National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T13:12:57.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Większość paliw kopalnych na świecie jest „nie do wydobycia”. Kraje Bliskiego Wschodu mogą zbankrutować
items: Arktyka się ociepla, Rosja szuka złóż. Zobacz ogromną rosyjską kopalnię na wybrzeżu Arktyki
items: Zaniki pamięci, ropa w mózgu. Wszystko z powodu... patyczków do uszu
items: Rozbiór Arktyki: gra toczy się o najważniejsze surowce
items: Wara od Alaski, czyli gdzie wiercić w USA?
items: Dramat w Bayou
items: Głęboki dylemat - Zatoka Meksykańska
items: Zjednoczone Emiraty Arabskie - informacje praktyczne

Większość paliw kopalnych na świecie jest „nie do wydobycia”. Kraje Bliskiego Wschodu mogą zbankrutować
type: item
date: 2021-09-09T21:01:57.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: globalne ocieplenie
subject: klimat
subject: ropa
subject: Travel
subject: węgiel
subject: Wolny czas
subject: zmiany klimatyczne
description: Nawet jeżeli zastosujemy się do wytycznych naukowców, mamy tylko 50 proc. szans na powstrzymanie wzrostu średniej temperatury powietrza.
encoded: W tym artykule: Ponury scenariusz Katastrofa klimatyczna i finansowa Najnowsze badania dowodzą, że większość paliw kopalnych na świecie jest „nie do wydobycia” i musi zostać w ziemi. Przewodni eksporterzy węgla, jak na przykład Indonezja czy Australia, będą musieli porzucić 95 proc. naturalnych złóż do 2050 r. Do tego czasu kraje Bliskiego Wschodu powinny całkowicie zrezygnować z wydobywania węgla. Taka polityka pozwoli przynajmniej w połowie ograniczyć skutki katastrofy klimatycznej. W 2021 r. europejskie lato było najgorętsze w historii Mimo licznych akcji edukacyjnych i dowodów na postępujące zmiany klimatyczne wiele osób nadal neguje coraz poważniejsze skutki globalnego ocieplenia. Najnowsze dane nie zostawiają miejsca na ... Ponury scenariusz Węgiel nie jest jedynym zmartwieniem. Równie szkodliwe jest masowe wydobywanie innych paliw kopalnych. Naukowcy ustalili, że w średnio świat musi zostawić nieruszone 60 proc. złóż ropy naftowej metanu. W przypadku Kanady mowa o 80 proc. Nawet jeżeli zastosujemy się do wytycznych, mamy tylko 50 proc. szans na powstrzymanie wzrostu średniej temperatury powietrza o kolejne 1,5 stopnia Celsjusza. Ponure prognozy są tak naprawdę aktualizacją raportu z 2015 r. Już wtedy klimatolodzy przekonywali, że ograniczenie wydobycia paliw kopalnych jest niezbędne w walce z globalnym ociepleniem. Jeżeli chcemy mieć większe szanse, wydobycie węgla powinno być ograniczone na jeszcze większą skalę. – Nasz smutny scenariusz dla globalnego przemysłu paliw kopalnych jest najprawdopodobniej nie w pełni oszacowany – zastrzegają autorzy badań. Na pustyni Atakama spadł śnieg. Zaskakujący widok z jednego z najsuchszych miejsc na Ziemi Śnieg na pustyni może zadziwiać, ale powinien przede wszystkim smucić. To kolejny dowód na to, że zmiany klimatyczne cały czas postępują. Katastrofa klimatyczna i finansowa Trudno przewidzieć, jak będzie wyglądała przyszłość. Część naukowców wierzy, że rozwój odnawialnych źródeł energii i systemy wychwytania dwutlenku wę…

