Zanurz się w tureckiej wersji luksusu. „Na Riwierę Turecką jeżdżę po energię i drobne przyjemności"
Złociste plaże, drinki z palemką, turkusowe morze i niesamowita gościnność. Taka jest Riwiera Turecka, która ciągnie się wzdłuż wybrzeży Morza Śródziemnego i Morza Egejskiego.
W tym artykule: Daleko od turystycznego zgiełku Wycieczka z Antalyi do Demre Na wzgórzu Chimera Riwiera Turecka – Informacje praktyczne Dlaczego Riwiera Turecka to miejsce, gdzie czuję się jak królowa życia? Lubię na moment zanurzyć się w tę turecką wersję luksusu, w hotelu jak pałac sułtana z serialu „Wspaniałe stulecie”, który kapie zewsząd złotem i kryształami. A ogrody z altanami pachną różami i przypominają te z haremu. Powracam tu co roku po energię i drobne przyjemności, które niżę jak perełki. Oczami fotografuję widoki, rankiem na tarasie popijam kawę po turecku, potem wygrzewam się na słońcu, a późnym wieczorem, kiedy nawoływanie muezina do ostatniej modlitwy rozdziera gwar kurortu, ruszam w miasto pobawić się przy tureckich hitach. Daleko od turystycznego zgiełku Mój przewodnik Özgür Aldemir tym razem obiecuje mi jednak ucieczkę od turystycznego zgiełku, przeludnienia i blichtru Alanyi i Side. Zgadzam się, ale upieram, by choć na chwilę połazić po Antalyi, bo lubię tu wracać. Zatapiam się w beztroską włóczęgę do cytadeli Kaleiçi, gdzieś pomiędzy Żłobkowanym Minaretem a Bramą Hadriana, w sznurze sklepików zakochuję się przez witrynę w koralowo-złotym obrusie w tulipany. Sprzedawca z rozmachem rozrzuca połać tkaniny, obrus szlachetny, godny sułtana! Ja rozpoczynam targowanie, on sztukę wzbudzania litości w turyście. Wypijam trzy szklaneczki jabłkowej herbaty. Wychodzę jednak bez obrusu, może znajdę jeszcze bardziej wytworny... Özgür zabiera mnie do swojej ulubionej Parlak Restaurant – jednej z najlepszych w mieście. Tutaj turecka gościnność i przedobrzanie w dogadzaniu osiągają apogeum. Zamawiam skromnie rybę z rusztu, a na stole lądują na pokusę: kalmary, krewetki, małże, szpinak z jarmużem. Kelner pokazuje jeszcze kolorowe sałatki do wyboru. Słucham opowieści Özgüra o planowanym weselu. Na razie podarował narzeczonej trzy złote bransoletki po 4 tys. lir (tyleż samo złotych), ale w posagu powinien dać 10! A wesele musi być na tysiąc gości. Zastanawiam się w duchu, czy znalazłabym po swojej stronie chociaż pięciuset biesiadników? Tajemnicza osada i cmentarzysko na dnie jeziora w Turcji. Odkryto tam ślady dawnego plemienia Podwodni archeolodzy odkryli ruiny tajemniczej osady oraz pozostałości dawnego cmentarzyska. Ślady wioski znajdowały się na dnie największego jeziora w Turcji. Wycieczka z Antalyi do Demre O świcie ruszamy w ponad 100-kilometrową trasę serpentynami z Antalyi do Demre. Zatrzymane kadry starożytnej Licji: strome klifowe wybrzeże w kolorze écru skrzącym w słońcu, mroczne jaskinie, błękitne laguny, rajskie, dzikie, piaszczyste plaże, a za delikatną mgiełką majaczą góry Taurus. W Demre (Kale) zwiedzamy kościółek św. Mikołaja, który sprawował tu w IV w. funkcję biskupa. Pomimo tego, że z pustym grobem, to sporo Rosjan pielgrzymuje tu do swojego patrona: kupców, dzieci i żeglarzy. Wreszcie nadchodzi czas na moją wymarzoną żeglugę na wyspę Kekova, do zatopionego miasta z II w. Fotografuję poszarpaną linię brzegową, małe zatoczki, jest kameralnie, relaks i historia. Ale rejs to nie tylko błogostan, wyobraźnia pracuje: z wody wystają starożytne ruiny, sterczą grobowce licyjskie. Wokół statku pływają żółwie, a my w dozwolonym miejscu próbujemy snorklingu. Co za orzeźwienie! Na wzgórzu Chimera Wieczorem w Parku Narodowym Olympos wchodzimy na wzgórze Chimera, by poczuć mit na własnej skórze. Wdrapujemy się po kamienistej ścieżce i wreszcie widzę ten fenomen natury! Spod drobnych szczelin w skale wydobywa się metan, który w wyniku połączenia z tlenem zapala się w naturalne płomienie. W starożytności ten płomień służył jako latarnia morska i ostrzegał statki przed niebezpieczeństwem. Stąd prawdopodobnie wziął się grecki mit o Chimerze, ziejącym ogniem potworze, którego zabił Bellerofont dzięki pomocy Pegaza – skrzydlatego rumaka. Na pożegnanie Özgür zaprasza mnie na swoje wielkie tureckie wesele. Oczywiście nie odmawiam. Znów szukam biletów na Riwierę Turecką. Riwiera Turecka – Informacje praktyczne Najprostszy dolot będzie jedną z linii czarterowych obsługujących z Polski (różne lotniska) różne połączenia. Bilet w dwie strony kosztuje od ok. 1 tys. zł, jednak w sezonie letnim ceny skaczą nawet do 2,5 tys. zł. Najbardziej opłaca się pobyt organizowany przez biuro podróży – od 2,5 tys. zł od osoby z przelotem, noclegami i wyżywieniem HB, czyli ze śniadaniami i obiadokolacjami.
Riwiera Turecka już wiosną pozwala poczuć przedsmak wakacji. Co warto tu zobaczyć?
Złote plaże usiane barami w hawajskim stylu, gaje oliwne, luksusowe hotele z basenami i wykwintnymi restauracjami, ale też starożytne zabytki oraz gwarne miasteczka z ciekawą historią. Riwiera Turecka na południowo-zachodnim wybrzeżu Turcji to przedsmak wakacji.
