szkocji i Anglii Jakuba I Stuarta i młodego szlachcica George’a Villiersa budził na angielskim dworze powszechne zgorszenie. Monarcha utrzymywał jednak, że on i George są tylko przyjaciółmi, a nawet porównywał ich relację do tej łączącej… Jezusa i Jana Ewangelistę.
W tym artykule: Prawdziwa historia z serialu „Mary & George" „Chrystus miał swego Jana, ja mam swojego George’a” Upadek królewskiego faworyta Historia George’a Villiersa, 1. księcia Buckingham to przykład jednej z najbardziej spektakularnych karier w XVII-wiecznej Anglii. Dzięki nietuzinkowej urodzie drobny szlachcic zdobył serce króla Jakuba I Stuarta. Wraz z tym przyszły tytuły książęce i wysokie stanowiska państwowe. Monarcha twierdził, że jego miłość do George’a to po prostu ideał męskiej przyjaźni. Korespondencja mężczyzn – nawet biorąc pod uwagę ówczesną obyczajowość – nie pozostawia jednak złudzeń co do charakteru ich relacji. W ostatnim czasie historię księcia Buckingham i jego związku z królem przypomniał miniserial „Mary & George" (do obejrzenia na SkyShowtime) z młodym brytyjskim aktorem Nicholasem Galitzine’em i zdobywczynią Oscara Julianne Moore w rolach głównych. Prawdziwa historia z serialu „Mary & George" George Villiers przyszedł na świat 28 sierpnia 1592 r. w Booksby w hrabstwie Leicestershire jako syn przedstawiciela drobnej szlachty sir George’a Villiersa i Mary Beaumont. Kiedy zmarł jego ojciec, pieczę nad wychowaniem młodzieńca przejęła matka. Wysłała syna do Francji, aby tam nabrał obycia towarzyskiego i nauczył się dobrych manier. Gdy wrócił do ojczyzny, miał już opanowaną sztukę szermierki, znakomicie tańczył i znał podstawy języka francuskiego. „Był najlepiej zbudowanym mężczyzną w całej Anglii, jego członki były tak dobrze uformowane, rozmowa z nim tak przyjemna, a jego usposobienie pełne słodyczy” – pisał o nim w okresie największej kariery Godfrey Goodman, późniejszy biskup Gloucester. W 1614 r. podczas polowania w Apethorpe George Villiers zwrócił uwagę króla Anglii i Szkocji Jakuba I Stuarta. Zamiłowanie monarchy do przystojnych mężczyzn było na królewskim dworze tajemnicą poliszynela. Już jako 13-letni chłopiec adorował starszego od siebie o 24 lat Esmégo Stewarta, 1. księcia Lennox. Wkrótce Jakub i George stali się nierozłączni, a przystojny młodzieniec zaczął zdobywać kolejne zaszczytne tytuły. W 1616 r. został koniuszym i wicehrabią. W 1617 r. – szatnym i earlem Buckingham, w 1618 r. – markizem. A w końcu w maju 1623 r. – księciem Buckingham. Z tytułami przychodziły też kolejne stanowiska, przede wszystkim Lorda Wielkiego Admirała i lorda namiestnika Middlesex. Chociaż Jakub pisał w swoim traktacie Basilikon Doron z 1599 r., że sodomia (tak wówczas nazywano homoseksualizm) jest niewybaczalną zbrodnią, zachowana korespondencja monarchy z Villiersem nie pozostawia złudzeń, że ich relacja wykraczała daleko poza przyjaźń. Król nazywał go bowiem w listach swoim „kochanym i drogim dzieckiem”, a nawet… „umiłowaną żoną”. „Pragnę żyć na tym świecie tylko przez wzgląd na Ciebie i wolałbym żyć z Tobą na wygnaniu w jakiejkolwiek części ziemi, niż wieść życie zbolałej wdowy bez Ciebie” – pisał do młodego kochanka w liście z grudnia 1623 r. Sam Villiers przypominał zaś Jakubowi w jednym z listów romantyczne chwile, które spędzili wspólnie w zamku Farnham, gdy „wezgłowia nie można było dojrzeć pomiędzy panem a jego psem”. Ulubionym miejscem spotkań kochanków był jednak pałac w Apethorpe, gdzie narodziło się ich uczucie. W czasie renowacji posiadłości na początku XXI wieku odkryto w niej tajemne przejście. Najprawdopodobniej łączyło królewską sypialnię z komnatami zamieszkiwanymi przez Villiersa. „Chrystus miał swego Jana, ja mam swojego