gettyimages-1234071760-fae1a37.jpeg
width: 4000
height: 2667

Arktyka się ociepla, Rosja szuka złóż. Zobacz ogromną rosyjską kopalnię na wybrzeżu Arktyki
type: item
date: 2020-11-04T13:55:17.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Przyroda
subject: arktyka
subject: gaz
subject: ropa
subject: Społeczeństwo
subject: Travel
description: Arktyka szybko rozmarza, ale warunki pracy wciąż są w niej skrajnie trudne. Trwa gorączkowy wyścig po tkwiące tu surowce naturalne, choć wydarcie ich tej krainie nie jest łatwe. Robotnicy przylatują śmigłowcem na tygodniową szychtę na polach naftowych Trebs i Titow w rosyjskiej Arktyce, na zachód od Półwyspu Jamalskiego. Ojczyznę plemion hodujących renifery dziś opanowały spółki zajmujące się wydobyciem ropy i gazu.
encoded: Kilka dni przed Bożym Narodzeniem w 2014 r. w Bowanienkowie na półwyspie Jamał, 400 km za kołem podbiegunowym północnym, na monitorze w sali konferencyjnej Gazpromu pojawiła się powszechnie znana twarz. Połączenie satelitarne nie było najlepszej jakości, więc Władimir Putin pokazał się w słabej rozdzielczości. Aleksiej Miller, prezes Gazpromu, wyprężony przed monitorem wpatrywał się w prezydenta. Za oknami jasno oświetlone skupisko prefabrykowanych budynków i lśniących rur wynurzało się z mroku niczym stacja kosmiczna sunąca w międzyplanetarnej przestrzeni. Bowanienkowo to jedno z największych na świecie złóż gazu ziemnego. Miller poprosił Putina o wydanie dyspozycji rozpoczęcia eksploatacji nowej kopalni gazu. – Zaczynajcie – polecił Putin. Miller przekazał rozkaz. Operator nacisnął guzik. Gaz z Arktyki popłynął rurociągiem do rozległej sieci gazowej Rosji. Półwysep Jamał znano dotąd tylko ze stalinowskich łagrów i hodowli reniferów przez koczowniczy lud Nieńców. Ale, jak prognozuje Gazprom, w tym regionie w roku 2030 będzie się pozyskiwało jedną trzecią całego wydobycia gazu ziemnego w Rosji i dużą część ropy naftowej. Bowanienkowo to jedno z trzydziestu kilku złóż ropy i gazu na półwyspie i otaczających go wodach. Jamał może stać się arktyczną Arabią Saudyjską, dostarczając węglowodorowych paliw spragnionemu energii światu. A przynajmniej Putin ma taką nadzieję. Globalne zmiany klimatyczne sprawiają, że Arktyka rozmarza, a to otwiera drogę do eksploatacji zasobów tego obszaru. Rosja przoduje na tej drodze. Pod koniec 2013 r. na Morzu Peczorskim Gazprom jako pierwszy koncern uruchomił na wodach Arktyki platformę wiertniczą. Po wschodniej stronie Jamału powstaje wielki terminal skraplania i załadunku gazu ziemnego na tankowce-lodołamacze (choć lodu będzie coraz mniej), przewożące surowiec do Azji Wschodniej i Europy. Terminal należy do innego przedsiębiorstwa rosyjskiego, Novateku. Za Rosją idą inni. Według oceny U.S. Geological Survey ogłoszonej w 2008 r. ponad je…