W tym artykule: Fotogeniczna Anatalya Zabytkowe Side Trzy w jednym, czyli Manavgat Belek – tu spał Barack Obama – Skoro zamierzasz spędzić parę dni na Riwierze Tureckiej, musisz kochać wygodę, golfa oraz słońce, dużo słońca – rzucił mi Kerem, współpasażer z samolotu. Usłyszał, że zamierzam zatrzymać się w Belek, skąd planuję krótkie wycieczki wzdłuż południowo-zachodniego wybrzeża Turcji. Na jednym wdechu wymieniłam Antalyię, Side i Manavgat. Kerem kiwając głową, skomentował. – W pierwszym mieście zwróć uwagę na zabytkowe domy osmańskie. W Side wypij piwo z grantu pod ruinami świątyni Apolla. A w Manavgat zajrzyj do meczetu z czterema minaretami. Już w drodze do hotelu, kiedy mijałam dziesiątki hektarów zielonych i idealnie utrzymanych pól do gry w golfa i skąpane w słońcu rozległe resorty, po których leniwie w białych szlafrokach przechadzają się urlopowicze, zrozumiałam, co miał na myśli pokładowy sąsiad. Tu przyjeżdża się przede wszystkim na reset. Ja miałam nieco inny plan – dowiedzieć się czegoś o przeszłości rozsianych po wybrzeżu miasteczek. Fotogeniczna Anatalya Z jednej strony łagodne szczyty Gór Taurus, z drugiej lazurowe wody Morza Śródziemnego – na przeszklonym tarasie widokowym w sercu Antalyi (centralna Riwiera Turecka) turyści chcą mieć na zdjęciu właśnie ten obrazek. Niektórzy próbują jeszcze upchnąć w kadrze rzymski port, w którym wygrzewają się mewy. Inni – rybaków zwijających sieci i czyszczących kolorowe łodzie lub smukłą sylwetkę Złamanego Minaretu górującego nad miastem. Z tarasu widać też świetnie zachowane domy osmańskie z XVIII i XIX w., o których wspominał Kerem. A także mury obronne otulające gęstą zabudowę starówki (Kaleici), pamiętającą czasy starożytne. Z portu można na nią wejść schodami, z miasta prowadzi do niej pokaźna dumna Brama Hadriana, czyli jeden z głównych tutejszych zabytków. Łuk triumfalny zbudowali Rzymianie, w niemal nienaruszonym stanie stoi tu od ponad 200 tys. lat. Między starymi kamieniczkami też nie sposób nie robić zdjęć. Kolorowe kramiki z rękodziełem, restauracje z obrusami w biało-czerwoną kratkę pachnące świeżo uciętymi tulipanami i grillowanymi rybami, udekorowane wstążkami lub talizmanami patia aż proszą się, by zwrócić na nie uwagę. Wizyta w Antalyi to obowiązkowy przystanek na Riwerze Tureckiej. I przystanek jeden z ciekawszych. Miasto zostało założone w 150 r. p.n.e. przez Attalosa II, króla Pergamontu. Ok. 20 lat później wpadło w ręce Rzymian. Ich rządy widać do dziś głównie w Kaleici. Jednak Antalya to nie tylko zabytki, to też ruchliwe ulice handlowe z niezliczoną ilość salonów sukien ślubnych i butików z turecką bawełną, z której słynie kraj. To też gaje oliwne, parki, plaże (polubiłam szeroką 3-km Konyaalti, chociaż jest kamienista) muzea – kina, zabawek, archeologiczne. Warto odwiedzić Dom Ataturka (Atatürk Evi Ve Müzesi, ul. Haşimişcan Mahallesi, Fevzi Çakmak 11). A dokładniej rekonstrukcję budynku, w którym zatrzymywał się pierwszy prezydent Turcji Mustafa Kemal Atatürk (więcej ciekawostek o Turcji znajdziesz w naszym artykule). Na wystawę składają się m.in. meble i przedmioty codziennego użytku. Zabytkowe Side Po tętniącej życiem i Antalyi, w portowym Side witają mnie starożytne ruiny z amfiteatrem i łaźniami na czele. Miasto zostało założone już w VI w. p.n.e. Przyglądając się trwającym tu pracom archeologicznym, próbuję wyobrazić sobie, jak żyło się tu przed wiekami. Wówczas mieszkańcy gromadzili się na antycznej agorze. Dawną drogą kolumnową, przy której za panowania Rzymian odbywał się handel nie tylko warzywami i owcami, ale też niewolnikami dochodzę do portu. Tu czeka na mnie Angelina. Ukrainka, która mieszka w Turcji od kilku lat i pracuje jako przewodniczka m.in. w biurze Coral Travel. – Te olbrzymie kolumny, które wyrosły przed nami to pozostałości świątyni greckiego Apolla. Została wzniesiona w II w. w stylu korynckim. Dłuższa ściana liczyła 11 kolumn, zaś krótsza 6. Do dziś przetrwało zaledwie pięć z nich. Obok znajdowała się jeszcze pokaźniejsza świątynia Ateny, patronki miasta. Ale niewiele z niej zostało – opowiada mi przewodniczka. Miasteczko jest bardzo ciche i kameralne – kilkanaście butików z rękodziełem, kawiarnie z baklawą i lodami oraz sporo drzew. Jego nazwa w językach anatolijskich oznacza granat. Już wiem, dlaczego przyjaciel z samolotu polecił mi tutejsze piwo właśnie z tego owocu. Wybieram przyjemny Side House Bar w porcie i popijając delikatny trunek, który smakuje raczej jak gazowany owocowy napój, patrzę na odpływające statki. Jeśli wierzyć ulotkom można dostać się nimi na słynną zatokę Błękitna Laguna w Oludeniz, Wyspę Delfinów i do Manavgat. Ja wybieram się do Manavgat jutro, samochodem. Trzy w jednym, czyli Manavgat Manavgat to nazwa rzeki, wodospadu i miasteczka. Zaczęłam od wodospadu oddalonego od Side o zaledwie 3 km. I chociaż nie jest spektakularny, Turcy kochają spacerować wzdłuż jego pienistych wód i odpoczywać w tutejszych ogrodach herbacianych. Godzinny rejs statkiem po rzece to z kolei okazja, by zobaczyć żyjące w niej żółwie wodne, dopłynąć do jeziora Titryengol i dotrzeć do Morza Śródziemnego. A w mieście warto zajrzeć do powstałego w 2004 r. meczetu z czterema minaretami, który jest największą budowlą sakralną w regionie Antalya. Jego bryła nawiązuje do świątyń wznoszonych w czasach osmańskich. Na deser polecam kryty bazar (największy na całym wybrzeżu). Tu uzupełnicie braki w garderobie, kupicie ręczniki, herbatę oraz przyprawy. Polska atrakcja robi prawdziwą furorę. Tłumy turystów przyjeżdżają z całego kraju Brama w Gorce to zupełnie nowa atrakcja na turystycznej mapie Polski. Zlokalizowana na Podhalu ścieżka w koronie drzew jest tłumnie odwiedzana zarówno przez pobliskich mieszkańców, jak i odw... Belek – tu spał Barack Obama Wybór hotelu na Riwierze Tureckiej nie jest łatwą sprawą. Całe wybrzeże od prowincji Antalyi po Mugla wyłożone jest szerokimi, złocistymi plażami. W ciągu kilku ostatnich lat powstały przy nich nowocześnie luksusowe i samowystarczalne ośrodki. Ja wybrałam Calista Luxury Resort w Belek. – Co nas wyróżnia? Calista to pierwszy nagrodzony „Zieloną Gwiazdą” hotel w Turcji – zachwala manager obiektu i dodaje z dumą: – Mamy dywany od Versace, osiem basenów, plażę VIP, prywatne pomosty, kilka restauracji z kuchniami świata, klub dla dzieci, korty tenisowe. A nawet osobne, schowane w gąszczu drzew wille, w których mogą odpoczywać całe rodziny i ich przyjaciele. No i królewski apartament, w którym spał Barack Obama. A ja dorzucę od siebie, że idealnie można się tu zresetować. O poranku budzą mnie zapachy świeżo skoszonej trawy, soczystej pomarańczy i kawy, którą w porcelanowych filiżankach serwują kelnerzy w restauracji znajdującej się pod moim pokojem. Zanim pójdę na zajęcia pilatesu lub jogę, na kilka dobrych minut zastygam w tarasowym fotelu, gapiąc się na spokojne fale Morza Śródziemnego. A zanim wyprawię się na odkrywanie kolejnego miasteczka Riwiery Calista Luxury Resort to świetna baza wypadowa do pobliskich Antalyi, Side czy Manavgat. Idę na śniadanie, które tu jest prawdziwą ucztą. Stoły uginają się od serów, wędlin, świeżych warzyw i deserów. Jeśli mam ochotę na menemen, czyli tradycyjną turecką jajecznicę z pomidorami i papryką – czeka na mnie na srebrnej patelni, jeśli na świeżą sałatkę – zostanie mi zrobiona, jeśli na rybę z grilla bądź kebab – też nikt mi ich tu nie odmówi. Tak mogłabym zaczynać każdy dzień. Nasz ekspert Agnieszka Michalak Dziennikarka i redaktorka „National Geographic Traveler" oraz magazynu pokładowego LOT-u „Kaleidoscope". W podróż zawsze zabiera książkę i buty do biegania – bo lubi poznawać nowe miejsca joggingując.
