Średniowieczny tunel pod pogańskimi grobami. Jego funkcja to zagadka
Pod badanym wzgórzem archeolodzy spodziewali się kolejnych grobów, ale odkryli coś zupełnie innego. Wąski, kręty tunel prowadził w głąb wzniesienia, przecinając obszar pradziejowych pochówków. Miejsce to było użytkowane przez ludzi w średniowieczu. Pytanie brzmi: w jakim celu? Poznajcie archeologiczną zagadkę z Niemiec.
Podczas budowy farmy wiatrowej na wzgórzu Dornberg w Reinstedt w niemieckim landzie Saksonia-Anhalt archeolodzy odkryli coś znacznie bardziej intrygującego niż tylko starożytne kości. Są to relikty po działalności człowieka z wielu epok. Najstarszym elementem jest rów w kształcie trapezu, który wykonano około 6000 lat temu, a zatem w czasach neolitu. Archeolodzy znaleźli tam również pochówki szkieletowe oraz ślady kurhanu z epoki brązu. Wzgórze pełne tajemnic Wzgórze Dornberg było więc ważnym punktem na mapie przez tysiąclecia. Służyło jako miejsce wiecznego spoczynku dla wielu pokoleń. Jednak w południowej części neolitycznego rowu badacze odkryli ślady ingerencji, która nie pasowała do starożytnych rytuałów. Średniowieczny tunel, który nie miał końca Podczas prac archeolodzy zauważyli owalny dół o długości około dwóch metrów przykryty dużą kamienną płytą. Początkowo sądzili, że to kolejny pradziejowy grób. Wypełnisko dołu nie kończyło się, lecz prowadziło coraz głębiej w twardy, jasny less, czyli rodzaj ziemi. Tak odkryto unikalny system podziemnych korytarzy wydrążonych ludzką ręką. Tunel ten jest niezwykle ciasny. Jego wysokość wynosi od 1 do 1,25 metra, a szerokość to zaledwie 50 do 70 centymetrów. Tunel skręcał w stronę północno-zachodnią, w głąb wzgórza, tworząc klaustrofobiczną przestrzeń. Zagadka ze wzgórza Dornberg Według archeologów ten tunel pochodzi z czasów średniowiecza. Ale co skłoniło ludzi do jego drążenia w miejscu dawnych pochówków? Wewnątrz tunelu badacze znaleźli fragmenty ceramiki, podkowę oraz szkielet lisa. Odkryto tam również cienką warstwę węgli drzewnych, co świadczy o tym, że przez krótki czas płonął tam ogień. Rytuały w tunelu Naukowcy przypuszczają, że tunel – określany przez nich mianem Erdstall – mógł służyć jako kryjówka w czasach zagrożenia lub miejsce tajemniczych obrzędów kultowych. Wybór lokalizacji był genialny w swej prostocie. Dawny neolityczny rów mógł być wciąż widoczny na powierzchni, co ułatwiało odnalezienie wejścia. Jednocześnie wzgórze pełne „pogańskich grobów” mogło budzić lęk i być omijane przez postronnych mieszkańców. To sprawiało, że podziemny tunel był bezpiecznym schronem, którego wejście dodatkowo maskowano stosem kamieni. Europa usiana zagadkowymi tunelami Tunele znane jako Erdställe (l. mn. Od Erdstall) to podziemne systemy korytarzy i komór, których główne obszary występowania rozciągają się od Lasu Bawarskiego, przez Górną i Dolną Austrię, aż po Słowację, ale zbliżone struktury występują także w Polsce, Czechach (szczególnie na południowych Morawach ), Słowacji, na Węgrzech oraz we Francji. Główną cechą odróżniającą Erdställe od zwykłych tuneli jest ich ekstremalnie ciasna konstrukcja, która uniemożliwia swobodne poruszanie się. Korytarze mają zazwyczaj zaledwie 60 cm szerokości oraz od 1,0 do 1,7 metra wysokości. Ich najbardziej charakterystycznym elementem są niezwykle wąskie przejścia łączące poszczególne części systemu. Erdställe nigdy nie biegną w jednym kierunku ani na jednym poziomie. Są kręte, a czasem tworzą pętle prowadzące z powrotem do punktu wyjścia. Czym były te obiekty? Pochodzenie i cel budowy Erdställi nie są jasne, jednak naukowcy sformułowali dwie główne teorie: Krótkotrwałe kryjówki (schrony). Miejsca ucieczki i ukrycia dla mieszkańców wsi podczas najazdów lub konfliktów. Pozwalały one ukryć się np. kobietom z dziećmi przed napastnikami niszczącymi gospodarstwa. Nie nadawały się one jednak do dłuższego przebywania; Miejsca kultu i obrzędów. Być może były to obiekty sakralne lub kultowe związane z ludowymi tradycjami „przeciskania się”, co miało pomagać w pozbyciu się dolegliwości fizycznych. Obiekty te były wykorzystywane intensywnie od XI do XIII wieku, a większość z nich została opuszczona lub zasypana w wiekach XIV i XV. Źródła: Landesamt für Denkmalpflege und Archäologie (LDA) Sachsen-Anhalt, Historisches Lexikon Bayerns Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy i podróżniczy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie. Miłośnik niewielkich, lokalnych muzeów. Uwielbia długie trasy rowerowe, szczególnie te prowadzące wzdłuż rzek. Lubi poznawać nieznane zakamarki Niemiec, zarówno na dwóch kółkach, jak i w czasie górskiego trekkingu.
Szwajcaria Saksońska zachwyca widokami. To kraina gór, skalnych miast i zamków
Szwajcaria Saksońska dosłownie rzuca na kolana swoim pięknem. Trudno znaleźć drugi obszar, w którym na stosunkowo niewielkiej powierzchni występuje tak duża różnorodność ukształtowań terenu. Gdzie znajduje się Szwajcaria Saksońska? Co warto zobaczyć na miejscu? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
W tym artykule: Czym jest Szwajcaria Saksońska? Charakterystyka obszaru Gdzie znajduje się Szwajcaria Saksońska? Park Narodowy Saskiej Szwajcarii Geneza nazwy Co warto zobaczyć w Szwajcarii Saksońskiej? Malownicza kraina nad Łabą bez wątpienia jest jednym z najpiękniejszych miejsc w Europie. Inspirowała najsławniejszych malarzy okresu romantyzmu, którzy swoim pędzlem uwieczniali na płótnie niezwykłe krajobrazy, i do dziś pozostaje jednym z najchętniej odwiedzanych obszarów naturalnych w Niemczech. Trudno się temu dziwić. Miejsce, w którym równiny sąsiadują z jarami, górami płytowymi i skalistymi, a erozja nadała piaskowcom wyjątkową formę, po prostu urzeka swoim pięknem. Czym jest Szwajcaria Saksońska? Charakterystyka obszaru Nazwa „Szwajcaria Saksońska” lub „Saska Szwajcaria” odnosi się do niemieckiej części Gór Połabskich. Pasmo rozciąga się po obu stronach Łaby, na południowy wschód od Drezna. Szwajcaria Saksońska rozciąga się na powierzchni około 360 kilometrów kwadratowych. Tamtejsze wzniesienia sięgają 400–500 metrów n.p.m. Najwyższym szczytem jest Großer Zschirnstein (561,74 metry n.p.m.). Gdzie znajduje się Szwajcaria Saksońska? Malowniczy obszar Szwajcarii Saksońskiej rozpościera się między czeskim przygranicznym miastem Děčín a saksońską Pirną, należącą do okręgu administracyjnego Drezno. Jest częścią Średniogórza Niemieckiego – obszaru wyżynno-górskiego, zaliczanego do powstałych w czasie orogenezy hercyńskiej Hercynidów. Saksońska Kraina Zamków na weekend. Najciekawsze zabytki, które warto zobaczyć Szukasz pomysłu na weekend pełen zamków, pałaców, twierdz i pięknych krajobrazów nieopodal granicy z Polską? Przedstawiamy 5 najciekawszych zabytków w Saksonii w Niemczech. To niezwykłe miejsce jest położone tuż przy granicy z Polską. Dzięki dogodnemu połączeniu autostradowemu można dotrzeć tam bez żadnych trudności. Podróż z Wrocławia nie potrwa dłużej niż 2,5 godziny. Park Narodowy Saskiej Szwajcarii 12 września 1990 roku na terenie Szwajcarii Saksońskiej utworzono park narodowy. Zajmuje obszar o powierzchni 93,5 kilometra kwadratowego. Jest więc mniejszy niż Poleski Park Narodowy, który został powołany w tym samym roku. Na obszarze PN Saksońskiej Szwajcarii wyznaczono szlaki turystyczne, piesze i rowerowe. Pierwsze mierzą ok. 400 km długości, natomiast drugie – ok. 50 km. Zwiedzając tę malowniczą krainę, warto jednak wykroczyć poza granice parku, gdzie można znaleźć kolejne 800 km szlaków. Geneza nazwy Walory turystyczne Szwajcarii Saksońskiej zostały odkryte na przełomie XVIII i XIX wieku. Właśnie wtedy utarła się też nazwa tego regionu. Pod koniec XVIII stulecia przebywał tam Adrian Zingg – związany z Akademią Drezdeńską szwajcarski malarz, grafik, rysownik i miedziorytnik. Zachwycony walorami krajobrazowymi i romantyzmem tego obszaru, mianował go swoją Szwajcarią na obczyźnie. Nadał mu nazwę, która szybko przyjęła się nie tylko wśród miejscowej ludności i niemieckich malarzy, ale także wśród turystów, którzy coraz liczniej odwiedzali krainę nad Łabą. Nazwa „Szwajcaria Saksońska” szybko stała się inspiracją dla nazwy „Szwajcaria Czeska”, określającej obszar rozciągający się na Wyżynie Dieczyńskiej. Obie krainy graniczą ze sobą, toteż ich obszar często określa się mianem „Szwajcarii Sasko-Czeskiej”. Co warto zobaczyć w Szwajcarii Saksońskiej? Największą atrakcją krajobrazową tego miejsca są piaskowce o niezwykle oryginalnych, wręcz abstrakcyjnych kształtach. Tamtejsze skalne miasta, z licznymi korytarzami, labiryntami i basztami są tłumnie odwiedzane przez turystów, ale warto podkreślić, że malowniczy obszar Szwajcarii Saksońskiej skrywa więcej atrakcji. Najciekawsze wymieniamy poniżej. Bastei Listy największych atrakcji Szwajcarii Saksońskiej nie może otworzyć nic innego, jak słynna „Baszta”, znajdująca się w zachodniej części tego obszaru. Bastei to niesamowita, wznosząca się na 190 metrów formacja skalna, jedna