Przekręt doskonały? Korea Północna zamówiła 1000 samochodów Volvo i nigdy za nie nie zapłaciła
Choć dziś międzynarodowy handel opiera się na skomplikowanych zabezpieczeniach finansowych, gwarancjach bankowych i długich procedurach prawnych, kilkadziesiąt lat temu wymiana towarów między państwami bywała obarczona ogromnym ryzykiem. Szczególnie wtedy, gdy w grę wchodziły kraje pozostające poza globalnym systemem gospodarczym. Jedną z najbardziej spektakularnych lekcji na ten temat odebrali Szwedzi z firmy Volvo.
Na początku lat siedemdziesiątych władze Korei Północnej postanowiły unowocześnić państwową flotę samochodową i złożyły w Szwecji zamówienie na 1000 nowych, luksusowych (jak na tamte realia) aut marki Volvo. Samochody trafiły do Pjongjangu, były używane i widywane na ulicach stolicy, ale pieniądze nigdy nie dotarły do producenta. Należność nie została uregulowana ani wtedy, ani później, a niespłacony rachunek przez dekady narastał wraz z odsetkami. Ta historia, balansująca na granicy absurdu i geopolitycznej lekcji, do dziś uchodzi za jedną z najsłynniejszych afer handlowych XX wieku. Tło polityczne i gospodarcze lat 70., które doprowadziło do umowy z Koreą Północną Na przełomie lat 60. i 70. XX wieku Szwecja aktywnie poszukiwała nowych rynków zbytu poza Europą Zachodnią. Polityka neutralności, którą kraj konsekwentnie realizował w czasie zimnej wojny, sprzyjała nawiązywaniu relacji handlowych także z państwami pozostającymi poza zachodnim blokiem gospodarczym. W tym kontekście na radarze szwedzkiego rządu oraz krajowych koncernów przemysłowych znalazła się Korea Północna, rządzona wtedy przez Kima Ir Sena. Sprawiała wówczas wrażenie kraju szybko się rozwijającego, nowoczesnego i ambitnego, a jej władze chętnie demonstrowały industrialny potencjał oraz gotowość do współpracy międzynarodowej. Ten obraz był jednak w dużej mierze efektem zewnętrznego wsparcia. Po wojnie koreańskiej północna część półwyspu korzystała z szerokiego strumienia kredytów, preferencyjnych pożyczek oraz dostaw technologii ze strony Związku Radzieckiego i Chin. Dzięki temu w statystykach gospodarczych kraj przez pewien czas wyprzedzał nawet Koreę Południową. Dla zagranicznych partnerów handlowych był to sygnał stabilności i wypłacalności, choć w rzeczywistości północnokoreański model rozwoju opierał się niemal wyłącznie na zadłużeniu i politycznych gwarancjach sojuszników. Na ten rynek zdecydowały się wejść szwedzkie firmy, w tym m.in. Sandvik i SKF, a także Volvo, które – działając z ostrożnością – początkowo wysłało do Pjongjangu niewielką partię modelu 144, traktując ją jako test przyszłej współpracy. Reakcja północnokoreańskich władz okazała się zaskakująca: po prezentacji samochodów zapadła decyzja o zamówieniu aż tysiąca egzemplarzy. Kontrakt został dodatkowo zabezpieczony przez państwową Radę Kredytu Eksportowego, co w oczach Szwedów potwierdzało bezpieczeństwo transakcji. Dopiero z perspektywy czasu okazało się, że optymizm tamtych lat był oparty na bardzo kruchych fundamentach. Dług, który nigdy nie zniknął. Sprawa Volvo i Korei Północnej Przez dekady historia niezapłaconych samochodów Volvo krążyła głównie jako anegdota – jedna z wielu opowieści o osobliwościach Korei Północnej, często traktowana z przymrużeniem oka. Dopiero w 2017 roku sprawa została jednoznacznie potwierdzona przez oficjalne instytucje państwowe. Serwis „The Local Sweden” uzyskał wówczas potwierdzenie od szwedzkiej Krajowej Rady Gwarancji Kredytów Eksportowych (EKN), że dług faktycznie istnieje i wciąż figuruje w księgach. To właśnie EKN, instytucja odpowiedzialna za zabezpieczanie szwedzkiego eksportu, przejęła wierzytelność po tym, jak Korea Północna przestała regulować należności za dostarczone w latach 70. pojazdy. Jak tłumaczyli przedstawiciele EKN, mechanizm był prosty: kredyt eksportowy został ubezpieczony, więc w momencie braku spłaty instytucja wypłaciła należne środki producentowi. Od tej chwili to państwowy organ stał się formalnym wierzycielem Pjongjangu. Problem w tym, że zadłużenie (zamiast maleć) systematycznie rosło wraz z naliczanymi odsetkami. W połowie drugiej dekady XXI wieku jego wartość przekroczyła 2,7 miliarda koron szwedzkich, co w przeliczeniu oznacza dziś ponad miliard złotych. I choć od transakcji minęło niemal pół wieku, EKN – zgodnie z procedurami – co roku wysyła do Korei Północnej oficjalne monity o spłatę. Cała sytuacja ma również wymiar niemal symboliczny. Od czasu do czasu do mediów wracają doniesienia o starych Volvo 144 wciąż poruszających się po ulicach Pjongjangu, często w roli taksówek. Jeszcze w drugiej dekadzie XXI wieku pracownikom Volvo udało się dotrzeć do kierowców korzystających z tych pojazdów. Ich relacje nie pozostawiały złudzeń: samochody były w bardzo złym stanie technicznym, a brak dostępu do oryginalnych części zamiennych zmuszał do improwizowanych napraw i lokalnej produkcji komponentów. Paradoksalnie właśnie to stało się dowodem na trwałość konstrukcji szwedzkich aut z lat 70. – ironiczny akcent w historii, która dla szwedzkiego państwa pozostaje jednym z najbardziej uporczywych długów w relacjach międzynarodowych. Źródła: The Local Sweden, Volvo, Car Buzz Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Zagubione elektryczne taksówki Nowego Jorku. Elektromobilność w XIX wieku
Samochód przyszłości był hitem w USA już pod koniec XIX w. Co się stało z tymi elektrycznymi pojazdami?
Spis treści: Electrobat – pierwsza elektryczna taksówka Zalety i wady Wzlot i upadek Pod koniec XIX w. Nowy Jork miał problem z końmi. Ulice i zaułki miasta były zatłoczone przez mniej więcej 150 tys. zwierząt, z których każde produkowało ponad 16 kg odchodów dziennie. Usuwanie takiej ilości odpadów było wielkim wyzwaniem. Nowy wynalazek – samochód – wydawał się dobrym rozwiązaniem problemu. Electrobat – pierwsza elektryczna taksówka Kiedy w 1897 r. uruchomiono pierwszą w mieście motoryzacyjną firmę taksówkową, jej flota wykorzystywała auta, które mogłyby zaskoczyć współczesnych nowojorczyków. Były to bowiem pojazdy elektryczne. Produkowane przez firmę Electric Vehicle Company samochody znane jako Electrobaty stały się liderem na rynku pojazdów elektrycznych. Skonstruowane przez Henry’ego Morrisa i Pedro Saloma z Filadelfii, zostały opatentowane w 1894 r. Po dwóch latach opracowano ich mniejszą i szybszą wersję. W ważącym ok. 1315 kg nowym modelu zastosowano akumulator kwasowo-ołowiowy. Wóz osiągał prędkość maksymalną 32 km/godz. i mógł przejechać na jednym ładowaniu do 40 km. Wydaje się nieprawdopodobne, że już w latach 90. XIX w. po Nowym Jorku jeździły pojazdy elektryczne, jednak na początku ery motoryzacji sprzedawały się one lepiej niż ich odpowiedniki z silnikami spalinowymi. Były bowiem ciche, czyste i łatwe w obsłudze. – W tamtych czasach jeśli rano bez problemu udało się uruchomić samochód na benzynę, można było mówić o szczęściu – tłumaczy Dan Albert, autor książki „Czy już tam jesteśmy? Przeszłość, teraźniejszość i brak kierowcy w amerykańskiej motoryzacji”. – Były hałaśliwe, śmierdzące i niewygodne, podczas gdy samochód elektryczny włączało się jednym przełącznikiem. W tamtym czasie technologie wykorzystujące elektryczność wydawały się zdolne do pokonania każdego wyzwania. – Gdyby spytać ludzi na ulicy, co się ostatnio wydarzyło, powiedzieliby, że pojawiła się elektryczność, magiczna siła – mówi historyk David A. Kirsch, autor książki „Pojazd elektryczny i ciężar historii”. – Zaprzęgliśmy ją do oświetlania, transportu tramwajowego. Rozprzestrzenia się wszędzie, a teraz zabierze nas w podróż. Zalety i wady Morris i Salom sprowadzili Electrobata do Nowego Jorku i opracowali pomysłowy system wymiany akumulatorów w dawnej hali lodowiskowej na Broadwayu, aby utrzymać taksówki w ciągłym ruchu. Pracownicy używali wind i hydrauliki, by wyjmować rozładowane akumulatory ważące 560 kg i zastępować je świeżymi. Cały proces trwał zaledwie trzy minuty. – To było znacznie szybsze niż wymiana zaprzęgu konnego i prawdopodobnie równie szybkie jak dzisiejsze tankowanie – twierdzi Kirsch. Duże przyspieszenie i cicha jazda Electrobata rodziły nieoczekiwane problemy. W maju 1899 r. taksówkarz Jacob German został pierwszym kierowcą samochodu aresztowanym za przekroczenie prędkości. Pędził bowiem wzdłuż Lexington Avenue z prędkością 20 km/godz. Kilka miesięcy później elektryczna taksówka śmiertelnie potrąciła pośrednika w handlu nieruchomościami Henry’ego Blissa, gdy wysiadał z tramwaju na Upper West Side. Pierwsza amerykańska śmiertelna ofiara samochodu nie usłyszała nadjeżdżającego Electrobata. Morris i Salom zdecydowali, że zamiast sprzedawać swe pojazdy, będą je wynajmować, na zasadzie miesięcznego abonamentu lub opłaty za przejazd. Ich usługa taksówkowa zyskała popularność, a flota rozrosła się z kilkunastu wozów w roku 1897 do ponad stu w 1899. Wzlot i upadek Szybki rozwój biznesu Morrisa i Saloma sprawił, że widzieli oni dla swojego samochodu wielką przyszłość. Znaleźli nowych inwestorów, w tym finansistę Williama Whitneya, znanego z sukcesów w elektryfikacji tramwajów miejskich. Pod jego kierownictwem grupa zakupiła wiodącą firmę zajmującą się produkcją akumulatorów, licząc na przejęcie kontroli nad większością rynku pojazdów elektrycznych w kraju. Electric Vehicle Company rozszerzyła swoją działalność taksówkową na inne duże miasta, takie jak Filadelfia, Chicago i Boston, ostatecznie stając się największym producentem samochodów w kraju. Jednak jej szybki rozwój okazał się nie do utrzymania. Działalność poza Nowym Jorkiem była źle zarządzana, a inwestorzy poczuli się oszukani, gdy New York Herald w 1899 r. ujawnił, że Electric Vehicle Company nieuczciwie pozyskała pożyczkę. Ceny akcji firmy spadły, a jej sytuacja finansowa pozostawała bardzo napięta do 1902 r. Upadek przedsiębiorstwa rzucił cień na obiecującą niegdyś przyszłość pojazdów elektrycznych. – Tym, co je zabiło, nie był pomysł, technologia czy model biznesowy – mówi Albert. – Sprawiło to nieuczciwe działanie ludzi stojących za przedsięwzięciem. Zniszczenie znacznej części floty w wyniku katastrofalnego pożaru, a następnie kryzys finansowy 1907 r., który spowodował gwałtowny spadek produkcji samochodów, pogrążył elektryczne taksówki w Nowym Jorku. Popularność na rynku zyskiwały pojazdy benzynowe. W 1907 r. przedsiębiorca Harry Allen wprowadził usługę taksówkową z 65 samochodami spalinowymi sprowadzonymi z Francji. W ciągu roku jego flota urosła do 700 pojazdów. Wydawało się, że Nowy Jork nigdy nie spojrzy wstecz. Dni samochodów elektrycznych były policzone, zwłaszcza po debiucie w 1908 r. przystępnego cenowo benzynowego Forda T. Elektryczne pojazdy przetrwały do lat 20. XX w., ale kolejne amerykańskie stulecie napędzał silnik spalinowy. Jednak samochody elektryczne miały wrócić. W 2022 r. na ulicach Nowego Jorku pojawiło się 25 elektrycznych taksówek. Źródło: archiwum NG
Wpływ samochodów na środowisko może cię zaskoczyć – nie chodzi tylko o spaliny
Wpływ samochodów na środowisko to nie tylko emisja spalin. Od produkcji po utylizację – poznaj mniej oczywiste aspekty szkodliwości aut, które wciąż umykają uwadze wielu kierowców.
Spis treści: Duży ślad węglowy Zużycie paliwa i emisje Zanieczyszczenie powietrza Skutki infrastrukturalne Wpływ samochodów na środowisko nie wynika wyłącznie z emisji podczas jazdy. Cały cykl życia pojazdu może niekorzystnie oddziaływać na planetę. Od materiałów użytych w produkcji, przez eksploatację i serwis, aż po utylizację — poniżej najważniejsze kwestie związane z samochodami i środowiskiem. Duży ślad węglowy Zanim auto wyjedzie na drogę, zużywa już sporo energii. Produkcja samochodów zostawia ogromny ślad, ponieważ trzeba wytworzyć stal, gumę, szkło, tworzywa sztuczne, lakiery i wiele innych materiałów. Dopiero potem nowe auto jest gotowe do jazdy. Koniec życia samochodu nie oznacza końca jego wpływu na środowisko. Toksyczne elektrolity z akumulatorów i inne substancje mogą pozostawać w środowisku długo po tym, jak pojazd przestanie nadawać się do użytku. Na szczęście zwały wraków na złomowiskach są dziś wyraźnie mniejsze. Około trzy czwarte przeciętnego współczesnego samochodu — w tym większość stalowej ramy oraz akumulatory pojazdów elektrycznych — da się poddać recyklingowi. Mimo to koszty środowiskowe związane z produkcją, recyklingiem i utylizacją są trudne do precyzyjnego oszacowania. W dużej mierze pozostają też poza kontrolą konsumentów. Zużycie paliwa i emisje Największa część oddziaływania samochodu na środowisko — nawet 80–90 procent — wynika ze spalania paliwa i emisji spalin. Naukowcy podkreślają, że zanieczyszczenie powietrza i gazy cieplarniane napędzają globalne ocieplenie. Na szczęście skala tego wpływu w dużej mierze zależy od kierowcy. Produkty ropopochodne budzą jednak zastrzeżenia jeszcze zanim zostaną spalone. Ich wydobycie jest energochłonne. Może też szkodzić lokalnym ekosystemom. Transport paliw pochłania duże ilości energii i niesie ryzyko katastrof środowiskowych, na przykład wycieków ropy. Gdy światowy popyt rośnie, a niekonwencjonalne źródła — takie jak piaski roponośne — stają się opłacalne, ekologiczne skutki wydobycia mogą gwałtownie wzrosnąć. To kolejny powód, dla którego efektywność paliwowa ma tak duże znaczenie. Częściowo dlatego pojazdy elektryczne (EV) mogą ograniczać wpływ na środowisko. Nie mają silników spalinowych. EV i hybrydy typu plug-in (PHEV) również oddziałują jednak na środowisko na etapie produkcji. PHEV-y spalają też benzynę, więc generują emisje. Skala tego wpływu bywa trudna do zmierzenia. Zależy od sposobu pracy baterii, częstotliwości ładowania oraz stylu jazdy. Zanieczyszczenie powietrza Samochody i ciężarówki to w USA główne źródło problemów z jakością powietrza. Odpowiadają za około jedną trzecią całkowitego zanieczyszczenia. Szczególnie niepokojące są substancje z rur wydechowych: podtlenek azotu, tlenek węgla i inne toksyny. Uwalniają się na wysokości ulicy, a więc tam, gdzie ludzie bezpośrednio je wdychają. To sprawia, że emisje z pojazdów mogą stanowić bardziej bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia niż toksyny z kominów przemysłowych, które trafiają wysoko do atmosfery. Skutki infrastrukturalne Z samochodami wiąże się także budowa dróg i wynikające z niej rozlewanie się miast, zwłaszcza tam, gdzie brakuje sprawnego transportu publicznego. Budowa dróg silnie wpływa zarówno na emisje, jak i na świat zwierząt. Te efekty trudno dokładnie policzyć i oddzielić od innych czynników, takich jak wzrost populacji czy konsumpcja zasobów. Niestety, wielu z tych skutków nie da się łatwo ograniczyć samymi technologicznymi ulepszeniami, takimi jak lepsza efektywność paliwowa czy napęd elektryczny. Źródło: National Geographic
Pieniny z lotu drona. Gdy perspektywa zmienia całą podróż
Są w Polsce miejsca, które zyskują nowy wymiar, gdy spojrzymy na nie z góry. Świetnie potrafi to uchwycić Marcin Bykowski – fotograf i pilot drona. Podróże z kamerą unoszącą się nad krajobrazem to dla niego sposób na odkrywanie ciszy, koloru i form, których nie da się dostrzec z poziomu ziemi. Tak właśnie opowiada o Pieninach.
