TOP 10 miejsc Afryki na safari. Tu zobaczysz najpiękniejsze krajobrazy i zadziwiające zwierzęta
Jeśli marzy wam się wyjazd do Afryki, z pewnością chcielibyście wziąć udział w safari. Podpowiadamy, gdzie czekają was największe atrakcje.
W tym artykule: Kenia – Amboseli Tanzania – rezerwat przyrody Ngorongoro Uganda – nieprzenikniony Las Bwindi Republika Środkowoafrykańska – Dzanga-Sangha Zambia – South Luangwa Zimbabwe – Mana Pools Malawi – jezioro Malawi (Niasa) Botswana – delta Okawango Namibia – pustynia Namib RPA – Park Krugera Jednym z najwspanialszych doświadczeń jest możliwość obserwowania afrykańskich zwierząt w naturze. Przy czym jedyną przewidywalną rzeczą jest nieprzewidywalność! Można dziesiątki razy wracać w to samo miejsce i za każdym razem odkrywać je na nowo. Oto kilka parków narodowych, w których czeka was wyjątkowe safari! Kenia – Amboseli Ikoniczne miejsce, znane z licznych stad słoni, pozwalających na obserwację z bliska. To właśnie tu można zrobić zdjęcia zwierząt przy akacjach parasolowatych i na tle Kilimandżaro. Warto wjechać do tego parku na przynajmniej pół dnia, aby dotrzeć nad jezioro Amboseli. Tam często żerują flamingi i pelikany. Ponieważ park jest równinny, wypatrywanie zwierząt jest dość łatwe. Tanzania – rezerwat przyrody Ngorongoro Wielka Piątka Afryki – jakie zwierzęta należą do Big Five i gdzie można je spotkać? Wielka Piątka Afryki, w skład której wchodzą: lew, lampart, słoń, bawół i nosorożec, to niekwestionowany symbol Czarnego Lądu. Aby afrykańskie safari uznać za w pełni udane, powinno si... Jeden z siedmiu naturalnych cudów świata, nazywany „Arką Noego” ze względu na ilość zwierząt mieszkających we wnętrzu krateru. Jednak nie zawsze jest tu tłoczno i czasem trzeba się najeździć, by je spotkać! W kraterze ma swój rewir kilka stad lwów, a przy krawędziach czasem wędrują nosorożce. To jedyne zwierzęta, które stąd nie wychodzą, bo pilnują ich strażnicy. Uganda – nieprzenikniony Las Bwindi Las jest faktycznie nieprzenikniony. W gęstwinie zieleni zawsze panuje półmrok, jednak nie przeszkadza to mieszkającym tu gorylom górskim. Ich obserwacja jest ograniczona do godziny, by nie przeszkadzać im w codziennym życiu. Mimo to zdaniem wielu osób było to jedno z najbardziej wzruszających spotkań w ich życiu. Gorylice-matki tulą dzieci, nastolatki się siłują, ciocie i wujkowie flegmatycznie ogryzają liście. W czasach gdy odławiano maluchy do zoo, w ich obronie walczyła (i zwykle ginęła) cała rodzina. Na szczęście dziś mogą żyć spokojnie. Republika Środkowoafrykańska – Dzanga-Sangha Główną atrakcją tego parku jest Elephant Bai, czyli śródleśna polana pełna minerałów, na której zawsze jest sporo słoni leśnych. To odrębny gatunek (drobniejszy od słoni żyjących na sawannach), a obserwuje się je ze specjalnej platformy. Dzięki temu można poczuć się niczym w środku filmu przyrodniczego, bo tu zawsze się coś dzieje. A to na polanę przyjdą antylopy bongo, a to pojawią się leśne bawoły. Zambia – South Luangwa Jeden z najciekawszych parków w Afryce, utworzony nad rzeką Luangwa. To właśnie tu narodziła się ekoturystyka, gdy w połowie XX w. Normann Carr zaczął prowadzić piesze safari. Noc w buszu pozostaje na zawsze w pamięci. Jednak jazda autem także dostarcza wiele emocji. Mieszka tu sporo lampartów i lwów, które można obserwować także podczas nocnych safari. Zimbabwe – Mana Pools O tym miejscu przewodnicy mówią, iż jest kwintesencją dzikiej natury. W rzece Zambezi królują hipopotamy i krokodyle, brzegi regularnie patrolują lwy, słonie i bawoły. To jedno z niewielu miejsc, gdzie można zobaczyć zagrożone wyginięciem likaony. Wyglądają niczym psy pomalowane w ciapki. Tworzą wzorową rodzinę, karmiąc starsze i schorowane osobniki. Malawi – jezioro Malawi (Niasa) Ogromne jezioro ma ponad 550 km długości. Żyje tu więcej gatunków ryb, niż w jakimkolwiek innym jeziorze. To właśnie stąd pochodzą pyszczaki i wiele innych barwnych rybek hodowanych w akwariach. Największą atrakcją jeziora jest nurkowanie, rejs tradycyjną łodzią dau, spływy kajakowe i... plażowanie! Nawet wtedy warto mieć przy sobie lornetkę, by obserwować różnorodne ptaki wodne. Botswana – delta Okawango Gdy od czerwca zaczyna się pora sucha, rzeka Okawango rozlewa się w piaskach Kalahari, tworząc oazę życia. Przybywają tu wtedy stada zwierząt, które można obserwować z samochodu, helikoptera lub tradycyjnych łodzi mokoro. Do niektórych miejsc w sercu delty da się dotrzeć tylko prywatną awionetką. Na szczęście Okawango pozwala też na eksplorację z mniej zasobnym portfelem. Rejs w głąb delty to marzenie wielu miłośników ptaków, bo mieszkają tu setki gatunków. Namibia – pustynia Namib Nazywana najpiękniejszą z pustyń dzięki wydmom, które o wschodzie i zachodzie słońca nabierają niezwykłego, rudego koloru. Najbardziej ikonicznym miejscem jest Dead Vlei z pniami drzew uschniętych kilkaset lat temu. To raj dla fotografów, a zdjęcia tu robione regularnie wygrywają konkursy. Wbrew nazwie pustynia nigdy nie jest pusta. Najlepiej się o tym przekonać podczas wycieczki Living Desert Tour ze Swakopmund, w czasie której przewodnicy odnajdują stworzenia skryte pod piaskiem. RPA – Park Krugera Jeden z największych (19,623 km kw.) i najsłynniejszych parków Afryki. Jego atrakcją są różnorodne krajobrazy (od sawanny, przez veld po busz) i mieszkająca tu ogromna ilość zwierząt. Spotkania na drodze z dzikimi zwierzętami nie należą tu do rzadkości! Nic dziwnego, że w parku regularnie goszczą ekipy filmowców przyrody. Oni mają do dyspozycji miesiące, nam zwykle musi wystarczyć jedno- lub dwudniowe safari... Więcej ciekawostek o Afryce znajdziecie w książce Anny Olej-Kobus „Zwierzęta Afryki. Przewodnik na safari”, wydanej pod patronatem Travelera.
Wielka Piątka Afryki – jakie zwierzęta należą do Big Five i gdzie można je spotkać?
Wielka Piątka Afryki, w skład której wchodzą: lew, lampart, słoń, bawół i nosorożec, to niekwestionowany symbol Czarnego Lądu. Aby afrykańskie safari uznać za w pełni udane, powinno się zobaczyć Big Five.
