Polacy zapolują na międzygwiezdną kometę. Dostarczyliśmy pierwszy instrument do przełomowej sondy ESA
Sonda Comet Interceptor ma przechwycić kometę spoza Układu Słonecznego i dokładnie ją zbadać, za pomocą urządzeń umieszczonych na trzech statkach kosmicznych. Polscy naukowcy i inżynierowie z Centrum Badań Kosmicznych PAN właśnie ukończyli pierwszy instrument tej brawurowej misji. To już druga misja kometarna, w której bierzemy udział.
W czwartek, 14 maja zakończono ostatnie testy zintegrowanego instrumentu DFP-B2 (Dust, Fields and Plasma), opracowanego na potrzeby misji Comet Interceptor Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA). Urządzenie znajduje się już w zakładach firmy SENER — hiszpańskiego integratora odpowiedzialnego za jedną z trzech sond misji. Dla rodzimego sektora kosmicznego jest to wyjątkowe wydarzenie, ponieważ pierwszy raz ogromnym, międzynarodowym zespołem partnerów naukowych i technologicznych odpowiedzialnych za DFP-B2 kieruje polska instytucja. Polacy w europejskiej czołówce badań nad kometami Centrum Badań Kosmicznych Polskiej Akademii Nauk (CBK PAN) jako pierwszy z zespołów misji ukończyło instrument lotny sondy Comet Interceptor, której start planowany jest na 2029 rok. Instytut brał też udział w pierwszej historycznej misji kometarnej ESA. Na potrzeby sondy Rosetta przygotował wówczas kluczowe elementy instrumentu MUPUS opracowywanego przez Niemiecką Agencję Kosmiczną. Jak schwytać kometę międzygwiezdną? Misja Comet Interceptor została wybrana do realizacji przez ESA w 2019 roku, a formalnie zatwierdzona w 2022 roku. Jej celem jest zbadanie tzw. dziewiczej komety długookresowej pochodzącej z Obłoku Oorta lub obiektu międzygwiezdnego wchodzącego do Układu Słonecznego po raz pierwszy. To komety takie, jak na przykład 1I/ʻOumuamua czy przebywająca właśnie w naszym układzie planetarnym 3I/ATLAS. Comet Interceptor jest pierwszą w historii misją ESA zaprojektowaną do przechwycenia i analizy tego typu obiektu kosmicznego. Co skrywają komety spoza Układu Słonecznego? – Komety są swego rodzaju kapsułami czasu. Ich jądra zawierają zamrożone molekuły pochodzące z okresu formowania się Układu Słonecznego lub — w przypadku obiektów międzygwiezdnych — z innych układów planetarnych. Możliwość zbadania takiego obiektu byłaby wyjątkową szansą na zrozumienie warunków panujących podczas narodzin planet i systemów planetarnych — podkreśla prof. Hanna Rothkaehl z CBK PAN, liderka naukowa instrumentu DFP i całego, międzynarodowego konsorcjum instrumentu. Sonda „przyczai się” w punkcie libracyjnym Potrójna sonda zostanie „zaparkowana”w tzw. punkcie libracyjnym L2 znajdującym się około 1,5 mln km za Ziemią po stronie nocnej. Tam, nie tracąc wiele paliwa, będzie mogła czekać nawet dwa lata na odpowiedni obiekt. Gdy astronomowie potwierdzą, że do naszego układu wleciał obiekt międzygwiezdny, Comet Interceptor wyruszy w jego kierunku, dogoni go i na miejscu wypuści dwa mniejsze satelity. Te, okrążając kometę, wykonają jej precyzyjne pomiary i stworzą mapę 3D obiektu. Instrument DFP zbada pył, pola magnetyczne i elektryczne oraz plazmę w otoczeniu komety. Zintegrowane instrumenty DFP zostaną rozmieszczone zarówno na głównym statku A, jak i na mniejszej sondzie B2, umożliwiając jednoczesne wielopunktowe pomiary takich parametrów jak: gęstość, temperatura i prędkość plazmy, rozkłady energii elektronów, jonów i atomów neutralnych, właściwości plazmy pyłowej oraz potencjał statku kosmicznego. Trwają testy drugiego instrumentu – Testy drugiego, większego instrumentu, który zostanie zamontowany na statku-matce, powinny zakończyć się do połowy lata. Będzie on wyposażony w sensory podobne do tych znajdujących się na mniejszej sondzie, ale także w dodatkowe analizatory plazmy, sondy Langmuira i dwa analizatory cząstek — wszystko po to, aby lepiej zrozumieć środowisko otaczające kometę — mówi mgr inż. Konrad Aleksiejuk, kierownik Laboratorium Mechatroniki i Robotyki Satelitarnej CBK PAN oraz członek zespołu misji Comet Interceptor. Start misji Comet Interceptor planowany jest na przełom lat 2028 i 2029. Sondę wyniesie potężna europejska rakieta Ariane 6. Nasza autorka Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka Dziennikarka i redaktorka zajmująca się tematyką popularnonaukową. Pisze przede wszystkim o eksploracji kosmosu, astronomii i historii. Związana z Centrum Badań Kosmicznych PAN oraz magazynami portali Gazeta.pl i Wp.pl. Ambasadorka Śląskiego Festiwalu Nauki. Współautorka książek „Człowiek istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”.