W świecie, w którym odległość często mierzy się ilością godzin spędzonych w samolocie, łatwo zapomnieć o tym, co mamy na wyciągnięcie ręki. A przecież nie trzeba lecieć do Ameryki Południowej, by zobaczyć monumentalne skalne ściany, czy do Azji, by poczuć mistycyzm gór. Polska – ze swoimi łańcuchami górskimi, dzikimi lasami i wijącymi się wśród nich drogami – jest pełna krajobrazów, które zostają w głowie na długo. Ich piękno tkwi jednak nie tylko w widokach, lecz także w ciszy i rytmie, których nie da się odnaleźć nigdzie indziej. Bo coraz częściej podróżujemy przecież po to, by odzyskać spokój i poczuć przestrzeń. Szukamy miejsc, gdzie można się zatrzymać, nabrać dystansu i spojrzeć na świat inaczej. Podróże z nowej perspektywy W tym odkrywaniu pomaga technologia. Dron nie tylko rejestruje obraz, ale staje się przedłużeniem oka, nowym zmysłem podróżnika. Dzięki niemu można zobaczyć znane miejsca w nowym świetle. Polska widziana z góry zaskakuje jeszcze bardziej – pokazuje swoje detale, rytm rzek i misterne wzory tworzone przez łąki i ścieżki. Z poziomu terenu odkrywać ją można za to nowym Jeepem Avenger 4xe, który równie uważnie jak dron towarzyszył wyprawie Marcina Bykowskiego – z dala od asfaltu, w stronę gór, do miejsca, które nasz bohater zna i w którym odnajduje spokój. – zaczyna swoją opowieść Marcin. Góry, które poruszają emocje Pieniny – choć nie dorównują wysokością sąsiadującym Tatrom – mają w sobie coś zupełnie wyjątkowego. Coś, co trudno opisać, a łatwo poczuć. Bo nie o rekordy chodzi, a o emocje. Te góry nie przytłaczają swoją skalą – one wciągają subtelnością. Ich siłą jest kameralność, koloryt i tempo, które zmusza do zatrzymania się i zanurzenia w chwili. – Najsłynniejszym szczytem Pienin są Trzy Korony, które wyglądają jak kamienna korona wystająca z lasu. Wejście nie jest trudne, a z platformy na szczycie rozciąga się widok na Tatry, Dunajec i kawał pięknego świata – dla Marcina ten szczyt jest punktem obowiązkowym każdego wyjazdu w Pieniny. Choć to często odwiedzane miejsce, jego siła polega na tym, że za każdym razem można je zobaczyć inaczej. Dron pozwala nie tylko na ujrzenie całej panoramy, ale i detali – światła przesuwającego się po zboczach, ścieżek znikających wśród świerków, Dunajca przecinającego dolinę i rysującego swoje własne opowieści. – zachwyca się Marcin. Dunajec daje też niepowtarzalną okazję do podróży w czasie i zanurzenia się w lokalnej historii: - Jedną z jego największych atrakcji są spływy drewnianymi tratwami z flisakami. To kawałek żywej tradycji, która trwa tu nieprzerwanie od ponad 200 lat” – tłumaczy fotograf. Z wysokości krajobraz układa się w opowieść, której nie da się odczytać z poziomu ścieżki. I właśnie ta zmiana spojrzenia pozwala naprawdę odkryć Pieniny – ich rytm, ich formę, ich spokój. - sam Marcin wyjaśnia to najlepiej. Jeep Avenger 4xe – napędzany wolnością W podróży po Pieninach Marcinowi towarzyszył nie tylko dron, ale też Jeep Avenger 4xe – samochód stworzony z myślą o tych, którzy nie chcą wybierać między komfortem a przygodą. Ten kompaktowy SUV z napędem na cztery koła (zawsze dostępnym!) okazał się idealnym kompanem wyprawy. Dzięki 48V hybrydowemu układowi napędowemu 4xe – benzynowemu silnikowi wspieranemu przez dwa silniki elektryczne – oraz łącznej mocy 145 KM Jeep nie tylko bez trudu radzi sobie z górskimi trasami, ale też umożliwia jazdę w trybie elektrycznym przy niskich prędkościach. Inteligentny system zarządzania trakcją Selec-Terrain™ pozwala dopasować ustawienia do zmieniających się warunków na drodze. Wystarczy jedno kliknięcie, by przełączyć się w tryb Auto, Snow, Sand & Mud lub Sport. Prześwit 210 mm, kąt zejścia 35°, kąt najazdu 20° – to dane, które w górach przekładają się na realne bezpieczeństwo i swobodę. Jeep Avenger 4xe ma również stalową osłonę pod silnikiem, wodoodporne fotele, dedykowane schowki, czarne relingi dachowe i czarne felgi z kapslami z logo „Jeep” – wszystko po to, by nie trzeba było z niczego rezygnować nawet wtedy, gdy warunki na drodze stają się wyzwaniem. The North Face na czterech kołach Jeep Avenger 4xe dostępny jest także w wyjątkowej edycji The North Face – stworzonej z myślą o miłośnikach outdooru. Wyróżnia się antyodblaskową naklejką z logo The North Face na masce oraz złotymi detalami Summit Gold w przednim zderzaku i na kołpakach. Charakterystyczny grill z siedmioma szczelinami ozdobiono motywem topograficznych linii. Wnętrze inspirowane zostało górskim sprzętem – fotele mają pikowanie przypominające kurtki puchowe, a tylne oparcia wyposażono w zestaw pasków i uchwytów, nawiązujący do plecaków The North Face. Deska rozdzielcza zdobiona jest konturem Mont Blanc, liniami topograficznymi oraz napisem „One of 4806”. Klienci wybierający tę wersję otrzymują w komplecie namiot, torbę podróżną i kubek termiczny – wszystko sygnowane logo Jeepa i The North Face. Podróż jak opowieść Jeep Avenger 4xe doskonale wpisuje się w ideę podróży z kamerą i dronem – daje swobodę odkrywania, nie ogranicza i inspiruje. Jeep nie tylko dowozi na miejsce – staje się narzędziem, które otwiera nowe możliwości, pozwala sięgnąć dalej i spojrzeć szerzej. W połączeniu z okiem kamery unoszącej się w powietrzu tworzy duet, dzięki któremu każda podróż – nawet ta najbliższa – może stać się jedyną w swoim rodzaju opowieścią. Bo – jak mówi hasło marki – „wystarczy właściwe narzędzie, reszta to odkrywanie”. Materiał promocyjny marki Jeep
Zostań jednym z Avenger Explorers! Napisz reportaż i wygraj weekend z Jeepem®
Jeśli kochasz podróże pełne adrenaliny, przygody poza utartym szlakiem i masz talent do opowiadania historii, ten konkurs jest dla ciebie. Spakuj aparat, naładuj baterie i opisz swoją wyprawę w stylu Jeep® Avenger 4xe!
Czasem potrzebny jest jeden impuls, by zjechać z obranej trasy i odkryć coś zupełnie nowego – miejsce, którego nie widać na mapie, moment, który zostaje w pamięci na zawsze. To właśnie tam zaczyna się prawdziwa opowieść. Więcej niż wyprawa Wie o tym marka Jeep® i w związku z premierą modelu Avenger 4xe organizuje konkurs, który łączy dziennikarstwo podróżnicze z miłością do odkrywania nowych szlaków. Jeśli masz za sobą wyprawę, która była czymś więcej niż tylko podróżą – była wyzwaniem, testem charakteru, spotkaniem z naturą lub samym sobą – opisz ją i wyślij na konkurs. Trzy najlepsze reportaże zostaną opublikowane na łamach magazynu National Geographic Traveler. To nie wszystko. Autorzy zwycięskich tekstów otrzymają także do dyspozycji nowego Jeepa Avenger 4xe na wybrany weekend (od piątku do poniedziałku) do końca tego roku, z pełnym bakiem i możliwością wyboru dowolnego kierunku. Jedynymi ograniczeniami są wyobraźnia i horyzont. By wziąć udział w konkursie, przygotuj reportaż z podróży, zgodny z wartościami marki Jeep®, czyli wolnością, autentycznością i zewem przygody. Materiał powinien mieć 2000-4000 znaków ze spacjami i zawierać dziesięć zdjęć z podróży. Liczy się tylko twoje spojrzenie, twoje emocje i to, dlaczego chcesz podzielić się swoją historią z innymi. Konkurs został zakończony. Laureatami zostali: Anna B. Karol J. Katarzyna Sz. Najlepszy partner podróży Jeep® Avenger 4xe prowadzi w nieznane i inspiruje do przekraczania granic – także tych własnych. Ten nowy kompaktowy SUV marki z napędem 4x4 jest wprost stworzony dla poszukiwaczy przygód. Świetnie odnajduje się w miejskiej dżungli, ale został zaprojektowany z myślą o wymagającym terenie i dzikiej przyrodzie. Łączy w sobie moc, inteligencję i styl. Pod jego nadwoziem kryje się hybrydowy napęd łączący silnik benzynowy 48V AWD z dwoma 48V silnikami elektrycznymi, który zapewnia łączna moc 145 KM. Avenger 4xe oferuje zawsze dostępny napęd na cztery koła, możliwość jazdy w trybie elektrycznym przy niskich prędkościach oraz inteligentny system zarządzania trakcją Selec-Terrain z czterema dedykowanymi trybami jazdy – Auto, Sand & Mud, Snow oraz Sport – który gwarantuje optymalną trakcję w zależności od warunków na drodze. W terenie auto pokazuje pazur: kąt zejścia 35°, kąt najazdu 20° i prześwit wynoszący 210 mm pozwalają na bezpieczną jazdę po trudnych nawierzchniach, a system zarządzania trakcją i kontrola zjazdu ze wzniesienia dają pełną kontrolę w kluczowych momentach. Wnętrze wyposażone zostało w wodoodporne, trwałe siedzenia, czarną podsufitkę i dedykowane schowki, które doceni każdy podróżnik. Z zewnątrz auto przyciąga wzrok nową stylistyką, 17-calowymi czarnymi felgami, zielonymi kapslami „Jeep”, czarnymi emblematami i odpornymi na zarysowania zderzakami. Silnik chroni dodatkowo stalowa płyta, co jest szczególnie ważne w terenie. Dołącz do Avenger Explorers Twoja historia nie musi być idealna. Ważne, żeby była prawdziwa, intensywna i opowiedziana z pasją. Pokaż w niej nie tylko miejsca, ale także ludzi, emocje, trudności i momenty zachwytu. Jeep® Avenger 4xe symbolizuje odporność, determinację i ducha odkrywania – niech twój tekst będzie jego lustrzanym odbiciem. Weź udział, daj się poznać, zostań jednym z Avenger Explorers! Materiał promocyjny marki Jeep®
To niezwykłe, ale częste zjawisko. Łatwo można zaobserwować je także w Polsce
Fatamorgana to jeden z najbardziej intrygujących przykładów na to, jak natura potrafi igrać z naszymi zmysłami. W określonych warunkach pogodowych, obserwator może doświadczyć niezwykle sugestywnego złudzenia obecności obiektów tam, gdzie w rzeczywistości ich nie ma. Jak powstaje fatamorgana? Co to takiego? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
Spis treści: Kluczowym czynnikiem jest różnica temperatur Fatamorgana niejedno ma imię Woda na drodze lub na pustyni? Statek unoszący się nad wodą? To tylko iluzja Nie taka niezwykła, jak można przypuszczać Nazwa tego zjawiska wywodzi się z legend arturiańskich. Morgana Le Fay była przyrodnią siostrą króla Artura i potężną czarodziejką. Dysponowała licznymi talentami, w tym mocą wywoływania złudzeń optycznych. Podobno żeglarze, którzy płynęli przez Cieśninę Mesyńską wierzyli, że miraże, których doświadczają, są wywoływane właśnie przez nią. Trzeba przyznać, że iluzje optyczne bywają niezwykle sugestywne i często wydają się rzeczywistymi obiektami. Zapewniamy jednak, że nie ma w tym żadnej magii, ani białej, ani czarnej. Kluczowym czynnikiem jest różnica temperatur Fatamorgana, nazywana też mirażem, to nic innego, jak rezultat ugięcia promieni światła w optycznie niejednorodnych ośrodkach. W następstwie tego procesu powstaje pozorny obraz odległego obiektu. Mówimy tu zatem o zjawisku optycznym, wywołanym różnymi współczynnikami załamania światła w warstwach powietrza o różnej temperaturze, a co za tym idzie – także różnej gęstości. W ciepły, słoneczny dzień, podłoża osiągają znacznie wyższą temperaturę niż znajdujące się nad nimi powietrze. W konsekwencji tego, oddają one ciepło do warstw powietrza. Przy czym należy podkreślić, że te nagrzewają się nierównomiernie. Warstwy niższe są cieplejsze, natomiast wyższe – chłodniejsze. Jak powstaje fatamorgana? Wraz ze zmianą temperatury powietrza, następuje zmiana jego właściwości optycznych. W tym konkretnym przypadku, kluczową rolę odgrywa współczynnik załamania. W niejednorodnym ośrodku występuje pewien rozkład rozchodzenia się fali. Zakrzywiony bieg promieni świetlnych sprawia, że światło od odległego obiektu może docierać do obserwatora więcej niż jedną drogą. Na granicy warstw powietrza dochodzi do załamania, w następstwie czego powstaje iluzja optyczna, nazywana obrazem pozornym. Fatamorgana niejedno ma imię O biegu promieni świetlnych decyduje rozkład współczynnika załamania. W zależności od rozkładu temperatury, pozorny obraz dalekiego planu może powstawać pod lub nad obiektem rzeczywistym. Ze względu na położenie owego dodatkowego obrazu, fatamorgany można podzielić na: górne – powstają, gdy współczynnik załamania maleje z wysokością, dolne – powstają, gdy współczynnik załamania rośnie z wysokością. Fatamorgana górna Gdy wyższa warstwa powietrza jest cieplejsza niż dolna, znajdująca się tuż nad powierzchnią, promienie światła ulegają załamaniu ku górze. To sprawia, że widziany przez obserwatora obraz obiektu znajduje się nad jego faktycznym położeniem. W momencie wystąpienia mirażu górnego, dochodzi do przeskalowania obrazu w pionie. Przez to, pozorne obiekty wydają się być o wiele większe niż rzeczywiste, a przez to – także znacznie bliższe. Fatamorgana dolna Miraż dolny jest zjawiskiem odwrotnym. Gdy warstwa powietrza nad podłożem jest cieplejsza niż wyższa, promienie światła uginają się do dołu. Powstaje pozorny obraz, który znajduje się pod obiektem rzeczywistym. Woda na drodze lub na pustyni? Statek unoszący się nad wodą? To tylko iluzja Jak to wygląda w praktyce? Fatamorgana górna najczęściej powstaje nad powierzchnią mórz lub jezior. Wówczas można zaobserwować duże fale, czasami przypominające tsunami. W rzeczywistości znajdują się one w znacznej odległości od obserwatora i wcale nie są tak wielkie, jak się wydaje. Czasami żeglarze doświadczają iluzji statku unoszącego się nad powierzchnią wody, innym razem widzą miasta lub wyspy w miejscu, w którym nie powinno ich być. Fatamorgana dolna jest zjawiskiem częstszym niż górna. Powstaje nad silnie nagrzanym podłożem, np. nad piaskiem czy asfaltową szosą. Obserwator może odnieść wrażenie, że widzi przed sobą rozlaną wodę lub zbiornik wodny, w którym odbijają się chmury i obiekty sąsiadujące, jak drzewa czy nadjeżdżające z naprzeciwka samochody. Tymczasem to nic innego, jak niebo odbite na styku warstw powietrza, cieplejszej i chłodniejszej. Nie taka niezwykła, jak można przypuszczać Istnieje wiele niezwykłych zjawisk optycznych, ale wiele z nich obserwuje się stosunkowo rzadko. Przykładem niech będzie biała tęcza, która powstaje wyłącznie przy mglistej pogodzie, gdy słońce oświetla zawieszony w powietrzu aerozol pod określonym kątem. Fatamorgana jest znacznie powszechniejsza. Wbrew pozorom, nie trzeba maszerować rozległą, gorącą pustynią czy płynąć bezkresnym oceanem, by doświadczyć niezwykle sugestywnej iluzji optycznej. Jak wspomnieliśmy wcześniej, kluczowym czynnikiem jest różnica temperatur w poszczególnych warstwach powietrza. Zatem, jeżeli dzień jest słoneczny, istnieje duże prawdopodobieństwo zaobserwowania fatamorgany. Najlepiej, jeżeli zostanie spełniony dodatkowy warunek – brak wiatru. Wówczas rozkład współczynnika załamania pozostaje stabilny. Gdzie można zaobserwować fatamorganę? Z powyższego wynika, że to intrygujące zjawisko nie jest wyłączną domeną dużych pustyń, jak Sahara, Gobi czy Atakama. To prawda. Miraż dolny można zaobserwować także na Pustyni Błędowskiej, ale nie tylko. Jesteśmy przekonani, że tej sugestywnej iluzji doświadczył niemal każdy kierowca, który w upalny dzień jechał prostym odcinkiem szerokiej szosy. Mało tego, latem, gdy wiatr nie wieje, a wilgotność powietrza utrzymuje się na niskim poziomie, wystarczy przyjrzeć się dachom zaparkowanych samochodów, by odnieść wrażenie, że są pokryte wodą. To samo dotyczy miraży górnych. Najefektowniejsze występują w obszarze Cieśniny Mesyńskiej, gdzie wody są dość spokojne, a ruch statków – duży. Tam najłatwiej zaobserwować „latające” okręty. Zdarza się jednak, że wspaniałe iluzje obserwują także osoby wypoczywające na polskim wybrzeżu. W 2022 roku na Bałtyku pojawiły się ogromne fale. Można było odnieść wrażenie, że nadciąga tsunami. W rzeczywistości fale były niewielkie i znacznie oddalone od brzegu. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Znane europejskie miasto znosi opłaty za transport publiczny
Salzburg szykuje rewolucję dla podróżnych! Wystarczy zameldować się w hotelu, by dostać specjalny bilet na darmowe przejazdy autobusami, pociągami i S-Bahn. Oto wszystko, co musisz wiedzieć.
Spis treści: Po Salzburgu za darmo Więcej autobusów, mniej aut Austria jest szczególnie chętnie odwiedzana przez Polaków zimą. To w końcu jeden z najpopularniejszych kierunków dla narciarzy w Europie. Jednak również i poza sezonem zimowym Austriacy goszczą wielu podróżnych. Najwięcej z nich odwiedza oczywiście Wiedeń, ale to niejedyne miasto, jakie warto odwiedzić w ojczyźnie Mozarta. Niewiele mniejszą popularnością cieszy się też Salzburg. Po Salzburgu za darmo Już niebawem, bo od 1 maja, miasto będzie jeszcze bardziej przyjazne turystom. Specjalnie z myślą o podróżnych powstał tzw. Bilet Mobilności Gościnnej. Zapewnia on odwiedzającym nieograniczony, bezpłatny dostęp do transportu publicznego w regionie. Na udogodnienie mogą liczyć zarówno turyści zagraniczni, jak i Austriacy. Zniesienie opłat za przejazdy od maja tego roku dotyczy nie tylko turystów, ale też mieszkańców Salzburga. Jak to działa? Goście otrzymają specjalny bilet już w chwili zameldowania w hotelu lub pensjonacie. Będzie on dostępny w formie papierowej lub cyfrowej. Z biletem goście będą mogli korzystać autobusów miejskich i regionalnych, kolei S-Bahn, pociągów dalekobieżnych, a także wahadłowych autobusów Salzburg Verkehr bez dodatkowych opłat. Władze Salzburga chcą w ten sposób nie tylko poprawić komfort wypoczywających turystów, ale też zmniejszyć ruch samochodowy i emisję spalin. Więcej autobusów, mniej aut Oczywiście, nie ma nic za darmo. Jak w takim razie jest finansowany Bilet Mobilności Gościnnej? Salzburg postawił na opłatę za mobilność zintegrowaną z podatkiem noclegowym. Aktualnie wynosi ona symboliczne 0,50 euro za noc dla osób powyżej 15. roku życia. Od maja 2027 r. wzrośnie do 1,10 euro. Ta niewielka zmiana ma pozwolić kontynuować program bez większego obciążenia finansowego dla turystów. Dodatkowo bilet w wersji cyfrowej ograniczy zużycie papieru, usprawni zameldowanie w obiektach noclegowych i pozwoli lepiej planować rozwój turystyki dzięki dokładniejszym danym o ruchu odwiedzających. Eksperci przewidują, że model z Salzburga może w przyszłości zostać zaadoptowany przez inne miasta i regionu. Warto zauważyć, że pomysł darmowego transportu publicznego jest już realizowany w kilku miejscach na świecie, choć w innej formie. Przykładowo w Tallinie z komunikacji miejskiej bezpłatnie mogą korzystać zameldowani mieszkańcy i rezydenci miasta. Podobne udogodnienie od kilku lat działa też w Dunkierce na północy Francji. Źródło: Salzburg.info Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Nowa trasa w polskich górach zapiera dech w piersiach. Wiadomo, kiedy zostanie otwarta
Jeszcze w tym roku kierowcy będą mogli przejechać trasą uważaną z jedną z najpiękniejszych w Polsce. Rzeczywiście prowadzi przez niezwykle malowniczy teren, a do tego została poprowadzona na wysokości.
