36-latka sprzedała dom i zamieszkała w swoim samochodzie. Teraz zwiedza świat
W świecie, w którym ceni się stabilność i przewidywalność, jej wybór może wydawać się zaskakujący. Zamiast kupować większe mieszkanie i piąć się po szczeblach kariery, Ashley rzuciła pracę i zaczęła życie w drodze.
Spis treści: Porzuciła pracę i dom, by żyć w podróży. Co ją do tego skłoniło? Ponad 20 krajów, jeden samochód i życie bez planu Choć wiele kobiet marzy o stabilizacji, rodzinie i własnym domu, coraz częściej w mediach pojawiają się historie tych, które wybierają inną drogę. Jedną z nich jest Ashley Kaye, 36-latka z USA, która sprzedała rodzinny dom i postanowiła żyć w podróży. Dziś jej codzienność to setki kilometrów szutrowych tras, przejścia graniczne i noclegi na pustkowiach Ameryki Południowej. Porzuciła pracę i dom, by żyć w podróży. Co ją do tego skłoniło? Ashley Kaye przez większość życia mieszkała w Wisconsin, w tym samym domu, w którym się wychowała. Jej codzienność była uporządkowana – stabilna praca, znajomi z sąsiedztwa, rytm wyznaczany przez zmieniające się pory roku. Przełom nastąpił w 2019 roku, podczas wakacyjnego wyjazdu do Hondurasu. Tam poznała mężczyznę, który od lat żył w drodze. – Po prostu złapaliśmy dobry kontakt. Przez cały mój pobyt dzieliliśmy się doświadczeniami, także tymi trudnymi – wspominała w wywiadzie dla CNBC, dodając, że ich rozmowy o finansach i realiach życia w podróży wywarły na niej szczególne wrażenie. – Powiedział mi, że żałuje, że nie zdecydował się na taki styl życia wcześniej, bo to o wiele łatwiejsze i tańsze, niż się wydaje. To wszystko zmieniło – mówiła. Po powrocie do Stanów Zjednoczonych Ashley zaczęła intensywniej pracować, by zgromadzić oszczędności, a już rok później odeszła z pracy. Kolejne trzy lata spędziła w podróży m.in. samotnie zwiedzając RPA. Gdy tam przebywała, dotarła do niej wiadomość o chorobie ciotki, przez którą musiała wrócić do Wisconsin. Będąc już na miejscu, sprzedała rodzinny dom i coraz poważniej myślała o życiu ze swoim czworonożnym przyjacielem w drodze. – Podróżowanie samolotem z psem brzmiało jak fatalny pomysł. Poza tym lubię fotografować, więc zależało mi na rozwiązaniu, które pozwoli dotrzeć w trudno dostępne miejsca – tłumaczyła. Ponad 20 krajów, jeden samochód i życie bez planu Przełom nastąpił, gdy na Instagramie skontaktowała się z nią para podróżująca terenówką po RPA. Wymienili się doświadczeniami, a Ashley nabrała pewności, że właśnie taki styl życia najbardziej jej odpowiada. Wówczas za 43 tys. dolarów kupiła Toyotę Tacoma – samochód terenowy, który z czasem przekształciła w pełnoprawne mobilne mieszkanie. Później udała się na południe do Baja California w Meksyku, gdzie dokończyła przebudowę pojazdu. Stamtąd wyruszyła w podróż legendarną Autostradą Panamerykańską (Pan-American Highway), czyli trasą biegnącą od Alaski aż po najbardziej wysunięte na południe rejony Argentyny. – To naprawdę wyjątkowy sposób podróżowania, bo można samodzielnie decydować o tempie. Poza tym, jeśli trafię w piękne i spokojne miejsce, mogę zostać tam tak długo, jak chcę – mówiła w wywiadzie, równocześnie podkreślając jednak, że to życie pełne wyzwań. – Każdy sposób podróżowania ma swoje zalety i wady. Przekraczanie granic to niekończące się formalności, a samotna podróż potrafi być wyczerpująca. Trzeba nauczyć się funkcjonować w rytmie, który naprawdę ci odpowiada – tłumaczyła. Od momentu rozpoczęcia podróży Kaye odwiedziła już ponad 20 krajów, w tym Meksyk, wszystkie państwa Ameryki Środkowej, Kolumbię, Ekwador, Peru, Chile oraz część Argentyny. Jej codzienność nie jest podporządkowana pracy czy kalendarzowi spotkań, lecz zmieniającym się warunkom pogodowym, ukształtowaniu terenu i sprawności technicznej pojazdu. – Nie chcę mówić, że to życie jak z bajki, bo wymaga ono dużego wysiłku. Jest wiele rzeczy, o które trzeba na bieżąco dbać i które stale wymagają uwagi. A jednak to, co daje mi największe poczucie swobody, to poranki bez planu. Budzę się, patrzę na mapę i decyduję: nocleg u podnóża wulkanu, wyprawa w głąb dżungli czy dzień nad oceanem. Możliwości są niemal nieograniczone – i za to jestem wdzięczna – podsumowała 36-latka. Źródła: CNBC, SupercarBlondie Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Volkswagen Samochody Dostawcze inauguruje sezon narciarski w Szczyrku. Atrakcji nie brakowało
W sobotę 16 grudnia, oficjalnie ruszył sezon narciarski w Szczyrku. Z tej okazji główny ośrodek narciarski w tym mieście Szczyrk Mountain Resort, zorganizował uroczyste otwarcie sezonu – Szczyrk Winter Opening.
W tym artykule: Szeroki wybór jakościowych tras Tego dnia, już od samego rana narciarze i turyści mogli liczyć na szereg atrakcji, wśród których będą również te przygotowane przez markę Volkswagen Samochody Dostawcze, m.in. jazdy testowe najnowszymi modelami Volkswagenem ID. Buzz i Volkswagenem Amarok. Tegoroczna zima przyszła dość wcześnie, z czego z pewnością cieszą się miłośnicy narciarstwa i innych śnieżnych szaleństw. Pokrywa śnieżna jest już dość spora, więc wiele ośrodków narciarskich rozpoczyna sezon uruchamiając trasy zjazdowe i wyciągi. Tak dzieje się również w Szczyrku, gdzie w sobotę, 16 grudnia, odbył się Szczyrk Winter Opening – oficjalne otwarcie sezonu. Partnerem ośrodka Szczyrk Mountain Resort jest marka Volkswagen Samochody Dostawcze, która specjalnie z okazji inauguracji sezonu przygotowała dla narciarzy i turystów dodatkowe atrakcje – między innymi możliwość jazd testowych najnowszymi modelami marki: w pełni elektrycznym ID. Buzzem i terenowym pick-up’em Volkswagenem Amarok. Tego dnia, odwiedzający Szczyrk mieli możliwość przetestowania obu modeli podczas 20 minutowych jazd testowych. Szeroki wybór jakościowych tras Zlokalizowany w Beskidzie Śląskim na zboczach szczytów Małe Skrzyczne 1211 m n.p.m. i Wierch Pośredni 1000 m n.p.m. Ośrodek posiada przeszło 23 km zróżnicowanych tras zjazdowych (w tym 5 km oświetlonych) co sprawia, że każdy fan białego szaleństwa znajdzie coś dla siebie. Od sezonu 2017 dzięki współpracy z Centralnym Ośrodkiem Sportu i Beskid Sport Arena klienci ośrodków mogą korzystać ze wspólnego skipassu na blisko 40 km tras.