Lądownik Philae przestał wysyłać sygnały z komety 67P/Churyumov-Gerasimenko. Naukowcy z Europejskiej Agencji Kosmicznej obawiają się, że mógł zmienić położenie.
Ostatni raz Philae, lądownik sondy Rosetta wysłał sygnał 9 lipca. Naukowcy mieli nadzieję, że łączność z nim będzie stała, bo zapewni ją ładujące akumulatory robota Słońce. Tymczasem od tamtej pory nie udało się nawiązać z nim łączności. Podobne problemy występowały zresztą wcześniej. Philae nie bez kłopotów wylądował na komecie w listopadzie ub.r. i po krótkim czasie z braku energii przeszedł w stan uśpienia. Obudził się w czerwcu, gdy kometa zbliżyła się do Słońca, co umożliwiło naładowanie akumulatorów. Teraz znów zamilkł, a ostatnie odczyty sugerują, że coś – np. wyziewy gazowe – mogło go przesunąć, zasłaniając panele słoneczne. – W lipcu ilość promeni słonecznych padających na panele zmniejszyła się i nie jest to najwyraźniej spowodowane porami roku na samej komecie – powiedział Stephan Ulamec z Niemieckiego Centrum Aeronautyki. Wiele wskazuje na to, że antena Philae została zasłonięta, a jeden z przekaźników przestał działać. Sprawę utrudnia też fakt, że w miarę zbliżania się do Słońca z powierzchni komety wzbija się coraz więcej pyłu. Dla bezpieczeństwa trzeba więc odsunąć orbiter na bezpieczną odległość 170-190 km od komety. Do 24 lipca Rosetta pozostanie na orbicie umożliwiającej jej próby nawiązania kontaktu z lądownikiem. Potem przeleci nad południową półkulą 67P/Churyumov-Gerasimenko, którą będzie obserwować za pomocą własnych instrumentów – pisze "The Guardian".
300 pakietów z nowymi danymi dotarło do centrum misji w niemieckim Darmstadt w sobotę wieczorem – informuje Europejska Agencja Kosmiczna. To pierwszy kontakt sondy z Ziemią od listopada.
– Philae ma się doskonale. Działa w temperaturze -35 st. C i ma do dyspozycji 24 Waty mocy – powiedział kierownik misji ds. lądownika Philae dr Stephan Ulamec. – Lądownik jest gotowy do pracy. W sobotę za pośrednictwem macierzystej sondy – Rosetty – "mówił" z komety 67P/Churyumov-Gerasimenko w kierunku Ziemi przez 85 sekund. Po analizie pierwszych pakietów danych okazało się, że część z nich jest historyczna. To znaczy, że lądownik musiał się wzbudzać już wcześniej, jednak nie był w stanie skontaktować się z Ziemią. Teraz naukowcy czekają na kolejną transmisję danych z komety. Philae wylądował na jej powierzchni w połowie listopada 2014 roku. Po około 60 godzinach pracy próbnika rozładowały się jego akumulatory, po czym kontakt z Ziemią urwał się, a Philae przeszedł w tryb uśpienia. Naukowcy z Europejskiej Agencji Kosmicznej liczyli, że gdy na kometę dotrze światło słoneczne, naładuje ono akumulatory, a aparat wzbudzi się. Misja Rosetta to pierwsze w dziejach ludzkości lądowanie sondy na komecie. Trwająca od ponad 10 lat operacja Europejskiej Agencji Kosmicznej zakończyła się sukcesem. Dalsze badania mają przynieść świeże spojrzenie na budowę komet i ich zachowanie w przestrzeni kosmicznej. Częścią lądownika Philae jest robot MUPUS skonstruowany dzięki metodom opracowanym na Politechnice Warszawskiej, a zbudowany w Centrum Badań Kosmicznych Polskiej Akademii Nauk.
