National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-07-11T06:28:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: To holenderskie miasto słynie z festiwalu sera. Leży zaledwie 40 km od Amsterdamu
items: Gouda z probówki. Czy mikroorganizmy zastąpią krowy na pastwiskach?
items: Zmiany klimatu wpływają na smak francuskich serów. Przyczyny leżą w diecie krów
items: Atrakcje Goudy: co warto zobaczyć w mieście znanym z sera?
items: Riwiera Szwajcarska, czyli malownicze okolice Jeziora Genewskiego. Oto kraina najlepszych serów i win
items: Nabiałem raczono się w Pirenejach już 7,5 tysiąca lat temu. To spore zaskoczenie dla archeologów
items: Oto najbardziej niebezpieczny ser świata. Casu marzu jada się z żywymi larwami much.
items: Ucz się diety od mieszkańców Krety
items: W poszukiwaniu prawdziwego oscypka. Oto, co trzeba wiedzieć o tatrzańskim serze
items: Lody z owczego sera? Najlepsze!
items: Ser, góry i dziki czosnek. Wszystkie smaki Szwajcarii
items: 5 najdziwniejszych sportów z różnych zakątków świata
items: Oni chcą pozwać do sądu twórców "Mody na sukces". Nie zgadniesz dlaczego
items: Nie uwierzysz jakie są najzuchwalsze kradzieże we Włoszech. Nie złoto, nie klejnoty, nie pieniądze. Ser
items: Południowy Tyrol: czy warto tam zajrzeć?
items: Polska dla hedonistów: Szlak sera - Nos za przewodnika
items: Festiwale - Europa, jakiej nie znacie

To holenderskie miasto słynie z festiwalu sera. Leży zaledwie 40 km od Amsterdamu
type: item
date: 2026-07-11T06:27:53.000Z
creator: Marzena Wardyn-Kobus
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: holandia
subject: miasta
subject: ser
description: Alkmaar należy do najbardziej charakterystycznych miast północnej Holandii. Już w średniowieczu rozwijało się jako ważny ośrodek handlowy. Prawa miejskie otrzymało w 1254 roku, a jego położenie na naturalnym wyniesieniu chroniło mieszkańców przed powodziami, które przez stulecia stanowiły ogromny problem na terenach niderlandzkich. Średniowieczne centrum, sieć kanałów, historia walk z Hiszpanami oraz nowoczesne oblicze związane ze sportem sprawiają, że Alkmaar należy do najciekawszych miast prowincji Holandia Północna.
encoded: Spis treści: Targ serowy w Alkmaar – jedna z najbardziej znanych atrakcji Holandii Oblężenie Alkmaaru i początek holenderskiego zwycięstwa Zabytki i architektura Alkmaaru Kultura piwa i Muzeum Beatlesów Alkmaar – stadion i piłkarska marka AZ Kanały, poldery i holenderska walka z wodą Miasto od wieków pełniło ważną rolę handlową i gospodarczą. Dziś łączy historyczne dziedzictwo z nowoczesną infrastrukturą, a jednocześnie zachowuje spokojniejszy charakter niż Amsterdam czy Rotterdam. Dla wielu odwiedzających właśnie ta równowaga stanowi największy atut. Alkmaar znajduje się w północno-zachodniej części Holandii, nad Kanałem Północnoholenderskim, około 40 kilometrów od Amsterdamu. Dzięki dogodnym połączeniom kolejowym można łatwo dotrzeć stąd zarówno do stolicy kraju, jak i do nadmorskich miejscowości oraz północnych prowincji. Targ serowy w Alkmaar – jedna z najbardziej znanych atrakcji Holandii Ciekawą atrakcją w mieście jest targ serowy. To jedna z najbardziej rozpoznawalnych tradycji w całej Holandii i jednocześnie jeden z ostatnich historycznych targów serowych funkcjonujących w kraju. Dawniej wydarzenia tego typu pełniły funkcję ważnych centrów hurtowego handlu, a prawo do ich organizowania otrzymywały jedynie wybrane miasta. Alkmaar należał do najważniejszych ośrodków tego typu. Targ odbywa się na placu Waagplein w każdy piątkowy poranek od kwietnia do września. Współczesne wydarzenie ma przede wszystkim charakter pokazowy i turystyczny, ale wiernie odtwarza dawne zwyczaje handlowe. Szczególną uwagę przyciągają gildie tragarzy sera. Członkowie poszczególnych drużyn rozpoznawalni są po kolorowych wstążkach. Na specjalnych nosidłach przenoszą kręgi sera ważące nawet około 160 kilogramów. Towar trafia następnie do zabytkowego budynku wagi miejskiej, gdzie sery są ważone i kontrolowane. Centralnym punktem placu pozostaje Waag, czyli dawna miejska waga. Obecnie mieści się tam muzeum sera oraz punkt informacji turystycznej. W czasie targu okolica wypełnia się stoiskam…