George’a” Błyskotliwa kariera księcia Buckingham, który dzięki wyjątkowej urodzie i sprytowi osiągnął w ciągu 9 lat pozycję, o którą wielu bezskutecznie zabiegało przez dziesięciolecia, budziła na królewskim dworze niemałe kontrowersje. Kiedy członkowie Tajnej Rady wyrazili swoje zaniepokojenie jawnym faworyzowaniem Villiersa przez monarchę, Jakub odpowiedział im następująco: „Możecie być pewni, że darzę miłością earla Buckingham bardziej niż kogokolwiek innego i bardziej niż was tu zgromadzonych. […] Jezus Chrystus robił to samo, więc nie możecie mnie winić. Chrystus miał swego Jana, ja mam swojego George’a”. Słowa króla, choć brzmią jak bluźnierstwo, miały potwierdzać, że jego relacja z Villiersem nie jest niczym więcej niż silną męską przyjaźnią. Oczywiście niewielu wierzyło w zapewnienia króla, lecz nikt nie miał odwagi publicznie zarzucić mu homoseksualizmu. Miłosna relacja z królem nie zwalniała jednak Villiersa z obowiązku zawarcia związku małżeńskiego i spłodzenia męskiego potomka. Ten miałby przejąć po nim schedę. 26 maja 1620 r. ożenił się z lady Katherine Manners, córką Francisa Mannersa, 6. hrabiego Rutland. Para doczekała się z tego związku czworga dzieci: Mary, Charlesa, George’a i Francisa (urodzonego już po śmierci ojca). Żonę wybrała George’owi jego chorobliwie ambitna matka Mary Villiers, która wiedziała, że Mannersowie posiadają ogromny majątek. Chociaż początkowo zarówno król, jak i ojciec panny młodej sprzeciwiali się temu małżeństwu, ostatecznie Mary udało się doprowadzić George’a i Katherine przed ołtarz. Upadek królewskiego faworyta Król Jakub I zmarł 27 marca 1625 r. w Theobalds House. Jednak to nie jego śmierć doprowadziła do końca kariery księcia Buckingham. Utrzymywał on bowiem doskonałe relacje z jego synem i następcą Karolem I, którego przez kilka lat uczył tańca. Tuż po jego wstąpieniu na tron nie tylko nie został odsunięty, ale też otrzymał kolejny urząd – lorda strażnika pięciu portów. Dlaczego w Wielkiej Brytanii obchodzi się Dzień Guya Fawkesa? 5 listopada w Wielkiej Brytanii hucznie obchodzony jest Dzień Guya Fawkesa (ang. Bonfire Night, Guy Fawkes Day). Świętowanie tych wydarzeń przypomina sylwestra. W całym kraju możemy podziwia.. Do upadku Villiersa doprowadziły natomiast jego błędne decyzje polityczne i militarne. M.in. fiasko negocjacji dotyczących ślubu Karola i infantki hiszpańskiej Marii Anny Habsburżanki w 1623 r. A także klęska ataku na flotę hiszpańską w porcie w Kadyksie w 1625 r. Proces impeachmentu księcia Buckingham zakończył się jednak fiaskiem, ponieważ w sierpniu 1627 r. Karol I rozwiązał parlament. Monarcha powierzył wówczas Villiersowi organizację odsieczy dla Francuzów walczących z hugenotami o twierdzę La Rochelle. Owa odsiecz okazała się jednak kolejną wielką klęską księcia Buckingham i gwoździem do jego trumny, nie tylko tej politycznej. Zginął 28 sierpnia 1628 r. w Portsmouth z rąk fanatycznego purytanina, porucznika marynarki Johna Feltona. Został pochowany 18 września 1628 r. w opactwie westminsterskim. Mary Villiers nie była ponoć zaskoczona śmiercią syna, spodziewając się, że kolejne sukcesy prędzej czy później doprowadzą go do zguby. Nasz ekspert Marek Teler Dziennikarz, popularyzator historii, bloger. Absolwent Wydziału Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii Uniwersytetu Warszawskiego. Autor książek „Kobiety króla Kazimierza III Wielkiego", „Zapomniani artyści II Rzeczypospolitej", „Zagadka Iny Benity". „ AK-torzy kontra kolaboranci" (Nagroda Klio III stopnia w kategorii varsaviana) i „Upadły amant. Historia Igo Syma". Publikował na łamach magazynów „Focus Historia” i „Skarpa Warszawska” oraz na portalu historycznym Histmag.org.