Księżyc, Mars, kometa... Gdzie jeszcze lądowaliśmy?
Kometa 67P/Czurimow-Gierasimienko, na której na początku listopada wylądował próbnik sondy Rosetta, była siódmym ciałem niebieskim zdobytym przez człowieka.
1. Księżyc Na naturalnym satelicie Ziemi lądowaliśmy wielokrotnie. Pierwsze były sondy, potem sześciokrotnie na Srebrnym Globie stawał człowiek (pierwszy raz w 1969 roku). Lądowanie na Księżycu było dla ludzkości pierwszym poważnym krokiem w drodze do eksploracji innych światów. 2. Wenus Prób było kilka, dopiero czwarta się udała. Ciśnienie atmosferyczne jest tam tak wysokie, że ziemskie pojazdy były po prostu zgniatane w drodze przez atmosferę. W 1975 roku sonda Wenera 9 jako pierwsza dotknęła powierzchni, wykonała też pierwsze czarno-białe zdjęcia Wenus. Nadawała tylko przez 53 minuty. Kolejne udane lądowania miały podobny efekt. Żadna z sond nie wysyłała na Ziemię danych dłużej niż przez dwie godziny. 3. Mars Jako najbliższa Ziemi planeta od dawna był celem marzeń astronautów. W 1971 roku na jego orbicie umieszczono pierwszy obiekt, w tym samym roku udało się też wylądować na jego powierzchni bezzałogowym pojazdem. Z czasem na Marsie umieszczaliśmy kolejne lądowniki, a wraz z nimi łaziki, dzięki którym dysponujemy dziś masą wysokiej jakości zdjęć oraz bogatą wiedzą na temat budowy i historii Czerwonej planety. 4. Asteroida (433) Eros W 2000 roku naukowcom po raz pierwszy udało się wylądować na asteroidzie. Sonda NEAR Shoemaker miała być tylko orbiterem, ale po zakończeniu udanej misji zdecydowano o posadzeniu jej na powierzchni asteroidy. Dzięki niej zyskaliśmy ponad 150 tys. zdjęć, z czego 69 z samego manewru lądowania. Aparatura sondy działała jeszcze przez dwa tygodnie po nim. Ostatni kontakt z Shoemakerem nawiązano 28 lutego 2001. 5. Asteroida (25143) Itokawa Japońska sonda Hayabusa miała w 2005 roku zbliżyć się do powierzchni asteroidy na odległości kilku centymetrów, a następnie pobrać próbki. Kontakt ten trwał jednak dość długo, można więc uznać go za lądowanie. I to niejedno – Hayabusa zrobiło to dwa razy. Pięć lat później sonda wróciła na Ziemię, po raz pierwszy dostarczając nam materię pochodzącą z planetoidy. 6. Tytan W 2005 roku wylądować na księżycu Saturna udało się lądownikowi europejskiej sondy Cassini. Przebiwszy się przez gęste chmury osiadł na plaży nad morzem metanu. Nadawał stamtąd przez co najmniej 3 godziny i 14 minut, przekazując łącznie około 130 Mbit danych. Podczas lądowania naukowcy zaobserwowali kilka niewytłumaczonych do dziś anomalii, jak ta dotycząca zmiennego kierunku wirowania próbnika wokół własnej osi. 7. Kometa 67P/Czurimow-Gierasimienko Sonda Europejskiej Agencji Kosmicznej Rosetta leciała w jej stronę 10 lat. Znalazłszy się u celu wypuściła lądownik Philae. Nie wszystko poszło zgodnie z planem. Próbnik odbijał się od powierzchni komety, stykając się z nią trzykrotnie. Ostatnim