National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-04-15T11:42:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Sahara dotarła do Polski. To zjawisko widać gołym okiem
items: Mamy zupełnie nowy gatunek dinozaura. Po ponad wieku znaleźli nieznanego spinozaura o wyjątkowym grzebieniu
items: Oko Sahary przecina pustynię koncentrycznymi kręgami. Skąd wzięła się ta niezwykła formacja?
items: Mauretania. Kraj między piaskami Sahary a Atlantykiem
items: Odkryto sekret tajemniczej wydmy gwiaździstej na Saharze. Powstała w niespodziewany sposób
items: Wielki Sfinks i zagadka jego kształtu. Kluczową rolę w rzeźbieniu posągu odegrał wiatr
items: Śnieg na Saharze to nic nowego. Biały puch prószy na pustyni coraz częściej
items: 1/3 ludzkości będzie żyła w saharyjskim upale. Już za 50 lat
items: Ogromna piaskowa chmura nad Atlantykiem. Uchwycił ją amerykański satelita
items: Mali: Podróż "poza granicę świata popkultury"
items: Algieria. Między pustynią a niebem
items: Sahara: narodziny pustyni. "Nie sposób jej sobie wyobrazić"
items: Afryka: Przejedź Saharę dżipem
items: Kronika Sahary: tu starożytne cywilizacje rodziły się i umierały zgodnie z cyklem pór deszczowych
items: Po białe złoto Sahary: wyprawa Jakuba Pająka
items: "Jestem jak Tomek Wilmowski." Wyprawa starymi samochodami przez Saharę [odcinek 3]
items: "Diabli wiedzą co tutaj żyje". Przeczytaj o przygodach polskiej ekipy jadącej Żukiem przez Saharę [odcinek 2]
items: Ten człowiek przejechał całą Saharę starym zielonym Żukiem, którego sam przerobił. Co za przygoda! [odcinek 1]
items: 05/2016
items: Sahara w Wietnamie
items: 4 Deserts: finał tuż-tuż!
items: Rowerem zdobyli Afrykę. Z intencją
items: 4 Deserts: Granice są w nas
items: 4Deserts: Polacy ukończyli pustynny ultarmaraton w komplecie
items: Travelery 2012: przeczytaj relacje z wypraw zwycięzców i weź udział w tegorocznym konkursie!

Sahara dotarła do Polski. To zjawisko widać gołym okiem
type: item
date: 2026-04-15T11:41:13.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Przyroda
subject: niebo
subject: polska
subject: powietrze
subject: sahara
description: Zmiana zabarwienia nieba oraz pogorszenie przejrzystości powietrza obserwowane w ostatnich dniach to efekt napływu pyłu saharyjskiego nad Polskę. Zjawisko to obejmuje znaczną część kraju i może wpływać zarówno na warunki atmosferyczne, jak i jakość powietrza. Według prognoz utrzyma się ono jeszcze przez najbliższe dni.
encoded: Do Europy, w tym również nad Polskę, napływa rozległa masa pyłu saharyjskiego pochodzącego z północnej Afryki. Za jego obecność odpowiada niż atmosferyczny Ulla, którego centrum ulokowało się nad Włochami. Cyrkulacja powietrza związana z tym układem sprzyja unoszeniu mikroskopijnych cząstek piasku i ich transportowi na znaczne odległości, nawet do północnych rejonów kontynentu. Choć tego typu zjawiska występują regularnie, ich intensywność oraz zasięg mogą się znacząco różnić. Pył saharyjski nad Polską – gdzie jest najbardziej widoczny? Napływ pyłu saharyjskiego nad Polskę ma charakter dynamiczny i zmienia się wraz z przemieszczaniem mas powietrza nad Europą. Zjawisko początkowo objęło zachodnią i południową część kraju, jednak już dziś, w środę, jego największe stężenie obserwowane jest przede wszystkim na wschodzie oraz południowym wschodzie Polski. Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej potwierdził obecność pyłu na zobrazowaniach satelitarnych, wskazując na wyraźne zmętnienie atmosfery także nad północnymi regionami kraju i południowym Bałtykiem. W kolejnych godzinach chmura pyłu będzie stopniowo przesuwać się dalej na wschód, co oznacza poprawę jakości powietrza najpierw w zachodniej, a następnie w centralnej części Polski. Obecność saharyjskich drobin jest zauważalna – niebo traci intensywny błękit, przybierając mleczny lub lekko żółtawy odcień, a przejrzystość powietrza wyraźnie się obniża. Zjawisku towarzyszą także bardziej nasycone kolory wschodów i zachodów słońca. Szczególnie dobrze widać to w rejonach górskich – szczególnie w Tatrach, gdzie obecność pyłu została wyraźnie odnotowana. – Obserwujemy zmętnienie nieba, brak wyraźnego błękitu, a krajobraz sprawia wrażenie przysłoniętego. To wyraźny sygnał obecności pyłu saharyjskiego w atmosferze – wyjaśnia Paweł Parzuchowski z IMGW. Synoptycy przypominają, że nie jest to zjawisko wyjątkowe – podobne epizody pojawiają się cyklicznie, najczęściej wiosną. W 2024 roku szczególnie intensywna obecność pyłu nad Ta…

zdj-58-b1c1d6f.jpg
width: 4864
height: 3240

Mamy zupełnie nowy gatunek dinozaura. Po ponad wieku znaleźli nieznanego spinozaura o wyjątkowym grzebieniu
type: item
date: 2026-02-20T08:41:59.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Przyroda
subject: dinozaury
subject: nowy gatunek
subject: paleontologia
subject: sahara
subject: spinozaur
description: Paleontolodzy w ekstazie! Przełomowe odkrycie w Nigrze pozwoliło zidentyfikować zupełnie nowy gatunek dinozaura. Skamieniałość z imponującym, sierpowatym grzebieniem znaleziono setki kilometrów od oceanu, zmieniając historię spinozaurów.
encoded: Paleontolodzy znaleźli w sercu pustyni nieznany wcześniej gatunek dinozaura – Spinosaurus mirabilis. Wyróżnia się imponującym grzebieniem i wyjątkowymi adaptacjami w środowiskach rzecznych i jest pierwszym od ponad 100 lat niepowtarzalnym dowodem na istnienie nowego spinozaura. Bezprecedensowe odkrycie na Saharze Przełom nastąpił już jakiś czas temu, bo w listopadzie 2019 roku. To wtedy paleontolodzy pod kierownictwem dr. Paula Sereno, podczas jednej z ekspedycji w środkowej części Sahary na terenie Nigru, natknęli się na wystające spod piekącego piasku nietypowe kości. Jednak dopiero kolejne badania terenowe w 2022 roku pozwoliły na zebranie pełniejszych danych oraz identyfikację wyjątkowych cech nowego dinozaura. Co zwróciło uwagę badaczy? Pierwszy fragment, który zwrócił ich uwagę i przyspieszył bicie serca, był ogromnym, sierpowatym grzebieniem – strukturą, której do tej pory nie obserwowano u znanych gatunków spinozaurów. Wśród znalezisk znalazły się również szczęki i zęby, które wykazywały szczególne przystosowania do chwytania ryb. Analiza pozostałości pozwoliła stwierdzić, że mamy do czynienia z zupełnie nowym gatunkiem, który nazwano Spinosaurus mirabilis – od łacińskiego słowa oznaczającego „niezwykły”. Nie udałoby się bez lokalnych przewodników Sukces ekspedycji zależał przede wszystkim od współpracy z lokalną społecznością. Dr Sereno relacjonuje, że kluczową rolę odegrał tuaregijski przewodnik, który doprowadził paleontologów na miejsce, gdzie znajdowały się skamieniałości. Odkrycie położone było kilkaset kilometrów od najbliższego wybrzeża ówczesnych mórz, na terenie zalewanym przez prehistoryczne rzeki. Teren, w którym znaleziono szczątki Spinosaurus mirabilis, jest jednym z najbardziej suchych i nieprzystępnych obszarów Sahary. To właśnie ekstremalne warunki naturalne przyczyniły się do doskonałego zachowania znalezisk, które przez miliony lat pozostały niemal nietknięte. Charakterystyczne cechy Spinosaurus mirabilis i jego tryb życia Wielki, sierpowa…

16-Paul-crest-of-Spinosaurus-mirabilis.rfsKLadzinskiDSCF3634-2f72629.jpeg
width: 11648
height: 8736