Defender vs pustynia w Dubaju. Zwycięzca mógł być tylko jeden
Dubaj to miasto o wielu twarzach. Każdy znajdzie tam trakcje dla siebie. Ja, na zaproszenie marki Land Rover wybrałem się do tego niesamowitego miasta, by sprawdzić legendę off–roadu pośród pustyń w Dubaju.
W tym artykule: W Defenderze nadal czuć duch Off–Roadu Trafiony zakopany Moc była z nami 42 stopnie Celsjusza na środku pustyni Defender udowodnił, że jest królem Dubaj to największe miasto w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Jest położony na południowym wybrzeżu Zatoki Perskiej. Centrum miasta jest bardzo nowoczesne, o czym świadczy najwyższy budynek na świecie, Burda Chalifa. Na obrzeżach miasta jest jednak bardzo surowo. Stare budownictwo i ogromne pustynne obszary. Właśnie tutaj spędzie najwięcej czasu podczas mojego wyjazdu do Dubaju. Podczas przepraw będzie mi towarzyszył Defender w wersji 130, czyli największej aktualnie dostępnej wersji tej legendarnej terenówki. Nie będzie przesadą jeżeli powiem, że pustynia w Dubaju to jedno z najładniejszych miejsc na świecie. Wrażenie robi nie tylko jej ogromna powierzchnia, ale również widoki, które gwarantuje. W pewnym momencie miałem przed oczami niesamowity widok piasku potarganego przez wiatr, który do tej pory kojarzył mi się tylko z najlepszymi tapetami w komputerze. W Defenderze nadal czuć duch Off–Roadu Już wcześniej miałem ogromną przyjemność jeździć Defenderem po polskich górach. Na pustynnych wydmach nie jeździłem jednak żadnym samochodem, więc tym bardziej byłem podekscytowany. Ruszaliśmy z centrum Dubaju. Przed hotelem czekało 10 Defenderów wyposażonych w terenowe akcesoria. Na dachu mogłem znaleźć łopatę, trapy i zapasowe koło. Wszystkie z tych urządzeń mogły się przydać w najmniej oczekiwanych chwilach. Zwłaszcza łopata. Piasek na pustyniach w Dubaju jest bardzo miękki, więc ciężkie samochody bardzo łatwo mogą się zakopać. Wyposażeni w krótkofalówki do komunikacji z zespołem, ruszyliśmy w stronę pustynii, której nie trzeba daleko szukać. Po dojechaniu na miejsce, ekipa zaczęła przygotowywać nasze samochody. Głównie było spuszczane powietrze z opon. To podstawowa czynność przy jeździe po piasku. Opona robi się wtedy szersza, a dzięki temu jest lepszy kontakt z podłożem. Trafiony zakopany Długo nie musieliśmy czekać, aż pierwszy samochód się zakopie w piasku. Już po pierwszych metrach i pierwszym podjeździe, jeden z samochodów utknął. Do akcji musiała wkroczyć ekipa, która rozpoczęła procedura wyciągania samochodu. Zadania nie ułatwiała temperatura powietrza. Termometr wskazywał 37 stopni, a było godzina 10:00. Chwila kopania w piasku, lina i drugi Defender wystarczył, by wyciągnąć zakopany samochód. Kiedy ponownie mogliśmy ruszyć konwój, trasa robiła się coraz cięższa. Podjazdy były strome, a piasek grząski. Przed wjazdem na pustynię otrzymaliśmy kilka wskazówek. Jedną z nich był sposób zatrzymywania samochodu. Pod żadnym pozorem nie mogliśmy zatrzymać się pod górkę, ponieważ momentalnie byśmy utknęli. Zawsze zatrzymywaliśmy się kiedy był lekki spadek. W pewnym momencie zrobiło się naprawdę ekstremalnie. Na tyle, że mój kolega z Czech, z którym dzieliłem auto, powiedział, że ja mam już jeździć przez cały czas, bo on się boi. Dla mnie takie rozwiązanie było idealne, bo miałem ogromną radochę. Faktem jest, że czasem było bardzo bardzo ciężko, ale poziom adrenaliny w moim organizmie był na tyle duży, że nic nie było w stanie nie powstrzymać. Moc była z nami Pod maską naszych Defenderów pracował silnik V6, który generował 300 koni mechanicznych. Taka moc była wystarczająca na przemierzanie pustynnych wydm. Nawet gdy momentami robiło się ciężko i czułem, że samochód może się zakopać. Wciskałem wtedy mocniej pedał gazu, a samochód sam sobie z resztą radził. To było niesamowicie uczucie i niesamowita pewność, że Defender jest w stanie przejechać wszystko. To była też zasługa bardzo zaawansowanych systemów terenowych. Defender posiada specjalny tryb jazdy po piasku. Auto wtedy samodzielnie przystosowuje się do podłoża, po którym jedzie. Zmienia się charakterystyka pracy skrzyni biegów i silnika. Zawieszenie się podwyższa, by jeszcze łatwiej pokonywać przeszkody. 42 stopnie Celsjusza na środku pustyni Dubaj słynie z wysokich temperatur. W samym mieście o tej porze roku jest bardzo wysoko. Właśnie dlatego w zimowym okresie wybiera się tam najwięcej osób. Duża dawka witaminy D3 gwarantowana. W marcu temperatury mogły sięgać nawet 40 stopni. Poczułem to, gdy musieliśmy zatrzymać się na dłużej w jednym miejscu. Termometr wskazywał wtedy 41 stopni, ale odczuwalne było na pewno więcej. Byliśmy na środku pustyni, a na horyzoncie próżno było szukać jakiegoś schronienia. Byliśmy tylko my i 10 Defenderów walczących z pustynnym piaskiem. Defender udowodnił, że jest królem Najnowsza odmiana Defendera nie zawodzi. Połączenie najnowszych technologicznych rozwiązań i kultowego charakteru, dała idealną terenówkę. Najlepsze w tym samochodzie jest to, że jednego dnia możemy odwieźć dzieci do szkoły, by następnego ruszyć w teren. Bez żadnych modyfikacji, niczego. Po prostu wsiadamy i jedziemy i mamy pewność, że przejedziemy wszędzie. Defender odzyskał miano króla terenówek, a konkurencja będzie musiała się bardzo napracować, by choć trochę go dogonić. Defender pokonał pustynię w Dubaju i to w wielkim stylu. Nasz ekspert Piotr Kolasa Pasjonat motoryzacji, podróży i piłki nożnej. W redakcji National-Geographic.pl odpowiada za media społecznościowe i nowe technologie.
Terenowy samochód sportowy z genami zwycięzcy: nowe Porsche 911 Dakar
Na targach motoryzacyjnych w Los Angeles producent samochodów sportowych świętuje niezwykły globalny debiut: nowe Porsche 911 Dakar jest równie wygodne w terenie, jak i na autostradzie.