Turcja ciekawostki. 15 rzeczy, które warto wiedzieć o tym kraju chętnie odwiedzanym przez Polaków
Jednym z ulubionych wakacyjnych kierunków Polaków jest Turcja. Ciekawostki o tym kraju to m.in. fascynująca historia, kultura i geografia. Te fakty zainspirują was do spojrzenia na Turcję świeżym okiem i odkrycia jej na nowo.
W tym artykule: Ciekawostki o geografii Turcji Ciekawostki o tureckiej historii Turcja – ciekawostki o kulturze Wydaje nam się, że ją znamy, jeśli nie z osobistych doświadczeń, to choćby ze słyszenia. Ale Turcja jest krajem, którego nie da się poznać do końca. Stanowi fascynującą mieszankę krajobrazów, kultur, kulinariów i sposobów życia. Jest krajem starych szlaków handlowych. Od tysiącleci przemierzały ją karawany wiozące wiadomości i towary z całego znanego wówczas świata. Można tu spędzać leniwe wakacje, podziwiać zabytki z listy UNESCO, zdobywać góry, odkrywać ślady historii. No i delektować się specjałami być może najlepszej kuchni na świecie. Co warto wiedzieć o kraju, jakim jest Turcja? Ciekawostki na jej temat znajdziecie poniżej. Ciekawostki o geografii Turcji Turcja zachwyca na każdym zakręcie. Przejechaliśmy 1100 km przez najtrudniejsze drogi na świecie Wraz z Mazdą wyruszyliśmy w podróż na „Epicką jazdę" trudnymi, wymagającymi i niekiedy niebezpiecznymi drogami przepięknej Kapadocji. Oto jak sprawdziły się samochody z seri CX-5 i naj... Całkowita długość tureckich granic to ok. 9827 km. Aż trzy czwarte z tego stanowi linia brzegowa – wybrzeża mórz Czarnego, Egejskiego, Śródziemnego i Marmara, w tym cieśnin Bosfor i Dardanele. Kontrola Turcji nad cieśninami, czyli jedyną drogą łączącą Morze Czarne ze Śródziemnym, była głównym czynnikiem w jej stosunkach z innymi państwami. Dawała ogromną przewagę w handlu. Turcja to kraj wyjątkowo górzysty. Około jedna czwarta jej powierzchni leży na wysokości powyżej 1200 m n.p.m., a mniej niż dwie piąte poniżej 460 m n.p.m. Góry w wielu miejscach przekraczają 2300 m. Szczególnie na wschodzie, gdzie najwyższa góra Turcji – Ararat (Ağrı) w pobliżu granic z Armenią i Iranem – osiąga imponujące 5165 m. Nic więc dziwnego, że kraj posiada kilkadziesiąt ośrodków narciarskich, z których najbardziej znane są Palandoken i Erciyes. Czy wiedzieliście, że Turcja to geograficzny środek świata? A konkretniej – środek wszystkich lądów na Ziemi. Pomysł, by wyznaczyć taki punkt, po raz pierwszy pojawił się w 1864 r. Prawie sto lat później, w 1973 r., amerykański fizyk Andrew J. Woods użył cyfrowej mapy świata i obliczył współrzędne centrum wszystkich lądów: 39°00′N 34°00′E. Dokładnie w tym miejscu znajduje się turecka wioska Seyfe w regionie Kirsehir. Obliczenia zostały potwierdzone w 2003 r. przy użyciu danych satelitarnych. Kapadocja to nie tylko spektakularne widoki i zabytki sięgające prehistorii, ale również geologiczny unikat. Za wyjątkowo fantazyjne, miejscami kolorowe formacje skalne odpowiadają miliony lat erozji formującej wulkaniczny tuf. To miękka, porowata skała powstająca z wulkanicznego popiołu, podatna na działanie żywiołów. Wiatr i woda przez miliony lat wyrzeźbiły w niej niezwykłe księżycowe formy. Miękkość tufu umożliwiła też drążenie w nim przestrzeni na potrzeby człowieka, np. mieszkalnych jaskiń, kościołów, a nawet podziemnych miast, z których najsłynniejsze to Kaymakli i Derinkuyu. Turcja to kraj o wyjątkowym położeniu geograficznym – leży częściowo w Azji, a częściowo w Europie. W całej swojej historii stanowiła zarówno barierę, jak i pomost między dwoma kontynentami. Przez wieki łączyła handlowymi szlakami Bałkany, Kaukaz, Bliski Wschód i Morze Śródziemne. To jeden z najrozleglejszych krajów regionu, większy niż jakiekolwiek państwo europejskie. Choć kojarzy się z ciepłem klimatu śródziemnomorskiego, Turcja jest niezwykle zróżnicowana klimatycznie i wiele razy może nas zaskoczyć. Północne wybrzeże Morza Czarnego to np. region z największymi w kraju opadami, gdzie zarówno lato, jak i zima są wilgotne. Centralna Anatolia z kolei, gdzie znajduje się stolica kraju – Ankara – charakteryzuje się srogimi zimami, w trakcie których temperatury mogą spadać nawet poniżej minus 30 stopni. W Anatolii Wschodniej zimą może być jeszcze chłodniej. Latem, dla odmiany, jest tam niezwykle sucho i gorąco, z dużymi różnicami temperatur między dniem a nocą. Z kolei na południowym i zachodnim wybrzeżu nawet w styczniu temperatura rzadko spada poniżej 7–10 stopni. Ciekawostki o tureckiej historii Dzisiaj jest prawie zupełnie zapomniane. Kiedyś Ani nazywane było miastem tysiąca i jednego kościoła Niegdyś Ani zamieszkiwane było przez 100 tysięcy ludzi. Liczyło ponad 10 tys. domów. Było tu także mnóstwo świątyń. W Aspendos (40 km od Antalyi) znajduje się starożytny teatr, jeden z najlepiej zachowanych na świecie. Budowla pochodzi z czasów rzymskich. Ukończono ją w 160 r. n. e., wykorzystując naturalne ukształtowanie terenu. Niecka teatru została wkomponowana w zbocze góry. Może w niej zasiąść 7 tys. widzów. Zachowały się też – co jest rzadkością – pozostałe elementy teatru, m.in. fasada i kulisy (zwane w starożytności