Oko Sahary przecina pustynię koncentrycznymi kręgami. Skąd wzięła się ta niezwykła formacja?
type: item
date: 2025-08-09T06:31:51.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: afryka
subject: geologia
subject: pustynie
subject: sahara
description: Oko Sahary, jedna z najbardziej tajemniczych struktur geologicznych, rozpościera swe koncentryczne kręgi na największej pustyni na Ziemi, w miejscu, gdzie warunki są najmniej gościnne i przyjazne. Na przestrzeni lat powstało wiele tez na temat pochodzenia tej niezwykłej formacji. Czym jest Oko Sahary? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Tajemnicze „oko” na Saharze Oko Sahary to ślad po uderzeniu meteorytu? Atlantyda znajdowała się na Saharze? Czym właściwie jest Oko Sahary? Choć miejscowa ludność najprawdopodobniej od setek lat jest świadoma istnienia tego fenomenu geologicznego, to świat zwrócił uwagę na Oko Sahary dopiero, gdy człowiek wyruszył na podbój kosmosu. Tajemnicza struktura od dawna fascynuje naukowców i opinię publiczną, a duże zainteresowanie tylko podsyca spekulacje na temat jej pochodzenia. Na przestrzeni lat powstało kilka prawdopodobnych tez, wyjaśniających powstanie niezwykłej formacji, a obok nich wyrosły też opowieści ocierające się o fantastykę. Tajemnicze „oko” na Saharze Oko Sahary (znane też jako Oko Afryki), a właściwie – Kalb ar-Riszat, to struktura geologiczna na Saharze, oddalona o około 25 km na północny wschód od miasta Wadan, w północno-zachodniej Mauretanii. Rozpościera się na obszarze płaskowyżu Adrar, którego krajobraz kształtują suche doliny i ruchome wydmy. Monumentalny twór osiąga około 40 km średnicy. Skąd wzięła się jego niezwykła nazwa? Ta jest zasługą charakterystycznego ukształtowania tworzących go skał. Układają się one w ogromną kopułę skalną, którą przecinają koncentrycznie rozchodzące się kręgi. Od punktu orientacyjnego do przedmiotu badań Nie jest prawdą, że Oko Sahary odkryli pierwsi astronauci. Ludzie od dawna są świadomi istnienia formacji skalnych w północno-zachodniej Mauretanii. Najprawdopodobniej już wczesne koczownicze ludy Afryki używały jej jako punktu orientacyjnego podczas swoich wędrówek. Jednak przed pierwszymi załogowymi lotami w kosmos, nie przyciągała uwagi naukowców. Powód? Prozaiczny – formacja Kalb ar-Riszat jest zbyt rozległa, by można było ją poznać z poziomu gruntu. Nawet obserwacje lotnicze nie umożliwiały pełnego zobrazowania tej struktury. Dopiero zmiana perspektywy obserwacji na orbitalną pozwoliła zrozumieć, że pod wieloma względami jest to twór niezwykły. Pierwsze naukowe opisy Oka Sahary powstały już w latach…

oko-sahary-ec5ec77.jpg
width: 1000
height: 667

Mauretania. Kraj między piaskami Sahary a Atlantykiem
type: item
date: 2025-02-21T15:15:54.000Z
creator: Łukasz Załuski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Współpraca reklamowa
subject: afryka
subject: ocean atlantycki
subject: sahara
description: Położona na skraju Sahary Mauretania należy do krajów najrzadziej odwiedzanych. Choć ma za sobą bogatą historię, dziś jest uznawana za jedno z najmniej bezpiecznych państw na świecie.
encoded: Spis treści: Długa historia Mauretanii Jaki klimat panuje w Mauretanii? Kalb al-Riszat. Czym jest Oko Sahary? Nawakszut – co wyróżnia stolicę Mauretanii? Kim są mieszkańcy Mauretanii? Ciekawostki o Mauretanii Czy Mauretania jest bezpieczna? Mauretania, oficjalnie Islamska Republika Mauretańska, to państwo leżące w Afryce Zachodniej. Granice kraju wyznacza od zachodu wybrzeże Oceanu Atlantyckiego, Sahara Zachodnia od północy, Algieria na północnym wschodzie, Mali na wschodzie i południu oraz Senegal na południowym zachodzie. Z powierzchnią przekraczającą milion kilometrów kwadratowych Mauretania wciąż jest jednym z najmniej poznanych krajów świata. Długa historia Mauretanii Historia Mauretanii sięga starożytności. Początkowo ziemie te zamieszkiwały plemiona Berberów, którzy już przed IV wiekiem p.n.e. nawiązywali kontakty handlowe z Fenicjanami i Kartagińczykami. Nazwa Mauretania również ma pochodzenie berberyjskie. W antyku mianem tym określano jednak inny obszar. Ziemie położone bardziej na północ (na terenie dzisiejszej Algierii, Tunezji i Maroka) tworzyły wówczas rzymską prowincję Mauretania. W VII wieku n.e. region został podbity przez Arabów, co zapoczątkowało proces islamizacji i arabizacji lokalnej ludności. W XI stuleciu nomadyczne grupy Barberów utworzyły ruch Almorawidów, który dał początek imperium rozciągającemu się od Sahary po Półwysep Iberyjski. W XVII wieku miejscowe plemiona podjęły próbę powstrzymania napływu Arabów z plemienia Beni Hassan podczas wojny Char Bouba, jednak bezskutecznie. Potomkowie Beni Hassan stali się dominującą warstwą społeczną, a używany przez nich dialekt języka arabskiego zyskał przewagę wśród lokalnej ludności. W XIX wieku Francja rozpoczęła ekspansję kolonialną w regionie Sahary, podpisując traktaty z kolejnymi plemionami. Proces kolonizacji Mauretanii trwał aż do 1912 roku, a ostatnie punkty oporu zostały stłumione dopiero w 1934 roku. Niepodległość Islamskiej Republiki Mauretanii ogłoszono w roku 1960, a rok później stała…

Nawakszut-Mauretania-GettyImages-1093236536-9df5d0d.jpg
width: 2128
height: 1409

Odkryto sekret tajemniczej wydmy gwiaździstej na Saharze. Powstała w niespodziewany sposób
type: item
date: 2024-03-05T11:51:43.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: geologia
subject: maroko
subject: pustynie
subject: sahara
subject: Travel
subject: wydmy
description: Wielka wydma gwiaździsta w Maroku formowała się przez kilkanaście tysięcy lat. Jednak jej czubek jest o wiele młodszy niż sądzono. Naukowcy odkryli też, że wydma przesuwa się o kilkadziesiąt centymetrów rocznie.
encoded: W tym artykule: Jak powstają wydmy gwiaździste? Szybki wzrost wydmy gwiaździstej Jak się ustala wiek wydmy? Wydmy gwiaździste a geologia Wydmy gwiaździste to jeden z naturalnych cudów świata. Są ogromne, masywne i imponujące. Oglądane z ziemi wyglądają jak piramidy. Gdyby zaś spojrzeć na nie z powietrza, przypominałyby gwiazdy. Zawdzięczają to ramionom odchodzącym od wspólnego wierzchołka. Jak powstają te niezwykłe struktury? By odpowiedzieć na to pytanie, naukowcy z Aberystwyth University oraz University of London wybrali się do południowo-wschodniego Maroka. Tam zbadali jedną z najpiękniejszych wydm gwiaździstych świata. To Lala Lallia, znajdująca się w części Sahary znanej jako Erg Chebbi. W artykule opublikowanym w czasopiśmie „Scientific Reports” badacze opisują efekty tej wyprawy. Sprytne badanie wykazało, że podstawa wydmy Lala Lallii ma 13 tys. lat. Jednak jej górna część uformowała się stosunkowo niedawno. Potężna piaskowa góra urosła zaledwie w tysiąc lat. Jak powstają wydmy gwiaździste? Wiejące na pustyniach wiatry nieustannie przenoszą piasek. Jeśli na ich drodze pojawią się przeszkody – np. kamienie – piasek zaczyna się na nich gromadzić. Z czasem powstaje całe wzniesienie, czyli wydma. Wydmy mają różne kształty, w zależności od kierunku wiatru. Wydmy gwiaździste są jednymi z najbardziej skomplikowanych. Powstają tam, gdzie wiatry wieją z różnych stron. W takim wypadku usypują rozległe struktury o złożonym kształcie. Największa wydma gwiaździsta świata najprawdopodobniej znajduje się w Chinach na pustyni Badain Jaran. Ma 300 m wysokości. Piaszczyste góry istnieją też na Marsie i Tytanie. Badana przez Brytyjczyków Lala Lallia ma 700 metrów szerokości i 100 wysokości. Jej nazwa, pochodząca z języków berberyjskich, oznacza „najwyższy święty punkt”. Szybki wzrost wydmy gwiaździstej Naukowcy ustalili, że podstawa tej wydmy uformowała się ok. 13 tys. lat temu. Później wydma powoli rosła, aż ok. 9 tys. lat temu zatrzymała się. Wówczas na Saharze było bardziej …

odkryto-sekret-tajemniczej-wydmy-gwiazdzistej-na-saharze-powstala-w-niespodziewany-sposob-82db8f9.jpg
width: 2880
height: 2160

Wielki Sfinks i zagadka jego kształtu. Kluczową rolę w rzeźbieniu posągu odegrał wiatr
type: item
date: 2023-11-06T15:14:41.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: egipt
subject: piasek
subject: pustynie
subject: rzeźba
subject: sahara
subject: starożytność
subject: starożytny egipt
subject: Wolny czas
description: Wielki Sfinks na Płaskowyżu Giza obok piramidy Cheopsa to jedna z najbardziej znanych rzeźb starożytności. Naukowcy już wiedzą, dlaczego Egipcjanie zdecydowali się wykonać ten monument. Okazało się, że zasadniczą rolę odegrał wiatr.
encoded: W tym artykule: Sfinksa wyrzeźbił... wiatr Sfinks w laboratorium Wielki Sfinks. Wielka zagadka Wielki Sfinks to olbrzymia rzeźba, ukazująca głowę człowieka z ciałem lwa w pozycji leżącej. Powstała w wapiennym ostańcu skalnym około 4500 lat temu. Mierzy 73 m długości i 20 m wysokości. Naukowcy spierają się do dziś, kto kazał go wykuć. Przeważają głosy, że był to Chefren, którego piramida znajduje się nieopodal. Inni wskazują, że był to faraon Cheops, czyli budowniczy największej egipskiej piramidy. Sfinksa wyrzeźbił... wiatr Amerykańscy naukowcy z Uniwersytetu Nowojorskiego postanowili odpowiedzieć na pytanie, jak wyglądał ostaniec skalny, z którego wyrzeźbiono sfinksa jeszcze przed podjęciem prac. Aby odpowiedzieć na to pytanie, badacze odtworzyli w laboratorium warunki, które istniały na Płaskowyżu Giza 4500 lat temu – kiedy zbudowano Sfinksa – aby pokazać, jak wiatr napierał na formacje skalne. – Nasze odkrycia proponują możliwą „historię pochodzenia” tego, w jaki sposób formacje podobne do Sfinksa powstawały w wyniku erozji – wyjaśnia prof. Leif Ristroph z Courant Institute of Mathematical Sciences na Uniwersytecie Nowojorskim. To jeden z autorów badania, które zostało zaakceptowane do publikacji w czasopiśmie naukowym „Physical Review Fluids”. Eksperymenty wykazały, że zaskakująco podobne do Sfinksa kształty mogą w rzeczywistości powstawać w wyniku erozji spowodowanej, jak napisano, przez „szybkie przepływy”. W przypadku Sfinksa był to głównie wiatr. Sfinks w laboratorium Prace skupiały się na odtworzeniu jardangów – niezwykłych formacji skalnych występujących na pustyniach, powstałych w wyniku unoszonego przez wiatr pyłu i piasku. Naukowcy przyjęli, że formacja skalna, z której wyrzeźbiono Sfinksa mogła być właśnie jardangiem. Prof. Ristrof wraz ze współpracownikami z Laboratorium Matematyki Stosowanej Uniwersytetu Nowojorskiego wykonali kopce miękkiej gliny i osadzili na nich twardszy, mniej ulegający erozji materiał. Naśladował ten z terenu w północno-wschodn…

