Parami, w trójkącie, a nawet zbiorowo. Ampleksus to najdziwniejszy zwyczaj godowy polskich zwierząt
Już za chwilę małe i duże zbiorniki wodne staną się hałaśliwą areną żabich godów. Samce żab są wyjątkowo kreatywne w swoich staraniach o partnerki. Najpierw popisują się głośnym śpiewem, a kiedy już uda im się oczarować partnerkę, chwytają ją w uścisk, jakiego nie znajdziemy u żadnych innych zwierząt. To ampleksus.
Ampleksus to po łacinie dosłownie „uścisk”. U żab, ropuch i niektórych płazów ogoniastych (np. salamandry plamistej) ten termin oznacza uścisk godowy. To swoisty „szał miłosny”, kiedy samce żab mocno łapią samice w mocny uścisk, niezależnie od swojej woli. Ten dziwny zwyczaj ma zapewnić zapłodnienie jaj. Nie puszczę cię, choćbym chciał U płazów zapłodnienie zachodzi poza organizmem samicy. Aby do niego doszło, po złożeniu do wody jaj przez samicę, mniej więcej w tym samym czasie, samiec musi uwolnić też nasienie. Uścisk godowy zwiększa prawdopodobieństwo, że do zapłodnienia dojdzie i że to samiec, który „złapał” partnerkę zostanie ojcem. U żab i ropuch ampleksus jest odruchem bezwarunkowym – czyli niezależnym od woli samca. Uścisk jest bardzo silny, może trwać wiele godzin, a nawet dni i wyczerpać zarówno samicę, jak i samca. Ale uciskanie brzucha przez samca może też trochę pomóc samicy złożyć jaja. Całkiem często zdarza się, że w ten godowy szał żaby wpadają trójkami, a nawet całymi grupami. Obserwowano także ampleksus z…rybami oraz różnymi przedmiotami. Jak objąć żabę? Choć jest w nim element przypadkowości, najczęściej ampleksus polega na objęciu samicy przez samca pod pachami. Ale zdarza się, że samiec chwyta samicę w pachwinach. Dość oryginalny uścisk występuje u żab z rodziny Manteliidae na Madagaskarze: samiec łapie samicę za głowę. Godowa rywalizacja jest u żab bardzo silna, więc czasem samce próbują siłą zrzucić konkurenta z grzbietu samicy. Kiedy ampleksus się zakończy bywa, że przez jakiś czas jeszcze pilnują samicy. Dla samicy bywa to sytuacją niebezpieczną – zdarza się, że pod ciężarem kilkunastu rywalizujących samców zostaje zepchnięta pod wodę i tonie. Aby uścisk był skuteczny, samce niektórych gatunków wykształciły modzele godowe – narośla na przednich kończynach. Działają one jak „rzepy”, które wbijają się w śliską skórę samicy, uniemożliwiając jej wysunięcie się z objęć. Nie tylko żaby: ampleksus u innych zwierząt Uścisk godowy jest strategią ewolucyjną wykorzystywaną przez wiele organizmów – od morskich stawonogów, przez skorupiaki, aż po płazy ogoniaste. U skrzypłoczy (Limulidae), nazywanych „żywymi skamieniałościami”, znacznie mniejsze od samic samce wykorzystują pierwszą parę odnóży krocznych, przekształconą w silne, haczykowate kleszcze. Mogą bardzo długo czekać w uścisku, aż samica wykopie w piasku dołek na jaja. U traszek samce wielu gatunków wykonują dodatkowe rytuały: wachlują ogonem, by skierować feromony w stronę nozdrzy samicy, lub pocierają jej pysk swoim podbródkiem. Choć z naszej perspektywy ten „uścisk bez wyjścia” może wydawać się brutalny, dla płazów ampleksus jest gwarancją przetrwania i sposobem na skuteczne przekazanie genów. Nasza autorka Magdalena Rudzka Redaktorka i wydawczyni National-Geographic.pl. Wcześniej związana m.in. z National Geographic Traveler i magazynem pokładowym PLL LOT Kaleidoscope. Z wykształcenia humanistka (MISH i SNS PAN), ale to przyroda stanowi jej największą pasję. Szczególnie bliskie są jej ekosystemy słodkowodne, a prawdziwym „konikiem” są ryby. W National-Geographic.pl pisze o swoich przyrodniczych pasjach, nauce i medycynie. Prywatnie ceni sobie podróże po nieoczywistych kierunkach, ze szczególnym sentymentem do Europy Środkowej i Wschodniej.
Płazy, które łamią zasady– ropuchy z gór Tanzanii zaskoczyły naukowców
Trzy nowe gatunki ropuch zostały odkryte w górach Tanzanii przez międzynarodowy zespół naukowców. Co czyni to odkrycie wyjątkowym? Te płazy stosują jedną z najrzadszych strategii rozrodczych w świecie zwierząt.