z najpopularniejszych w Parku Narodowym Saskiej Szwajcarii. Nic dziwnego. Trudno o drugie miejsce cechujące się tak niesamowitymi walorami krajobrazowymi. U podnóża kompleksu skalnego znajduje się teatr na świeżym powietrzu z widownią mogącą pomieścić 2000 osób. Przy szlaku wiodącym w stronę Łaby znajduje się niewielkie, ale urokliwe jezioro Amselsee. Ze wspaniałego punktu widokowego rozpościera się fantastyczna panorama kurortu Rathen, Łaby i jej lewego brzegu. Znajduje się tam węzeł szlaków prowadzących do najpopularniejszych atrakcji turystycznych. Na Bastei prowadzą cztery szlaki piesze: niebieski, z Rathewalde przez wodospad Amselfall, czerwony, ze Stadt Wehlen, zielony, z Lohmen przez schroniska Waldidylle i Steinerner Tisch, żółty, z Rathewalde przez schronisko Steinerner Tisch. Most Bastei Skoro mowa o „Baszcie”, nie można nie wspomnieć o jednym z najsłynniejszych mostów w Niemczech, rozciągających się na wysokości 110 metrów n.p.m. Drewniany most pomiędzy miejscowościami Rathen i Stadt Wehlen wybudowano w 1824 roku. Obiekt niemal natychmiast stał się jedną z największych atrakcji Saksonii. Odwiedzało go tylu turystów, że w 1851 roku drewnianą konstrukcję zastąpiono kamienną, mierzącą 77 metrów długości. Nie dlatego, by dodać temu miejscu walorów estetycznych. Po prostu władze obawiały się, że most z drewna nie wytrzyma tak dużego obciążenia. Zamek Neurathen Pozostajemy w pobliżu Bastei. Nieopodal fantastycznej formacji skalnej znajdują się pozostałości po zamku Neurathen. Pierwsze wzmianki na jego temat pochodzą z XVIII wieku, ale warownia najprawdopodobniej została wzniesiona w XIII w. Do dziś zachowały się tylko skromne ruiny, ale i tak warto odwiedzić to miejsce, choćby po to, by przespacerować się zamkowymi korytarzami i zobaczyć zachwycającą panoramę prawego brzegu Łaby. Schwedenlöcher Schodząc z „Baszty”, warto wybrać szlak niebieski. Prowadzi on na samo dno doliny, prosto do wąwozu Schwedenlöcher. Żeby tam dotrzeć, trzeba pokonać ponad 900 stopni, ale zapewniamy, że warto podjąć wysiłek. Po zejściu warto udać się pod wodospad Amselfall. Twierdza Königstein Nieopodal miasteczka Königstein wznosi się wysoki na 247 metrów płaskowyż. Już w XIII wieku powstał tam pierwszy zamek warowny, wyznaczający granicę między Łużycami a Marchią Miśnieńską. W 1408 roku przeszedł w posiadanie Wettynów. W 1559 roku rozpoczęto przebudowę zamku na twierdzę. Prace dobiegły końca dopiero w 1731 roku. W czasie panowania Augusta II Mocnego, bramę wjazdową kartuszem z herbem Rzeczypospolitej. August II w walce o władzę nie znał granic. Dopuścił się nawet porwania królewskich synów Kiedy August II objął władzę w Polsce, postanowił pozbyć się rywali. Dlatego zaplanował porwanie Jakuba i Konstantego Sobieskich, synów swego poprzednika Jana III. Twierdza jest dostępna dla zwiedzających. Już na dziedzińcu można zobaczyć kilka ciekawych obiektów: kościół garnizonowy, Muzeum Wojskowe, Muzeum Historii Twierdzy. Dla turystów dostępne są także 2-kilometrowe mury obronne, z których rozpościera się niesamowita panorama Szwajcarii Saksońskiej, wieże i bastiony. Można zobaczyć głęboką na 152 metry studnię (drugą najgłębszą w Europie). Zamek Hohnstein Zamek w Hohnstein wybudowano przed 1241 rokiem. W 1353 roku Hinko I Berka von Dubá otrzymał go jako lenno od Karola IV. 90 lat później warownia stałą się własnością Fryderyka II Łagodnego, elektora saskiego. Do dziś przetrwały ruiny kaplicy zamkowej, sali rycerskiej i kuchni. To niewiele, ale i tak warto odwiedzić to miejsce, choćby po to, by odbyć wycieczkę pięknymi górami Harz. Elberadweg Kolejny punkt na naszej liście to propozycja dla osób, które lubią przemierzać świat na dwóch kołach. Elberadweg to jedna z najpopularniejszych długodystansowych tras rowerowych w Niemczech. Przez Szwajcarię Saksońską przebiega krótki, bo zaledwie 35-kilometrowy odcinek trasy. Należy jednak podkreślić, że to właśnie ten fragment jest uważany za najpiękniejszy. Trasa wiedzie wzdłuż rzeki i oferuje fantastyczny widok na majestatyczne góry stołowe i formacje skalne. Ścieżka Malarzy Było coś dla rowerzystów, czas na trasę dla piechurów. Ścieżka Malarzy prowadzi najpiękniejszymi zakątkami Szwajcarii Saksońskiej, wzdłuż wszystkich najwspanialszych skalnych miast, zamków, twierdz, wąwozów i lasów. 116-kilometrowy szlak jest podzielony na osiem etapów, które mierzą około 15 km. Pirna Listę zamyka miasteczko nazywane bramą Szwajcarii Saksońskiej. Pirna, rozciągająca się w malowniczej dolinie Łaby, to niezwykle romantyczne miejsce. Warto wybrać się na tamtejszą starówkę, by zachwycić się senną atmosferą i urzekającą architekturą. Tam swój bieg rozpoczyna wiele pieszych i rowerowych szlaków. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
August II Mocny łamał podkowy i płodził dzieci. Ale Rzeczypospolitej postawić na nogi nie potrafił
Znany z wielkiej siły fizycznej i nadzwyczajnego temperamentu elekcyjny król Polski August II był postacią barwną. Dobrze wykształcony, znający Europę i europejskie dwory, mecenas artystów, królem Polski został dzięki determinacji i przekupstwu. Z konkurentem dosłownie ścigał się do Krakowa po koronę.
W tym artykule: August II i wyścig po koronę Rzeczpospolita polem dla gry interesów sąsiadów Sytuacja Rzeczpospolitej za Augusta August II jako kochanek Spuścizna Augusta II Mocnego Na świat August II przyszedł 12 maja 1670 r. jako syn elektora Saksonii. Po śmierci swojego brata w 1694 r. sam został elektorem saskim jako Fryderyk August I. Ale ambicje miał większe. A los chciał, że w sąsiadującej z Saksonią Rzeczpospolitej, trzykrotnie wówczas rozleglejszej niż dzisiejsza, trwało akurat bezkrólewie. W czerwcu roku 1696 zmarł bowiem król Jan III Sobieski. Tymczasem sejm elekcyjny zwołano dopiero na maj roku 1697. Był zatem czas na działanie. August II i wyścig po koronę O tron zabiegali wspierany przez Habsburgów Jakub Ludwik Sobieski, syn zwycięzcy spod Wiednia, oraz Franciszek Ludwik Burbon, książę Conti. Teoretycznie Burbon miał wygraną w kieszeni. Francuzi nie byli jednak w stanie wyłożyć naprawdę dużych pieniędzy. Saski elektor przystąpił więc do rywalizacji. Aby zwiększyć swoje szanse, dokonał konwersji z luteranizmu na katolicyzm. W trakcie elekcji w czerwcu roku 1697 najwięcej głosów zebrał Conti i właśnie jego prymas Michał Radziejowski ogłosił królem. Cześć szlachty nie uznała jednak wyniku i domagała się powtórzenia głosowania. Straszono posłów zaprowadzeniem absolutyzmu na wzór francuski. Prawdopodobnie za tymi protestami stało złoto Rosji i Wettyna, które przemówiło do stronników jego konkurentów. Biskup kujawski królem ogłosił Fryderyka Augusta Wettyna, którego poparł papież i sąsiedzi Polski. Obaj wybrani w tym samym dniu potencjalni monarchowie na wyścigi ruszyli do Krakowa po insygnia koronne. Pierwszy był August. Tyle że po jednym z ośmiu kluczy do skarbca Rzeczypospolitej dzierżyli senatorowie i wojewodowie, którzy nie uznawali prawomocności wyboru Wettyna. Insygnia wydobyto więc przez dziurę wybitą w ścianie skarbca. (Było to mniej świętokradcze niż siłowe sforsowanie drzwi). Dopiero w 1699 roku August został ostatecznie uznany za legalnego króla Polski. Rzeczpospolita polem dla gry interesów sąsiadów August II był inicjatorem powstania Ligi Północnej, tj. sojuszu Saksonii, Rosji i Danii zawiązanego przeciwko Szwecji, do którego to przymierza dołączyła też Polska. Wciągnął tym kraj w szwedzko-rosyjską III wojnę północną. Szwedzi jednak w 1702 r. pokonali pod Kliszowem siły sasko-polskie i zajęli Warszawę i Kraków. To w Rzeczpospolitej spodobać się nie mogło. W 1704 r. August został więc zdetronizowany, a nowym królem obwołano wojewodę poznańskiego Stanisława Leszczyńskiego, „Piasta”. Nastąpiło to w Warszawie otoczonej przez Szwedów i rzecz jasna pod ich kuratelą. Oczywiście August nie poddał się bez walki, w kraju wybuchła więc wojna domowa. W 1706 r. August Mocny zrzekł się korony. Mimo to trzy lata później został królem ponownie, dzięki wsparciu Rosji. Ta bowiem wyszła zwycięsko z rywalizacji ze Szwecją, ostatecznie pokonując jej armię w bitwie pod Połtawą. Od tej pory Rzeczypospolita stał się praktycznie rosyjskim protektoratem. Najlepiej obrazuje to tzw. sejm niemy zwołany w 1716 r. Po swoim powrocie August rządził bowiem bez zwoływania sejmów, co szlachcie się nie spodobało. Dlatego zawiązała konfederację tarnogrodzką. „Mediatorem” w sporze szlachta-król stał się car Rosji Piotr I. Sejm nazwano niemym, ponieważ posłowie nie zostali dopuszczeni do głosu. Chodziło o to, by nikt nie zerwał obrad. Sytuacja Rzeczpospolitej za Augusta W okresie rządów tego władcy w kraju zapanował chaos. Jako takiego porządku strzegła armia saska, której koszty ponosiła Rzeczpospolita. Już okoliczności samej elekcji Augusta i przebieg jego panowania pokazują, jak podatny na korupcję i obce wpływy był system polityczny kraju. Szlachta bała się wprowadzenia w kraju absolutyzmu, więc osłabiała