gaz-palacy-sie-w-miejscu-odwiertu-cc07680.png
width: 1446
height: 766

Zaniki pamięci, ropa w mózgu. Wszystko z powodu... patyczków do uszu
type: item
date: 2019-03-20T13:38:13.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Lifestyle
subject: ropa
subject: Spa
subject: Wolny czas
subject: Zabiegi
subject: Zdrowie
description: Ostrzeżenia przed czyszczeniem uszu patyczkami słyszeliście na pewno nie raz. Oto dowód na to dlaczego warto ich posłuchać.
encoded: 31-letni mężczyzna mdleje i trafia do szpitala. Na miejscu badania pokazują, że traci kontakt z rzeczywistością. Skarży się, że od kilku dni ma bóle głowy, nie może zapamiętywać imion, cierpi na nudności. Wreszcie przyznaje, że od pięciu lat boli go lewe ucho i odczuwa w nim utratę słuchu. Badanie tomografem komputerowym pokazało, że w czaszce mężczyzny znajdują się zaropiałe obszary otaczające jego mózg. Ślady infekcji doprowadziły do uszu, gdzie lekarze odnaleźli pałeczki ropy błękitnej, czyli Pseudomonas aeruginosa. To gram-ujemna bakteria wywołująca bardzo niebezpieczne stany zapalne, a do tego odporna na antybiotyki. W tym wypadku bakteria doprowadziła do wyjątkowo silnego zapalenia ucha zewnętrznego. Pozostawało jednak pytanie w jaki sposób dostała się do wnętrza czaszki? Dokładne zbadanie wnętrza ucha pacjenta przyniosło najprawdopodobniejszą odpowiedź. Znaleziono tam fragmenty bawełnianej końcówki patyczka do uszu. Nie wiadomo jak długo znajdowała się w jego kanale. Możliwe, że nawet lata, biorąc pod uwagę historię dolegliwości mężczyzny. W raporcie na temat tego przypadku lekarze piszą, że ciało obce w przewodzie słuchowym może stać się powodem bardzo niebezpiecznych stanów zapalnych. Na szczęście dla pacjenta, po usunięciu ciała obcego oraz terapii antybiotykami przez osiem tygodni udało się przywrócić go do zdrowia oraz wyleczyć problemy neurologiczne. „Po zakończeniu okresu brania antybiotyków pacjent był w dobrym stanie, bez dolegliwości neurologicznych i symptomów w uszach” – piszą autorzy raportu, który ukazał się w BMJ Case Reports - „ale co najważniejsze, nie używa już patyczków do czyszczenia uszu!” Źródło: Science Alert

zaniki-pamieci-ropa-w-mozgu-wszystko-z-powodu-patyczkow-do-uszu-57f2dd1.jpeg
width: 4759
height: 3294

Rozbiór Arktyki: gra toczy się o najważniejsze surowce
type: item
date: 2019-03-14T07:24:44.000Z
creator: Funk McKenzie
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: arktyka
subject: gaz
subject: lód
subject: Moto
subject: ropa
subject: rosja
subject: Technologia
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Wzrost temperatury powoduje topnienie polarnej pokrywy lodowej, a pięć państw na wyścigi kreśli mapy swoich roszczeń do surowców energetycznych. Stawka jest wysoka. Niemal czwarta część światowych złóż ropy i połowa gazu może zalęgać pod dnem morskim tego bezkresnego pustkowia.
encoded: Gabinet Artura Czilingarowa znajduje się na końcu długiego holu Dumy, parlamentu rosyjskiego, którego ten brodaty badacz polarny jest wiceprzewodniczącym. Wejścia strzeże z plakatu atomowy lodołamacz „Jamał”, 150-metrowa bestia z wymalowanymi na dziobie rzędami zębisk. W środku drewniany pingwin naturalnej wielkości z dwoma pisklakami, para rzeźbionych kłów morsa i osiem miniaturowych misiów polarnych z porcelany – symbole Arktyki i Antarktydy. Na ścianie portret Władimira Putina. Czilingarow siedzi w skórzanym fotelu, w ciemnym garniturze, ze złotą gwiazdą Bohatera Federacji Rosyjskiej na piersi. Obok niego stoi metrowej wysokości globus, normalny pod każdym względem z jednym wyjątkiem: oś została obrócona tak, by widać było oba bieguny – Ziemia położyła się na boku. Trzy miesiące wcześniej Czilingarow zatknął rosyjską flagę w dnie morskim pod biegunem północnym. Ten akt wywołał dyplomatyczną awanturę i zdominował nagłówki gazet na całym świecie. Gospodarz jest człowiekiem zajętym i od razu przystępuje do rzeczy: – Dotarcie do bieguna północnego zajęło nam siedem dni i nocy. To nie było proste zadanie – mówi. W pobliżu bieguna statki Czylingarowa znalazły przestrzeń wolną od lodu. Spuszczono dwa batyskafy – „Mir I” i „Mir II”. Czylingarow był w pierwszym. Cel, rzeczywisty biegun północny, znajdował się 4200 m poniżej. Było bardzo ciemno. Wyglądali przez iluminatory z parlamentarnym kolegą Władimirem Gruzdiewem, biznesmenem, który za swoją koję zapłacił pół miliona dolarów. Za nimi podążał „Mir II” z jednym jeszcze płacącym za udział w wyprawie poszukiwaczem przygód, szwedzkim biznesmenem oraz australijskim touroperatorem Mike’em McDowellem. Schodzenie miało trwać prawie trzy godziny, wynurzanie się tyle samo. A że dryfujący lód się przesuwa, gdyby nie znaleźli otwartej przestrzeni, zostaliby uwięzieni i nikt nie mógłby przyjść im na ratunek. Tuż po dwunastej w południe „Mir I” siadł na płaskim, mulistym dnie. Batyskaf pobrał próbki gruntu, następnie przemieścił się…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/41b05fd75ffce4211dc55164c1e192f8f598b35c-0945808.jpeg
width: 615
height: 440

