National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-04-01T06:39:46.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Masterclass National Geographic po raz pierwszy w Polsce. Zapisy ruszyły
items: Kazimierz Nowak – podróżnik i zapalony cyklista. Kim był zapomniany pionier polskiego reportażu?
items: Najbardziej inspirujące książki o podróżach. Każdy podróżnik musi je przeczytać
items: Miedzianka Fest wraca po przerwie. W tym roku wydarzenie dosłownie rusza w drogę
items: Ołomuniec to jedno z ładniejszych czeskich miast. Co warto zobaczyć w dawnej stolicy Moraw?
items: Aparat fotograficzny zbliża do ludzi, poszerza horyzonty i uczy uważności [rozmowa z Marzeną Wystrach]
items: 5 książek, które warto przeczytać w 2022 roku
items: Rekomendacje National Geographic na Black Week - reportaże podróżnicze
items: Kiedyś mówiono o niej, że jest paskudna. Na tych zdjęciach Nowa Huta zachwyca
items: Te zdjęcia pokazują prawdziwą Rosję. Bez upiększeń, bez poprawek
items: Sierra Leone: To najgorsze miejsce dla dziewczynki. Wstrząsający reportaż
items: Pił sobie człowiek. Jak alkohol przez wieki kształtował naszą kulturę [REPORTAŻ]
items: W ich oczach odbija się ludzkość. Orangutany mają "kulturę". Możemy nie zdążyć jej poznać
items: Wyprowadzić noworodka z nałogu. Tak leczy się dzieci kobiet uzależnionych od narkotyków
items: 13 zdjęć z Kuby. Bez upiększania
items: To państwo ma wielkie bogactwo, a jednak jest w ruinie. Płonące serce Afryki [REPORTAŻ]
items: Geneza masakry. Wojna z kartelami narkotykowymi w Meksyku [REPORTAŻ]
items: "Skakanka z kabla". Poruszający reportaż z obozu-miasta
items: Tam, gdzie śmierć nie oznacza pożegnania [REPORTAŻ]
items: "Zobaczyłem państwo, które tak naprawdę nie istnieje". Wyprawa do stolicy piratów
items: 56 sekund, które wywróciły domy i życie Nepalczyków do góry nogami. Reportaż z Nepalu dotkniętego trzęsieniem
items: Reporter wśród plemienia Tahltan. Poznaj historie z dalekiej Północy
items: Zaklinaczka przeszłości. Kim są mieszkający w Polsce Karaimi?
items: "Oni nie traktowali nas jak ludzi." Życie po ISIS (REPORTAŻ)
items: Kolumbijczycy z innych regionów zarzucają im lenistwo i niechlujstwo. Ale radości życia mogą się od nich uczyć!

Masterclass National Geographic po raz pierwszy w Polsce. Zapisy ruszyły
type: item
date: 2025-02-22T07:31:29.000Z
creator: Łukasz Załuski
subject: Fotografia
subject: fotografia
subject: fotoreportaż
subject: reportaże
description: Na to wydarzenie czekaliśmy wiele lat. Już w kwietniu pierwsza polska edycja programu Masterclass National Geographic. Warsztaty odbędą się w Warszawie i będą poświęcone fotografii krajobrazowej i reportażowi podróżniczemu.
encoded: Spis treści: Masterclass National Geographic Polska – Program wydarzenia Mistrzowie National Geographic dzielą się wiedzą Czego dowiesz się podczas Masterclass Masterclass National Geographic Polska – Jak się zapisać na warsztaty? W dniach 5–6 kwietnia 2025 roku w Warszawie odbędzie się pierwsza edycja Masterclass National Geographic. To wyjątkowe wydarzenie skierowane jest do pasjonatów fotografii, podróży oraz opowiadania historii za pomocą obrazu i słowa. Uczestnicy będą mieli niepowtarzalną okazję zdobyć wiedzę od uznanych mistrzów i mistrzyń fotografii oraz literatury faktu. Masterclass National Geographic Polska – Program wydarzenia Dwudniowe warsztaty odbędą się w Radisson Collection Hotel przy ul. Grzybowskiej 24 w Warszawie. Program został zaprojektowany tak, aby uczestnicy mogli rozwijać swoje umiejętności zarówno w teorii, jak i praktyce. W planie znajdują się wykłady, oraz panel dyskusyjny z mistrzami fotografii i reportażu. Dla jednej osoby przewidziana jest wyjątkowa nagroda – zorganizowany przez National Geographic wyjazd w austriackie Alpy, gdzie wyróżniony uczestnik lub uczestniczka będzie pracować nad własnym reportażem. Nagrodzona praca zostanie opublikowana w National-Geographic.pl. Mistrzowie National Geographic dzielą się wiedzą Wśród prelegentów znajdą się wybitni najlepsi eksperci w dziedzinie fotografii i reportażu. Co ważne każda z osób prowadzących warsztat mu wieloletnią praktykę w swojej dziedzinie. Kacper Kowalski – trzykrotny laureat nagrody World Press Photo, specjalizujący się w fotografii lotniczej. Ilona Wiśniewska – reportażystka i fotografka, autorka pięciu książek, laureatka nagród takich jak Kryształowa Karta Polskiego Reportażu czy Grand Press. Jej reportaże dotyczące krajów północy były przekładane na wiele języków. Katarzyna Gubrynowicz – ekspertka w fotografii krajobrazowej, laureatka konkursu European Wildlife Photographer Of The Year. Adam Brzoza – fotograf górski z ponad 20-letnim doświadczeniem, dokumentujący krajobrazy…