W tym artykule: Afrykańska piątka, czyli zwierzęta tworzące Big Five W poszukiwaniu Wielkiej Piątki Spotkanie z Wielką Piątką Afrykańska piątka, czyli zwierzęta tworzące Big Five Wielka Piątka Afryki znana jest ze swojej waleczności, szczególnie, kiedy w grę wchodzi ochrona potomstwa lub gdy zwierzęta same znajdują się w centrum zagrożenia. Dlatego decydującym czynnikiem w ukształtowaniu Big Five nie były osiągane przez zwierzęta kształty czy rozmiary, a trudność w ich upolowaniu. W skład afrykańskiej piątki wchodzi pięć gatunków ssaków, uznanych przez tamtejszych myśliwych za najbardziej niebezpieczne na kontynencie. Są to: Zwierzęta na safari – które gatunki można na nim zaobserwować? Zwierzęta safari należą do najbardziej fascynujących gatunków. Udział w wyprawie to w zasadzie obowiązkowy punkt programu w trakcie urlopu spędzanego w Afryce i jednocześnie - jedna z najw... słoń afrykański – największe współcześnie żyjące zwierzę lądowe; nosorożec czarny – niestety, za sprawą kłusownictwa jego populacja ciągle maleje; bawół afrykański – gatunek, który nigdy nie został nigdy udomowiony; lampart – czwarty pod względem wielkości kot świata; lew – jedyny kot żyjący w stadzie. Pytanie, dlaczego do tego grona nie należy na przykład żyrafa? Odpowiedź brzmi: bo jest za łagodna! Wielka Piątka Afryki została stworzona jeszcze w czasach kolonialnych, kiedy Afrykę masowo odwiedzali biali myśliwi. To oni zrobili ranking zwierząt najbardziej cenionych jako trofea. Jak już wspomnieliśmy, nie chodziło nawet o wielkość. Premiowano zwierzaki najbardziej niebezpieczne dla myśliwego (zwłaszcza ranne), a zarazem trudne do wytropienia i ustrzelenia (chociaż to, jak się zdobycz prezentowała na ścianie rezydencji, też pewnie miało znaczenie). Oczywiście można by się spierać, dlaczego uwzględniono lamparta, a nie geparda, który jest najszybszym ssakiem świata, i dlaczego poszedł w odstawkę hipopotam, który ma na koncie więcej istnień ludzkich niż chociażby lew. W każdym razie tak, jak kiedyś ustalono, tak zostało do dziś. W poszukiwaniu Wielkiej Piątki Jedynie nosorożce robią trochę zamieszania, bowiem w Afryce występują dwa gatunki: białe i czarne (wbrew nazwom nie różnią się kolorem, ale m.in. zachowaniem). Większości turystom jest wszystko jedno, którego zobaczą, ale zdarzają się też „ortodoksi”, którzy do Wielkiej Piątki zaliczają wyłącznie rzadkiego nosorożca czarnego. Wybór krajów, w których można zobaczyć całą Big Five na wolności, nie jest wcale taki duży: Tanzania, Kenia, RPA, Malawi, Namibia, Zambia, Zimbabwe, Demokratyczna Republika Konga, Botswana i Uganda – ale w trzech ostatnich dyskusyjna staje się obecność nosorożca. Poza tym nawet w najbogatszym w życie zwierzęce parku czy rezerwacie niekoniecznie Wielka Piątka musi występować w komplecie. Na przykład w słynnym Etosha National Park w Namibii brakuje bawołu, zaś z bardzo ciekawego parku Chobe w Botswanie niedawno zniknęły nosorożce (ze względu na kłusowników wywieziono je w bezpieczniejsze dla nich miejsce). Kenia to nie tylko safari. Co warto zobaczyć i czym się zachwycić? Kenia to piękny, afrykański kraj, który turystom kojarzy się głównie z safari i podziwianiem dzikiej przyrody. Podróże do Kenii są coraz częstsze. Jak zaplanować podróż do Kenii, by by... Nawet jeśli cała Big Five zamieszkuje na danym terenie, i tak jej wytropienie nie jest łatwe. – To nie zoo! – denerwują się lokalni przewodnicy, kiedy turyści wręcz żądają pokazania im wszystkich tych zwierzaków, bo przecież „biuro im obiecało w programie wycieczki”. Jeżdżąc z grupami na safari jako pilot, miałam sytuacje, kiedy trafialiśmy na całą piątkę w ciągu kilku godzin, kręcąc się w promieniu zaledwie kilku kilometrów. Bywało też i tak, że po dwóch tygodniach jeżdżenia po różnych parkach czegoś wciąż nam brakowało, zwykle lamparta albo nosorożca. Spotkanie z Wielką Piątką Najsłynniejsze parki i rezerwaty, w których występują zwierzęta Big Five: Park Narodowy Krugera w RPA, Serengeti i Ngorongoro w Tanzanii, Masai Mara, Amboseli i Lake Nakuru w Kenii, Zambezi National Park w Zimbabwe. Koszt safari organizowanego przez lokalne agencje to wydatek od ok. 40 dol./os. za 3-godzinne do ok. 100 dol. i więcej za całodniowe. Warto się upewnić, czy w cenę jest wliczona opłata parkowa. Zwierzęta Afryki. Jaki gatunki można spotkać na tym kontynencie? Afryka to miejsce niezwykłe pod wieloma względami. Na Czarnym Lądzie nie brakuje dzikich, pierwotnych obszarów, które pozostają we władaniu natury, nie człowieka. Tamtejsza przyroda, jakże...
Zwierzęta na safari - które gatunki można na nim zaobserwować?
Zwierzęta safari należą do najbardziej fascynujących gatunków. Udział w wyprawie to w zasadzie obowiązkowy punkt programu w trakcie urlopu spędzanego w Afryce i jednocześnie - jedna z największych atrakcji takiej wycieczki. Nic dziwnego, bo fauna safari zachwyca ludzi od zawsze. Już pierwsi zdobywcy Czarnego Lądu marzyli o trofeach w postaci głów upolowanych zwierząt. Dziś polujemy nie z bronią a z aparatem w ręku, a naszymi zdobyczami są piękne fotografie. Nie zmienia to jednak faktu, że dzikie zakątki Afryki wciąż wzbudzają takie same emocje. Jakie zwierzęta żyją na safari? Jak przygotować się do takiej wyprawy?