alkmaar-GettyImages-170389380-ae42d6c.jpg
width: 5760
height: 3840

Gouda z probówki. Czy mikroorganizmy zastąpią krowy na pastwiskach?
type: item
date: 2026-01-20T13:15:22.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Lifestyle
subject: Nauka
subject: ekologia
subject: ekologiczne jedzenie
subject: ser
subject: żywność
description: Nabiał bez krzywdy dla zwierząt? To możliwe dzięki fermentacji precyzyjnej. Technologia rozwija się błyskawicznie, ale wciąż nie zdobyła pełnego zaufania konsumentów. Dlaczego? Nowe badanie naukowców wykorzystujące popularną goudę daje jasną odpowiedź.
encoded: Różnego rodzaju sery są bardzo cenionym produktem w naszym kręgu kulturowym. Z badań archeologicznych wynika, że na obecnych ziemiach Polski wytwarzano je już nawet 7 tysięcy lat temu. Sery są cennym źródłem białka. Światowa populacja do 2050 roku ma osiągnąć 9,7 miliarda ludzi. To oznacza ogromny wzrost zapotrzebowania na ten składnik. Tradycyjna produkcja mleka wiąże się jednak z problemami etycznymi i niszczeniem środowiska. Roślinne zamienniki sera zazwyczaj nas rozczarowują. Są często gumowate i brakuje im głębi smaku prawdziwego nabiału. Pora na fermentację Pojawiło się jednak światełko w tunelu. To technologia, w której mikroorganizmy stają się miniaturowymi fabrykami. Dzięki modyfikacjom produkują one białka identyczne z tymi od krowy. I co ważne, tak powstałe sery nie są „podróbką” z soi, lecz autentycznym nabiałem, tyle że wytworzonym bez udziału zwierząt. Taki produkt ma identyczne wartości odżywcze, teksturę i smak jak oryginał. Choć w USA można już kupić lody z takich białek, w Unii Europejskiej technologia ta wciąż czeka na zielone światło od urzędników. Eksperyment z goudą. Co kieruje naszymi wyborami? Badacze z Bonn przeprowadzili ankietę wśród 420 Niemców, aby zrozumieć ich motywacje. Skupili się na goudzie, ponieważ jest to jeden z najpopularniejszych serów. Naukowcy chcieli sprawdzić, co wygra w naszych głowach: korzyści dla nas samych czy dla ogółu społeczeństwa. Wnioski opublikowali na łamach „Food Quality and Preference”. Najpierw uczestnikom wyjaśniono, czym jest precyzyjnie fermentowana tzw. bezzwierzęca gouda, i poinformowano ich, że jej skład i zawartość składników odżywczych różnią się od roślinnych alternatyw sera ze względu na obecność białka zwierzęcego. Następnie poproszono ich o wyobrażenie sobie, że gouda bezzwierzęca będzie dostępna w ich ulubionym sklepie spożywczym w następnym tygodniu i na tej podstawie poproszono o odpowiedź na pytania dotyczące ich postaw i zachowań zakupowych. Sztuczny ser – kto go kupi? Z badania wynika, że w…

shutterstock2590582341-dfaf84c.jpg
width: 5938
height: 3959

Zmiany klimatu wpływają na smak francuskich serów. Przyczyny leżą w diecie krów
type: item
date: 2025-05-06T10:22:03.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: Smaki świata
subject: Traveler
subject: francja
subject: klimat
subject: krowy
subject: rolnictwo
subject: ser
subject: zmiany klimatyczne
description: Sery z francuskiego Masywu Centralnego zmieniają się wraz ze zmianami klimatu – niestety, na gorsze. Francuscy naukowcy przeanalizowali jakość serów z mleka krów karmionych różną dietą. Naturalna trawa i siano dają znacznie lepsze sery niż karma oparta na kukurydzy.
encoded: Spis treści Zmiana klimatu, zmiana diety i zmiana smaku serów Jak zmienia się rolnictwo w Masywie Centralnym Francja to kraj słynący ze swoich serów. Stanowią one dobro narodowe i są nieodłączną częścią niemal każdego posiłku. Według słynnej, acz niepotwierdzonej anegdoty, Charles de Gaulle stwierdził nawet, że „trudno jest rządzić krajem, który ma 300 gatunków sera”. W rzeczywistości jest ich o wiele więcej. O jakości i walorach smakowych francuskich serów decydują tradycyjne, regionalne metody wytwarzania. W wielu miejscach nie zmieniły się od setek lat. Jednak zmiany klimatu nieubłaganie wpływają także na regiony słynące z serów. Jak? Prześledzili to francuscy naukowcy. Zmiana klimatu, zmiana diety i zmiana smaku serów Artykuł opublikowany właśnie w naukowym czasopiśmie „Journal of Dairy Science” omawia wpływ zmian klimatycznych na jakość sera w jednym z ważnych regionów Francji: Masywie Centralnym. To rozległa, wyżynno-górska kraina w środkowo-południowej części kraju. Słynie z serów, w tym m.in. Cantal, Fourme d’Ambert, Saint-Nectaire, Salers i Bleu d’Auvergne. Czteromiesięczne badanie zostało przeprowadzone przez francuskie instytuty INRAE i VetAgro Sup. Wykazało, że coraz częstsze i intensywniejsze susze ograniczają dostępność świeżej trawy dla krów, co zmusza rolników do zmiany ich diety i coraz częstszego karmienia kiszonką z kukurydzy. W eksperymencie cztery grupy krów otrzymywały różne racje pokarmowe: od 75% świeżej trawy, przez mieszanki z sianem, aż po diety oparte w 100% na kiszonce kukurydzianej. Mleko od każdej grupy krów wykorzystano do produkcji sera typu Cantal. Wyniki wykazały, że mleko od krów karmionych głównie trawą zawierało więcej korzystnych dla zdrowia kwasów omega-3. Ser z tego mleka charakteryzował się intensywniejszym smakiem, żółtym kolorem i delikatną teksturą. Natomiast diety oparte na kukurydzy dawały sery o bledszym kolorze, twardsze i o mniej wyrazistym smaku. Jak zmienia się rolnictwo w Masywie Centralnym Dotychczas rolnicy w ty…