W tym artykule: Moc na każdej nawierzchni Opcjonalnie dostępny z koszem dachowym lub namiotem dachowym Pakiet Rally Design z wzornictwem nawiązującym do samochodu rajdowego, który wygrał Rajd Paryż-Dakar 1984 Limitowany do zaledwie 2500 egzemplarzy ekskluzywny model nie tylko demonstruje niemal nieograniczone możliwości koncepcji 911, ale i przywołuje pierwszą wygraną Porsche w generalnej klasyfikacji Rajdu Paryż-Dakar z 1984 r. To doniosłe zwycięstwo oznaczało również narodziny napędu na wszystkie koła w Porsche 911. Właśnie dlatego nowe 911 Dakar jest oferowane z opcjonalnym pakietem Rallye Design, nawiązującym do kultowego zwycięskiego egzemplarza. Stuttgart. Już od pierwszej chwili nowe Porsche 911 Dakar zwraca uwagę swoim prześwitem – o 50 mm wyższym niż w przypadku 911 Carrera ze sportowym zawieszeniem. A standardowy układ podnoszenia pozwala zwiększyć go z przodu i z tyłu o dodatkowe 30 mm. W rezultacie prześwit i kąt rampowy dorównują parametrom konwencjonalnych SUV-ów. Układ podnoszenia nie jest jednak przeznaczony wyłącznie do pokonywania przeszkód przy niskiej prędkości, lecz stanowi integralną część na nowo zestrojonego zawieszenia. Ustawienie „high level” (z ang. wysoki poziom) umożliwia odbywanie ambitnych terenowych wypraw z prędkością do 170 km/h. Powyżej tej prędkości samochód automatycznie obniża się do normalnego poziomu. Dopełnieniem sportowo-terenowych właściwości 911 Dakar są specjalnie opracowane opony Pirelli Scorpion All Terrain Plus (245/45 ZR 19 z przodu i 295/40 ZR 20 z tyłu). Bieżnik o masywnym wzorze ma 9 mm głębokości, a wzmocnione ściany boczne i czoło składają się z dwóch warstw osnowy. Wszystko to sprawia, że ogumienie Porsche 911 Dakar doskonale sprawdza się nawet w trudnym terenie i jest bardzo odporne na uszkodzenia. Opcjonalnie dostępne są letnie i zimowe opony Pirelli P Zero, również z dwiema warstwami osnowy. Ogumienie terenowe stanowi jednak wyposażenie standardowe i zapewnia dynamikę samochodu sportowego także na asfalcie. Moc na każdej nawierzchni Trzylitrowy, sześciocylindrowy silnik biturbo o mocy 480 KM (353 kW) i maksymalnym momencie obrotowym 570 Nm zapewnia doskonałe osiągi przy przekonującym akompaniamencie boksera. Nowy samochód sportowy przyspiesza od 0 do 100 km/h w 3,4 s; z uwagi na terenowe opony jego prędkość maksymalna została ograniczona do 240 km/h. Standardowo silnik współpracuje z ośmiobiegową przekładnią PDK i napędem na wszystkie koła Porsche. Seryjne wyposażenie obejmuje również skrętną tylną oś, mocowania silnika z 911 GT3 oraz aktywną stabilizację przechyłów PDCC. Wzajemne współdziałanie wszystkich komponentów sprawia, że 911 Dakar jest równie dynamiczne na piasku i luźnych nawierzchniach jak na północnej pętli toru Nürburgring. Jego maksymalne osiągi w terenie po części są też zasługą dwóch nowych trybów jazdy, które można wybrać za pomocą obrotowego przełącznika na kierownicy. Tryb Rallye idealnie nadaje się na luźne, nierówne nawierzchnie – napęd na wszystkie koła priorytetyzuje wówczas tylną oś. W trybie Offroad automatycznie aktywowane jest wysokie ustawienie prześwitu. Zaprojektowano go z myślą o jak najlepszej trakcji w trudnym terenie i na piasku. W obu tych trybach kierowca ma do dyspozycji nową funkcję Rallye Launch Control, która umożliwia imponujące przyspieszenie na luźnych nawierzchniach i zezwala na około 20-procentowy poślizg kół. Opcjonalnie dostępny z koszem dachowym lub namiotem dachowym Do charakterystycznych cech 911 Dakar należą również nowo opracowany, mocowany na stałe, lekki tylny spojler z CFRP (tworzywa sztucznego wzmocnionego włóknem węglowym) oraz przednia pokrywa z tego samego materiału, z efektownymi wylotami powietrza zaczerpniętymi z 911 GT3. Uwagę zwracają także standardowe terenowe dodatki, takie jak czerwone aluminiowe zaczepy holownicze z przodu i z tyłu, poszerzone nadkola i osłony progów czy elementy ochronne ze stali nierdzewnej na zderzakach oraz progach. Ze stali nierdzewnej wykonano też chroniące przed kamieniami wypełnienia bocznych wlotów powietrza w przeprojektowanym przednim pasie. Na dachu Porsche 911 Dakar znajduje się widoczne gniazdko 12 V do zasilania reflektorów opcjonalnego bagażnika dachowego. 42-kilogramowa nośność sprawia, że bez problemu pomieści on sprzęt rajdowy, taki jak kanistry z paliwem i wodą, składane łopaty czy podkładki trakcyjne. Dla 911 Dakar dostępny jest również namiot dachowy. Wewnątrz 911 Dakar podkreśla swoje sportowe ambicje standardowymi w pełni kubełkowymi fotelami oraz brakiem tylnych siedzeń. Jego masę dodatkowo zmniejsza zastosowanie lekkich szyb oraz lekkiego akumulatora. W rezultacie nowe Porsche 911 Dakar waży jedynie 1605 kg – zaledwie o 10 kg więcej od 911 Carrera 4 GTS z PDK. Charakterystyczną cechą kabiny 911 Dakar są standardowe wykończenia z materiału Race-Tex z dekoracyjnymi przeszyciami w kolorze Shade Green, który jest również ekskluzywnie dostępny jako metalizowany odcień nadwozia 911 Dakar. Pakiet Rally Design z wzornictwem nawiązującym do samochodu rajdowego, który wygrał Rajd Paryż-Dakar 1984 Wygląd 911 Dakar z opcjonalnym pakietem Rallye Design nawiązuje do zwycięskiego samochodu z Rajdu Paryż-Dakar 1984. Podstawą pakietu jest dwubarwne malowanie w kolorach białym/Gentian Blue Metallic. To pierwsze takie połączenie dwukolorowego lakieru oraz oklejenia w standardowym modelu Porsche. Z boku umieszczono indywidualny numer wyścigowy (od 1 do 999) – do wyboru przez klienta. 911 Dakar z pakietem Rallye Design wyróżniają również pasy ozdobne w kolorach czerwonym i złotym oraz napis „Roughroads” na drzwiach. Termin ten jest zastrzeżonym znakiem towarowym i odzwierciedla koncepcję oraz terenową przydatność nowego wariantu. Ponadto lista opcji obejmuje pakiet Rallye Sport z klatką bezpieczeństwa z tyłu, sześciopunktowymi pasami bezpieczeństwa oraz gaśnicą. Co więcej, nabywcy 911 Dakar wraz ze swoim nowym samochodem mogą zamówić czasomierze Porsche Design Chronograph 1 – 911 Dakar lub Chronograph 1 – 911 Dakar Rallye Design Edition. Po raz pierwszy ich obudowa jest wykonana z wyjątkowo odpornego na zarysowania, a zarazem lekkiego węglika tytanu.