MarcinDobas1-3969947.jpg
width: 4000
height: 3000

Kazimierz Nowak – podróżnik i zapalony cyklista. Kim był zapomniany pionier polskiego reportażu?
type: item
date: 2024-05-29T11:04:50.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: afryka
subject: dziennikarze
subject: fotografia
subject: podróże
subject: podróżnicy
subject: reportaże
subject: reporter
subject: rowery
subject: Wolny czas
description: Kazimierz Nowak w latach 1931–1936 samotnie przemierzył Afrykę i to w dwie strony. Przemieszczał się na rowerze, pieszo, konno, czółnem, pociągiem, a nawet na wielbłądzie. Z Czarnego Lądu pisał obszerne relacje do prasy. Ten niezmordowany podróżnik uważany jest za pioniera polskiego reportażu.
encoded: W tym artykule: Początki pasji Rowerowe wyprawy w Europie Początek wielkiej wyprawy Kazimierza Nowaka Drugie życie Kazimierza Nowaka Schyłek życia Kazimierza Nowaka Kazimierz Nowak urodził się 11 stycznia 1897 roku w miejscowości Stryj na Podkarpaciu. Zmarł w 13 października 1937 roku w Poznaniu. Jest to pod wieloma względami wyjątkowa postać, związana przez większość życia z Poznaniem. Początki pasji Kazimierz Nowak był niezmordowanym podróżnikiem, fotografem, rowerzystą. Od dzieciństwa był bardzo ciekawy świata. W wieku zaledwie 15 lat udał się w samodzielną podróż do Watykanu. Jednak jego prawdziwym marzeniem było poznanie Afryki. Początkowo nie było to możliwe. Po I wojnie światowej osiadł w Poznaniu, gdzie zatrudnił się jako urzędnik. Nie potrafił jednak ciągle siedzieć za biurkiem. Udawał się na długie rowerowe wycieczki po kraju, które dokumentował, fotografując. Rowerowe wyprawy w Europie W 1925 roku Kazimierz Nowak stracił posadę. Miał jednak pomysł na siebie i nowy fach. W marcu tego roku wyjechał z kraju (oczywiście na rowerze) i zarabiał na siebie oraz rodzinę w roli korespondenta prasowego i fotografa. Dotarł do Austrii, Włoch, Belgii, Holandii, Rumunii, Grecji, Turcji. Ciągnęło go jednak do Afryki. W 1927 roku był już w Trypolitanii w Afryce Północnej. Nie zapuścił się dalej na południe kontynentu – zabrakło pieniędzy, poza tym podupadł na zdrowiu. Ciągle w tyle głowy miał jednak pomysł przemierzenia i poznania całej Afryki. Rozpoczął przygotowania. Początek wielkiej wyprawy Kazimierza Nowaka 4 listopada 1931 roku Kazimierz Nowak rozpoczął podróż do Afryki. Początkowo pociągiem – aż do Rzymu. W Wiecznym Mieście wsiadł na rower, którym dojechał do Neapolu. Tam nie miał już wyboru. Aby dostać się do Afryki, musiał wsiąść na pokład statku. 26 listopada Nowak wsiada w Trypolisie na rower firmy Brennabor i rozpoczyna niezwykłą podróż po Czarnym Lądzie. Cel: odległy o kilkanaście tysięcy kilometrów Przylądek Igielny na samym południowym krańcu kontynentu. Po…

kazimierz-nowak-podroznik-i-zapalony-cyklista-kim-byl-zapomniany-pionier-polskiego-reportazu-b23db8b.png
width: 1200
height: 630

Najbardziej inspirujące książki o podróżach. Każdy podróżnik musi je przeczytać
type: item
date: 2022-10-23T07:04:15.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: książki
subject: Kultura
subject: podróże
subject: przygoda
subject: relacje z podróży
subject: reportaże
subject: Społeczeństwo
description: Książki o podróżowaniu zabierają nas do innego, czasem nieznanego nam świata. Z reportaży o tematyce podróżniczej można dowiedzieć się znacznie więcej, niż z krótkich artykułów w prasie lub internecie. Dlatego przed wyruszeniem w drogę należy zebrać… biblioteczkę.
encoded: W tym artykule: „Broad Peak. Darowane życie”, Monika Witkowska „Nazywam się Czogori”, Max Cegielski „27 śmierci Toby’ego Obeda”, Joanna Gierak-Onoszko „Ludzie z placu słońca”, Aleksandra Lipczak „Swoją drogą” „Wyspa Skarbów” Czytanie ma bardzo długą listę zalet. Książki pobudzają wyobraźnię, wpływają na efektywność mózgu, sprawiają, że stajemy się bardziej wrażliwi i tolerancyjni. A także wzbogacają słownictwo, uczą myślenia i zwiększają naszą wiedzę. Jak mawia klasyk „kto czyta żyje podwójnie”, a czytając książki o podróżach, można przeżyć niezliczoną liczbę żyć. Reportaże mogą zwiększyć świadomość problemów, z jakimi zmagają się konkretne kraje, przybliżyć historię lub kulturę. Albo opowiedzieć o ludziach, którzy zamieszkują różne państwa na świecie. Są również takie książki, które stanowią bezpośrednią inspirację, a po lekturze od razu ma się ochotę spakować plecak i ruszyć przed siebie. Przedstawiamy wam propozycje National Geographic najlepszych książek o podróżowaniu i tematyce podróżniczej. „Broad Peak. Darowane życie”, Monika Witkowska Książka spod pióra Moniki Witkowskiej to lektura obowiązkowa nie tylko dla osób, które zajmują się wspinaczką górską. To reportaż dla każdego, kto ceni dobrą literaturę. Autorka w znakomity sposób opisuje, jak wyglądają przygotowania do zdobycia K2 oraz dlaczego zdecydowała się zdobyć ostatecznie Broad Peak. Witkowska skłania do refleksji, jakie wyzwania czekają na osoby, które planują zdobywać szczyty. Wydawać się może, że o himalaizmie napisano już wszystko. Jednak książka polskiej pisarki łączy w sobie zarówno historię samej wspinaczki wysokogórskiej z opowieściami zwykłych ludzi i masą interesujących ciekawostek. „Nazywam się Czogori”, Max Cegielski Pozostając wysoko nad poziomem morza, warto zwrócić uwagę na najnowszą książkę Maxa Cegielskiego. „Nazywam się Czogori” to niezwykła powieść, która przedstawia oblicze himalaizmu, o którym nie piszą inne książki. Pisarz zabiera czytelników w lata 90. XX wieku. Młody fotograf Ol…