W tym artykule: Jakie zwierzęta można zobaczyć na safari? Obserwowanie zwierząt na safari Jak się przygotować do safari? Ciekawostki o safari Zwierzęta safari możemy podziwiać w bezpiecznych warunkach, jakie zapewniają nam ogrody zoologiczne. Oglądanie dzikiej fauny ukrytej za kratą nie jest jednak tym samym, co podziwianie jej przedstawicieli w ich naturalnym środowisku. Choć sam termin "safari" ma korzenie w wyprawach myśliwskich, dziś przypisywane jest mu zupełnie inne znaczenie, jednak wycieczki tropem dzikich zwierząt wciąż wzbudzają dreszczyk emocji, taki sam, jaki towarzyszył dawnym odkrywcom tego fascynującego kontynentu. Jakie zwierzęta można zobaczyć na safari? Od bezkresnej pustyni, przez rozległą sawannę, aż po obszary, gdzie rozpościera się dzika dżungla - Afryka to bez wątpienia jedno z najbardziej niezwykłych miejsc na naszej planecie, z najbogatszą florą i fauną. Jakie zwierzęta zobaczymy na safari? To zależy przede wszystkim od miejsca. Niektóre wycieczki pozwolą nam podziwiać zwierzęta pustynne i zwierzęta lasów równikowych. Największą atrakcją każdego safari jest jednak sawanna. To właśnie tam żyje słynna "wielka piątka", a oprócz niej - niezliczone gatunki antylop, żyrafy, hieny i cała masa innych fascynujących okazów. Nie bez znaczenia jest pora roku. Zwierzęta Kenii czy Tanzanii są "na wyciągnięcie ręki" przez cały rok, ale największy i najbardziej fascynujący spektakl matki natury odbywa się od czerwca do sierpnia, kiedy ma miejsce wielka migracja zwierząt z Serengeti do Masai Mara. W tym czasie, ogromne stada antylop, bawołów i zebr wyruszają w liczącą ponad 3 tys. km podróż w poszukiwaniu nowych pastwisk. Wróćmy jednak do „wielkiej piątki", bo to właśnie te gatunki stanowią największą atrakcję wyprawy w głąb dzikiej Afryki. Lew afrykański Drugi co do wielkości (tuż po tygrysie) kot. W Afryce, żyje na suchych obszarach sawanny. W odróżnieniu od innych przedstawicieli rodziny kotowatych, lwy żyją w stadach nazywanych grupami rodzinnymi. Na jego czele staje najsilniejszy samiec. Słoń Największy lądowy ssak, ze wszystkich współcześnie żyjących gatunków. Samce osiągają niemal 4 m w kłębie, do 7 m długości i ważą średnio 5,5 t. Natura wyposażyła te niezwykłe zwierzęta w długie ciosy, znacznie dłuższe niż u indyjskiego krewniaka. Nosorożec W Afryce możemy zobaczyć dwa gatunki nosorożca, o ile dopisze nam szczęście. Nosorożec biały jest największym żyjącym przedstawicielem tej rodziny. Czarny, nazywany też wąskopyskim, jest od niego nieco mniejszy. Mimo objęcia ścisłą ochroną, te majestatyczne ssaki wciąż padają łupem kłusowników (dla ich cennego rogu), więc przez cały czas są zagrożone wyginięciem. Bawół afrykański Nie każdy o tym wie, ale ten gatunek parzystokopytnych jest jednym z najniebezpieczniejszych zwierząt Afryki. Charakteryzuje się wyjątkowo nieprzewidywalnym charakterem, przez co nigdy nie udało się go udomowić. Może być wyjątkowo niebezpieczny, tym bardziej, że jest to silne zwierzę, obdarzone potężnymi rogami. Lampart Czwarty największy kot świata. Lamparty większość dnia spędzają w koronach drzew, śpiąc lub odpoczywając na gałęziach. Zdarza się, że na drzewa wciągają upolowaną zdobycz, głównie po to, by nie musieć odpędzać wygłodniałych hien. Warto pamiętać, że udział w safari nie stanowi gwarancji zobaczenia wszystkich najbardziej fascynujących gatunków. Dzikie zwierzęta żyją swoim własnym rytmem i zdarza się, że nawet doświadczeni przewodnicy mają problem z określeniem miejsca, w którym przebywają. Obserwowanie zwierząt na safari Zwierzęta na safari podziwiamy z auta, ale można robić to na kilka sposobów. Największą popularnością cieszą się wycieczki z kierowcą. Doświadczony przewodnik wie najlepiej, które szlaki wybrać, by móc trafić na najciekawsze okazy i jak się zachować, by nie prowokować dzikich zwierząt. Inną opcją jest tzw. self driving. Polega to na wypożyczeniu samochodu terenowego z systemem GPS, który prowadzi do najciekawszych miejsc. Jak się przygotować do safari? Zwierzęta na safari można podziwiać w bezpiecznych i komfortowych warunkach, ale wymaga to uprzedniego przygotowania i przestrzegania kilku prostych zasad. Po pierwsze - ubranie. Nie bez powodu wiodącym kolorem na takiej wyprawie jest khaki, ciemnozielony lub brązowy. Jaskrawe barwy działają jak magnes na wszelkiego rodzaju insekty, także na te, które przenoszą groźne choroby. Należy postawić na lekkie, przewiewne i szybkoschnące materiały. Dobrym pomysłem jest wybór odzieży wyposażonej w filtr UV. Warunki klimatyczne Afryki zachęcają niedoświadczonych podróżników do odkrywania możliwie największej powierzchni ciała. To spory błąd. Lekka, przewiewna koszula z długim rękawem ochroni przed słońcem i kolcami roślin i przy okazji stworzy warstwę osłaniającą przed rozgrzanym powietrzem. Nie można zapomnieć o nakryciu głowy. Najlepszym wyborem będzie kapelusz z szerokim rondem, który ochroni nie tylko głowę, ale także kark. Obowiązkowym elementem ekwipunku są też okulary przeciwsłoneczne i chusta, którą będziemy mogli zasłonić nos i usta. Po co? To proste - afrykańskie szlaki są pokryte piaskiem, pyłem i kurzem, a wszystko to unosi się w trakcie jazdy, skutecznie utrudniając oddychanie. Nie zapomnij o kremie z filtrem UV i zapasie wody! Dobrym pomysłem jest zabranie lornetki. Wiele zwierząt, zwłaszcza drapieżników, skutecznie się kamufluje i podziwianie ich wcale nie jest takie łatwe. Przygotowanie do safari nie polega wyłącznie na zabraniu niezbędnej odzieży i ekwipunku, ale także na przyswojeniu elementarnych zasad właściwego zachowania na takiej wyprawie: nie używaj perfum - intensywne zapach przyciągają insekty i działają odstraszająco na zwierzęta, jeżeli to możliwe, wyłącz dźwięk migawki - nasze uszy odbierają to jako nieszkodliwe "pstryknięcie", ale słuch dzikich zwierząt jest znacznie bardziej wyczulony od ludzkiego, nie używaj lampy błyskowej - takie rozbłyski płoszą zwierzęta, a w niektórych przypadkach nawet prowokują je do niebezpiecznego zachowania, nie wysiadaj z samochodu - na safari nie istnieje pojęcie bezpiecznego terenu. Nawet gdy w pobliżu nie widzisz żadnych zwierząt, nie oznacza to, że ich tam nie ma. Drapieżniki posiadły zdolność skutecznego kamuflowania się, więc nigdy nie można wykluczyć, że tuż obok auta czai się lew lub lampart. Ciekawostki o safari Słowo "safari" pochodzi z języka suahili i oznacza "podróż". Największą atrakcją safari jest tzw. "wielka piątka" zwierząt afrykańskich. To określenie zostało wymyślone przez myśliwych i obejmuje: słonia, nosorożca, lwa, bawoła i lamparta. Dlaczego w "wielkiej piątce" znalazły się akurat te gatunki? Kryteria doboru obejmowały stopień trudności upolowania zwierzęcia i związane z tym ryzyko. Większość osób wybierających się na safari obawia się ataku drapieżników. W rzeczywistości, takie sytuacje zdarzają się rzadko, bo samochód jest większy nawet od największego kota, co skutecznie je zniechęca do agresywnych zachowań. Właściwie każdy atak dzikiego zwierzęcia wynika z braku rozsądku u uczestników wyprawy.
Sanki, łyżwy, kulig, robienie igloo w zaspach śnieżnych, bitwy na śnieżki, lepienie bałwana, jazda na nartach, lizanie sopli lodowych – zima nigdy nie była nudna. Tak chyba wyglądało dzieciństwo większości z nas, bez względu na to, w której części Polski mieszkaliśmy. W grudniu, a czasami już w listopadzie, pojawiał się pierwszy śnieg i znikał dopiero w marcu. Nie wiem jak Wy, ale ja tęsknię za nim coraz bardziej, za pokrywającym wszystko białym puchem, oblepionymi nim drzewami, magicznym zimowym krajobrazem. I tym mrozem szczypiącym w policzki, aż stawały się czerwone, który sprawiał, że marzły nam stopy i dłonie. Tak, nawet tego mi brakuje, chociaż jestem ciepłolubna. Bo potem można było odtajać w ciepłym wnętrzu, rozgrzewając palce o kubek gorącej herbaty, co dawało wiele radości. Obecnie śnieg stał się dobrem deficytowym, znikającym, kapryśnym. I możemy tylko mieć nadzieję, że się pojawi. Więc mocno trzymamy za niego kciuki. Ten rok nie zaczął się fortunnie, od lockdownu, ale wierzymy, że końcówkę zimy uda nam się spędzić poza domem. Stąd nasza propozycja na różne aktywności w Polsce. Możemy je uprawiać, tak jak chociażby morsowanie, niemal wszędzie. Polecam! Ale mamy też coś wyjątkowego dla tych z Was, którzy wymęczeni zamknięciem chcą się powygrzewać na słońcu. To Wyspy Kanaryjskie, świat wiecznej wiosny, od którego dzielą nas zaledwie 4 godz. lotu. Jest ich aż siedem i każda oferuje innego rodzaju doznania. Możemy leżeć na plaży, zwiedzać miasta i wioski, rozpieszczać się lokalnymi przysmakami, wybrać na pustynię albo na trekking na wulkany, uprawiać surfing lub obserwować gwiazdy, bo właśnie Kanary mają najczystsze niebo w Europie. Zima zatem czy wiosna? A może obie?