Spis treści: Czy to nowa ulubiona trasa Polaków? Trasa przez Beskidy Powiedzenie, że droga sama w sobie jest celem, nabiera dosłownego znaczenie, kiedy jedziemy na przykład amerykańską Route 66 czy Drogą Transfogaraską w Rumunii. Już niedługo Polska również będzie mogła poszczycić się podobnie malowniczą trasą. Mowa o drodze ekspresowej S1 łączącej województwo śląskie z granicą słowacką. Mimo że nie została jeszcze w pełni oddana do użytku, już uchodzi za jedną z najpiękniejszych w naszym kraju. Czy to nowa ulubiona trasa Polaków? Dlaczego to właśnie S1 już teraz jest nazywana najpiękniejszą trasą w Polsce? Duża w tym zasługa nowo powstałego odcinka, który przecina malownicze tereny Beskidów. Fragment oferujący górskie widoki ma 8,5 kilometra długości i jest znany jako obejście Węgierskiej Górki. Jego budowa rozpoczęła się latem 2020 roku i zmierza ku końcowi. Trasa między Przybędzą a Milówką została poprowadzona w wymagającym, górskim terenie. To gwarancja malowniczych widoków, ale też wyzwanie dla budowniczych. Kierowcy będą mieli okazję przejechać dwoma tunelami. Pierwszy z nich został poprowadzony w masywie Barania (ok. 830 m długości), a drugi w masywie Białożyński Groń (ok. 1000 m długości). Na trasie znajdują się również trzy mosty i aż pięć estakad. Najdłuższa z nich, o długości niemal 1 km, wznosi się na wysokość koron drzew, zapewniając niezapomniane panoramy Beskidów.​ Oczywiście nowy odcinek S1 ma walory nie tylko widokowe. Trasa ułatwi podróż na trasie Bielsko-Biała – granica polsko-słowacka w Zwardoniu oraz odciąży lokalne miejscowości, takie jak Węgierska Górka czy Milówka, od intensywnego ruchu tranzytowego. Udogodnienie doceniają zarówno mieszkańcy, jak i turyści coraz chętniej odwiedzający ten mniej popularny region w południowej Polsce. Kiedy kierowcy wyjadą na nowy odcinek malowniczej S1? W rozmowie z PortalSamorzadowy.pl Marek Prusak, rzecznik katowickiego oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad zapowiedział, że droga ekspresowa zostanie udostępniona pod koniec 2025 roku. Trasa przez Beskidy Do otwarcia trasy zostało jeszcze przynajmniej kilka miesięcy, ale wielu zmotoryzowanych turystów już czeka na to, aby ją przejechać. To może być magnes na podróżnych, którzy do tej pory nie ulegli jeszcze urokowi Beskidów. Okolica ma do zaoferowania znacznie więcej niż „tylko” góry. Ciekawą miejscowością jest choćby Węgierska Górka, znana z historycznych schronów bojowych z czasów II wojny światowej. Z kolei Milówka, rodzinne miasto braci Golec uOrkiestra, zachwyca tradycyjną architekturą i regionalną kuchnią.​ Prawdziwa perełka regionu to Koniaków. Urokliwa beskidzka wieś, która słynie z koronek koniakowskich – wyjątkowego rękodzieła znanego na całym świecie. W Muzeum Koronki Koniakowskiej można zobaczyć misternie wykonane serwety, obrusy, a nawet koronkową bieliznę. Źródło: PortalSamorzadowy.pl Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Najdłuższa droga na świecie przecina 14 krajów. Mierzy dziesiątki tysięcy kilometrów
Najdłuższa droga na świecie ciągnie się przez tysiące kilometrów i przecina dwa kontynenty. Kierowcy, którzy rzucili wyzwanie temu kolosowi, najczęściej przyznają, że przejazd tą trasą był dla nich przygodą życia. Nic dziwnego. Wraz z pokonywanymi kilometrami zmienia się nie tylko krajobraz geograficzny, ale także kulturowy. O jakiej drodze mowa? Odpowiedź na to pytanie znajdziesz poniżej.
Spis treści: Jaka jest najdłuższa droga na świecie? Historia najdłuższej drogi na świecie Przebieg najdłuższej drogi na świecie Ile trwa podróż najdłuższą drogą na świecie? Najdłuższa droga w Polsce, DK8 (która obecnie w niektórych miejscach klasę drogi A i S), mierzy 849 km długości. Trasa rozpoczynająca swój bieg w Kudowie-Zdroju i kończąca w Raczkach przecina pięć województw. Z kolei najdłuższa droga w Europie, prowadząca z Francji do Kazachstanu trasa E40, mierzy aż 8500 km. Imponujące? Z całą pewnością, jednak należy podkreślić, że w porównaniu z najdłuższą drogą świata, krajowa „ósemka” i europejska „e-czterdziestka” są ledwie mikrusami. Jaka jest najdłuższa droga na świecie? Tytuł najdłuższej trasy na świecie dzierży Droga Panamerykańska, nazywana też Autostradą Panamerykańską. Mieszkańcy północy nazywają ją „higway”, natomiast na południu mówią o niej „carretera”. Rozpoczyna się na północy Alaski, skąd biegnie całą Ameryką Północną i Południową, aż do Ziemi Ognistej. Prowadzi przez następujące kraje: Kanada, Stany Zjednoczone (wraz z Alaską, będącą amerykańską eksklawą), Meksyk, Gwatemala, Salwador, Honduras, Nikaragua, Kostaryka, Panama, Kolumbia, Ekwador, Peru, Chile, Argentyna. Ile kilometrów mierzy najdłuższa droga na świecie? Na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi, a wynika to z faktu, że w praktyce nie mówimy tu o jednej trasie, a o sieci połączonych dróg z licznymi odnogami. Przebieg Drogi Panamerykańskiej nie jest jasno zdefiniowany, zwłaszcza na terenie Stanów Zjednoczonych. Najczęściej uznaje się, że najdłuższa trasa na świecie mierzy 30 tys. kilometrów. Warto jednak podkreślić, że w innym wariancie długość tej drogi jest określana na ok. 48 tys. kilometrów. Historia najdłuższej drogi na świecie Skąd pomysł na budowę takiego kolosa? Tak naprawdę pomysł połączenia krajów obu Ameryk narodził się na wiele lat przed tym, zanim Carl Benz zbudował pierwszy samochód. W 1866 roku amerykański konsul Hinton Rowan Helper odbył podróż statkiem z Buenos Aires do Nowego Jorku. Rejs nie przebiegał spokojnie, a mężczyznę niemal przez cały czas dręczyły silne nudności. To właśnie wtedy w jego głowie zrodził się plan połączenia obu Ameryk trasą kolejową. Ta wizja nigdy nie doczekała się realizacji, a najdłuższą żelazną drogą pozostała Centralna Kolej Transandyjska, którą zaprojektował Ernest Malinowski. Śmiały plan Helpera, mimo że wydawał się niemożliwy do zrealizowania, nie umarł. W 1884 roku kongres Stanów Zjednoczonych uchwalił propozycję budowy międzyamerykańskiego systemu kolejowego. Pięć lat później szczegóły przedsięwzięcia omówiono na Pierwszej Konferencji panamerykańskiej, jednak do budowy nie rozpoczęto. Temat wrócił na tapet w 1901 roku, gdy na czele rządu USA stał Teodor Roosevelt. Jednak dopiero w 1923 roku, kiedy samochody zaczęły stopniowo zastępować linie kolejowe, narodziła się koncepcja budowy autostrady, nie drogi żelaznej. Pomysł został ogłoszony podczas Piątej Międzynarodowej Konferencji Państw Amerykańskich w Santiago de Chile. Dwa lata później w Buenos Aires odbyła się Panamerykańska Konferencja Autostradowa. W 1937 roku 14 państw doszło do porozumienia w sprawie budowy Drogi Panamerykańskiej. Problemy podczas budowy Gdy rząd Stanów Zjednoczonych połączył północną i południową część kraju odcinkami asfaltowymi, można było rozpocząć budowę kolejnych fragmentów. Można było się spodziewać, że tak duża inwestycja, w której partycypuje kilkanaście stron, będzie stwarzała pewne problemy. Jeden z nich do dziś nie doczekał się rozwiązania. Mowa o przesmyku Darién, łączącym Panamę i Kolumbię. Bagnisto-leśny obszar o długości 160 km stał się dla inżynierów wyzwaniem niemożliwym do pokonania. Nie chodzi wyłącznie o drenaż tak dużego obszaru. Przy zaangażowaniu odpowiednich środków, takie przedsięwzięcie byłoby możliwe do zrealizowania. Prawdziwym problemem okazała się tubylcza ludność. Na słabo zaludnionym terenie mieszkały rdzenne plemiona Kuna i Chocó. Indianie nie byli przychylni ingerencji w ich terytoria. W późniejszych latach przeciwko odwodnieniu przesmyku protestowały organizacje ekologiczne. Później Darién stał się schronieniem dla bojówek i karteli narkotykowych. W rezultacie obszar ten do dziś stanowi „dziurę” na mapie Autostrady Panamerykańskiej, którą trzeba omijać drogą morską. Przebieg najdłuższej drogi na świecie Najdłuższa droga na świecie prowadzi przez niegościnne obszary arktyczne, wzdłuż wielkich metropolii pustyń i gór i dzikie pustkowia, by finalnie dotrzeć do wysuniętego najdalej na południe miasta. Autostrada Panamerykańska rozpoczyna się Prudhoe Bay na północy Alaski. Kończy się w argentyńskim mieście Ushuaia, na Ziemi Ognistej. Odcinek z Prudhoe Bay do Dawson Creek Na Alasce najdłuższa trasa na świecie jest częścią dwóch dróg: Dalton Highway i Alaska Highway. Z Prudhoe Bay do Fairbanks wiedzie droga stanowa nazwana na cześć Jamesa Daltona. W Fairbanks najdłuższa droga na świecie staje się częścią trasy Alaska Higway, która prowadzi aż do Dawson Creek w Kanadzie. Odcinek z Dawson Creek do Monterrey Stamtąd droga biegnie do Stanów Zjednoczonych i tutaj zaczynają się „schody”. Na terenie USA przebieg trasy nie jest jasno uregulowany. Na tym odcinku istnieją przynajmniej dwa warianty Autostrady Panamerykańskiej. Pierwszy prowadzi drogą Cariboo Highway i krajową 1, z Kolumbii Brytyjskiej, przez Prince George, do Vancouver. Po przekroczeniu granicy z USA najdłuższa droga na świecie zmienia się w autostradę I-5, która przecina Seattle, Olimpię, Vancouver (w stanie Waszyngton), Portland, Salem, Eugene, Sacramento, Los Angeles i San Diego. Dalej kierowcy jadą drogą I-8 do Case Grande, I-10 do Tucson i I-19 do Nogales, gdzie znajduje się granica z Meksykiem. Dalej droga Mex 15 D prowadzi do Mazatlán, gdzie zmienia się w drogę Mex 40 do Durango. Do Monterrey prowadzi droga Mex 40 D. Drugi wariant przewiduje przejazd z Dawson Creek do Winnipeg, przez Prince George, Edmonton i Saskatoon. Drogą 75 dociera się do granicy z USA, skąd trasa I-29 prowadzi do Grand Forks. Dalej kierowcy zmierzają drogą stanową 2 do Duluth, gdzie wjeżdżają na I-35 prowadzącą do Laredo. Po drodze mijają miejscowości: Des Moines, Kansas City, Wichita, Oklahoma City, Dallas, Austin i San Antonio. Po przekroczeniu granicy, drogą Mex 85, docierają do Monterrey. Odcinek od Monterrey do Yaviza Dalej droga Mex 85 prowadzi do miasta Meksyk. Stamtąd do granicy z Gwatemalą w Chiapas wiodą drogi Mex 150 D, Mex 135 D i Mex 190. W miasteczku La Mesilla rozpoczyna się trasa Central American Highway 1, która dociera do granicy z Salwadorem i dalej do Hondurasu, Nikaragui, Kostaryki i Panamy. W mieście Yaviza kończy się północnoamerykańska część najdłuższej drogi na świecie. Dalej zaczyna się przesmyk Darién. Odcinek z Turbo do Ushuaia Trasa wznawia swój bieg w portowym mieście Turbo. Stamtąd prowadzi przez Chigorodo, Medellín, Cali i Pasto. W Ekwadorze rozpoczyna się autostrada Ecuador Highway 35, która dociera do granicy z Peru. Stamtąd jedzie się do granicy z Chile, gdzie w La Serena Autostrada Panamerykańska skręca na wschód, by dotrzeć do Argentyny. Dociera do Buenos Aires i skręca na południe, by na chwilę powrócić do Chile. Po pokonaniu okręgu Magellan wraca do Argentyny, na Ziemię Ognistą. Ile trwa podróż najdłuższą drogą na świecie? Najdłuższy lot samolotem, na trasie Pekin-Sao Paulo, trwa 25 godzin i 5 minut. Dla wielu osób wizja spędzenia niemal doby (niemal, bo samolot zalicza międzylądowanie w Madrycie, gdzie odbywa się dwugodzinna przerwa) wydaje się czymś przerażającym. To jednak nic. Śmiałkowie chcący pokonać najdłuższą drogę na świecie czas podróży muszą liczyć w tygodniach. Zakładając brak postojów i średnią prędkość na poziomie 120 km/godz., czas podróży wyniesie 250 godzin, czyli ponad 10 dni. To jednak zbyt optymistyczny scenariusz. Nawet przy śmiałym założeniu, że zmieniający się kierowcy będą spać w trakcie podróży, nie obejdzie się bez przystanków na tankowanie, posiłki i toaletę, a należy podkreślić, że na takim dystansie wymagany będzie także przynajmniej jeden serwis olejowy. Poza tym pod uwagę należy brać także lokalne ograniczenia prędkości, zmienność warunków pogodowych i jakość nawierzchni. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Nie siadaj za kółkiem podczas pełni. Ryzyko kolizji z dzikimi zwierzętami rośnie wówczas aż o 50 proc.
Fazy Księżyca przekładają się na to, co dzieje się na drogach. Amerykańscy naukowcy wykazali, że w czasie pełni kierowcy w Teksasie częściej mają kolizje z dzikimi zwierzętami niż w innych okresach miesiąca księżycowego. Nie zaobserwowano jednak, by podczas pełni wzrosła liczba innego typu wypadków.
Co się z nami dzieje w czasie pełni? Czy Księżyc wpływa na kierowców? Co się dzieje ze zwierzętami w czasie pełni? Czy Księżyc wpływa na ludzi? Mity z różnych kultur oraz podania ludowe odpowiadają na to pytanie twierdząco. Dawniej wierzono, że podczas pełni Księżyca stajemy się bardziej nieobliczalni i skłonni do przemocy. Współczesna nauka negatywnie zweryfikowała tego rodzaju przypuszczenia. Przez długi czas naukowcy sceptycznie podchodzili do wszystkich teorii wskazujących, że podczas określonych faz Księżyca – na przykład w czasie pełni albo nowiu – coś szczególnego dzieje się z naszym zachowaniem. Policzyli, że w czasie pełni ludzie wcale nie szukają częściej pomocy psychologicznej niż w pozostałe dni. Kiedy zwrócona w stronę Ziemi połówka Księżyca jest całkowicie oświetlona, nie zwiększa się również liczba popełnionych morderstw. Co się z nami dzieje w czasie pełni? Jednak nowsze badania nieco zmieniły naukową ocenę wpływu, jaki Księżyc wywiera na ludzi. Sugerują one, że takie oddziaływanie istnieje. Jednak jest o wiele bardziej subtelne, niż wcześniej przypuszczano. Z fazami Księżyca związany jest np. nasz sen: gdy Księżyc zbliża się do pełni, kładziemy się spać 40 minut później. Efekt zaobserwowano zarówno u rdzennej ludności Argentyny, która obywa się bez światła elektrycznego, jak i u studentów Uniwersytetu Waszyngtońskiego w Seattle. Co ciekawe, niektórzy z uczestników tego badania spali krócej również w czasie nowiu. W innych badaniach wykazano z kolei, że fazy Księżyca mają wpływ na zmianę nastroju u osób z chorobą afektywną dwubiegunową. Oraz że u niektórych kobiet z fazami Księżyca synchronizuje się cykl menstruacyjny. To o tyle łatwe, że ich długość jest podobna: miesiąc synodyczny (księżycowy) trwa 29,5 dnia, cykl menstruacyjny – najczęściej 28 dni. Czy Księżyc wpływa na kierowców? Oddzielną grupę badań stanowią te, w których naukowcy analizują, co w czasie różnych faz Księżyca dzieje się z kierowcami. Czy w czasie pełni albo nowiu jest więcej wypadków? Kilka lat temu policzono, że w tym okresie dochodzi do większej liczby śmiertelnych wypadków z udziałem motocyklistów. Z kolei w najnowszym numerze czasopisma naukowego „Transportation Research Part D” ukazała się praca, według której w czasie pełni na drogach częściej dochodzi do kolizji z dzikimi zwierzętami. Wykazali to naukowcy z Texas A&M University stosunkowo prostą metodą. Wpierw zebrali dane o wszystkich nocnych wypadkach z udziałem dzikich zwierząt, do jakich doszło w ciągu 10 lat w amerykańskim stanie Teksas. Następnie sprawdzili, które z nocy przypadały na jaką fazę Księżyca. Badaczy szczególnie interesowała pełnia. Związek między pełnią a wypadkami okazał się bardzo wyraźny. W tym okresie liczba kolizji rosła średnio aż o 45,8 proc. Potwierdziło to wnioski z podobnych badań przeprowadzonych wcześniej w Hiszpanii, Kanadzie i na Litwie. Tam również zaobserwowano taki sam trend. Co się dzieje ze zwierzętami w czasie pełni? Jaka jest jego przyczyna? Na razie nie ma na to pytanie stuprocentowo pewnej odpowiedzi. Nie ma wątpliwości, że prowadząc nocą, kierowcy są najczęściej bardziej zmęczeni. Z kolei w czasie pełni zwierzęta są bardziej aktywne. Niestety, w opisywanym badaniu nie sprawdzono, z jakimi gatunkami najczęściej zderzali się kierowcy. Co do tego, że Księżyc wpływa na zwierzęta (a także rośliny) od dawna nie ma wątpliwości. Odbijane przez Księżyc światło pomaga niektórym skorupiakom i chrząszczom w orientacji w terenie i nawigacji. Tarło koralowców z Wielkiej Rafy Koralowej odbywa się każdego roku między październikiem a grudniem zawsze tuż po pełni. Z kolei petrele wulkaniczne (Pterodroma baraui) – zagrożone wyginięciem ptaki morskie – na lęgowisko na wyspie Réunion na Oceanie Indyjskim przylatują podczas pełni. Można podejrzewać, że używają światła Księżyca do synchronizowania swoich migracji. Źródła: phys.org, Transportation Research Part D, National Geographic.