Wara od Alaski, czyli gdzie wiercić w USA?
type: item
date: 2015-01-28T12:19:00.000Z
creator: Adam Robiński
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: ropa
subject: stany zjednoczone
description: Szeroki pas wzdłuż wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych zostanie udostępniony do wierceń naftowych. Równocześnie Amerykanie zakażą tego typu działań w dużej części wód Alaski.
encoded: Propozycja wyszła z Białego Domu i jest szeroko komentowana przez zainteresowane strony: przemysł i ekologów. Administracja Obamy odtworzy drogę do odwiertów na morskich obszarach przylegających do Wirginii, Karoliny Południowej i Georgii. Do tej pory działalność wydobywcza na tych terenach była zakazana. Złoża ropy i gazu trzeba będzie najpierw tam znaleźć, ale wiele wskazuje na to, że są bogate i w 80 proc. możliwe technicznie do wydobycia. Według środowisk ekologicznych zrujnuje to atlantyckie ekosystemy i może doprowadzić do katastrof takich, jaka miała miejsce w Zatoce Meksykańskiej w 2010 roku. Jedne ograniczenia zastąpią inne. Władze USA zdecydowały się wprowadzić zakazy wierceń na alaskańskich obszarach cennych ekologicznie, przede wszystkim na morzach Beauforta i Czukockim (nie obejmie to obszarów, na których już wydobywa się surowce). Według Białego Domu to "jedna z największych morskich dziczy, jakie nam zostały". Ta decyzja spotkała się z krytykom środowisk republikańskich. Pieniądze z wydobycia ropy miały w przyszłości stanowić potężny zastrzyk dla budżetu północnego stanu. Przemysł paliwowy od dawna stanowi podstawę gospodarki Alaski.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/483689ed39481d0042fd0cad9a98dba267ed913f-b829645.jpeg
width: 1024
height: 714