Chcesz poznać Afrykę? Malawi to najlepszy wstęp do jej odkrywania
Jezioro jak ocean, a na safari można pójść nawet pieszo. Kameralnie, pięknie, bezpiecznie. Malawi to Afryka dla początkujących.
Rwetes zaczyna się, gdy jest jeszcze ciemno. Jak na komendę jakieś pół godziny przed wschodem słońca, zejściem do jeziora Niasa odgrodzonym od mojego kempingu plecioną matą, wędrują całe rodziny. Kobiety niosą na głowach metalowe miski wypełnione naczyniami do umycia, mężczyźni mają kosze. Lada chwila na brzeg wrócą łodzie z nocnego połowu, a świeże ryby najlepiej kupuje się właśnie teraz. – Muli bwanji? – niesie się nad wodą. W cziczewa, który wraz z angielskim jest językiem oficjalnym Malawi, znaczy to: „co słychać?”, i podobnie jak w byłym imperium używa się go przy każdej okazji. – Ndili bwino – bo nie wypada odpowiedzieć inaczej niż „świetnie”. Idealnie błękitna, przejrzysta, otoczona plażami i zielonymi wzgórzami Niasa (po angielsku: Malawi) jest trzecim co do wielkości jeziorem Afryki. Ciągnie się wąską rynną na długości 580 km, a do jej zachodniego wybrzeża jak wielka narośl przyklejony jest kraj. Malawi pochodzi od słowa „płomienie”, a kiedy o zachodzie słońca staniesz na brzegu jeziora, które nosi tę nazwę, nie będziesz pytać, co ma ogień do wody. Błyszcząca, odbijająca się w toni czerwona łuna wygląda, jakby ktoś właśnie podpalił świat. O tej porze rwetes na brzegu osiąga apogeum. Czas na nocne połowy. Wielkie motorówki wywożą po kilka chybotliwych czółen, które mężczyźni spychają z dala od brzegu i najsilniejszych fal. Ponieważ każde z nich oświetla lampa naftowa, Niasa zmienia twarz i zaczyna wyglądać jak rozgwieżdżone niebo. Tak właśnie – „jeziorem tysiąca gwiazd” – nazwał je David Livingstone, kiedy półtora wieku temu odkrył je dla świata. Duch bohatera wiktoriańskiej Anglii obsesyjnie poszukującego źródeł Nilu i walczącego o zniesienie niewolnictwa ciągnie się za mną przez cały kraj. Właściwie w każdym parku i miasteczku jest drzewo, pod którym wedle legendy miał rozbić swój namiot. Livingstone’owi może nie chodziło jednak o gwiazdy na niebie ani wodzie, tylko o opalizujące rybki. Niasa słynie z wielkiej różnorodności życia, a na pierwsze miejsce wysuwa się tysiąc gatunków mieniącej się pielęgnicy. W Cape Maclear w 1980 r. powstał pierwszy na świecie park narodowy wód słodkowodnych. Przemierzam go kajakiem tylko nieco mniej chybotliwym od czółen. Na nagrzanych skałach wyspy Thumbo jest kilka innych osób, a kiedy ktoś sypie do wody garść gotowanego ryżu, ta zaczyna się mienić kolorami niebieskich, zielonych, żółtych, pomarańczowych małych rybek. Spece od reklamy, którzy wymyślili hasło, że w jeziorze Niasa nurkuje się jak w wielkim akwarium, tym razem nie zmyślali ani trochę. Anioł stróż z krzesełkiem Malawi nie jest ani znanym, ani popularnym turystycznie krajem. Świat zachodu prawdopodobnie usłyszał o nim najwięcej, gdy dekadę temu Madonna zaadoptowała pochodzącą stamtąd dwójkę dzieci. Ja pojechałam do niego odczarować Afrykę. Od kiedy 15 lat temu w Nairobi przeżyłam napad i poczułam nóż w boku, nie byłam na tym kontynencie. Wybrałam Malawi, bo jest dość tanie, nieźle zorganizowane, angielskojęzyczne, a przede wszystkim – bezpieczne. Uważa się je za najbardziej przyjazny obcokrajowcom kraj Czarnej Afryki. Żeby uniknąć kłopotów, wystarczy nie włóczyć się samotnie po zmroku, a jedyne incydenty, jakie mi się przytrafiły, sprowadzały się do walki o plecak na dworcu. Każdy bagażowy starał się go wrzucić do swojego autobusu, żebym musiała nim pojechać. Kiedy wracam wieczorem na kemping na brzegu jeziora, na którym o skały rozbijają się z hukiem fale i gdzie na hektarze równiutko przystrzyżonego trawnika jestem sama, z sąsiedniego eleganckiego hotelu przybiega menedżer. Pyta, czy nie mogę się trochę przenieść, bo w tym miejscu nie będą w stanie odpowiednio się o mnie zatroszczyć. Dwaj strażnicy biorą mój namiot jak torbę i niosą go nieco dalej od wody. Gdy robi się ciemno, jeden z nich przynosi plastikowe krzesełko, ustawia jakieś 50 m ode mnie, siada i pilnuje całą noc. Rzeka hipopotamów W cieniu jeziora ukrywa się zaskakujący zestaw krajobrazów – od herbacianych plantacji, przez sawanny i suche równikowe lasy, po wysokie góry. No i parki z dziką zwierzyną. Jeszcze niedawno na hasło „safari w Malawi” wszyscy pukali się w głowę, wybierając na nie sąsiednie Tanzanię albo Zambię, ale od kilku lat to się zmienia – dzięki programowi ochrony parków i reintrodukcji zwierząt. W 2012 r. w Parku Narodowym Majete zostały wypuszczone na wolność trzy przywiezione z RPA lwy, depcząc po piętach przybyłym rok wcześniej lampartom. W ten sposób Majete stał się pierwszym w Malawi parkiem mogącym pochwalić się Wielką Piątką. Lwy są też w parku Nkhotakota, ale tu zdecydowanie trudniej je spotkać wśród suchych lasów porastających ogromny teren. W safari w wydaniu malawijskim najfajniejsze jest to, że nie trzeba z niego korzystać w sposób zorganizowany. Właściwie do każdego parku można się dostać pieszo, na bagażniku rowerowej taksówki albo matolą, czyli płatnym autostopem – najczęściej na pace jakiegoś dostawczego auta, rozbić namiot w leśnym obozie i mieć dzikie zwierzęta na wyciągnięcie ręki. W Nkhotakocie spacer z przewodnikiem nad pełną krokodyli rzekę o zachodzie słońca jest za darmo, a wynajęcie uzbrojonego strażnika na kilkugodzinną wędrówkę kosztuje kilkanaście dolarów. – Przepraszam za spóźnienie, ale znów mieliśmy problem ze słoniami we wsi – Samson w maskującym zielonym uniformie i ze strzelbą przewieszoną przez ramię zjawia się jak duch. Odkąd przed sześcioma laty został strażnikiem, nie było dnia, żeby nie używał jej do odstraszania dzikich zwierząt. Przedzieramy się przez zieloną gęstwinę w szyku bojowym we czwórkę, blisko siebie i cicho. Ślady bytności słoni znaczą połamane gałęzie i odchody wielkości wiadra; Samson – zbliżając do nich dłonie – stwierdza, że jedne są jeszcze ciepłe. Nagle w gałęziach rozlega się suchy trzask. Mężczyzna zrywa się w sekundę, ładuje broń i pokazuje gestem, żeby być cicho. Trzask, trzask i w zieleni drzew, jakieś 20 m dalej, wyłania się trąba. Zwierzę nie poczuło nas, bo jesteśmy na zawietrznej. Miejscowi, którzy żyją z dziką naturą na co dzień, od dziecka wiedzą, że w zetknięciu ze słoniem najlepiej nie dać mu się zauważyć. Olbrzymy są zajęte jedzeniem 18 godz. dziennie i dopóki ich