ksiazki-o-podrozach-2146eba.jpg
width: 2119
height: 1415

Miedzianka Fest wraca po przerwie. W tym roku wydarzenie dosłownie rusza w drogę
type: item
date: 2022-07-15T08:10:43.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: dolny śląsk
subject: opole
subject: podróże
subject: reportaże
subject: Travel
description: Na trasie tegorocznej edycji festiwalu Miedzianka po Drodze znajdą się: Gliwice, Racibórz, Nysa, Opole, Pleszew, Złoty Stok i Sierosław w podpoznańskiej gminie Tarnowo Podgórne. Impreza rozpocznie się oczywiście w miejscu swoich narodzin, czyli w Miedziance na Dolnym Śląsku.
encoded: W tym artykule: Miedzianka Po Drodze. Festiwal rusza w podróż po kraju Tegoroczny program festiwalu odbywa się pod hasłem „Literatura niepraktyczna” Po dwuletnie przerwie literacki festiwal Miedzianka Fest wraca w odmienionej formie. Tym razem to nie miłośnicy książek przyjadą do Miedzianki, a Miedzianka przyjedzie do nich. Nie zmienia się to, że uczestników czeka kilka dni inspirujących spotkań z ulubionymi autorami. Co warto wiedzieć? Festiwal Miedzianka Po Drodze rozpocznie się w piątek, 26 sierpnia cyklem dwudniowych warsztatów „Poszerzona rzeczywistość”. To zupełnie nowy koncept w ramach wydarzenia i w tym roku jedyny odbywający się w miejscu narodzin tej imprezy. Wędrowna forma festiwalu pozwala zmniejszyć jego ślad ekologiczny i antropopresję na miejsce, w którym dotąd się odbywał. To nie publiczność musi przyjechać do Miedzianki, a Miedzianka przyjedzie do publiczności. Jak zwykle o strefę dziecięcą zadbają Etnowarsztaty razem z Wydawnictwem Nasza Księgarnia. Miedzianka Po Drodze. Festiwal rusza w podróż po kraju W Miedziance w ciszy, spokoju i kameralnym gronie będziemy aktywnie doświadczać tego miejsca, a potem zabierzemy strzępki grzybni, która owocować będzie w całym kraju. Na festiwalu mogą zacząć się zmiany – twórcze reakcje na kryzysy, których już doświadczamy i które nas czekają w przyszłości. W końcu rozszerzona rzeczywistość nie ma granic, a żadnego końca świata nie będzie. 28 sierpnia festiwalowa kolumna wyruszy w liczącą prawie siedemset kilometrów podróż po Polsce. Pierwszym przystankiem na trasie będą Gliwice (28.08). Potem festiwal odwiedzi: Racibórz (29.08), Nysę (30.08), Opole (31.08), Złoty Stok (1.09), Pleszew (2.09) i Sierosław w Gminie Tarnowo Podgórne pod Poznaniem (3.09). To właśnie po drodze odbędą się spotkania z pisarkami i pisarzami, warsztaty, spacery i zajęcia dla dzieci. Ilość wydarzeń festiwalowych względem poprzednich edycji zostanie więc utrzymana, odbędą się one jednak na trasie przejazdu festiwalu…

miedzianka-fest-wraca-po-przerwie-w-tym-roku-wydarzenia-doslownie-rusza-w-droge-697bb2f.jpeg
width: 1800
height: 1200

Ołomuniec to jedno z ładniejszych czeskich miast. Co warto zobaczyć w dawnej stolicy Moraw?
type: item
date: 2022-07-05T09:51:29.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: czechy
subject: Kultura
subject: podróże
subject: reportaże
subject: Społeczeństwo
subject: Travel
description: Czechy to nie tylko Praga. Ołomuniec jest niewątpliwie jednym z ładniejszych miast Moraw. Zachwyca piękną architekturą i atmosferą studenckiego życia.
encoded: W tym artykule: To właśnie Ołomuniec był kiedyś stolicą i jednym z ważniejszych miast Moraw Z Ołomuńca warto wybrać się do muzeum powozów historycznych Warto pamiętać, że na Morawach jesteś na Morawach – nie w Czechach! Ołomuniec bywa nazywany małym Rzymem lub małą Pragą Ołomuniec to małe miasteczko, które położone jest na wschodzie Czech, pomiędzy Brnem a Ostrawą. Żyje tam zaledwie 100 tysięcy mieszkańców, a duża część z nich to studenci. Nic dziwnego, że decydują się akurat na to miasto, ponieważ Ołomuniec słynie m.in. z bardzo dobrych uniwersytetów, studenckich festiwali oraz dobrych imprez, a ta trójca niewątpliwie działa jak magnez na młodych ludzi. To właśnie Ołomuniec był kiedyś stolicą i jednym z ważniejszych miast Moraw W Ołomuńcu i okolicach spędzam, niestety, tylko półtora dnia i jest to mój ostatni punkt programu podczas kilkudniowej podróży po centralnych Morawach. Ten krótki czas pokazał mi jednak, że miasto, które często (niesłusznie) jest pomijane w przewodnikach najbardziej atrakcyjnych miejsc w tej części Europy, jest zarazem jednym z ładniejszych miast, które odwiedziłem w Europie. Zwiedzanie Ołomuńca zaczynamy od obiadu w restauracji, która znajduje się w budynku dawnej fortecy w kształcie podkowy. Nie jest to przypadek. Nasza przewodniczka, pani Irena opowiada nam, że dawniej to Ołomuniec, a nie Brno był stolicą całych Moraw. Właśnie dlatego miasto musiało być dobrze zabezpieczone. Ostrawa w weekend. Co zwiedzić w stolicy kraju morawsko-śląskiego? Ostrawa uderza industrializmem, który łączy się z modernizmem i barokiem oraz zachwyca kontrastami. Zobacz, jak spędzić kilka dni w tym wyjątkowym mieście. Po zaawansowanym systemie fortyfikacji została tylko historia, ale dawne budynki obronne wykorzystano w bardzo dobry sposób. W wielu z nich otworzono restauracje lub bary, które przyciągają nie tylko charakterystyczną, ceglaną architekturą, ale również przepyszną kuchnią i atmosferą. Z Ołomuńca warto wybrać się do muzeum powozów historycznych Po zje…