Badania były prowadzone przez międzynarodowy zespół składający się m.in. z uczonych z Wielkiej Brytanii, Danii czy Niemiec. Przy projektowaniu metodologii, naukowcy wykorzystali technikę muzeomiki, która polega na pozyskiwaniu i analizie DNA z historycznych próbek biologicznych. W ten sposób badacze wyodrębnili trzy nowe gatunki zwierząt, dające przykład tego, jak ewolucja potrafi przystosować osobniki do panujących warunków środowiskowych. 257 ropuch pod lupą – jak przebiegały badania? Od 1905 roku biolodzy żyli w przekonaniu, że jedynym endemiczny gatunkiem ropuch w całej Tanzanii jest Nectophrynoides viviparus. Płazy, opisane po raz pierwszy przez niemieckiego zoologa Gustava Torniera, różniły się od siebie wyglądem w obrębie jednej populacji. Ta różnorodność skłoniła naukowców do przeprowadzenia wnikliwych badań, w trakcie których przeanalizowano 257 kodów genetycznych poszczególnych osobników. Okazy, nad którymi pochylili się naukowcy, były zarówno płazami żyjącymi współcześnie, jak i tymi złapanymi aż 120 lat temu, przy okazji pierwszych badań nad tym gatunkiem. Zespół porównywał próbki z poprzedniego stulecia z tymi współczesnymi i na ich podstawie ustalał stopień pokrewieństwa badanych gatunków. Kierowniczka badań muzeomicznych, Alice Petzold, tak argumentuje wykorzystanie archiwalnych ropuch: „Nasze analizy pozwoliły dokładnie ustalić, do jakich populacji należały te stare okazy. A to daje nam znacznie większą pewność w przyszłych badaniach nad tymi ropuchami”. Jak przetrwać bez wody? – trzy nowe gatunki ropuch Badania udokumentowały występowanie trzech – wcześniej nieopisanych – gatunków ropuch z rodzaju Nectophrynoides. Odkrycie to nie byłoby tak niezwykłe, gdyby nie fakt, który od lat fascynuje naukowców. Nectophrynoides nie stosują bowiem klasycznej dla płazów drogi rozmnażania. Ograniczony dostęp do wody, w której zwykle wykluwają się kijanki, zmusił te zwierzęta do noszenia zapłodnionych zarodków w swoim ciele. Ropucha, niczym w ciąży, nosi w sobie młode, aż do momentu, gdy te będą w pełni ukształtowane. Taki sposób rozmnażania to żyworodność. Nectophrynoides wyróżnia to, że zapłodnienie jest wewnętrzne (przebiega w organizmie samicy). To jedne z bardzo nielicznych gatunków ropuch na świecie, które nie znoszą jaj. Odkrycie trzech nowych rozmnażających się w ten sposób gatunków daje naukowcom szerszy obraz tej wyjątkowej strategii rozrodu. Nowo opisane gatunki Nectophrynoides luhomeroensis, uhehe i saliensis, stanowią idealny przykład tego, jak natura potrafi dopasować się do warunków środowiska. Jakie są zagrożenia dla ropuch? Odkryte ropuchy zamieszkują jedynie góry Eastern Arc w Tanzanii. Ten afrykański łańcuch jest stale narażony na eksploatacje zasobów naturalnych. W paśmie tym uprawiania jest intensywna działalność rolnicza, co sprawia, że lasy – będące domem dla ropuch – znikają w zastraszającym tempie. Niewielkie ropuchy, które już wcześniej musiały przystosować się do kurczących się lasów, są dziś narażone na wyginięcie wskutek działalności człowieka. Nie wiadomo, czy tym razem płazom uda się przetrwać – oraz czy pozostaną symbolem niezwykłej różnorodności przyrody. Źródło: Discover Magazine Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Ropuchy i żaby na drzewach. Wyjątkowi wspinacze z Poznania
W Poznaniu na gałęziach drzew znajdujących się ponad 2 metry nad ziemią naukowcy dostrzegli wspinające się ropuchy i żaby. Jak to możliwe, że te dość nieporadne i ociężałe płazy tam trafiły i dlaczego do tego doszło?
Spis treści: Przypadkowe i zaskakujące odkrycie – dzięki traszkom Co żaby i ropuchy robią na drzewach? Płazy na drzewach – to trzeba zbadać Obserwacji dokonano na obszarze użytku ekologicznego „Traszki Ratajskie” w Poznaniu. Zdaniem badaczy, ukazuje ona w zupełnie nowym światle zrozumienie tego, jak płazy korzystają z przestrzeni wokół nas. Przypadkowe i zaskakujące odkrycie – dzięki traszkom „Alpinistyczne” zdolności płazów zostały wykryte przypadkowo. Naukowcy badali w terenie śmiertelność traszek nocną porą na trasach rowerowych i pieszych. Działo się to w czerwcu 2020 roku. Aby rozpoznać otoczenie przyrodnicy świecili latarkami po pobliskich drzewach. Podczas tej inspekcji badacze nieoczekiwanie zaobserwowali ropuchy zwyczajne (Bufo bufo) i żaby zwyczajne (Rana temporaria) na pniach i gałęziach wierzb i na martwej brzozie brodawkowatej. Nie było to przedmiotem badań, ale nieoczekiwane zachowanie płazów przykuło uwagę naukowców. To pierwsza taka obserwacja z terenu Polski, ale może dlatego, że wcześniej przyrodnicy nie szukali żab wśród konarów. Tego typu zachowanie jest bardziej powszechne niż wcześniej sądzono – do takiego stwierdzenia się teraz skłaniają. Obserwacje dotyczące wspinaczek płazów opisali dr hab. Anna Maria Kubicka i dr inż. Mikołaj Kaczmarski – pracownicy Katedry Zoologii na Uniwersytecie Przyrodniczym w Poznaniu. – Nasze obserwacje wskazują, że ropuchy świetnie sobie radzą ze wspinaczką na drzewa, pomimo że są dość masywne i nie posiadają przylg ani innych struktur które ułatwiałby im ten proces. Dlatego pomocna we wspinaczce może być także sama struktura kory, którą charakteryzują się wierzby – wyjaśniają autorzy badania. Co żaby i ropuchy robią na drzewach? Naukowcy mają kilka teorii. Oto one: ucieczka przed dzikami – takie obserwacje dotyczące płazów były raportowane przez badaczy z innych krajów; żerowanie – obserwacji dokonano w ciepłą letnią noc po burzy. Tuż po opadach żaby i ropuchy wyszły z dziupli i spękań kory. Nie bez powodu. Wygląda na to, że po długim okresie suszy wilgoć pobudziła je do działania i rozpoczęły żerowanie na bezkręgowcach, które także się uaktywniły. Uczta składała się ze ślimaków, równonogów i różnych owadów; ucieczka przed suszą – płazy siedziały w dziuplach i zagłębieniach drzew. Było to dla nich korzystne środowisko w czasie suszy, tym bardziej, że konary porastał mech dłużej utrzymujący wilgoć. Badacze sugerują, że zachowanie poznańskich płazów nie jest anomalią, ale potencjalnie sezonową strategią. Jest to o tyle zaskakujące, że gatunki te uważane są za żyjące na ziemi, bo mają słabe zdolności wspinaczkowe. Płazy na drzewach – to trzeba zbadać Częściej na drzewach naukowcy obserwowali inne płazy, na przykład traszkę zwyczajną (Lissotriton vulgaris) i traszkę grzebieniastą (Triturus cristatus). Odnotowano też występowanie ropuchy iberyjskiej (Bufo spinosus) i pętówki babienicy (Alytes obstetricans) na niskich pniach dębów. Pętówka była również obserwowana na nawłoci i świerku pospolitym. Ponadto wiele gatunków płazów znaleziono w budkach lęgowych i dziuplach drzew. Jak widać, ptaki mają konkurencję. – Do tej pory nikt nie zwracał uwagi na obecność płazów w takich miejscach. Tymczasem wydaje się, że tego typu zachowania są powszechne, ale bardzo trudno wykrywalne ze względu na skryty tryb życia płazów. Do tej pory w Europie widywano przynajmniej 6 gatunków płazów uważanych za typowo naziemne na 14 gatunkach drzew – tłumaczą naukowcy. W ich ocenie ta lista na pewno nie jest zamknięta i zjawisko to wymaga gruntownego zbadania. – Niestety, nie będzie to proste, choć widzimy tutaj świetną przestrzeń do prowadzenia projektów z zakresu nauki obywatelskiej. Zachęcamy wszystkich, by rozglądali się, czy płazy także w okolicach ich ulubionego stawu, jeziora, doliny rzecznej nie siedzą na drzewach – apelują przyrodnicy. Źródło: Dendrobiology Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Oddychają przez skórę, a pod względem liczby gatunków przewyższają ssaki. Jakie są cechy płazów?