pozycję monarchy. Kraj właściwie pozbawiony był istotnej siły militarnej. Praktycznie nie bito w nim własnej państwowej monety, polegając na mennicach saskich. W tym okresie Rosja i Szwecja bez skrupułów mieszały się w wewnętrzne sprawy Polski. Ponieważ w konflikcie tych dwóch sił zwyciężyła Rosja, to ona zdominowała Rzeczpospolitą. Co gorsza, na północy w siłę urosło Królestwo Pruskie, co umykało uwadze króla Augusta II, ale i politycznego „narodu szlacheckiego”. Ostatnie lata życia król poświęcił zabiegom o ustanowienie w Polsce dynastii. Ostatecznie syn Augusta II i jego oficjalnej małżonki jako August III Sas został królem Polski. Dokonało się to jednak drogą elekcji, a nie dynastycznego dziedziczenia władzy. August II jako kochanek Król przejawiał nieprzeciętną namiętność do płci przeciwnej. Ponieważ oficjalna żona władcy Krystyna Eberhardyna Hohenzollern nie dokonała konwersji na katolicyzm, nie mogła zostać koronowana na królową Polski. Została więc w Dreźnie i nigdy do naszego kraju nie przyjechała. August miał z nią tylko jedno dziecko. Rozłąka z małżonką nie oznaczała jednak dla króla seksualnej abstynencji. Wręcz przeciwnie. Liczba jego kochanek szła w setki, podobnie jak będącego wynikiem tych związków potomstwa. Oficjalnych, uznanych dzieci król miał jedenaścioro, ale liczbę wszystkich szacuje się na ponad 300. Większość kochanek pozostaje szerzej nieznana. Zwłaszcza, że monarcha czasem wyruszał na miłosne podboje incognito. Warto tu wspomnieć, że August lubił dodatkowe emocje związane z uwodzeniem mężatek. Aby ułatwić sobie romansowanie, nie szczędził grosza na organizowanie balów i uczt. Oficjalnymi metresami króla, rezydującymi przy dworze, zazwyczaj były arystokratki, takie jak Maria Aurora von Kingsmark, Urszula Lubomirska (mąż zgodził się na romans w zamian za karierę na królewskim dworze) czy hrabina Cosel. Jako wielki koneser niewieścich wdzięków monarcha jednak nie gardził kobietami niskiego stanu. I nie ograniczał się do tych najbardziej urodziwych. Spuścizna Augusta II Mocnego W rodzinnej Saksonii okres rządów Augusta przyniósł gospodarczy rozwój. To wtedy powstała np. słynna manufaktura porcelany w Miśni. W Polsce historycy także na plus władcy zapisują rozwój rzemiosła i handlu. Król zbudował też w Warszawie Pałac Saski, a towarzyszący mu ogród stał się pierwszym publicznym parkiem w kraju. Stworzył teatr narodowy. Zorganizował pierwszą polską szkołę oficerską w Dreźnie. Przyczynił się też do usprawnienia transportu i administracji, w tym skarbowej. Ponadto ustanowił Order Orła Białego. W kwestiach ustrojowo-politycznych niczego jednak nie wskórał. Nie zdołał zmienić systemu władzy na dający monarsze większą kontrolę nad krajem, nie wzmocnił go też militarnie. W pewnym sensie wystawił go na wpływy Rosji. Król zmarł 1 lutego 1733 roku. Przyczyną śmierci była gangrena, która wdała się po amputacji stopy cukrzycowej. Pochowany został na Wawelu.
Odkryto miejsce pochówku pierwszego cesarza Świętego Cesarstwa Rzymskiego? Archeolodzy na tropie sensacji
Niemieccy archeolodzy twierdzą, że odkryli potencjalne miejsce śmierci cesarza Ottona I Wielkiego. To książę Saksonii, król niemiecki oraz założyciel i pierwszy cesarz Świętego Cesarstwa Rzymskiego, zwanego również Pierwszą Rzeszą Niemiecką.
W tym artykule: Archeolodzy na tropie sensacji Gdzie pochowano Ottona I Wielkiego? W miejscu słynnego klasztoru Ottona znajdował się inny kamienny budynek Kim był Otton I Wielki? Jak często myślicie o imperium rzymskim? Okazuje się, że coraz częściej. Zupełnie inaczej sprawa wygląda ze Świętym Cesarstwem Rzymskim, którego nazwa może wprowadzać niezainteresowanych w zakłopotanie. Bo chociaż wskazuje na związek z Rzymem, powstało kilkaset lat po upadku cesarstwa zachodniorzymskiego. Temat ten zwrócił ostatnio uwagę świata naukowego, ponieważ niemieccy archeolodzy twierdzą, że dokonali sensacyjnego odkrycia. Archeolodzy na tropie sensacji Badacze z Krajowego Urzędu Ochrony Zabytków Saksonii-Anhalt przekazali, że odnaleźli potencjalne miejsce śmierci i pochówku Ottona I Wielkiego. To książę Saksonii, król niemiecki oraz założyciel i pierwszy cesarz Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Wykopaliska odbywały się od 2017 roku w Memleben. Memleben to średniowieczne osiedle miejscowości Kaiserpfalz, gdzie znajdował się pałac królów niemieckich. Nie od dziś wiadomo, że zmarł tu zarówno Henryk I Ptasznik, jak i jego syn Otton I. Jednak dokładne miejsce śmierci pierwszego cesarza Pierwszej Rzeszy Niemieckiej wciąż pozostawało niezlokalizowane. Teraz archeolodzy twierdzą, że mają pierwsze wiarygodne dowody na to, gdzie dokładnie spoczął niemiecki władca. Gdzie pochowano Ottona I Wielkiego? Badania archeologów skupiły się przede wszystkim na dawnym klasztorze benedyktyńskim. Powstał w 973 roku z inicjatywy Ottona II – syna i następcy Ottona I – w celu upamiętnienia swojego ojca. Przez krótką chwilę był jednym z najważniejszych klasztorów w Niemczech. Miejsce nie było przypadkowe. Spadkobierca założyciela Rzeszy nakazał postawić monumentalną i bogatą budowlę właśnie w miejscu, w którym pierwotnie pochowano Ottona. Kim byli cesarze rzymscy? To prawdziwy gabinet osobliwości: od erotomanów po szaleńców Cesarze rzymscy do dziś wzbudzają ogromne zainteresowanie historyków i nie tylko. Trzeba przyznać, że niektórzy z nich mieli wyjątkowo barwne życie. Kto zaszkodził, a kto pomógł imperium? Wieloletnie wykopaliska skupiały się na trzech obszarach, które bezpośrednio sąsiadowały z klasztorem wybudowanym przez Ottona II. Chodzi o teren wokół północno-wschodniej apsydy bocznej, który był wykorzystywany jako cmentarz, terenie krużganka przy nawie północnej oraz połączenie nawy bocznej z krużgankiem na zachodni transept. Problem polegał na tym, że zabudowania klasztorne uległy zniszczeniu podczas wojny chłopskiej w Niemczech w 1525 roku. Po reformacji zapoczątkowanej przez Marcina Lutra w XVI wieku opactwo zostało ostatecznie zlikwidowane w 1548 roku, a majątek przejął elektorat Saksonii i przekazał nowo powstałej szkole państwowej w Schulpforte. Do dziś pozostały jedynie pozostałości monasteru ku czci Ottona Wielkiego. W miejscu słynnego klasztoru Ottona znajdował się inny kamienny budynek W 2022 roku archeolodzy odnaleźli pozostałości fundamentów tajemniczej kamiennej budowli, która istniała przed wybudowaniem nowego klasztoru. Ruiny te znajdowały się tuż przy północnej apsydzie bocznej kościoła poświęconego Ottonowi I Wielkiemu. Analiza architektury potwierdziła, że budynek pochodził z czasów zarówno Ottona, jak i jego ojca Henryka I. Badacze uważają, że pierwotnie to właśnie tutaj złożono relikwie i wnętrzności cesarza. Na chwilę obecną naukowcy nie wiedzą, czym jest budynek, który udało się zlokalizować. Badacze sugerują, że nowe odkrycie pokrywa się z XVI-wiecznym tekstem, który wskazuje, że „ponowny” pochówek serca Ottona I Wielkiego miał miejsce na terenie benedyktyńskiego klasztoru w Memleben. Archeolodzy przypominają również, opierając się na kronikach Thietmara von Merseburga z początku XI wieku, że wnętrzności władcy pochowano zaledwie w noc po jego śmierci w Kościele Mariackim w Memleben, który znajdował się w tym miejscu przed budowlą stworzoną przez Ottona II. Stamtąd zabalsamowane ciało przewieziono do Magdeburga. Badacze mają jednak wątpliwości, czy rzeczywiście relikwie znalazły się w tym kościele, tym bardziej że nowe odkrycie zaprzecza tej hipotezie. Badacze sugerują, że nowo odnalezione fundamenty stanowią fragmenty swoistego „sanktuarium”, w którym przechowywano relikwie i ciało Ottona I, zaraz po jego śmierci. Inny scenariusz zakłada, że budynek był czymś w rodzaju grobowca królewskiego. – Tegoroczne wykopaliska archeologiczne w Memleben przyniosły ważne rezultaty. Szczególne znaczenie ma świadectwo kamiennej poprzedniczki znanego kościoła Ottona II, który był wyjątkowo wysokiej jakości jak na standardy X wieku. Po raz pierwszy udało się zidentyfikować wiarygodne dowody archeologiczne potwierdzające autentyczną lokalizację najważniejszego miejsca dla powstania Świętego Cesarstwa Rzymskiego – podsumowują archeolodzy z Saksonii. Kim był Otton I Wielki? Otton I Wielki był księciem Saksonii od 936 do 951 roku i pierwszym cesarzem Świętego Cesarstwa Rzymskiego od 962 r. aż do swojej śmierci w 973 r. Zasłynął jako obrońca chrześcijaństwa, gdy pokonał Madziarów w bitwie pod Lechfeld w 955 roku. Zwycięstwo nad pogańskimi Węgrami zapewniło mu reputację niemal świętego za życia i umocniło jego władzę nad królestwem. 2 lutego 962 papież Jan XII koronował Ottona w Rzymie na cesarza rzymskiego. Źródło: SAALE Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Gdybym miał komuś polecić miejsce na kilkudniowy odpoczynek, be wahania powiedziałbym, żeby wybrał się do Saksonii. Lista czekających tam na turystów atrakcji w połączeniu z zapierającymi dech w piersiach widokami sprawi, że o tej wyprawie nigdy nie zapomnicie.