AdobeStock826952381-62dc17c.jpeg
width: 6912
height: 4096

Atrakcje Goudy: co warto zobaczyć w mieście znanym z sera?
type: item
date: 2024-11-12T08:00:59.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: europa
subject: holandia
subject: Niderlandy
subject: RPWNG
subject: ser
subject: targi
subject: tradycje
description: Gouda to nie tylko słynny ser, ale także historyczne miasteczko pełne uroku. Dowiedz się, co warto zobaczyć w Goudzie – od średniowiecznych targów serowych po majestatyczne witraże w kościele św. Jana.
encoded: Spis treści: Serowy targ w Goudzie: tradycja i widowisko Drewniane chodaki – ikona Holandii Co jeszcze zobaczyć w Goudzie? Spacer po Goudzie – kanały, wiatraki i historyczne budynki Gouda to jedno z najbardziej urokliwych miasteczek w Holandii, które zasłynęło na całym świecie dzięki swojemu wyjątkowemu serowi. Jednak Gouda oferuje znacznie więcej niż tylko pyszny nabiał. To miejsce pełne historii, zabytków i wyjątkowych tradycji, które przyciągają turystów poszukujących mniej znanych zakątków Holandii. Od serowego targu, przez malownicze kanały, po imponujące witraże – Gouda to miasto, które zachwyca na każdym kroku. Serowy targ w Goudzie: tradycja i widowisko Jedną z największych atrakcji Goudy jest jej słynny serowy targ, który odbywa się na placu przed ratuszem, na tle gotyckiej fasady XV-wiecznego budynku. Targ działa od 1395 roku i przyciąga zarówno mieszkańców, jak i turystów z całego świata. Co czwartek handlarze w historycznych strojach odgrywają licytacje, a na zabytkowych wagach ważone są koła sera. Targ jest widowiskiem nawiązującym do dawnych czasów, ale nie brak tu prawdziwych lokalnych przysmaków. Warto zwrócić uwagę na różnorodność oferowanych produktów. Oprócz klasycznej goudy, można znaleźć wersje z truflami, chili, piwem czy cytryną. Serowarzy przywożą te produkty z okolicznych farm, gdyż Gouda nigdy nie była miejscem produkcji sera, a jedynie handlu nim. – Ser gouda to nie tylko smak, to historia i tradycja, którą czuć w każdym krążku sera – mówi Kasper van den Berg, lokalny serowar​. Niedaleko placu mieści się De Goudse Waag – XVII-wieczna kamienica, która kiedyś służyła do ważenia serów. Dziś znajduje się tam muzeum serowarstwa, gdzie można poznać historię i techniki produkcji goudy. Historia serowych targów w Goudzie Ser gouda, choć znany na całym świecie, nie pochodzi bezpośrednio z miasta. Przez wieki produkowany był na okolicznych farmach, a do Goudy przywożony na handel. Tradycja ta przetrwała do dziś, a na targu można znaleźć zarówno klas…

shutterstock1585855132-ada5979.jpg
width: 1000
height: 667

Riwiera Szwajcarska, czyli malownicze okolice Jeziora Genewskiego. Oto kraina najlepszych serów i win
type: item
date: 2024-09-03T13:54:01.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: alpy
subject: europa
subject: genewa
subject: jeziora
subject: ser
subject: szwajcaria
subject: Travel
subject: wino
description: Okolice Jeziora Genewskiego rozbudzały wyobraźnię Andersena, gdy pisał swoje baśnie. Chaplin spędził tu ostatnie lata życia. Oto wspaniała Riwiera Szwajcarska.
encoded: W tym artykule: Riwiera Szwajcarska i Chaplin Vevey i Alimentarium Szwajcarskie sery Szwajcarskie winnice Montreux, stolica jazzu Riwiera Szwajcarska – szlaki górskie Riwiera Szwajcarska – informacje praktyczne Po prostu przyjaciel zasugerował mi Szwajcarię – napisał w swojej autobiografii Charlie Chaplin zapytany, dlaczego na swoją emeryturę wybrał właśnie Corsier-sur-Vevey, które leży jakieś 100 km na wschód od Genewy. Chaplin przeprowadził się w okolice Lozanny w 1953 r. i mieszkał tu 24 lata, aż do śmierci. Powodów do przeprowadzki miał jednak więcej. Riwiera Szwajcarska i Chaplin Po pierwsze, niedługo po wejściu na pokład statku, który płynął ze Stanów do Europy, dowiedział się, że nie ma powrotu do USA, o ile nie złoży oświadczenia dotyczącego jego poglądów i przekonań. Okazało się, że FBI prowadziło śledztwo na temat jego powiązań z komunizmem. Po drugie, według jego biografa Petera Ackroyda, ważne były dla niego korzystne podatki. Po trzecie, ta część Szwajcarii, którą Chaplin wybrał na swój dom, okazała się piękna. Precyzyjna. Jak z filmu. Czyli dokładnie taka, jaką Chaplin lubił najbardziej. W moim przypadku było zupełnie inaczej. Przyjaciele odradzali mi Szwajcarię, mówili, że sztywno, nudno i drogo. Postanowiłam to jednak sprawdzić sama i na własne oczy zobaczyć, czy jest w tej części kraju coś, czym się zachwycę. I czy zakocham się w niej, tak jak 68 lat temu zrobił to Chaplin. Vevey i Alimentarium Vevey to pierwszy przystanek w odkrywaniu Riwiery Szwajcarskiej położonej około godziny drogi na wschód od Genewy. Podobno na promenadę w Vevey przyprowadzała Chaplina jego o 36 lat młodsza żona Oona O’Neill. Teraz Mały Tramp („Włóczęga”, jak tytuł filmu z 1915 r.) odlany z brązu wita mnie w meloniku, z laską i w za dużych butach. Jego pomnik stoi nad samym jeziorem i przygląda się temu, co dzieje się wokoło. A dzieje się sporo, szczególnie jak na tak małą miejscowość. Promenada zbudowana jest tak, by była dostępna dla wszystkich: dzieci na hulajnogach, pikni…

riwiera-szwajcarska-czyli-malownicze-okolice-jeziora-genewskiego-oto-kraina-najlepszych-serow-i-win-7ea742c.jpg
width: 1000
height: 667