Zaplanuj wycieczkę śladami „Sex Education”. Podpowiadamy, gdzie znajdują się miejsca znane z serialu
Serial „Sex Education” kończy się po czterech sezonach, ale to nie musi być koniec przygody. Wiemy, w których miejscach powstawały jedne z najważniejszych scen. Można je zobaczyć na własne oczy, a nawet tam zanocować.
W tym artykule: Gdzie kręcono „Sex Education”? Pomysł na set jetting z hitem Netflixa Serialowe podróże Set jetting jest coraz popularniejszy. Co to takiego? W skrócie chodzi o podróżowanie śladami bohaterów filmów i seriali. Dzięki kinowym oraz internetowym produkcjom wiele miejsc, które do tej pory były średnio znane, dziś cieszą się ogromną sławą. Na przykład w Londynie, gdzie powstawał „Harry Potter” czy „Notting Hill”. Lokacje wykorzystane przez filmowców są codzienne odwiedzane przez grupy turystów i lokalsów. Gdzie kręcono „Sex Education”? Zostańmy w Wielkiej Brytanii. To właśnie tam realizowane były zdjęcia do czwartego, ostatniego sezonu serialu „Sex Education”. Bohaterowie mieszkają i uczą się w Moordale. To fikcyjne miasteczko i tak naprawdę nie wiadomo, gdzie jest dokładnie położone. Akcent Otisa, Maeve i spółki oraz subtelne nawiązania do geografii Anglii sugerują, że może chodzić właśnie o ten kraj. Miejsca i budynki, które widzimy w serialu, są oczywiście prawdziwe, choć w rzeczywistości odgrywają niekiedy inne role. Co ważne, część z nich znajduje się stosunkowo niedaleko siebie. To ułatwia zadanie widzom, którym marzy się set jetting śladami „Sex Education”. Na taką wycieczkę najlepiej zaplanować przynajmniej kilka dni. Dobrze też rozważyć wynajem auta. Co z noclegiem? Tu na fanów serialu czeka niespodzianka, ale o tym za chwilę. Pomysł na set jetting z hitem Netflixa Zwiedzanie warto zacząć od budynku, który mimo że nie odgrywa już kluczowej roli w 4. sezonie, chyba już zawsze będzie kojarzył się widzom właśnie z „Sex Education”. Mowa oczywiście o charakterystycznym liceum Moordale High, gdzie poznaliśmy głównych bohaterów. W rzeczywistości serialowa szkoła mieściła się w University of South Wales w Newport. Obecnie kampus znajduje się na terenie prywatnym, na którym trwa budowa osiedla. Warto więc się pospieszyć. Kolejne miejsce pojawia się chyba w każdym odcinku serialu. To Dom Otisa. Piętrowy budynek łatwo zapamiętać nie tylko dzięki architekturze, ale też malowniczemu położeniu. Posiadłość znajduje się w hrabstwie Herefordshire w zachodniej Anglii, na granicy Walii. I tu prawdziwa gratka: dom można wynajmować. Więcej miejsc, które odwiedzają bohaterowie serialu, wraz z lokalizacją, można zobaczyć TUTAJ. Serialowe podróże Set jetting można uprawiać również w Polsce. Jeśli chodzi o rodzime produkcje, swój potencjał najbardziej wykorzystał chyba Sandomierz, będący tłem dla perypetii „Ojca Mateusza”. Nasz kraj doceniają jednak także twórcy zagranicznych produkcji. Na przykład „Wiedźmina”. Kilka kluczowych scen dla serialu powstawało właśnie w naszym kraju. Między innymi na Zamku Ogrodzieniec. Fenomenem ostatnich lat jest też serial „Biały Lotos”. Produkcja kryminalna ma zabarwienie turystyczne, przez co set jetting w tym przypadku wydaje się dość naturalny. Widzowie marzą o tym, aby wypocząć w hotelach pokazywanych na ekranie. Ceny nie są niskie, ale czego się nie robi dla wspomnień? Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Gdzie kręcono „The Crown”? 20 lokalizacji z serialu
„The Crown” to bez wątpienia jeden z najgłośniejszych seriali Netfliksa. Gdzie kręcono „The Crown”? Poniżej wymieniamy 20 najbardziej charakterystycznych lokalizacji.