skene). Budowla przetrwała dzięki temu, że była używana właściwie nieprzerwanie. Za panowania Turków służyła m.in. jako karawanseraj i pałac. Dziś wróciła do pierwotnej teatralnej funkcji. Odbywają się tu koncerty i przedstawienia, m.in. Międzynarodowy Festiwal Opery i Baletu. W 1503 r. sam Leonardo da Vinci zaprojektował most, który miał być zbudowany w Stambule (wówczas Konstantynopolu) nad cieśniną Złoty Róg. Projekt przesłany sułtanowi Bajazydowi II nie został jednak zaakceptowany. Most nigdy nie powstał. A szkoda, bo mając ok. 350 m, byłby wówczas najdłuższy na świecie. Dziś w miejscu zbliżonym do projektu Leonarda stoi Most Galaty. To jedno z najbardziej charakterystycznych miejsc w Stambule, z doskonałym widokiem na najważniejsze zabytki europejskiej części miasta. Wybudowana w 537 r. w Stambule Hagia Sophia to jeden z najsłynniejszych budynków na świecie, cud inżynierii i architektury. Powstała jako kościół chrześcijański w ówczesnym Cesarstwie Wschodniorzymskim (później nazywanym Cesarstwem Bizantyjskim). Jest imponująca. Jej kopuła ma 32 m średnicy i wznosi się na wysokość 55 m. Budynek stoi na planie prostokąta o wymiarach ok. 71 x 77 m. Do 1453 r., czyli do zdobycia Konstantynopola przez Turków, była kościołem Mądrości Bożej, potem meczetem, od 1934 r. – muzeum. Od 2020 r. ponownie jest meczetem. Mimo to wciąż można ją zwiedzać bezpłatnie, z zachowaniem wymogów islamu (zdjęcie butów, okrycie włosów przez kobiety). Turcja odegrała kluczową rolę w upowszechnieniu kawy w Europie. W Istambule i na innych terenach ówczesnego Imperium Osmańskiego kawę pito już w wieku XVI. Pierwsza stambulska kawiarnia powstała w 1554 r. Do Europy kawa trafiła dzięki handlowi z Turkami oraz tureckim podbojom. Podobno po bitwie pod Wiedniem w 1683 r. żołnierz Jana III Sobieskiego, Jerzy Franciszek Kulczycki, wszedł w posiadanie 300 worków porzuconej przez Turków kawy. Dzięki temu otworzył pierwszą kawiarnię w Wiedniu. Turcja – ciekawostki o kulturze Opuszczone osiedle w Turcji wygląda jak Disneyland. Dlaczego nikt tam nie mieszka? Disneyland kojarzy się z miejscem pełnym radości i zabawy. Burj Al Babas ma jednak niewiele wspólnego z postaciami z bajek. Oto historia bez happy endu. Język turecki, choć nam może wydawać się unikatowy, jest częścią dużej rodziny języków turkijskich. Jest ich prawie 60, a używa ich ok. 140 mln ludzi, głównie w Turcji, krajach Azji Środkowej i różnych częściach dzisiejszej Rosji. Do tej rodziny należą m.in. języki: kazachski, tatarski, kirgiski, turkmeński i uzbecki. Tureckiemu najbliżej do gagauskiego, którym mówi się w części Mołdawii, Ukrainy, Bułgarii i na Bałkanach. I właśnie turecki jest w całej tej językowej rodzinie najpopularniejszy. Posługuje się nim ponad 66 mln ludzi nie tylko w Turcji, ale też na Cyprze, w Iraku i na Bałkanach. Turcja jest piątym krajem na świecie pod względem obszaru winnic. Lwia część z produkowanych tam winogron jest spożywana w postaci świeżych owoców, suszona na rodzynki lub przerabiana na melasę. Ale z ok. 3% zbiorów produkuje się wino, co jest ewenementem jak na kraj w 90% muzułmański. Dodajmy – jest to wino dobre. Najwięcej wina powstaje w Tracji, blisko Stambułu, oraz nad Morzem Egejskim, w okolicach Izmiru. Turcja ma 140 zarejestrowanych producentów wina. Najszerzej znana jest winnica Kavaklidere, której produkty są dostępne również w Polsce. Stambuł to nie tylko fascynujące miasto, ale i gigantyczny hub lotniczy. Po otwarciu w 2019 r. nowego lotniska jeszcze zyskał na znaczeniu. W 2022 r. odprawiono tu 64 mln pasażerów, co było najlepszym wynikiem w całej Europie. A turecki narodowy przewoźnik Turkish Airlines też ma na swoim koncie rekordy. Lata do 340 destynacji w 122 krajach świata. Tylu połączeń nie ma żadna inna linia lotnicza. Nazwa kamienia szlachetnego zwanego turkusem ma ścisły związek z Turcją. Francuskie słowo „turqes” dosłownie oznacza „turecki”. Z czasem „turqes” zmieniło się w „turqoise” i dziś oznacza zarówno turkus, jak i kolor turkusowy. Ten cenny minerał, występujący m.in. w Iranie i Afganistanie, trafiał do Europy przez Turcję właśnie, dzięki handlowi z Imperium Osmańskim. Nazwa „turkus” używana jest mniej więcej od XVII w. Wcześniej minerał nazywany był kalaitem. Całkowita długość tureckiej linii brzegowej wynosi ok. 7200 km (17. wynik na świecie). Z tego aż 1000 km to turecka „perła w koronie”, czyli Turkusowe Wybrzeże, zwane też Riwierą Turecką. To pas rozciągający się mniej więcej od Alanyi na wschodzie do Canakkale na północnym zachodzie. Jest on jedną z najpiękniejszych i najciekawszych linii brzegowych na świecie. Każdego roku Riwierę Turecką odwiedzają miliony turystów. Znajdziemy tu spektakularne plaże, np. uwiecznianą na potęgę na zdjęciach Oludeniz. A także obfitość starożytnych zabytków, m.in. jeden z najlepiej zachowanych rzymskich zespołów miejskich, czyli Efez.
Turcja w porcjach. Poznaj jej wszystkie smaki
Kraj ten ma dostęp do czterech mórz, liczne zabytki starożytności i cuda natury. Choć bez wisienki na torcie w postaci Stambułu, posmakowaliśmy tu wszystkiego po trochu.