Jak nowy Nissan X-Trail poradził sobie na słoweńskich drogach i bezdrożach? Sprawdzamy!
Wraz z Nissanem wyruszyliśmy do Słowenii, w okolice Lublany, aby sprawdzić, czy rodzinny SUV poradzi sobie na trudnych, górskich i niekiedy wymagających drogach. Czy auto zdało egzamin? Zapraszamy na samochodową podróż po Alpach Julijskich.
W tym artykule: Jak najnowszy Nissan X-Trail poradził sobie na trudnych drogach Słowenii? Nowy Nissan to auto niezwykle dynamiczne i stabilne Słowenia zachwycała swoim pięknem i przyrodą Bezdroża Słowenii nie były wyzwaniem dla Nissana X-Trail Do Słowenii wybierałem się już wielokrotnie, ale zawsze kończyło się tylko na wizytach przejazdem i zwiedzaniu jedynie autostrad. Jeden wyjazd zapamiętam szczególnie, gdy na granicy słoweńsko-chorwackiej dostałem dotkliwy mandat za brak ważnej winiety. W Słowenii mandaty są naprawdę wysokie! Zwykłe gapiostwo lub roztrzepanie, ponieważ jechałem przez ten kraj do Chorwacji i z powrotem. Winieta była ważna przez 6 dni, a ukarany zostałem dnia 7. Jak najnowszy Nissan X-Trail poradził sobie na trudnych drogach Słowenii? Konsekwentnie przez lata nie docierałem do Słowenii, aż w końcu nadarzyła się ku temu znakomita okazja. Nissan zaprosił nas na prezentację najnowszego modelu X-Trail. Odbywała się w Dolinie Bohinj, w samym sercu Alp Julijskich, tuż nad jeziorem Bohinjsko. Na miejsce wyruszyliśmy prosto z lotniska w stolicy, z którego odjechaliśmy już najnowszymi SUV-ami japońskiego producenta z siedzibą w Jokohamie. Na wstępie krótka specyfikacja. Najnowszy Nissan X-Trail jest już czwartą generacją flagowego SUV-a tej marki. I zarazem kolejny modelem, który stawia na innowacyjne i ekologiczne rozwiązania. Wersja, którą jeździliśmy to e-Power e-4ORCE z napędem 4x4 oraz z układem o mocy 213 KM. O co chodzi z tymi wszystkimi „e”? Nowy Nissan to auto niezwykle dynamiczne i stabilne Otóż technologia, którą proponuje Nissan, polega na wykorzystaniu silnika benzynowego tylko do wytwarzania energii dla silnika elektrycznego, który napędza pojazd. Dzięki temu samochód prowadzi się niezwykle komfortowo. Przy zrównoważonej jeździe jest bardzo cichy, niemalże jakbyśmy jeździli 100-procentowym „elektrykiem”. Z kolei e-4ORCE 4WD zapewnia więcej mocy dzięki drugiej jednostce elektrycznej, która napędza tylne koła. Dzięki temu samochód poradzi sobie praktycznie w każdych warunkach, jest stabilny i dynamiczny. A przede wszystkim gwarantuje oszczędną jazdę, o czym przekonaliśmy się w Słowenii. Warto też zwrócić uwagę na imponujące przyspieszenie, jak na tak duże auto. X-Trail z układem e-4FORCE rozpędza się do „setki” w ok. 7 sekund. Samochód rodzinny na szybki wypad za miasto. Testujemy 4 nowe modele Oto najciekawsze samochody rodzinne, które sprawdzą się podczas krótkich wycieczek. Oprócz innowacyjnych rozwiązań, Nissan nie zapomniał zadbać o kwestie wizualne. Nowy X-Trail prezentuje się naprawdę zjawiskowo. To kawał potężnej maszyny, która pomimo, iż w teorii jest to auto rodzinne, ma drapieżny i sportowy wygląd. Zwężone przednie reflektory i duży grill z logo Nissana sprawiają, że ten SUV wygląda naprawdę luksusowo i robi piorunujące wrażenie. Szczególnie w wersji kolorystycznej, którą mogliśmy testować. Słowenia zachwycała swoim pięknem i przyrodą Z lotniska wyruszyliśmy słoweńską autostradą w kierunku Bled. To małe miasteczko położone nad jeziorem o tej samej nazwie. Miejsce wyjątkowo urokliwe, położone w regionie Górnej Krainy u podnóża Alp Julijskich. Na wzgórzu na wysokości 100 metrów znajduje się zamek, który miał zostać zbudowany nawet w 1011 roku przez cesarza Henryka II. Z zamku widać cały krajobraz miasta i krainy oraz kościół na wyspie, który jest jednym z symboli Słowenii. Z tego miejsca widok zapiera dech w piersiach. Nic dziwnego, że jest to główny cel turystów, którzy przyjeżdżają do tego kraju. W miejscach takich jak to, czas staje w miejscu. Korzystając z tej krótkiej chwili, zrobiliśmy sobie przerwę na kawę w tej urokliwej miejscowości. Bezdroża Słowenii nie były wyzwaniem dla Nissana X-Trail Z Bled wyruszyliśmy już prosto w kierunku Bohinj. Ale żeby nie było zbyt łatwo, wybraliśmy trasę po słoweńskich bezdrożach i lasach, aby sprawdzić, czy rodzinne auto poradzi sobie w ekstremalnych warunkach. Muszę przyznać, że na początku miałem wątpliwości. Jak się później okazało – niepotrzebnie. Nissana X-Trail prowadzi się doskonale zarówno po autostradzie, jak i po drogach szutrowych i nierównych. Kilkukrotnie widząc wielkie dziury miałem wrażenie, że albo się zakopiemy, albo stracimy zawieszenie lub koła. Nic z tych rzeczy. Najnowszy model japońskiego producenta udowodnił, że samochód rodzinny to rzeczywiście samochód bezpieczny i niezawodny. Następnego dnia sprawdzaliśmy nowego X-Traila na specjalnie przygotowanym torze. Mogliśmy przekonać się, jak działa m.in. tryb offroad oraz jak zachowuje się samochód na naprawdę dużych nierównościach. Muszę przyznać, że napęd na cztery koła ma tutaj ogromne znaczenie. Auto właściwie bez trudu pokonywało wszystkie przeszkody. A spalanie mnie pozytywnie zaskoczyło. Nie oszczędzając przez dwa dni samochodu, wskaźnik pokazywał średnio 7–8 l/100km. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Pandemia ciągle nie daje o sobie zapomnieć. Branża motoryzacyjna do dziś odczuwa trudy i nadal nie może wyjść z kryzysu. Problem z częściami do nowych samochodów jest z nami ciągle obecny, ale Maserati pokazało , jak można sobie z tym poradzić.