wielki-sfinks-i-zagadka-jest-ksztaltu-kluczowa-role-odegral-wiatr1-f23b65c.jpg
width: 1162
height: 778

Śnieg na Saharze to nic nowego. Biały puch prószy na pustyni coraz częściej
type: item
date: 2023-06-07T12:23:07.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: afryka
subject: algieria
subject: klimat
subject: sahara
subject: śnieg
subject: Travel
subject: zima
subject: zmiany klimatyczne
description: Choć śnieg na Saharze to wciąż rzadkość, w przeszłości największa pustynia Afryki kilkukrotnie była pokryta białą warstwą. Czy podobne anomalie pogodowe będą się zdarzać coraz częściej?
encoded: W tym artykule: Kiedy na Saharze spadł śnieg? Śnieg na pustynii Czy w Afryce jest śnieg? Sahara przez wielu uważana jest za największą pustynię świata. Co prawda wśród gorących pustyń nie ma sobie równych, ale jeśli za pustynię uznamy każde miejsce, które pozbawione jest zwartej szaty roślinnej, pod tym względem przegrywa z Antarktydą. Choć Sahara jest całkowitym przeciwieństwem Antarktydy, także tutaj odnotowywane są opady śniegu. Zdarza się to bardzo rzadko, ale za każdym razem zaskakuje i wzbudza sporo emocji. Na przestrzeni ostatnich czterech dekad takie przypadki miały miejsce pięciokrotnie – w 1979, 2016, 2018, 2021 i 2022 roku. Kiedy na Saharze spadł śnieg? Śnieg na Saharze to wciąż rzadkość. Jednak z roku na rok postępuje globalne ocieplenie. Wywołuje ono częstsze anomalie pogodowe, które nie omijają nawet najcieplejszych regionów świata. Do tej pory biały puch prószył na afrykańskiej pustyni pięciokrotnie na przestrzeni ostatnich czterech dekad. W tym aż cztery razy w ciągu ostatniego ćwierćwiecza. W 2017 r. algierskie miasteczko Aïn Séfra nawiedziła prawdziwa zamieć śnieżna, a zaspy sięgały na wysokość jednego metra. Temperatura w tym regionie po raz pierwszy od ponad pół wieku spadła do minus 3 st. C, choć zazwyczaj o tej porze roku utrzymuje się kilka stopni powyżej zera. Niespodziewany spadek temperatury pozwolił miastu Aïn Séfra doświadczyć śniegu po raz czwarty od 42 lat. Opady nie były obfite, ale pozwoliły na wykonanie kilku magicznych ujęć. Zdjęcia pokazujące cienką warstwę śniegu pokrywającą piaszczyste wydmy opublikował w mediach społecznościowych fotograf Karim Bouchetata. W pustynnym królestwie śnieg okazał się ogromną atrakcją i radością dla mieszkańców, przyzwyczajonych raczej do wysokich temperatur, a nawet ekstremalnych upałów. Serwis Geo News podał, że ludzie gromadzili się na pustyni, aby zobaczyć leżący na piasku śnieg. Aïn Séfra znajduje się w górach Atlas, w prowincji Naama w Algierii, w północnej części Sahary, w pobliżu granicy marok…

snieg-na-saharze-to-nic-nowego-bialy-puch-proszyl-na-pustyni-nieraz-2bd8e01.jpg
width: 2182
height: 1374

1/3 ludzkości będzie żyła w saharyjskim upale. Już za 50 lat
type: item
date: 2020-08-27T13:31:21.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: sahara
subject: upał
description: Przez tysiące lat ludzie wybierali do życia strefy klimatyczne z roczną średnią temperaturą ok. 13 stopni Celsjusza. Odpowiada to naszym ciałom i pozwala na względnie normalne funkcjonowanie. Jak pokazuje nowe badanie, za 50 lat od 1 do 3 mld ludzi będzie zmuszonych do życia poza tymi obszarami w warunkach przypominających dzisiejszą Saharę. Alternatywą jest powstrzymanie zmian klimatu albo masowa migracja.
encoded: Każdy gatunek na Ziemi zamieszkuje odpowiednią dla siebie niszę. Choć technologia potrafi ludziom przetrwać w niesprzyjających warunkach, generalnie ta zasada też i nas dotyczy. Potrafimy radzić sobie ze słabą glebą, nadmiarem wody, ale nie z suszą i upałem. Jedzenie produkujemy w takich samych warunkach klimatycznych, w jakich większość nas żyje. - Jeżeli przez kolejne pół wieku będziemy funkcjonować jak gdyby z klimatem nic się nie działo, to geograficzne położenie naszej klimatycznej niszy zmieni się w tym czasie bardziej niż w ciągu ostatnich 6000 lat – przekonują autorzy analizy opublikowanej w czasopiśmie ”Proceedings of the National Academy of Sciences”. View oEmbed on the source website Naukowcy zwracają uwagę, że ludzie nie będą na bieżąco śledzić zmieniającego się klimatu, i zamiast migrować za chłodem będą próbować raczej dostosować się do coraz większych upałów tam, gdzie żyją obecnie. W konsekwencji za 50 lat nawet 1/3 ludzkości będzie doświadczać rocznych średnich temperatur rzędu 29 st. C. obecnych dziś jedynie na 0,8 proc. powierzchni naszej planety (w większości na Saharze) a w przyszłości nawet na 20 proc. – Najmocniej dotknięte tą zmianą obszary zamieszkują dziś najubożsi ludzie na Ziemi, w najmniej rozwiniętych krajach świata – podkreśla międzynarodowy zespół złożony z ekspertów z Chin, USA, Wielkiej Brytanii i Danii. Przenoszenie się umiarkowanych temperatur w stronę biegunów Ziemi sprawi, że niemal cała Brazylia stanie się niezdatna do zamieszkania. Podobnie duże fragmenty Bliskiego Wschodu czy Indii. Także południe Stanów Zjednoczonych, kraje Ameryki Środkowej, części Australii. W Europie klimat śródziemnomorski przeniesie się na północ a afrykańskie upały obejmą Włochy, Hiszpanię czy Portugalię. Z drugiej strony zyskają kraje północnej Europy, bo zamieszkać będzie można już niemal za kręgiem polarnym. Nadmierne upały przełożą się bezpośrednio na choroby i większą umieralność ludzi, ale też generalny spadek produktywności. Ciężko pracować, gdy…

sahara-d2e6be5.jpeg
width: 2151
height: 1394

Ogromna piaskowa chmura nad Atlantykiem. Uchwycił ją amerykański satelita
type: item
date: 2020-07-27T11:41:08.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: afryka
subject: Edukacja
subject: namibia
subject: sahara
subject: satelita
subject: Travel
subject: zanieczyszczenia powietrza
description: Potężna chmura pustynnego piasku i pyłu przetacza się nad wodami Oceanu Atlantyckiego – taki obraz prezentują najnowsze fotografie wykonane przez amerykańskiego satelitę Landsat 8.
encoded: Landsat 8 to ostatnio wystrzelony satelita United States Geological Survey, wyposażony w najnowszej generacji przyrząd do teledetekcji – Operational Land Imager (OLI) – o szerokim zakresie dynamicznym. Teledetekcja to rodzaj badań wykonywanych z dużej odległości przy wykorzystaniu specjalistycznych sensorów. Badania teledetekcyjne można wykonywać z samolotów, przestrzeni kosmicznej lub z powierzchni ziemi. OLI świetnie radzi sobie z obserwacją Ziemi, a ostatnio zrobił zdjęcia wiatrów panujących nad Namibią, które zbierają pył i piasek i przenoszą go nad Ocean Atlantycki. Wiatry, które niosą ten pył, nazywane są fenami. To ciepły i suchy wiatr, wiejący z gór w doliny. W wyniku zmian fizycznych, następuje ogrzewanie i osuszanie spadającego powietrza oraz gwałtowne ocieplenie w obszarze jego oddziaływania. W Tatrach ten wiatr nazywamy halnym. Zdjęcia, na których w wysokiej rozdzielczości możemy podziwiać rozległą chmurę pyłu przesłaniającą wody Atlantyku, powstały 17 lipca. OLI doskonale zarejestrował chwilę, w której fen był aktywny, a jego prąd porwał pył z Namibii nad ocean. Namibia to suchy kraj z zaledwie dwoma stałymi naturalnymi jeziorami. Leży pomiędzy dwiema pustyniami – Kalahari i Namib. Występuje tutaj również najmniej opadów spośród wszystkich krajów Afryki Subsaharyjskiej. Wysoki i suchy Płaskowyż Centralny Namibii, obejmujący duży obszar ziemi biegnący pionowo w dół kraju, daje idealne warunki do tworzenia się tych górskich wiatrów. Satelity wielokrotnie wychwytywały momenty przenoszenia pyłów z wnętrza lądów na obszary morskie i oceaniczne. Wcześniej w tym miesiącu satelity Copernicus Sentinel i Aeolus należące do ESA śledziły ogromną smugę pyłu podróżującą z Sahary do Ameryki Północnej. W wielu przypadkach transport pyłu z obszarów śródlądowych do oceanów może być ważnym źródłem składników odżywczych dla fitoplanktonu. Czasami wiatry te przenoszą tak dużo składników odżywczych, że prowadzi to do zakwitu planktonu. Są to ważne wydarzenia w biosferze, pon…