się od tego nie oderwie, nie zwracają uwagi na otoczenie. W mało znanym parku Kuti, do którego trafiają też osobniki po przejściach, nie ma tego problemu: po lesie mogę chodzić sama, bo nie ma w nim groźnych zwierząt. Wszystko skrzeczy, śpiewa, gwiżdże i świergoli. Zaraz za bramą poskubuje trawę większy ode mnie struś, zebry gapią się nachalnie z bliska, jakby oglądały mnie w zoo, a wieczorem przypalam kaszę na kamiennym palenisku, bo biegnę z innymi popatrzeć na żyrafę maszerującą dostojnie w poprzek kampu. Na koniec zostawiam sobie perełkę – park Liwonde nad rzeką Shire, dopływem słynnej Zambezi. Robi wrażenie: 1900 hipopotamów, 1800 krokodyli, 800 słoni, 500 bawołów wodnych, a w ogrodzonym rezerwacie – czarne nosorożce. Dzięki reintrodukcji park odzyskał blask, którego pozbawili go myśliwi w czasach kolonialnych, a od kiedy za kłusownictwo wsadzają na 10 lat do więzienia, miejscowi też przestali zabijać duże zwierzęta. Rzekę Shire najlepiej przemierzyć łodzią: hipopotamów jest tu tyle i są tak blisko, że po kwadransie wystające z głowy pyski przestają na nas robić wrażenie i ożywiamy się dopiero, kiedy dwa samce zaczynają walczyć o dominację nad stadem. Do Mvuu Lodge jadę stopem z wycieczką szkolną. Przydzielony jej strażnik z sekcji edukacyjnej tak się przejmuje, że tłumaczy na angielski wszystko, o czym opowiada. Za oknem furgonetki, wśród kaktusów i obżartych z kory baobabów, hasają stada gnu, impali i kudu, nad rzeką włóczą się bawoły i pasie stado kilkudziesięciu słoni. – Hakuna matata – wrzeszczą co chwila dzieci na widok guźców. Spędzamy razem kilka godzin. Żegnając się przy staromodnie luksusowym kampie nad rzeką, z której niosą się pochrząkiwania hipopotamów, płacę kierowcy umówione 5 dol. Tyle kosztowało moje najlepsze safari w życiu.
Kenia to nie tylko safari. Co warto zobaczyć i czym się zachwycić?
Kenia to piękny, afrykański kraj, który turystom kojarzy się głównie z safari i podziwianiem dzikiej przyrody. Podróże do Kenii są coraz częstsze. Jak zaplanować podróż do Kenii, by była bezpieczna i dostarczyła niezapomnianych wrażeń?
W tym artykule: Ciekawe informacje o Kenii Co zobaczyć w Kenii? Kiedy jechać do Kenii? Jak się przygotować do podróży do Kenii? Bezpieczeństwo w Kenii Ciekawe informacje o Kenii Kenia, a raczej Republika Kenii, to państwo, które leży we wschodniej Afryce. Przebiega przez nią równik. Graniczy z Oceanem Indyjskim oraz kilkoma innymi afrykańskimi państwami: Sudanem Południowym, Etiopią, Somalią, Tanzanią oraz Ugandą. Kenia ma powierzchnię 582 650 km² i zamieszkuje ją stale około 46 729 000 osób. To kraj położony niemal w całości na płaskowyżu i przecięty jednym z elementów systemu Wielkich Rowów Afrykańskich. Przez terytorium Kenii stale płyną dwie rzeki - Tana oraz Galana, a także rzeki okresowe, zależne od pory deszczowej. Nie brakuje też jezior, jednak tylko w strefie zapadliskowej. Stolicą Kenii jest Nairobi. To miasto i zarazem prowincja licząca około 3,5 miliona mieszkańców. Nairobi to jedno z największych miast położonych w tej części kontynentu afrykańskiego. To także węzeł komunikacyjny, łączący się drogą kolejową z Kampalą oraz Mombasą (Uganda). Co ciekawe, to także jedna z czterech głównych Nieopodal Nairobi znajduje się także port lotniczy Jomo Kenyatta International Airport. Podróżując do Kenii trzeba wziąć pod uwagę fakt, że jest to państwo rozwijające się, komunikacja miejska nie jest tu dobrze rozwinięta. Na terenie stolicy dominują mikrobusy zwane matatu. Podróż do Kenii staje się marzeniem coraz większej liczby polskich turystów. Z czasem staje się ona coraz łatwiej dostępna i bardziej realna. Wciąż pozostaje jednak podróżą egzotyczną. Kenia leży w strefie obcego nam klimatu równikowego monsunowego. Osadnictwo na tych terenach występuje od bardzo dawna (od epoki paleolitu). Pierwotne ludy Buszmenów oraz Nilotów zostały wyparte w VII - X wieku przez ludność islamską. Kenia ma też za sobą długą i burzliwą historię kolonizacji - najpierw znajdowała się pod rządami Portugalii, następnie Wielkiej Brytanii. 12 grudnia 1963 roku Kenia zyskała niepodległość. Dziś granice Kenii zamieszkują głównie ludy Bantu, ale także duża mniejszość w postaci ludów kuszyckich i Nilotów. Ze względu na trudny klimat, 75% ludności Kenii skupia się na 10% jej powierzchni. Dominujące języki to suahili oraz angielski. Pomiędzy poszczególnymi grupami występuje zróżnicowanie dialektowe, dlatego niekiedy szacuje się liczbę języków używanych w Kenii na około 44. Silne zróżnicowanie grup etnicznych sprawia, że napięcia pomiędzy nimi są nieuniknione. Co zobaczyć w Kenii? Kenia to piękny, afrykański kraj o nieoczywistej, choć zachwycającej urodzie. Na wschodzie kraju występuje tylko jedna pora deszczowa, natomiast w pozostałych częściach kraju są to dwie pory deszczowe. Przyroda jest całkiem inna, niż w naszej strefie klimatycznej. Występuje tu roślinność sawannowa, pustynna, półpustynna, ale także lasy deszczowe. Na terenie Kenii znajduje się 25 parków narodowych. Z perspektywy turystów Kenia to safari, plażowanie i nurkowanie, ale także lokalna kultura, poznawanie niezwykłych ludzi i kosztowanie lokalnych przysmaków. Gdy zaplanowanym kierunkiem podróży jest Kenia, ciekawostki wręcz się nie kończą. Co warto zobaczyć? Safari i obserwacja przyrody Zwiedzanie Kenii jeszcze przed bliższym poznaniem tego kraju kojarzy się wyraźnie z jedną atrakcją – safari. Wiele lokalnych biur umożliwia wycieczkę wgłąb kraju i obserwacje niezwykłych, dziko żyjących zwierząt. W tym celu warto odwiedzić choćby wschodnią część parku Tsavo znajdującego się na wybrzeżu. Pojawiają się tutaj zebry, lwy, żyrafy, a także majestatyczne czerwone słonie. Jednym z popularnych miejsc na kilkudniowe safari jest park Shimba Hills. Żyją tutaj liczne gatunki zwierząt, także antylopy szablorogie, których nie można spotkać nigdzie indziej w Kenii. Park Masai Mara To niekwestionowany raj dla każdego, kto chciałby pooglądać dzikie, afrykańskie zwierzęta w ich naturalnym środowisku. Można tu spotkać Wielką Piątkę Afryki – słonia, lwa, lamparta, nosorożca oraz bawoła afrykańskiego. Na przełomie lipca i sierpnia migrują tędy antylopy gnu – to niesłychane widowisko, które pozostaje w pamięci na zawsze. Żyje tu także 00 gatunków ptaków, w tym wspaniałe różowe flamingi. Łatwo je spotkać przy zbiornikach wodnych. Na terenie parku Masai