Marka zainspirowana miastem. W samochodach CUPRA czuć barceloński styl
Samochody marki Cupra, choć relatywnie młode na rynku motoryzacyjnym, szybko zdobyły uznanie za swoją wyrazistą stylistykę, która łączy nowoczesność z drapieżnym charakterem. Kluczem do zrozumienia ich unikalnego designu jest zrozumienie inspiracji, która tkwi głęboko w korzeniach marki – w mieście Barcelona. To właśnie z tego dynamicznego, tętniącego życiem miasta czerpie marka Cupra swoje najważniejsze wzorce estetyczne.
Barcelona jest miastem, które od wieków przyciąga artystów, architektów i projektantów z całego świata. To miasto kontrastów, gdzie historia spotyka się z nowoczesnością, a sztuka i innowacja przenikają w codzienne życie. Cupra zawsze była blisko związana z Barceloną. Widać to w detalach stylistycznych, które odwołują się do znanych symboli Barcelony, takich jak Sagrada Família, Park Güell czy nowoczesne wieżowce Glòries i Torre Agbar. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów Barcelony jest architektura Antonia Gaudíego, której kształty i odważne użycie kolorów zrewolucjonizowały estetykę miasta. Na przykład w modelu Cupra Formentor można zauważyć subtelne nawiązania do kształtów przypominających fasady budynków Gaudíego, szczególnie w kształcie reflektorów oraz linii nadwozia, które przypominają falujące powierzchnie Casa Batlló. – Projektując zupełnie nowy wygląd Formentora, mieliśmy na uwadze to, co już na dobre zakorzeniło się w DNA naszego nowego języka projektowania: charakterystyczny, drapieżny przód, rzucający się w oczy logotyp i oczywiście reflektory, w których skład wchodzą trzy podświetlane trójkąty. Całość stanowi nasz nowy prowokacyjny i niepowtarzalny styl – mówi Jorge Diez, dyrektor ds. designu CUPRA. W każdym z dostępnych modeli widać odbicie nowoczesnej architektury hiszpańskiego miasta. Ostre krawędzie i precyzyjne detale przywołują na myśl nowoczesne budynki, jak Torre Agbar czy wieżowce w dzielnicy Diagonal Mar. Linie nadwozia są dynamiczne i pełne energii, podobnie jak ulice Barcelony. Samochody Cupra wydają się być w ciągłym ruchu, nawet gdy stoją na miejscu. Modele takie jak Cupra Tavascan, elektryczny SUV o futurystycznym wyglądzie, doskonale oddają tę dynamikę, jednocześnie nawiązując do futurystycznego charakteru niektórych barcelońskich dzielnic, jak 22@. Nie tylko architektura i krajobrazy Barcelony wpływają na design samochodów Cupra. Ważnym elementem są także detale inspirowane kulturą i sztuką tego miasta. Barcelona jest przecież miastem, w którym niemal na każdym kroku spotkać można różnorodne formy artystycznej ekspresji, od mozaik na ławkach w Park Güell po nowoczesne instalacje w Muzeum Sztuki Współczesnej (MACBA). Barcelona to miasto, które budzi emocje – od zachwytu nad architekturą Gaudíego, po ekscytację związaną z życiem nocnym na La Rambla. Cupra stara się uchwycić te emocje w designie swoich samochodów. Agresywne, sportowe sylwetki modeli mają oddać ducha miasta, które nigdy nie zasypia i zawsze tętni życiem. Nowoczesna Barcelona jest także miastem, które stawia na zrównoważony rozwój, a Cupra, jako nowoczesna marka, idzie w tym kierunku. Wzornictwo modeli takich jak Cupra Born, pierwszego w pełni elektrycznego samochodu marki, pokazuje, że można połączyć ekologię z dynamicznym, barcelońskim stylem. Smukłe linie i aerodynamiczne kształty tego modelu są nie tylko wyrazem nowoczesnej estetyki, ale także dążeniem do zmniejszenia oporu powietrza, co przekłada się na lepszą efektywność energetyczną. Design samochodów marki Cupra, inspirowany miastem Barcelona, to harmonijne połączenie nowoczesności, sztuki, technologii i dynamiki. Każdy model Cupra jest hołdem dla miasta, które jest nie tylko inspiracją, ale i sercem marki. Materiał promocyjny marki Cupra
Bartosz Zmarzlik x Aztorin. Mistrzowska kampania dla mężczyzn
Dynamika, precyzja, niesamowity talent i ambicje - to wszystko uosabia Bartosz Zmarzlik, podziwiany na całym świecie wielokrotny żużlowy mistrz świata.
Takie męskie cechy są szczególnie bliskie marce Aztorin, której ambasadorem jest ten znakomity zawodnik. Bartosz Zmarzlik po raz kolejny stanął przed obiektywem, a efektem tego spotkania jest najnowsza, prawdziwie mistrzowska kampania marki Aztorin. Utytułowany żużlowiec jest znany ze swoich pasji motoryzacyjnych, dlatego w kampanii występuje z kultowymi modelami samochodów vintage. Charakteru sesji dodaje niebanalna sceneria - industrialna przestrzeń z kontenerami transportowymi w tle oraz garażowe wnętrza w aranżacji retro. Całość buduje klimat surowości, która świetnie sprawdziła się jako tło dla Bartosza Zmarzlika w stylizacjach z dodatkami z kolekcji Aztorin - męską biżuterią i zegarkami oraz smartwatchami z logo marki. W kampanii nie mogło oczywiście zabraknąć zegarka z sygnaturą żużlowego mistrza na deklu - unikatowego, zainspirowanego energią czarnego sportu i barwami, w których Bartosz Zmarzlik występuje. Uwagę fanów tej dyscypliny z pewnością przykuje też smartwatch z możliwością wyboru tarcz w żużlowym stylu. Ambasador marki Aztorin prezentuje także inne zegarki w różnej odsłonie oraz dodatki biżuteryjne. Wśród nich znajdziemy męskie naszyjniki, w tym nieśmiertelniki lub ozdobione symbolem krzyża. Look mistrza dopełniają bransoletki, głównie wykonane ze skóry i stali szlachetnej, a charakteru całości dodają męskie obrączki - oryginalne, o różnych elementach ozdobnych. Bartosz Zmarzlik jak zwykle zachwyca - nie tylko na torze, sięgając po kolejne triumfy, ale także przed obiektywem. W każdej roli jest autentyczny, łącząc sportowe sukcesy z niesamowitą skromnością i pracowitością, czym uwodzi miliony fanów żużla w Polsce i na całym świecie. To ambasador, który inspiruje do spełniania marzeń, a marka Aztorin od lat kibicuje każdemu ambitnemu mężczyźnie z pasją. Efekty nowej kampanii w postaci zdjęć i filmów już można zobaczyć na apart.pl, podobnie jak prezentowane w niej męskie dodatki. Materiał promocyjny marki Apart
Arco nad jeziorem Garda – oaza przygody i relaksu w północnych Włoszech
To malownicze miasteczko jest jednym z ukrytych skarbów północnych Włoch. Znane z wyjątkowej atmosfery, bogatej historii i zapierających dech w piersiach krajobrazów. Arco przyciąga turystów z całego świata. Oto kilka powodów, dla których warto je odwiedzić.
W tym artykule: Raj dla miłośników wspinaczki Malownicze szlaki piesze i rowerowe Bogata historia i kultura Arco Sporty wodne na jeziorze Garda Doskonała, świeża kuchnia Niezwykły nocleg w Arco Arco, w porównaniu do innych miejscowości nad Jeziorem Garda we Włoszech, oferuje spokojniejszą atmosferę. To idealne miejsce na relaks i wyciszenie, z dala od tłumów turystów. Miasteczko zachowało swój autentyczny charakter. Spacerując po jego uliczkach, można poczuć prawdziwego ducha włoskiej prowincji. To miejsce oferuje możliwość aktywnego wypoczynku. Niezależnie od tego, czy jesteś miłośnikiem sportów wodnych, wspinaczki czy po prostu chcesz się zrelaksować i delektować włoską kuchnią, Arco na pewno cię nie zawiedzie. Warto przyjechać i odkryć magię tego pięknego miasteczka. Raj dla miłośników wspinaczki Via ferrata, co w języku włoskim oznacza „żelazna droga”, to niezwykle popularna forma wspinaczki górskiej, która łączy w sobie elementy trekkingu, wspinaczki i przygody. Via ferraty są oznaczone specjalnymi szlakami, które prowadzą przez skaliste tereny. Na trasach znajdują się stalowe liny przymocowane do skał, a także klamry, rury i inne elementy, które umożliwiają wspinaczkę. Arco zaś uznawane jest za jedno z najważniejszych miejsc wspinaczkowych w Europie. Dzięki swojemu unikalnemu położeniu i skalistym zboczom, przyciąga zarówno początkujących, jak i zaawansowanych wspinaczy. Nawet jeśli nie jesteś wspinaczem, warto przyjrzeć się, jak profesjonaliści zdobywają tutejsze klify lub spróbować swoich sił na łatwiejszych trasach. W mieście i okolicy znajduje się wiele dróg wspinaczkowych o różnym stopniu trudności. Co roku, we wrześniu, odbywa się tutaj słynny festiwal Rock Master, przyciągający najlepszych wspinaczy z całego świata. Malownicze szlaki piesze i rowerowe Malownicze krajobrazy, krystalicznie czysta woda i urokliwe miasteczka sprawiają, że jest to idealne miejsce na aktywny wypoczynek. Idealnymi sposobami na odkrywanie tego regionu są piesze wędrówki lub przejażdżki na rowerze. W rejonie Arco znajduje się wiele wypożyczalni rowerów elektrycznych, pozwalających na łatwiejsze pokonywanie wzniesień, co jest pomocne w górzystym terenie. Wypożyczalnie oferują różne modele rowerów, a także akcesoria, np. kaski czy mapy tras. W okolicy mamy do wyboru wiele szlaków i trasy rowerowe, które prowadzą przez gaje oliwne, winnice i zachwycające wioski, oferując spektakularne widoki na jezioro Garda i otaczające góry. Szczególnie godne polecenia są wycieczki na Monte Colodri oraz trasa prowadząca do ruin zamku Arco. Dla początkujących idealne będą płaskie i łatwe odcinki wzdłuż jeziora, takie jak trasa prowadząca z Riva del Garda do Torbole. Podczas przejażdżek warto zatrzymywać się w urokliwych miasteczkach, takich jak Bardolino, Sirmione czy Peschiera del Garda. Każde z nich ma swój niepowtarzalny klimat, a liczne restauracje i kawiarnie zapraszają do spróbowania lokalnych specjałów, takich jak oliwa z oliwek, wino czy świeże owoce morza. Bogata historia i kultura Arco Historia Arco sięga setek lat wstecz, co widać na każdym kroku. Nad miastem góruje imponujący zamek – Castello di Arco, który jest jednym z najbardziej charakterystycznych punktów tego regionu. Z twierdzy datowanej na XII wiek, roztaczają się niesamowite widoki na całą dolinę. Warto również odwiedzić historyczne centrum miasta, z jego wąskimi uliczkami, eleganckimi placami i zabytkowymi budowlami, takimi jak kościół Santa Maria Assunta oraz Palazzo Marchetti. Arco słynie również z pięknych ogrodów, które zawdzięczają swoje istnienie łagodnemu klimatowi śródziemnomorskiemu. Najbardziej znanym z nich jest Arboretum of Arco, założone w XIX wieku przez arcyksięcia Alberta z Austrii. To idealne miejsce na relaksujący spacer wśród egzotycznych roślin. Sporty wodne na jeziorze Garda Bliskość jeziora Garda sprawia, że Arco jest doskonałą bazą wypadową dla miłośników sportów wodnych. Windsurfing, żeglarstwo, kajakarstwo, kitesurfing i nurkowanie to tylko niektóre z dostępnych atrakcji. Na brzegu jeziora znajduje się wiele plaż, gdzie można odpocząć i cieszyć się słońcem. Doskonała, świeża kuchnia Wizyta w Arco to także okazja do skosztowania lokalnej kuchni, która łączy tradycje włoskie i alpejskie. W licznych restauracjach i trattoriach można spróbować świeżych ryb z jeziora, domowych makaronów, lokalnych serów i win. Przygotowywane z miejscowych składników i serwowane z pasją, potrawy te są prawdziwą ucztą dla podniebienia. Warto również odwiedzić lokalne targi, gdzie można kupić regionalne produkty i pamiątki. Niezwykły nocleg w Arco Camping Zoo w Arco to idealne miejsce dla tych, którzy pragną połączyć wypoczynek na łonie natury z edukacją ekologiczną. Na terenie kempingu znajduje się mini zoo, gdzie dzieci mogą zobaczyć i poznać różnorodne gatunki zwierząt. Organizowane są także warsztaty edukacyjne, które uczą najmłodszych, jak dbać o przyrodę oraz jakie znaczenie mają zwierzęta w ekosystemie. Do wyboru mamy tu różnorodne opcje zakwaterowania, od tradycyjnych namiotów po komfortowe domki mobilne czy zaparkowanie kamperem (np. Volkswagen Grand California). Każda opcja zapewnia wygodę i możliwość obcowania z naturą. Wiele miejsc posiada widok na góry lub zieleń, co sprzyja relaksowi i odpoczynkowi. Warto odwiedzić Arco, by spędzić niezapomniane chwile w sercu Dolomitów.
Volvo EX30 stawia na recykling. We wnętrzu rządzą minimalizm i ekrany
Idealne do miasta i przyciągające wzrok. Takimi słowami można śmiało opisać nowe Volvo EX30, najmniejsze auto z tej stajni. Powstało na zupełnie nowej platformie i zyskało bardzo długą listę nowych funkcjonalności.
W tym artykule: Gdzie udało się znaleźć oszczędności? Bateria pozwala na rzadkie postoje na ładowanie Produkcja, a dwutlenek węgla EX30 do miasta sprawdzi się idealnie Kiedy po raz pierwszy ujrzałem Volvo EX30, wiedziałem, że będzie to sprzedażowy hit. Nie pomyliłem się, bowiem najmniejszy SUV od Volvo sprzedaje się wyśmienicie. Ten samochód to wprowadzenie do tańszych elektryków, bo cena jest naprawdę atrakcyjna, a przy tym dostajemy sporo gadżetów. Gdzie udało się znaleźć oszczędności? W Volvo postanowili pójść na całość i nie bawić się w półśrodki. Żeby zaoszczędzić sporą sumę pieniędzy postanowili usunąć głośniki i wszelkie przyciski z drzwi. Teraz jest jeden soundbar z przodu, a guziki do obsługi szyb na środku kokpitu. Ale to nie wszystko. Pewnie zwróciliście uwagę, że nie mówię o przyciskach do ustawienia lusterek. Teraz robi się to z poziomu ogromnego ekranu centralnego. Czy ta funkcja jest intuicyjna? Sami sobie możecie odpowiedzieć na to pytanie, ale powiem tylko jedno. Podczas jazdy ewentualna zmiana pozycji lusterek jest wyjątkowo wymagająca. Materiały wykorzystane do stworzenia wnętrza pochodzą z recyklingu. Do wyboru są 4-warianty i każdy z nich ma swój unikalny charakter. Tworzywo na desce rozdzielczej pochodzi z odpadów plastikowych ram okiennych PCV i rolet. Trzeba przyznać, że Volvo naprawdę się postarało, by nie nie wykorzystywać zasobów planety. To wszystko pozwala na zakup EX30 już od 176 990 złotych. Jak na samochód elektryczny z dużą baterią (o tym zaraz) i wieloma systemami bezpieczeństwa, cena jest naprawdę atrakcyjna. Warto dodać, że nadal można ubiegać się o dopłatę do zakupu auta elektrycznego. Skoda Enyaq Coupé RS. Samochód, który zastąpi Ci spalinówkę Jeżeli myślę o samochodzie, który pod wieloma względami mi zaimponował, to bez wątpienia przychodzi mi do głowy Skoda Enyaq w wersji RS. To elektryk, który świetnie zastąpi auto spalinow... Bateria pozwala na rzadkie postoje na ładowanie Odbierając EX30 z parkingu komputer pokazywał mi zasięg na poziomie 471 kilometrów. To dość optymistyczna prognoza, choć producent deklaruje nie wiele większy zasięg. W tej wersji na pokładzie mamy jeden silnik o mocy 272 KM, ale za to większe ogniwo o pojemności 69 kWh. Co ciekawe, bateria zawiera w sobie mangan. Pierwszą setkę na dużym ekranie centralnym zobaczymy już po 5,7 s. Dobrze zrobiony system zarządzania energią pozwoli na zejście do około 16 kWh/100 kilometrów, co jest naprawdę świetnym wynikiem. Taki rezultat jest możliwy również dzięki systemowi One Pedal Drive, który automatycznie decyduje, kiedy i jak mocno hamować. Po kilku dniach jazd, mogę śmiało powiedzieć, że na pełnej baterii spokojnie można przejechać ponad 400 kilometrów, ale osiągnięcie wyniku deklarowanego przez producenta, jest zadaniem ciężkim. Produkcja, a dwutlenek węgla Nie od dziś wiemy, że Volvo chce być jak najbardziej ekologiczne. W środku mnóstwo materiałów z recyklingu. A co z kwestiami produkcji i generowanym przy tym dwutlenkiem węgla? Tutaj Volvo również się chce czymś pochwalić. Z danych wynika, że wyprodukowanie jednego egzemplarza EX30 generuje 18 ton dwutlenku węgla, a w ciągu całego cyklu życia (200 000 km), przy europejskim miksie energetycznym, będzie to dodatkowe 12 ton. Dla porównania w przypadku spalinowego XC40 jest to 59 ton CO2, czyli blisko dwa razy więcej. EX30 do miasta sprawdzi się idealnie Kilka dni włóczenia się po mieście i załatwiania spraw utwierdziło mnie w przekonaniu, że EX30 to samochód idealny do miasta. Jest kompaktowy, zwinny i bardzo łatwo się nim parkuje. I chyba takie było założenie tego auta od samego początku. Układ kierowniczy działa bardzo lekko, co w jeździe po mieście jest bardzo pożądane. Zawieszenie dobrze radzi sobie z nierównościami i przy tym cicho pracuje. Co do jakości wykończenia, to też nie można się do niczego przyczepić. Trzeba po prostu przyzwyczaić się wykorzystanych we wnętrzu materiałów. Z resztą, dane mówią same za siebie. EX30 to prawdziwy sukces sprzedażowy. Już po samej Warszawie jeździ ich bardzo dużo. W zasadzie nawet mnie to nie dziwi. W czasach, gdy ceny elektryków są bardzo wysokie, Volvo stworzyło samochód, który możemy mieć już za 169 tysięcy złotych. Warto pamiętać o dopłatach, które jeszcze bardziej obniżą cenę samochodu. Nasz ekspert Piotr Kolasa Pasjonat motoryzacji, podróży i piłki nożnej. W redakcji National-Geographic.pl odpowiada za media społecznościowe i nowe technologie.