ogromna-chruma-pylu-i-piasku-nad-atlantykiem-fot-usgs-landsat-8-oli-529b1b1.jpeg
width: 720
height: 480

Mali: Podróż "poza granicę świata popkultury"
type: item
date: 2019-07-23T07:45:00.000Z
creator: Światosław Wojtkowiak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: mali
subject: muzyka
subject: plemiona
subject: pustynie
subject: sahara
subject: timbuktu
subject: Travel
description: Żywiołowa muzyka i pulsujące rytmy bębnów towarzyszą życiu Malijczyków w całym kraju – na zachodzie rolnikom Malinke, na południu Dogonom, którzy wierzą, że pochodzą z Saturna, a na wschodzie Tuaregom zmagającym się z żarem piasków Sahary.
encoded: Air France ląduje w Bamako kilka godzin po czasie, ale nic to nie dziwi. Tańsze linie Point Afrique potrafią przesunąć odlot o dzień wcześniej, nie informując o tym pasażerów. Przebijając się przez tłum tragarzy, naganiaczy i taksówkarzy, którzy wbrew wszelkim regułom wpuszczani są poza stanowiska imigracyjne, docieramy do sali odbioru bagażu. Chaos. Nietrudno po tym wywnioskować, że w Mali trzeba spodziewać się wszystkiego. Przed lotniskiem czeka mój znajomy taksówkarz, Sidi. Paliwo tankujemy po drodze – tutejsi kierowcy chyba zawsze mają pusty bak i napełniają go dopiero, gdy trafi się klient. Na nocleg wybraliśmy Auberge Jiatiguyia w zielonej dzielnicy Badalabogou. Od hałaśliwego centrum dzieli ją długi most Męczenników nad rzeką Niger. Kilka knajp to jedna z głównych atrakcji miasta, szczególnie że można w nich usłyszeć świetne malijskie granie. Tutaj utalentowanych artystów jest tylu, że na wieczory z muzyką na żywo wchodzi się za darmo, zaś za wstęp do knajp z DJ-em trzeba zapłacić słono jak na Afrykę (około 10 euro). Dowiadujemy się, że następnego dnia w Alliance Française – w wielu byłych francuskich koloniach to najważniejsze centrum kulturalne miasta – grać będzie Tinariwen, znany na całym świecie blues band Tuaregów. Zapowiada się niezły początek wyprawy! W sobotę przed koncertem odbębniamy obowiązkowe punkty programu. Kilka muzeów, jak to zwykle w Afryce, da się oblecieć szybko, mało w nich wartościowych eksponatów. Nie ma na to wpływu fakt, że setki lat temu ziemie dzisiejszego Mali należały kolejno do imperiów Ghany, Mali i Songhaju, które rozkwitały, bogacąc się na transsaharyjskim handlu złotem, kością słoniową, solą i niewolnikami, a struktury państwowe miały lepiej rozwinięte niż niejedno ówczesne państwo europejskie. W afrykańskich miastach nie należy się spodziewać szlaku turystycznych atrakcji, które się zalicza, po drodze konsumując lunch w przytulnej restauracji. Tutaj chłonie się klimat, przepycha się przez tłum, targuje o mango i przekomarza…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9fb1b9393cfca6c1c01cb39abeb2588269370c15-750e452.jpeg
width: 1200
height: 900

Algieria. Między pustynią a niebem
type: item
date: 2019-06-24T10:01:49.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: algieria
subject: burza piaskowa
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: oaza
subject: pustynie
subject: sahara
subject: Travel
subject: wydmy
description: Piekło najnowszej historii tego kraju kontrastuje z bajecznymi krajobrazami. To ziemia imponujących rzymskich ruin, malowniczych pustynnych osad zwanych ksarami i oaz zagubionych wśród wydm.
encoded: Miasto Alberta Camusa i Mohammeda Diba od lat pozostaje izolowaną Marsylią Maghrebu. A szkoda, bo biały Algier to architektoniczna perełka, kompletne zaskoczenie i miła zapowiedź tego, co zastanę w głębi kraju. Już na pierwszy rzut oka widzę, jak mało arabskie i bardzo śródziemnomorskie jest to miasto. Na ulicach dominują biel, błękit i zieleń. Białe są kamienice, niebieskie – okiennice, zielone – ogrody, a turkusowe morze, które wcina się malowniczą zatoką w skały Atlasu Tellskiego. Sercem stolicy jest XVI-wieczna kazba (co po arabsku znaczy forteca), wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Spacerując jej wąskimi i krętymi uliczkami, czuję, jakby moja głowa była osadzona na kołowrotku – chcę mieć 360-stopniowy ogląd sytuacji. Tak. Za dużo naczytałem się w internecie opisów, że tutaj – w kraju zagrożonym atakami terrorystycznymi, gdzie zaledwie kilka lat temu zakończyła się wojna domowa – turysta z całą pewnością nie może czuć się bezpieczny. Jednak zamiast noży napotkani ludzie wyciągają własne historie, częstują herbatą i dzielą się ze mną swoim czasem. To mnie uspokaja i zaczynam dostrzegać detale. Białe ściany, charakterystyczny wykrój drzwi przypominają Andaluzję, tylko muzyka jest jakaś inna. Przez otwarte okna dobiegają dźwięki popularnej również w Polsce piosenki Aischa – przeboju muzyki rai. Ten styl powstał w Algierii i wraz z falą imigrantów uciekających przed rewolucją i wojną domową przedostał się do Europy. Szybko zdobył niezwykłą popularność. Każdy zapewne kojarzy piosenkę Barra Barra Rachida Tahy z filmu Helikopter w ogniu czy Cheba Mami razem ze Stingiem wykonującego Desert Rose. Niespiesznie docieram do pałacu Hassana Pachy. Zniszczony przez Francuzów w 1940 r., teraz powoli odzyskuje dawny blask. Nieopodal widzę Wielki Meczet wzniesiony w XI w. przez władców z rodu Almorawidów. Choć mocno zaniedbany, wciąż zachwyca swą architekturą. Tuż obok, u stóp kazby, wznosi się najważniejszy w kraju Nowy Meczet z XVII w. Żeby przestąpić jego próg, ja…

algieria-8259c39.jpeg
width: 1000
height: 638

Sahara: narodziny pustyni. "Nie sposób jej sobie wyobrazić"
type: item
date: 2019-05-02T09:50:00.000Z
creator: Mariusz Barwiński
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: podróże
subject: sahara
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Sahara jest tak wielka, tak piękna, i tak zróżnicowana. Przejechałem tylko mały jej kawałek. Ale zobaczyłem miejsce, w którym rodzi się pustynia.
encoded: Sahara to nie tylko piasek. To przede wszystkim monotonne żwirowe połacie, ciągnące się przez setki kilometrów kamieniste doliny, rozpalone słońcem wulkaniczne szczyty. No i życiodajne oazy. Najbardziej widowiskowe są jednak rozsypujące się górskie łańcuchy wzdłuż zwrotnika Raka, na południu Algierii. Rozmaitość form skalnych w Parku Narodowym Ahaggar i ich zmieniająca się w ciągu dnia kolorystyka tworzą nieziemski, jedyny w swoim rodzaju krajobraz. To agonia gór w najpiękniejszym wydaniu. I właśnie one są naszym celem. Jedziemy od kilku dni. Najpierw granica z Tunezją, potem miejscowości Al-Kulaja, Ajn Salih, w końcu Tamanghast, brama do Czarnej Afryki. To tam, w dobrze zaopatrzonym markecie w zachodnim stylu robimy zakupy na podróż przez Saharę. Większość miejsca w naszych samochodach zajmują paliwo i woda. Pustynna norma to trzy litry na osobę plus wiadro herbaty. Przez Ahaggar, który zajmuje większą powierzchnię niż Francja, da się przejechać tylko autem 4x4. Tutejsze agencje oferują samochody z kierowcą, przewodnikiem, a nawet kucharzem (często w jednej osobie). W takich warunkach można by się zaszyć na pustyni nawet na dwa, trzy tygodnie. Niestety, niestabilna sytuacja przy granicy z Nigrem sprawia, że decydujemy się jedynie na czterodniowy wypad. Prawie cały czas osłania nas eskorta policji. Po porwaniach obcokrajowców kilka lat temu algierski rząd zdecydował się na ochronę grp turystycznych w taki dość mało subtelny sposób. Patrole towarzyszą nam w czasie przejazdów między miastami, przed wyjazdem z każdego z nich musimy zgłosić na policji następny cel podróży. Mundurowi zawsze utrzymują dystans, starają się być niewidzialni. Lepiej nie robić sobie z nimi zdjęć i nie pytać o poglądy polityczne. Przyznawanie eskorty to procedura międzynarodowa, wymaga wypełnienia sterty kwitów i dostarczenia mnóstwa zaświadczeń. Bez pomocy lokalnego przewodnika – nie do przejścia. Dołącza na dobre do naszego konwoju. Płacimy mu słono (dniówka dobrego guide’a to ok. 100 euro),…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/db2b5955dbef44cddbc852cc8a60f3dc590db97f-3af1db3.jpeg
width: 2592
height: 1728