W tym artykule: Belvoir Castle, Leicestershire Winchester Cathedral, Hampshire Audley End House, Essex Wilton House, Wiltshire Hylands House, Essex Caernarfon Castle, Gwynedd Ardverikie Estate, Inverness-shire Lancaster House, Londyn Hatfield House, Hertfordshire Burghley House, Northamptonshire Old Royal Naval College, Londyn Moor Park Mansion, Hertfordshire Ely Cathedral, Cambridgeshire Brocket Hall, Hertfordshire Sant Elm, Majorka Hedsor House, Londyn Somerley House, Hampshire Knebworth House, Hertfordshire Northern Quarter, Manchester Wrotham Park, Hertfordshire Historia obrazująca życie rodziny królewskiej zachwyca nie tylko wspaniałą grą aktorską i przemyślanym scenariuszem, ale także idealnie dobranymi lokalizacjami. Z oczywistych względów, twórcy „The Crown” nie mogli filmować w pałacu Buckingham i innych miejscach związanych z brytyjską monarchią. Jednak oglądając kolejne odcinki, widzowie mogą odnieść wrażenie, że faktycznie zaglądają do królewskich wnętrz. Każdy fan romantycznej historii młodej Sophie doskonale wie, gdzie kręcono „Mamma mia”. Miłośnicy serii „The Crown” mają nieco twardszy orzech do zgryzienia, bo w hitowym serialu Netfliksa wykorzystano wiele lokalizacji. Stworzenie tak zachwycającego obrazu było niemałym wyzwaniem dla twórców. Brak możliwości filmowania w oryginalnych miejscach zmusił ich do poszukiwania alternatywnych planów. Początkowo serial miał być kręcony w specjalnie przygotowanym do tego celu studio. Jednak twórcy uznali, że różne lokalizacje dodadzą ich produkcji autentyczności. Trzeba przyznać, że Peter Morgan spisał się celująco, bo mimo że sceneria nie jest wierna oryginałowi, to doskonale oddaje królewską atmosferę. Belvoir Castle, Leicestershire XI-wieczny zamek Belvior, który w XVI wieku stał się rezydencją hrabiostwa Rytland, pojawił się w drugim i trzecim sezonie serialu. Jego wnętrza imitowały komnaty zamku w Windsorze. Winchester Cathedral, Hampshire Niezwykle charakterystyczną lokalizacją z serialu jest katedra Winchester. To właśnie ten gotycki kościół, jeden z największych w Europie, wziął udział w zdjęciach trzecim sezonie serialu. Tam odbył się pogrzeb sir Winstona Churchilla, granego przez Johna Lithgowa. Audley End House, Essex Kolejna charakterystyczna lokalizacja z trzeciego sezonu „The Crown” to Audley End House. We wnętrzach XVII-wiecznej posiadłości, które wręcz ociekają iście królewskim przepychem, ekipa filmowała sceny rozgrywane we wnętrzu zamku Balmoral. Wilton House, Wiltshire Kolejna ciekawa lokalizacja uczestniczyła w zdjęciach do pierwszego, drugiego i trzeciego sezonu serialu. Mowa o Wilton House – rezydencji hrabiostwa Pembroke. Zachwycające wnętrza „odegrały rolę” komnat pałacu Buckingham. Hylands House, Essex Pozostajemy w scenerii trzeciego sezonu serialu. Rezydencja Hyland House, której wnętrza zachwycają pomieszczeniami pamiętającymi epoki gregoriańską i wiktoriańską, imitowała Biały Dom. To właśnie tam księżna Małgorzata (grana przez Helenę Bonham Carter) i jej mąż spotkali się z prezydentem Johnsonem. Caernarfon Castle, Gwynedd Twórcy „The Crown” nie uwzględnili w serialu wielu oryginalnych lokalizacji. Jednym z wyjątków jest Caernarfon Castle – prawdziwa perła średniowiecznej architektury, zlokalizowana w północno-zachodniej Walii. To właśnie tam w 1969 roku