Hiszpański samochód na hiszpańskiej ziemi. Cupra Formentor z nowym wcieleniem
Poprawianie ideałów nie zawsze kończy się sukcesem. Cupra postanowiła jednak zaryzykować i odświeżyła swój najlepiej sprzedający się model. Formentor zyskał nową twarz i silnik elektryczny.
W tym artykule: Lejący się żar z nieba Ciasne i wąskie zakręty uwolniły cały potencjał samochodu Zmiany widoczne gołym okiem… z zewnątrz Policja zamknęła drogę specjalnie dla nas Coraz bardziej restrykcyjne przepisy emisji spalin wymuszają na producentach wprowadzanie elektryfikacji większości modeli. Nie inaczej jest w przypadku hiszpańskiej marki Cupra. Odświeżony Formentor wprowadził całkiem dużo zmian, które przez wielu uważane są za odważne. Lejący się żar z nieba Barcelona przywitała mnie naprawdę wysokimi temperaturami. Na termometrze wskazówka pokazywała 35 stopni i nie miała zamiaru spaść. Dostałem kluczyki do odświeżonego miejskiego SUV-a i w towarzystwie chłodnego powietrza prosto z klimatyzacji ruszyłem ruszyłem zdobywać kręte hiszpańskie drogi. Po wciśnięciu zapłonu przywitał mnie bardzo miły mruk 2,5 litrowego silnika, który aktualnie wykręca 333 KM, czyli 23 więcej niż poprzednik. Na ten moment jest to najmocniejsza dostępna wersja oznaczona literkami VZ. Wysokie temperatury nie przeszkodziły mi jednak w delektowaniu się hiszpańskimi drogami. Po znalezieniu krętego i malowniczego odcinka mogłem jeszcze lepiej zrozumieć, dlaczego Formentor to taki świetny samochód. Ciasne i wąskie zakręty uwolniły cały potencjał samochodu Redukcja, gaz i wyjście z zakrętu bez chwili zawahania. Cupra Formentor z silnikiem o mocy 333 KM dostarcza sporej dawki emocji. Przez cały czas zapominałem, że jadę miejskim SUV-em, bowiem odświeżony Formentor prowadzi się jak rasowy hot-hatch. Silnik 2.0 TSI jest połączony z napędem na wszystkie koła i siedmiobiegową skrzynią DSG. To wszystko tworzy bardzo udaną mieszankę. Wynikiem jest sprint do setki w 4,8 s (czyli o 0,1 szybciej niż poprzednik). I to jeszcze nie koniec zmian. Odświeżona wersja Formentora zyskała system aktywnego rozdzielania momentu obrotowego tylnej osi. W rzeczywistości przekłada się to na przenoszenie mocy na lewe lub prawe koło, dzięki mechanizmowi różnicowemu. Efekty tych zmian są bardzo zaskakujące, ponieważ pojawił się tryb DRIFT. Barcelona poza utartym szlakiem. Na własnych mięśniach odczujesz, że to naprawdę górzyste miasto Stolica Katalonii to nie tylko bulwar La Rambla, Barrio Gótico i budynki Gaudíego. Warto zejść z głównego szlaku, by zobaczyć inne jej oblicze. Zmiany widoczne gołym okiem… z zewnątrz Formentor na rynku jest z nami już 4 lata. Nowa, odświeżona wersja znacząco różni się od poprzednika, a zmiany widać już gołym okiem. Projektanci naprawdę mocno zaszaleli. Zupełnie nowe zderzaki z przodu i reflektory. Musiałem się trochę czasu napatrzeć na nową wersję, bo szczerze mówiąc, poprzednik bardzo mi się podobał. Jednak po kilku godzinach i ja się przekonałem, również za sprawą nowych lakierów, Century Bronze Matt i Enceladus Grey Matt. Wracając jeszcze na moment do szaleństwa projektantów. Formentor odpowiada za ponad połowę wolumenu sprzedaży całej marki, a z każdym rokiem zainteresowanie tym modelem rośnie. Pojawia się więc pytanie, czy odważne zmiany w designie nie zaszkodzą sprzedaży? Przekonamy się o tym w najbliższym czasie, jednak myśle, że kierownictwo marki może spać spokojnie. Formentor to ładny samochód, który z pewnością przypadnie do gustu dużej grupie odbiorców. Po przejściu na tył również zauważymy zmiany. Nowy zderzak i linia świateł pozwoli na bezproblemowe rozpoznanie od poprzednika. Agresji i sportowego charakteru dodaje zaś trójkątna sygnatura świetlna, która bardzo dobrze wygląda. Policja zamknęła drogę specjalnie dla nas By poznać w pełni możliwości samochodów marki Cupra, mieliśmy okazję do przejażdżki po zamkniętym odcinku drogi. Za kierownicą Cupry Leona ST musiałem dotrzymywać tempa kierowcy wyścigowemu. To była naprawdę świetna zabawa, a na dodatek trasa była dość wymagająca. Zamknięty odcinek pozwolił na zostawienie za sobą obaw o to, że inne auto wyskoczy pod drugiej stronie zakrętu. Dzięki temu mogłem uwolnić 100% potencjału tego auta. Najlepsze w tym wszystkim jest to, że nie trzeba wyjeżdżać daleko poza Barcelonę, by pojeździć szybkimi krętymi drogami. Hiszpania po raz kolejny zaskakuje pozytywnie. Tym razem już nie tylko pięknymi widokami, ale również piekielnie dobrymi samochodami.
1100 kilometrów po Maroku w dwa dni. Jedna rzecz mnie zaskoczyła najbardziej
To, że Maroko mnie zaskoczyło i zachwyciło, to jak nic nie powiedzieć. Kraj o wielu twarzach, pięknych krajobrazach i imponujących bezkresach. W dwa dni przejechałem 1100 kilometrów Mazdą CX-60, czasem w naprawdę ekstremalnych warunkach, ale każdy kilometr pozostanie niezapomniany.
W tym artykule: Mazda na marokańskich bezdrożach spisała się świetnie Żwir, piach i ostre kamienie CX-60 to wielki sukces Przebita opona i wielbłądy Brak cywilizacji = piękne drogi Drugi dzień jeszcze lepszy od pierwszego Potem już tylko z górki Jadąc do Maroka nie wiedziałem, czego się spodziewać. Po wylądowaniu w Marrakeszu przywitała mnie wysoka temperatura i bezchmurne niebo, z którego lało się słońce. Ten dzień był wyjątkowo spokojny, bowiem dopiero następnego ranka czekała na mnie prawdziwa przygoda. Mazda na marokańskich bezdrożach spisała się świetnie To już kolejna edycja „Epic Drive” – wyjazdów w najbardziej egzotyczne miejsca na świecie, organizowanych przez Mazdę. Tym razem do pokonania 1100 kilometrów otrzymałem SUV-a, model CX-60. Na pierwszy rzut oka nie wyglądał, jakby dał radę pokonać afrykańskie bezdroża, ale to było tylko złudzenie. Trasa rozpoczęła się od przebicia się przez Marrakesz. Zasady ruchu drogowego tam w zasadzie nie obowiązują i trzeba być wyjątkowo mocno skoncentrowanym, by przypadkiem nie przejechać pieszego, który akurat zdecydował się przejść na drugą stronę ulicy. Mazda CX-60 to nie jest mały samochód, jednak podczas jazdy jest to w ogóle nie odczuwalne. Świetnie spisywał się w miejskim zgiełku, a dynamiczny silnik pozwalał na szybkie manewry, które w Maroku są nieuniknione. Moim pierwszym celem była miejscowość Tarmigt. Czekał tam na mnie hotel zasilany tylko i wyłącznie energią słoneczną. Po wyczerpaniu baterii włącza się specjalny agregat, który potrafi płatać figle i czasem w całym hotelu wysiada prąd. To nie był zwykły hotel. Nie było kart do pokoi, tylko średniowieczne, duże klucze. Internet? Zapomnij. Tylko jak miałem szczęście udało mi się choć na chwilę podłączyć do sieci. Z jednej strony to fajna sprawa, by na chwilę odłączyć się od całego świata, ale z drugiej przerażające, bo nie widziałem, co się dzieje aktualnie, czy mnie coś omija. Żwir, piach i ostre kamienie Na odprawie przed wyjazdem dostałem ostrzeżenie, by uważać na opony. Kamienie lubią tu sprawiać problemy kierowcom. Dlatego w bagażniku znalazłem zapasowe koło na wypadek przebitej opony. Instruktorzy nie przesadzali. Po zjechaniu z utwardzonej drogi od razu zwolniłem i uważnie zacząłem obserwować drogę. Nie chciałem przebić opony na totalnym pustkowiu, po których głównie jechałem. Porozrzucane skały na drogach to skutek trzęsień ziemi. Zniszczenia widać do dziś. Domy bez dachów, ścian, w których nadal mieszkają ludzie. Odbudowa trwa, ale środki są bardzo ograniczone. W niektóre miejsca ciężarówka nie ma szans dojechać. CX-60 to wielki sukces Już podczas premiery wóz mi się bardzo spodobał. Nowoczesny design w japońskim stylu bardzo do mnie przemawia. We wnętrzu panuje harmonia i spokój. Świetne właściwości jezdne pozwalały cieszyć się każdym kilometrem. Nawet najmocniejsze serpentyny górskie, po których jechałem, CX-60 pokonywała bez problemu. Przypomnę, że jest to duży SUV, który mierzy 4745 mm długości, 2134 mm szerokości z lusterkami, wysokość to ok. 1680 mm, a rozstaw osi to porządne 2870 mm. Mimo wszystko zawieszenie zostało tak skonstruowane, by dawało radość z jazdy i komfort podczas dalekich podróży. Bez dwóch zdań inżynierowie znaleźli złoty środek. Do dyspozycji miałem silnik benzynowy Skyactive–G o poj. 2,5 l i mocy 190 KM. Ma wprawdzie tylko cztery cylindry, ale wspólnie z drugim, elektrycznym, 136–konnym silnikiem rozwija systemową moc 327 KM. Rozpędza się do setki w 5,8 s i osiąga maksymalną prędkość 200 km/godz. Jest też w stanie przejechać bez włączania spalinowego motoru do 63 km. To dlatego, że w podwoziu jest ukryty akumulator o poj. 17,8 kWh. Na osiągi więc nie narzekałem. Podczas zjazdów i hamowania doładowywał się oczywiście akumulator, więc część trasy przejechałem bezemisyjnie. Po dwóch dniach wysiadłem z Mazdy bez zmęczenia. To zasługa foteli, które są naprawdę bardzo komfortowe. Nawet na miejscu pasażera praca na laptopie to była czysta przyjemność. Nic więc dziwnego, że CX–60 osiągnęło globalny sukces. Nawet w Polsce widać bardzo dużo tych samochodów. Stosunek ceny do jakości i osiągów jest tutaj naprawdę dobry. Najmocniejsza w historii seryjna osobowa Mazda? Model CX-60! Japońska marka pokazała światu samochód, którego nikt się nie spodziewał, a na którego wszyscy czekali. To najbardziej komfortowy model Mazdy. Przebita opona i wielbłądy No i stało się. Pierwsza opona przebita. Na szczęście nie w moim samochodzie, ale w aucie, którym jechali moi koledzy po fachu. Na jednej z przełęczy wyskoczył komunikat o spadku ciśnienia w lewej, tylnej oponie. Po kilku kilometrach spadło już dość mocno i wymiana była konieczna. Zatrzymaliśmy się na zboczu i musieliśmy sięgnąć po koło z bagażnika. Okazało się, całe szczęście, że jechał za nami jeszcze samochód „ekipy ratunkowej”, która pomogła z kołem. Po wymianie mogliśmy ruszyć dalej. Następne kilometry to była już jazda po totalnym pustkowiu, dosłownie. Przez 2 godziny jazdy nie minął nas ani jeden samochód, czego nigdy w życiu nie doświadczyłem. Dookoła widoki niczym z Gwiezdnych Wojen i planety Tatooine. Doszły mnie nawet słuchy, że pewne części tej serii były właśnie tam kręcone. Samochodów może i nie mijałem, ale na drodze było mnóstwo wielbłądów. Po chwili to już był tak znajomy widok, że przestałem się zachwycać. Brak cywilizacji = piękne drogi Z drugiej strony, nie przeszkadzała mi ogromna pustka i brak ludzi. Dzięki temu drogi asfaltowe, jak już były, to były w naprawdę dobrej jakości. I oczywiście w pięknych okolicznościach. Krajobrazy zmieniały się naprawdę często. Dominowała pustynia, ale nie zabrakło też górzystych widoków. Mówię to śmiało i z ogromną pewnością. Po ładniejszych drogach nigdy nie jeździłem. W pewnych momentach nawet samochód na mnie krzyczał, że odrywam wzrok od drogi, ale inaczej się nie dało. Drugi dzień jeszcze lepszy od pierwszego Pobudka o wschodzie słońca i znowu wskakuję do auta. Dobrze zaznajomiony już z kokpitem, czuje się jakbym, jeździł tym samochodem kilka dni. To tylko złudzenie, bowiem poprzedniego dnia spędziłem w nim 12 godzin. Drugi dzień zapowiadał się podobnie, tylko z jeszcze lepszymi widokami. I to była prawda. Po około dwóch godzinach dojechałem do miejscowości Ait Sedrate Jbel El, gdzie jechałem najbardziej krętą drogą. Wąskie i bardzo ciasne zakręty jeszcze mocniej podkreśliły walory CX–60. Precyzyjny układ kierowniczy i mocne hamulce spisywały się tu wyśmienicie. Takiej pewności prowadzenia w tak dużym samochodzie się nie spodziewałem. Dalej było jeszcze lepiej. Krętym drogom przez cały czas towarzyszyły niesamowite krajobrazy. Do tej pory takie rzeczy widziałem na zdjęciach czy filmach, ale zobaczyć to wszystko na własne oczy to doświadczenie, którego nigdy nie zapomnę. Oczywiście, nie zbrakło dróg, na których nie przekraczałem 30 km/godz. Wszystko z obawy o uszkodzenia, których chciałem uniknąć. Droga się ciągle zmieniała, ale na każdej nawierzchni CX–60 była dzielna. W pewnym momencie wspięliśmy się na ponad 3000 m n.p.m. Droga, którą jechaliśmy była akurat remontowana i wiele wskazuje, że w przyszłości zamiast ostrych kamieni będzie tam wylany asfalt. Zatrzymałem się na szczycie, by jeszcze bardziej pozachwycać się otaczającą perspektywą. Staliśmy w kilka osób w zupełnej ciszy, bo widoki zapierały dech w piersiach. Potem już tylko z górki Po wspinaczce nadszedł czas na zjazd. System rekuperacji energii mógł pokazać, na co go stać. Napracować się musiały również hamulce, które wytrzymywały bardzo mocne hamowania. Podczas zjazdu akumulator naładował się aż do połowy, więc ponownie mogłem poruszać się, nie wytwarzając CO2. Zbliżając się do miast, liczba samochodów zdecydowanie się zwiększała. Jak już wyżej pisałem, przepisy ruchu drogowego są, ale nikt się do nich nie stosuje. Na drodze z dwoma pasami ustawiły się 4 samochody, z którego jeden miał włączony lewy kierunkowskaz, a pojechał w prawo. Ponownie zbliżając się do Marrakeszu kończyła się również moja przygoda. 1100 kilometrów spędzone w CX–60 to był najlepszy road trip. Połączenie podróży z motoryzacją uwielbiam i sam bardzo często udaję się na takie wyjazdy. Dostając propozycję wyjazdu do Maroko nie mogłem odmówić. To był jeden z najlepszych wyjazdów na jakich byłem, a cały kraj zrobił na mnie piorunujące wrażenie. Jednak na oddzielne brawa zasługuje zdecydowanie bohater tej podróży, Mazda CX–60. Świetnie zrobiony samochód, który sprawdził się w naprawdę ekstremalnych warunkach. Nie było z nim ani jednego problemu. Spalanie też było na przyzwoitym poziomie, bowiem na całej trasie średnie zużycie wyniosło 7,9 l/100 km. Jazda po marokańskich bezdrożach to był prawdziwy test dla tego modelu. Bez cienia wątpliwości mogę powiedzieć, że CX–60 zdała ten egzamin na szóstkę! Nasz ekspert Piotr Kolasa Pasjonat motoryzacji, podróży i piłki nożnej. W redakcji National-Geographic.pl odpowiada za media społecznościowe i nowe technologie.
Cuda Polski i Samochód Roku 2023. Weź udział w naszym konkursie!
Jeden ze szczęśliwych uczestników zabawy będzie miał możliwość zapoznania się bliżej z Jeepem Avengerem – wyjątkowym autem wśród SUV-ów.