Porcja starożytności Fethiye, Kekova, Kale, Myra. To zaledwie kilka starożytnych miejsc w Licji – regionie nad Morzem Śródziemnym rozciągającym się na zachód od miasta Antalya. Wszystkie warto zobaczyć, ale nie do każdego dostaniemy się drogą lądową. Maleńka wioska Kale z górującymi nad nią ruinami twierdzy osmańskiej jest dostępna tylko od strony morza, mimo że leży na stałym lądzie. Od świata odgradzają ją góry. I chyba dobrze, bo mogłoby jej grozić stratowanie przez turystów. Rozciągające się stąd folderowe widoki – lazurowe morze upstrzone wyspami i jachty kołyszące się w maleńkim porcie – stanowią kwintesencję tego, co chce się oglądać w czasie wakacji. Z Kale nasz statek kieruje się ku wyspie Kekova. U jej brzegów znajdują się częściowo zatopione ruiny starożytnego miasta, które jeszcze w czasach bizantyńskich zniszczyło silne trzęsienie ziemi. W pewnym momencie kapitan wyłącza silnik, zostają podniesione specjalne klapy na pokładzie i ukazuje się morskie dno z fundamentami domów i skorupami naczyń. Statek przesuwa się wolno i po chwili wiekowe szczątki znikają w błękitnej toni. W miasteczku Myra na początku zaskakuje niezwykłe zagęszczenie sklepów z ikonami. W IV w. miał tu swój kościół św. Mikołaj – ten prawdziwy, a nie wymyślony przez amerykański koncern. I choć jego grobowiec jest pusty (szczątki zostały wywiezione w XI w. do Włoch), tłumnie pielgrzymują do niego zwłaszcza Rosjanie. To zrozumiałe, biskup jest bowiem patronem Rosji i ważnym świętym w obu kościołach: prawosławnym i katolickim. Kiedy rosyjska wycieczka wchodzi do świątyni, nie sposób się dopchać do grobowca. W samym kościele nie ma zbyt wiele do podziwiania, ale chyba każdy lubi „świętego od prezentów” i chce zobaczyć jego miasto. Poza tym jest więcej powodów, żeby tu przyjechać. Niedaleko od centrum Myry znajdują się rzymski teatr i imponująca skała z wykutymi w niej licyjskimi grobowcami. Starożytna nekropolia robi duże wrażenie, mimo że zdobienia są już częściowo zatarte, a w szczeliny w skałach powoli wdziera się roślinność. Niewiele zachowanych w Azji Mniejszej rzymskich teatrów może się równać z tym w Aspendos. Pozostał właściwie nienaruszony mimo upływu 1800 lat. W swojej długiej historii był wykorzystywany jako karawanseraj, arena sportowa, teraz odbywają się w nim koncerty i festiwale (mieści ok. 15 tys. widzów). Ma tak doskonałą akustykę, że w galeriach biegnących nad widownią słychać ponoć brzęk monety upuszczonej w miejscu przeznaczonym dla chóru. Do nas docierają ponaglenia przewodnika, że czas schodzić – nie możemy udawać, że go nie dosłyszeliśmy. Porcja natury Grecka mitologia mówi, że ziała ogniem, miała głowę lwa, tułów kozy i ogon węża. Zdołał ją pokonać heros Bellerofont, który przyleciał na Pegazie i przebił bestii gardło ołowianym oszczepem. Chimera do dziś spoczywa pod ziemią, ale ogień z jej paszczy przedostaje się na powierzchnię. Zbocze wzgórza w okolicach wioski Çirali naprawdę płonie w wielu punktach. Pomarańczowe języki wydobywają się z otworów w wapiennej skale, nie da się ich zasypać piaskiem (po chwili znowu strzelają w górę) ani zdusić w inny sposób. I tak jest od wieków, choć w czasach starożytnych płomieni było więcej. Podziemne pokłady metanu najwyraźniej się wyczerpują. Rozświetlone wzgórze stanowiło kiedyś naturalną latarnię wskazującą drogę statkom zbliżającym się do wybrzeża. Kiedy opuszczamy to miejsce, zapada już noc. Z ciekawości oglądam się na wzgórze – nawet z daleka widać ogień błyskający między drzewami. Chimera znajduje się na terenie Beydaglari Olympos Milli Parki i jest objęta ochroną. Nie można tam biwakować. Pewnie niejedna osoba wpadła na myśl, że to doskonałe miejsce do rozłożenia obozu. Wyobraźcie sobie: gotowe ognisko, które nie gaśnie nawet w czasie deszczu. Przy ogniach mitologicznej bestii grzaliśmy sobie ręce, nad rzeką Köprülü dzwoniliśmy zębami. Jej rwący nurt także jest chroniony parkiem narodowym. Imponująco wygląda zwłaszcza w Köprülü Kanyon – głębokim wąwozie, którego brzegi spina rzymski most. Ubrani w kaski i kapoki spoglądamy z niego na zieloną wodę wtłoczoną między skały, po czym wracamy do „portu”, gdzie już czekają na nas pontony. Krótki sprawdzian na spokojniejszym nurcie i rozpoczynamy przygodę z raftingiem. Nie będzie tu teraz ociekającego adrenaliną opisu pokonywania bystrzy. Owszem, ponton obraca się i podskakuje na progach, lodowata woda spływa nam po plecach, my zawzięcie młócimy wiosłami, ale niebezpieczeństwa wywrotki nie ma. Musielibyśmy naprawdę bardzo się postarać, żeby ktoś nie z własnej woli opuścił pokład naszej jednostki pływającej. Rafting na Köprülü nie wymaga doświadczenia, to przede wszystkim zabawa, choć zdarzają się zacięte bitwy między statkami. Oto do naszego pontonu zbliża się rosyjska załoga i chlapie bezlitośnie wiosłami. Woda zalewa mi uszy i oczy, nic nie widzę, nie mogę się bronić. Z odsieczą przychodzi nam ponton z rodakami, napastnik poddaje się, a my podnosząc triumfalnie wiosła, płyniemy do kolejnych bystrzy. Porcja kultury Od naszego hotelu do centrum Alanyi jest kilkanaście kilometrów, a my, czyli jakieś 10 osób, bardzo chcemy się dostać na tamtejszy targ. Choćby autobusem. Żaden jednak nie nadjeżdża, ale zatrzymuje się ciężarówka. Po chwili mkniemy na pace rozchichotani, przytrzymując kapelusze (Tomek Jacyków), rozwiane włosy i łopoczące szarawary. A na targu stosy warzyw i owoców, słodycze, świeżo prażona ciecierzyca, żywe kurczęta prosto z kartonu. Wokół rozstawiły się sklepy z pamiątkami. W jednym z nich się poddajemy. Znad szklaneczek czaju pokazujemy sprzedawcy, co jeszcze chcemy kupić: wyszywane tureckie pantofle, pudełko chałwy, magnes z wersetem z Koranu, miejscową herbatę. Nie ma Turcji bez herbaty i oczywiście kebabu. Powszechnie znany obracający się wałek z mięsem – döner kebab – jest zwykłym fast foodem wymyślonym przez pewnego Turka, który w latach 60. XX w. wyjechał do Niemiec. Prawdziwy kebab ma różne oblicza. Na przykład z rejonu Bursy pochodzi iskender kebab – duże kawałki baraniny podane z chlebem pita pokrojonym w kostki, polane sosem pomidorowym i jogurtem. W rejonie Urfa i Adany jada się adana kebab – siekane lub mielone mięso w postaci kotleta czy szaszłyka z pilawem, kaszą, grillowanymi bakłażanami i papryką. O tradycyjnej kuchni tureckiej można pisać dużo – o napojach, jak choćby herbacie i ayranie, o łakociach (lukum, czyli po polsku rachatłukum w licznych odmianach, albo o przyrządzanych w rejonie Morza Czarnego słodyczach z ryb) i wielu różnych smakołykach. Stąd już tylko krok do innej przyjemności – fajki wodnej w towarzystwie alkoholu. Po alkoholu Turcy tradycyjnie udają się do baru çorbaci, czynnego