olomuniecki-fort-c53bdc1.jpeg
width: 3000
height: 2797

Aparat fotograficzny zbliża do ludzi, poszerza horyzonty i uczy uważności [rozmowa z Marzeną Wystrach]
type: item
date: 2022-04-11T12:25:50.000Z
subject: Fotografia
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: fotografia
subject: fotoreportaż
subject: reportaże
subject: Wolny czas
description: Z Marzeną Wystrach, fotoreporterką agencji Reporter Poland rozmawia Iwona El Tanbouli-Jabłońska, dyrektorka artystyczna National Geographic Polska.
encoded: W nowym cyklu „Powiększenie” na National-Geographic.pl prezentujemy rozmowy Iwony El Tanbouli-Jabłońskiej, dyrektorki artystycznej magazynu „National Geographpic Polska” z najciekawszymi polskimi fotografkami i fotografami. Co takiego wydarzyło się w twoim życiu, że zdecydowałaś się zająć fotografią? Świadoma fotografia pojawiła się w moim życiu około 6 lat temu, podczas paromiesięcznej podróży w pojedynkę przez Turcję. Bycie samej pozwoliło mi skupić się mocniej na fotografii. Zaczęłam się uczyć, jak najlepiej opowiadać zdjęciami to, co widzę i czuję. Co cię napędza w procesie twórczym? Na początku moją siłą napędową były podróże. Pierwszy fotoreportaż, jaki zrobiłam, opowiadał o kobietach Ajmara z Boliwii, które zaczęły zdobywać sześciotysięczniki w tradycyjnych strojach, łamiąc w ten sposób sporo stereotypów. Nie planowałam, że będzie to mój długoterminowy projekt. Dopiero stawiałam pierwsze kroki w fotoreportażu. Ten temat mnie złapał, poruszył i zatrzymał. Do Boliwii wyjeżdżałam wielokrotnie. Mieszkałam z tymi kobietami, zdobywałam z nimi szczyty, przyjaźnimy się do dziś. Z kolei, gdy zaczęły się protesty Strajku Kobiet w Polsce, poczułam potrzebę uczestniczenia w w tych wydarzeniach i naturalnym było dla mnie zabieranie ze sobą aparatu. Zaczęłam intensywnie fotografować protesty, nie tylko te, z którymi się utożsamiam, ale także te, które są dalekie od moich wartości. To co teraz napędza mnie w procesie twórczym, to fotografowanie wszystkiego, co jest w danym momencie dla mnie ważne. Dlaczego fotografujesz? Aparat wyprowadza mnie z domu i zabiera w miejsca, do których bez niego pewnie bym nie trafiła. Zbliża do ludzi, poszerza horyzonty, uczy uważności, uwrażliwia, porusza. Sprawia, że chcę wiedzieć więcej. Czym zatem jest dla ciebie fotografia? Formą wyrazu, źródłem wiedzy o świecie, bardzo ważnym medium. Fotografie z wojny w Ukrainie mówią więcej niż tysiąc słów. Nie da się ich odzobaczyć. Zdjęcia Marzeny Wystrach znajdziesz w naszej galerii pod artykułem >>…

marzena-wystrach2-104241f.jpeg
width: 1600
height: 1068

5 książek, które warto przeczytać w 2022 roku
type: item
date: 2022-01-10T12:33:38.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: czytelnicy
subject: książki
subject: Lifestyle
subject: literatura
subject: reportaże
subject: Społeczeństwo
subject: Wolny czas
description: Literatura faktu, biografie, książki podróżnicze. Tytuły, które inspirują i skłaniają do refleksji. Oto lista książek, które warto przeczytać w 2022 r.
encoded: W tym artykule: 1. „Duch śniegów” Sylvain Tesson 2. „Lis” Dubravka Ugrešić 3. „Wynalezienie Europy Wschodniej. Mapa cywilizacji w dobie Oświecenia” Larry Wolff 4. "Kajś. Opowieść o Górnym Śląsku” Zbigniew Rokita 5. „21 lekcji na XXI wiek” Yuval Harari O tym, że warto czytać książki nie trzeba nikogo przekonywać. Jak mawia klasyk, kto czyta ten żyje podwójnie. 2021 już zakończyliśmy i w nowym roku zaczynamy stawiać sobie nowe cele, które zamierzamy zrealizować. Warto zacząć od przygotowania listy książek, które trzeba przeczytać. 1. „Duch śniegów” Sylvain Tesson Francuski fotograf dzikiej przyrody Vincent Munier wyrusza na wyprawę do Tybetu w poszukiwaniu irbisa śnieżnego, zwanego przez tubylców duchem gór. Chce zrobić mu zdjęcie, jednak zadanie to nie należy do najłatwiejszych, ponieważ pantera jest niemalże nieuchwytna. Do uczestnictwa w podróży zaprasza pisarza Sylvaina Tessona, który w fantastyczny, literacki sposób opisuje zarówno przygotowania, jak i czas spędzony w ekstremalnych warunkach, w oczekiwaniu na ujrzenie tytułowego ducha śniegów. Zwierzę żyje na wyżynach, na wysokości nawet 5000 m n.p.m, gdzie temperatury osiągają -30 stopni Celsjusza. Autor opisuje czas tropienia i obserwacji tamtejszej przyrody. To książka o naturze, azjatyckiej duchowości, nauce cierpliwości, pięknie naszego świata, ale też o spostrzeżeniach na temat katastrofalnych skutków działalności człowieka. Irbis śnieżny jest bowiem gatunkiem zagrożonym wyginięciem. 2. „Lis” Dubravka Ugrešić Książka jest zbiorem esejów, które są połączone ze sobą symbolem lisa. Według autorki to zwierzę jest totemem pisarzy. „Symboliczne znaczenie lisa w niemal wszystkich mitologiczno-folklorystycznych tradycjach sugeruje spryt, zręczność, mistrzostwo, przypochlebność, zdradę, kłamstwo, dwulicowość, pozoranctwo, egoizm, podłość, samouwielbienie, łakomstwo, uwodzicielstwo, seksualność, skłonność do zemsty, samotność”. Dubravka Ugrešić zabiera nas w podróż do Japonii przez rosyjską literaturę, do dawnej Jugo…