Nabiałem raczono się w Pirenejach już 7,5 tysiąca lat temu. To spore zaskoczenie dla archeologów
type: item
date: 2024-06-18T14:25:28.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: archeologia
subject: diety
subject: góry
subject: hiszpania
subject: hodowla
subject: odkrycia archeologiczne
subject: pireneje
subject: rolnictwo
subject: ser
subject: Wolny czas
description: Nabiał spożywali już pierwsi rolnicy, którzy przybyli na teren Pirenejów 7,5 tysiąca lat temu. To spore zaskoczenie dla archeologów. Sądzili oni bowiem, że nastąpiło to zdecydowanie później.
encoded: W tym artykule: Rolnicy i hodowcy w Europie Oscypki made in Iberia Polskie sery równie stare Nowe znalezisko dotyczy neolitu. Jest to końcowy okres epoki kamienia poprzedzający epokę brązu. To w tym czasie doszło do fundamentalnych zmian w gospodarce, strukturze społecznej i demografii. Ludzie zaczęli uprawiać rolę i hodować zwierzęta oraz mieszkać w wielkich domostwach. Rolnicy i hodowcy w Europie Dzięki badaniom genetycznym wiemy, że neolityczny model życia rozprzestrzenił się w Europie z Bliskiego Wschodu i Anatolii. Osadnicy z dzisiejszej Turcji zajęli duże tereny kontynentu. W ciągu VII i VI tysiąclecia p.n.e. rolnictwo dotarło z Bałkanów do Europy Środkowej. Nowy model życia trafił też na Półwysep Iberyjski. Stało się to równie szybko jak w centralnej Europie, bo już w VI tysiącleciu p.n.e. Archeolodzy długo uważali, że rejony trudno dostępne, takie jak góry czy gęste puszcze, bardzo powoli przyjmowały neolityczny styl życia. Faktycznie, w wielu takich miejscach, na przykład w północno-wschodniej Polsce, rolnictwo pojawiło się zdecydowanie później. Za takie miejsce tradycyjnie uważano również Pireneje – wysoki masyw górski na pograniczu Hiszpanii, Francji i Andory. Tymczasem naukowców czekała niespodzianka. Oscypki made in Iberia Historycy z Uniwersytetu Autonomicznego w Barcelonie (UAB), Uniwersytetu w Saragossie oraz chemicy z Uniwersytetu w Strasburgu we Francji przeanalizowali naczynia ceramiczne przechowywane w Muzeum w Huesca. Zabytki znaleziono na stanowiskach archeologicznych w hiszpańskiej części Pirenejów, w Huescan w Cueva de Chaves (Bastaràs), na wysokości 640 metrów nad poziomem morza, oraz w Espluga de la Puyascada (La Fueva), na wysokości 1300 metrów nad poziomem morza. Wyniki analiz naczyń opublikowano w czasopiśmie „Archaeological and Anthropological Sciences”. I są rewolucyjne. Dzięki analizom fizykochemicznym znaleziono bezpośrednie dowody na spożycie i przetwarzanie nabiału w Pirenejach w najwcześniejszych etapach neolitu, już w połowie VI …

nabialem-raczono-sie-w-pirenejach-sie-juz-7-5-tysiaca-lat-temu-to-spore-zaskoczenie-dla-archeologow-8be74e8.jpg
width: 1024
height: 683

Oto najbardziej niebezpieczny ser świata. Casu marzu jada się z żywymi larwami much.
type: item
date: 2022-05-09T14:32:48.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Kierunki
subject: Smaki świata
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: Kuchnia
subject: kuchnie świata
subject: Lifestyle
subject: podróże kulinarne
subject: sardynia
subject: ser
subject: Travel
description: Kuchnia Sardynii jest uważana za jedną z najzdrowszych, choć oferuje tak oryginalne dania jak dziś już zakazany ser z larwami muchówki
encoded: W tym artykule: Jak powstaje casu marzu Zakazany casu marzu – ser na cenzurowanym Kuchnia Sardynii: czego się spodziewać? Od kilku już lat Sardynia jest jednym z najpopularniejszych kierunków wakacyjnych nad Morzem Śródziemnym. Ta włoska wyspa przyciąga jednak nie tylko fantastycznymi plażami i starymi, a zarazem pełnymi uroku portami. Italia ma to do siebie, że jest znacznie bardziej zróżnicowana regionalnie niż pozostałe kraje Europy. Właściwie każdy włoski region ma własną kulturę, dialekt i tradycje kulinarne. 5 najlepszych pizzerii we Włoszech poleca Matteo Brunetti Po prawdziwą pizzę warto wybrać się aż do Włoch. Specjalnie dla nas ranking najlepszych pizzerii w Italii przygotował znany kucharz Matteo Brunetti. Na Sardynii, jak nigdzie indziej we Włoszech, udało się zachować ducha antycznego Rzymu. Odizolowana morzami od reszty Italii wyspa przez lata konserwowała dawne starorzymskie zwyczaje, z czasem przyjmując wpływy z położonych na zachód katalońskich Balearów. W rezultacie nawet język, którym dziś posługują się Sardyńczycy, jest w zgodnej opinii lingwistów, najbardziej zbliżony do starorzymskiej łaciny. To niesłychane przemieszanie kultur i wpływów najlepiej oddaje kuchnia Sardynii. Lokalne przepisy opierają się na świeżych produktach, z morza i z lądu. Casu marzu to tradycyjny ser z mleka owczego, który zawiera w sobie larwy czerwiów. Uznawany za przysmak i afrodyzjak wciąż wzbudza wiele kontrowersji, a jego sprzedaż jest od kilku lat nielegalna. Oto szczegółowy opis dla smakoszy o mocnych nerwach i jeszcze mocniejszych żołądkach. Jak powstaje casu marzu Casu marzu zawdzięcza smak owadom, a dokładniej larwom muchówki z gatunku sernicy pospolitej (Piophilia casei). Mucha składa jaja w naturalnie powstających pęknięciach w serze. Po wykluciu się robaki trawią białka sera, które następnie fermentują, tworząc kremowy ser. Żywe larwy muchówki pozostają w serze dłużej, również podczas konsumpcji. Głodni doznań smakosze muszą być jednak ostrożni, ponieważ muszk…