Płazy są jedną z najliczniej reprezentowanych gromad. Zasięg ich występowania obejmuje niemal wszystkie kontynenty, a na całym świecie żyje ok. 6500 gatunków tych zwierząt, z czego w Polsce – zaledwie 19. Czym charakteryzują się te niezwykłe stworzenia? Poniżej wymieniamy cechy płazów, które zapewniają im przetrwanie od wielu milionów lat.
W tym artykule: Czym są płazy? Rodzaje płazów Cechy charakterystyczne płazów Czym żywią się płazy? Rozmnażanie płazów Budowa płazów Jak odróżnić gady od płazów? Płazy wydają się być zwierzętami prymitywnymi, które zatrzymały się na wczesnym etapie ewolucji. To tylko pozory, bo natura wyposażyła je w szereg cech i zdolności, które zapewniają im przetrwanie od setek milionów lat. Żyły na naszej planecie, zanim Ziemią zawładnęły dinozaury, a współcześnie wciąż odkrywane są nowe gatunki. To jednoznacznie wskazuje, że pozorna prymitywność płazów to po prostu mechanizm przystosowania do życia w środowiskach, które zamieszkują. Czym są płazy? Mówiąc o płazach, na myśli trzeba mieć jedną z sześciu gromad kręgowców. To zmiennocieplne zwierzęta wodno-lądowe, czyli wykazujące przystosowanie do życia w obu środowiskach. Większość gatunków zamieszkuje środowiska lądowe, niektóre żyją w wodzie (wyłącznie słodkiej), konarach drzew i gruncie. Zasięg ich występowania obejmuje niemal wszystkie kontynenty (jedynym wyjątkiem jest Antarktyda). Dlaczego gady i płazy są długowieczne? Widać to gołym okiem Niektóre gady i płazy żyją od kilkudziesięciu do nawet ponad 100 lat. Czemu to zawdzięczają? Naukowcy twierdzą, że ich odkrycie może być istotne także dla ludzkiej medycyny. W tym miejscu należy jednak podkreślić, że najbardziej sprzyjają im gorące i umiarkowane strefy klimatyczne. Największa liczba gatunków zamieszkuje Azję Południową, Południowo-Wschodnią i Afrykę. Najmniejsza reprezentacja gatunkowa tej gromady jest natomiast charakterystyczna dla Azji Północnej i Europy. Rodzaje płazów We współczesnej klasyfikacji płazów występuje tylko jedna podgromada – Lissamphibia – która dzieli się na trzy rzędy: płazy bezogonowe (Anura): żaby i ropuchy, płazy ogoniaste (Caudata): traszki i salamandry, płazy beznogie (Gymnophiona). Całkowita liczba poznanych gatunków płazów to ok. 6500. Niektóre źródła wskazują na liczbę większą o 2 tys. gatunków. Wartość ta jest trudna do oszacowania, bo w strefach tropikalnych nowe są odkrywane bardzo często. Jednocześnie wiele gatunków płazów wymiera, co jest rezultatem postępującej degradacji środowiska naturalnego. Cechy charakterystyczne płazów Cechy ptaków zagwarantowały im dominację gatunkową w królestwie kręgowców. To właśnie ta gromada najliczniej reprezentuje najbardziej zróżnicowany morfologicznie podtyp strunowców. Wydaje się, że cechy ssaków, które są doskonale przystosowane do życia w niemal wszystkich środowiskach, powinny zapewnić im drugie miejsce w tym zestawieniu. Nic bardziej mylnego. Choć trudno w to uwierzyć, reprezentacja gatunkowa płazów – w kontekście ewolucyjnym zwierząt znacznie bardziej prymitywnych – jest wyraźnie bogatsza. Jest to o tyle zaskakujące, że mówimy tu o niewielkich zwierzętach, które są łatwym łupem dla drapieżników. Największy ssak osiąga do 33 m długości, a jego masa może dochodzić do 190 t. Mowa o płetwalu błękitnym – największym zwierzęciu, jakie kiedykolwiek żyło na Ziemi. Płazy nie żyją w morzach i oceanach, czyli w środowisku, które umożliwia osiągnięcie tak dużych rozmiarów w toku ewolucji. Największym współcześnie żyjącym płazem jest chińska salamandra olbrzymia, która osiąga do 180 cm długości. Tak duże rozmiary nie są częstym zjawiskiem w królestwie płazów, bo przeciętna długość ciała przedstawicieli tej gromady zamyka się w przedziale od kilkunastu do kilkudziesięciu cm. Skóra płazów jest niezwykle cienka i zawsze wilgotna. Ta cecha nie chroni je przed kłami i pazurami drapieżników, ale jest konieczna. Mimo, że większość dorosłych płazów oddycha płucami, to ich skóra pełni istotną rolę w wymianie gazowej. Niektóre gatunki wykształciły sprytny mechanizm obronny. Ich ciała pokrywają gruczoły wytwarzające toksyczną substancję. Zanim pojawiły się dinozaury był on: płaz-gigant o głowie jak deska klozetowa Zanim Ziemią zawładnęły