ksiazki-3517cec.jpeg
width: 2119
height: 1414

Rekomendacje National Geographic na Black Week - reportaże podróżnicze
type: item
date: 2021-11-22T14:16:22.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: książki
subject: Lifestyle
subject: podróże
subject: promocje
subject: reportaże
subject: Wolny czas
description: Z okazji początku Black Week podpowiadamy naszym czytelnikom, na co warto zwrócić uwagę w zakupowym szale. Zapraszamy na ranking 5 książek podróżniczych, które trzeba przeczytać.
encoded: Black Week, czyli tydzień poprzedzający Black Friday (ang. Czarny Piątek) to największe „święto” zakupów na świecie. Tradycja tej zakupomanii pochodzi ze Stanów Zjednoczonych. Black Friday jest pierwszym piątkiem po amerykańskim Święcie Dziękczynienia. Dzień zasłynął głównie z racji olbrzymich wyprzedaży, które są dobrym pretekstem do rozpoczęcia zakupów przed Bożym Narodzeniem. Czarny Tydzień dawno już jednak wyszedł poza granice Stanów i teraz jest równie popularny na całym świecie. W National Geographic postanowiliśmy stworzyć ranking książek dla podróżników i osób, które uzależnione są od przygód. Być może znajdą Państwo inspiracje dla kolejnych wakacyjnych celów? Jeśli nie, to i tak gwarantujemy jedno. Będzie to bardzo dobra literatura. „Międzymorze. Podróże przez prawdziwą i wyobrażona Europę Środkową”, Ziemowit Szczerek Ziemowit Szczerek, polski dziennikarz, pisarz i tłumacz, w swojej książce wyrusza w podróż przez kraje Europy Środkowej. Znajdziemy w niej wątki historyczne, religijne, architektoniczne, a wszystko to spajają niezwykłe opowieści ludzi, w przeróżnych napotkanych miejscach. Autor przejechał setki kilometrów, aby przedstawić czytelnikom obraz swojej podróży. Szczególnie polecamy ludziom, którzy interesują się losami Europy oraz różnicami między Europą Zachodnią a Wschodnią. „Wszystkie szczyty świata. Opowieść o zmaganiach z niebezpieczeństwem, nauce pokory i odnalezieniu prawdy o sobie”, Vanessa O’Brien Vanessa O’Brien, amerykańsko-brytyjska podróżniczka, w poruszających wspomnieniach zabiera czytelników na szczyty najwyższych gór świata. Autorka po życiowych perturbacjach postanowiła, że postawi sobie w życiu zupełnie nowe wyzwanie. Zdobyć najwyższy szczyt Ziemi. Po dwóch latach wymagających treningów i poznawania granic swoich możliwości udało jej się zdobyć Mount Everest. Na tym nie poprzestała. Wkrótce pokonała „górę gór”, czyli K2. O’Brien zabiera czytelnika w podróż po górach, która jest również podróżą do głębi nas samych. To opowieść o wy…

ksiazki-5e6eb20.jpeg
width: 2042
height: 1468

Kiedyś mówiono o niej, że jest paskudna. Na tych zdjęciach Nowa Huta zachwyca
type: item
date: 2021-04-26T12:42:06.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: kraków
subject: reportaże
subject: Travel
subject: zdjęcia
description: 13 fantastycznych widoków dzielnicy Krakowa, która dla jednych jest przykładem najgorszej strony socrealizmu, a dla innych - zabytkiem samym w sobie. Tą niesamowitą galerię przesłał do nas nasz czytelnik. Przeczytajcie jego opowieść o tym miejscu i zobaczcie zdjęcia!
encoded: Budowa Nowej Huty, jako samodzielnego miasta i towarzyszącego mu kombinatu metalurgicznego rozpoczęła się 23 czerwca 1949 roku. Już u swoich początków miała być przeciwwagą dla sąsiadującego, inteligenckiego Krakowa. Zaplanowane na wschód od Krakowa, na urodzajnych ziemiach czternastu podkrakowskich wsi, zaczęło wzrastać ponad stutysięczne, odrębne miasto. Jak pisał jeden z projektantów miasta prof. Stanisław Juchnowicz: dziedzictwo niechciane, powstające wbrew zdrowemu rozsądkowi z pogwałceniem historii, tradycji i prawa o niewyobrażalnych konsekwencjach dla środowiska Krakowa w momencie decyzji jej budowy. ( Salwiński J., Sibila L.J., Nowa Huta przeszłość i wizja – studium muzeum rozproszonego. Muzeum Historyczne Miasta Krakowa Kraków, 2008, s. 180.) Charakteryzując architekturę nowopowstającego miasta zaś: niewątpliwie na ostateczny kształt koncepcji miasta Nowa Huta, decydujący wpływ wywarł lansowany oficjalnie kierunek tak zwanego realizmu socjalistycznego[…] Architektura czerpała inspiracje z historycznych wzorców renesansu, baroku i klasycyzmu. Realizowane projekty czasami przerastały masą i skalą te wzorce. Jednocześnie stosunek do architektury i poglądy ulegały różnym modyfikacjom i zmianom[…] W wypadku Nowej Huty nie spowodowało to jednak zasadniczych zniekształceń i przyjętych założeń koncepcyjnych układu urbanistycznego. ( Op. Cit., s. 180.) Ze względu na swoją wyjątkową jednolitość architektoniczną i powstały, kompleksowy plan urbanistyczny Nowa Huta w 2004 roku została wpisana na listę zabytków. Od kilku lat zaś trwają starania o wpisanie jej na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Autor, poruszając się po miejscu w którym mieszka, penetruje przestrzeń dzielnicy. Dokumentując układ architektoniczny , który obecnie stał się zagrożony. Może zniknąć przegrywając z budownictwem mieszkaniowym i brakiem przepisów chroniących to miejsce.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5d3a6bb734f1aeb60a26dd62a4a892e579aa7ec5-c4f23d6.jpeg
width: 1536
height: 1024

Te zdjęcia pokazują prawdziwą Rosję. Bez upiększeń, bez poprawek
type: item
date: 2021-04-12T10:32:49.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: fotoreportaż
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: reportaże
subject: rosja
subject: Travel
subject: zdjęcia
description: Zaczęło się od konta na portalu Instagram. Jednak po latach jego właściciel, Dmitrij Markow, zebrał swoje prace w spójną opowieść o Rosji. Jest fascynująca i pełna emocji. Zobaczcie nasz wybór jego prac.
encoded: Na tych zdjęciach znajdziecie miejsca, w których Markow mieszkał i pracował. W dzieciństwie mieszkał w przemysłowym regionie Moskwy, jako dorosły człowiek zajął się dziennikarstwem, był pracownikiem socjalnym, wolontariuszem w szkole dla dzieci z niepełnosprawnością umyslową, a nawet nauczycielem w malutkiej wiosce Fedkowo. Z jego ogromnej kolekcji zdjęć, które zebrał w projekcie #Draft wybraliśmy 30 – po pięć z każdego rozdziału jego opowieści o Rosji. Markow za swoje zdjęcia był nagradzany nagrodami Grand Prix “Silver Camera” oraz PhotoPhilanthropy Activist Awards, otrzymał także grant Getty Images Instagram Grant. Fot. Dmitrij Markow