ser-casu-marzu-5444d70.jpeg
width: 1024
height: 681

Ucz się diety od mieszkańców Krety
type: item
date: 2020-12-07T13:23:00.000Z
creator: Adam Robiński
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: diety
subject: grecja
subject: kreta
subject: Kuchnia
subject: oliwa
subject: ser
subject: stany zjednoczone
subject: Travel
description: Kreteńczycy to niekwestionowani zwycięzcy prowadzonego przez ponad 50 lat tzw. Badania Siedmiu Krajów. Jego autorzy monitorowali stan zdrowia ponad 12 tys. mężczyzn z całego świata, w tym kilkuset z Krety.
encoded: Bez śniadania, za to z obfitym lunchem i jeszcze większą kolacją – choć sposób żywienia się mieszkańców Krety odbiega od ogólnie przyjętego pięcioposiłkowego modelu, badania archeologiczne wskazują, że na wyspie je się tak od 4 tys. lat. Efekty są zadziwiające – mieszkańcy Krety cieszą się wyjątkowo długim życiem, a choroby układu krążenia i nowotwory omijają ich szerokim łukiem. Kreteńczycy to niekwestionowani zwycięzcy prowadzonego przez ponad 50 lat tzw. Badania Siedmiu Krajów, których autorzy monitorowali stan zdrowia ponad 12 tys. mężczyzn w średnim wieku ze Stanów Zjednoczonych, Finlandii, Holandii, Włoch, Chorwacji i Serbii (oba kraje początkowo traktowano jako jeden, stąd liczba siedem w nazwie badania), Japonii oraz Grecji, w tym 700 z Krety. Skąd taka skuteczność diety? Kreteńczycy żywią się tym, co daje im ich ziemia. Nie mają jednak na co narzekać. Kreta nie jest wyspą pochodzenia wulkanicznego, a żyzne gleby w połączeniu ze śródziemnomorskim klimatem podgrzewanym dodatkowo przez niedaleki ląd afrykański czynią ją rolniczym rajem. – Kluczowymi składnikami tutejszej diety są bogate w składniki odżywcze rośliny: owoce, warzywa, strączkowe i pełnoziarniste, z oliwą z oliwek jako głównym źródłem tłuszczu – mówi Christopher Papandreou ze Szkoły Medycznej Uniwersytetu Kreteńskiego. – Zalecane jest też umiarkowane spożycie ryb, produktów mlecznych i orzechów, z ograniczoną ilością czerwonego mięsa i innych produktów pochodzenia zwierzęcego, takich jak masło czy pozostałe produkty mleczne – dodaje. Te ostatnie produkowane są na bazie mleka koziego i owczego. Na stołach króluje długo dojrzewający ser graviera z przewagą owczego. Co ciekawe, w tradycji Krety nie ma sera feta – importuje się ją na wyspę głównie dla turystów. Na koniec niespodzianka – dieta kreteńska nie może się obejść bez niskiej do średniej konsumpcji wina. – Kieliszek dziennie w przypadku kobiet, dwa w przypadku mężczyzn są wskazane jako składnik tego sposobu żywienia – mówi Papandreou.

ucz-sie-diety-od-mieszkancow-krety-57b6dfd.jpeg
width: 2118
height: 1416

W poszukiwaniu prawdziwego oscypka. Oto, co trzeba wiedzieć o tatrzańskim serze
type: item
date: 2020-09-14T03:06:07.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Kuchnia
subject: oscypek
subject: przepisy
subject: ser
subject: tatry
subject: Travel
subject: zakopane
description: Czy wiesz, że oscypki można sprzedawać tylko od maja do września, a prawo do ich produkowania ma tylko kilka gmin? Dowiedz się, jak rozpoznać prawdziwego oscypka i przygotuj własnego.
encoded: Było tak, że jeden góral z drugim wsadzali ser do kieszeni spodni, by był na czarną godzinę. I kiedy ta godzina nadchodziła, sięgali i scypali go po trochu, zaspokajając pierwszy głód. Od czynności tej wzięła się nazwa najpopularniejszego produktu pod Tatrami, a od kieszeni w portkach – wrzecionowaty kształt dzisiejszych serów. Tak przynajmniej widzi to Kazimierz Furczoń z Leśnicy-Gronia, człowiek, który dorobił się tytułu głównego bacy Podhala. Można wierzyć jemu, można i tym, którzy dowodzą, że łoz-scypek (z góralska) lub oscypek (po pańsku) wziął się od nazwy drewienek (oscypiorki), którymi się już prawie gotowy wyrób zdobi, lub – jak niektórzy lubią żartować – od… scypania się z owcami. Scypania, czyli użerania się z nimi i pilnowania, by je jaki wilk lub niedźwiedź nie rozszarpał (Władek z bacówki w Białym Dunajcu: – Szkoda to wielka, bo zawsze porwie tę najdroższą za kilka stówek, jakby skurczybyk wiedział, jak się ceny kształtują). POZNAJ ETAPY PRODUKOWANIA OSCYPKA >>> Mistrz czy fajtłapa Kiedyś na Podhalu owcze sery robiło się raz na tydzień, przy niedzieli, na wesela i święta, a do ich pucenia (ugniatania) bab się nie dopuszczało. Bo – jak mówi Kazimierz – więcej by było w tym baciarki (zabawy) niż pracowania. Dziś sery, przysposobione we wszelakie możliwe certyfikaty unijne, wyrabia się od maja do września, codziennie; i coraz częściej dopuszcza się juhaski do produkcji. Choć – jak zaznacza Władek – tylko te ładne i niezbyt gadatliwe. Takie, które dobrze wiedzą, że prawdziwy oscypek ma mieć kolor jak słońce, a gdy się go przekroi, winien się wykazać elastyczną strukturą i maleńkimi oczkami (po wielkości oczek od razu poznać mistrza albo fajtłapę). Pachnieć musi ogniem i dobrym drewnem, a ważyć od 60 do 80 dag. Podobno najwięksi smakosze wyczują od razu, w której bacówce się ser wyrabiało i kto w tym ręce maczał. Bo choć dyrektywa unijna surowa, serca i temperamentów górali nie da się przyciąć w sztywną matrycę. Różnić się sery mogą zatem kremowością, długo…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a8406b3910b49aacd506da2f15fa87c49c821a4c-1da5deb.jpeg
width: 4368
height: 2912