dinozaury, jednym z jej największych drapieżników był jaszczurkopodobny płaz większy od człowieka. Natura nie wyposażyła płazów w pazury, a ich zęby są krótkie. Nie oznacza to, że pozostają całkowicie bezbronne. Płazy mają znakomicie rozwinięte zmysły w postaci czułego węchu i słuchu oraz dobrego wzroku (z wyjątkiem nielicznych gatunków). Niektórzy przedstawiciele tej gromady wykształcili także tzw. linię boczną, która pozwala im odbierać sygnały elektryczne. Wymieniając charakterystyczne cechy płazów, nie można nie wspomnieć o zmiennocieplności – temperatura ich ciała zależy od temperatury otoczenia. Większość gatunków zamieszkuje środowiska lądowe, jednak ich naturalne przystosowanie pozwala im żyć częściowo także w środowisku wodnym. Czym żywią się płazy? Wszystkie dorosłe płazy są mięsożercami, przy czym należy podkreślić, że nie zadowalają się martwą zwierzyną. Dostrzegają wyłącznie ruchome obiekty, więc muszą polować. Zdobyczą płazów padają przede wszystkim owady, dżdżownice, pająki i niewielkie skorupiaki. Większe gatunki mogą polować także na gady, inne płazy, niewielkie ssaki i pisklęta ptaków. Znane są także przypadki kanibalizmu wśród płazów. Rozmnażanie płazów Płazy nie wykształciły narządów kopulacyjnych. Z wyjątkiem gatunków reprezentujących rząd beznogich, zapłodnienie następuje zewnętrznie, najczęściej w środowisku wodnym. Samica składa do wody skrzek (jaja otoczone substancją o galaretowatej konsystencji), a samiec polewa je nasieniem. Z jaj wylęgają się kijanki, czyli oddychające skrzelami, roślinożerne i pozbawione kończyn larwy, które pokrojem ciała przypominają ryby. W wodzie przechodzą metamorfozę do postaci dorosłej. Budowa płazów W budowie płazów bezogonowych wyróżnia się głowę i tułów. Ogon występuje wyłącznie u gatunków ogoniastych, pomijając larwy gatunków bezogonowych. Charakterystyczną cechą tych zwierząt jest różna liczba palców u kończyn przednich (cztery) i tylnych (pięć). Szeroko rozstawione kończyny sprawiają, że tułów płazów styka się z podłożem. To sprawia, że ich ruch wydaje się być powolny i niezdarny. To pozory. W chwili zagrożenia, większość gatunków jest zdolna do szybkiej ucieczki. Jak odróżnić gady od płazów? Przeglądając dowolne ciekawostki o gadach, można natknąć się na informacje, że podobnie jak płazy zwierzęta te są zmiennocieplne. Nie jest to jedyna cecha wspólna, łącząca obie. Podobieństwa są widoczne w wielu kwestiach, także w budowie anatomicznej. Pod względem pokroju ciała płazy są dość wyraźnie zbliżone do gadów. Jak zatem odróżnić przedstawicieli obu gromad? Atomowe żaby? W strefie zamkniętej wokół Czarnobyla pojawiły się smoliście czarne rzekotki Naukowcy odkryli, że po wybuchu reaktora w Czarnobylu w okolicy mogło dojść do błyskawicznej ewolucji pewnego gatunku płazów. Rzekotki wschodnie z jaskrawozielonych zrobiły się czarne. Sk.. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/atomowe-plazy-w-strefie-zamknietej-wokol-czarnobyla-pojawily-sie-smoliscie-czarne-zaby-fot-german-orizaola-pablo-burraco-cc-by-14eb2bf.jpg" width="938" height="462" alt="Atomowe płazy? W strefie zamkniętej wokół Czarnobyla pojawiły się smoliście czarne żaby (fot. Germán Orizaola/Pablo Burraco, CC BY)" title="Atomowe płazy? W strefie zamkniętej wokół Czarnobyla pojawiły się smoliście czarne żaby (fot. Germán Orizaola/Pablo Burraco, CC BY)" /> Największe różnice są widoczne w obszarze skóry. Skóra gadów jest sucha i najczęściej pokryta łuskami lub tarczkami. U płazów narząd ten jest wilgotny i gładki. Tylko niektóre gatunki beznogie wykształciły nieliczne łuski. Warto też zwrócić uwagę na odnóża, które u płazów są wyposażone w błonę (występuje i większości gatunków) i pozbawione pazurów. Kolejnej różnicy nie da się zobaczyć, ale można ją usłyszeć. Z wyjątkiem węży, gady są zwierzętami milczącymi. Płazy natomiast wydają szereg charakterystycznych dźwięków: od rechotania i kumkania, przez buczenie, aż po gwizdy. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Czy to największy płaz na świecie? W Australii znaleziono ropuchę olbrzymią, która waży prawie 3 kg
Ropucha wielkości piłki futbolowej i ważąca 2,7 kg wzbudziła sensację. Jednak do rekordzistów w świecie płazów jeszcze jej sporo brakuje.