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/aaff8adf0aceeffc771de3b6391590ca82ecfc4a-dbd19d8.jpeg
width: 2399
height: 2399

Sierra Leone: To najgorsze miejsce dla dziewczynki. Wstrząsający reportaż
type: item
date: 2021-04-07T00:55:51.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: afryka
subject: dziewczynki
subject: Edukacja
subject: kobiety
subject: Kultura
subject: Parenting
subject: reportaże
subject: Shopping
subject: Travel
description: Miliony dziewczynek na całym świecie cierpią wskutek ubóstwa, przemocy i okrutnych tradycji. Jednak niektórym dzięki zdobytemu wykształceniu udaje się umknąć przed złym losem.
encoded: Zachodnioafrykańskie państwo liczące około 6 mln mieszkańców od lat rozdzierane jest wojną domową. Na dodatek ostatnio nawiedziła je epidemia eboli. Urodzić się tu dziewczynką to los nie do pozazdroszczenia – trzeba się borykać z niezliczonymi barierami i podlegać tradycjom, według których ciało kobiety jest warte więcej niż jej umysł. Większość tutejszych dziewcząt i kobiet (wg UNICEF-u aż 90 proc.) ma za sobą okaleczający zabieg klitoridektomii (polegający na wycięciu łechtaczki i niekiedy także warg sromowych mniejszych). Obrzęd ma stanowić inicjację do dorosłości i zapewniać atrakcyjność matrymonialną. Przede wszystkim jednak jest to zakorzeniona głęboko w tradycji metoda sprawowania kontroli nad kobiecą seksualnością. Blisko połowa dziewcząt wychodzi za mąż przed ukończeniem 18. roku życia, a wiele zachodzi w ciążę jeszcze wcześniej, często niemal od razu po pierwszej miesiączce. Wiele też pada ofiarą gwałtów. Sprawcy na ogół pozostają bezkarni. W 2013 r. w Sierra Leone ponad jedna czwarta dziewcząt w wieku 15–19 lat była w ciąży lub miała już dziecko. To najwyższy na świecie wskaźnik dla tego przedziału wiekowego. Częste są też przypadki śmierci dziewcząt w połogu. To m.in. skutek klitoridektomii, która zwiększa ryzyko powikłań okołoporodowych. – Na prowincji często widzi się 13-, 15-letnie mężatki z dziećmi – tłumaczy Annie Mafinda, położna z ośrodka Rainbo dla ofiar przemocy seksualnej w stolicy kraju, Freetown. Wiele z jej podopiecznych to dziewczynki mające 12–15 lat. Sarah, którą poznałam we Freetown, ma 14 lat i jest w szóstym miesiącu ciąży. Wygląda na młodszą. Opowiada mi, że zgwałcił ją chłopak z sąsiedztwa, który potem wyjechał z miasta. Gdy matka dowiedziała się, że Sarah zaszła w ciążę, wyrzuciła ją z domu. Dziś Sarah mieszka z matką domniemanego ojca dziecka. Jedynie ona chciała ją przyjąć pod dach. W Sierra Leone przyjęte jest, że kobieta przenosi się do rodziny męża. Na Sarę spadło gotowanie, sprzątanie i pranie. Matka chłopaka bije ją, jeśli br…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e00371b09f16d643f038c091d057b0533239d003-205bee7.jpeg
width: 1530
height: 1018

Pił sobie człowiek. Jak alkohol przez wieki kształtował naszą kulturę [REPORTAŻ]
type: item
date: 2020-12-28T10:20:19.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: alkohole
subject: Edukacja
subject: historia
subject: Kuchnia
subject: ludzie
subject: moda
subject: reportaże
subject: Społeczeństwo
description: Alkohol to coś znacznie więcej niż odurzająca używka. Od tysiącleci kształtował naszą kulturę, wpływał na rozwój języka, religii i sztuki.
encoded: Ktokolwiek w Niemczech chciałby sztuką warzenia piwa zająć się poważnie, wcześniej czy później trafi do Martina Zarnkowa. Uczniowie tłumnie odwiedzają jego wydział na Uniwersytecie Technicznym w Monachium, bo to jedno z niewielu miejsc, gdzie z browarnictwa można uzyskać stopień naukowy. Zjawiają się tu też najwięksi znawcy piwowarskiego fachu, by przy piwnym guru odkryć przyczynę felernego smaku któregoś ze swoich wyrobów bądź kupić jeden z tysięcy szczepów drożdży Martina. Laboratorium Zarnkowa, niczym cyfrowa twierdza strzeżona systemem kodowanych zamków, skrywa rzędy wyszukanej aparatury chemicznej i urządzeń do analizy genów. Ale dziś żadne z nich nie jest w użyciu. Mistrza nie ma. Zamiast w laboratorium Zarnkow pochyla się nad patelnią w pracowniczej kuchni i przewraca na drugą stronę coś, co wyglądem przypomina zbożowe ciasteczka. Tak naprawdę zrobione są ze słodu – skiełkowanych i wysuszonych ziaren jęczmienia połączonych z mąką pszenną i zaczynem. – Robię właśnie piwo… według sumeryjskiej receptury sprzed 4 tys. lat – oznajmia. Zarnkow, który swoją karierę rozpoczął na praktyce w browarze, jest też wybitnym historykiem złocistego trunku. Jego wygląd – siwiejąca broda, rumiane policzki, gromki głos i wydatny brzuch napierający na guziki kraciastej koszulki – sprawiają, że w tej roli jest jeszcze bardziej autentyczny. Dać mu brązowy habit, a niczym nie różniłby się od średniowiecznego mnicha strzegącego piwnego arsenału opactwa. A gdy już mowa o opactwach – sąsiadem pracowni Zarnkowa jest Weihenstephan, najstarszy na świecie nieprzerwanie działający browar, założony przez benedyktynów w 1040 r. Nie trzeba być stałym bywalcem Oktoberfestu, żeby wiedzieć, że Niemcy od zawsze kochali swe piwne wyroby. Podobnie zresztą jak kiełbasę. Francuzi z kolei gustowali w winie, którego produkcję rozpoczęli tak naprawdę dopiero pod okupacją starożytnych Rzymian. Oprócz wina, jak wiadomo, do dziś mają słabość do serów. Przez długi czas większość historyków i archeologów nie …

pil-sobie-czlowiek-jak-alkohol-przez-wieki-ksztaltowal-nasza-kulture-reportaz-565dc67.jpeg
width: 2121
height: 1414