Drezno. Pomysły na aktywny weekend w mieście nad Łabą
Miasto jak malowane na obrazach Canaletta. Nazywane często perłą baroku albo… Florencją nad Łabą. Stolicę Saksonii mógłbym pewnie wychwalać w nieskończoność. Jednak zamiast tego sprzedam Wam patenty, jak aktywnie spędzić w niej weekend. Leży nieco ponad 100 km od polskiej granicy, dlatego najprościej dotrzeć tutaj autem. Miasto niemal doszczętnie zniszczone podczas II wojny światowej zostało doskonale odbudowane. I dziś jest wspaniałym miksem architektury, kultury i sztuki.
Autor: Michał Cessanis SKARBIEC Co powiecie na poznanie Starego Miasta na sześcioosobowym rowerze? Taka atrakcja czeka na was właśnie w Dreźnie. To znakomity sposób, by wraz z przyjaciółmi w krótkim czasie poznać zabytkową część miasta. Koniecznie zobacz Zielone Sklepienie, czyli imponujący skarbiec dynastii Sasów, a jednocześnie królów Polski. Tu znajduje się największy zbiór klejnotów z XVIII w. To tam zobaczycie najdroższy pomnik z XVIII w., Obeliscus Augustalis – są na nim wszystkie starożytne narody, Rzymianie, Persowie, figurki wykonane ze złota. Wszyscy oddają pokłon królowi Augustowi II Mocnemu. Nad królem są korony polska i litewska, obok herb Saksonii. Oprócz tego jest tu ponad 3 tys. dzieł sztuki jubilerskiej i złotniczej. Wystarczy, że wspomnę o największym na świecie zielonym diamencie czy pestce czereśni, w której wyrzeźbiono 185 twarzy. Jest tu też największa i ulubiona zabawka Augusta II Mocnego – Tron Wielkiego Mogoła, makieta z budynkami ze srebra i ze złota, w których umieszczono 132 postaci. Do jej stworzenia złotnik użył aż 4 tys. diamentów, a pracował nad nią 7 lat. Wstęp kosztuje 12 euro. POZNAJ SYMBOL LUKSUSU Vis-à-vis pałacu rezydencyjnego i skarbca warto obejrzeć kolejną architektoniczną fanaberię uwielbiającego przepych króla Augusta – kompleks Zwinger. Na jego dziedzińcu każdego lata wystawianych jest kilkadziesiąt drzewek pomarańczowych symbolizujących luksus. Słabość Augusta II Mocnego do cytrusowych drzewek dała początek tradycji oranżeryjnej w Dreźnie. Ponad 4 tys. roślin liczyła książęca kolekcja. NASTAW ALARM Obejrzyj też barokowy kościół Marii Panny, jedną z największych na świecie budowli wykonanych z piaskowca. Dobrze być przed świątynią w samo południe, by posłuchać koncertu dzwonów i dzwonków. Za 8 euro można wejść na kopułę kościoła i zobaczyć panoramę miasta. WYBIERZ SIĘ DO OPERY Drezdeńska opera uważana jest za jedną z najlepszych na świecie. Trafiłem akurat na balet Jezioro łabędzie i z ręką na sercu przyznaję, że wykonanie było perfekcyjne. W trakcie antraktu podziwiałem foyer. Wszystkie zdobienia są nowe, a wykonali je polscy artyści. Wisieli pod sufitem niczym Michał Anioł i odtwarzali zdobienia zniszczone podczas wojny i powodzi. A jeśli zasiądziesz na balkonie, to koniecznie przyjrzyj się zegarowi nad sceną. Jeden z królów Saksonii denerwował się, gdy podczas spektakli znudzeni widzowie wyjmowali zegarki, hałasując przy tym łańcuszkami i kopertami. Król nakazał zatem nad sceną wybudować zegar, który aktualizuje się co 5 min. Ponoć od tamtej pory publiczność nabrała dobrych manier. PŁYŃ PAROSTATKIEM Możesz odpocząć nad Łabą tak jak drezdeńczycy – przy grillu albo jadąc na rowerze wzdłuż brzegów rzeki. Ja jednak wsiadłem na pokład parostatku. I to nie byle jakiego, bo zabytkowego, z największej kolekcji takich statków na świecie. Parostatków jest dziewięć, mają od 80 do 130 lat. Jeśli chcesz zobaczyć jedynie miasto od strony wody, to wybierz rejs półtoragodzinny „Stadtfahrt zu Wasser” – przepłyniesz pod pięcioma mostami, aż do dzielnicy Loschwitz. Wybrałem inną trasę: do pałacu Pillnitz, dawnej letniej rezydencji królewskiej, by odpocząć w jego ogrodach. PODZIWIAJ SZTUKĘ Pillnitz blisko już do winnicy Zimmerling, którą prowadzi Klaus, mąż rzeźbiarki Małgorzaty Chodakowskiej. Idealne połączenie miłości do sztuki z miłością do trunków. Proponuję najpierw zobaczyć galerię prac artystki, której rzeźby smukłych kobiet i mężczyzn z brązu i drewna zachwyciły świat. Po tej dawce sztuki wzniesienie toastów rieslingiem od Klausa będzie idealnym zakończeniem dnia. I usprawiedliwionym, bo przecież tworzenie wina także jest sztuką. POJEDŹ DO MIŚNI Wykonany został z 25 tys. porcelanowych kafli i jest największym tego typu ściennym obrazem na świecie. Orszak Książąt to jedno z najczęściej fotografowanych dzieł w Dreźnie. Przyjrzyj mu się uważnie, a znajdziesz na nim postaci m.in. królów Polski Augusta II Mocnego i Augusta III Sasa. A potem rusz do Miśni, by zobaczyć miejsce, w którym te kafle powstały – słynną fabrykę porcelany. Leży 26 km od Drezna. Nad Starym Miastem góruje katedra św. Jana i Donata. Obok stoi późnogotycki zamek Albrechtsburg nazywany przez mieszkańców porcelanowym, bo to tutaj była najpierw produkowana porcelana. W obecnej fabryce zobaczycie m.in. Saksonię – największą porcelanową figurę kobiety (180 cm), jaka kiedykolwiek została stworzona w Niemczech, oraz setki filiżanek czy talerzyków, których ceny przyprawią o zawrót głowy. POZNAJ OKOLICĘ Park Narodowy Saskiej Szwajcarii to nie lada gratka dla miłośników wspinaczki i skalnych miast. Jedną z jego największych atrakcji jest formacja skalna Bastei, czyli baszta. Jest tu ponad 400 tras pieszych, do tego 50 szlaków rowerowych i kilka tysięcy skałek dla wspinaczy. Pamiętajcie tylko o jednym: przyjedźcie tutaj wczesnym rankiem, bo w południe robi się bardzo tłoczno. WARTO WIEDZIEĆ DOJAZD Samochodem. Z Warszawy to 6 godz. jazdy, z Wrocławia – 3 godz. NOCLEG Wybór pensjonatów i hoteli jest duży. W tych pierwszych pokój 2-osobowy kosztuje od ok. 140 zł, w hotelach od ok. 250 zł za noc ze śniadaniem. JEDZENIE W restauracji Sophienkeller skosztujecie saksońskiej kuchni: zjecie m.in. golonkę i napijecie się piwa.
Saksońska Kraina Zamków na weekend. Najciekawsze zabytki, które warto zobaczyć
Szukasz pomysłu na weekend pełen zamków, pałaców, twierdz i pięknych krajobrazów nieopodal granicy z Polską? Przedstawiamy 5 najciekawszych zabytków w Saksonii w Niemczech.
Saksonia to jeden z najbardziej różnorodnych i najciekawszych niemieckich landów. Pierwsze skrzypce grają tutaj urocze, pełne zabytków miasta, takie jak Drezno, Lipsk, Miśnia czy Görlitz. Ale Saksonia to nie tylko kierunek dla mieszczuchów. Jest co robić również w terenie: czekają przepiękne krajobrazy Saskiej Szwajcarii, niewysokie góry z dobrze wytyczonymi szlakami czy sielskie zakola Łaby. Tym razem stawiamy jednak na pałace, zamki i zabytki, w które obfituje ten graniczący z Polską kraj związkowy. Przywołując atrakcje Saksonii, zbieramy kolejne dowody na to, że Niemcy to jeden z najbardziej niedocenianych przez polskich turystów krajów. A szkoda, bo jest się czym zachwycić! 1. Pałac Zwinger, Drezno Zwinger (Fot. DZT/Francesco Carovillano) Zwinger (Fot. DZT /Wojciech Grabowski) Olśniewający. Prawdopodobnie numer jeden w Dreźnie. To jeden z najbardziej znanych pałaców barokowych w Europie. Był budowany etapami w latach 1709–1732. Saksońskim władcom służył jako przestrzeń do organizacji hucznych przyjęć. Dziś mieści się tu tzw. Salon Matematyczno-Fizyczny, w którym można zobaczyć kolekcję historycznych zegarów i przyrządów naukowych. Znajdują się tu również zbiory niezwykłej, zabytkowej porcelany oraz kolekcja Obrazów Starych Mistrzów. 2. Zamek Albrechtsburg, Miśnia Widok na Albrechtsburg (Fot. DZT / Deutsches Weininstitut) Późnogotycki, majestatyczny zamek Albrechtsburg wznosi się nad malowniczą doliną Łaby. Został wybudowany w XV wieku. Uważa się, że to pierwszy zamek w Niemczech, w którym funkcje fortyfikacyjne były minimalne, stworzono go raczej z myślą o walorach estetycznych. Dla zwiedzających dostępne wszystkie piętra zamku. 3.Twierdza Königstein (Fot. DZT/Andrzej Budnik) Ta niezdobyta twierdza to ponad 50 budowli rozłożonych na platformie skalnej równej pod względem powierzchni 13 boiskom piłkarskim na wysokości 247 metrów nad poziomem Łaby. Dziś można tu dotrzeć bez większego wysiłku, choćby wjeżdżając na górę przy pomocy windy panoramicznej. Oprócz samej warowni czeka tu najgłębsza studnia Saksonii, wielka beczka na wino Augusta Mocnego czy pierwszy kościół garnizonowy w Saksonii. Wzdłuż murów twierdzy wiedzie ścieżka widokowa, z której rozpościerają się niezwykłe krajobrazy m.in. na Saską Szwajcarię. 4. Pałac Moritzburg Moritzburg (Fot. DZT/Florian Trykowski) Moritzburg, wnętrze (Fot. DZT / Florian Trykowski) Ten położonym na wodzie, niezwykle fotogeniczny pałac, jest urzeczywistnieniem rozmachu Augusta Mocnego. Powstał jako pałac myśliwski księcia Maurycego – stąd nazwa, ale dopiero 200 lat później król Polski i elektor Saksonii zaaranżował przestrzeń z rozmachem - tak, by swobodnie wyprawiać tu huczne przyjęcia. 5. Zamek Rezydencyjny (Residenzschloss), Drezno Fot. Getty Images Zamek znajduje się w samym sercu Drezna, na Starym Mieście, tuż obok Zwingeru. Został wzniesiony w XV wieku w stylu renesansowym, poddany później kilkukrotnym przebudowom. To dawna siedziba dynastii Wettynów, dziś - skarbiec imponujących zbiorów: Nowe Zielone Sklepienie i Historyczne Zielone Sklepienie (otwarte ponownie po rabunku w 2019 roku). To tutaj znajduje się największy zbiór klejnotów z XVIII w., najdroższy pomnik z XVIII w., największa zabawka Augusta II Mocnego, największy na świecie zielony diament czy pestka czereśni, w której wyrzeźbiono 185 twarzy. Więcej informacji o zamkach i pałacach w Niemczech można znaleźć na stronie Niemieckiej Centrali Turystyki.