książę Karol otrzymał insygnia księcia Walii. W serialu ta podniosła scena została nagrana w oryginalnej lokalizacji. Ardverikie Estate, Inverness-shire Przenieśmy się do szkockiego regionu Highlands. Wspaniała rezydencja magnacka Ardverikie Estate pojawiła się w pierwszym i drugim sezonie serialu. Ekipa filmowała tam sceny, w których pojawiała się szkocka rezydencja królowej. Lancaster House, Londyn Mało znane archiwalne zdjęcia królowej Elżbiety II w obiektywie fotografów National Geographic Królowa Elżbieta II na niepublikowanych zdjęciach. Tak wyglądało jej 70-letnie panowanie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/malo-znane-archiwalne-zdjecia-krolowej-elzbiety-ii-w-obiektywie-fotografow-national-geographic1-148a751.png" width="938" height="634" alt="Mało znane archiwalne zdjęcia królowej Elżbiety II w obiektywie fotografów National Geographic" title="Mało znane archiwalne zdjęcia królowej Elżbiety II w obiektywie fotografów National Geographic" /> Lancaster House to obiekt należący do angielskiego MSZ. Luksusowa neoklasycystyczna kamienica została zbudowana w latach 20. XIX wieku. W czwartym i piątym sezonie „The Crown” zachwycające wnętrza budynku imitowały komnaty pałacu Buckingham. Hatfield House, Hertfordshire Hatfield House to miejsce niezwykle istotne dla brytyjskiej monarchii. To właśnie w tej zachwycającej wiejskiej rezydencji wychowała się królowa Elżbieta II. Tam też dowiedziała się, że obejmie tron. W serialu wykorzystano długą galerię posiadłości. Nakręcono tam scenę, w której królowa Maria idzie do biblioteki w Windsorze, by zobaczyć swojego syna Davida. Burghley House, Northamptonshire Wymieniając ciekawe serialowe lokalizacje, nie można pominąć XVI-wiecznej posiadłości Burghley House. W czwartym i piątym sezonie „The Crown”, rezydencja będąca własnością rodziny Cecil uczestniczyła w zdjęciach przedstawiających zamek Windsor. Old Royal Naval College, Londyn Londyński Old Royal Naval College pojawia się w ok. 80 produkcjach, zarówno kinowych, jak i telewizyjnych. Niezwykłą atmosferę tego miejsca wykorzystali także twórcy jednego z najgłośniejszych seriali ostatnich lat. To właśnie tam filmowano sceny, w których pojawia się zewnętrzna część pałacu Buckingham. Moor Park Mansion, Hertfordshire Eleganckie ogrody i chodniki królewskiej rezydencji odtworzono także w Moor Park (w piątym sezonie serialu). Wspaniała posiadłość jest położona na mierzącej kilkaset akrów działce, której granice znajdują się w obszarze starego parku Manor of More. Ely Cathedral, Cambridgeshire W serialu pojawiają się sceny w Opactwie Westminsterskim. Nie, nie filmowano ich w oryginalnej lokalizacji. W „The Crown”, jedną z najważniejszych świątyń anglikańskich zastąpiła gotycka katedra w diecezji Ely. Tę niezwykłą budowlę można już było podziwiać na planie niektórych produkcji. Jedną z najgłośniejszych jest nagrodzony Oscarem dramat historyczny „Jak zostać królem”. Brocket Hall, Hertfordshire Zastanawiacie się, gdzie nagrano sceny, które w czwartym i piątym sezonie serialu przedstawiają pałac Kensington? Wspaniałą rezydencję książęcej pary, Karola i Diany, odtworzono w Brocket Hall – neoklasycystycznej wiejskiej posiadłości w hrabstwie Hertfordshire. Sant Elm, Majorka Nie wszystkie sceny do serialu filmowano na terenie Anglii i Szkocji. W