Lody z owczego sera? Najlepsze!
type: item
date: 2019-06-03T06:22:00.000Z
creator: redakcja
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: lody
subject: Moto
subject: sardynia
subject: ser
subject: Technologia
subject: Travel
subject: włochy
description: Są z owczego sera pecorino, z karmelizowanymi gruszkami i z miodem.
encoded: Przygotowuje je mistrz sztuki lodziarskiej z Sardynii. Mowa o najlepszych lodach we Włoszech - takimi okrzyknięto je na Festiwalu Lodów we Florencji Sardyński lodziarz Fabrizio Fenu pokonał 10 innych cukierników. Swoją lodziarnię prowadzi w Marribu niedaleko miasta Oristano. Mistrz Sztuki Lodziarskiej swój przysmak wykonał z lokalnych produktów z Sardynii. Pozostali cukiernicy proponowali lody o smaku pinoli, czyli orzeszków piniowych, gruszkowe z dodatkiem sera pleśniowego gorgonzola, wanilii i malin, z sera ricotta z pistacjami i migdałami albo z sycylijskich pomarańczy.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/0973fffc72d4f76f44cd9e9b2b574672e8fb3478-6d3db84.jpeg
width: 1000
height: 665

Ser, góry i dziki czosnek. Wszystkie smaki Szwajcarii
type: item
date: 2019-05-20T09:36:23.000Z
creator: Monika Kucia
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: gruyer
subject: kuchnie świata
subject: Kultura
subject: ser
subject: szwajcaria
subject: Travel
description: Szwajcarzy produkują ponad 450 rodzajów sera: od ementalera, przez sbrinz, tilsiter i appenzeller, po gruyère. I doskonale wiedzą, co należy z nim robić!
encoded: Ten żółty i miękki, z dużymi dziurami wielkości wiśni, a nawet małej śliwki, to ementaler. Ma delikatny, lekko orzechowy smak. Certyfikowany ser robi się z niepasteryzowanego mleka pochodzącego z krów karmionych naturalnie, po prostu trawa i sianem. Aby zrobić kilogram ementalera, potrzeba ponad 12 litrów mleka. Ten bez dziur, także krowi, ale za to tłusty i twardy, to gruyère. Dojrzewa od pięciu do dwunastu miesięcy. I to on jest niezbędny do przygotowywania klasycznego fondue. Inne sery szwajcarskie to np. vacherin mont d’or czy niezwykły ser tête de moine, czyli „głowa mnicha”, wytwarzany przez tutejszych zakonników od 800 lat. Do jego cięcia używa ię narzędzia o nazwie girolle, które struga różyczki sera niczym temperówka kredkę. Ma smak puszysty, ostry i wyrazisty. Mało tego, Szwajcarzy uważają, ze to oni stworzyli włoski parmezan. U nich nazywa się co prawda sbrinz i pochodzi z Lucerny. Jest łagodniejszy w smaku, nie tak słony, choć ma taką samą strukturę jak włoski brat. Jednym z najsłynniejszych i najprostszych szwajcarskich górskich dań jest raclette. Pierwotnie potrawa była przyrządzana przez pasterzy na gorących kamieniach ułożonych wokół paleniska. Ser kroi się w kostkę o boku 1 cm. Wsadza do piekarnika lub na grill na małych patelenkach, gdzie przyjemnie się rozpuszcza. Podawany jest zwykle z gotowanymi ziemniakami i białym winem (najlepiej fendant z kantonów Valais i Baden). Szwajcarzy cenią lokalne przysmaki. Na przykład te z St. Gallen. To bardzo stare miasto u podnóża góry Saentis, na którą wjeżdża kolejka linowa. Na samym niemal szczycie znajduje się restauracyjka, gdzie można zjeść lokalny smakołyk – smażone kulki serowe. Powstają z parzonego ciasta, które robi się, gotując wodę z mlekiem, mąką i masłem oraz gałką muszkatołową. Potem trzeba dodawać po jednym jajku, ubijając. Twardy lokalny ser kroi się w małe kostki i dokłada do ciasta. Porcje smaży się we fryturze i podaje z sosem tatarskim albo pomidorowym z siekaną bazylią. Na prawdziwy szwajca…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d0d42855e72cd40add0bf069ddea2b6e8616e05d-7f4fb4f.jpeg
width: 1000
height: 667

5 najdziwniejszych sportów z różnych zakątków świata
type: item
date: 2018-07-26T04:51:53.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Lifestyle
subject: lód
subject: madera
subject: ser
subject: Sport
subject: stany zjednoczone
subject: świnie
subject: szwecja
subject: Travel
subject: wielka brytania
subject: windsurfing
subject: Wolny czas
subject: wyścigi
description: Niektóre z tych dyscyplin sportowych można skomentować krótkim "Czego to ludzie nie wymyślą!".
encoded: Poznaj 5 najdziwniejszych dyscyplin sportowych na świecie >>>

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f4f1ed6888fb0276724dba2af8b0e6bb048ff0c4-76089fb.jpeg
width: 1000
height: 667

Oni chcą pozwać do sądu twórców "Mody na sukces". Nie zgadniesz dlaczego
type: item
date: 2016-05-30T09:29:35.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: moda
subject: ser
description: Chodzi o włoski ser. Tak jest, ser. Ale nie byle jaki. Grana Padano to jeden z najbardziej znanych włoskich serów. Produkuje się go z krowiego mleka, a tradycja jego wytwarzania sięga XII wieku. Pojawił się jednak problem. Ser nie posmakował bohaterowi popularnego serialu.
encoded: W wyświetlonym niedawno we Włoszech odcinku jeden z bohaterów, grany przez Dicka Christie ochroniarz Charlie Webber, kosztuje włoskiego sera i w jednym zdaniu natychmiast popełnia dwie potężne gafy. Po pierwsze jest niezadowolony ze smaku sera, czemu głośno daje wyraz, a po drugie porównuje go do Parmigiano Reggiano. Parmigiano Reggiano to największy rywal Grana Padano. Sery smakowo plasują się mniej więcej na podobnej półce, jednak Parmigiano jest droższy. Stefano Berni, przewodniczący Konsorcjum Ochrony Grana Padano mówi, że środowisko wytwórców jest smutne i zawiedzione "brakiem szacunku" okazanemu włoskim przysmakom. Producenci obawiają się spadku sprzedaży sera, tylko w USA sprzedaje się go 200 tysięcy kręgów rocznie, wartość rynku to około 200 milionów euro. Stąd bardzo możliwe, że zgodnie z zapowiedziami rzemieślników sprawa trafi do sądu. Trudno brać obawy przed wpływem opery mydlanej na konsumentów na poważnie, ale tylko do czasu gdy sprawdzi się jej zasięg. "Moda na sukces" w przyszłym roku obchodzić będzie trzydzieste urodziny, nakręcono ponad 7 tysięcy odcinków, które emitowane są prawie stu krajach świata. Źródło: International Business Times