Pociągiem przez Saksonię. Odwiedź krainę Bacha i porcelanowych nocników
"Wysiadam z pociągu i przemierzam ulice, którymi być może przechadzał się skrzywdzony Chopin. Czy był w stanie dostrzec piękno jednej z najwspanialszych budowli świata, którą właśnie mijam? Nie warto tracić takiego widoku, nawet wtedy, gdy ma się złamane serce, panie Fryderyku!". Ruszamy do Drezna, Miśni, Lipska i Torgau!
Pociągają mnie detale. Dlatego zamiast muzeów wybieram obraz, zamiast panoramy – punkt na horyzoncie, zamiast masy – jednego człowieka. Choćby tego, który właśnie wsiada do pociągu, zajmuje miejsce obok mnie i tłumaczy, na której stacji wysiąść, w którą stronę iść, by dotrzeć do celu. Nawet wtedy, kiedy jeszcze nie wiem, jaki będzie ten cel i jakim detalem rozpocznie się kolejna opowieść. Stacja pierwsza: Drezno Stracił dla niej głowę. Nazywała się Maria Wodzińska i miała może 16 lat. Chopin poznał ją w Dreźnie i to właśnie tu zaczęła się tragiczna miłość polskiego kompozytora do panny, która nigdy nie była mu dana. Oświadczyny, choć początkowo przyjęte, zostały zerwane. Bo kandydat nie rokował, był złego zdrowia, do tego podejrzanie podłej i niepewnej profesji. Jakże smutno kołysze się we mnie ta historia, kiedy po dwóch godzinach jazdy z Berlina wysiadam z pociągu i przemierzam ulice, którymi być może przechadzał się mistrz skrzywdzony w tak okrutnie niesprawiedliwy sposób. Czy był w stanie dostrzec piękno jednej z najwspanialszych budowli świata, którą właśnie mijam? Czy postawił nogę w Zwingerze, późnobarokowym kompleksie, w którym łączyły się wszystkie kaprysy, marzenia i plany Augusta II, zwanego Mocnym, księcia elektora i polskiego króla? Nie warto tracić takiego widoku, nawet wtedy, gdy ma się złamane serce, panie Fryderyku! Tym bardziej że August łamał ich wiele, a jego liczne romanse rozbiły niejedno małżeństwo. Ale to nie rozwiązłe życie władcy (efektem którego było ponoć 300 nieślubnych dzieci), nie siła Herkulesa (giął w rękach żelazne podkowy), ale marzenia o władzy sprawiły, że Drezno w czasach panowania Augusta II pyszniło się wspaniałą architekturą, a do miasta zaczęli się przeprowadzać skuszeni dobrym wynagrodzeniem malarze, rzeźbiarze i architekci. To oni mieli przemienić miasto nad Łabą w prawdziwą perłę baroku. I tak się stało. Dziś serce Augusta leży w katolickim kościele dworskim wzniesionym przez elekta tuż obok swojej wspaniałej rezydencji. Mijam go, przypominając sobie legendę, która mówi, że kiedy tylko w pobliżu przejdzie piękna panna, znów bije z wielką mocą. Warto sprawdzić choćby tylko po to, by przy okazji zobaczyć, jak układa się bryła tej świątyni. Czy przypomina statek, który płynie w kierunku Polski. A może tak tylko postrzegają ją ludzie o romantycznej duszy? Mniej wrażliwym polecam największy kafelkowy obraz świata (101,9 m x 10,51 m). A na nim orszak książęcy, w którym malarz skrupulatnie przedstawił wszystkich władców dynastii Wettynów w Saksonii. Zmieścili się na 25 tys. porcelanowych kafelków i robią oszałamiające wrażenie. Bez problemu można wypatrzyć wśród rządzących Augusta II Mocnego. Warto zmierzyć się z jego spojrzeniem, choć na pewno nie będzie tak przejmujące i pełne bólu jak oczy Madonny Sykstyńskiej namalowane przez Rafaela Santi. Wypatrzyłam je w Galerii Obrazów Starych Mistrzów. Doczekały się osobnych rozpraw, badań i prawdziwie naukowych dysput, w których próbowano odpowiedzieć na pytanie: „Co też mogli widzieć Maryja i dzieciątko na jednym ze wspanialszych arcydzieł świata?”. Musicie przekonać się sami. Przed kolejną podróżą radzę uspokoić emocje w najpiękniejszej mleczarni świata. W pociągu mówili o niej jako o miejscu obowiązkowym i polecali, by przejść się tam na wieczorne mleko. Bracia Pfundowie stworzyli w mieście sklep nabiałowy przypominający bajkę. Sprowadzili do niego wiejską krowę, którą doili na oczach kupujących, jakby co najmniej mieli za sobą studia nowoczesnego marketingu. Nie wiem, co na to sama mućka, ale pewnie byłaby zadowolona, gdyby wiedziała, że miejsce to od kilkunastu lat jest ujęte w Księdze rekordów Guinnessa. Stacja druga: Miśnia Gorączka złota obezwładniała go zupełnie. Miał przecież tyle projektów, które mogły choć trochę zbliżyć go do Króla Słońce; do absolutu, który tak mu imponował. Nowe pałace, kolejne metresy, bale maskowe. Przepych. Dlatego kiedy August II Mocny usłyszał przechwałki alchemika Johanna Friedricha Böttgera, błyskawicznie chwalipiętę uwięził. Dał mu wszystko, o czym zamarzył, byleby tylko rozpoczął prace nad wynalezieniem złota. I Böttger w swym laboratorium, które nieszczęśliwie stało się jego więzieniem, odkrył dla swego władcy złoto. Tyle że saksońskie złoto było białe. Najstarsza porcelana Europy, której słynne logo – skrzyżowane niebieskie miecze są pierwszym znakiem towarowym świata – pozwoliła Mocnemu mocniej zawalczyć o pozycję w świecie polityki i kultury. Zaślepiła go jednak niczym legendarnego Midasa. Wynalazek i jego wartość na tyle bowiem uzależniały Augusta, że w kręgach bliskich władzy zaczęto szeptać o obłędzie monarchy. Porcelanomania, czyli tajemnicza maladie de porcelaine, przejawiała się niczym nieskrępowaną chęcią zamieniania wszystkiego w nieskazitelną biel. I tak w Saksonii porcelanowe były nocniki, organy, kuranty, zastawy, obrazy, zegary, wazony, zabawki. Pierwsza fabryka porcelany, pilnie strzeżona, ruszyła w zamku Albrechtsburg w Miśni. Niezamieszkały, położony wysoko nad miastem był idealny, by na 150 lat zamienić się w tajemne miejsce narodzin białego złota. Dziś warto go odwiedzić, by zobaczyć, jak imponująco prezentują się jego odrestaurowane komnaty i jak powoli, ale odważnie budził się w jego murach renesans. Albo po to, by zajrzeć po sąsiedzku do katedry, którą poeta Goethe podziwiał jako najszlachetniejszy przykład architektury gotyckiej. Stacja trzecia: Lipsk Dużo ryzykował. Przecież zdecydował się na pracę na gorszym stanowisku. Tak jednak Jan Sebastian Bach postanowił, że etat książęcego kapelmistrza zamieni w Lipsku na pracę nauczyciela muzyki oraz kantora w kościele Świętego Tomasza. Bezkompromisowość nie ułatwiała mu życia, a może też osłabiała jego pozycję wśród możnych świata i uniemożliwiała błyskotliwy sukces. Ukochany kompozytor Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego nie był noszony na rękach. I choć właśnie w Lipsku stworzył największe ze swoich dzieł: Pasję według św. Jana, Pasję według św. Mateusza i Oratorium Bożonarodzeniowe, lekko mu nie było. Pięknie opowiada o tym nowoczesne muzeum, w którym poznamy nie tylko sekrety geniusza, ale i posłuchamy jego największych kompozycji. Siedząc na czerwonej kanapie, mając na uszach słuchawki, odrywam się od zgiełku rzeczywistości i choć na chwilę znajduję się w lepszym świecie. Chyba że ktoś na ten lepszy świat wcale nie ma ochoty. Zwolenników jazdy na mniejszych obrotach lipszczanie pokierują do kawiarni Zum Arabischen Coffe Baum, która jest jedną z najstarszych w Europie. Wraz z filiżanką kawy można tu smakować historie tego miejsca i ludzi, którzy wpadali tutaj na małą czarną. Wśród nich Robert Schumann, podobno i Jan Sebastian Bach (skomponował nawet kantatę do... kawy). Miłośników jazdy na najwyższych obrotach skusi zaś piwnica Auerbachs. W pociągu usłyszałam stare lipskie powiedzenie, które mówi, że ten kto nie zszedł do Auerbachs Keller, ten jakby nie widział Lipska. Miejsce osławione przez Goethego tętni życiem. Szynk pęka w szwach, bo kto by nie chciał poczuć się choć przez chwilę jak doktor Faust? Człowiek, który uparcie dążył do poznania tajemnic bytu, w czym ograniczała go ludzka natura. Kto by nie chciał choć raz, by w wędrówce do nocnego lokalu towarzyszył mu sam Mefistofeles, nawet wtedy, gdy wyprawa skończyć się może nieco dramatycznie. I tak ponoć było. W karczmie tej diabeł mocą czarów stawiał przed biesiadnikami trunki, od których tracili głowę, by później razem z Faustem podpalić dobytek. Z miejsca zbrodni uciekli obaj w nietypowy sposób, bo ujeżdżając beczkę z winem. Czy ją potem wypili? Stacja czwarta: Torgau Groziła jej kara śmierci. Niechybnie, bo przecież uciekła z klasztoru, zrywając śluby, które złożyła przed Bogiem. Tyle że Katharina von Bora nie wybrała sobie sama takiej przyszłości. Przeznaczona do stanu zakonnego przez lata nie miała świadomości, że równolegle toczy się może inne życie. Ta wiedza przyszła z reformacją. Przeniknęła mury tak skutecznie, że Katharina