W ich oczach odbija się ludzkość. Orangutany mają "kulturę". Możemy nie zdążyć jej poznać
type: item
date: 2020-12-28T08:39:43.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: borneo
subject: Kultura
subject: orangutany
subject: Parenting
subject: reportaże
subject: Travel
subject: Zdrowie
description: W tym samym czasie, gdy naukowcom udaje się odkrywać coraz to nowe zaskakujące fakty na temat życia orangutanów, przyszłość tych rudych małp staje pod znakiem zapytania.
encoded: _ Czasami wydaje mi się, że wybrałam sobie najtrudniejszy przedmiot badań na świecie – wzdycha Cheryl Knott, gdy siedzimy pod baldachimem z liści w jej stacji badawczej w lesie deszczowym zachodniego Borneo. Powietrze wypełnia wysoki przypominający odgłos dentystycznej wiertarki „śpiew” cykad, głośny tak, że momentami zmusza nas do przerwania rozmowy. W tym czasie współpracownicy Cheryl, uzbrojeni w nadajniki GPS i notatniki, pracują w terenie – śledzą codzienne wędrówki orangutanów w otaczającym nas Parku Narodowym Gunung Palung i zapisują, co te małpy jedzą, co robią i jak zachowują się w kontaktach z innymi osobnikami swojego gatunku. W przeciwieństwie do goryli i szympansów – wielkich małp człekokształtnych, które żyją w grupach i dość łatwo dają się obserwować – orangutany to samotnicy. Większość czasu spędzają w koronach drzew, przemieszczają się na duże odległości i zwykle zamieszkują dzikie ostępy albo bagna, trudne do spenetrowania dla ludzi. W efekcie przez długie lata pozostawały jednymi z najsłabiej poznanych dużych zwierząt lądowych. Dopiero od mniej więcej dwóch dekad, gdy nowe pokolenie badaczy zaczęło tropić te nieuchwytne małpy w ich naturalnym środowisku, czyli dżunglach Borneo i Sumatry, naukowe dane zaczęły przeważać nad domysłami. Już od ponad 20 lat Cheryl Knott nadzoruje badania w Gunung Palung, skupiając się głównie na tym, jak dostępność pożywienia wpływa na równowagę hormonalną samic i reprodukcję. – Gdy tu przybyliśmy, tak naprawdę nikt nie zajmował się kwestią hormonów u małp człekokształtnych – wspomina badaczka. – Ludzie mówili, że jestem szalona. Badania Knott mają specjalne znaczenie, bo samice orangutana rodzą potomstwo ledwie raz na sześć-dziewięć lat. Tak długich przerw nie ma żaden inny ssak. I nie wiadomo, jak te prace mogą wpłynąć na naszą wiedzę o płodności człowieka. Z orangutanami mamy bowiem tak wiele wspólnego, że do określania, czy dana samica jest w ciąży, wystarczą standardowe, dostępne w każdej aptece testy ciążowe dla …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6a1782aaf9dcbc0948ecc3a5acc6ffd7112a7d34-3965197.jpeg
width: 1821
height: 1015

Wyprowadzić noworodka z nałogu. Tak leczy się dzieci kobiet uzależnionych od narkotyków
type: item
date: 2020-12-16T07:37:52.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: dzieci
subject: narkotyki
subject: opioidy
subject: Parenting
subject: reportaże
subject: rodzicielstwo
subject: stany zjednoczone
subject: uzależnienie
subject: Zdrowie
description: Noworodki urodzone przez kobiety uzależnione od narkotyków lub będące w trakcie leczenia, cierpią z powodu syndromu odstawienia, potrzebują przytulania i często leków, aby wyzdrowieć.
encoded: Dzieci przechodzące przez proces odstawienia opioidów płaczą w charakterystyczny sposób. Jest to krótkie, udręczone, przeraźliwe zawodzenie powtarzające się w kółko. Odbija się ono echem na oddziale noworodkowym szpitala Cabell Huntington w Huntington w Zachodniej Wirginii. Od szóstej rano przebywa na nim tygodniowa dziewczynka, niepocieszona. O dziesiątej Sara Murray, kierowniczka pielęgniarek na tym oddziale o łagodnym głosie i rzeczowym podejściu, wzdycha. "To może być frustrujący dzień" - mówi. Epidemia opioidowa w Stanach Zjednoczonych jest dotkliwie odczuwalna w szpitalnych oddziałach dla noworodków w całym kraju. W 2012 roku prawie 22 000 dzieci urodziło się z uzależnienia od narkotyków, jedno co 25 minut, według najnowszych danych federalnych. Ponieważ kryzys związany z opioidami gwałtownie się nasilił w ciągu ostatnich pięciu lat, liczby te z pewnością wzrosły. Wirginia Zachodnia, z wynikiem dwa i pół razy większym niż średnia krajowa, ma najwyższy wskaźnik zgonów z powodu przedawkowania narkotyków, głównie z powodu opioidów. W hrabstwie Cabell, w którym do 2012 r. zgłaszano na numery alarmowe średnio 130 przypadków przedawkowania rocznie, w zeszłym roku odebrano 1 476 takich zgłoszeń, a w tym roku liczba ta może wzrosnąć do około 2 000. Pracownicy pogotowia ratunkowego uratowali wiele z tych osób, w tym jedenastolatka, ale programy leczenia szpitalnego mają długie listy oczekujących. W szpitalu Cabell Huntington co piąty noworodek był narażony na działanie opioidów w łonie matki. "To, co tu widzisz, to wierzchołek góry lodowej zażywania narkotyków" - mówi neonatolog Sean Loudin, dyrektor medyczny oddziału. W 2012 r. oddział intensywnej terapii noworodków został tak bardzo obciążony dziećmi uzależnionymi od narkotyków, że musiał odmawiać przyjmowania noworodków z innymi problemami zdrowotnymi. Szpital otworzył ten specjalistyczny oddział w celu leczenia zespołu odstawienia. Zazwyczaj przebywa na nim 18 niemowląt. W tym dniu jest ich 23. Dzieci trzęsą się, p…