W tym artykule: Poznanie Maserati Grecale w wirtualnej rzeczywistości Włosi tez się elektryfikują Kolacja z widokiem na Warszawę Premiery nowych samochodów jednak musiały się odbywać, ale ilość zapraszanych dziennikarzy była mocno ograniczona. Maserati postanowiło jednak wykorzystać najnowsze technologie i zorganizować jedną z najlepszych premier, na jakich byłem. Teraz nie trzeba wyjeżdżać do innego kraju, by poczuć jego klimat. Wszystko można zrobić wykorzystując nowoczesne technologie dostępne na rynku. Otrzymując zaproszenie na premierę nowego samochodu z dopiskiem „pokaz VR” nie wiedziałem czego się spodziewać. Przyznam szczerze, że moje wcześniejsze doświadczenia z wirtualną rzeczywistością były niewielkie, więc tym bardziej poziom ekscytacji był wysoki. Poznanie Maserati Grecale w wirtualnej rzeczywistości Bohaterem tego wieczoru było nowe Maserati Grecale. To zupełnie nowy SUV od włoskiej marki, który ma konkurować z najlepszymi w tej kategorii. Tym razem nie poznawałem auta na włoskich drogach, tylko po przez założenie specjalnych googli, dzięki którym momentalnie przeniosłem się do północnych Włoch. Miejsca, gdzie Grecale powstawało. Wirtualna przejażdżka wokół jeziora Garda obfitowała w piękne widoki. Dosłownie czułem się jakbym prowadził najnowsze dzieło z włoskiej fabryki. Choć było to kilka minut i to w wirtualnej rzeczywistości, Włochy ponownie urzekły mnie swoimi krajobrazami. Krajobrazami, po których „jeździłem" Maserati Grecale. Włosi tez się elektryfikują Obecnie rynek motoryzacyjny przechodzi wielką rewolucję. Coraz bardziej restrykcyjne normy dotyczące spalin ogłaszane prze Unię Europejską, zmusiły marki do wprowadzenia oszczędniejszych jednostek spalinowych. Rozwiązaniem jest umieszczenie małego silnika elektrycznego, który będzie redukował wytwarzanie szkodliwych substancji do środowiska. Maserati to nie ominęło i każda wersja Grecale jest zelektryfikowana. W momencie premiery, Grecale zaprezentowane zostało w trzech odsłonach – GT, Modena oraz Trofeo. Wersja Folgore pojawi się w przyszłym roku i będzie pierwszym w pełni elektrycznym SUVem Maserati. Grecale GT ze swoim 4-cylindrowym 300-konnym silnikiem z instalacją miękkiej hybrydy (mild hybrid) nawiązuje do koncepcji miasta i jego współczesnego minimalizmu. To samochód dla obywateli świata, pasujący do ich dynamizmu, ciekawości oraz świadomości mody. Jednak również dla kogoś, kto nieustannie poszukuje stylu definiującego jego osobisty charakter. Grecale Modena z 4-cylindrową jednostką mild hybrid o mocy 330 KM cechuje wrodzona, ponadczasowa elegancja. To wersja adresowana na przykład do miłośników aktywności na świeżym powietrzu, którzy maksymalnie wykorzystują swój wolny czas. I wreszcie Grecale Trofeo, z potężnym silnikiem V6 o mocy 530 KM – SUV, który reprezentuje czystą adrenalinę. Jego „wybuchowe” osiągi stają się idealnym narzędziem, by podjąć nawet najbardziej osobiste wyzwanie. Kolacja z widokiem na Warszawę Całe wydarzenie kończyła uroczysta kolacja. Zanim jednak usiedliśmy do stołów, Karol Okrasa, jeden z najlepszych szefów kuchni w Polsce, zabrał nas na podziwianie pięknej Warszawy. Nocą stolica robi jeszcze większe wrażenie. Pałac Kultury i Nauki, który był na wyciągnięcie ręki wyglądał niesamowicie. Warszawskie wieżowce zachwycają jeszcze bardziej, kiedy jesteś praktycznie na ich wysokości. Po tym wszystkim mogliśmy usiąść do stołów i delektować się potrawami. Za każdym razem Karol Okrasa opowiadał o każdym daniu. Do tej kolacji szukał inspiracji podczas wcześniejszej podróży Levante na zamojszczyźnie. Maserati rozpoczęło nowy rozdział w premierach samochodów. Wykorzystanie najnowszej technologii, by rozwiązać aktualne problemy i pokazać niesamowity samochód, okazało się strzałem w dziesiątkę. Teraz mogę już tylko czekać na zaproszenie do Włoch i poczuć na własnej skórze dreszcze z emocji podczas jazdy nowym Maserati Grecale. Nasz ekspert Piotr Kolasa Pasjonat motoryzacji, podróży i piłki nożnej. W redakcji National-Geographic.pl odpowiada za media społecznościowe i nowe technologie.
Polska dla aktywnych: Bug - Przygoda poza szlakiem
Off-road to w powszechnym mniemaniu zajęcie dla twardzieli, mocnych jak ich samochody na terenowych grubych oponach, obudowane rurami i załadowane ekwipunkiem
Prawda jest nieco inna – w Polsce coraz bardziej rygorystyczne przepisy wykluczają jazdę po bezdrożach. Po drugie off-road jest dla każdego, kto nie boi się odrobiny wysiłku i niewygód. Jednym z ciekawszych dostępnych szlaków dla off-roadowców jest rzeka Bug. Konkretnie tereny przyległe do jej rozlewisk, np. okolice Terespola albo Długiego Kamieńskiego. Tam można znaleźć wystarczająco trudne dukty i drogi. A na leśników, strażników i policję amatorzy jazdy terenowej mają swój patent. – Trzeba szukać dróg lub czegokolwiek, co drogę przypomina, ale jest w jakikolwiek sposób oznaczone i jest legalną drogą publiczną. Jak jest zaznaczona na mapie albo zdezelowany drogowskaz wskazuje np. „Pionki 6 km”, to można jechać – tłumaczą. Taka wyprawa wzdłuż Bugu może zająć i tydzień. Jedzie się i po całkiem znośnych drogach szutrowych, i po wyboistych gruntówkach. Gdy spadnie deszcz – zaczyna się zabawa na całego. W ruch idą wyciągarki i taśmy holownicze, załogi aut muszą wysiąść, pieszo sprawdzać głębokość brodów, chodzić w błocie, a czasem nawet się w nim położyć, kiedy trzeba coś przyczepić lub sprawdzić pod samochodem. Pokonanie kilku kilometrów może zająć godziny. I nie ma objazdu, bo dookoła jest tylko gorzej. Ludzie muszą pracować zespołowo, ekipy samochodów, które pokonały jakąś przeszkodę, pomagają tym, którzy mają większe kłopoty. Liczy się zespół, a nie to, czy ktoś ma siłę zgiąć podkowę jedną ręką. Ciekawostką jest to, że wieczorny obóz off-roadowców warunkami wcale nie musi przypominać tych, jakie były na trasie – można liczyć nawet na prysznic! Otóż przez cały dzień na dachu lub masce auta wożone są czarne zbiorniki z wodą, która się ogrzewa od słońca lub silnika. I wieczorem można zmyć brud całodziennej walki na bezdrożach. W samochodach są ładowarki, zasilacze dla najrozmaitszego sprzętu – jeśli ktoś chce podładować laptopa. Poza tym najpiękniejszy wyprawowy standard: wieczorne ognisko, kiełbaski i zasłużony odpoczynek. No to w drogę: Ci, którzy nie mają auta terenowego, mogą wykupić miejsce w przygotowanym samochodzie np. takiej firmy jak "Bezasfaltu", co kosztuje ok. 250 zł za dzień. Posiadacze aut terenowych i SUV-ów mogą dogadać ułożenie trasy zgodnej z możliwościami ich aut – ale też będą musieli zapłacić ok. 200 zł od samochodu za opiekę przewodnika. Warto wejść na stronę www.polskioffroad.com
Sześcioma autami terenowymi wybraliśmy się na wyprawę szlakiem karpackich wilków po polskich i ukraińskich Bieszczadach. W odróżnieniu od innych tras, nasza prowadziła wąskimi, zarośniętymi drogami, na których nieczęsto pojawiają się turyści.