piątym sezonie pojawiły się też ujęcia uchwycone w hiszpańskiej scenerii. Pamiętacie scenę wakacji książęcej pary i ich dzieci? Powstała na morskim obszarze Sant Elm – miasta położonego na południowo-zachodnim wybrzeżu Majorki. Hedsor House, Londyn Jedną z lokalizacji, które w czwartym sezonie serialu pojawiają się w wielu ujęciach, jest londyński Hedsor House. XVIII-wieczna rezydencja utrzymana we włoskim stylu została użyta do nagrania scen ze szkockiej rezydencji królowej i na Downing Street. Somerley House, Hampshire W czwartym sezonie pojawia się scena, w której królowa Elżbieta II składa wizytę świeżo zaślubionej książęcej parze. Te ujęcia nakręcono w Somerley House. Knebworth House, Hertfordshire W pamięci fanów serialu z całą pewnością zapisały się sceny, w których dochodzi do napięć między rodziną królewską a Margaret Thatcher. Te ujęcia powstały w wiejskim domu Knebworthów. Northern Quarter, Manchester Występu w przebojowym serialu Netfliksa doczekała się także północna dzielnica Manchesteru. Na potrzeby zagranicznych scen, które pojawiają się w czwartym sezonie serialu, ekipa filmowa przekształciła ją w miniaturowy Nowy Jork. Wrotham Park, Hertfordshire Ostatnia lokalizacja, którą chcemy wam przybliżyć, to Wrotham Park – dom rodziny Byng. W czwartym sezonie ta wspaniała XVIII-wieczna rezydencja posłużyła jako plan zdjęciowy dla scen, które przedstawiają prywatną salę audiencyjną królowej. To tam Elżbieta II spotkała się z Margaret Thatcher. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
5 seriali dokumentalnych National Geographic do obejrzenia w wakacje na Disney+
Platforma streamingowa Disney+ wystartowała w USA w 2019 r. Polscy internauci mogą z niej korzystać dopiero od czerwca 2022 r. Jednym z kluczowych elementów oferty są produkcje National Geographic. Które seriale dokumentalne obejrzeć w wakacje?
W tym artykule: Seriale dokumentalne National Geographic na Disney+ „Świat według Jeffa Goldbluma” „Weterynarz z powołania” „Atak rekina” „Lata 2000. Dekada, która nas zmieniła” „W poszukiwaniu Boga z Morganem Freemanem” Od lat marka National Geographic kojarzy się z produkcjami popularnonaukowymi. National Geographic Society finansuje przełomowe badania, a o ich efektach i nie tylko o tym można czytać na łamach magazynów oraz na stronach internetowych. To nie tylko odkrycia naukowe, ale też fascynujące relacje z podróży i porady. Seriale dokumentalne National Geographic na Disney+ Porcję inspiracji można również znaleźć w filmach i serialach dokumentalnych. Część najnowszych produkcji National Geographic można było obejrzeć na tegorocznym festiwalu Millenium Docs Againt Gravity. Prawie wszystkie są też już dostępne na Disney+. Popularność seriali dostępnych tylko w internecie trwa od kilku lat i nie zanosi się na to, aby coś miało się na ten temat zmienić. Alternatywą dla komedii i historii kryminalnych są wciągające, rzetelne seriale dokumentalne. Produkcje National Geographic to gwarancja najlepszej jakości. Bez względu na to, czy czeka nas długa podróż pociągiem, czy po prostu lubimy odpoczywać w domu z laptopem – warto umilić sobie czas jednym z seriali dokumentalnych. Oto tytuły cieszące się największym uznaniem: „Świat według Jeffa Goldbluma” Każdy odcinek skupia się na przedmiotach lub temacie, które kochamy