W tym artykule: Rekordowo duża ropucha z Australii Ciekawostki o ropuchach olbrzymich Największe płazy na Ziemi Pochodząca z Ameryki Południowej ropucha olbrzymia, czyli aga (Rhinella marina) – jak sama nazwa wskazuje – osiąga duże rozmiary. Jej długość ciała wynosi najczęściej do 26 cm, zaś waga do 2,5 kg. Jednak okazy tej wielkości są rzadkie. Największy znaleziony do tej pory osobnik ważył 2,65 kg. Długość jego ciała wynosiła 38 cm. Teraz ten rekord może zostać pobity. Strażnicy przyrody z Parku Narodowego Conway w Australii znaleźli wyjątkowo wielką ropuchę obok szlaku Conway Circuit. – Nazwaliśmy ją Toadzilla, czyli ropucha-Godzilla – opowiada strażniczka Kylee Gray. Rekordowo duża ropucha z Australii Ten konkretny osobnik ważył aż 3,7 kg. Był sześć razy większy niż przeciętna ropucha. – Nie mogłam uwierzyć, jaka była duża i ciężka. Wyglądała jak piłka futbolowa z nogami – mówi Kylee Gray. – Ze względu na rozmiary uważamy, że to samica. Atomowe żaby? W strefie zamkniętej wokół Czarnobyla pojawiły się smoliście czarne rzekotki Naukowcy odkryli, że po wybuchu reaktora w Czarnobylu w okolicy mogło dojść do błyskawicznej ewolucji pewnego gatunku płazów. Rzekotki wschodnie z jaskrawozielonych zrobiły się czarne. Sk.. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/atomowe-plazy-w-strefie-zamknietej-wokol-czarnobyla-pojawily-sie-smoliscie-czarne-zaby-fot-german-orizaola-pablo-burraco-cc-by-14eb2bf.jpg" width="938" height="462" alt="Atomowe płazy? W strefie zamkniętej wokół Czarnobyla pojawiły się smoliście czarne żaby (fot. Germán Orizaola/Pablo Burraco, CC BY)" title="Atomowe płazy? W strefie zamkniętej wokół Czarnobyla pojawiły się smoliście czarne żaby (fot. Germán Orizaola/Pablo Burraco, CC BY)" /> – Ropucha tej wielkości zje wszystko, co zmieści się w jej paszczy. Owady, gady, małe ssaki – wylicza strażniczka. Zwierzęta te są uznawane za szkodniki. Dlatego Toadzilla została złapana i poddana eutanazji. – Muzeum Queensland jest zainteresowane spreparowaniem tego okazu. Może to być największa ropucha olbrzymia w historii – dodaje Kylee Gray. Ciekawostki o ropuchach olbrzymich Poniżej przedstawiamy garść informacji o tych ogromnych płazach: Ropuchy olbrzymie zostały sprowadzone do Queensland w 1935 roku w celu zwalczania chrząszcza trzcinowego (Dermolepida albohirtum). Obecnie żyją ich tam setki milionów; Ponieważ są jadowite, stanowią śmiertelne zagrożenie dla innych zwierząt. Ich skóra jest toksyczna, zawiera tzw. bufotoksynę. Ropuchy doprowadziły do lokalnego wyginięcia niektórych australijskich drapieżników; Rywalizują z rodzimymi gatunkami o siedliska i żywność. Nie mają naturalnych wrogów; W 1999 r. zostały uznane za jedno z największych zagrożeń dla australijskiej przyrody; Samice ropuchy olbrzymiej mogą wyprodukować do 30 tys. jaj w sezonie lęgowym; Chociaż żywią się głównie owadami, polują również na małe kręgowce. Spożywają zarówno żywy, jak i martwy pokarm. Na wolności żyją do 15 lat, w niewoli mogą osiągać znacznie bardziej zaawansowany wiek. Jeden z osobników przeżył 35 lat. Największe płazy na Ziemi Choć ropucha olbrzymia ma imponujące rozmiary, nie jest to jednak największy płaz. Daleko jej do prawdziwych rekordzistów wśród płazów. Największym żyjącym dziś przedstawicielem tej gromady zwierząt jest mierząca 1,8 m długości salamandra olbrzymia chińska (Andrias davidianus). Osiąga ona masę ponad 60 kilogramów. Jest to gatunek krytycznie zagrożony. Jego populacja znacząco maleje począwszy od lat 50. XX wieku. Dlaczego gady i płazy są długowieczne? Widać to gołym okiem Niektóre gady i płazy żyją od kilkudziesięciu do nawet ponad 100 lat. Czemu to zawdzięczają? Naukowcy twierdzą, że ich odkrycie może być istotne także dla ludzkiej medycyny. Salamandry to jednak płazy ogoniaste. Wśród płazów bezogonowych rekordzistą jest afrykański goliat płochliwy (Conraua goliath). Mierzy on 32 cm długości i waży do 3,25 kg. Występuje w Kamerunie i Gwinei Równikowej. W naturalnym środowisku osiąga wiek do 15 lat. W przeszłości na Ziemi żyły naprawdę ogromne płazy. Mastodonzaury osiągały około 6 metrów długości, z czego na samą czaszkę przypadało 1,25 m. Występowały w triasie, 235–230 mln lat temu, na terenie obecnej Europy. Z kolei Metoposaurus algarvensis miał ponad dwa metry długości i ważył 100 kg. Jego głowa była szeroka i płaska. Kształtem przypominała deskę klozetową. Źródło: Queensland Department of Environment and Science.
Czy płazy mogą zniknąć z Ziemi? "Ekologiczne skutki takiej zmiany są trudne do przewidzenia"
Stoimy w obliczu masowego wymierania płazów. Egzotyczny grzyb staje się zagrożeniem dla stworzeń i tak już nękanych przez zanieczyszczenie środowiska, utratę siedlisk i zmiany klimatu. Prowadzone na wielką skalę badania i działania ochronne mogą jednak dać zagrożonym gatunkom szansę na przetrwanie.