razem osiadł w ten sposób, że jedna z nóg nie miała kontaktu z podłożem. Miejsce lądowania też było inne od zaplanowanego. Wysoki klif przesłonił Philae Słońce, uniemożliwiając tym samym ładowanie akumulatorów. Po ich wyczerpaniu urządzenie przeszło w tryb uśpienia, wcześniej jednak nadając na Ziemię wszystkie oczekiwane dane. Mimo wspomnianych niepowodzeń misję okrzyknięto więc sukcesem. Operatorzy Rosetty twierdzą, że Philae może się jeszcze obudzić – jeśli tylko kometa znajdzie się bliżej Słońca. (Swój udział w misji Rosetty mieli też Polacy) na podst. "Tygodnika Powszechnego"
Trzy lądowania Philae! Lądownik stoi stabilnie
Dopiero trzecia próba lądowania lądownika Philae zakończyła się sukcesem. Mimo tego, że jedna z nóg nie ma kontaktu z podłożem, sonda osiadła w bezpiecznej pozycji.
Z informacji podanych na czwartkowej konferencji prasowej Europejskiej Agencji Kosmicznej wynika, że lądownik Philae zakotwiczył na komecie 67P/Czuriumow-Gierasimienko na skalistym podłożu, w pobliżu wysokiego klifu. Zdjęcia opublikowane przez ESA ukazują wyraźnie pochyloną sondę. Widać na nich również, że jedna noga nie dotyka gruntu. Jednak według ekspertów pozycję da się poprawić i nie zagraża ona stabilności lądownika z Rosetty. Położenie może niestety utrudniać m.in. ładowanie akumulatorów oraz funkcjonowanie penetratora MUPUS, urządzenia skonstruowanego przez Centrum Badań Kosmicznych Polskiej Akademii Nauk. Jednak według informacji podanych już w piątek, zeszłej nocy MUPUS podjął pierwsze prace. Do informacji publicznej przekazano również informacje o trzech próbach lądowania Philae. Pierwsza z nich miała miejsce dokładnie w zaplanowanym wcześniej miejscu. Jednak w nieprzewidzianych okolicznościach lądownik jeszcze dwukrotnie odbił się od powierzchni i osiadł w innym miejscu niż przewidywano. Trudne jest precyzyjne określenie lokalizacji, w której w tym momencie jest on zakotwiczony, jednak dzięki zdjęciom można ocenić, że obszar ten jest wyjątkowo zacieniony. Świętowanie sukcesu lądowania sondy na komecie udziela się coraz szerzej. Narodowe przedsiębiorstwo pocztowe Wielkiej Brytanii, Royal Mail z okazji udanego lądowania każdy dostarczony dziś list na terenie kraju będzie znakować specjalnym stemplem pocztowym upamiętniającym dokonanie Europejskiej Agencji Kosmicznej. Misja Rosetta to pierwsze w dziejach ludzkości lądowanie sondy na komecie. Trwająca od ponad 10 lat operacja Europejskiej Agencji Kosmicznej zakończyła się sukcesem. Dalsze badania mają przynieść świeże spojrzenie na budowę komet i ich zachowanie w przestrzeni kosmicznej.
W nadchodzących dniach lądownik Philae europejskiej misji Rosetta podejmie pierwsze w historii ludzkości badania geologiczne na powierzchni komety. W podłoże wbije się penetrator MUPUS, skonstruowany dzięki metodom opracowanym na Politechnice Warszawskiej, a zbudowany w Centrum Badań Kosmicznych PAN.