Monopolis, Wyspę Młyńską z Młynami Rothera czy Twierdzę Nysa do niedawna kojarzyli tylko nieliczni miłośnicy turystyki, czy historii. Sławę zyskały one jednak po zajęciu czołowych lokat w ubiegłorocznym plebiscycie Cuda Polski, promującym (dzięki czytelnikom) magiczne miejsca na turystycznej mapie kraju. Teraz nadszedł czas na kolejne odkrycia, bo właśnie rozpoczyna się kolejna edycja plebiscytu, w którym czytelnicy wybiorą najpiękniejsze miejsca w Polsce. Cuda Polski 2024 to akcja przygotowywana przez redakcję magazynu National Geographic Traveler i serwis National-Geographic.pl we współpracy z 16 regionami Polski. W pierwszym etapie wszystkie polskie województwa rekomendują miejsca, które ich zdaniem powinny znaleźć się w kolejnej edycji plebiscytu. W drugiej fazie, po zebraniu rekomendacji, redakcja wyłania 48 nominowanych do plebiscytu (3 nominacje z każdego z 16 województw). Ostatnią częścią jest sam plebiscyt, podczas którego czytelnicy national-geograthic.pl i National Geographic Traveler Polska dokonują ostatecznego wyboru zwycięzców, oddając swoje głosy. Konkurs z Avengerem Odkrywanie niezwykłych zakątków Polski to niezwykła przygoda, a wyprawa w nieznane to podróż, którą warto podjąć z niezawodnym i sprawdzonym na wielu trasach towarzyszem – takim jak Jeep® Avenger. Kompaktowy SUV bezbłędnie sprawdza się w każdych warunkach i wspiera miłośników wypraw w ich odważnych przygodach. Nie bez przyczyny jest również główną nagrodą w konkursie plebiscytu „Cuda Polski 2024” – zwycięzca będzie mógł cieszyć się nim przez cały weekend! Aby wygrać, wystarczy odpowiedzieć na pytanie: Które z nominowanych w plebiscycie miejsc warto obrać za cel weekendowej wyprawy samochodem i dlaczego? Konkurs potrwa do 5 czerwca. Laureatem konkursu został Sławomir K. Z laureatem skontaktujemy się drogą mailową. Wyprawa w komfortowych warunkach Laureat bez stresu będzie mógł wybrać kierunek swej wyprawy, bo Jeep® Avenger świetnie daje sobie radę w niemal każdych warunkach. Miejskie ulice czy szutrowe tereny Mazur? Proszę bardzo! Mogą być też oczywiście piaszczyste drogi (w ubiegłym roku w plebiscycie Cuda Polski wysokie miejsce zajęła Pustynia Błędowska). Życie kierowcy w tym względzie ułatwiają liczne warianty trybów jazdy systemu zarządzania trakcją Selec-Terrain. Poza miastem przydać się mogą tryby „błoto”, „śnieg” czy „piasek” (łatwe przełączanie przyciskiem w konsoli centralnej), a w warunkach miejskich (poza normalnym trybem) można zastosować także „eco” lub „sport”. Tajemnica uniwersalności Avengera tkwi też w jego gabarytach. Auto nie jest wielkie (nieco ponad 4 m długości) i ma małą średnicę zawracania, co sprawia, że zwinnie porusza się zarówno w ciasnych uliczkach jak i na wąskich leśnych drogach. Ten model Jeepa został wyposażony w kilka wersji silnikowych. Jednym z ciekawszych rozwiązań jest na pewno nowy ekologiczny hybrydowy układ napędowy e-Hybrid łączący silnik benzynowy z 28,5-konnym 48V silnikiem elektrycznym zintegrowanym z 6-biegową dwusprzęgłową skrzynią automatyczną. W ofercie jest też m.in. w pełni elektryczny Avenger. To propozycja z najwyższej półki, bo ten model Jeepa zdobył tytuł „Europejskiego Samochodu Roku 2023”. Każdy moment jest dobry na wielką przygodę Jeep® ten nie ma może imponujących wymiarów, ale miejsca w środku jest w nim sporo. Spakowanie bagażu nawet na dłuższy wyjazd nie powinno być problemem także dlatego, że oprócz bagażnika (380 l) Avenger ma aż 34 litry pojemności schowków z przodu auta. Uroku tego produkowanego w Tychach pojazdu dopełnia fakt, że jego dość niewielka masa (poniżej 1200 kg) mocno ogranicza zużycie paliwa. W przypadku tego Jeepa to średnio około 6 litrów na 100 km. Termin wykorzystania nagrody w postaci Jeepa Avengera na weekend kończy się wraz z 2024 rokiem. Niemniej jednak każdy moment jest odpowiedni, by sięgnąć po przygodę i odkrywać kolejne atrakcje z długiej listy turystycznych Cudów Polski. Materiał promocyjny marki Jeep®.
Przejechaliśmy ponad 1000 kilometrów wzdłuż Morza Czarnego. Przecieraliśmy oczy ze zdumienia na każdym kroku
Podróż wzdłuż Morza Czarnego na wschód Turcji jest nieustannym popijaniem herbaty. A dookoła nas widoki zapierające dech w piersiach.
W tym artykule: Odpoczynek w Amasrze Synopa: antyk i więzienie Anatolijska gościnność Odurzający miód, który jest trucizną Trabzon, czyli daleko od kurortów Stolica orzechów laskowych Gdy tylko zostawiamy za sobą̨ Stambuł, uciekając co jakiś́ czas z autostrady, okazuje się̨, że niemal w każdej miejscowości napotykamy maleńkie herbaciarnie. Mężczyźni siedzą̨ nad tulipanowymi szklaneczkami çayu i ćmią̨ papierosy, niewiele robiąc sobie z zakazów palenia. Dołączamy do tego nieco sennego towarzystwa, wiedząc, że herbaciarnie są̨ prawdziwym sercem tureckich miejscowości. Statystyczny mieszkaniec tego kraju zużywa rocznie trzy kilogramy herbacianego suszu – to w przybliżeniu trzy tysiące szklanek naparu. Nie ma drugiego miejsca na świecie, w którym herbata jest do tego stopnia codziennością̨. Wypijamy więc mocny çay, gawędzimy z Turkami i jedziemy dalej. Ta podróż omija najbardziej oblegane przez turystów miejsca, prowadząc nas po mapie Turcji odrębnej, zajętej własnymi sprawami i odległej od mód i pospiechu. Odpoczynek w Amasrze Po sześciu godzinach jazdy i pokonaniu przełęczy w Górach Pontyjskich wjeżdżamy w skąpany w chłodnej bryzie krajobraz szczytów opadających wprost w stalowoniebieskie morze. Noc spędzamy w Amasrze, jednym z piękniejszych miejsc na tym wybrzeżu. Mające ponad 3 tys. lat historii miasteczko jest skupiskiem kamiennych domów rozrzuconych wokół krągłego portu i rozlewających się̨ na skalistą wysepkę̨ połączoną̨ z lądem rzymskim mostem. Miejscowość́ zwieńczona jest twierdzą z czasów bizantyjskich. Pośród uliczek stoi kilka zabytkowych kościołów, ale to nie dla nich się̨ tu głównie przyjeżdża. Amasrę wybiera się̨, by po prostu odpocząć́. Powylegiwać́ się̨ na piaszczystych plażach, pobłąkać́ po zaułkach, potarmosić́ za uszami wylegujące się̨ wszędzie koty i zjeść́ wyśmienite ryby w którejś́ z licznych restauracji na nabrzeżu. Czy do Turcji potrzebny jest paszport? Praktyczne informacje przed wyjazdem Czy do Turcji potrzebny jest paszport? Zanim udasz się na wymarzone wakacje, sprawdź, jakich dokumentów będą wymagać od ciebie strażnicy w czasie kontroli granicznej. Synopa: antyk i więzienie Gdy następnego dnia dojeżdżamy do Synopy, miasta na przesmyku prowadzącym na niewielki maczugowaty półwysep, staje się̨ dla mnie jasne, czemu ludzie mieszkali tu niemal od zawsze. To bowiem jedno z tych miejsc, które raz już̇ odkryte niewarte jest porzucenia. Swobodny dostęp do morza (więc do jego zasobów i szlaków handlowych), urodzajne ziemie wokół, optymalny klimat i bryza chłodząca smaganą słońcem skórę̨. Czego chcieć́ więcej? Pierwsze wzmianki o Synopie sięgają̨ czasów hetyckich, większość́ historyków zgadza się̨ jednak, że osiedlano się̨ tu już̇ znacznie wcześniej. Synopa jest jednym z najstarszych miast nad całym Morzem Czarnym – w VII w. osiedlili się̨ tu przybysze z Miletu, a samowystarczalna miejscowość́ biła własną monetę̨ i snuła kolonialne plany. Strategiczne położenie cypla nie uszło uwadze Rzymian, Seldżuków, Osmanów. Dziś́ ich miejsce zajęli turyści, którzy całymi dniami wylegują̨ się̨ na plażach. Spędzamy popołudnie w kameralnym porcie, patrząc na białe kutry rybaków przy nabrzeżu, sylwetki mew szukających kasków oraz leniwe ruchy wędkarzy rzucających w wodę̨ spławiki. Niedaleko stąd stoi nie do końca udany, ale sugestywny pomnik Diogenesa – greckiego filozofa, który urodził się̨ w tym mieście w V w. Brodaty mężczyzna został uwieczniony przez rzeźbiarza z psem i beczką, w której ponoć́ mieszkał po przeniesieniu się̨ do Aten. Diogenes wywodził się̨ ze szkoły cyników i prowadził dość́ kontrowersyjny tryb życia, odrzucając wszelkie dobra materialne i starając się̨ pozostać́ jak najbardziej niezależnym. Według jednej z anegdot na obietnicę samego Aleksandra Wielkiego, że ten spełni każde jego życzenie, filozof poprosił władcę̨ o przesuniecie się̨, gdyż̇ stojąc, rzuca na niego cień́ i zasłania mu słonce. Zadziwiające, że w tej idyllicznej scenerii najpopularniejszym miejscem wśród przyjezdnych pozostaje więzienie. Kamienna forteca nazywana Alcatrazem z Anatolii stoi na przesmyku Ince burun. Powstała w VII w. p.n.e.i początkowo używana była przez Persów. Nieszczęśników zaczęto osadzać́ w tych murach w XIII w., a w 1887 r., za panowania Osmanów, kamienny budynek został przekształcony w regularne więzienie. Zamknięto je dopiero w 1999 r. Do tutejszych lochów trafiali tureccy pisarze, których twórczość́ uznano za krytykę̨ Republiki Tureckiej. Dziś́ to ponure miejsce odwiedza nawet pół miliona turystów rocznie. Anatolijska gościnność Kierujemy się̨ dalej na wschód. Czujemy się̨ niczym celebryci. Nasze pojawienie się̨ w kolejnych wioskach przykuwa uwagę̨. Każdy chce się̨ z nami przywitać́. Podpowiedzieć́, co warto zobaczyć́ w okolicach. Doglądający sadów jabłkowych wąsaci mężczyźni o potężnych karkach machają, byśmy się zatrzymali. Myślimy, że coś się stało, czując strzałę niepokoju przebijającą nasze żołądki. Ale oni chcą po prostu, żebyśmy spróbowali soczystych owoców, lub wyciągają z toreb plastikowe wysłużone butelki po wodzie mineralnej wypełnione bezbarwnym alkoholem z wytłoków winogronowych. Kiwają z aprobatą głowami, gdy smakujemy anyżowy napitek. Jego smak czuję na języku przez resztę dnia. Im dalej się przesuwamy, tym ta gościnność staje się bardziej szczodra. Anatolia wciąż pozostaje najrzadziej odwiedzanym przez turystów regionem Turcji. Pojawienie się obcokrajowców uruchamia więc wśród mieszkańców lawinę hojności. Tylko dzięki temu, że przybywamy z daleka, podlegamy wyjątkowym prawom – tak jak setki i tysiące lat temu, gdy tradycja gościnności kazała zaopiekować się każdym wędrowcem. Jedziemy więc powoli, nieustannie zatrzymywani, a nasze wypożyczone auto puchnie od soczystych melonów i dojrzałych moreli, butelek z oliwą i wódką, bochenków wypieczonego z rana chleba, koziego sera oraz wesołości i pozdrowień, które płyną za nami przekazywane z ust kolejnych napotkanych Anatolijczyków. Zgodnie z ich wskazówkami kierujemy się ku potężnej górze Harşena, by zobaczyć ulokowany na jej szczycie zamek Amasyi. Twierdza stała tu już za czasów pontyjskich, później była niszczona i odbudowywana przez kolejne imperia. By się do niej dostać, trzeba się wspiąć 300 m nad poziom miasteczka i pokonać 150 kamiennych schodów. Jedziemy dalej, ku mieniącej się zielenią rzece Yeşilırmak i do miasta będącego niegdyś stolicą pontyjskiego królestwa. O tamtych czasach przypominają mające 2,3 tys. lat wykute w wapiennej skale grobowce królów. Odurzający miód, który jest trucizną Zostajemy tu na dłużej, by poszukać delibal – „szalonego miodu”. To miód rododendronowy, niespotykany niemal nigdzie na świecie. W okolicach Morza Czarnego uchodził za substancję leczniczą już tysiące lat temu. Wytworzony przez pszczoły uwijające się nad kwiatami krzewu specyfik potrafi ponoć przynieść ulgę znękanej codziennością głowie. Wszystko za sprawą grajanotoksyny, substancji naturalnie występujący w pyłku kwiatów rododendronu, który za sprawą owadów trafia też do miodu. Pomaga ona leczyć ból i stres, lęki i migreny. Ma też działanie odurzające i wywołuje łagodne uczucie euforii. Ponoć też dobrze wpływa na potencję, bo poprawia ciśnienie krwi. Równocześnie jest jednak trucizną. Przyjęcie zbyt dużej dawki może przynieść kłopoty. Sprzedawca miodu na ulicznym straganie, wręczając nam słoiczek specyfiku, mówi, że zjedzenie jednej jego łyżeczki dziennie jest bezpieczne. – Używamy tego od zawsze. To dobra rzecz – mówi. Wieczorem, siedząc na tarasie hotelu i patrząc na neonową iluminację królewskich grobowców, doszukuję się w internecie, że nie ma określonych norm bezpieczeństwa dotyczących grajanotoksyny. Uznaje się jednak, że objawy zatrucia mogą występować po spożyciu już 5–30 gramów substancji. To równowartość miodu od połowy do dwóch i pół łyżeczki do herbaty. Granica między efektem leczniczym i relaksującym a trującym jest dość niejasna i zależna od danego organizmu. Przez krótką chwilę zastygam pełen wątpliwości z łyżeczką w dłoni nad słoikiem miodu. Trabzon, czyli daleko od kurortów Trabzon jest zbyt daleko, by stał się popularny. To miasto, założone przez Greków w VIII w. p.n.e., umyka uwadze turystów okupujących Turecką Riwierę czy Kapadocję. Jeżeli zdecydujesz się tu przyjechać ze Stambułu drogą lądową, zajmie ci to kilkadziesiąt godzin. Nawet jadąc już z Yeşilırmaku, podróż pochłania niemal cały dzień. Gwoli ścisłości – znużeni betonem i ruchem na przybrzeżnej autostradzie uciekaliśmy z niej, jak często było to tylko możliwe, co z pewnością nie przyspieszyło naszej podróży. W Giresunie – uroczym miasteczku z prężnie działającym portem – zjedliśmy talerz kuru fasülye, fasoli w maślano-pomidorowym sosie, sałatkę bulgur z niewiarygodnie miękkim chlebem. I potoczyliśmy się dalej, wzdłuż morza, pośród filmowych krajobrazów pełnych przestrzeni i rozmachu. Stolica orzechów laskowych W końcu dotarliśmy do celu. Trabzon nie jest wyjątkowo urodziwy, ale kusi starówką i tradycyjnym bazarem. Błąkamy się na nim godzinami, czerpiąc przyjemność z samego przemierzania wąskich alejek, popijania soku z granatów, smakowania orzechów laskowych (z okolic Trabzonu pochodzi 70 proc. światowych zbiorów) i próbowania kwaskowego chleba taşfırın, który wypieka się w kamiennych piecach niedaleko Trabzonu i który ponoć nigdy się nie starzeje. Trabzon został pokrzywdzony przez planistów, którzy odcięli miasto od morza ruchliwą autostradą, o co mieszkańcy do dziś mają żal do swoich włodarzy. Dojście na szerokie miejskie plaże wymaga przebicia się przez arterię, ale gdy się już to uda, ma się do dyspozycji mnóstwo wolnego miejsca na piachu. Zachodzą tu niemal wyłącznie mieszkańcy miasta oraz Turcy z okolicznych miejscowości. Jeżeli chcecie więc odpocząć od turystycznego zgiełku, korzystając jednak przy tym ze wszystkich zalet plaży i Morza Czarnego, to miejsce pozostaje oazą. Enklawą codziennego życia, w którą pozostaje się zatopić z prawdziwą przyjemnością. Nasz ekspert Michał Głombiowski dziennikarz, podróżnik, autor książek. Stały współpracownik magazynu „National Geographic Traveler".
Ludzkość już nie nadąża za rozwojem technologicznym? BMW zmieniło sposób korzystania z samochodu
Technologia to zdecydowanie najszybciej rozwijająca się część naszego życia. Ten proces nie omija również motoryzacji, która w ostatnich latach zmieniła się diametralnie. BMW te zmiany postanowiło wznieść na kolejny poziom i całkowicie zmieniło sposób korzystania z kluczowego elementu samochodu.