wraz z dziesięcioma nowicjuszkami uciekła z klauzuli. A że rodzina, obawiając się kar pieniężnych, a może i potępienia boskiego, nie zamierzała jej pomóc, trafiła pod dach burmistrza Wittenbergi. Tam poznała Marcina Lutra. Historię ich związku prześledzić można w muzeum otwartym w kwietniu tego roku w Torgau (w mieście, w którym jest pochowana). Renesansowym, przepięknym miejscu, które stało się kolebką reformacji. W pociągu usłyszałam różne plotki o związku Kathariny z pastorem. Że była to wielka sekretna miłość ukrywana przez lata i że ich związek stał u podłoża wybuchu reformacji. Nic bardziej mylnego. W Torgau poznałam prawdziwe losy tej kobiety. Rozsądnej, bo ponoć sama zaproponowała małżeństwo Lutrowi, ale jednak poddanej mu do końca życia. Czy spodobała mu się choć trochę, mimo iż posunięta była w latach (miała ponad 20 lat)? A może pojął ją za żonę z litości, by uchronić przed śmiercią. Jakkolwiek było, zalegalizowany związek stał się jasnym sygnałem wymierzonym w szatana (Zrobię mu na złość – pisał Luter) i znakiem dla innych zakonników i zakonnic, by nie pozostawali samotni. Historia małżeństwa pastora przeplata się w Torgau z historią rewolucji religijnej. Ale nie tylko dla nich trzeba koniecznie pojechać do tego miasta. Jest to jeden z najpiękniejszych renesansowych grodów w Niemczech. Można tu się zgubić wśród malowniczych uliczek, by przez przypadek trafić do miejsca, w którym za skromną fasadą domu burmistrza Ringenhaina na Breiter Straße kryją się najwyższej klasy malowidła sufitowe i ścienne i elementy wystroju. Traci się tam głowę. A może nie będzie to wcale przypadek, ale konsekwencja przywiązania do detali? Niesłabnącego pociągu do miejsc wyjątkowych? W Saksonii je znajdziecie. INFORMATOR ■ Zrób to taniej Jeśli w ciągu jednego dnia chcesz zobaczyć więcej miejsc w Saksonii, kup jednodniowy bilet kolejowy. Obowiązuje od godz. 9 rano do 3 godz. dnia następnego, w weekend oraz dni świąteczne. ■ Kiedy? Najlepiej w miesiącach letnich. Średnia temperatura sięga wówczas 20°C. Wrzesień też jest dobry – 19 stopni, mniej turystów i wciąż wiele słońca. Zimą średnia temperatura to plus 3°C (grudzień i styczeń). ■ Dojazd Samolotem linii Air Berlin z Warszawy lub Krakowa do Berlina, bilet w dwie strony ok. 450 zł, airberlin.com. Stamtąd pociągiem do Drezna. ■ Transport Po Saksonii świetnie podróżuje się pociągiem. Bilety z Drezna do Miśni to ok. 6 euro, z Drezna do Lipska ok. 92 zł (z miejscówką), z Drezna do Berlina od 116 zł (z miejscówką). Pociągi jadą z szybkością do 160 km na godzinę, bahn.com. Można w nich kupić przekąski takie jak: croissant (8 zł), laugenbrezel (rodzaj chlebka, precla), kawa (ok. 10 zł). Miłą obsługę, darmowe widoki na pola, sady i winnice dostaniecie za darmo. Atrakcyjną ofertą są także bilety jednodniowe – od 100 zł, tzw. Sachsen-Ticket, a także grupowe i rodzinne. ■ Nocleg W Saksonii najtańsze noclegi w hostelach znaleźć można już za 50 zł.Niedrogie są także pokoje wynajęte na stronie airbnb.com, od 60 zł za noc. Eleganckie hotele, jak butikowy Fregehaus (Lipsk) łączący tradycję z nowoczesnością, wygodą i smakiem, przyciągną turystów wymagających, ceniących sobie oryginalność. Cena od 320 zł za pokój dwuosobowy za noc, booking.com. ■ Jedzenie Zupa kartoflana to najpopularniejsza zupa Saksończyków. Kosztuje od 24 zł w górę. Gotuje się ją na boczku, podaje ze smażonymi kiełbaskami i majerankiem. Warto spróbować pieczeni wołowej w sosie cynamonowo--rodzynkowym z modrą kapustą (ok. 80 zł). Popularne są też pstrąg i biała kiełbasa z kminkiem. Nie można wyjechać z Saksonii bez spróbowania eierschecke, trójwarstwowego, delikatnego ciasta o smaku sernika. Więcej o Saksonii znajdziecie na stronach: germany.travel, sachsen-tourismus.de, leipzig.travel, meissen.com, tic-torgau.de Tekst: Katarzyna Kachel Zdjęcia: Adam Brzoza
30 obrazów z Traveler Adventure Team. To najpiękniejsze wspomnienia uczestników
Zobacz zdjęcia uczestników Traveler Adventure Team 2017. W tym roku ruszyli na podbój Saksonii i Brandenburgii. Każdy z nich wybrał 5 najlepszych fotografii - poznaj ich ulubione wspomnienia!
Przedstawiamy wam galerię uczestników wyprawy. Zadanie wybrania spośród setek zdjęć było wyjątkowo trudne, ale jesteśmy przekonani, że właśnie ten wybór najlepiej oddaje klimat wspólnego odkrywania Saksonii i Brandenburgii. Zdjęcia Aleksandry Świstow - Pojechana.pl ->> Zdjęcia Iwony El Tanbouli Jabłońskiej - National Geographic Polska ->> Zdjęcia Katarzyny Tutko - Polaczkropki.pl ->> Zdjęcia Daniela Grodzińskiego - Fotografia Daniel Grodziński ->> Zdjęcia Jeremiasza Gądka - Jeremiasz Gądek Fotografia ->> Zdjęcia Wioletty Starczewskiej - Starczewska.com ->> Dokładną i szczegółową relację z wyprawy znajdziesz na dedykowanym jej blogu. Przeczytaj go tutaj!
Dolna Saksonia: idealne miejsce na wakacje z dziećmi
Punktów edukacyjnych na mapie Dolnej Saksonii jest wiele, jednakże naszą propozycję pięciodniowej wycieczki zaczynamy od stolicy Landu – Hanoweru poprzez Hameln, Wolfsburg i Soltau
Dzień 1 Hanower Zoo w Hanowerze W ogrodzie zoologicznym w Hanowerze nie ma rzędów klatek i równych alejek, które wytyczają trasę. Zamiast tego, ścieżki wiją się między drzewami, a zwierzęta podgląda się z pomiędzy liści. Za zakrętem można znaleźć rozbity samolot odważnych podróżników albo opuszczone miasteczko poszukiwaczy złota. Zwierzęta są dosłownie na wyciągnięcie ręki - wystarczy wsiąść do drewnianej łódki (przy pomoście stoi tablica z napisem: „Uwaga, krokodyle!”) i popłynąć z leniwym nurtem rzeki, która przepływa przez wybiegi dla hipopotamów, zebr i flamingów. Łódkę prowadzi podwodny wyciąg - przez Czarny Ląd płynie się cicho i bez wysiłku. Tylko kilka kroków dzieli tropikalną Afrykę od kanadyjskiego wybrzeża. Tutaj można nos w nos spotkać się z rozbawionymi fokami, które popisują się przed widzami w basenie i potężnymi niedźwiedziami polarnymi. Za zakrętem czekają potężne wilki kanadyjskie (największy znany osobnik ważył aż 105 kg). Kiedy leżą nieruchomo kilka metrów od barierek, ciężko uwierzyć, że są prawdziwe - wyglądają, jakby przed chwilą uciekły z kart książki z baśniami braci Grimm. Zoo w Hanowerze jest czynne przez cały rok - w lecie od godz. 9 do 18, a w zimie od 10 do 16. Dzieci do lat trzech mają wstęp wolny, od lat 3 do 5 wejście kosztuje 13,50 (w lecie) i 10 euro (w zimie). Bilet dla dzieci powyżej szóstego roku życia kosztuje 17 (w lecie) i 13 euro (w zimie), a dla dorosłych odpowiednio 25 i 16 euro. Ogrody królewskie Ogrody w Herrenhausen przetrwały niemal niezmienione. Na powierzchni 135 hektarów można obejrzeć historię kilku stuleci: barokowe ogrody w stylu francuskim, angielski park krajobrazowy oraz ogród botaniczny, który powstał w miejscu XVII-wiecznego ogródka warzywnego. To idealne miejsce na spacer. Równo przystrzyżona trawa układa się w piękne, geometryczne wzory, a na zielonym dywanie można spotkać historyczne postaci i mitologicznych bohaterów - dzieła ogrodowego rzeźbiarza. W ogrodach znajduje się też labirynt i najwyższa w Europie fontanna, która w pogodne dni unosi wodę na wysokość ponad 70 metrów. Tuż obok królewskiego zamku, który został zniszczony podczas II Wojny Światowej i odbudowany w 2012 roku, znajduje się grota Niki de Saint Phalle, francuskiej rzeźbiarki, która wcześniej pracowała jako modelka. Zmieniła zawód z powodu załamania nerwowego, a krytycy sztuki często doszukują się w jej pracach odniesień do osobistych doświadczeń. Ściany groty w całości pokrywają połamane lusterka, a w szkiełkach odbijają się kolorowe rzeźby zwierząt, roślin i ludzi o łagodnych, okrągłych kształtach. W lecie w ogrodach odbywają się liczne festiwale, koncerty i przedstawienia teatralne. Ogrody są otwierane codziennie o godz. 9, a zamykane w zależności od pory roku - od maja do sierpnia o godz. 20, we wrześniu o godz. 19, w październiku o 18, a od listopada do grudnia o godz. 16.30. Wstęp dla dzieci od 12 do 17 roku życia kosztuje 4 euro, a dla dorosłych - 8 euro. Dzieci do 12 roku życia mają wstęp bezpłatny. Bilet upoważnia do zwiedzania ogrodów i zamkowego muzeum. Dzień 2 Hameln Miasto Szczurołapa W Hameln szczury można spotkać na każdym kroku: w sklepach z pamiątkami, w restauracji, a nawet między brukowymi kostkami na rynku. Przypominają legendę o zaczarowanym flecie i Szczurołapie, który uwolnił Hameln od plagi gryzoni. Kiedy mieszkańcy odmówili zapłaty, Szczurołap wyprowadził