Dramat w Bayou
type: item
date: 2011-01-31T10:41:00.000Z
creator: Bruce Barcott
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: katastrofy
subject: ropa
description: Ropa zagroziła nie tylko ekosystemowi otwartego morza. Z katastrofą muszą poradzić sobie także ogromne przybrzeżne mokradła Luizjany.
encoded: W delcie Missisipi, gdzie ląd styka się z morzem, pojęcie „linia brzegowa” zastosować trudno. Nie ma tam bowiem żadnej linii. Są tylko barierowe wyspy, na mapie zaznaczone cienkimi kreskami, na nich z tuzin wąskich plaż, a przed nimi system otwartych zatok, kanałów, słonych bagien i słodkowodnych moczarów ciągnących się w głąb lądu na odległość 40–160 km. To mokradła Luizjany, 32 tys. km2 jednego z najbardziej produktywnych ekosystemów w Ameryce Północnej. Życie 98 proc. stworzeń poławianych w wodach oblewających Luizjanę zależy od moczarów przy estuarium Barataria-Terrebonne. Bez 1,5 mln ha bagien rozciągających się na południe i zachód od Nowego Orleanu, ograniczonych rzekami Atchafalaya od zachodu i Missisipi od wschodu, nie byłoby mowy o połowach krewetek lub zbiorach ostryg. Podobnie jak nie byłoby trzcin i traw niezbędnych dla licznych ptaków, odbywających tu lęgi i wędrownych. No i są tu jeszcze ludzie. – Na tych mokradłach po prostu się pracuje – mówi Gay Gomez, pisarz i przyrodnik, który dorastał na wybrzeżu Luizjany. W ciągu miesiąca od eksplozji ropa dotarła do moczarów. Nie pojawiła się w postaci jednej kleistej fali. Plama przypłynęła porozrywana na strzępy, które prześliznęły się przez naturalną barierę utkaną z wysepek i podryfowały na północ. Po drodze ropa zmieniała kształty. Jedną zatokę upstrzyła brązowymi plamami wyglądającymi niczym kupy gnoju i plwociny. W innej zbiła się w purpurowo zabarwione „tratwy” o rozmiarach małych basenów pływackich. Wszędzie tam, gdzie dotarła – została. Przylgnęła do źdźbeł trawy i liści mangrowców, poczerniła od dołu wysokie łodygi trzciny. Na Wyspie Królowej Bess w zatoce Barataria sadzawki gęstej ropy uformowane przez falę przypływu przylgnęły do brzegu i smolista ciecz pokryła skrzydła nurkujących w poszukiwaniu pożywienia pelikanów brunatnych. Dzień po dniu wiatr pędził ropę coraz dalej w głąb moczarów. Kilometry zapór, często kładzionych na chybił trafił i pozostawionych bez dozoru, nie były w stanie temu zapob…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/73dd6317fdf618d72e025ea8140d2ca5ed240a65-818a7ce.jpeg
width: 550
height: 366

Głęboki dylemat - Zatoka Meksykańska
type: item
date: 2010-12-08T11:35:00.000Z
creator: Joel K. Bourne, JR.
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: katastrofy ekologiczne
subject: ropa
subject: ropa naftowa
subject: zatoka meksykańska
description: Największe z odkrytych złóż ropy w USA leżą w głębinach Zatoki Meksykańskiej, gdzie wiercenia są niezwykle ryzykowne.
encoded: Był upalny czerwcowy dzień. W lokalnej kwaterze BP w Houma w Luizjanie tłoczyli się zasępieni mężczyźni i kobiety w jaskrawych kamizelkach. Na ścianach największego „pokoju dowodzenia” wielkie ekrany pokazywały mapy rozlewu oraz lokalizację statków ratowniczych. Konsultant Mark Ploen, zastępca dowódcy sztabu kryzysowego, w ciągu 30 lat kariery uczestniczył w zwalczaniu skutków katastrof na całym świecie – od Alaski po deltę Nigru. Teraz otaczali go ci sami ludzie, z którymi przed 20 laty pracował przy likwidacji gigantycznego wycieku z tankowca Exxon Valdez u wybrzeży Alaski. Należący do BP odwiert Macondo – zlokalizowany 80 km od brzegu, milę pod powierzchnią morza – w ciągu czterech dni wypluwał tyle ropy, ile wyciekło z Exxon Valdez. Pod koniec kwietnia eksplozja wydobywającego się z niego gazu zmieniła Deepwater Horizon, jedną z najnowocześniejszych platform wiertniczych na świecie, w stertę stopionego, pogiętego żelastwa. Nic podobnego nie zdarzyło się w Zatoce Meksykańskiej od 1979 r., kiedy na płytkich wodach zatoki Campeche doszło do wybuchu meksykańskiej platformy Ixtoc I. Od tamtej pory technika wiertnicza tak się rozwinęła, a popyt na ropę stał się tak wielki, że kompanie naftowe nie mogły oprzeć się pokusie i wierciły poza szelfem, na coraz głębszych wodach. Agencja BOEMRE (Bureau of Ocean Energy Management, Regulation and Enforcement) dawna Służba Zarządzania Minerałami (MMS), agencja rządowa sprawująca nadzór nad wierceniami u wybrzeży USA, utrzymywała, że prawdopodobieństwo eksplozji nie przekracza jednego procenta, a nawet gdyby doszło do wybuchu, dużego wycieku nie będzie. W kwaterze BP w Houma ponad tysiąc osób zajmowało się organizacją akcji oczyszczania. W terenie dziesiątki tysięcy przemierzały plaże w białych kombinezonach, z samolotów i helikopterów wypatrywały zmian na powierzchni wody, walczyły z rozprzestrzeniającą się plamą ropy za pomocą skimmerów (zgarniaczy ropy), specjalnie przystosowanych łodzi rybackich i deszczu chemicznych dyspersa…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ed8dc78717d5d30ca0ff0c14face3c7989425c69-0636abe.jpeg
width: 550
height: 366