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3c140a81ee825d0a61d9d962ebcaf238e6c46085-ed9df3c.jpeg
width: 1768
height: 855

Nie uwierzysz jakie są najzuchwalsze kradzieże we Włoszech. Nie złoto, nie klejnoty, nie pieniądze. Ser
type: item
date: 2016-04-04T15:07:09.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: policja
subject: ser
description: Przestępcy porywają się na różne brawurowe akcje, ale ten proceder naprawdę zaskakuje. Po pierwsze jeśli chodzi o rozmiar kradzieży, po drugie... jej przedmiot. No bo jak to kraść ser? I dlaczego ten ser jest tyle wart?
encoded: Złodzieje we Włoszech w ciągu ostatnich dwóch lat ukradli tyle sera Parmesan od małych producentów, ze łącznie po podliczeniu wartość skradzionych smakołyków oceniono na 7 milionów dolarów. Jak widać kosztowności czy złoto już dawno poszły w odstawkę. Parmigiano-Reggiano jest najczęściej kradzionym gatunkiem sera. Ofiarami kradzieży padają małe zakłady, które nie dysponują odpowiednich zabezpieczeń. Szef Związku Producentów Parmesanu Riccardo Deserti ocenia, że na pojedynczym kręgu sera mogą zarobić tysiące euro. Dodaje, że biedni przedsiębiorcy nie mają pieniędzy by zadbać o bezpieczeństwo swoich zakładów. Proceder jest popularny, bo w przeciwieństwie do samochodów, klejnotów, czy złota o wiele łatwiej go sprzedać. Co prawa kręgi są oznaczane przez producentów, ale złodzieje po prostu wycinają oznaczenia i sprzedają kradziony towar we Włoszech i innych krajach Europy. Źródło: The Daily Meal

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d9ee1799b0dc094c6b81c702ad5a851cdcd65c65-5f6d756.jpeg
width: 1000
height: 667

Południowy Tyrol: czy warto tam zajrzeć?
type: item
date: 2014-03-06T09:59:00.000Z
creator: Anna Szczypczyńska
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ekologia
subject: gospodarstwa roter hahn
subject: mięso
subject: natura
subject: południowy tyrol
subject: rekreacja
subject: ser
subject: Sport
subject: wino
subject: włochy
description: Spróbuj ponad 50 rodzajów pierogów i knedli, zrelaksuj się w termach i zakochaj w farmerze!
encoded: Południowy Tyrol to miejsce bardzo specyficzne. W widokach można zakochać się już od pierwszego wejrzenia. Góry, polany, sady z jabłonkami, winnice - aż nie chce się stamtąd wyjeżdżać. Ale widoki to dopiero początek długiej listy, dla której warto odwiedzić takie miejsca, jak farmy agroturystyczne Roter Hahn w Południowym Tyrolu. Południowy Tyrol geograficznie znajduje się na terenie Włoch, jednak historia tego regionu mocno wiąże go z narodem i tradycją austriacką. Pierwsze co rzuca się w oczy to obecne wszędzie nazwy w dwóch językach: włoskim i niemieckim. Ta mieszanka tworzy również nietypowe kulturowe połączenie – kuchni, sztuki i tradycji. Wielokulturowość ma również wpływ na ludzi zamieszkujących Południowy Tyrol, którzy łączą w sobie austriacką rzetelność z włoską otwartością. Roter Hahn (ang. Red Rooster) to związek ponad 1600 farm agroturystycznych położonych na terenie Włoch, w Południowym Tyrolu. Powstał on w 1999 roku i został założony przez Związek Farmerów Południowego Tyrolu. Ale dość historii. Oto 8 powodów, dla których warto odwiedzić Południowy Tyrol. Wybierała Anna Szczypczyńska, która niedawno odwiedziła tamtejsze farmy. 1. Zdrowa żywność prosto od farmerów W Południowym Tyrolu znajdują się farmy oferujące turystom nie tylko urlop w malowniczym miejscu, ale także możliwość spróbowania naturalnych górskich produktów. To przede wszystkim uprawy warzyw i owoców - soczyste jabłka z tego regionu nie mają sobie równych, warto spróbować również pomidorów oraz malin. Z owoców i warzyw powstaje wiele innych produktów, np.: chipsy jabłkowe, dżemy, soki, syropy, sosy, nalewki. Nie brakuje tutaj także hodowli zwierząt, a to oznacza, że można spróbować wędzonej według starej receptury szynki „Speck”, czy tyrolskich kiełbasek. Dzień uboju jest przez farmerów traktowany wyjątkowo – mięso, które przygotują będzie im potem służyć przez całą zimę. Istnieją nawet związane z nim lokalne powiedzenia – „Szczęśliwy ten kto w dniu uboju zgromadzi najwięcej mięsa”. Moja …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/165cb36556e365722dc75a9f9be3af62e824ef0a-faf17c2.jpeg
width: 1000
height: 667