Afryka: Przejedź Saharę dżipem
type: item
date: 2018-08-03T00:00:00.000Z
creator: redakcjang
subject: Test Travelera
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: egipt
subject: kair
subject: Lifestyle
subject: pustynie
subject: sahara
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Codziennie pokonuję samochodem ponad dwieście kilometrów. W normalnych warunkach to żaden wyczyn. Na Saharze przygoda życia.
encoded: Słyszymy hasło Sahara i przed oczami od razu widzimy idealne poduchy żółtego piasku, po których wędruje karawana wielbłądów prowadzona przez Beduina osłaniającego twarz przed słońcem błękitnym szalem. Ale prawda jest taka, że Sahara nie jest ani żółta, ani piaszczysta, ani pagórkowata – to tylko jeden z puzzli składający się na obraz terenu wielkości Europy. Co kilkadziesiąt kilometrów krajobraz zmienia się całkowicie. Najlepiej tę różnorodność docenić, przemierzając pustynię dżipem. Co prawda taki sposób zwiedzania Sahary gwarantuje zupełny brak komfortu, ale w zamian za to oferuje niezapomniane przeżycia wizualne. Dla mnie numerem jeden na liście miejsc, które odkryłam w trakcie tej podróży, jest Pustynia Biała. Zagubiona gdzieś w połowie drogi między Kairem a Asuanem. Jej surrealistyczne rzeźby wykute przez naturę w białych opokach przypominają zamieniony w kamień zwierzyniec. Po drodze do niej podziwiam kaniony, jaskinie ze stropami, z których zwisają niczym szczotki miliony wapiennych sopli, moczę nogi w gorących źródłach, zwiedzam zasypane przez piasek starożytne miasta. No i zasypiam pod czarnym niczym aksamit niebem obsypanym gwiazdami. Ciszę zakłóca od czasu do czasu towarzystwo długouchych fenków, które polują na nasze jedzenie. Z żadnych wakacji nie wracałam w tak dobrym nastroju i z taką alergią na zdobycze cywilizacji. Oprócz dżipa, oczywiście. (AF) NO TO W DROGĘ: GDZIE ■ Sahara leży na terytorium 11 państw. Najlepiej na jej zwiedzanie samochodem z napędem na cztery koła wybrać się do Egiptu. Wycieczkę można zacząć z Kairu lub z oazy Al-Bahrijja. Z KIM ■ Organizacją wypraw na pustynię zajmuje się firma Pan Arab Tours, www.panarabtours.com. Koszt tygodniowej wyprawy (z kucharzem i kierowcą) to ok. 3 tys. zł na osobę.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5af5ccdd5c26082073c4d4f4c8b8337e5181e44e-4759cb3.jpeg
width: 1000
height: 667

Kronika Sahary: tu starożytne cywilizacje rodziły się i umierały zgodnie z cyklem pór deszczowych
type: item
date: 2018-05-16T08:40:00.000Z
creator: Charles Bowden
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: afryka
subject: libia
subject: sahara
description: Sahara sprawia wrażenie bezkresnej przestrzeni, na której istnieją jedynie dwa kolory – błękit nieba i żółć wydm. Zachwycając się widokiem pustyni, często zapominamy, że jest ona wspaniałą kroniką historii Ziemi.
encoded: W południowo-zachodniej Libii, w regionie Fazzan, bije serce Sahary, wypełnionej morzem piasku, wadisami, górami, równinami, oazami. Między 5000 r. p.n.e a 500 r. n.e. żyło tu ok. 100 tys. osób, mimo że w rejonie statystycznie opady wynosiły kilka centymetrów rocznie, a bywały lata, że nie spadła nawet kropla deszczu. – To strasznie dużo ludzi jak na środkową Saharę – podkreśla David Mattingly, kierujący zespołem badaczy pracujących nad Projektem Migracje. Ten archeolog z Uniwersytetu Leicester mówi o sobie, że jest niewolnikiem pustyni. – Pracuję w Libii od 30 lat i jej krajobraz urzekł mnie totalnie. Cóż, nietrudno uzależnić się od oślepiającego światła i ogromnych przestrzeni nieskażonych cywilizacją. W miejscu, które jedni zwą nieużytkiem, inni doznają olśnienia. Szkocki odkrywca Hugh Clapperton przemierzający pustynię w latach 1822–1825 spotkał niewolnicę pozostawioną na pastwę losu i pewną śmierć. Jej głowa była spuchnięta, kobieta nie mogła chodzić i nie reagowała na nic. Clapperton zanotował też, że przy kobiecie czekał jeden ze służących ich pana – nie po to, by pochować ciało, ale zabrać resztki ubrań, które ją okrywały. Podróżnik nie mógł jechać na wielbłądzie; nie miał siły, by się utrzymać. Wiedział, że jeżeli zostanie przy niej, sam zginie. Wiatr jest zimny – zanotował. I ruszył w dalszą drogę. To jest Sahara, której należy się bać. Suche morze piasku i kamieni, gdzie roi się od skorpionów, co jakiś czas przemyka żmija, a słońce jest bezlitosne. Libia jest ogromna (jej powierzchnia równa się połączonym terytoriom Włoch, Francji, Hiszpanii i Niemiec), a większość z 6 mln mieszkańców żyje w miastach ulokowanych wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego. Aby w pełni zrozumieć ten kraj, musimy stanąć tyłem do morza i skierować wzrok na południe. 95 proc. powierzchni Libii pokrywają pustynie, 20 proc. to wydmy, a przez jej teren nie płynie ani jedna niewysychająca rzeka. Na Pustyni Libijskiej zanotowano rekordową temperaturę powietrza (57,8°C), ale tamtejsze noce …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/59b160f9d975e476552c834520735e5e9350169a-788e3d3.jpeg
width: 714
height: 476

Po białe złoto Sahary: wyprawa Jakuba Pająka
type: item
date: 2018-03-29T07:43:00.000Z
creator: Jakub Pająk
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: karawana
subject: konkursy
subject: pustynie
subject: sahara
subject: sól
subject: traveler
subject: wielbłądy
subject: wyprawy
description: Cel wyprawy: Uchwycenie w obiektywie i opisanie tradycyjnych karawan solnych przemierzających Saharę: od wydobycia soli, przez jej obróbkę, po przygotowanie do transportu na wielbłądach i handel solą
encoded: Sznur dromaderów przemierza największą pustynię świata. Do boków mają przytwierdzone wielkie płyty soli kamiennej. Wielbłądy mijają kolejny, na wpół przysypany piaskiem, częściowo obleczony zasuszoną skórą szkielet swojego krewniaka. Jako poganiacz, pomocnik i nowicjusz w karawanie modlę się, aby zwierzęta okazały się wystarczająco wytrzymałe, a natura – łaskawa. Na czele idzie najbardziej doświadczone ze zwierząt – dromader przewodnik. Na jego grzbiecie miarowo kiwa się postać w błękitno-granatowych szatach. Tegoż samego koloru zawój na głowie – szesz – zakrywa prawie całą twarz Maura. Ów czterometrowej długości kawałek materiału zabezpiecza przed wciskającym się wszędzie pyłem, chroni przed słońcem, w nocy pomaga przetrzymać przejmujący chłód. Jadący na przedzie karawany Hassan zna solny szlak do kopalń Taoudenni jak własną kieszeń. Od wieków białe złoto stanowi największe bogactwo tej pustyni. Jeden z ostatnich funkcjonujących do dziś solnych szlaków karawanowych wiedzie znad łuku rzeki Niger, m.in. z legendarnego Timbuktu, do kopalń Taoudenni w północnym Mali. Liczy blisko 1500 km w obie strony. Jego pokonanie zajmuje od czterech do sześciu tygodni w zależności od liczby wielbłądów i panujących na pustyni warunków. Kiedyś szlak był dwukrotnie dłuższy – łączył Czarną Afrykę z krajami Maghrebu i dalej Europą. Jeszcze na początku XIX w. na północ płynęły nim złoto, egzotyczne skóry, drewno i inne towary, a także niewolnicy, w przeciwnym zaś kierunku –sól kamienna z saharyjskich kopalń, której złóż brakuje w Afryce Zachodniej. Dla Maurów koczujących na pograniczu Sahary i Sahelu sól kamienna stanowi praktycznie jedyne źródło dochodu. Nie zabieram pieniędzy, paszportu ani rzeczy mogących stanowić pokusę dla rabusiów. Z Timbuktu wyruszam zaopatrzony w worek ryżu, mąki, parę kilo orzeszków ziemnych i daktyli, cukier, herbatę oraz leki i papierosy na wymianę. Do obozowiska Hassana na pustyni jadę wraz z jego bratankami. Po trzech dniach spędzonych na grzbiecie wielbłąda…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ea921f6f277dc6fb4e66eeb19316fb72eda55e78-70b7cfd.jpeg
width: 500
height: 334