całą noc, w którym podawane są zupy „regenerujące”. My też idziemy pokrzepić się czymś gorącym. Do wyboru są flaki, zupa z soczewicy i mus z barana. Rozochocona nargilą zamawiam mus. Jest doskonały: gęsty, dobrze doprawiony i pożywny. Kiedy następnego dnia przewodnik upewnia się, czy zupa mi smakowała, znów ją zachwalam. Ale jego pytanie zastanawia mnie i rodzi pewien niepokój. Skąd taka troska o doznania kulinarne? W mej mózgownicy powoli świta myśl, co właściwie zjadłam w çorbaci: mózg z barana. Porcja tradycji Turcja, a przynajmniej jej bardziej turystyczna zachodnia część, zapewnia Europejczykom miękkie lądowanie w islamie. Nie jest to kraj arabski, jak sądzi wiele osób, a stosowany tam alfabet łaciński, wprowadzony przez ojca narodu Atatürka, pozwala łatwo odczytać słowo pisane. (Skoro o języku mowa – wypytywaliśmy naszego przewodnika Feyziego o „dziękuję” po turecku. Podpowiedział nam, że brzmi to trochę jak polskie „czesze kurę” – teşekürederim. Nie wiem, ile razy uczesaliśmy tę kurę w ciągu tygodnia, ale można liczyć w setki). Z pobożności i konserwatyzmu mieszkańców słynie Konya. Miasto nadal jest ośrodkiem sufizmu i celem pielgrzymek, to tu w XIII w. powstał Zakon Tańczących Derwiszy, którzy poprzez wirujący taniec dążyli do zbliżenia się do Boga. W klasztornych budynkach mieści się dziś Muzeum Mevlany – założyciela zakonu – i jego grób. Tak jak Rosjanie szturmują kościół św. Mikołaja, tak wierni sunnici ramię w ramię z turystami szturmują muzeum. Zgromadzono w nim prawdziwe bogactwa: stare księgi, w tym dwie napisane przez samego Mevlanę, różańce i szaty derwiszy, instrumenty używane podczas rytualnego transowego tańca. Na ścianie widnieje sentencja Mevlany: Ya oldugun gibi görün ya göröndügün gibi ol, co znaczy: „Albo bądź taki, jaki się pokazujesz, albo pokazuj się takim, jakim jesteś”. Pośrodku muzealnej sali stoi szklana gablota, a w niej zdobiona masą perłową szkatuła z włosem z brody Mahometa – jedną z najcenniejszych relikwii w islamie. Co chwila podchodzi do niej jakaś osoba i wącha, wierząc, że ze szkatuły wydobywa się ładny zapach. Zbliżam nos do gabloty i zatrzymuję go w miejscu wypolerowanym przez tysiące innych nosów, gdzie widnieją małe otwory. Wciągam powietrze – pachnie wspaniale. Czy mamy okazję zobaczyć tańczących derwiszy? Oczywiście. Coś, co kiedyś było modlitwą, stało się mega atrakcją turystyczną i pojawia się w programie wielu wycieczek po Turcji. Już po pokazie zastanawiamy się, dlaczego po kwadransie wirowania derwisze nie przewracają się z powodu zawrotów głowy. Sekret tkwi w ustawieniu głowy pod odpowiednim kątem – takim samym, pod jakim oś Ziemi jest odchylona od pionu, czyli o blisko 23 stopnie. Jak oni na to wpadli? Porcja wszystkiego A teraz pora na coś, co wymyka się sklasyfikowaniu, bo jest wspólnym dziełem natury, czasu i człowieka, sztandarową atrakcją i must see Turcji. Mowa o Kapadocji. O tej krainie napisano już chyba wszystko, poza tym, że leży daleko od wybrzeża i trzeba poświęcić prawie cały dzień na dojazd. Najpierw przekraczamy porośniętą wspaniałymi cedrami przełęcz w górach Taurus oddzielających brzegi Morza Śródziemnego od wnętrza kraju. Dopiero za Konyą krajobraz się wypłaszcza i na horyzoncie pojawia się pokryty śniegiem stożek. To wulkan Hasan (3253 m), jeden z „twórców” Kapadocji. Z wyrzuconych przez niego popiołów powstała miękka skała, w której deszcz i wiatr wyrzeźbiły fantastyczne formy. Później droga biegnie wśród łagodnych zielonych wzgórz niczym z tapety Windows. Wreszcie mijamy miasto Aksaray zwane bramą Kapadocji i zatrzymujemy się w wiosce Saratli. Tu mamy przedsmak tego, co czeka nas w tej przedziwnej krainie – jedno z kilkudziesięciu podziemnych miast, z których do zwiedzania udostępniono tylko kilka. Kiedyś żyli w nich ludzie, chronili się przed chłodem i upałem, w nich także przed rzymskimi i muzułmańskimi prześladowaniami ukrywali się chrześcijanie. Zagłębiamy się w kilkupoziomowy labirynt korytarzy, pomieszczeń, schodów, wąskich przejść wydrążonych w skale koloru kawy z mlekiem. Wszystko jest oświetlone żarówkami i oznaczone strzałkami – na szczęście, bo można byłoby zostać pod ziemią dłużej, niż się zamierzało. Po wyjściu, mimo protestów przewodnika (będziemy mieć mało czasu w Kapadocji!), pędzimy na skraj wioski, skąd dobrze widać wulkan Hasan. Bodaj najbardziej obleganym miejscem w Kapadocji jest Park Narodowy Göreme – muzeum pod gołym niebem z ponad 30 wykutymi w skałach kościołami. Pochodzą z wieków IX–XI, w wielu zachowały się wspaniałe freski – dzięki temu, że nie dotarli tu ikonoklaści, przeciwnicy oddawania czci wizerunkom Boga i świętych. Niestety, żeby je zobaczyć, trzeba odstać w długiej kolejce, a za wejście do wybranych świątyń uiścić dodatkową opłatę. Szczęśliwie wspaniałości nie brakuje także poza muzeum. Jest Dolina Ihlara z ponad 60 kościołami, wioska Üçhisar z cytadelą wykutą w skale, miasteczko Çavuşin, wiele dolin w okolicach Göreme. Wszędzie widać żebra, kopce, grzyby i inne niezwykłe formy skalne – organiczne, obłe, pozbawione kątów prostych, co cieszy oko zmęczone kanciastymi tworami architektury. Wszystko to wygląda jak pierwowzory dzieł Antonia Gaudiego. Albo po prostu jak świat z bajki. CZAS: 8 DNI KOSZT: OK. 2,6 TYS. ZŁ (BEZ RAFTINGU I WYCIECZKI DO KAPADOCJI) INFO Powierzchnia: blisko 784 tys. km2. Ludność: ok. 79 mln mieszkańców, z czego 18 proc. to Kurdowie. Język: turecki. Religia: islam (większość wyznawców to sunnici). Waluta: lira turecka (TRY), 1 euro = 2,50 liry. TRANSPORT Na krótkich dystansach najlepiej jeździć dolmuszem, czyli zbiorową taksówką (zwykle minibusem), która odjeżdża, gdy uzbiera się wystarczająca liczba pasażerów. Na dłuższych trasach kursują autobusy, np. bilet na nocny autobus ze Stambułu do Antalyi kosztuje ok. 70 tys. lirów, do Ankary ok. 60 tys. lirów. Rozkłady jazdy autobusów ze Stambułu, czas podróży, nazwy przewoźników można znaleźć na stronie www.turkeytravelplanner.com/go/Istanbul/Transport/intercity_bus_table.html BILETY Bilet do twierdzy w Kale kosztuje 9 lirów, do kościoła św. Mikołaja i grobowców – po 10 lirów, do Chimery 3,75 liry, do teatru Aspendos i do muzeum w Göreme po 15 lirów. www.muze.gov.tr W turystycznych miejscach często podawane w euro (można płacić w tej walucie). Szklaneczka herbaty w restauracji kosztuje 3 liry, kawa 4–5 lirów, kilogram lukum w sklepie ze słodyczami 18 lirów. NIEPEŁNOSPRAWNI Niektóre zabytki, np. kościół św. Mikołaja, są przystosowane dla turystów na wózkach. Niestety podziemne miasta i kościoły Kapadocji pozostają niedostępne. turcja.org.pl www.turkeyrafting.com www.360tr.com – wirtualne wycieczki po atrakcjach Turcji.