Każdy z nas mógł wcielić się w rajdowca i pokazać, na co go stać. Pierwszy raz w życiu spróbowałam własnych sił za kierownicą terenówki, ale już po kilkuset metrach przekazałam ster w bardziej doświadczone ręce. Na początku objechaliśmy nieistniejące wsie, gdzie w zieleni skrywały się ruiny cerkwi (Hulskie i Krywe). Otrzymawszy zgodę leśnika, ruszyliśmy na drogi, którymi na co dzień jeżdżą ciężarówki zwożące drewno. Rzeźbią one tak głębokie koleiny, że nawet nie musieliśmy zjeżdżać z trasy i niszczyć lasu, by poczuć smak off-roadu. Ulewny deszcz był dodatkową atrakcją: wśród rozbryzgów błota z trudem omijaliśmy wyrwy w pozbawionej asfaltu drodze, a wybujałe krzewy i leżące gałęzie nieustannie nam przypominały, że jedziemy przez las. Postój zrobiliśmy w Łopience, przy odbudowanej murowanej cerkwi pw. św. Paraskewii; przed wojną było to popularne wśród Bojków miejsce kultu maryjnego. Zachwaszczoną ścieżką pojechaliśmy do Duszatyna. Przejeżdżaliśmy przez brody Osławy po śliskich kamiennych płytach. Na drugi dzień powitał nas dziurawy asfalt Ukrainy. W strugach deszczu bocznymi drogami przejeżdżaliśmy przez malowane bojkowskie wioski. Zahaczając o Stary Sambor, dotarliśmy do Ławriwu, gdzie znajduje się XVI-wieczny monaster oo. Bazylianów pw. św. Onufrego. Koło Rybnika przyszło nam zmierzyć się z błotnistym brzegiem Stryja. Gdyby samochód się zatrzymał, osiadłby na amen. Jechaliśmy więc powoli, chlapiąc błotem na wszystkie strony. Auto kołysało się na boki, ale udało nam się wyjechać na drogę. Wyboista szosa pełna błyszczących cerkwi powiodła nas do Truskawca. Zwiedziliśmy Drohobycz, miasto Brunona Schulza. Naszym celem był jednak Pikuj, najwyższy szczyt Bieszczadów (1407 m). Pogoda nas nie oszczędzała, a dziur w drodze było więcej niż asfaltu. Co jakiś czas zwalnialiśmy, by przepuścić paradujące po szosie stada krów, prowadzone przez staruszki i dzieci uzbrojone w długie patyki. Kiedy dotarliśmy wreszcie do bazy turystycznej we wsi Husne Wyżne, okazało się, że wjazd na szczyt uniemożliwia zła pogoda. I dobrze, góry są piękniejsze, gdy się je zdobywa na własnych nogach. Zobacz również: Przewodnik po Ukrainie
Konsekwencje zawiśnięcia podwoziem na zbyt wysokim krawężniku, kąpieli w głębokiej kałuży czy ugrzęźnięcia w błocie zna w Polsce każdy posiadacz samochodu osobowego.
Świadoma ograniczeń i obowiązków grzecznego kierowcy miejskiego wsiadam do land-rovera z napędem na cztery koła. Strome pagórki, wysoka trawa, dziury i błocko? Super! Jedynym mankamentem jest brak umiejętności prowadzenia terenówki. Dla żółtodzioba Zaczynam od podstaw, od zrozumienia, do czego służą przyrządy, których nie ma w zwykłym samochodzie. Przeczytanie instrukcji obsługi auta nie wystarczy; zdobycie tej wiedzy powinna ułatwić szkoła oferująca kursy jazdy 4x4, ale zanim się tam zapiszemy, warto się dowiedzieć, czy instruktor ma doświadczenie w off-roadzie i czy ma wystarczająco dużo cierpliwości dla uczniów. – Włącz reduktor – słyszę na powitanie od Tomasza Konika, redaktora naczelnego Magazynu Off-road 4x4, specjalisty od jazdy w terenie. Reduktor zainstalowany jest przy skrzyni biegów – ma obniżać prędkość i zwiększać moc przypisaną do tradycyjnych biegów (off-road to często jazda z prędkością ślimaka). Rzeczywiście. Wystarczy dodać gazu i stroma górka pokonana. Łykam autem kolejne chaszcze i trudno mi ukryć, jak bardzo mnie to cieszy. Przed ostrym zjazdem dostaję polecenie, by pod żadnym pozorem nie dotykać hamulca ani sprzęgła, bo samochód z zablokowanymi kołami w niekontrolowany sposób zacznie zsuwać się z góry. Dopóki koła powoli się kręcą, jazda jest bezpieczna. Idzie gładko, do czasu gdy zakopujemy się w głębokim błocie. Nic nie szkodzi, mamy przecież wyciągarkę – stalową linę zawiniętą na wał nad przednim zderzakiem. Linę trzeba rozwinąć, przymocować do mocnego drzewa rosnącego nieopodal i włączyć silnik, który z powrotem nawinie wielką szpulkę. W ten sposób samochód prawie sam wyciąga się z opresji. Wniosek z tej próby terenowej: jazdy nauczyć się może każdy. Trzeba zrozumieć zasady działania podstawowych mechanizmów w samochodzie 4x4, jak rozkładają się siły podczas manewrów, i mieć dryg do prowadzenia auta z napędem na dwa koła. Gdzie w teren Czas na wyprawę na płatny tor off-roadowy, starą żwirownię czy wojskowy poligon z przygotowaną do tego infrastrukturą. Można też poszukać terenu do jazdy samodzielnie, ciesząc się deszczową pogodą i fatalnym stanem dróg publicznych na wsiach. Musimy pamiętać, że obowiązuje zakaz wjazdu do Lasów Państwowych, do rezerwatów przyrody i na posiadłości prywatne bez wcześniejszego uzgodnienia tego z właścicielem lub zarządcą terenu. Co roku setki samochodów dewastują lasy, płoszą zwierzęta i niszczą wydmy. Strażnicy często są bezradni, szczególnie w trakcie pościgu za nieoznakowanym quadem. – To beztroskie łamanie prawa Polacy przenieśli nawet na Ukrainę, bez pytania rozjeżdżając prywatne pola – mówi Tomasz Madej z adventurowej firmy imprezy4x4.pl. W środowiskach off-roadowych takie zachowania są piętnowane. W terenie należy stosować się do zasady tread lightly, jedź delikatnie. Wystarczą dobra wola i pomysł, jak uzyskać zgodę nawet na wjazd do Lasu Państwowego. – Zimą pomagamy leśnikom dostarczać samochodami paszę do karmników i przewozić materiały – przyznaje Madej. Następnym krokiem wtajemniczenia jest udział w rajdzie w kategorii turystycznej. Za granicą są one bardzo popularne, coraz więcej jest ich też w Polsce (m.in. Transgothica, Puchar Polski). To wymarzone warunki do nauki jazdy. Trasy wyznaczone są na