"Jestem jak Tomek Wilmowski." Wyprawa starymi samochodami przez Saharę [odcinek 3]
type: item
date: 2016-10-25T13:48:43.000Z
creator: redakcja
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: sahara
subject: żuk
description: Publikujemy trzeci fragment książki Piotra Biegały o jego fantastycznej podróży Żukiem przez Saharę. Polecamy!
encoded: Około drugiej w nocy Polonez zgłasza, że mają dość i muszą odpocząć, a do tego całkiem pilnie. Rozglądam się za miejscem gdzie moglibyśmy się bezpiecznie zatrzymać. Przy okazji czeka nas kolejne „dmuchnięcie w oponkę” – tylne lewe koło traci powietrze, wszystko wskazuje na to że kolejna felga pękła na tych dziurach. Jednak kółka od lżejszego Suzuki nie sprawdzają się zbyt dobrze w załadowanym Żuku. Szkoda, bo uwielbiam ich wygląd. Będę musiał rozejrzeć się za felgami od Honkera – ten sam rozmiar, a jednak mocniejsze. Teraz co około 40-60 kilometrów musimy dobijać w koło dwie atmosfery. Sytuacji nie poprawia pianka uszczelniająca – co potwierdza diagnozę pękniętej felgi. Wreszcie wypatruję zaciszną zatoczkę przy przekaźniku telefonii komórkowej. Zjeżdżamy więc w bok, na prawo od drogi i po kilku chwilach obie załogi pogrążają się we śnie. Ja nie mogę jakoś zasnąć dłużej niż na pół godziny. Czuję się naładowany energią, mimo ze niedawno sam padałem na twarz. To takie wrażenie że musze dojechać do celu i dlatego nie jestem w stanie przełączyć się w tryb odpoczynku. Dojadę, to będę odpoczywał. Teraz muszę zadbać o bezpieczeństwo pozostałych śpiących. Czuję się za nich odpowiedzialny. W końcu to mój głupi pomysł nas tu ściągnął. Jestem w szoku, właśnie sobie uświadamiam że to już rok od momentu jak powiedziałem – JADĘ! Jestem tu i teraz, pod afrykańskim niebem, bo kiedyś tam powiedziałem sobie – JADĘ! Sylwia śpi, razem z nią cała reszta. To z Sylwią powiedzieliśmy razem – JEDZIEMY! Bez niej przecież bym tu nie dotarł. Nawet nie wyszedłbym z domu. To właśnie Ona jest tym paliwem które mnie napędza. Marchewką na kijku przed pyszczkiem osiołka. Jednocześnie Górą na którą zawsze się wspinam i Morzem przez które ciągle płynę. Najważniejszą Inspiracją mojego życia. Osobą bez której połowa mnie po prostu nie istnieje. Bez niej ograniczyłbym się do zwykłego odżywiania i przeżywania kolejnych dni w jakiś nudny sposób… Dobra, dość rozważań, trzeba się ruszyć, rozejrzeć wokół – spr…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b5e3f5c4d22f68f0255f9978e0b0be7f785c1a33-025bfc5.jpeg
width: 3872
height: 2592

"Diabli wiedzą co tutaj żyje". Przeczytaj o przygodach polskiej ekipy jadącej Żukiem przez Saharę [odcinek 2]
type: item
date: 2016-10-21T10:51:15.000Z
creator: redakcja
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: podróże
subject: sahara
subject: żuk
description: Piotr Biegała, autor książki "Grzmiący rydwan na Saharze" udostępnił naszym czytelnikom fragmenty swojej opowieści o podróży starym Żukiem przez najsłynniejszą pustynię świata.
encoded: Widzimy drogę, która nas czeka - na pierwszy rzut oka niezły, nieco kamienisty szuter. Coś ten roadbook nas po prostu straszył, przecież droga jest jak stół, szuterek to taka przyjemna nawierzchnia. Jest godzina prawie 16:00, mamy jakieś dwie godziny do zachodu słońca. Ruszamy. Jeszcze nie mamy pojęcia co nas czeka… Droga już po około dwóch kilometrach zamienia się w najgorszy, nocny koszmar. Kamienie coraz większe, prędkość spada momentami do 4-6 km/h. Do tego zdarza się konieczność objechania różnych dziur w „jezdni”. Tak, słowo „jezdnia” to poważne nadużycie semantyczne. Każdy taki objazd wymaga aby pilot wysiadł z wozu i sprawdził na własnych nogach możliwości przejazdu. To zabiera sporo czasu. Ale jakoś ciągle jedziemy. Dwie koleiny pośrodku kamienistego pola – jak okiem sięgnąć. Oto cała droga. Co chwila słyszę jak uderzam belką przedniego zawieszenia o większe kamulce. Każde takie spotkanie to solidny huk, próbuję nie kląć za każdym razem. Aby oszczędzić maszynę i zwiększyć nieco prędkość - staram się jechać okrakiem, aby mieć większy prześwit pod samochodem. Nie zawsze się udaje, stąd regularne uderzenia o wybitnie duże kamienie. Polonez wcale nie ma łatwiej. Chłopaki przed wyjazdem podnieśli go w górę ile się dało, podcięli błotniki, założyli duże koła, ale i tak ratuje ich głównie dorobiona solidna osłona miski olejowej. Bez niej już dawno staliby z rozbitą w drobny mak i bez oleju w silniku. Po przejechaniu około 10 kilometrów droga robi się odrobinę lepsza i w nasze serca wstępuje nadzieja. A może teraz jest czas na to żeby się wycofać? Żadna to ujma na honorze, a jedynie trzeźwa ocena możliwości i szans. W końcu nie chodzi o to żeby zarżnąć siebie i auta i to nawet nie w połowie całego wyzwania rajdowego a co tu myśleć o trasie powrotnej. Zawrócimy, walniemy się spać tuż przy asfalcie i rano zyskamy sporo czasu. Nieeeeee, jedziemy dalej. No bo jak – my nie damy rady? Jak nie my – to kto? Niestety słońce wcale nie ma zamiaru na nas czekać i zaczyna się s…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/445a6b580bf1fdd63760fd79acae3b1f31a9cb62-011df37.jpeg
width: 3872
height: 2592

Ten człowiek przejechał całą Saharę starym zielonym Żukiem, którego sam przerobił. Co za przygoda! [odcinek 1]
type: item
date: 2016-10-20T11:15:36.000Z
creator: redakcja
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: sahara
subject: żuk
description: Piotr Biegała, miłośnik motoryzacji i podróżnik, podzielił się z nami fragmentami swoich wspomnień z wypraw przez Saharę. "Grzmiący Rydwan na Saharze" to opowieść o wyprawie zielonym Żukiem przez najsłynniejszą pustynię świata. Oto pierwszy fragment.
encoded: 16 stycznia Dalszy ciąg supermaratonu przez Europę. Austria – Włochy – Francja. Plan opracowany kilka miesięcy temu sprawdza się bez zarzutu. Przygotowałem sobie specjalny arkusz kalkulacyjny w tablecie. Wystarczyło w nim wpisać rzeczywistą godzinę startu, a on sam przeliczał o której godzinie, którego dnia powinniśmy mijać kolejne, wybrane na trasie miasta. To były nasze punkty orientacyjne. Dzięki temu wiedziałem czy trzymamy się harmonogramu. Co jakiś czas przełączałem się na rzeczony arkusz i sprawdzałem poprawność obliczeń. Było to krytycznie ważne, jeśli chcieliśmy zdążyć na prom z Almerii do Melilli. Gdybyśmy się nie wyrobili – czekało nas kolejne 400 kilometrów jazdy do Gibraltaru. Mieliśmy tylko 5 godzin zapasu, każda grubsza zwłoka mogła rozłożyć nas na łopatki. To jest rajd, precyzyjne planowanie to podstawa. Oczywiście idealnie jest tylko wtedy kiedy realizacja idzie bez przeszkód, ale muszę przyznać, że mieliśmy szczęście. Prom z Almerii pływał w tym okresie raz na dobę. Dziwne, ale jak się później okazało - niewiele załóg zdecydowało się skorzystać z tej przeprawy – większość jechała do Gibraltaru. Niepotrzebnie nadkładali dodatkowe kilometry. Prom z Almerii płynie osiem godzin, w nocy, jest to więc idealny czas na odpoczynek i podjęcie następnego dnia jazdy będąc lepiej wypoczętym. Cena za prom praktycznie identyczna jak w Gibraltarze. Około północy faktycznie osiągamy Włochy, mijamy ukochaną Wenecję, żałuję, ale tym razem nie mamy absolutnie szansy aby się w niej zagłębić. Podczas planowania rajdu brałem pod uwagę opcję na kilka godzin w niej, ale matematyka brutalnie udowodniła że nic z tego nie będzie. Trudno – wodne miasto będzie musiało poczekać. Zajmuję miejsce za kierownicą. Tomek idzie na tył, miejsce pilota obejmuje Krzysiek. Tak będzie w sumie przez większość jazdy – ja z Krzyśkiem w jednym zespole a Tomek zazwyczaj z Sylwią. Nie jest to sztywny podział, ale przeważnie tak się dobieraliśmy. Przez całe Włochy prowadzę Żuka, mijam Weronę i kie…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3811e4dcdb15112c9becc910b0932320769b53dc-cce800e.jpeg
width: 3872
height: 2592