Sprawdźcie, gdzie można spędzić ciepłe i słoneczne dni w maju.
Sprawdźcie, gdzie można spędzić ciepłe i słoneczne dni w maju. Costa del Sol Costa del Sol w Hiszpanii przyciąga słoneczną pogodą przez cały rok. W maju temperatury sięgają 25 stopni Celsjusza, więc nie jest jeszcze tak upalnie jak latem. Można się opalić i zażyć orzeźwiającej kąpieli w morzu. Region przyciąga śródziemnomorskim klimatem, pięknymi plażami, różnorodnością zabytków, bogactwem przyrody oraz egzotycznymi potrawami. Wzdłuż całego wybrzeża ciągnie się doskonale rozwinięta baza noclegowa i gastronomiczna. Każdy znajdzie na Costa del Sol coś dla siebie. Można tu m.in. podziwiać wspaniałe budowle wzniesione przez starożytnych Maurów, obejrzeć plantacje oliwek czy palm daktylowych, a we wschodniej części wybrzeża spróbować swoich sił na jednym z 30 pól golfowych, które są uznawane za najlepsze w Europie. Zapraszamy do systemu rezerwacji na stronie NG Wyspy Kanaryjskie Wyspy Kanaryjskie na Oceanie Atlantyckim to miejsce dla miłośników ciepłego klimatu pragnących wypocząć od znojów dnia codziennego. Przyjeżdżają tu ludzie z całego świata. Większość turystów wybiera to miejsce ze względu na możliwość relaksu na tutejszych plażach. Najpopularniejszą wyspą archipelagu jest Teneryfa, na której znajduje się najwyższy szczyt Hiszpanii – wulkan Teide (3718 m n.p.m). Można się na niego wspiąć po uzyskaniu uprzedniej zgody od władz otaczającego ten obszar parku. Warte odwiedzenia są także niektóre z tutejszych miast np. La Ortava, La Laguna oraz Garachico. Dla zwolenników aktywnego wypoczynku, nie lada atrakcją może okazać się górzysta wyspa Gran Kanaria, która oferuje wiele ciekawych tras rowerowych. Jeszcze bardziej urozmaicone szlaki można znaleźć na wyspach La Palma i La Gomera. Dla tych, którzy preferują sporty wodne, archipelag jest rajem na Ziemi. Można tu uprawiać m.in. surfing, windsurfing, nurkowanie, żeglarstwo. FuerteventuraNa Lanzarote możemy wybrać się do ogrodu kaktusowego lub do Cueva de los Verdes czyli Zielonej Jaskini, której nazwa wbrew pozorom z kolorem zielonym nie ma nic wspólnego. Pochodzi ona od nazwiska rodziny, do której kiedyś należało to miejsce. W tym długim labiryncie korytarzy można podziwiać warstwy lawy i ciekawe formy skalne. Największe wrażenie robi 40-metrowy, otwierający się nad głowami, lej ukształtowany w lawie znany jako La Corona. Mimo swojego surowego wyglądu, Fuerteventura również przyciąga rzesze turystów. Jej największym atutem są rozległe dziewicze plaże. Ponadto, przez okrągły rok panuje tu dobry klimat dla alergików i astmatyków; w powietrzu jest sporo soli. Jest to doskonałe miejsce dla miłośników surfingu, którzy w okresie od maja do września znajdą tu najlepsze warunki do uprawiania tego sportu. Wyspy Kanaryjskie to nie tylko luksusowe kurorty. Warto to przyjechać choćby dla samego piękna przyrody. Ponadto, ponoć nigdzie na świecie nie można zjeść smaczniejszych bananów. Nawet słynna hiszpańska sangria i tinto de verano smakują tu znacznie lepiej. Zobacz także: Fuerteventura (Kanary) - rajskie plaże nad Atlantykiem Wyspy Kanaryjskie, wydają się być z natury takie same Teneryfa - główna relacja z podróży Costa Verde AsturiaCosta Verde znana także jako Zielona Hiszpania obejmuje cztery północne regiony autonomiczne: Asturię, Kraj Basków, Kantabrię i Galicję. Jest jednym z najbardziej malowniczych miejsc w Hiszpanii. Stanowi raj dla turystów ceniących nowoczesną sztukę, średniowieczne zabytki oraz wykwintną kuchnię bazującą na rybach i innych bogactwach morza (jak kraby czy homary). Znajdują się tu liczne piaszczyste plaże, gdzie można uprawiać m.in. windsurfing i nurkowanie. Jest tu także plaża nudystów. Z wybrzeża, łatwo dostać się do kilku parków narodowych słynących ze swojego unikalnego naturalnego piękna. Dużym walorem tego regionu jest jego kameralna atmosfera. Betonowe hotele zastępują tu urocze pensjonaty pozwalające na wyciszenie i wczucie się w rytm życia mieszkańców. Costa Blanca Penyal d' Ifach. Costa Blanca (Białe Wybrzeże), obejmujące środkową część wybrzeża Hiszpanii, to istny raj na Ziemi. Swoją nazwę zawdzięcza m.in. białym kwiatom migdałowca, śnieżnym domkom, wapiennym skałom i białemu piaskowi okolicznych plaż. Najsłynniejsze miejsca regionu to Walencja, Alicante, Murcja, Benidorm, Altea, Denia, Guadalest i Mortira. Jednym z najbardziej charakterystycznych symboli Costa Blanca jest 332 metrowy wapienny ostaniec Penyal d`Ifach. Obok największego w Europie gaju palmowego (znajdującego się w Elx), stanowi cenny rezerwat przyrody. Warto wspomnieć, że cały region jest niezwykle specyficzny pod względem mentalności i obyczajowości tutejszych mieszkańców. Costa Blanca to miejsce nieustających zabaw, świąt, imprez. Cyklady Cyklady to należący do Grecji archipelag w południowo-zachodniej części Morza Egejskiego odznaczający się urozmaiconych krajobrazem i śnieżnobiałą architekturą. W jego skład wchodzi ponad 200 wysp, z których każda ma odmienny charakter i własną atmosferę. Stanowią one raj zarówno dla miłośników przyrody jak i koneserów zabytków. Jedną z najchętniej odwiedzanych przez Polaków wysp stanowi Santoryn (inaczej Santorini, Tera lub Thira). Jest to wyjątkowo piękny archipelag położony w południowej części Cyklad. Potężna erupcja wulkanu ok. 1600 r. p.n.e. nadała jej dzisiejszy majestatyczny wygląd. Jedna z hipotez utożsamia zniszczenie wyspy z mityczną Atlantydą. Miejsce słynie z białych charakterystycznych budowli i obszernych plaż pokrytych czarnym, białym lub czerwonym piaskiem. Znane jest również z przepięknych wiosek usytuowanych na skraju klifu. Najwyżej