Mara żyją też Masajowie – dawniej wojownicze plemię, a dziś lud pasterski, który od setek lat toczy takie samo życie. Spotkanie z kulturą Masajów jest niesamowitą przygodą. Park Narodowy Jeziora Nakuru Na terenie Kenii znajdują się liczne parki narodowe i każdy z nich ma wiele do zaoferowania turystom. Jednym z ciekawszych jest Park Narodowy Jeziora Nakuru. Rosną tu niezwykłe akacje lerai, można też obserwować pawiany oliwkowe, żyrafy, impale i antylopy. Samo jezioro o niemal każdej porze jest okupowane przez duże stada flamingów i pelikanów. Zwiedzanie Mombasy W Kenii można również pozwiedzać zabytki, choć kraj zdecydowanie z nich nie słynie. W tym celu warto się wybrać szczególnie do Mombasy. Jej starówka to nieco zaniedbana, ale wciąż piękna architektura suahili z widocznymi wpływami arabskimi. Najstarszy meczet w mieście pochodzi z roku 1570. Warto również zobaczyć Fort Jesus, wybudowany przez portugalskich kolonizatorów w XVI wieku. Czy oprócz Mombasy w Kenii znajdują się ciekawe zabytki? Wśród wartych uwagi wymienia się ruiny osady Gede oraz kolumnę Vasco da Gamy z roku 1490, stojącą w mieście Malindi. Plaże i sporty wodne Kenia to także nieskończone, piaszczyste plaże, szczególnie piękne w okolicach Diani. Kraj jest także rajem dla amatorów nurkowania oraz snorkelingu. Można tu obserwować żółwie, rozgwiazdy, mangusty, kałamarnice i rozległe rafy koralowe. Samo plażowanie jest specyficzne ze względu na obecność tak zwanych beach boys, czyli lokalnych handlarzy, którzy chcą za wszelką cenę sprzedać towary i usługi turystom. Kiedy jechać do Kenii? Kenia to kraj położony na równiku. Zawsze jest tu gorąco, jednak występują pory deszczowe i suche. Pierwsza pora deszczowa występuje od marca do maja, druga od października do grudnia. Niemniej, przez cały rok średnia dobowa temperatura pozostaje w granicach 25-28°C. Najlepszą porą, by obserwować zwierzęta żyjące w Kenii jest pora sucha – wtedy gromadzą się ona przy wodopojach. Także nurkowanie i plażowanie najlepiej zaplanować w porze suchej. Z kolei w porze deszczowej roślinność jest o wiele bardziej obfita, bujna i zielona. W kraju o takim klimacie jak Kenia pora deszczowa oznacza naprawdę intensywne opady, niekiedy przez wiele dni. Zamyka się wtedy część rezerwatów i szlaków normalnie dostępnych dla turystów. Od lipca do września w kraju panuje najbardziej łaskawa i przyjemna temperatura. Jak się przygotować do podróży do Kenii? Kenia to kraj upalny, suchy w porze suchej, a podczas pory deszczowej bardzo wilgotny. Wybierając się na wycieczkę do Kenii warto pamiętać o przewiewnych, zakrywających skórę ubraniach, a także o nakryciu głowy. Konieczne będą środki chroniące przed owadami – zarówno te do rozpylania na skórę i ubranie, jak i mechaniczne (moskitiera). Przed podróżą do Kenii należy też zaszczepić się na wiele chorób, takich jak błonica i tężec, wirusowe zapalenie wątroby typu A i C, odra, różyczka, żółta gorączka, wścieklizna, cholera, dur brzuszny. Wybierając się do Kenii należy też zabrać ze sobą dobrze zaopatrzoną apteczkę, zawierającą koniecznie środek na biegunkę, która może wystąpić po spożyciu lokalnej wody czy jedzenia (a także wskutek zmiany klimatu). Bardzo ważna jest ochrona przed ugryzieniami komarów ze względu na ryzyko malarii. Bezpieczeństwo w Kenii Kenia to zróżnicowany etnicznie kraj, a podróżowanie nie zawsze jest tu całkowicie bezpieczne. Szczególnie napięta sytuacja panuje na pograniczu Kenii z Sudanem Południowym, Etiopią, Somalią. W kraju występuje też zagrożenie związane z atakami terrorystycznymi. A co z bezpieczeństwem podczas poruszania się w bardziej turystycznych regionach? Nie należy samotnie zapuszczać się do kenijskich wiosek, ciasnych uliczek w miastach ani podróżować komunikacją publiczną. Zdarzają się rabunki, a także próby naciągania pod pozorem sprzedaży usług czy towarów (niektórych z nich, na przykład muszli, nie wolno wywozić poza teren kraju). Najbezpieczniej jest podróżować po terenie kraju w większej grupie.
Dolna Saksonia: idealne miejsce na wakacje z dziećmi
Punktów edukacyjnych na mapie Dolnej Saksonii jest wiele, jednakże naszą propozycję pięciodniowej wycieczki zaczynamy od stolicy Landu – Hanoweru poprzez Hameln, Wolfsburg i Soltau
Dzień 1 Hanower Zoo w Hanowerze W ogrodzie zoologicznym w Hanowerze nie ma rzędów klatek i równych alejek, które wytyczają trasę. Zamiast tego, ścieżki wiją się między drzewami, a zwierzęta podgląda się z pomiędzy liści. Za zakrętem można znaleźć rozbity samolot odważnych podróżników albo opuszczone miasteczko poszukiwaczy złota. Zwierzęta są dosłownie na wyciągnięcie ręki - wystarczy wsiąść do drewnianej łódki (przy pomoście stoi tablica z napisem: „Uwaga, krokodyle!”) i popłynąć z leniwym nurtem rzeki, która przepływa przez wybiegi dla hipopotamów, zebr i flamingów. Łódkę prowadzi podwodny wyciąg - przez Czarny Ląd płynie się cicho i bez wysiłku. Tylko kilka kroków dzieli tropikalną Afrykę od kanadyjskiego wybrzeża. Tutaj można nos w nos spotkać się z rozbawionymi fokami, które popisują się przed widzami w basenie i potężnymi niedźwiedziami polarnymi. Za zakrętem czekają potężne wilki kanadyjskie (największy znany osobnik ważył aż 105 kg). Kiedy leżą nieruchomo kilka metrów od barierek, ciężko uwierzyć, że są prawdziwe - wyglądają, jakby przed chwilą uciekły z kart książki z baśniami braci Grimm. Zoo w Hanowerze jest czynne przez cały rok - w lecie od godz. 9 do 18, a w zimie od 10 do 16. Dzieci do lat trzech mają wstęp wolny, od lat 3 do 5 wejście kosztuje 13,50 (w lecie) i 10 euro (w zimie). Bilet dla dzieci powyżej szóstego roku życia kosztuje 17 (w lecie) i 13 euro (w zimie), a dla dorosłych odpowiednio 25 i 16 euro. Ogrody królewskie Ogrody w Herrenhausen przetrwały niemal niezmienione. Na powierzchni 135 hektarów można obejrzeć historię kilku stuleci: barokowe ogrody w stylu francuskim, angielski park krajobrazowy oraz ogród botaniczny, który powstał w miejscu XVII-wiecznego ogródka warzywnego. To idealne miejsce na spacer. Równo przystrzyżona trawa układa się w piękne, geometryczne wzory, a na zielonym dywanie można spotkać historyczne postaci i mitologicznych bohaterów - dzieła ogrodowego rzeźbiarza. W ogrodach znajduje się też labirynt i najwyższa w Europie fontanna, która w pogodne dni unosi wodę na wysokość ponad 70 metrów. Tuż obok królewskiego zamku, który został