Zjednoczone Emiraty Arabskie - informacje praktyczne
type: item
date: 2009-10-19T07:03:43.000Z
creator: Urszula Gabryelska
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ropa
subject: zjednoczone emiraty arabskie
description: ZEA powstały w 1971 r. jako federacja siedmiu emiratów: Abu Zabi, Dubajj, Asz-Szarika, Ras al-Chajma, Umm al-Kajwajn, Adżman, Al-Fudzajra.
encoded: Do końca lat 60., zanim odkryto ropę naftową, ludzie żyli w biedzie. Dzięki szejkom, którzy mądrze zainwestowali zyski, emiraty stały się symbolem bogactwa. Nie trzeba być krezusem, aby spędzić tu udany urlop. Oficjalna waluta ZEA jest dihram (AED). Kurs jest w miarę stabilny i wynosi 1 dihram – 0,6 zł. Najlepiej zabrać USD, bo przy ich wymianie mamy pewność stałego przelicznika i jest on dla nas korzystny 1 USD – 3,67 AED. Dubajj - to drugi co do wielkości emirat ZEA. Jego stolica zaś jest najprężniej rozwijającym się miastem na świecie. Przyciąga więcej turystów niż Indie. Kusi ich m.in. centrami handlowymi, polami golfowymi, parkami wodnymi, wyścigami konnymi, pustynnym safari, na które jedzie sieę autostradą zaledwie godzinę. Tylko tu po zakupach można wejść na pokryte sztucznym śniegiem stoki i szaleć na nartach pod dachem ośrodka o powierzchni 5 stadionów piłkarskich. Powszechny podziw budzi Dzabal Ali, sztuczny półwysep w kształcie palmy. Środkiem pnia biegną ulice, dookoła których wyrastają luksusowe apartamentowce, hotele, sklepy i biura. Na liściach znajdują się działki z dostępem do plaży dla czterech tysięcy willi. Wyspa nie do końca została zagospodarowana, a juz jest uznawana za 8 cud świata. Adzman – najmniejszy i zarazem najmniej oblegany emirat. Jego największą atrakcja są wielokilometrowe złote plaże oblane najczystsza woda w całych ZEA. Warto tu przyjechać, zanim rybackie osady zmienia sie w betonowe kurorty. Poza tym emirat ten, jako jedyny, zalegalizował sprzedaż alkoholu w sklepach. Asz-Szarika – trzeci pod względem wielkości i liczby mieszkańców – jest centrum islamskiej tradycji oraz kultury. Poza strefami hotelowymi nie ma tu żadnych klubów, barów i dyskotek. Legalnie nigdzie nie można kupić alkoholu, a nagie ramiona i odsłonięte kolana wywołują publiczne oburzenie, nawet na plaży. Najpiękniejszym miastem emiratu jest stolica – Asz-Szarika malowniczo rozpostarta nad trzema lagunami, miedzy którymi ciągną sią szlaki turystyczne i promenady. R…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/aa32cb0ada55355585e64edc744d2b58dfc6eced-07f40cd.jpeg
width: 500
height: 352