05/2016
type: item
date: 2016-05-30T06:59:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: National Geographic
subject: afryka
subject: berberowie
subject: góry
subject: grota
subject: sahara
subject: trekking
subject: wędrówki
subject: wspinaczka
description: 200 i ciągle mało „Wygląda jak nierealne senne marzenie” – powiedział Hiram Bingham w 1911 r., kiedy zobaczył opuszczone inkaskie miasto wtopione w zbocza góry. Dotarł do miejsca przez prawie 400 lat owianego tajemnicą. I choć był tylko upartym marzycielem bez akademickiego przygotowania, rok później wrócił do Machu Picchu z misją badawczą wspartą przez National Geographic. Od początku istnienia nasze Towarzystwo Naukowe finansuje badania i eksploracje w najdalszych zakątkach ziemi. Przyznaliśmy już ponad 10 tys. grantów naukowcom, ale też szalonym podróżnikom takim jak Bingham, którzy dzięki swojej determinacji docierają do miejsc nieodkrytych. A wszystko po to, żeby lepiej poznać, zrozumieć i opisać świat. Dlatego w tym 200., jubileuszowym wydaniu magazynu National Geographic Polska zabieramy Was w podróż do miejsc najbardziej fascynujących, odległych i niedostępnych. Tych położonych najgłębiej i najdalej. Na dno Rowu Mariańskiego, 11 km poniżej poziomu morza, i na mroźny kraniec północy. Do „jądra ciemności” i do miejsc odnalezionych po wielu latach poszukiwań – Machu Picchu, Troi, Petry. Ale także do nowo powstałych, takich jak Zaatari, gigantyczny obóz, który z dnia na dzień pojawił się na środku pustyni jako schronienie dla syryjskich uchodźców. Dosłownie na naszych oczach wyrosło miasto zamieszkiwane przez tysiące ludzi. Świat i nasza wiedza o nim wciąż się zmieniają. I choć mamy złudne poczucie, że wiemy wszystko, wciąż odkrywamy nowe tajemnice, zmieniamy mapy. Ta podróż nigdy się nie kończy. I właśnie to jest w niej najlepsze!
encoded: 24 - Miasto Jaguara Nieznane ruiny ukryte w tropikalnym lesie? Wydawałoby się, że to tylko fantazja. A jednak... Tekst: Douglas Preston Zdjęcia: Dave Yoder 40 - Skarby dla zuchwałych Troja, Petra, Machu Picchu. Największe odkrycia były dziełem raczej awanturników i obieżyświatów niż naukowców. Tekst: Joanna Lamparska 56 - Fatamorgana 140 tys. ludzi żyjących w jednym miejscu na pustyni. Prawdziwe miasto, którego nie ma, bo w istocie jest obozem dla uchodźców. Tekst: Katarzyna Boni 74 - Kongo Rejs barką po rzece Kongo jest podróżą do geograficznego i mitycznego serca Afryki. Tekst: Robert Draper Zdjęcia: Pascal Maitre 98 - Ziemia Franciszka Józefa Pustkowia Arktyki wciąż pozwalają doświadczyć świata, w którym to natura dominuje nad człowiekiem. Tekst: David Quammen Zdjęcia: Cory Richards 122 - Na gruzach utopii Dzieła potęgi ZSRR sfotografowane w śnieżnej bieli są jak metafora postapokaliptycznej przyszłości. Tekst: Rena Silverman Zdjęcia: Daniła Tkaczenko

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d8c7cc1fdbbb8613d7e897d596944323be1ee98f-f5ec981.jpeg
width: 2116
height: 3000

Sahara w Wietnamie
type: item
date: 2015-07-10T08:00:00.000Z
creator: Anna Szczypczyńska
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: sahara
description: Jak wygląda typowy krajobraz Wietnamu? Okazuje się, że nad Morzem Południowochińskim można się poczuć trochę, jak w Egipcie, Maroku, czy Emiratach Arabskich.
encoded: Białe Piaszczyste Wydmy i Czerwone Piaszczyste Wydmy są atrakcją resortów Mui Ne i Phan Thiet położonych nad Morzem Południowochińskim, jakieś 200 km od miasta Ho Chi Minh. Czerwone wydmy są bardziej fotogeniczne za to mniejsze niż białe - zwane ze względu na rozmiary Białym Jeziorem. Fot. Shutterstock To idealne miejsce na uprawianie sandboardingu, oglądanie romantycznych wschodów i zachodów słońca, podczas których można delektować się lokalnymi przysmakami, drinkami, kawą lub herbatą roznoszonymi przez obnośne handlarki. To właśnie z Phan Thiet pochodzi słynny wietnamski sos rybny, składnik większości tamtejszych dań.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6629a659f2fad73563efd677a07f87074df8a54a-775a421.jpeg
width: 1000
height: 667

4 Deserts: finał tuż-tuż!
type: item
date: 2014-10-30T14:54:12.000Z
creator: hannagadomska
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: antarktyda
subject: atakama
subject: pustynia gobi
subject: sahara
description: Ostatnia prosta przed biegaczami z „4 Deserts”. Prosta? Całkiem trudna: 250 km biegu na Antarktydzie. Wylot już dziś
encoded: Dwa tygodnie po powrocie z Atakamy Adam Gondek, Marek Wikiera i Daniel Lewczuk ruszają na 250-kilometrowy bieg po Antarktydzie. Polacy po raz pierwszy w historii podjęli to wyzwanie. Są już bardzo blisko finału. Przypomnijmy, cykl 4Deserts jest jednym z najtrudniejszych wyzwań wytrzymałościowych dla człowieka – wynika z raportu CNN. Polega na przebiegnięciu 250 km na każdej pustyni. czyli 1000 km w sumie. Każda pustynia stawia inne wyzwanie: Sahara jest najgorętsza, Gobi - najbardziej wietrzna, Atakama - najbardziej sucha, a Antarktyda najzimniejsza. Polacy do tej pory pokonali 3 pustynie: Gobi, Saharę i Atakamę, przed nimi ostatni bieg - Antarktyda. Dotychczas najtrudniejszym wyzwaniem okazała się Atakama. Jej wysokość Atakama Bieg Atacama Crossing rozpoczęli na 3300 m n.p.m. - Wysokość sprawiała, że byliśmy osłabieni i każdy kilometr pokonywaliśmy, mając wrażenie wysiłku 5 km. – wyjaśniają. W dzień temperatura wynosiła 41 stopni Celsjusza, w nocy spadała do ok. 1 stopnia. Pustynia uchodzi za najbardziej suche miejsce na świecie, NASA prowadzi tam symulacje dla swoich urządzeń, porównując panujące tam warunki do tych na powierzchni Marsa. Kosmos! W biegu Atacama Crossing wzięło udział 162 zawodników. Wśród nich wystartował niewidomy, a najstarszy zawodnik miał 67 lat. Na metę dotarło 127 zawodników. W tym 3 Polaków. Antarktyda - inna od wszystkich Ledwo wrócili z Ameryki i już dziś wylecieli na Antarktydę. - Organizm nie zdążył sie w pełni zregenerować – tłumaczy Daniel. - Wróciłem z zapaleniem ścięgna Achillesa. Rehabilitacja powinna trwać 6 tygodni, a ja wylatuje po dwóch. Ścięgno boli, a znieczulanie lekami, grozi zerwaniem go do końca. Bieg na Antarktydzie będzie inny od poprzednich. Nie będzie można przystanąć, by odpocząć, bo organizm będzie się wychładzał. Trzeba być gotowym na nieoczekiwane zmiany planów. Organizatorzy ostrzegają, że wszystko będzie podyktowane warunkami pogodowymi. Obawy? Są, ale mniejsze niż determinacja, by ukończyć projekt. :) Biegacze …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/59899681ab1c176f14b5fdac75683819a6658216-43074e1.jpeg
width: 960
height: 638

Rowerem zdobyli Afrykę. Z intencją
type: item
date: 2014-09-02T12:44:52.000Z
creator: Anna Szczypczyńska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: pielgrzymka
subject: rowery
subject: sahara
description: Uczestnicy rowerowej pielgrzymki w ciągu 35 dni zdobyli Afrykę. RW Team „rozkręcał wiarę” na piaskach Sahary.
encoded: Wyprawa została zorganizowana w ramach ewangelizacyjnego projektu „Rozkręć Wiarę”. Rowerzyści wyruszyli z Żywca 16 lipca, a na pustynnych piaskach Sahary znaleźli się 18 sierpnia. Śmiałkowie pokonali aż 5 tys. kilometrów. Początkowym miejscem docelowym miała być Fatima, ale w trakcie organizacji wyjazdu pojawił się szalony plan – uczestnicy zapragnęli zdobyć zarówno portugalską Fatimę, jak i Maroko. Głównym celem wyprawy było dotarcie do Merzougi, małej miejscowości położonej w samym sercu pustyni. Wśród dziewięcioosobowej ekipy znalazł się między innymi zawodowy żołnierz, dwie studentki. Najmłodszy członek wyprawy miał 18 lat. Jeden z uczestników, dzięki jeździe na rowerze, pokonał swoje nałogi. Nie obyło się bez przygód. Już w pierwszych dniach ze względu na kontuzję tzw. „G Team” pożegnał pierwszego uczestnika. Dokładnie tydzień później miał miejsce poważnie wyglądający wypadek, który wyeliminował na dwa tygodnie kolejnego członka ekipy. Trasa nie należała do najłatwiejszych. Przez całą drogę były podjazdy, a w Hiszpanii zaczęły towarzyszyć rowerzystom bardzo wysokie temperatury, co znacznie utrudniało jazdę. Czasami pojawiały się też problemy ze sprzętem. Na kontynencie afrykańskim oprócz upału pojawiły się wśród kilku rowerzystów problemy zdrowotne związane z zatruciem pokarmowym. Wtedy po raz pierwszy konieczne było wsparcie samochodu technicznego. Jednak oprócz trudnych momentów były również wspaniałe chwile. Do takich z pewnością należały spotkania z ludźmi, którzy gościli pielgrzymów i okazywali im dużo serdeczności. – Przez takie wyjazdy człowiek może też poznać samego siebie. Ze względu na to, że nie był to typowy wyjazd z biura podróży, mogliśmy mieć lepszy, bezpośredni kontakt z lokalną ludnością. Zadziwiające są różnice kulturowe. Dzięki temu doceniłem to, na co w codziennym życiu zwykle nie zwracałem uwagi. Sahara nauczyła mnie pokory. – relacjonuje Maciej Faber, student politologii na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, trzykrotny uczestnik pielg…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c9a768e4f600f51c76359d47ef7943acd023f85c-1f09815.jpeg
width: 2074
height: 1383