poziomie trudności, dostosowanym do umiejętności uczestników i możliwości ich samochodów, a przy wytyczaniu szlaków ostatnie słowo mają strażnicy przyrody. – Na takiej imprezie na początku zamiast się spieszyć, warto podpatrywać, jak radzą sobie lepsi, pytać, jakie stosują sztuczki, szlifować dobre nawyki i cieszyć się z jazdy – mówi Tomasz Konik. A gdy już umiejętności pozwalają, rajd staje się doskonałym miejscem, żeby się sprawdzić i zaszaleć. Turystyka 4x4 Za kierownicą terenówki znikają prawie wszystkie ograniczenia i pojawiają się nowe możliwości, jak wyprawa do górzystej Rumunii albo Maroka. Turystyka off-roadowa pozwala dotrzeć w miejsca niedostępne zwykłym autom. Jej walory dodatkowo docenią miłośnicy jazdy samochodem. Zanim jednak wyruszy się w drogę, trzeba pamiętać o wskazówkach instruktorów: „Na wyprawie zdawaj sobie sprawę ze swoich ograniczeń, nie przeceniaj swych możliwości. W off-roadzie najważniejsze są otwarta głowa i doświadczenie”. By naprawdę dobrze jeździć, nie wystarczy wiedza, jak pokonać bród i wydostać się z głębokiego piachu albo w jaki sposób postąpić, gdy z gorąca zaklei się chłodnica. – Trzeba nauczyć się biegle czytać mapy fizyczne, przypomnieć sobie ze szkoły, co to były warstwice i pozio- mice, oraz umieć na podstawie roślinności rozpoznawać cechy podłoża – przyznaje Andrzej Derengowski, organizator maratonu Transgothica. Takie „czytanie z terenu” staje się umiejętnością bezcenną, gdy trzeba szybko ocenić, czy grunt, po którym mamy przejechać, jest grząskim bagnem czy też suchą łąką. Warto także zaznajomić się z podstawowymi zasadami życia kempingowego i survivalu. Off-road to również nauka pokory. – Jeśli w trasie przeholujemy, trzeba umieć schować dumę w kieszeń i pójść do chłopa z prośbą, żeby wydostał nas ciągnikiem na drogę – dodaje Derengowski. Niby prosta sprawa, a wielu kierowców ma z tym problemy. Mało kto potrafi przyznać się do błędu. Ostra jazda Sportową wersję jazdy terenowej poznaję na nocnym odcinku przeprawowym Pucharu Polski. Ciemność rozświetlają reflektory – to samochody klasy travel spokojnie pokonują przeszkody. Na osobnym torze z terenem walczy nieco bardziej zadziorna klasa adventure. Tymczasem na torze extreme na stromym leśnym stoku wąwozu, ryczą silniki, na wyciągarkach wiszą samochody. Za nimi po zboczu zsuwają się następne i w ich ślady idą kolejne. Wokół nich biegają przejęci ludzie w kaskach z mikrofonami i słuchawkami, lawirując między korzeniami oraz linami rozpostartymi po ziemi. Setki widzów, strażacy patrolują teren, służby ratownictwa medycznego w pełnej gotowości. Istne pandemonium. Teraz widzę, jak ważne są technika jazdy, rozpoznanie terenu i znajomość auta: tę samą przeszkodę jedni pokonują w pół minuty w normalny sposób, czyli „na kołach”, a inni męczą się kwadrans, by w końcu zakopać się w błocie. Gdy samochód się niebezpiecznie przechyla albo nie może się wydostać z jakiejś opresji, zawodnicy z drużyn konkurencyjnych spieszą mu na ratunek. Lepiej pomóc koledze, aby nie blokował drogi, niż za nim utknąć. Drużyny miały w sześć godzin pokonać kilkanaście kilometrów górzystego terenu, jednak nie było łatwo: niektóre samochody wróciły do bazy dopiero o 7.00 rano! W rajdach startują głównie mężczyźni. Pełen przekrój wiekowy, różnorodność zawodów: mechanik, biznesmen i lekarz ortopeda. Kobiety są w zdecydowanej mniejszości, ale gdy się zaangażują, zwykle okazują się wybitne. Zespół zawsze jest dwuosobowy. Kierowcy towarzyszy pilot. Podczas trudnych przepraw nie siedzi on na fotelu – większość czasu spędza na bieganiu dokoła auta. Wdrapuje się po błocie na strome wzniesienia, by znaleźć miejsce do zamocowania liny wyciągarki. Podpina samochód taśmami asekuracyjnymi, żeby się nie przewrócił, a kiedy to nie wystarcza, dociąża go, zawisając na taśmie na rękach. Brodzi po pas w zimnych wodach rzeki, szukając bezpiecznego przejazdu. Z kierowcą utrzymuje stałą łączność radiową i przez mikrofon w kasku mówi mu, w którym momencie skręcić koła, na jakim przełożeniu, ile dodać gazu albo kiedy włączyć wyciągarkę. Muszą się znać na mechanice, ponieważ są zdani tylko na siebie, gdy auto „klęknie” (uszkodzi się) w trasie. Tuning ostry i łagodny Samochodów biorących udział w rajdowej rywalizacji w klasie extreme nie kupuje się w salonie. Żeby osiągnęły pożądane parametry, zmniejsza się ich awaryjność, usuwając znaczną część elektroniki, dostosowuje napęd, zmienia nadwozie na lżejsze i bardziej wytrzymałe (seryjna maska waży około 30 kg, a wykonana z karbonu – zaledwie 5 kg), zdejmuje palne elementy tapicerki oraz montuje się rajdowy osprzęt. W samochód niektórzy inwestują setki tysięcy złotych. Uwaga dla zbyt ambitnych: ostry tuning robią tylko wybrańcy losu, którzy zaprzedali off-roadowi duszę. Gdy początkujący chce mieć auto bardziej wszechstronne niż to z salonu, powinien po prostu kupić używaną terenówkę w niezłym stanie (za jakieś 25 tys. zł) i drugie tyle przeznaczyć na niezbędne modyfikacje w warsztacie. Warto zasięgnąć rady doświadczonego kierowcy i mechanika, bo zwykle coś, co ładnie wygląda, w terenie jest zbędne. Posiadacze efekciarskich aut w korku przy sopockim Monciaku może i wzbudzają zainteresowanie, ale przez fachowców traktowani są z wyższością.
Pomysł zrodził się kilka lat temu. Z fascynacji Rosją, chęci dotknięcia jej specyfiki. Po miesiącach kolędowania u sponsorów 16 sierpnia ruszyła Mercedes G/Allegro Syberia Expedition 2009. Sześciu facetów w trzech terenowych wozach zamierzało pokonać trasę z Warszawy przez Syberię, nad Morze Ochockie i z powrotem.