za karę z miasta 130 dzieci. Historia, którą opisali słynni bracia Grimm, doczekała się nawet własnego muzeum. Można tam znaleźć m.in. baśnie wydane w kilkudziesięciu językach i zabytkowe tomy sprzed kilkudziesięciu lat, a także pamiątki dotyczące miasta - stare monety, kości i rekonstrukcje kościelnych witraży. Największą atrakcją jest teatralne przedstawienie, w którym w role mieszkańców i Szczurołapa wcielają się roboty. Szczury w Hameln zaglądają nawet do talerza. Warto spróbować „szczurzych” ogonów, które są serwowane w restauracji tuż obok rynku. To wieprzowina pokrojona w długie, wąskie paski, którą smaży się na patelni razem z warzywami i sosem. Jeśli ktoś nie je mięsa, ma do wyboru kilkadziesiąt rodzajów tradycyjnych naleśników. Po obiedzie - miejscowa wódka, czyli Ratkiller. Dzisiaj Szczurołap nosi kolorowe ubrania i kapelusz z długim piórem. Można go spotkać w wąskich uliczkach między renesansowymi kamieniczkami, gdzie gra swoje melodie zasłuchanym turystom. Od maja do września w każdą niedzielę o godz. 12 odgrywa spektakl na scenie w rynku. Muzeum Hameln jest czynne od wtorku do niedzieli w godzinach od 11 do 18. Bilet dla dzieci do 13 roku życia kosztuje trzy, a dla dorosłych - pięć euro. Jeśli komuś jeszcze wystarczy sił, można wsiąść na rower. Oprócz zwykłych rowerów napędzanych siłą mięśni, w Hameln mamy do wyboru też e-rowery wspomagane elektrycznie. Są trochę cięższe od normalnych jednośladów, ale jazda na nich jest zdecydowanie mniej męcząca. Jest to gwarantowana zabawa dla całej rodziny! Wspomaganie uruchamia się podczas ruszania, a później za każdym razem, kiedy obracamy pedały. To uczucie podobne do jazdy na wyciągu, a pomoc jest najbardziej odczuwalna podczas jazdy pod górę. Elektrycznym rowerem ze wspomaganiem można przejechać jednorazowo ok. 70 kilometrów. Wypożyczenie takiego roweru na cały dzień kosztuje 20 euro. Opłaca się również wybrać na wycieczkę znaną trasą rowerową wzdłuż Wezery na letni tor saneczkowy w miasteczku Bodenwerder. Przejażdżka kosztuje 2,20 euro za osobę do 15 lat oraz 3,20 euro dla osób powyżej 15 roku życia. Tor jest czynny w weekendy w marcu oraz codziennie od kwietnia do końca października od godz. 10 do 18. Dzień 3 Wolfsburg Autostadt Autostadt Volkswagena w Wolfsburgu to świątynia samochodów. Odebranie nowego auta staje się tutaj nie lada przeżyciem. Najpierw uroczyście oddają nowe tablice rejestracyjne i zwiedzają muzeum oraz fabrykę. Na koniec mogą obejrzeć jak mechaniczne ramię ściąga ich samochód z półki w przeszklonym wieżowcu-parkingu, gdzie wszystkie modele czekają na swoich nowych właścicieli. Park tematyczny oferuje wiele atrakcji nie tylko dla osób, które przyjechały tu po odbiór auta. Na wystawie można obejrzeć gliniany model Golfa w skali 1:1, zaprojektować własny samochód w komputerze albo złożyć nowy model z gotowych elementów. Projektanci opowiadają tu o swoich inspiracjach, a mechanicy tłumaczą jak to wszystko działa. W parku samochodowym można umówić też się na jazdę próbną elektrycznym samochodem albo spróbować swoich sił na trasie off road, gdzie do pokonania mamy m.in. schody, nurt rzeki i jazdę po bocznej ścianie tunelu. Volkswagen prezentuje tu też kilkadziesiąt swoich oryginalnych samochodów - od pierwszych modeli na wysokich kołach z obręczami po nowoczesne pojazdy przyszłości, które przypominają kosmiczne statki. W pawilonach wystawowych (które pomagali projektować samochodowi designerzy) można podziwiać m.in. Bugatti Veyron, Lamborghini Gallardo i najnowsze modele Porsche. Specjalne atrakcje przygotowano dla dzieci. Najmłodsi mogą zmierzyć się z przepisami ruchu drogowego i samemu zrobić prawo jazdy. W nagrodę za poprawnie zdany test teoretyczny, siadają za kierownicą miniaturowego Porsche lub Volkswagena Beetle. Autostadt jest otwarty codziennie, przez wszystkie dni w roku (poza Wigilią i Sylwestrem) w godzinach od 9 do 18. Za jednodniowy bilet dorośli zapłacą 15 euro, a dzieci powyżej szóstego roku życia - 6 euro. Bilet ulgowy dla emerytów i studentów kosztuje 12 euro. phæno Jak powstaje tornado i dlaczego koty spadają na cztery łapy? W phæno znają odpowiedź. Można tu samodzielnie zbudować rzymski łuk, za pomocą powietrznej armatki unieść w powietrze piłkę bez dotykania jej albo dać się zaczarować jednej z kilkudziesięciu iluzji optycznych. Parki doświadczeń są coraz popularniejsze: tu wszystkiego można dotknąć, ruszyć i nauczyć się za pomocą doświadczenia. W phæno wszystkie ekspozycje podzielono na kategorie: fizyka, optyka, ludzkie ciało, biologia. Najdłuższe kolejki ustawiają się przed wirującym domkiem. Chociaż ławka, na której w środku siedzą ludzie jest nieruchoma, poruszające się ściany oszukują błędnik - kiedy zwiedzający wychodzą na zewnątrz, ciężko im ustać prosto na nogach. phæno jest czynne w wakacje przez cały tydzień, w godzinach od 10 do 18. W pozostałe miesiące w roku - od wtorku do piątku od 9 do 17 oraz w weekendy od 10 do 18. Bilet normalny kosztuje 12 euro, dla dzieci powyżej sześciu lat - 7,50 euro, a młodsze wejdą za darmo. Dzień 4 i 5 Pustać Luneburska Region Pustaci Luneburskiej jest znany z największej ilości parków rozrywki w Europie. Niezbędne będą minimum dwa dni, aby nacieszyć się atrakcjami jego dwóch największych Parków. Serengeti Park W pobliżu miejscowości Soltau znajduje się Serengeti Park. Na safari to zwiedzający są zamknięci w autobusach i terenowych samochodach, a zwierzęta biegają wolno. To prawdziwa szkoła życia: przy odrobinie szczęścia można zobaczyć nawet antylopę, która rodzi młode. Największą atrakcją jest karmienie żyraf, które bez zastanowienia wpychają swoje wielkie głowy przez otwarte drzwi pojazdów i łapią szorstkim językiem przygotowane dla nich gałązki. Są spokojne i przyjazne, ale gdyby zaatakował je lew potrafią obronić się jednym kopnięciem. Na szczęście, w parku im to nie grozi - zwierzęta są od siebie oddzielone bramami, przy których stoją samochody strażników pełniących wartę. W parku zobaczymy też różne rodzaje antylop, kolorowe ptaki (które mają specjalnie podcięte lotki, żeby nie uciekły i nie zrobiły sobie krzywdy), przyjazne kucyki i kozy oraz dzikie koty, m.in. wyjątkowe, białe lwy i tygrysy. Kiedy leżą leniwie nad stawem przypominają domowe maskotki, ale wystarczy chwila, żeby pokazały pazury. Kiedy ogląda się je z odległości kilku metrów, bez bariery krat, robią niesamowite wrażenie. Serengeti Park jest czynny od 23 marca do 27 października w godzinach od 9.30 do 18.30 (godziny otwarć zmieniają się w zależności od miesiąca). Normalny bilet wstępu kosztuje 27 euro, a bilet dla dzieci do 12 roku życia - 22 euro. Heide Park Resort To nie tylko największy park rozrywki w północnych Niemczech, ale też tematyczny hotel, który przypomina statek. Już od progu Hotelu Port Royal witają nas kościotrupy, skrzynie pełne skarbów i piraci. W tej samej stylistyce są utrzymane nie tylko korytarze i sale konferencyjne, ale też wszystkie hotelowe pokoje. Nad łóżkami wiszą koła sterowe, łóżka przypominają koje, a prysznice schowano w wysokich beczkach. Do tego obrazy marynistyczne i portrety sławnych piratów. Jest tu też pokój zabaw dla dzieci, który wygląda, jakby został zatopiony pod wodą. Sam park jest podzielony na kilka stref tematycznych, m.in. Transylwanię, Dziki Zachód i Pirackie Wybrzeże. Znajduje się tu największy drewniany rollercoaster w Europie, który wynosi wagoniki na wysokość 60 metrów, a potem wyrzuca je w dół z prędkością 120 km/h. Drewniana konstrukcja sprawia, że wszystko dodatkowo drży - ale jest w zupełności bezpieczna. Zwiedzający mają do wyboru też pustynną wyścigówkę, czyli najszybszą kolejkę w Heide Parku, która w ciągu 2 sekund rozpędza się do 140 km/h. Pracownicy parku polecają też Scream - ekstremalną wieżę widokową, która spada na sam dół z wysokości 70 metrów - i najnowszy rollercoaster, w którym wagoniki wpadają prosto w paszczę krakena. Heide Park to nie tylko kolejki. Młodsze dzieci (i trochę bardziej bojaźliwi rodzice) mogą wybrać się w podróż pontonem po rwącej rzece albo odwiedzić Dom Strachów, gdzie będą musieli zmierzyć się z podwodnym potworem i zapomnianymi piratami. Jednodniowy, normalny bilet wstępu kosztuje 39 euro (29 euro w sprzedaży online), a ulgowy dla dzieci od 4 do 11 roku życia 29 euro (21 euro w sprzedaży online). Park jest czynny od marca do listopada, a godziny otwarcia zmieniają się w zależności od pory roku.