4 Deserts: Granice są w nas
type: item
date: 2014-08-28T09:25:00.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: antarktyda
subject: atakama
subject: bieganie
subject: ludzie
subject: motywacja
subject: pustynia gobi
subject: pustynie
subject: sahara
subject: Sport
subject: wywiady
description: Skąd wzięły się kredki w plecaku jednego z biegaczy? Ile można zarobić na sprzedaży chusteczek na środku pustyni? Rozmawiamy z 3 śmiałkami, którzy jako pierwsi planują pokonać morderczy wyścig 4 Deserts
encoded: Adam Gondek, Marek Wikiera, Daniel Lewczuk pokonali już 2 pustynie: Gobi i Saharę, przed nimi kolejne 2: Atakama i Antarktyda. Każdy bieg to 250 km w trudnych warunkach. Jedni z najtwardszych biegaczy zdradzają sprawdzone sposoby na radzenie sobie z bólem, upałem, pragnieniem. Szczerze, ale zawsze z uśmiechem, opowiadają, jaka atmosfera panuje tam - na pustyni. Ze śmiałkami rozmawiały Anna Szczypczyńska i Hanna Gadomska. NG: Najgorsze już za Wami? A może najbardziej przeraża Was któryś z przyszłych biegów? Daniel Lewczuk: Każda pustynia niesie jakieś wyzwanie. Ja bym się bardziej obawiał Atakamy ze względu na to, że starujemy z 3000 metrów. Nikt z nas nie biegał na tak dużej wysokości. Marek Wikiera: Chyba Gobi do tej pory była najtrudniejsza, bo było strasznie "górzyście". Andrzej Gondek: Dla mnie najtrudniejszy będzie bieg na Antarktydzie. Może nie jest ona tak pofałdowana jak Gobi, trudność polega na tym, że bieg startuje 2 tygodnie po Atakamie. Ledwo przyjedziemy, przepakujemy się i z powrotem w samolot. 30 godzin lotu. Organizm nie będzie w stanie się zregenerować. Można powiedzieć, że to będzie z dnia na dzień bieganie ultramaratonu. NG: Czy to jest tak, że przed drugim startem, kiedy już wiedzieliście na czym to polega, baliście się bardziej niż za pierwszym razem? A.G.: Na początku była niewiadoma. Jak organizm zareaguje, jakie wrażenie wywrze pustynia. Na początku bez przerwy wszystko kontrolowałem: tętno, czy nie mam objawów odwodnienia. Cały czas czułem taki lęk. Teraz obawiam się dwóch rzeczy: tego, że pojawi się jakaś głupia kontuzja oraz tego, bo to jest jednak jakaś rywalizacja, że człowiek się w niej zapomni. D.L.: Jak wybierałem się na Saharę, jechałem w ciężkiej nieświadomości tego, na co się porywam. Ale Gobi pokazała, że bez względu na wiek, na przygotowanie, czy na ambicje, jeden niewłaściwy krok i projekt może się nie udać. Każdemu. NG: Współpracujecie ze sobą? Jaka tam - na pustyni - panuje atmosfera? D.L.: Ja na przykład staram się na tym zar…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3c2f7a889234d8d9ce1cda8c7f104ae3347a3faf-1c32fc6.jpeg
width: 720
height: 480

4Deserts: Polacy ukończyli pustynny ultarmaraton w komplecie
type: item
date: 2014-02-24T08:20:00.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: antarktyda
subject: jordania
subject: pustynie
subject: sahara
subject: ultramaraton
description: Czterech Polaków – Andrzej Gondek, Daniel Lewczuk, Marek Wikiera i Marcin Żuk, ukończyło w komplecie pierwszy etap ekstremalnych zawodów 4Deserts - cyklu biegów ultramaratońskich na czterech pustyniach: jordańskiej Wadi Ramm, Gobi, Atakamie i Antarktydzie
encoded: - Pierwszy bieg odbył się w dniach 16-22 lutego. Ze względów bezpieczeństwa organizator - firma Racing The Planet z siedzibą w Hongkongu - przeniósł zawody z egipskiej Sahary na jordańską pustynię Wadi Ramm. Wczoraj w południe 250 km trasę ukończyło 172 zawodników (27 kobiet i 155 mężczyzn) z 30 krajów świata. Trasa była podzielona na 6 odcinków, z których najdłuższy liczył aż 86,3 km. W jego trakcie znaleźliśmy się na wysokości 371 m.n.p.m, aby 12 km później być już na 1456 m.n.p.p.m. Jordania nie jest bowiem płaskim krajem, a pustynia to nie tylko piach. Zawodnicy finiszowali na terenie starożytnej Petry, umieszczonej na liście światowego dziedzictwa UNESCO - poinformował Marcin Żuk, uczestnik biegu, będący jednocześnie rzecznikiem polskiej grupy. Jordański wyścig zakończył się zwycięstwem miejscowego biegacza (Salameh Al Aqra), który wynikiem 22:44:09 ustanowił rekord trasy. Wśród pań tryumfowała Australijka Sandy Suckling (31:29:00). Miejsca Polaków: 12. Andrzej Gondek, 21. Marek Wikiera, 67. Marcin Żuk i 89. Daniel Lewczuk. Kolejne biegi rozpoczną się: przez pustynię Gobi (Chiny) – 30 maja, Atakamę (Chile) – 5 października oraz Antarktydę – 1 listopada. Dotychczas żaden Polak nie ukończył całego cyklu imprezy, organizowanej od 2006 roku. Ukończenie wszystkich czterech biegów w ciągu jednego roku gwarantuje wejście do elitarnego klubu 4Deserts Grand Slam (Wielki Szlem). Obecnie jest na świecie zaledwie 28 osób, którym udało się tego dokonać, w tym tylko siedmiu Europejczyków. W 2014 roku wyzwanie sięgnięcia po 4Deserts Grand Slam zadeklarowało 21 osób, w tym 4 naszych rodaków. - To co zrobiliśmy w miniony tydzień było dla organizmu ogromnym wysiłkiem. Musieliśmy biec z ekwipunkiem na plecach, w którym oprócz wymaganego sprzętu znajdowało się pożywienie na siedem dni przebywania na pustyni. Organizator zapewnił tylko wodę, namiot i opiekę medyczną. Przeciętny plecak ważył 12 kg - mówi Marcin Żuk. Polscy zawodnicy mówią o sobie, że są profesjonalnie przygotowanymi…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/77d6cc029840180f54ff7e7722e2e97239ebca95-35d3c3e.jpeg
width: 2048
height: 1536

Travelery 2012: przeczytaj relacje z wypraw zwycięzców i weź udział w tegorocznym konkursie!
type: item
date: 2013-03-19T07:24:00.000Z
creator: redakcjang
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: andy
subject: konkursy
subject: sahara
subject: traveler
description: Chcesz wygrać 10 000 złotych na realizację swojej wyprawy?
encoded: W ramach plebiscytu Travelery ogłosiliśmy konkurs – BILET NA PRZYSZŁOŚĆ. Nagrodzony otrzymuje grant na realizację projektów podróżniczo-badawczych, których celem jest lepsze zrozumienie współczesnego świata! Szczegóły konkursu znajdziesz tutaj, a teraz czas na relację z podróży osób, którym już się to udało Dotychczasowe zwycięskie projekty w konkursie BILET NA PRZYSZŁOŚĆ to: “Solne szlaki Sahary” – Jakub Pająk Uchwycenie w obiektywie i opisanie tradycyjnych karawan solnych przemierzających Saharę. Zbadanie poszczególnych etapów tego zamierającego zjawiska – od wydobycia soli, jej obróbkę, po przygotowanie do transportu na wielbłądach i handel solą. Przeczytaj pełną relację z wyprawy Jakuba Pająka „Wyżej niż kondory – 70 lat później” – Wojciech Lewandowski Ekspedycja śladami pierwszych polskich wypraw w Andy. Prócz celów sportowych (wspinaczka na sześciotysięczniki) także badanie zmian przyrodniczych, jakie zaszły w Andach w ciągu ostatnich 70 lat. Przeczytaj pełną relację z wyprawy Wojciecha Lewandowskiego “Irian Jaya – Ewolucja atrakcyjności” – Piotr Sorokowski Czy piękno jest wartością uniwersalną, niezależną od kultury, w jakiej się wychowaliśmy? Badania na Papui-Nowej Gwinei w poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie, czy żyjącym z dala od cywilizacji Papuasom podobają się te same kobiety, co nam – Europejczykom.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/310f9037f646d61626497243cced094a56a67662-9035cc2.jpeg
width: 500
height: 334