i są naszą codziennością – tak jak lody lub trampki. Amerykański aktor Jeff Goldblum w roli prowadzącego odkrywa je na nowo, prowadząc widzów przez świat zaskakujących i ekscytujących powiązań i odkryć, o których nie wiedzieliśmy. Naukowa wiedza jest podawana w przystępny sposób, dlatego serial jest idealną propozycją zarówno dla młodszych, jak i starszych widzów. „Weterynarz z powołania” Dr Michelle Oakley jest jedynym weterynarzem w kanadyjskim Jukonie. Leczy zwierzęta domowe, dzikie i gospodarskie – w zasadzie wszystko, co chodzi na czworakach lub lata. Obowiązki zawodowe łączy z byciem żoną oraz mamą trzech córek. Serial „Weterynarz z powołania” to nie tylko ekskluzywny wgląd w pracę lekarza weterynarii, ale też unikatowa szansa bliższego poznania terytorium Jukonu i zamieszkujących go zwierząt. Misją ratunkową w jaskini Tham Luang żył cały świat. Dokument „Na ratunek” pokazuje jej kulisy „Na ratunek” to jedna z produkcji National Geographic na festiwalu filmów dokumentalnych Millennium Docs Against Gravity. Kiedy i gdzie można zobaczyć ten film? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/misja-ratunkowa-w-jaskini-tham-luang-zyl-caly-swiat-dokument-na-ratunek-pokazuje-jej-kulisy1-97e4c90.jpeg" width="938" height="626" alt="Misją ratunkową w jaskini Tham Luang żył cały świat. Dokument „Na ratunek” pokazuje jej kulisy" title="Misją ratunkową w jaskini Tham Luang żył cały świat. Dokument „Na ratunek” pokazuje jej kulisy" /> „Atak rekina” Lipiec to w National Geographic SharkFest, czyli miesiąc poświęcony rekinom. Na Disney+ znajdziemy specjalną kolekcję produkcji poświęconych tym fascynującym zwierzętom. Czy rzeczywiście są niebezpieczne? Jak rolę odgrywają w oceanach? Twórcy serialu „Atak rekina” zastanawiają się przede wszystkim nad tym, dlaczego liczba ataków tych ryb w ostatnich latach rośnie. Badacze zajmują się przypadkami wzdłuż wybrzeży Ameryki Północnej. Aby odpowiedzieć na intrygujące pytania, wykorzystują między innymi podwodną fotografię oraz archiwalne wiadomości. „Lata 2000. Dekada, która nas zmieniła” Szybko zapominamy od wydarzeniach, którymi żył cały świat. Szczególnie w czasach, kiedy sensacja goni sensację i często czujemy się zagubieni w natłoku informacji. Warto zatem przypomnieć sobie pierwszą dekadę XXI w. Co się wtedy działo? Jak to wpłynęło na nasze postrzeganie świata? O kamieniach milowych początku lat dwutysięcznych opowiadają ich naoczni świadkowie. „W poszukiwaniu Boga z Morganem Freemanem” To jedna z najgłośniejszych produkcji National Geographic ostatnich lat. Niezależnie od naszego wyznania, religia oddziałuje na życie zarówno jednostek, jak i całych społeczności. Choć może się wydawać, patrząc przez pryzmat religijny, że bardzo się różnimy, to w swoich podróżach Morgan Freeman udowadnia, że tak naprawdę wiele nas łączy. W poszukiwaniu Boga aktor odwiedził między innymi Ścianę Płaczu w Jerozolimie, świątynie Majów w Gwatemali i piramidy w Egipcie. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Rakieta Vulcan wyniesie w kosmos DNA twórców i fanów "Star Treka". Czas na kosmiczne pochówki?
Po kosmicznej turystyce przyszedł czas na kosmiczne pochówki. Jeszcze w tym roku w kierunku Słońca powędruje 150 kapsuł z prochami, próbkami DNA oraz wiadomościami od fanów i twórców kultowego „Star Treka”.