Arcyciekawy, przyjazny, tani. Tak, mowa o naszym zachodnim sąsiedzie, Niemczech. Pora odwiedzić najbardziej niedoceniany przez polskich turystów kraj.
Nie tylko blisko, ale i pięknie. Jednym z najciekawszych landów w Niemczech jest Saksonia, najstarsze Wolne Państwo w kraju. Zamki, pałace i malownicze miasteczka przyciągają miłośników przeszłości. Bo naprawdę jest tu co zwiedzać. Spacer wzdłuż rzeki Łaby tarasami Uffera w Dreźnie pozwala poczuć się jak we Florencji. W Lipsku, w kościele Świętego Tomasza na Starym Mieście znajduje się grób Jana Sebastiana Bacha. Kompozytor mieszkał tu i pracował jako kantor przez blisko 30 lat. Ale Saksonia jest atrakcyjna nie tylko dla mieszczuchów. Niewysokie góry na południu z dobrze wyznaczonymi i przygotowanymi szlakami nęcą trampów. I zapewniają niezły zastrzyk adrenaliny. Wycieczki do Niemiec znajdziesz tutaj ■ Samolotem. Międzynarodowe lotnisko znajduje się w Lipsku-Halle, a krajowe – w Magdeburgu. Loty z Polski prowadzi Lufthansa, Austrian oraz LOT. Przesiadki są w Berlinie, Frankfurcie nad Menem, Monachium lub Wiedniu. Ceny biletów od 759 zł w jedną stronę. Lot z Berlina do Magdeburga (stolicy Saksonii -Anhalt) oraz Lipska – 634 zł. ■ Podróż autobusem trwa około 10 godzin, ale jest znacznie tańsza. Bilety na trasie Warszawa – Lipsk można dostać już za 162 zł w jedną stronę. ■ Nie ma bezpośrednich połączeń kolejowych z Polski do Saksonii. Pociągi z Warszawy do Berlina kursują kilka razy dziennie, jedzie się 8–11 godzin. Cena 187 zł. Najszybszy dojazd do Lipska jest z Wrocławia. Podróż, z przesiadką w Dreźnie, trwa niecałe 5 godzin! Cena 296 zł. Sprawdź rozkłady jazdy PKP ■ W Niemczech sieć autostrad liczy około 11 tys. km. W razie wypadku lub awarii samochodu w całym kraju pomocy udziela klub motoryzacyjny ADAC. Osoby należące do klubu w krajach partnerskich otrzymują pomoc bezpłatnie. ■ Za autostrady się nie płaci, nie ma też na nich odgórnie wyznaczonych ograniczeń prędkości. Jednak jeśli się takie pojawiają, trzeba się do nich bezwzględnie stosować. Z niemiecką policją się nie dyskutuje. Benzyna kosztuje około 1,38–1,47 euro za litr. ■ Przy lotniskach zawsze są wypożyczalnie samochodów. Za każdy dzień korzystania z auta liczą sobie około 30 euro. ■ Stan techniczny i wyposażenie pojazdów są rygorystycznie kontrolowane przez policję. Odradza się wjazdu do kraju bez dobrze zaopatrzonej apteczki, kamizelki odblaskowej czy trójkąta ostrzegawczego. Jeśli policja stwierdzi poważne odstępstwa od reguł, może nałożyć karę pieniężną (nawet kilkaset euro), zatrzymać dowód rejestracyjny oraz obciążyć kierowcę kosztami odholowania auta do warsztatu. ■ Dobrze rozwinięta i wygodna jest niemiecka kolej. Największe miasta z sąsiednimi krajami łączą pociągi eurocity oznaczone symbolem EC. RegionalExpress zatrzymuje się tylko na najważniejszych dworcach. W dużych miastach kursuje S-Bahn (szybka kolej miejska). RegionalBahn jeździ między miastami i przedmieściami. Koszt podróży pociągiem z Drezna do Lipska - 21,30 euro (bez zniżki). www.bahn.de ■ Jazda pociągiem nie jest tania, ale z kartą BahnCard (ważna rok) można obniżyć koszty. BahnCard 25 (liczba przy nazwie karty oznacza procent rabatu) kupuje się za 57 euro. Na BahnCard wydamy 230 euro. Mobility BahnCard 100 pozwala na bezpłatne przejazdy krajowe i 25% rabatu na wyjazdy za granicę. ■ Saxony-Ticket za 24 euro umożliwia darmową jazdę po całej Saksonii, Turyngii i Saksonii-Anhalt pociągami DB drugiej klasy i niektórymi prywatnymi (np. LausitzBahn). Karta jest ważna od 9.00 rano do 3.00 rano następnego dnia. ■ Saksonię warto też zwiedzać pieszo. Szlaki wędrowne są świetnie oznakowane. Więcej informacji w przewodniku: Czas na wędrówki. Aktywne pomysły w Saksonii. ■ Znalezienie noclegu w Saksonii nie powinno nikomu przysporzyć problemu. Działa tutaj wiele schronisk młodzieżowych (w całym kraju jest ich około 600) i hoteli wszystkich kategorii. ■ Wieloosobowe pokoje w tzw. Backpacker Hostels to jeden z najtańszych sposobów na nocleg. Takie zakwaterowanie ma wiele zalet. Hostele są miejscem spotkań z innymi turystami, którzy chętnie wymieniają się radami i informacjami, gdzie, co i jak zwiedzać. W hostelach zawsze jest łazienka, wspólna kuchnia, pralka oraz dostęp do Internetu. ■ Ceny noclegów: od 12 euro w hostelu do kilkuset euro w ekskluzywnym hotelu. ■ Uwaga: do korzystania z hosteli i schronisk młodzieżowych upoważnia karta Deutsches Jugendherbergswerk niemieckiego oddziału Youth Hostel Association. W Polsce odpowiednikiem tego dokumentu jest legitymacja wydawana przez Polskie Towarzystwo Schronisk Młodzieżowych (koszt 20–40 zł). www.ptsm.org.pl www.saxonytourism.com www.jugendherberge.de www.hostelsclub.com ■ Popołudniowa kawa w Saksonii to rytuał każdego mieszkańca Jednak czym jest filiżanka wyśmienitej kawy bez kawałka smakowitego ciasta? Na niemieckich stołach króluje wiśniowy tort „Czarny Las”: połączenie biszkoptowego ciasta, czekolady, wiśni, bitej śmietany i regionalnej wiśniówki. Pycha! ■ Ulubionym trunkiem Niemców jest – jakże by inaczej – piwo. Wybór mają spory, aż 5 tys. gatunków. W Saksonii popularne jest tradycyjne bamberskie piwo Rauchbier o posmaku wędzonej szynki. ■ Piwo to nie wszystko. W Niemczech można kupić 300 rodzajów chleba! Każdy region słynie z innego pieczywa. Saksonia znana jest z Dresdner Stollen, drożdżowej strucli, którą podaje się przede wszystkim w okresie świąt Bożego Narodzenia. ■ Najsłynniejszą potrawą w Saksonii-Anhalt jest pstrąg potokowy łowiony w górach Harzu, przyprawiony jałowcem, kolendrą oraz koniakiem. ■ Na Märkte, miejskie targowiska, warto wybrać się po świeże warzywa, owoce i przysmaki regionalne. W Lipsku targ działa w każdą sobotę na błoniach Festwiese. ■ W każdy pierwszy weekend miesiąca w Lipsku odbywa się targ antyków i staroci. Okres bożonarodzeniowy to czas jarmarku. ■ Tym, którzy tanio podróżują, by oszczędzić na luksusowe ciuchy, polecamy w Lipsku szykowne promenady na ulicach Hainstrasse, Nikolaistrasse i Petersstrasse. ■ Lipsk słynie ze wspaniałych zabytków. W Sukiennicach (Gewandhaus) co roku odbywa się około 600 imprez. Stary Ratusz to jedna z piękniejszych budowli niemieckiego renesansu. Mieści się w niej siedziba Muzeum Historii Miasta. ■ W tym roku w czerwcu w Lipsku świętuje się 325. rocznicę urodzin Jana Sebastiana Bacha. Z tej okazji właśnie otwarte zostało unowocześnione Bach-Museum Leipzig. www.bach-leipzig.de ■ W Dreźnie warto wybrać się do kościoła zamkowego (Hofkirche), wzniesionego na polecenie Augusta Mocnego. W tym barokowym kościele nabożeństwa odprawia się również po polsku. ■ Na drezdeńskim zamku Zwinger zgromadzone są największe na świecie zbiory porcelany. Blisko 50 tys. eksponatów z Chin, Japonii oraz pobliskiej Miśni pochodzi z kolekcji Augusta Mocnego. ■ Na zamku wodnym Klaffenbach, w Chemnitz organizowane są wystawy rzemiosła artystycznego i sztuki. W sezonie na dziedzińcu odbywa się targ. Zamek można zwiedzać przez cały rok. Za bilet wstępu płaci się 3 euro. www.wasserschloss-klaffenbach.de ■ W Chemnitz warto zobaczyć także Willę Esche – secesyjną budowlę z pierwszych lat XX w. Dwupiętrowy budynek z częściowo przeszklonym dachem stał się symbolem sztuki niemieckiej. ■ 860 km fantastycznych tras rowerowych sprawia, że Saksonię powinni docenić również cykliści. Jedną z najpiękniejszych i najbardziej zróżnicowanych jest ścieżka rowerowa biegnąca wzdłuż Łaby. Szlak prowadzi przez siedem regionów na terenie Niemiec – od miasta Bad Schandau do Cuxhaven położonego w Dolnej Saksonii w północnozachodniej części kraju. ■ Dni Saksonii obchodzi się co roku w pierwszy weekend września. Imprezy za każdym razem odbywają się w innym mieście.