W tym artykule: BMW zmienia postrzeganie kluczyków do samochodu Jak działa wirtualny kluczyk? Sprawdziłem to na własnej skórze i byłem zachwycony BMW X2 M35i – najlepsze na koniec Dużo się mówi o elektromobilności i o tym, jak kraje nie są na to gotowe. Polska oczywiście jest jednym z nich, ale dziś nie o tym. Rozwój technologii to nie tylko większe baterie czy szybsze ładowanie. To również wiele udogodnień, które mają sprawić, że kierowca nie będzie musiał się wysilać podczas jazdy. BMW zmienia postrzeganie kluczyków do samochodu Zmiany dotknęły nawet i te sferę. Klucz do samochodu był od zawsze jego nieodłączną częścią. Bez niego nie bylibyśmy w stanie odpalić naszego pojazdu lub się w ogóle do niego dostać. W BMW stwierdzili, że noszenie kluczyków to już przestarzałe rozwiązanie i postanowili to zmienić. Tak właśnie narodził się wirtualny kluczyk, który możemy mieć w swoim telefonie lub zegarku. Te urządzenia zazwyczaj mamy zawsze przy sobie, więc nie ma obawy o zapomnienie kluczy do samochodu. Naddźwiękowy samolot pasażerski przechodzi kluczowe testy. Czy wrócimy do ultraszybkich podróży lotniczych? W marcu 2024 roku po raz pierwszy wzbił się w niebo samolot demonstracyjny XB-1, który może stać się nowym cywilnym samolotem naddźwiękowym. Firma Boom Supersonic zapowiada, że w tym roku ... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/naddzwiekowy-samolot-pasazerski-przechodzi-kluczowe-testy-czy-wrocimy-do-ultraszybkich-podrozy-lotniczych-fot-boom-supersonic-2e64a7c.jpg" width="938" height="528" alt="Naddźwiękowy samolot pasażerski przechodzi kluczowe testy. Czy wrócimy do ultraszybkich podróży lotniczych? (fot. Boom Supersonic)" title="Naddźwiękowy samolot pasażerski przechodzi kluczowe testy. Czy wrócimy do ultraszybkich podróży lotniczych? (fot. Boom Supersonic)" /> Jak działa wirtualny kluczyk? W zasadzie jest to bardzo proste. Wystarczy aplikacja mobilna. Nie trzeba nawet wyciągać smartfona z kieszeni, ponieważ samochód sam rozpoznaje konkretne urządzenie. To jednak nie koniec bajerów, które oferuje nam BMW. Ten wirtualny kluczyk możemy nawet udostępnić rodzinie czy znajomym. To rozwiązanie jest akurat świetne, ponieważ nie zawsze logistycznie możemy przekazać kluczyk danej osobie. Teraz wystarczy wysłać wiadomość SMS i gotowe. Sprawdziłem to na własnej skórze i byłem zachwycony Jakiś czas temu będąc w Słowenii mogłem sam to rozwiązanie przetestować. Elektryczne BMW iX2 to najnowsze dzieło producenta, więc to była idealna okazja. Pobranie aplikacji i zalogowanie zajęło może maksymalnie 2 minuty. Potem już nie musiałem się martwić czy mam przy sobie kluczyki. Chcąc sprawdzić pełną funkcjonalność tego rozwiązania otwierałem samochód nawet zegarkiem. Zamykanie? Bułka z masłem. Wystarczy oddalić się od samochodu i zamknie się on automatycznie. Jednak największą zaletą wirtualnego kluczyka jest możliwość personalizacji. W samochodzie można sobie skonfigurować kilka profili pod konkretne osoby i przypisać je potem do danego kluczyka. Samochód automatycznie wyczyta, który telefon otworzył auto i dopasuje ustawienia specjalnie dla Ciebie. Ustawienie fotela, oświetlenie czy nawet temperaturę w panelu klimatyzacji. BMW X2 M35i – najlepsze na koniec Nie pojechałem jednak do Słowenii tylko po to, by sprawdzić jak działa otwieranie samochodu telefonem. W moje ręce wpadła sportowa wersja nowej generacji BMW X2. Zmieniło się wiele. Zaczynajac od designu, który jest bardziej charakterny przez wnętrze, które wskoczyło na zupełnie nowy poziom nowoczesności i obsługi. Silnik o pojemności dwóch litrów generował bardzo żwawe 300KM i 400Nm. W połączeniu z 7-stopniową skrzynią biegów sprint do setki zajmował nieco ponad 5 sekund. Słoweńskie serpentyny górskie pozwalały na uwolnienie pełni charakteru tego samochodu. Prowadził się bardzo pewnie, a dzięki napędowi na cztery koła, nie było mowy o poślizgach, nawet na mokrej i zimnej nawierzchni. BMW przyzwyczaiło nas do robienia wyśmienitych samochodów. Nie inaczej jest w tym przypadku, a jazda po malowniczej Słowenii tylko to potwierdziła. W gamie jest również odmiana elektryczna. Niech was to nie zgubi. Emocji za kółkiem jest momentami więcej niż w spalinowej wersji X2. Poprzednia generacja okazała się być sukcesem. Połączenie odważnego designu ze świetnymi właściwościami jezdnymi zupełnie nowej generacji to bardzo dobry prognostyk na powtórzenie tego wyczynu.
Skoda Enyaq Coupé RS. Samochód, który zastąpi Ci spalinówkę
Jeżeli myślę o samochodzie, który pod wieloma względami mi zaimponował, to bez wątpienia przychodzi mi do głowy Skoda Enyaq w wersji RS. To elektryk, który świetnie zastąpi auto spalinowe w rodzinie i jednocześnie dostarczy przyjemną dawkę emocji dla kierowcy.
W tym artykule: Jest duży, ale tego nie czuć Na ładowarkach nie spędzisz dużo czasu A co z osiągami? Czy ma jakieś minusy? Podsumowanie Rozwój elektromobilności zwolnił? Nic bardziej mylnego. Marki ciągle wyprzedzają się pod względem wypuszczania kolejnych modeli z napędem elektrycznym Skoda nie ustępuje i na tym polu. Enyaq rozkochuje w sobie coraz więcej kierowców i w sumie nie ma się co dziwić. Jest duży, ale tego nie czuć Skoda Enyaq w wersji Coupé to duży samochód i nic tego nie ukryje. Prawie 5 metrów długości i 2,7 m szerokości robi swoje, ale dzięki temu we wnętrzu panuje ogromna przestrzeń, która w podróży jest na wagę złota. Mimo wszystko Enyaqiem się bardzo łatwo jeździ w mieście i nawet parkowanie w wąskich ulicach nie jest bardzo problematyczne. To po części również zasługa kamer 360, których jakość jest naprawdę dobra. Podczas długiej jazdy ta ogromna przestrzeń spisuje się świetnie. Każdy pasażer będzie siedział komfortowo, bo miejsca na nogi jest naprawdę sporo. Bagażnik pozwoli na spakowanie całej rodziny i to na kilka dni. Jako samochód rodzinny to Enyaq jest wręcz idealny, nawet wersja coupé ze ściętym dachem. Test długodystansowy: Porsche Taycan Cross Turismo [Test Travelera] W mieście aut elektrycznych jest coraz więcej, ale w momencie wyjechania na autostradę liczba zielonych tablic rejestracyjnych mocno spada. Dzieje się tak, ponieważ nie wszystkimi autami elekt... Na ładowarkach nie spędzisz dużo czasu Największym zarzutem do elektryków jest oczywiście zasięg. Skoda postanowiła zniwelować te komentarze do minimum i na pokładzie testowanego egzemplarza zamontowano baterie o pojemności 77 kWh. Taka wartość pozwala na przejechanie, oczywiście według producenta, 511 kilometrów. Trzeba przyznać, że wynik wręcz wybitny. A jak było w praktyce? Zdecydowanie lepiej niż możecie sobie wyobrazić. Na pełnych akumulatorach byłem w stanie przejechać około 350 kilometrów, a warunki nie były idealne. Temperatury były niskie, więc przez cały czas działało ogrzewanie, które zabiera dość sporo energii. Mimo wszystko ja byłem zadowolony, bo nie musiałem stać ciągle przy ładowarkach. A co z osiągami? W Enyaqu z literkami RS można lekko wyczuć sportowy charakter. Świadczą o tym przeszycia na desce rozdzielczej i kubełkowe fotele. Do dyspozycji jest 299 koni, które pozwalają na sprint do setki w 6,5 s. Jak na takie rozmiary, to wynik jest zadowalający, choć nie ukrywam, że liczyłem na trochę większą dawkę emocji. Zawieszenie jest zestrojone bardzo fajnie, ponieważ nie jest za miękko, ale jednocześnie Enyaq RS nie buja się na zakrętach, co pozwala na pokonywanie ich ze zdecydowanie większą prękością. Enayq RS Coupé prowadzi się pewnie. Układ kierowniczy jest wystarczająco precyzyjny, bo nie oszukujmy się, nikt tym samochodem na torze jeździć nie będzie. Do jazdy po mieście i moc i prowadzenie w zupełności wystarczą. W trybie comfort, kierownica działa bardzo lekko, jednak już po ustawieniu auta w tryb sportowy, dostajemy więcej charakteru. Reakcja na gaz jest zdecydowanie mocniejsza i szybsza, a układ kierowniczy stawia odczuwalny opór. Warto też zwrócić uwagę na zużycie energii. Podczas spokojnej jazdy po mieście udawało mi się zejść do 16 kWh/100 kilometrów. Czy ma jakieś minusy? Pośród mnóstwa zalet tego samochodu nie obyło się bez minusów. A w zasadzie to minusa, bo mówię tu o systemie multimedialnym, którego działanie jeszcze jest do dopracowania. Głównie chodzi o płynność działania. Nie raz trzeba dłużej czekać, aż dana funkcja się uruchomi. Na szczęście w Skodzie wiedzą, że wciąż są kierowcy, którzy wolą fizyczne przyciski, więc zostawili najważniejsze funkcje właśnie w ten sposób. Malutki minusik jeszcze dopiszę, do bardzo małego ekraniku za kierownicą. W porównaniu do 13 calowego w części centralnej, ten mniejszy wygląda po prostu średnio. Podsumowanie Skoda Enyaq RS w wersji coupé to świetne auto. Podoba mi się pod względem designu i właściwości jezdnych. W połączeniu z akceptowalnym zużyciem energii śmiało może zastąpić samochód spalinowy w rodzinie. Przez kilka dni zrobiłem nim około 500 kilometrów i każdy z tych kilometrów to była czysta przyjemność. Przy jeszcze lepiej rozwiniętej infrastrukturze trasy Enyaqiem to będzie jeszcze totalna frajda. Jest wygodny i świetnie wyciszony, a dodatkowo ma mnóstwo przestrzeni, o której tyle wspominałem. Uwierzcie mi, możliwość rozłożenia sobie fotela i odpalenie filmu na laptopie podczas ładowania to piękna sprawa. Nasz ekspert Piotr Kolasa Pasjonat motoryzacji, podróży i piłki nożnej. W redakcji National-Geographic.pl odpowiada za media społecznościowe i nowe technologie.
Volkswagen Samochody Dostawcze inauguruje sezon narciarski w Szczyrku. Atrakcji nie brakowało
W sobotę 16 grudnia, oficjalnie ruszył sezon narciarski w Szczyrku. Z tej okazji główny ośrodek narciarski w tym mieście Szczyrk Mountain Resort, zorganizował uroczyste otwarcie sezonu – Szczyrk Winter Opening.
W tym artykule: Szeroki wybór jakościowych tras Tego dnia, już od samego rana narciarze i turyści mogli liczyć na szereg atrakcji, wśród których będą również te przygotowane przez markę Volkswagen Samochody Dostawcze, m.in. jazdy testowe najnowszymi modelami Volkswagenem ID. Buzz i Volkswagenem Amarok. Tegoroczna zima przyszła dość wcześnie, z czego z pewnością cieszą się miłośnicy narciarstwa i innych śnieżnych szaleństw. Pokrywa śnieżna jest już dość spora, więc wiele ośrodków narciarskich rozpoczyna sezon uruchamiając trasy zjazdowe i wyciągi. Tak dzieje się również w Szczyrku, gdzie w sobotę, 16 grudnia, odbył się Szczyrk Winter Opening – oficjalne otwarcie sezonu. Partnerem ośrodka Szczyrk Mountain Resort jest marka Volkswagen Samochody Dostawcze, która specjalnie z okazji inauguracji sezonu przygotowała dla narciarzy i turystów dodatkowe atrakcje – między innymi możliwość jazd testowych najnowszymi modelami marki: w pełni elektrycznym ID. Buzzem i terenowym pick-up’em Volkswagenem Amarok. Tego dnia, odwiedzający Szczyrk mieli możliwość przetestowania obu modeli podczas 20 minutowych jazd testowych. Szeroki wybór jakościowych tras Zlokalizowany w Beskidzie Śląskim na zboczach szczytów Małe Skrzyczne 1211 m n.p.m. i Wierch Pośredni 1000 m n.p.m. Ośrodek posiada przeszło 23 km zróżnicowanych tras zjazdowych (w tym 5 km oświetlonych) co sprawia, że każdy fan białego szaleństwa znajdzie coś dla siebie. Od sezonu 2017 dzięki współpracy z Centralnym Ośrodkiem Sportu i Beskid Sport Arena klienci ośrodków mogą korzystać ze wspólnego skipassu na blisko 40 km tras.
Najpiękniejsze Pałace Śląska: podróż do 700 lat wstecz z Mazdą CX-60
Niezwykła podróż przez minione wieki, podczas której odkryjemy magiczne zamki Śląska, nie byłaby taka sama bez Mazdy CX-60. Wsiadamy w auto całą rodziną i odwiedzamy Zamek w Międzylesiu, Pałac Marianny Orańskiej w Kamieńcu Ząbkowickim oraz Pałac Pakoszów.
Mazda CX-60: Szczyt Premium <a href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=pyA7W7u1FNBwrXCim242o5eCfQUUkgeTjAloOjo.pWH.K7/stparam=vokelxssit/fastid=fjshfdpdezjjhungzdjrnfeyujlb/nc=0/url=ad.doubleclick.net/ddm/trackclk/N1180633.2259702NATIONALGEOGRAPH/B30121898.369525088;dc_trk_aid=560536603;dc_trk_cid=193609471;dc_lat=;dc_rdid=;tag_for_child_directed_treatment=;tfua=;ltd=;dc_tdv=1www.mazda.pl/modele/mazda-cx-60/" rel="nofollow noopener" target="_blank">Mazda CX-60 to największy SUV w gamie Mazdy łączący w sobie doskonałe wykończenie wnętrza z japońskim rzemiosłem na najwyższym poziomie. Ten model to prawdziwe dzieło sztuki, gdzie każdy detal jest dopracowany. Mazda kładzie nacisk na to, by kierowca czuł się w centrum uwagi, a Crafted in Japan stanowi synonim doskonałości i niepowtarzalności. Kombinacja Mocy i Ekologii <a href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=pyA7W7u1FNBwrXCim242o5eCfQUUkgeTjAloOjo.pWH.K7/stparam=vokelxssit/fastid=fjshfdpdezjjhungzdjrnfeyujlb/nc=0/url=ad.doubleclick.net/ddm/trackclk/N1180633.2259702NATIONALGEOGRAPH/B30121898.369525088;dc_trk_aid=560536603;dc_trk_cid=193609471;dc_lat=;dc_rdid=;tag_for_child_directed_treatment=;tfua=;ltd=;dc_tdv=1www.mazda.pl/modele/mazda-cx-60/" rel="nofollow noopener" target="_blank">Mazda CX-60 oferuje dwa rodzaje napędów: hybrydę plug-in oraz silnik wysokoprężny typu diesel. Jednak to hybryda plug-in wyróżnia się swoją uniwersalnością. Połączenie silnika benzynowego z elektrycznym zapewnia doskonałe parametry techniczne, wyjątkowo niskie spalanie i możliwość jazdy wykorzystując tylko energię elektryczną. Przytoczmy kilka konkretów: 327 KM łącznej mocy systemowej, zużycie paliwa na poziomie 1,5 l/100 km zgodnie z cyklem WLPT, a w razie czego 5,8 sekund od 0 do 100 km/h. Przypomnijmy, że mówimy o 5-osobowym luksusowym SUV-ie! Układ hybrydowy PHEV w Mazda CX-60 to prawdziwy triumf inżynierii. W połączeniu z komfortem jazdy jest to idealne rozwiązanie dla osób ceniących oszczędność i ekologię. View oEmbed on the source website Co równie ważne, Mazda CX-60 jest wyjątkowo przestronna i ma duży bagażnik, który spokojnie zmieści rzeczy całej rodziny. Z tym modelem nie trzeba się ograniczać. Opowieść o Historycznych Skarbach Śląska Po poznaniu fenomenu Mazdy CX-60 czas na podróż na Śląsk, niegdyś niezależnego królestwa. Oto trzy niezwykłe budowle, które przywołują ducha minionych wieków. To nieoczywiste miejsca, gdzie historia spotyka się z luksusem. Zamek Międzylesie Naszą podróż rozpoczynamy od Zamku Międzylesie, którego historia sięga ponad 700 lat wstecz. Ten niezwykły budynek, otoczony malowniczymi krajobrazami Gór Sowich, to niegdyś prawdziwy klejnot architektury obronnej, który z czasem przeistoczył się w barokowy pałac z częścią renesansową. Niezwykłe wnętrza zamku, stylizowane na oryginalny styl, przenoszą nas w czasy rycerzy i dam dworu. To tutaj po odsieczy Wiedeńskiej zatrzymał się król Jan II Sobieski. To w tych okolicach zobaczymy pozostałości działań Husytów. Fanom Andrzeja Sapkowskiego można polecić odsłuchanie profesjonalnie zrealizowanego audiobooka Trylogii Husyckiej, którego jakość będzie można łatwo docenić na systemie audio firmy BOSE w SUV-ie Mazda CX-60. Obok zamku znajduje się rezydencja gościnna, oferująca luksusowe SPA i wygody, na które prawdopodobnie nie mógł liczyć sam król. Pałac Marianny Orańskiej w Kamieńcu Ząbkowickim Pałac Marianny Orańskiej w Kamieńcu Ząbkowickim to klejnot architektury Śląska. Wzniesiony w 1838 roku stał się schronieniem dla Mariany Orańskiej po jej romansie z masztalerzem Johannem von Rossumem. Budynek przyciąga uwagę pięknymi ogrodami, fontannami i zdobionymi elewacjami. Wnętrze pałacu przenosi nas w czasy splendoru, kiedy to zamieszkiwała je Marianna Orańska, księżna Brunszwiku-Lüneburga Także tutaj można się skusić na sprawdzenie 12-głośnikowego systemu BOSE. W ramach promocji zabytku zrealizowano dwunastoodcinkowy podcast o kontrowersyjnym życiu jednej z najbardziej niezwykłych kobiet w historii Niderlandów i ówczesnych Prus. Miłośnicy miłosnych intryg, ich wpływu na historię regionu oraz pięknej XIX wiecznej architektury będą zachwyceni. Pałac Pakoszów W sercu Śląska, otoczony malowniczym krajobrazem, wznosi się majestatyczny Pałac Pakoszów, którego historia sięga 1725 roku. W 2012 roku budynek przeszedł gruntowny remont. Trzeba przyznać, że odrestaurowane wnętrza robią jeszcze większe wrażenie. Na parterze barokowego pałacu odkryjemy sklepienia z delikatnymi, ale pięknymi dekoracjami stiukowymi. W tamtejszej sali balowej (która zachwyca swoją przestrzenią przekraczającą 100 metrów kwadratowych) do lat 60. XX wieku znajdował się plafon z malowidłami alegorycznymi autorstwa wybitnego J. F. Hoffmana. Ściany sali zdobią portrety burmistrzów i patrycjuszy jeleniogórskich, ukazując bogatą historię miasta. Wart uwagi jest również salon z kominkiem, którego ściany pokrywają XVIII-wieczne kafelki z Delftu. To miejsce, gdzie historia i sztuka splatają się w harmonijną całość. W Pakoszowie dwukrotnie gościł Fryderyk II Wielki. Obecnie może zatrzymać się tam każdy, kto ceni luksus i historię. Dziś Pałac zachęca do odwiedzin także za sprawą dobrze wyposażonego SPA oraz podgrzewanego basenu. Podobnie jak wybrane przez nas miejsca, <a href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=pyA7W7u1FNBwrXCim242o5eCfQUUkgeTjAloOjo.pWH.K7/stparam=vokelxssit/fastid=fjshfdpdezjjhungzdjrnfeyujlb/nc=0/url=ad.doubleclick.net/ddm/trackclk/N1180633.2259702NATIONALGEOGRAPH/B30121898.369525088;dc_trk_aid=560536603;dc_trk_cid=193609471;dc_lat=;dc_rdid=;tag_for_child_directed_treatment=;tfua=;ltd=;dc_tdv=1www.mazda.pl/modele/mazda-cx-60/" rel="nofolow noopener" target="_blank">Mazda CX-60 jest nieoczywistym wyborem dla wymagających klientów. Osoby ceniące sobie wyjątkowe wyprawy w luksusowych warunkach nie będą zawiedzione. Stosunek jakości do ceny, spalanie, utrzymanie oraz jakość obsługi na najwyższym poziomie to argumenty, z którymi trudno bowiem dyskutować. No to co, kiedy wyruszacie w drogę?