położona jest Pyrgos z labiryntem wąskich uliczek i licznymi kościołami. Jedną z najbardziej znanych jest stolica archipelagu - Fira stanowiąca w zasadzie obrzeże krateru. Oblegana przez turystów jest też Ia, charakteryzująca się biało – niebieską zabudową i znana jako doskonałe miejsce do podziwiania zachodów słońca. Równie słynna jest Oia, która oferuje spektakularny widok na wulkan Palia i wyspę Thirasia. Najlepsze plaże można znaleźć na Kamari, Perivolos, Vlihada i Parissa. Warto także udać się na Czerwoną Plażę oddaloną o 10 km od Firy. Santorini słynie także z lokalnie produkowanego wina, które można jedynie kupić na miejscu gdyż nie wysyła się go na eksport. Warto także wspomnieć, że w 1967 odkryto na wyspie miasto epoki kultury egejskiej - Akrotirion zasypane przez wybuch wulkanu. Godny uwagi jest także Mykonos, najdroższa wyspa Cyklad, która stanowi przede wszystkim centrum rozrywki i zabawy. Można tu niekiedy spotkać znane osobistości ze świata show biznesu. Oprócz tego, turystów zwabia tak zwana „Mała Wenecja” z niewielkimi domkami, z których część znajduje się wodzie. Duże wrażenie robi szereg stojących nad morzem, murowanych XVI-wiecznych wiatraków z ażurowymi skrzydłami i krytymi strzechą dachami. Inny charakterystyczny punkt wyspy stanowi również Cerkiew Paraportiani z XVI wieku. Nieodłącznym symbolem Mykonos stały się pelikany, które niekiedy paradują uliczkami miasta żebrząc o jedzenie. Na wyspie warto wybrać się także do Muzeum Folkloru oraz Muzeum Archeologiczne. Równie ciekawa jest Paros czyli trzecia co do wielkości wyspa Cyklad. Mimo roli ośrodka turystycznego, miejsce zdołało zachować swój dawny urok. Na szczególną uwagę zasługuje stolica wyspy – Parikia słynąca z sieci charakterystycznych wąskich uliczek. Jedną z jej atrakcji stanowi kościół Ekatondapiliani z VI oraz Muzeum Sztuki Bizantyjskiej. Godne polecenia jest także miasto Naoussa z licznymi tawernami i pięknymi plażami, które jest uważane za najbardziej malowniczą przystań morską na całym Morzu Egejskim. Na Paros warto także skorzystać z piaszczystej plaży Kolimbithres. Inne znane wyspy Cyklad to m.in. Naksos, Delos, Ios, Siros oraz Milos. Pozostając przy Grecji, w maju można również wybrać się na wyspę Rodos, do klimatycznego miasteczka Lindos. Jego najbardziej charakterystyczną cechą są białe domy na zboczach wzgórza, nad którym wznosi się imponująca cytadela. Mury oplata bujna winorośl, a uliczki są tu niezmiernie wąskie. Duże wrażenie robi akropol z dorycką świątynią Ateny Lindia, a także hellenistyczną stoą obudowaną przez zamek joannitów. U stóp miasta leży port świętego Pawła, do którego rzekomo przypłynął niegdyś statek z samym apostołem na pokładzie. Zobacz także: Antyczne miasta na Rodos Rodos w maju 2007 Lazurowe Wybrzeże Lazurowe Wybrzeże (Côte d'Azur) to odcinek wybrzeża Morza Śródziemnego we francuskiej Prowansji. Jest jednym z najpopularniejszych regionów turystycznych w Europie. Może się pochwalić urozmaiconą linią brzegową i doskonale rozwiniętą infrastrukturą turystyczną. Miejsce odznacza się długimi piaszczysto – kamienistymi plażami i bogatą roślinnością. Rosną tu m.in. eukaliptusy, palmy, migdałowce, cytrusy oraz drzewa oliwne. Jednym z ciekawszych miast regionu jest Nicea, uważana za stolicę Lazurowego Wybrzeża. Nicea to miasto artystów. Najwięksi z nich, zachwyceni jej pięknem, zaczęli tu przybywać na przełomie XIX i XX wieku odzwierciedlając jej wyjątkowość w swoich pracach. Znajdują się tu m.in. muzea z dziełami Henriego Matisse’a oraz Marca Chagalla. Najbardziej charakterystycznym punktem miasta jest Promenade des Anglaise - słynny deptak znany po prostu jako Prom, który ciągnie się wzdłuż wybrzeża na długości 8 km. Stanowi doskonałe miejsce dla spacerowiczów, biegaczy, rowerzystów i rolkarzy. Dużym walorem Nicei jest łagodny, śródziemnomorski klimat. Temperatura nie schodzi tu poniżej 15 stopni Celsjusza. Innym ciekawym miejscem Lazurowego Wybrzeża jest także Frejus. Miasto słynie z urozmaiconego życia nocnego, licznych parków rozrywki oraz cennych rzymskich zabytków. Oczywiście, na Côte d'Azur nie można też pominąć wizyty w tak znanych ośrodkach jak Cannes, Monte Carlo, Antibes, Monaco czy Saint Tropez. Zobacz także: Lazurowe Wybrzeże - wyprawa rodzinna Riwiera Turecka Riwiera Turecka wabi turystów nie tylko obszernym złocistymi plażami, ale również pięknem przyrody, bogactwem antycznych zabytków i możliwością uprawiania sportów wodnych. Wzdłuż nadmorskich kurortów ciągną się urokliwe promenady z widokiem na majestatyczne góry Taurus, a w głębi lądu cieszy oczy niepowtarzalna przyroda. Jedną z największych atrakcji regionu stanowi Park Narodowy Kanionu Köprülü w prowincji Antalaya. Malowniczy szlak prowadzi przez ścieżki dziewiczych lasów cyprysowych, poprzecinane górskimi potokami. Ogromne wrażenie robi rzymski most przerzucony wysoko nad rzeką Köprülü. Na wzgórzach ponad kanionem leżą ruiny starożytnego miasta Selge. Równie ciekawa może okazać się wędrówka Wąwozem Saklikent. Jest on tak wysoki i wąski, że promienie słoneczne nie sięgają jego dna sprawiając, że płynąca tam woda jest lodowata nawet latem. Aby pokonać wąwóz trzeba zaopatrzyć się w dobre buty, które zniwelują nieco trudności związane z brodzeniem w zimnym potoku. Do najbardziej znanych i najchętniej odwiedzanych miejscowości Riwiery Tureckiej należą: Antalya, Side, Alanya, Belek oraz Incekum. Dużą popularnością cieszy się kurort Kas z górską trasą zwaną Drogą Licyjską, zamek w Anamur, jaskinia Karain czy gwarny port Fethie. Zobacz także: Turcja - Riwiera 2008 Turcja ( Antalya i Kapadocja) okiem rezydenta - I