Penetrator zbudowano specjalnie do prac w mikrograwitacji. Wyjątkowe parametry mechaniczne jego elementów, gwarantujące jego działanie w ekstremalnych warunkach panujących na komecie, osiągnięto dzięki metodzie inżynierii powierzchni opracowanej na Wydziale Inżynierii Materiałowej Politechniki Warszawskiej. Na powierzchni komety 67P/Czuriumow-Gierasimienko osiadł lądownik Philae europejskiej misji Rosetta. Uwieńczona sukcesem operacja oznacza, że już wkrótce zostaną podjęte pierwsze w dziejach prace geologiczne na powierzchni komety. W jej podłoże wbije się penetrator MUPUS, zbudowany w Centrum Badań Kosmicznych Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. Aby zagwarantować niezawodne działanie urządzenia w warunkach środowiska komety, elementy konstrukcyjne MUPUS-a poddano jednej z nowatorskich metod obróbek powierzchniowych, opracowanych na Wydziale Inżynierii Materiałowej Politechniki Warszawskiej (WIM PW). Penetrator geologiczny MUPUS to elektromagnetyczne urządzenie skonstruowane w taki sposób, aby podczas wbijania trzpienia w powierzchnię komety nie przenosić sił na lądownik. Liczne elementy penetratora wykonano ze stopu tytanu – materiału lekkiego, lecz o stosunkowo niskiej twardości. Aby powierzchnie elementów osiągnęły parametry mechaniczne wymagane dla urządzenia dedykowanego do prac geologicznych, należało je zmodyfikować za pomocą odpowiedniego procesu obróbki powierzchniowej. Warszawscy inżynierowie zaproponowali węgloazotowanie jarzeniowe. – Trzeba pamiętać, że sam lot sondy do komety zajął 10 lat. Gdy pracowaliśmy nad elementami kosmicznego młotka, węgloazotowanie jarzeniowe stopów tytanu było technologią nowatorską w skali światowej – podkreśla prof. dr hab. inż. Tadeusz Wierzchoń (WIM PW). Węgloazotowanie tytanowych elementów MUPUS-a, polegające na wprowadzaniu atomów azotu i węgla w ich warstwy wierzchnie, zostało przeprowadzone w niskotemperaturowej plazmie poprzez połączenie procesów azotowania i nawęglania jarzeniowego. W jego wyniku powierzchnia obrabianych detali stała się twarda, odporna na ścieranie, a jej współczynnik tarcia, szczególnie istotny dla elementów mechanicznych współpracujących w próżni, był niski. Jednocześnie tak wytworzona dyfuzyjna warstwa powierzchniowa węgloazotka tytanu charakteryzowała się dobrą przyczepnością do podłoża. Jakość elementów penetratora MUPUS, poddanych obróbce na Wydziale Inżynierii Materiałowej PW, oceniały niezależne, renomowane instytucje naukowe, m.in. Space Research Institute (Institut für Weltraumforschung, IWF) w Grazu w Austrii oraz Max Planck Institute for Aeronomy w Lindau w Niemczech (obecnie Max Planck Institute for Solar System Research). Dziś inżynierowie WIM PW stosują i rozwijają różne procesy obróbek jarzeniowych tytanu i jego stopów (w tym na potencjale plazmy), umożliwiające wytwarzanie m.in. złożonych warstw kompozytowych. Używane obecnie procesy pozwalają zachować pełną kontrolę nad strukturą, składem fazowym i chemicznym oraz gładkością powierzchni wytwarzanych warstw, umożliwiają więc precyzyjne kształtowanie właściwości obrabianych wyrobów w zależności od ich przeznaczenia. Jednocześnie metody te gwarantują wytwarzanie dyfuzyjnych warstw o jednorodnej grubości na detalach o bardzo skomplikowanych kształtach. – Świetnym przykładem możliwości obróbek jarzeniowych tytanu i jego stopów są elementy pompy wirowej wspomagającej pracę serca, nad którymi obecnie pracujemy. Zawierają one m.in. detale o grubości zaledwie 0,4 mm, z otworami średnicy 0,6 mm. Innymi słowy, mamy do dyspozycji metody inżynierii powierzchni, które można stosować nawet w przypadku obróbki powierzchniowej tych wyrobów, gdzie wymagana tolerancja wymiarowa sięga mikrometrów – mówi prof. Wierzchoń. Doskonałe własności mechaniczne i biologiczne elementów poddanych obróbce powierzchniowej na Wydziale Inżynierii Materiałowej PW znalazły zastosowanie w najbardziej zaawansowanych technologicznie projektach. Oprócz narażonych na bezpośredni kontakt z krwią elementów pompy wirowej wspomagającej pracę serca i elementów zastawek serca, warszawscy inżynierowie przygotowują m.in. elementy protezy stawu biodrowego, stenty, implanty kostne stymulujące wzrost tkanki kostnej, a także części silników lotniczych i narzędzia o zwiększonej trwałości i niezawodności, wykonane z węglików spiekanych. Tradycja badań materiałowych na Politechnice Warszawskiej sięga lat 20. XX wieku i prac profesorów Jana Czochralskiego i Witolda Broniewskiego. Obecnie Wydział Inżynierii Materiałowej Politechniki Warszawskiej jest jednym z czołowych ośrodków naukowobadawczych w Polsce w dziedzinie nauki o materiałach i inżynierii materiałowej. Specjalnością Wydziału są badania in-situ odkształcania próbek z jednoczesną obserwacją za pomocą mikroskopii świetlnej oraz elektronowej skaningowej i transmisyjnej.