Samiec mocno ściska partnerkę przednimi łapami. Samica leży pod nim w płytkim strumyku, rozpłaszczona, z pełnym skrzeku brzuchem. To rzadkie ropuchy z rodzaju Atelopus. Gatunek nie ma jeszcze nawet nazwy. Występuje na niewielkim obszarze między szczytami Andów a przylegającymi do nich nizinami dorzecza Amazonki. Samica wygląda jak świeżo malowana: na grzbiecie czarny deseń na żółtym tle, brzuch w kolorze krzyczącej czerwieni. Niestety, jest martwa. U góry, nad krawędzią wąwozu, dudni spychacz. W pobliżu miasteczka Limón w południowo- wschodnim Ekwadorze trwa budowa drogi. Zepchnięta ze zbocza przez buldożer lawina kamieni, ziemi, gałęzi i gruzu zatarasowała płynący lasem strumień. Luis Coloma, 47-letni herpetolog, chodzi po chybotliwych kamieniach i ocenia rozmiar szkód. Zaabsorbowany, nawet nie podwinął nogawek jasnych spodni, które teraz są do kolan utytłane w błocie. Żaby, ropuchy, salamandry, traszki i mało znane płazy beznogie – wszystkie należą do gromady Amphibia: zmiennocieplnych, pełzających, skaczących i ryjących w ziemi stworzeń znanych z baśni, biblijnych plag, przysłów i opowieści o wiedźmach. W średniowiecznej Europie żaby uważano za wcielenie zła. U starożytnych Egipcjan symbolizowały życie i płodność. Dla dzieci od wieków stanowią śliskie wprowadzenie do świata przyrody. Natomiast dla naukowców płazy są gromadą, która przez ponad 300 mln lat wyewoluowała w ponad 6 tys. gatunków. Płazy należą do zwierząt najbardziej dotkniętych współczesnymi niesprzyjającymi przyrodzie zmianami. Ponad połowa gatunków tej gromady jest zagrożona wyginięciem. Setki zmierzają ku zagładzie, dziesiątki już zniknęły. Wymieranie jest szybkie i powszechne. Ma złożone przyczyny – spychacz w jarze koło Limón to tylko jedno z niebezpieczeństw. Pojawił się jednak promyk nadziei. Podejmowane obecnie wysiłki pozwolą ochronić część zwierząt przed zabójczą falą wymierania. Poza tym naukowcom (przynajmniej w warunkach laboratoryjnych) udaje się już leczyć grzybicę, która sieje spustoszenie wśród płazich populacji. Coloma i jego współpracownik Santiago Ron uruchomili przy muzeum zoologicznym Ekwadorskiego Papieskiego Uniwersytetu Katolickiego w Quito ośrodek hodowli płazów. Przyznają, że to kropla w morzu potrzeb, ale chcą uratować przynajmniej nieliczne okazy. Na razie w ośrodku utrzymywanych jest 16 gatunków, choć płazia fauna Ekwadoru liczy ich 470, a do tego wiele jeszcze zapewne pozostaje nieodkrytych. Mimo intensywnego wycinania krajowych lasów co roku badacze znajdują nowe. W pracowni Colomy czeka ich na przypisanie do właściwych naukowych „przegródek” około 60. Coloma i Ron oprócz inicjatywy wykupu terenów pod ochronę płazich siedlisk mają też nadzieję na powiększenie ośrodka hodowlanego tak, by pomieścił dodatkowe sto gatunków. Tymczasem liczba płazów w naturze bardzo szybko spada. W miejscach, gdzie kiedyś pracujący w terenie badacze musieli uważać, by nie nadepnąć na którąś z migrujących masowo żab, dzisiaj cieszą się, jeśli naliczą tuzin osobników. – Zamieniamy się w paleontologów, opisujemy zwierzęta, które już wymarły – mówi Ron. W ich pracowni w Quito dowodów na wymieranie jest pod dostatkiem. Coloma bierze z gabloty szklany pojemnik, w którym pływają dwa zakonserwowane w alkoholu eksponaty. – Ten gatunek wymarł na moich oczach – mówi. Nie widzę, jaką ma minę, bo patrzy na mnie przez zniekształcające szkło słoja. Nic dziwnego, że niektórzy erę panowania człowieka uważają za kolejny w dziejach Ziemi kataklizm wywołujący masowe wymieranie. Zmniejszanie się różnorodności gatunków zachodzi w tempie nieobserwowanym od czasów kredy, czyli 65 mln lat. Płazy przetrwały kataklizmy przeszłości; i ten, w którym wyginęło 95 proc. gatunków zwierząt, i ten, w wyniku którego zniknęły dinozaury. Dlaczego zatem giną dzisiaj? – Obecnie płazy nie walczą z jednym przeciwnikiem, lecz są atakowane ze wszystkich stron równocześnie. Gromada po prostu się wykrwawia – mówi David Wake, biolog z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley. Niszczenie siedlisk, inwazja obcych gatunków zawleczonych z innych stron świata, odławianie do celów handlowych oraz zanieczyszczenie wód – te wszystkie czynniki współdziałają ze sobą, a efektem jest hekatomba płazów na całym świecie. Wpływ zmian klimatu jest dyskutowany, ale w niektórych częściach Andów naukowcy zarejestrowali w ostatnim 25-leciu duży wzrost średniej temperatury oraz nadzwyczajnie długie okresy suszy. Ostateczny cios zadaje chytridiomikoza, grzybica. To ona zabiła parę kopulującą w strumieniu koło Limón. Samiec padł wkrótce po samicy. Chytridiomikoza niszczyła kostarykańskie płazy już w latach 80., ale wtedy jeszcze nikt o tym nie wiedział. Dopiero gdy w połowie lat 90. żaby zaczęły masowo zdychać w Australii i Ameryce Środkowej, naukowcy odkryli, że przyczyną jest grzyb. Rozkłada on keratynę, podstawowe białko budulcowe skóry (nie tylko płazów), prawdopodobnie upośledzając w ten sposób wymianę gazową (płazy w dużym stopniu oddychają przez skórę) oraz zaburzając kontrolę zawartości wody i elektrolitów w organizmie. Niewykluczone, że źródłem panzoocji (epidemii obejmującej ogromne terytorium) była afrykańska żaba szponiasta, którą od lat 30. zaczęto szeroko wykorzystywać w testach ciążowych i na te potrzeby eksportować do wielu krajów. Ross Alford z australijskiego Uniwersytetu Jamesa Cooka zwraca uwagę, że to nawet dziwne, że do wymierania całych populacji nie dochodzi częściej, wziąwszy pod uwagę, że wozimy po całym świecie mnóstwo rzeczy, oczywiście w komplecie z chorobotwórczą mikroflorą. Chytridomikozę spotyka się już na wszystkich kontynentach, gdzie żyją płazy – na obszarze 43 państw. Grzyb może żyć od poziomu morza do wysokości 6 000 m. Atakuje wszystkie płazy; i te, które całe życie spędzają w wodzie, i te, które wolą suchy ląd, i te, które lubią środowiskową różnorodność. Może przenosić się na wszystkim: na łapach płazów, ptasich piórach, zabłoconych butach... Doprowadził na skraj wymarcia co najmniej 200 gatunków. Nie spotkamy już w naturze ropuszek pomarańczowych z Kostaryki, złotych atelopusów z Panamy, północnoamerykańskich ropuch Bufo baxteri czy australijskich żab gęborodnych. Niektórzy naukowcy uważają, że żadnemu pojedynczemu