zniszczony podczas II Wojny Światowej i odbudowany w 2012 roku, znajduje się grota Niki de Saint Phalle, francuskiej rzeźbiarki, która wcześniej pracowała jako modelka. Zmieniła zawód z powodu załamania nerwowego, a krytycy sztuki często doszukują się w jej pracach odniesień do osobistych doświadczeń. Ściany groty w całości pokrywają połamane lusterka, a w szkiełkach odbijają się kolorowe rzeźby zwierząt, roślin i ludzi o łagodnych, okrągłych kształtach. W lecie w ogrodach odbywają się liczne festiwale, koncerty i przedstawienia teatralne. Ogrody są otwierane codziennie o godz. 9, a zamykane w zależności od pory roku - od maja do sierpnia o godz. 20, we wrześniu o godz. 19, w październiku o 18, a od listopada do grudnia o godz. 16.30. Wstęp dla dzieci od 12 do 17 roku życia kosztuje 4 euro, a dla dorosłych - 8 euro. Dzieci do 12 roku życia mają wstęp bezpłatny. Bilet upoważnia do zwiedzania ogrodów i zamkowego muzeum. Dzień 2 Hameln Miasto Szczurołapa W Hameln szczury można spotkać na każdym kroku: w sklepach z pamiątkami, w restauracji, a nawet między brukowymi kostkami na rynku. Przypominają legendę o zaczarowanym flecie i Szczurołapie, który uwolnił Hameln od plagi gryzoni. Kiedy mieszkańcy odmówili zapłaty, Szczurołap wyprowadził za karę z miasta 130 dzieci. Historia, którą opisali słynni bracia Grimm, doczekała się nawet własnego muzeum. Można tam znaleźć m.in. baśnie wydane w kilkudziesięciu językach i zabytkowe tomy sprzed kilkudziesięciu lat, a także pamiątki dotyczące miasta - stare monety, kości i rekonstrukcje kościelnych witraży. Największą atrakcją jest teatralne przedstawienie, w którym w role mieszkańców i Szczurołapa wcielają się roboty. Szczury w Hameln zaglądają nawet do talerza. Warto spróbować „szczurzych” ogonów, które są serwowane w restauracji tuż obok rynku. To wieprzowina pokrojona w długie, wąskie paski, którą smaży się na patelni razem z warzywami i sosem. Jeśli ktoś nie je mięsa, ma do wyboru kilkadziesiąt rodzajów tradycyjnych naleśników. Po obiedzie - miejscowa wódka, czyli Ratkiller. Dzisiaj Szczurołap nosi kolorowe ubrania i kapelusz z długim piórem. Można go spotkać w wąskich uliczkach między renesansowymi kamieniczkami, gdzie gra swoje melodie zasłuchanym turystom. Od maja do września w każdą niedzielę o godz. 12 odgrywa spektakl na scenie w rynku. Muzeum Hameln jest czynne od wtorku do niedzieli w godzinach od 11 do 18. Bilet dla dzieci do 13 roku życia kosztuje trzy, a dla dorosłych - pięć euro. Jeśli komuś jeszcze wystarczy sił, można wsiąść na rower. Oprócz zwykłych rowerów napędzanych siłą mięśni, w Hameln mamy do wyboru też e-rowery wspomagane elektrycznie. Są trochę cięższe od normalnych jednośladów, ale jazda na nich jest zdecydowanie mniej męcząca. Jest to gwarantowana zabawa dla całej rodziny! Wspomaganie uruchamia się podczas ruszania, a później za każdym razem, kiedy obracamy pedały. To uczucie podobne do jazdy na wyciągu, a pomoc jest najbardziej odczuwalna podczas jazdy pod górę. Elektrycznym rowerem ze wspomaganiem można przejechać jednorazowo ok. 70 kilometrów. Wypożyczenie takiego roweru na cały dzień kosztuje 20 euro. Opłaca się również wybrać na wycieczkę znaną trasą rowerową wzdłuż Wezery na letni tor saneczkowy w miasteczku Bodenwerder. Przejażdżka kosztuje 2,20 euro za osobę do 15 lat oraz 3,20 euro dla osób powyżej 15 roku życia. Tor jest czynny w weekendy w marcu oraz codziennie od kwietnia do końca października od godz. 10 do 18. Dzień 3 Wolfsburg Autostadt Autostadt Volkswagena w Wolfsburgu to świątynia samochodów. Odebranie nowego auta staje się tutaj nie lada przeżyciem. Najpierw uroczyście oddają nowe tablice rejestracyjne i zwiedzają muzeum oraz fabrykę. Na koniec mogą obejrzeć jak mechaniczne ramię ściąga ich samochód z półki w przeszklonym wieżowcu-parkingu, gdzie wszystkie modele czekają na swoich nowych właścicieli. Park tematyczny oferuje wiele atrakcji nie tylko dla osób, które przyjechały tu po odbiór auta. Na wystawie można obejrzeć gliniany model Golfa w skali 1:1, zaprojektować własny samochód w komputerze albo złożyć nowy model z gotowych elementów. Projektanci opowiadają tu o swoich inspiracjach, a mechanicy tłumaczą jak to wszystko działa. W parku samochodowym można umówić też się na jazdę próbną elektrycznym samochodem albo spróbować swoich sił na trasie off road, gdzie do pokonania mamy m.in. schody, nurt rzeki i jazdę po bocznej ścianie tunelu. Volkswagen prezentuje tu też kilkadziesiąt swoich oryginalnych samochodów - od pierwszych modeli na wysokich kołach z obręczami po nowoczesne pojazdy przyszłości, które przypominają kosmiczne statki. W pawilonach wystawowych (które pomagali projektować samochodowi designerzy) można podziwiać m.in. Bugatti Veyron, Lamborghini Gallardo i najnowsze modele Porsche. Specjalne atrakcje przygotowano dla dzieci. Najmłodsi mogą zmierzyć się z przepisami ruchu drogowego i samemu zrobić prawo jazdy. W nagrodę za poprawnie zdany test teoretyczny, siadają za kierownicą miniaturowego Porsche lub Volkswagena Beetle. Autostadt jest otwarty codziennie, przez wszystkie dni w roku (poza Wigilią i Sylwestrem) w godzinach od 9 do 18. Za jednodniowy bilet dorośli zapłacą 15 euro, a dzieci powyżej szóstego roku życia - 6 euro. Bilet ulgowy dla emerytów i studentów kosztuje 12 euro. phæno Jak powstaje tornado i dlaczego koty spadają na cztery łapy? W phæno znają odpowiedź. Można tu samodzielnie zbudować rzymski łuk, za pomocą powietrznej armatki unieść w powietrze piłkę bez dotykania jej albo dać się zaczarować jednej z kilkudziesięciu iluzji optycznych. Parki doświadczeń są coraz popularniejsze: tu wszystkiego można dotknąć, ruszyć i nauczyć się za pomocą doświadczenia. W phæno wszystkie ekspozycje podzielono na kategorie: fizyka, optyka, ludzkie ciało, biologia. Najdłuższe kolejki ustawiają się przed wirującym domkiem. Chociaż ławka, na której w środku siedzą ludzie jest nieruchoma, poruszające się ściany oszukują błędnik - kiedy zwiedzający wychodzą na zewnątrz, ciężko im ustać prosto na nogach. phæno jest czynne w wakacje przez cały tydzień, w godzinach od 10 do 18. W pozostałe miesiące w roku - od wtorku do piątku od 9 do 17 oraz w weekendy od 10 do 18. Bilet normalny kosztuje 12 euro, dla dzieci powyżej sześciu lat - 7,50 euro, a młodsze wejdą za darmo. Dzień 4 i 5 Pustać Luneburska Region Pustaci Luneburskiej