Sukces misji Rosetty zagrożony. Co z lądownikiem?
Problem z harpunami lądownika Philae mógł zagrozić próbie lądowania sondy Rosetta na komecie 67P/Czuriumow-Gierasimienko.
Według informacji podanych w środę po godzinie 19 czasu warszawskiego, lądownik po uderzeniu w kometę odbił się od jej powierzchni. To tłumaczyłoby ostatni komunikat Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA) z wczorajszego wieczoru. Agencja podała wówczas tajemniczo, że być może Philae wylądował na komecie nie raz, a dwa razy. Według Stephana Ulameca z zespołu koordynującego misję Rosetty, cały zespół wierzy, że File odbił się od powierzchni komety i zakotwiczył ponownie w nieco innym miejscu. Gdzie obecnie znajduje się Philae? Na tą chwilę nie jest to jasne. Jednak gdziekolwiek by to nie było, wczorajsze lądowanie wciąż jest dla nauki przełomowym wydarzeniem. Konferencja prasowa ESA, podczas której poznamy więcej informacji dotyczących lądowania i obecnego położenia lądownika Philae, zaplanowana jest na dziś na godzinę 14. Oczekujemy cierpliwie na pozytywne doniesienia!
To bezprecedensowy moment w historii eksploracji kosmosu. Udane lądowanie sondy przyniesie świeże spojrzenie na budowę komet i ich zachowanie w przestrzeni kosmicznej.
Trwająca od ponad 10 lat misja Europejskiej Agencji Kosmicznej zakończyła się ogromnym sukcesem w środę przed godziną 17. Kilkadziesiąt minut później, po dotarciu sygnału z lądownika Philae (którego nazwa pochodzi od greckiej wyspy File na Nilu) do centrum kontroli lotów ESA nastąpił wybuch radości. Oklaski były jeszcze większe, kiedy okazało się, że Philae wylądował bezpiecznie. Ten manewr umożliwiły mu dwa harpuny, które wbiły się w powierzchnię komety. Rosetta już od sierpnia krążyła wokół komety 67P/Czuriumow-Gierasimienko. Misja zakończona sukcesem to również chwile triumfu dla Centrum Badań Kosmicznych Polskiej Akademii Nauk. Na powierzchni komety wraz z lądownikiem został zacumowany penetrator MUPUS, który ma monitorować jej temperaturę oraz badać inne właściwości fizyczne obiektu. Wykonane z kosmicznego lodu, pyłu i innych materiałów komety są obiektami naukowej ciekawości. Przetrwały one praktycznie nienaruszone od pierwszych chwil istnienia Układu Słonecznego, czyli ponad 4,6 mld lat i dlatego podejrzewa się, że są skarbnicą wiedzy o jego początkach. Rąbka tajemnicy na ten temat mogą uchylić już pierwsze zdjęcia z powierzchni komety wykonane tuż po lądowaniu. Lądowanie Philae na komecie dostarczyło wielu emocji nie tylko operatorom sondy i osobom zaangażowanym w misję Rosetty, ale również milionom internautów śledzących jej przebieg w internecie. Przebieg lądowania można było śledzić na żywo na stronie internetowej Europejskiej Agencji Kosmicznej i na Twitterze. Swoją relację prowadziło Centrum Nauki Kopernik.