czynnikowi nie można przypisać decydującej roli w światowym dramatycznym spadku liczebności populacji płazów. Tym niemniej australijscy zoolodzy pod kierownictwem Lee Bergera, którzy jako pierwsi wskazali na grzyba jako przyczynę zagrożenia, ujęli rzecz następująco: Wpływ chytridiomikozy na płazy jest w udokumentowanej historii najbardziej wyrazistym przykładem zmniejszenia się różnorodności gatunków wśród kręgowców w wyniku choroby. Dramatyzm sytuacji zachęcał do stosowania drastycznych środków. I tak na przykład badaczka Karen Lips z Uniwersytetu Południowego Illinois opisała z kolegami pod koniec lat 90. wymieranie żab w Kostaryce i Panamie. Określiła też kierunki rozprzestrzeniania się zarazy, tworząc listę jej potencjalnych ofiar. Jeszcze przed rokiem 2000 wiele ekip zbierało okazy najbardziej zagrożonych gatunków, aby je przechować. Miejsca szukano w ogrodach zoologicznych, hotelach. Wszędzie tam, gdzie można było wygospodarować trochę przestrzeni na terraria. Chore żaby leczono i poddawano kwarantannie. Wiele osobników wywieziono do ogrodów zoologicznych w USA. W Panamie zbudowano zaś ośrodek, gdzie znalazło schronienie ponad tysiąc osobników. Tak powstała międzynarodowa organizacja Amphibian Ark (Płazia arka), której celem jest utrzymanie w niewoli co najmniej 500 gatunków płazów, by można je było z powrotem wypuścić do naturalnego środowiska, gdy zagrożenie minie (jeżeli minie). I jeśli w naturze zostaną jeszcze odpowiednie dla płazów miejsca do ponownego zasiedlenia. Najwięcej straciły obszary międzyzwrotnikowe, będące wcześniej rajem dla płazów. Ale i w strefie umiarkowanej kryzys daje się we znaki. Na przykład w chłodnych, wysokich partiach gór Sierra Nevada w Kalifornii. Tu na wysokości 3400 m n.p.m., w Parku Narodowym Kings Canyon, znajduje się Dolina Sześćdziesięciu Jezior. Był czas, że ich wody roiły się latem od żab. Najpospolitsza była Rana muscosa, o podbarwionym żółcią tułowiu i kończynach w brązowo- czarne plamy. Ostatnio trudną ją spotkać. Przy stawku nr 100, wśród wrzosów i zmierzwionych wiatrem traw, nad którymi piętrzą się monumentalne skalne ściany, przykucnął szczupły mężczyzna owinięty siatką przeciw komarom. To Vance Vredenburg, biolog z Uniwersytetu Stanowego w San Francisco. Biwakuje tu każdego lata od 13 lat i prowadzi systematyczne badania tego gatunku żab. Stałą obserwacją objął 80 jezior i stawów. Dziś przygląda się w milczeniu dziesięciu martwym płazom powoli rozkładającym się w słońcu. – Jeszcze niedawno gdy szło się brzegiem tego stawu, spod nóg co chwila wyskakiwały żaby. Setki zdrowych okazów wygrzewały się na słońcu jedne obok drugich – mówi. Ale w 2005 r. gdy Vance rozbił obozowisko, szykując się jak co roku do sezonu badań, wszędzie zobaczył trupy. – Żaby, które badałem od lat, które osobiście oznakowałem, padły. Wszystkie. Pamiętam, że usiadłem wtedy i płakałem. Największa z ocalałych populacji badanych przez Vredenburga żyje dziś w stawie nr 8 i liczy około 35 dorosłych osobników. Pozostałe, które znał, zginęły. To, co się zdarzyło w dolinie, jest doskonałym przykładem, jak splot wielu niekorzystnych czynników może wyniszczyć świetnie prosperujący gatunek. Zaczęło się od pstrągów. Aż do końca XIX w. rzeki Sierra Nevada powyżej wodospadów były pozbawione ryb. Władze zarybiły jednak „jałowe” górskie jeziora, zamieniając dolinę w raj dla wędkarzy. Narybek pstrąga tęczowego dostarczano najpierw w beczkach na grzbietach mułów, a od lat 50. XX w. zrzucano go z samolotów. W ten sposób zarybiono 17 tys. górskich jezior. Okazało się jednak, że pstrąg zjada kijanki i młode żaby. Im więcej pstrągów, tym mniej żab. Działalność Vredenburga w Dolinie Sześćdziesięciu Jezior miała na celu przywrócenie akwenów do bezrybnego stanu sprzed roku 1900. Naukowiec zarzucał szerokie sieci od brzegu do brzegu, a potem je wyciągał i pozbywał się zawartości, często na grillu, ze szczyptą pieprzu i soli. Z czasem projekt przejęły władze parku narodowego i dzisiaj 14 jezior jest z powrotem wolnych od ryb. W miarę wyławiania pstrągów żaby zaczynały z powrotem zasiedlać stawy – mówi Vredenburg. – Jeziora wracały do życia. Wtedy przyszedł drugi cios. Pasożytniczy grzyb wywołujący chytridiomikozę, który przedtem opanował Park Narodowy Yosemite, dotarł do doliny i po kolei niszczył faunę jezior (w sumie około setki), z wiadomym skutkiem. – Być świadkiem zarazy, która zabija wszystkie żaby, i to wtedy, gdy już udało się nam usunąć ryby i odtworzyć odpowiednie dla nich środowisko... To naprawdę łamie mi serce – mówi biolog. Co ciekawe, choć grzyb zakaża kijanki, nie uśmierca ich, dlatego w pozbawionych dorosłych żab stawach są ich całe stada. Rana muscosa osiąga dojrzałość po sześciu latach. – Te kijanki to pozostałość po lepszych czasach; odkąd pojawił się grzyb, w tym zbiorniku żaby się już nie rozmnażają – wyjaśnia Vredenburg. – I te, jak tylko przeobrażą się w osobniki dojrzałe, zginą. Mimo wszystko naukowiec pozostaje optymistą. Zbiornik nr 8 nazywa „stawem zwycięstwa”. Gdy zobaczył, że żaby zaczynają tam ginąć, odłowił część osobników i zastosował środek przeciwgrzybiczny, po czym wypuścił je z powrotem. Nieliczna populacja utrzymuje się na niezmienionym poziomie już trzeci rok. Vredenburg planuje zastosować tę pracochłonną metodę w pozostałych jeziorach doliny (podobne przedsięwzięcie podjęto w Hiszpanii w celu opanowania choroby w populacji ropuchy pętówki majorskiej). Zdaniem Vredenburga, jeśli uda się usunąć większość zarodników grzyba z ciał żab, będzie można pokonać