jest znany z największej ilości parków rozrywki w Europie. Niezbędne będą minimum dwa dni, aby nacieszyć się atrakcjami jego dwóch największych Parków. Serengeti Park W pobliżu miejscowości Soltau znajduje się Serengeti Park. Na safari to zwiedzający są zamknięci w autobusach i terenowych samochodach, a zwierzęta biegają wolno. To prawdziwa szkoła życia: przy odrobinie szczęścia można zobaczyć nawet antylopę, która rodzi młode. Największą atrakcją jest karmienie żyraf, które bez zastanowienia wpychają swoje wielkie głowy przez otwarte drzwi pojazdów i łapią szorstkim językiem przygotowane dla nich gałązki. Są spokojne i przyjazne, ale gdyby zaatakował je lew potrafią obronić się jednym kopnięciem. Na szczęście, w parku im to nie grozi - zwierzęta są od siebie oddzielone bramami, przy których stoją samochody strażników pełniących wartę. W parku zobaczymy też różne rodzaje antylop, kolorowe ptaki (które mają specjalnie podcięte lotki, żeby nie uciekły i nie zrobiły sobie krzywdy), przyjazne kucyki i kozy oraz dzikie koty, m.in. wyjątkowe, białe lwy i tygrysy. Kiedy leżą leniwie nad stawem przypominają domowe maskotki, ale wystarczy chwila, żeby pokazały pazury. Kiedy ogląda się je z odległości kilku metrów, bez bariery krat, robią niesamowite wrażenie. Serengeti Park jest czynny od 23 marca do 27 października w godzinach od 9.30 do 18.30 (godziny otwarć zmieniają się w zależności od miesiąca). Normalny bilet wstępu kosztuje 27 euro, a bilet dla dzieci do 12 roku życia - 22 euro. Heide Park Resort To nie tylko największy park rozrywki w północnych Niemczech, ale też tematyczny hotel, który przypomina statek. Już od progu Hotelu Port Royal witają nas kościotrupy, skrzynie pełne skarbów i piraci. W tej samej stylistyce są utrzymane nie tylko korytarze i sale konferencyjne, ale też wszystkie hotelowe pokoje. Nad łóżkami wiszą koła sterowe, łóżka przypominają koje, a prysznice schowano w wysokich beczkach. Do tego obrazy marynistyczne i portrety sławnych piratów. Jest tu też pokój zabaw dla dzieci, który wygląda, jakby został zatopiony pod wodą. Sam park jest podzielony na kilka stref tematycznych, m.in. Transylwanię, Dziki Zachód i Pirackie Wybrzeże. Znajduje się tu największy drewniany rollercoaster w Europie, który wynosi wagoniki na wysokość 60 metrów, a potem wyrzuca je w dół z prędkością 120 km/h. Drewniana konstrukcja sprawia, że wszystko dodatkowo drży - ale jest w zupełności bezpieczna. Zwiedzający mają do wyboru też pustynną wyścigówkę, czyli najszybszą kolejkę w Heide Parku, która w ciągu 2 sekund rozpędza się do 140 km/h. Pracownicy parku polecają też Scream - ekstremalną wieżę widokową, która spada na sam dół z wysokości 70 metrów - i najnowszy rollercoaster, w którym wagoniki wpadają prosto w paszczę krakena. Heide Park to nie tylko kolejki. Młodsze dzieci (i trochę bardziej bojaźliwi rodzice) mogą wybrać się w podróż pontonem po rwącej rzece albo odwiedzić Dom Strachów, gdzie będą musieli zmierzyć się z podwodnym potworem i zapomnianymi piratami. Jednodniowy, normalny bilet wstępu kosztuje 39 euro (29 euro w sprzedaży online), a ulgowy dla dzieci od 4 do 11 roku życia 29 euro (21 euro w sprzedaży online). Park jest czynny od marca do listopada, a godziny otwarcia zmieniają się w zależności od pory roku.
Ucieka tylko jedzenie - Opowieści z życia przewodnika safari
„Zawsze, kiedy była mowa o bliskim spotkaniu z dzikim zwierzęciem, padała jedna rada . -Nie uciekaj(…) – Ucieka tylko jedzenie – dodawał zawsze naganiacz zwierząt Alpheus, a jego szorstką twarz wykrzywiał szelmowski uśmiech. – Poza tym tutaj nie ma gdzie uciec.”
To pierwsze przykazanie, które musi przyswoić sobie kandydat na przewodnika safari stało się tytułem książki Petera Allisona. „Ucieka tylko jedzenie” to ciepła, zabawna i całkowicie nas wciągająca prawdziwa historia młodego przewodnika safari , który spędził kilkanaście lat oprowadzając turystów po afrykańskim buszu. Autor miał tylko dziewiętnaście lat , kiedy opuścił Australię dla Afryki. Zakładał, że trochę popodróżuje i zobaczy kawałek świata zanim wróci do domu i weźmie się do "odpowiedniej pracy". Jednak, jak mówił w wielu programach telewizyjnych , których był gościem, Afryka pochłonęła go na długie lata. Zatracił się całkowicie w miłości do tego kontynentu i jego przyrody, co opisał w sposób bardzo przekonywujący w swoich książkach i licznych artykułach . Jak miał naście lat, to wyobrażał sobie , że uratuje cały świat, teraz – jak to przyznaje w wywiadach – jego celem jest uratowanie przed wyginięciem choćby jednego gatunku zwierząt. Każdy rozdział książki „Ucieka tylko jedzenie” w tłumaczeniu Ernesta Kacperskiego (świetne!) , wydanej przez Wydawnictwo HACHETTE POLSKA, to opowieść o jednej przygodzie, a więc można czytać je oddzielnie , w dowolnej kolejności. Peter Allison zna się na przyrodzie. W jego opowiadaniach , pisanych w sposób dowcipny i lekki, wyraźnie widać jego miłość, ale i szacunek dla zwierząt, w ogóle dla przyrody. Jego bliskie spotkania ze zwierzętami afrykańskimi przenoszą nas, siedzących sobie wygodnie na domowej kanapie, do buszu, pokazanego w sposób fascynujący, ale też z respektem dla tego odmiennego, pełnego tajemnic świata. Autor przyznaje, że jako przewodnik popełnił wiele gaf, które stały się świetnymi anegdotami opisanymi w książce np. pewnego dnia Peter omal nie zabił swoich gości bo pomylił słonia z myszą… Spotkanie oko w oko z lwem czy też zniknięcie pijanego turysty, szczęśliwie odnalezionego rankiem śpiącego pod drzewem, powodują u czytelnika wybuchy śmiechu, ale też pokazują magię tego kontynentu. Razem z autorem książki możemy wjechać samochodem do sadzawki z hipopotamami, czy zgubić się podczas wyprawy łódką przez rzekę pełną krokodyli. Bo taki jest afrykański busz, gdzie zwierzęta są dzikie, turyści bywają nieokrzesani, a ucieka tylko jedzenie… Książka „Ucieka tylko jedzenie”, wydana w ramach serii Niesamowite Historie, to lektura obowiązkowa dla tych, którzy lubią opowieści o Afryce i jej dzikich zwierzętach. To taki podręcznik zachowania się w sawannie, z którego dowiemy się np. dlaczego nigdy nie należy stawać za zebrą? Jeśli lubisz się śmiać, kochasz Afrykę, zwierzęta i przygodę , jeśli chcesz wędrować po pustkowiach Afryki, siedząc bezpiecznie w fotelu lub może przypomnieć sobie swoje afrykańskie wojaże to ta książka jest dla ciebie.