Lądowanie na komecie: będzie relacja na żywo
12 listopada po raz pierwszy w historii ziemski pojazd spróbuje wylądować na powierzchni komety. Centrum Nauki Kopernik w Warszawie zaprasza na relację z tego wydarzenia.
Obiekt pozaziemski nazywa się 67P/Czuriumow-Gierasimienko, jest kometą okresową należącą do rodziny komet Jowisza. Wiemy o niej od 1969 roku. Obiekt ziemski to z kolei Rosetta, sonda Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA). Swoją podróż ku komecie odbywa już od dziesięciu lat. Od sierpnia jest już u celu, a lada dzień spróbuje przekroczyć linię mety i wylądować. Według planu, lądownik Philae opadnie na powierzchnię z prędkością 1 m/s. Zaczepi się o nią za pomocą dwóch harpunów. Trzymać kciuki za misję Europejskiej Agencji Kosmicznej będzie można m.in. w Centrum Nauki Kopernik w Warszawie, które przygotowało bogaty program wydarzeń związanych z lądowaniem sondy. W środę w godzinach od 14 do 17.30 prowadzona będzie tam relacja na żywo z Centrum Kontroli Lotów Europejskiej Agencji Kosmicznej w Darmstadt. Wydarzenia skomentują naukowcy z Centrum Badań Kosmicznych PAN, m.in. Józef Dobrowolski, zwycięzcą konkursu „Wake up Rosetta”. Zaprezentowany zostanie także penetrator MUPUS, czyli polski akcent na pokładzie sondy. Wstęp na wszystkie wydarzenia jest darmowy. Więcej informacji na stronie CNK Kopernik. Misja Rosetty – o ile lądowanie będzie pomyślne – potrwa do końca grudnia. Ma dać ludzkości odpowiedzi na pytania o budowę komet, najbardziej pierwotnych obiektów w Układzie Słonecznym, a tym samym przybliżyć nas do poznania prawdy o jego powstaniu. Trzymajmy więc kciuki!
Tylko kilka miesięcy zostało do pierwszej w historii próby lądowania sondy kosmicznej na komecie. Ta ostatnia coraz bardziej zaskakuje
Nazywa się 67P/Czuriumow-Gierasimienko, jest kometą okresową należącą do rodziny komet Jowisza. Wiemy o niej od 1969 roku. Dziesięć lat temu w jej stronę wyruszyła Rosetta, sonda Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA). Dotrze do niej jeszcze w 2014 roku. Według planu, wejdzie na powolną orbitę wokół jądra komety, gdzie uwolni lądownik Philae. Ten opadnie na powierzchnię z prędkością 1 m/s. Zaczepi się o nią za pomocą dwóch harpunów. Kiedy Rosetta opuszczała Ziemię, 67P zdawała się być jajowatą kometą przypominającą futbolową piłkę. Obraz ten zmienił się ponad tydzień temu, kiedy ESA otrzymała nowe zdjęcia celu. – Nie przypomina żadnej innej komenty z tych, które widzieliśmy dotychczas – powiedział Carsten Güttler odpowiedzialny za obsługę urządzeń sondy rejestrujących obraz. – Te obrazy luźno przypominają mi gumową kaczkę kąpielową z tułowiem i głową. Naukowcy zastanawiają się teraz, skąd tak nietypowy kształt komety. Hipotez jest kilka. Mogła ona powstać przez powolne zrastanie się dwóch ciał niebieskich, odkształcona przez pole grawitacyjne Słońca lub Jowisza, a może uderzyło w nią coś dużego, rozrywając jej część na strzępy. Rosetta znajduje się obecnie ok. 12 tys. km od komety. Dotrze do niej w sierpniu. Lądowanie zaplanowane jest na 11 listopada. Misja, która kosztowała ok. miliarda euro, potrwa do końca grudnia. Ma dać ludzkości odpowiedzi na pytania o budowę komet, najbardziej pierwotnych obiektów w Układzie Słonecznym, a tym samym przybliżyć nas do poznania prawdy o jego powstaniu.