chorobę. Dobre wieści dochodzą też z innych stron. Niektórym płazom grzyb niestraszny – albo się nim nie zakażają, albo potrafią przeżyć mimo uciążliwego sublokatora na skórze. I tak na przykład pewne rzekotki z Kostaryki mają w skórze barwniki, które umożliwiają im wygrzewanie się na słońcu bez groźby wyschnięcia. W takich warunkach komórki grzyba giną pod wpływem wysokiej temperatury. Najlepsze wiadomości nadeszły od zespołu naukowców z Uniwersytetu Jamesa Madisona. Wykazali oni, że salamandry i niektóre żaby mają wrodzoną odporność na chytridiomikozę. W ich skórze żyją bowiem symbiotyczne bakterie, które hamują grzybicową infekcję. – Jeśli zdołamy namnożyć te pożyteczne bakterie, by zmniejszyć prawdopodobieństwo rozprzestrzeniania się zakażenia, być może damy zwierzętom czas niezbędny do mobilizacji ich własnego układu odpornościowego do walki z chorobą. Przedsięwzięcia planowane przez Amphibian Ark dadzą naukowcom sposobność wypróbowania tych metod. Grzybicowa zaraza przekroczyła ostatnio Kanał Panamski i posuwa się na wschód, ku nieskażonej dotąd prowincji Darién, gdzie żyje co najmniej 121 gatunków płazów. Otwarto tam już jeden ośrodek ratunkowy, Stany Zjednoczone i Panama wspólnie planują powstanie kolejnego. Jednym z jego zadań ma być prowadzenie badań nad pobudzaniem rozwoju pożytecznych bakterii skórnych w dziko żyjących populacjach płazów, tak by zahamować pochód niszczącego grzyba. Jeśli się uda, być może w lasy Panamy powróci atelopus złoty. A właściwie co nas obchodzą żaby? – Mogę ci podać tysiące powodów – mówi Coloma. Ponieważ ich skóra jest nie tylko barierą ochronną, lecz pełni także funkcje płuc i nerek, płazy są doskonałymi organizmami wskaźnikowymi: jako pierwsze reagują na zanieczyszczenie środowiska. Żaby polują na owady, które przenoszą choroby, więc są naszym sojusznikiem w walce z chorobotwórczymi mikrobami. Same z kolei stanowią pokarm węży, ptaków, odgrywając kluczową rolę tak w ekosystemach wodnych, jak i lądowych. – Są miejsca, gdzie łączna biomasa płazów była kiedyś większa niż masa pozostałych kręgowców razem wziętych – mówi David Wake. – Jak można usunąć je z ekosystemu, nie naruszając dramatycznie jego równowagi? Ekologiczne skutki takiej zmiany są trudne do przewidzenia. – I nie chodzi tylko o żaby – podkreśla Vredenburg – ale także o to, co robić, gdy pojawia się nowa choroba, jak przewidywać jej rozwój, jak sobie radzić i jak zwalczać coś, o czym nie mamy pełnej wiedzy. Gra toczy się o nas wszystkich. I dlatego wszystkich powinno to zajmować. Jennifer S. Holland
W ostatniej chwili. Ptasznik zwycięża w pojedynku z ropuchą. A płaz już miał go w pysku
Pająk nie miał sobie równych w starciu z płazem w arizońskim kanionie Sabino Canyon. Ten pojedynek trzeba zobaczyć.
Michael Bogan był w trakcie nocnej wędrówki przez obszar rekreacyjny położonego w Arizonie kanionu Sabino Canyon, kiedy spotkał na swojej drodze ropuchę koloradzką. Biolog z reguły zatrzymuje się i ogląda każdego napotkanego płaza. W tym przypadku już w momencie skierowania latarki w stronę ropuchy, wiedział, że coś jest nie tak. – Patrzę i nagle widzę, że coś wystaje z jej pyska – opowiada Bogan, adiunkt na Uniwersytecie Arizony. Coś czarnego, przypominającego patyki sterczało z otworu gębowego ropuchy – zwierzę nadal żyło, coś się w nim się poruszało. Naukowiec zdał sobie sprawę, że ropucha usiłuje łapczywie połknąć żywego ptasznika z gatunku Aphonopelma chalcodes. Bogan pochylił się i zrobił kilka zdjęć płaza, czekając cały czas, aż nieszczęsny pajęczak wyzionie ducha. Jednak ptasznik wcale nie był gotowy na pogodzenie się ze swoim losem i spokojne odejście. Pająk walczył, a Bogan zauważył, że ropucha zamyka oczy, wykrzywia się z bólu, a jej elastyczne gardło przybiera kształt kieł jadowych pająka. Wyglądało to jakby ptasznik próbował ukąsić swojego porywacza od wewnątrz. Nieapetyczny ptasznik - Nie wiemy, czy ptasznik wypuścił trochę jadu czy nie, ale wcale nie musiał tego robić – twierdzi arachnolog i profesor emeritus z Ohio University Jerome Rovner po obejrzeniu zdjęć przedstawiających całe wydarzenie. – Do obrony wystarczą mu jedynie włoski parzące. Włoski parzące, najeżone i bardzo ostre, pokrywają brzuch i nogi ptasznika i sprawiają, że dla potencjalnych drapieżników pająk jest wyjątkowo mało smakowity. - To jakby ktoś usiłował zjeść włókno szklane – dodaje Rovner. Ptaszniki czasami „gryzą na sucho”, by bez wypuszczania jadu przestraszyć drapieżców, a jad rezerwują sobie dla potencjalnych ofiar – tłumaczy. Nieważne, czy ropucha została ukąszona, czy tylko ugryziona – musiało to być bardzo bolesne. – Ropucha prawdopodobnie dostała podwójną dawkę – uważa Bogan. Śmiała ucieczka pająka Ropucha, która swoje ofiary wciąga w jednym kawałku, prawdopodobnie nie zdawała sobie sprawy, co może oznaczać posiadanie w swojej jamie gębowej ptasznika – tłumaczy Rovner. Po kilku ciosach wymierzonych przez pająka kłami i włoskami, ropucha w końcu otworzyła pysk, by wypuścić ofiarę. Pająk podreptał w bezpieczne miejsce, cały pokryty śluzem i sokami trawiennymi i wyraźnie zranionymi lub uszkodzonymi dwoma odnóżami. Obaj eksperci podkreślają, że pająki często żyją bez kilku odnóży. Z kolei ropucha, choć ocaliła nogi, z pewnością z całego zdarzenia wyszła nie zaspokoiwszy głodu. - To nigdy nie jest koniec, dopóki naprawdę jakiś koniec nie nastąpi – podsumowuje całe zdarzenie Bogan. - Nawet będąc już w gardle ropuchy, nadal istnieje szansa na ocalenie – dodaje. Tekst: Kristin Hugo Źródło: National Geographic News