Moskwa Pierwszy poważny przystanek w Rosji – nie licząc godzin spędzonych w kolejce na granicy... Każdy, kto zna Wschód, wie, że Moskwa to nie Rosja. Moskwa to Moskwa. Rosyjskość w Moskwie jest tak ukryta, zmieniona i zainfekowana, że nie warto robić porównań do innych części kraju. Przytłacza wielkością. – Chłopaków za pierwszym razem to miasto przygniotło. Chciałem, by poznali Moskwę taką, jaką ja znam – trudną do opisania, ale pociągającą. Udało się to dopiero w drodze powrotnej... Bo pierwszą wizytę złożyliśmy z ułańską fantazją – śmieje się Mateusz Damięcki. Na Plac Czerwony wjeżdżają z przytupem – jeszcze nie zdążyli nauczyć się pokory. Skoro ich samochody są wciąż czyste i mało zmęczone, nieźle wyjdą na tle Kremla. I owszem – ekipie udaje się zrobić przyzwoitą sesję zdjęciową, zanim zostaje usunięta z placu przez milicjantów w cywilu. Kwadrans negocjacji i szczęśliwie kończy się na upomnieniu. Jeszcze tylko szybkie zakupy na stoisku z czapkami uszankami w wersji turystycznej – ze sztucznego futra, z dwugłowym carskim orłem. Idealna pamiątka z Moskwy-Nie-Rosji. Kołyma Pierwsze dwa tygodnie wyprawy – piękna końcówka lata. Kąpiel w Bajkale i Wołdze, pranie ubrań, barwy jesieni rozświetlające widok. Każdy ma zadania, rozpisane wachty. Śpią razem w samochodach, muszą na siebie liczyć, ufać sobie. – Tam, na Syberii, jesteś sam. Dlatego właśnie Słoweniec- Szaleniec budzi nasz szacunek. Tak naprawdę nie wiem, czy podziwiać go za odwagę, czy martwić się o stan jego umysłu – wspomina Mateusz. Słoweniec-Szaleniec to rowerzysta, który samotnie pedałuje z kraju ojczystego do Pekinu. Mercedes G/Allegro Syberia Expedition spotkała go na trasie tuż za Bajkałem. Wtedy jeszcze było ciepło. Potem myśleli o nim za każdym razem, gdy temperatura spadała sporo poniżej zera. A zimno przyszło nagle. Góry – Wierchojańskie (2389 m), Suntar-Chajata (2959 m), Czerskiego (3147 m), śnieg, w nocy mróz dochodzący do –20 stopni. – Pierwszy etap wyprawy to prawie wersal: wieczorne przygotowywanie kolacji, mycie zębów, przebieranie się do snu. Ale gdy woda w baniakach zamarza, wszystko jest wilgotne i zimne, zaczynasz myśleć tylko o tym, jak zorganizować odrobinę ciepła i się wysuszyć. Zapominasz o rytuałach. Zdejmujesz buty i pakujesz się do śpiwora, to wszystko. No i myślisz o celu. Zaczyna się odliczanie dni i kilometrów. Sprawdzanie, ile centymetrów na mapie jest do Magadanu. Magadan Najdalej położony punkt, do którego z Warszawy można dojechać samochodem. Koniec Eurazji. Skraj świata. Podróżnicze marzenie. Magadan wita ich słońcem. Lepiej nie mogliby sobie wymarzyć. Na wjeździe do miasta abstrakcyjne zestawienie: pomnik maska i odlew dwóch reniferów. Na reniferach siedzą dzieci, wokół biegają rodzice, robiąc zdjęcia. A Maska? Maska to wstrząsający pomnik ofi ar represji stalinowskich. Prosta rzeźba: ogromna, ciosana głowa płacząca mniejszymi główkami, które płaczą jeszcze mniejszymi. Po jednej stronie dziecko zakrywające twarz, u góry ukrzyżowana postać bez głowy. – Zamykam oczy i widzę ten pomnik, zupełnie jakbym pod nim stał. Przerażające miejsce. Zapaliliśmy świeczki. Żadna nie chciała płonąć. Trudno zrozumieć to, co stało się tu pół wieku temu. Trudno wybaczyć. I chyba nie sposób ogarnąć. Stojąc pod Maską, poczuliśmy jednak, że trzeba pamiętać – mówi Mateusz. Mimo przerażającej historii Magadan to żyjące miasto. – Głęboka Rosja jest niekomercyjna. Ludzie tu mają czas, cieszą się, że przyjechałeś, nic od ciebie nie chcą. Czerpią naturalną przyjemność z przebywania z innymi – dodaje Marek Sudół, ekspedycyjny fotograf i operator. Ot choćby Witalij Małygin – Bardzo Ważny Pan Dyrektor, który szerokim gestem zaprasza do hotelu przeznaczonego dla kadry inżynierskiej jego firmy. Na miejscu czekają dwie łazienki z gorącą wodą – pełen luksus. – Sam Witalij przeżywa ciężkie chwile, więc jest „stale niedysponowany” w biurze, co oznacza, że wpada wieczorem z muzykami, śpiewa i... płacze. Opowiada, że żona się z nim rozwodzi, bo do niej strzelał z wiatrówki. Najgorsze że trafił, i to ze 120 metrów – opowiada Mateusz. Dobroć zmieszana z przedziwną historią życia, szczodrość i pewne polityczno- historyczne upodobania, których w czasie rozmowy nawet nie próbował ukryć. Witalij, człowiek Wschodu. Wierszyna Luda jest nauczycielką polskiego z Wierszyny, wioski oddalonej od Polski o 7000 km. Mieszkają tam potomkowie Polaków, którzy przybyli na te tereny w 1905 r. Dominik, kierownik wyprawy, już tu kiedyś był. Zapamiętał pełną zapału Ludmiłę, która pilnuje, aby wszyscy mieszkańcy pamiętali, skąd pochodzą. W szkole organizuje naukę polskiego, polskie święta, czyta na głos wielkich rodzimej literatury. – Przyjechaliśmy bez zapowiedzi, bo w środku Rosji mieszkają szczęśliwi ludzie bez telefonów. A Luda to niesamowita kobieta. Dominik wiele o niej opowiadał, ale poznanie takiego człowieka osobiście jest najcenniejsze. Wieczorem rozmowa, synowie Ludy pokazują okolicę, mąż, Walery, częstuje samogonem. Ludmiła mówi piękną polszczyzną (studiowała w Gdańsku), jej mąż – trochę jak Ślązak, ale raczej językiem typu międzynarodowego. Na drugi dzień niespodzianka – uczestnicy ekspedycji przywieźli polskie podręczniki i przybory szkolne. Dzieci dziękują polszczyzną daleką od języka Mickiewicza, ale za to szczerze i gorąco. Epilog Piękne widoki pozostaną na zdjęciach, a wspaniali ludzie w naszej pamięci. Wiem, że brzmi to banalnie, ale nie da się mówić o Wschodzie bez patosu. Tam wielkie są nie tylko popiersia Lenina, ale przede wszystkim wyobraźnia i rozmach – kończy opowieść Mateusz. Każdy z uczestników przywiózł z Rosji coś innego: Mateusz – wąsy i brodę, Dominik – kamienie z Magadanu, Tomek – zapalenie nerek, Grześ – dowód na to, że jest w stanie naprawić wóz w każdych warunkach, Paweł – umiejętność montowania filmów w czasie jazdy po wybojach, a Marek – tysiące zdjęć dokumentujących życie sześciu mężczyzn na bezdrożach Rosji.