W tym artykule: Firma Celestis oferuje kosmiczne pochówki Rakieta wyniesie w kosmos prochy aktorki znanej ze „Star Treka” Na pokładzie rakiety znajdą się prochy twórcy „Star Treka” Za 12,5 tys. dolarów można wysłać swoją próbkę DNA w kosmos – Jeśli kiedykolwiek pragnąłeś podróżować w kosmosie lub wyszedłeś na zewnątrz w gwiaździstą noc i poczułeś się jak w domu, zapraszamy do rozważenia jednej z następujących usług lotów kosmicznych dla siebie lub ukochanej osoby – zachwala swoje usługi Celestis. Firma Celestis oferuje kosmiczne pochówki To firma, która nie grzebie prochów zmarłych pod ziemią, lecz wysyła je w kosmos na wieczną tułaczkę. Firma przekonuje, że chce pomagać ludziom z całego świata świętować, honorować i upamiętniać życie poświęconym eksploracji, przygodzie, pasji i obecności ludzkości wśród gwiazd. Gdzie zaczyna się przestrzeń kosmiczna? Niedawno Richard Branson, a krótko po nim Jeff Bezos razem ze swoimi załogami polecieli w kosmos. Co to jednak tak naprawdę oznacza? Co znaczy to, że odbyli loty suborbitalne a nie orbitalne? J... Najbliższe kosmiczne pochówki będą odbywały się za pośrednictwem ciężkiej rakiety Vulcan Centaur. To konstrukcja amerykańskiej spółki United Launch Alliance. Pierwszy człon rakiety wykorzystuje silniki BE-4 produkowane przez należącą do Jeffa Bezosa firmę Blue Origin. Natomiast drugi stopień bazuje na sprawdzonej konstrukcji rakiety Atlas V. Vulcan pomyślnie przeszedł testy. Pierwszy komercyjny lot rakiety ma odbyć się w połowie roku. Zważywszy na nazwę – nawiązującą do planety, z której pochodził serialowy komandor Spock z USS Enterprise – nie powinno dziwić, iż pierwszy historyczny ładunek rakiety będzie miał całkiem sporo wspólnego ze „Star Trekiem”. Rakieta wyniesie w kosmos prochy aktorki znanej ze „Star Treka” Na pokładzie Vulcana w kosmos polecą m.in. prochy Majel Barrett Roddenberry, aktorki nazywanej Pierwszą Damą „Star Treka”. Roddenberry, prywatnie druga żona twórcy serii Gene’a Roddenberry’ego, zagrała w kilku telewizyjnych seriach „Star Treka”. Kobieta, która podbiła kosmos. Uprawiała triatlon na orbicie Jako dziecko Sunita Williams myślała, że "Jetsonowie" i "Star Trek" to zapowiedzi przyszłości, w której podróże w kosmos będą rutyną. Nigdy nie przypuszczała, że znajdzie się w gronie... W pierwszej, „Star Trek The Original Series”, wcieliła się w rolę pielęgniarki Christine Chapel. Podkładała również głos pod postaci serii animowanej oraz zagrała w dwóch pełnometrażowych filmach opowiadających o kosmicznych włóczęgach Kapitana Kirka i jego załogi. Jednak największą rozpoznawalność przyniosła jej rola charyzmatycznej i nieokiełznanej Lwaxany Troi. To matka jednej z głównych bohaterek „Star Trek Nowe Pokolenie”, pokładowej psycholog i empatki Deanny Troi. Na pokładzie rakiety znajdą się prochy twórcy „Star Treka” W kosmicznej włóczędze ku ostatecznej granicy będzie towarzyszyła jej prochom kapsuła z DNA męża Gene’a Roddenberry’ego. A także druga – z prochami serialowego głównego mechanika statku, czyli Scotty’ego, granego przez Jamesa Doohana. Do tego 150 innych kapsuł wykupionych przez fanów „Star Treka”. – Jesteśmy bardzo zadowoleni, że dzięki tej misji spełniamy obietnicę, którą osobiście złożyłem Majel Barrett Roddenberry w 1997 roku. Obiecałem, że pewnego dnia polecimy razem z nią i z jej mężem w kosmos – powiedział Charles M. Chafer, dyrektor generalny Celestis. Za 12,5 tys. dolarów można wysłać swoją próbkę DNA w kosmos Warto dodać, że prochy samego Roddenberry’ego zostały po raz pierwszy wyniesione na orbitę wahadłowcem Columbia w 1992 roku. Powróciły jednak na Ziemię. Na orbitę trafiły ponownie pięć lat później, wraz z prochami m.in. Gerarda O’Neilla – fizyka, wynalazcy i propagatora eksploracji kosmosu. Jak przebiegał kosmiczny wyścig? Najpierw roboty, potem zwierzęta, na końcu ludzie Historia podboju kosmosu pełna jest różnych nazw i nazwisk. Mercury, Gemini, Apollo - znacie wszystkie te nazwy? A czy mówi wam coś imię Ham? A skoro ciągle mówimy o „Star Treku”, nikogo nie powinno dziwić, że lot cmentarny nazwano Enterprise. Na cześć jednego z serialowych statków kosmicznych. Gdyby ktoś chciał dorzucić do lotu własną kapsułę, Celestial informuje, że ma jeszcze wolne miejsca. Koszt wyjściowy to 12,5 tysiąca dolarów. Zdaje się, że pozostaje już tylko zacytować kapitana Kirka i powiedzieć: „Kosmos, ostateczna granica…”. Źródło: Celestis.