Maserati przedstawia MC20 NOTTE. Dzikie stworzenie z nocnego świata
Maserati z dumą przedstawia MC20 Notte. Pierwszą limitowaną edycję swojego supersportowego modelu MC20, urodzonego do ścigania się na torze i wychowanego, by zachwycać na malowniczych górskich przełęczach.
W tym artykule: Indywidualizm ponad wszystko Wyjątkowe MC20 Davida Beckhama MC20 Notte Edition to jeżdżący hołd dla śmiałego ducha, który od zawsze pcha Trójząb do przodu – od dnia, w którym Maserati po raz pierwszy wziął udział w jednym z najbardziej legendarnych wyścigów w historii. Łącząc sportowy charakter z luksusem, MC20 symbolizuje powrót Trójzębu do wyczynowych korzeni włoskiej marki. Teraz, dzięki Notte Edition, staje się jeszcze bliższe swojej wyścigowej duszy. Design tej ekskluzywnej serii 50 egzemplarzy jest inspirowany mistyczną, intensywną mocą ciemności. To ryczące stworzenie stworzone, aby uwodzić i estetycznie udoskonalić to, co już w seryjnym wydaniu jest wybitne – między innymi za sprawą silnika V6 Nettuno. Zespół Maserati Fuoriserie opracował nadwozie MC20 Notte, inspirując się hipnotyzującym światem wyścigów, we współpracy z Andreą Bertolinim, kierowcą referencyjnym Maserati i byłym mistrzem świata GT1 za kierownicą maszyny z Trójzębem. Karoseria zyskała magnetyczny, matowy odcień „nero essenza”, który dzięki „dotykowi Midasa” – torowego drapieżnika Bertoliniego – jest gotowy do świecenia w ciemności: srebrne wcześniej detale – Trójząb, boczne logo i podpis Maserati – mają matowe wykończenie w kolorze białego złota, przywołując na nowo wspaniałe sukcesy włoskiej marki w sporcie motorowym. Indywidualizm ponad wszystko Niemal przyklejone do asfaltu 20-calowe, matowoczarne obręcze o charakterystycznym wzorze „birdcage” (z ang. klatka dla ptaków) również wyróżniają matowe akcenty w kolorze białego złota, a zaciski hamulców zostały polakierowane na czarno. We wnętrzu MC20 Notte znalazły się sportowe fotele regulowane elektrycznie w 6 płaszczyznach, pokryte czarno-szarą Alcantarą z żółtymi przeszyciami. Zagłówki zdobi niepowtarzalny Trójząb, a sportowa kierownica z obszytym Alcantarą wieńcem ma wstawki z włókna węglowego. Pomiędzy zagłówkami umieszczono ekskluzywną metalową tabliczkę upamiętniającą MC20 Notte Edition wraz z charakterystycznym podpisem „UNA DI 50” (jeden z 50). „Fuoriserie oznacza po włosku »zbudowany na zamówienie«. Program personalizacji Trójzębu ma na celu tworzenie dla naszych klientów jeżdżących rzeźb, jedynych w swoim rodzaju. MC20 Notte celebruje wyścigowe emocje i urok nocy, łącząc najwyższe osiągi oraz włoską elegancję z odrobiną tajemniczości nocnego świata. To pierwsza limitowana edycja MC20 sygnowana przez Fuoriserie, przeznaczona dla kolekcjonerów supersportowych samochodów i entuzjastów jazdy torowej” – powiedział Klaus Busse, szef działu designu Maserati. MC20 łączy ze sobą wyścigowy charakter z włoskim pomysłem na podróżowanie. Koncepcja tego samochodu idealnie wpisuje się w podziwianie górskich przełęczy na pełnych obrotach. Wiele twarzy MC20 znajdą również odzwierciedlenie we małych miasteczkach, z których włosi słyną. Podróżowanie w akompaniamencie silnika V6 to będzie niezapomniana przygoda. View Ediplayer on the source website Wyjątkowe MC20 Davida Beckhama Aby uczcić premierę Maserati MC20 Notte Edition, globalny ambasador włoskiej marki i miłośnik MC20 David Beckham oraz Andrea Bertolini wspólnie wystąpili w emocjonującym krótkometrażowym filmie. Olśniewające MC20 Beckhama zostaje tam przemienione w nowe wyścigowe stworzenie, które nocą wyjeżdża na otwarte drogi i na tor wyścigowy. Po zapowiedzi przeznaczonej wyłącznie dla członków Maserati Tridente limitowane MC20 Notte jest już dostępne na całym świecie. Jego przyszli właściciele otrzymają zaproszenie, które pozwoli przeżyć im dreszczyk emocji związany z jazdą Maserati na torze – aby mogli najpełniej delektować się wrażeniami zza kierownicy nowej ekskluzywnej maszyny spod znaku Trójzębu.
To był kosmiczny rekord! 53 lata temu Gary Gabelich przekroczył autem 1000 km/godz.
Lubił niebezpieczne wyzwania. Dwukrotnie wywinął się śmierci po wypadkach samochodu i łodzi. 23 października 1970 r. Gary Gabelich jako pierwszy w historii przekroczył liczbę 1000 na prędkościomierzu swojego auta Blue Flame.
W tym artykule: Jak działał silnik „Blue Flame”? Wyzwania samochodowej rakiety Gary Gabelich bije rekord prędkości Kim był Gary Gabelich? Dokładnie średnia prędkość wyniosła 1001,011968 km/godz. Milę, na której dokonuje się pomiaru prędkości, pojazd musi pokonać dwa razy: tam i z powrotem. Wielki błyszczący „Blue Flame”, aby oszczędzać paliwo, był przy starcie popychany przez samochód serwisowy. To pomogło mu rozpędzić się do 60 km/godz. Jak działał silnik „Blue Flame”? W pierwszym przejeździe Gary Gabelich osiągnął prędkość 993,722 km/godz. W przeciwną stronę jechał szybciej – prędkość wyniosła 1009,305 km/godz. Do tamtej pory rekordy ustanawiały samochody z silnikami odrzutowymi. Silnik rakietowy „Blue Flame” napędzany był kombinacją nadtlenku wodoru i ciekłego gazu ziemnego, schłodzonymi do temperatury minus 161 stopni Celsjusza. W ten sposób osiągnięto moc 58 000 koni mechanicznych. Z maksymalnym ciągiem silnik pracował przez 20 sekund. „Blue Flame” przypominał rakietę, tyle że z dodatkowymi zaczepami z przodu i z tyłu do mocowania kół. Opony, specjalnie zaprojektowane przez Goodyeara, miały gładką powierzchnię, aby ograniczyć wydzielanie się ciepła. Wyzwania samochodowej rakiety Pojazd miał 11,4 m długości i 2,3 m szerokości. Ważył 1814 kg, z paliwem – 2994 kg. Jednym z większych kłopotów tuż przed startem było przepalanie przez silnik lin spadochronu hamującego. Gdyby trzeba było zatrzymać samochód samymi hamulcami tarczowymi, potrzeba byłoby na to odcinka drogi długości 19 kilometrów. „Blue Flame” został zaprojektowany i zbudowany przez Reaction Dynamics, z pomocą wykładowców i studentów Illinois Institute of Technology. Dr T. Paul Torda i dr Sarunas C. Uzgiris, profesorowie w IIT, pracowali nad aerodynamiką samochodu, podczas gdy inni studenci IIT i wykładowcy zajmowali się konstrukcją, silnikiem, układem kierowniczym i hamulcami. 85 lat temu wynaleziono ksero. Na pierwszej kopii widnieją znamienne liczby Zanim 22 października 1938 roku amerykański fizyk Chester Carlson skserował pierwszy tekst, kopiowanie dokumentów było czasochłonne i kosztowne. Wynalazek ułatwił pracę biurową, a autorow... Gary Gabelich bije rekord prędkości Bicie rekordu zorganizowano w Bonneville Salt Flats w Utah. To miejsce znajduje się 160 km na zachód od miasta Salt Lake City. 32 tysiące lat temu było tu ogromne i głębokie na 305 metrów jezioro. Po tym jak zniknęło, solne podłoże stwardniało i tak powstało znakomite miejsce do rozwijania ogromnych prędkości. Stojąc przed startem przy „Blue Flame”, Gary Gabelich powiedział dziennikarzom, że taki właśnie samochód – rakietę na kołach – narysował, gdy był dzieckiem. Po pobiciu rekordu stwierdził, że jest teraz najszybszym człowiekiem na świecie. Kim był Gary Gabelich? W ciągu 43 lat życia ten Chorwat z pochodzenia wygrywał wyścigi i ustanawiał rekordy prędkości na asfalcie, ziemi, wodzie (motorówki) i torach solnych. Skakał z samolotów z wysokości 10 kilometrów, testując sprzęt astronautów przygotowany do przyszłych misji (np. skafandry kosmiczne). Był przyzwyczajony do przeciążeń, ćwiczył wytrzymałość w wirówce, co przekładało się na jego atuty jako kierowcy. Lubił niebezpieczne wyzwania. Dwukrotnie wywinął się śmierci po wypadkach samochodu i łodzi. Zginął, rozbijając się na motocyklu na ulicach Long Beach w styczniu 1984 r. Pracował wtedy nad projektem i budową pojazdu zdolnego do osiągnięcia prędkości ponaddźwiękowej (1225 km/godz.). Ten koncepcyjny pojazd został nazwany „American Way”, ale po śmierci Galelicha prace nad nim zarzucono.
Nowe Porsche Cayenne. Dla tych, którzy kroczą własną drogą
Porsche gruntownie zmodernizowało trzecią generację Cayenne, przeprowadzając kompleksowe zmiany w układzie napędowym, podwoziu, wzornictwie oraz wyposażeniu. Każdy kierowca poczuje prawdziwą moc i emocje podczas jazdy tym samochodem.
W tym artykule: Synonim luksusu i sportu Odpowiedzialny wybór Połączenie innowacji i doskonałości Bezpieczeństwo i… zdrowie Porsche Cayenne to samochód, który przedefiniował pojęcie luksusu i sportowego charakteru w segmencie SUV-ów. Spełnia oczekiwania zarówno miłośników sportowych aut, jak i osób poszukujących wysokiej jakości materiałów oraz komfortu. Od momentu debiutu w 2002 roku podbił serca fanów motoryzacji na całym świecie. Jego imponujący design, doskonałe osiągi i rozwiązania technologiczne sprawiły, że stał się jednym z najbardziej pożądanych samochodów na rynku. Nowe Cayenne debiutuje z wysoce zdigitalizowaną koncepcją wyświetlania informacji i obsługi, nowymi układami podwozia, dwoma wersjami nadwozia (SUV i Coupé) oraz technologicznie zaawansowanymi funkcjami. Ze znacząco udoskonaloną konstrukcją i poszerzoną gamą wersji silnikowych nowe Cayenne podkreśla ambicje marki do stworzenia najbardziej sportowego auta w tym segmencie. Jest połączeniem elegancji, charakteru oraz doskonałej jakości wykonania, które od samego początku wyróżniają markę Porsche. Synonim luksusu i sportu Design zewnętrzny Cayenne odzwierciedla sportowy sznyt samochodu. Charakterystyczna sylwetka z długim przodem, nisko osadzoną linią dachu i muskularnymi nadkolami przyciąga wzrok, a przede wszystkim zapewnia dynamiczny wygląd. Tył definiują trójwymiarowe lampy, harmonijnie stylizowana dolna partia oraz nowy zderzak ze zintegrowanym miejscem na tablicę rejestracyjną. Poszerzona paleta lakierów z trzema nowymi odcieniami oraz nowa gama 20-, 21- i 22-calowych obręczy kół umożliwiają indywidualną konfigurację samochodu. Nowy Cayenne został również wyposażony w nowoczesne elementy stylistyczne, takie jak większa atrapa chłodnicy czy smuklejsze reflektory LED, które podkreślają jego sportowy charakter. Standardowe wyposażenie obejmuje model LED Matrix, a nową opcję stanowią reflektory LED HD Matrix. Maskują one położenie innych użytkowników drogi, zapobiegając ich oślepianiu. Dostępny jest również szereg trybów oświetlenia, który zwiększa bezpieczeństwo i komfort jazdy w różnych warunkach. Odpowiedzialny wybór Pod maską nowego Cayenne kryje się imponujące portfolio silników. Dostępne są różne warianty napędowe, w tym benzynowe i hybrydowe, które zapewniają doskonałe osiągi i dynamiczną jazdę - oferują imponującą moc, moment obrotowy, a przy tym pozwalają na niezwykle płynne prowadzenie samochodu. Warto nadmienić, że wersje hybrydowe oferują niską emisję CO2. Jedną z najważniejszych innowacji w nowym Cayenne jest wprowadzenie technologii hybrydowej plug-in. Pozwala ona na jazdę na czysto elektryczny napęd, co przekłada się na niższe emisje CO2 i większą oszczędność paliwa. Dzięki temu, nowy Cayenne nie tylko zapewnia doskonałe osiągi, ale również dba o środowisko naturalne. Gamę Cayenne reprezentuje zoptymalizowany 3,0-litrowy silnik V6 z turbodoładowaniem. Generuje on teraz moc 260 kW (353 KM) oraz 500 Nm maksymalnego momentu obrotowego. Sześciocylindrowy motor stanowi również podstawę zespołu napędowego najnowszego Cayenne E-Hybrid. W połączeniu z nowym silnikiem elektrycznym, wzmocnionym do 130 kW (176 KM), moc systemowa wzrasta do 346 kW (470 KM). Akumulator wysokonapięciowy o pojemności 25,9 kWh, w zależności od poziomu wyposażenia, zapewnia zasięg WLTP w trybie elektrycznym do 90 km. Sercem nowego Cayenne S jest kompleksowo udoskonalony 4,0-litrowy silnik V8 biturbo z maksymalną mocą 349 KW (474 KM) i maksymalnym momentem obrotowym 600 Nm. Zarówno w SUV-ie, jak i w Coupé pozwala na przyspieszenie od 0 do 100 km/h w 4,7 s. Prędkość maksymalna wynosi 273 km/h. Co ważne, nowe Porsche Cayenne Turbo E-Hybrid oferuje znacznie większy zasięg w trybie elektrycznym w połączeniu z krótszym czasem ładowania. Zainteresowani? Dzięki pojemości zwiększonej do 25,9 kWh wysokonapięciowy akumulator zainstalowany pod podłogą przestrzeni bagażowej umożliwia przejechanie do 82 km jedynie na napędzie elektrycznym. Z kolei nowa ładowarka pokładowa AC o mocy 11 kW skraca czas ładowania do mniej niż 2,5 godziny (mimo pojemniejszej baterii). Połączenie innowacji i doskonałości Kabina została zaprojektowana tak, aby zapewnić maksymalną wygodę dla kierowcy i pasażerów nawet podczas długich podróży. Cayenne oferuje również dużą ilość miejsca na bagaż, dzięki czemu jest idealny zarówno na codzienne użytkowanie, jak i na dalsze wyjazdy. Wykorzystanie wysokiej jakości materiałów, precyzyjne wykończenie i ergonomiczne rozmieszczenie elementów sprawiają, że wnętrze Cayenne jest prawdziwym miejscem relaksu. Dodatkowo, samochód został wyposażony w najnowsze systemy multimedialne i nawigacyjne, które umożliwiają łatwą obsługę i zapewniają dostęp do szerokiej gamy funkcji. Przeprojektowany kokpit Cayenne po raz pierwszy obejmuje w pełni cyfrowy 12,3-calowy zestaw wskaźników w tak zwanej zakrzywionej, wolnostojącej formie. Konsola centralna ma intuicyjny interfejs i umożliwia łatwą obsługę systemów multimedialnych, a także nawigacji. Dodatkowo, pasażer przodu po raz pierwszy w Cayenne dysponuje własnym wyświetlaczem informacyjno-rozrywkowym o przekątnej 10,9 cala, który wzbogaca wrażenia z jazdy. W zależności od rynku, pasażer ma również możliwość strumieniowego przesyłanie treści wideo podczas podróży. Specjalna folia sprawia, że kierowca nie widzi zawartości tego wyświetlacza. Bezpieczeństwo i… zdrowie Porsche kładzie jeszcze większy nacisk na bezpieczeństwo i w rezultacie nowe Cayenne jeszcze skuteczniej wspiera kierowcę w trudnych sytuacjach na drodze zarówno w dzień, jak i w nocy. Klienci mogą korzystać z szerokiej gamy nowych i zoptymalizowanych systemów asystujących. Wprowadzono: ogranicznik prędkości, asystenta omijania przeszkody, asystenta skrętu oraz udoskonalony system Porsche InnoDrive, dostępny w połączeniu z adaptacyjnym tempomatem. Porsche zadbało również o aspekt zdrowotny, który jest wisienką na torcie oferowanych udogodnień. Mowa o systemie kontroli jakości powietrza. Standardowo samochód wykorzystuje predykcyjne dane nawigacyjne do wykrywania zbliżających się wjazdów do tuneli i automatycznie aktywuje wówczas recyrkulację powietrza. Opcjonalnie czujnik wykrywa poziom drobnych cząstek pyłu w powietrzu i w razie potrzeby wielokrotnie przepuszcza je przez filtr drobnego pyłu. Dodatkowo wiele zarazków i zanieczyszczeń z powietrza usuwa jonizator - co jest szczególnie korzystne dla alergików. Mówiąc wprost, najnowsze Porsche Cayenne działa jak mobilny oczyszczacz powietrza.