Polska dla hedonistów: Szlak sera - Nos za przewodnika
type: item
date: 2013-10-08T10:00:00.000Z
creator: Gieno Mientkiewicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: hedonizm
subject: jedzenie
subject: kuchnie świata
subject: polska
subject: przyjemność
subject: relaks
subject: ser
subject: sery
subject: wakacje
description: Wytyczam sobie kierunek, umawiam dwie–trzy serownie. Właściwie uprzedzam tylko, że przyjeżdżam i ruszam! Dalej już na nos
encoded: Mam to szczęście mieszkać zaledwie kilkadziesiąt kilometrów od Rancza Frontiera. Godzina drogi do arcysmacznego miejsca nieopodal Mrągowa, do Warpun. Sylwia i Rusłan z małą Anią mieszkają właściwie poza wsią. Tworzą swój własny świat. Duża hodowla owiec, krów, do tego koni, drobiu, psów, rybek i ptaszków, którym Ania niestrudzenie nadaje imiona. Jestem łasuchem i to jest cecha, którą już dobrze znają gospodarze. Za każdym razem z zakamarków spiżarni, dojrzewalni, wychodzi do mnie jakiś nowy ser, jakby czekał, żebym go przetestował. A to młody owczy, o nutach runa, gałązek, polnych kwiatów, minerałów. A to ser świeżo uwędzony, przyniesiony prosto z wędzarniczej beczki. Jeszcze ciepły, co roztacza aromaty wokół jak dopiero co zakwitły bez. Zniewalający. Zapach to pierwszy atak jedzenia. To ścieżka, to magnes, to smycz. Ale nie ma co narzekać. Mieć nosa, albo chodzić na nos, to całkiem dobra metoda. W moim przypadku się sprawdza. Rusłan ma w zanadrzu sporo niespodzianek. To doświadczony podróżnik, niejedno w życiu widział i podpatrzył. Któregoś razu poczęstował mnie basturmą, własnoręcznie suszonym w ziołach mięsem – ciemnym, zwięzłym, ostrym i wyraźnym. Cienkie płatki rozpływały się w ustach. A jakie robi szaszłyki! Bajeczne! Odżywają we mnie wtedy wszystkie zaległe marzenia o wyprawie w kaukaskie strony. Jednak i tak zawsze wracam na orbitę Frontiery blue, czyli sera z przerostem niebieskiej pleśni. To jest moja kapliczka, ołtarzyk, moje niebo. Niebo w gębie. Rozpływające się, pełne orzechowych smaków, pieczarkowych, maślanych, odurzających. Nie tylko mnie uwodzi ten ser. Zdarzyło się kiedyś tak, że jechałem pod białoruską granicę na ludowy festiwal do Czeremchy, umówiliśmy się tam z niezłym gronem gotujących wariatów, którym przewodził Maciek Kuroń. Cały dzień coś pichciliśmy, aby wieczorem osiągnąć apogeum tej rozpusty. Kiedy już wszyscy myśleli, że nie zmieszczą ani kęsa, wyniosłem sery z Frontiery. Zapadła nabożna cisza, że można było ją kroić nożem. – My tu gotu…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5a047a952be013f2e9eec66a49b9b46e85e538ae-bf2b26b.jpeg
width: 2042
height: 1360

Festiwale - Europa, jakiej nie znacie
type: item
date: 2010-04-26T19:11:26.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: byki
subject: festiwale
subject: festyn
subject: glina
subject: grunwald
subject: pomidory
subject: ser
subject: stonehenge
subject: wielbłądy
subject: wikingowie
subject: zabawa
description: Wkręć się w szaloną zabawę na imprezach, gdzie tylko jedno jest pewne – grawitacja. Reszta, czyli logika, powaga i zdrowy rozsądek, na chwilę zrobiła sobie wolne
encoded: Tomatina Hiszpania 25 sierpień Podczas zajadłej bitwy poleje się filmowa krew, czyli świeży keczup La Tomatina jest dziełem przypadku. Wszystko zaczęło się w 1945 r., kiedy to kilku krewkich mieszkańców Bunol (około 40 km od Walencji) posprzeczało się podczas parady gigantes y cabezudos (gigantów i wielkich głów). W trakcie przepychanki silnych argumentów dostarczył znajdujący się nieopodal stragan z pomidorami. Od tamtej pory bitwa na pomidory stanowi punkt kulminacyjny trwającej tu tydzień fiesty. Z wybiciem godz. 10.00 kilkunastu śmiałków stara się wdrapać na szczyt nasmarowanego mydłem słupa i zerwać zawieszoną tam szynkę. Gdy tylko się to uda, z miejskiego ratusza rozlega się armatni wystrzał – znak dla wiwatującego tłumu, że bitwa została rozpoczęta! Kilkanaście ciężarówek wysypuje na ulicę czerwoną „amunicję” wyhodowaną w regionie Estremadura. Przed nami równo godzina zabawy. Należy pamiętać o przestrzeganiu kilku zasad: przed każdym rzutem trzeba zgnieść pomidora, żeby nikogo nim nie zranić. Warto się ubrać w strój luźny i mało elegancki. Nie liczmy na to, że plamy po bitwie uda się kiedykolwiek wywabić! Dobrze jest też założyć wygodne buty – przydadzą się do ucieczki przed latającymi pomidorami. Kolejny armatni wystrzał sygnalizuje koniec walki. Od tego momentu nie można już rzucać czerwonymi warzywami. Jednocześnie jest on wezwaniem służb miejskich, aby przystąpiły do usuwania z ulicy i domów zupy o krwistym kolorze. Na uczestników zabawy czekają prysznice specjalnie przygotowane na ulicach miasteczka. Jest ich niemało – w końcu muszą sprawnie spłukać keczup z około 30 tys. osób. Tyle bowiem miłośników pomidorowego szaleństwa każdego roku zjeżdża do Bunol. – Marta Muszyńska Rolowanie sera Wielka Brytania 31 maja Kto zdobędzie przewagę na stoku – człowiek czy mleczne przetwory? Sery Traditional Double Gloucester startują na „trzy”, a zawodnicy – na „cztery”. Jedni i drudzy toczą się po stromym zboczu wzgórza Cooper's Hill w Brockworth. W zasadzie człowiek p…

ng2-5b1a9be.jpg
width: 600
height: 400