photograph-by-max-aguilera-hellweg-9217d6a.jpeg
width: 1900
height: 1069

13 zdjęć z Kuby. Bez upiększania
type: item
date: 2020-12-08T12:53:15.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: kuba
subject: reportaże
subject: Travel
subject: zdjęcia
description: "Jak się masz Kubo?" tymi słowami przywitał się amerykański prezydent Barack Obama w 2016 roku z mieszkańcami kraju, którego nie odwiedził przedstawiciel USA przez ostatnie 88 lat - choć są wyjątkowo bliskimi sąsiadami.
encoded: Mimo tego, że amerykański kongres jeszcze nie zniósł wszystkich zakazów handlowych między krajami Kuba już jest zalewana amerykańską modą, mediami i technologią. Potwierdza to Greg Kahn, który dokumentuje życie kubańskiej młodzieży w ramach grantu VSCO Artist Initiative. Zobacz kubańską galerię. - Kiedy wsiadłem do samolotu z Miami do Havany – wspomina – był on pełen elektroniki i innych gadżetów, które Kubańczycy przywozili z powrotem do swojego kraju. Niektórzy wieźli je jako prezenty dla rodzi, inni jako towary na sprzedaż. Kahn wspomina, że będąc w czyimś mieszkaniu zapukał do nich mężczyzna z torbą i zapytał czy nie chcą czegoś od niego kupić. - Czy to jest legalne? Prawdopodobnie nie – dywaguje fotograf – Ale jak widać nikt tego nie ściga. To rodzaj szarej strefy. Niektorzy Kubańczycy zapisują się także na listy subskrybenckie u dystrybutorów danych na USB. Co tydzień zwożą oni na Kubę przenośne pamięci z nowymi filmami, meczami NFL, serialami i innymi mediami. Jeden z podziemnych cyfrowych magazynów dystrybuowanych w ten sposób stał się na tyle popularny, że zaczął zamieszczać reklamy na swoich łamach. Robi to w kraju, gdzie publiczne reklamy są zabronione. Choć wszyscy mieszkańcy Kuby korzystają z mody i technologii zachodu to, jak przekonuje Kahn, głównym motorem zmian jest młodzież. Ludzie urodzeni po 1989 roku, jak mówi “urodzili się w wyjątkowym okresie, gdy rozpadał się Związek Radziecki i wycofywał swoje siły z Kuby. Był to jeden z największych ekonomicznych kryzysów w historii. Dzieci, które urodziły się w nim nie znały czasów wcześniejszych. Nie zdawały sobie sprawy ze wszystkiego co może się wydarzyć”.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b44cf6741d99e15006eb659a835385148aeda4a5-3bda5b5.png
width: 1015
height: 678

To państwo ma wielkie bogactwo, a jednak jest w ruinie. Płonące serce Afryki [REPORTAŻ]
type: item
date: 2020-12-08T04:30:07.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: afryka
subject: konflikty
subject: Kultura
subject: ludzie
subject: reportaże
subject: Społeczeństwo
subject: Sport
subject: Travel
description: Republika Środkowoafrykańska to jedno z najzasobniejszych w bogactwa naturalne społeczeństw kontynentu. Jak zatem stała się państwem upadłym?
encoded: Aby dojechać do domu tego artysty, trzeba się przedrzeć przez labirynt glinianych chałup w pobliżu szeroko rozlewających się, brązowych wód rzeki Ubangi. Cztery lata temu cały teren został zniszczony przez muzułmańskich rebeliantów walczących z chrześcijańską milicją o kontrolę nad stolicą kraju, Bangi. Dziś dzielnicę wypełniają piski dzieciaków grających w piłkę i krzyki sprzedawców zachwalających orzeszki, jaja, awokado, mango, miód dzikich pszczół i ziarna pieprzu. Przemoc wciąż jednak rządzi miastem, a jego mieszkańcy czujnie reagują na każdy dźwięk wystrzału czy warkot wojskowych helikopterów. Nic nie porusza jednak Philippe’a Andégo. Drobny, łysiejący mężczyzna garbi się nad stołem pokrytym motylimi skrzydłami – zjawiskowym kalejdoskopem jaskrawych barw, dziwacznych kształtów i wzorów. W Republice Środkowoafrykańskiej występuje 597 opisanych gatunków tych owadów i wcale nierzadko zdarza się komuś wpaść w chmurę wirujących w ciszy stworzeń niczym w zrzucone znienacka konfetti. Andé sam łapie motyle na swoich polach, ale też wysyła chłopaków, żeby zbierali je na wznoszących się wzdłuż rzeki wzgórzach. Potem za pomocą pęsety, żyletki i żywicznego kleju z benedyktyńską cierpliwością układa cienkie jak bibułka skrzydła w tętniące kolorami obrazy tutejszego życia – kruche niczym witraże. Tu mężczyzna chwyta cętkowaną zieloną rybę w wirach turkusowej rzeki. Tam kobiety w pomarańczowych sukniach, z dziećmi przytroczonymi w zawiniątkach do pleców, ubijają maniok na mąkę. Chłopiec wspina się na drzewo po kokosowe orzechy... Są pola bawełny, portrety goryli, słoni, papug czy antylop; nawet szlifowany brylant – najbardziej znany produkt eksportowy kraju. Taką właśnie Republikę Środkowoafrykańską widzi Andé, gdy zamknie oczy. To obraz sprzed 2013 r., roku, w którym Seleka – sojusz głównie muzułmańskich grup rebeliantów – przeszła przez kraj, rabując, gwałcąc, zabijając i paląc wszystko na swojej drodze. Nowa siła obaliła skorumpowany, zdominowany przez chrześcijan rząd i z…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6c6d726d7fa6cef736a8e8bd3d933ff6c177aac1-b80be47.jpeg
width: 1502
height: 993

Geneza masakry. Wojna z kartelami narkotykowymi w Meksyku [REPORTAŻ]
type: item
date: 2020-11-10T11:32:10.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: Kuchnia
subject: meksyk
subject: narkotyki
subject: reportaże
subject: Technologia
subject: Travel
subject: wojna
description: Prawdziwy świat narkotykowych porachunków wśród meksykańskich karteli jest jeszcze bardziej brutalny, niż przedstawiają go w hollywoodzkich produkcjach. Oto kulisy śmiercionośnego ataku pewnego kartelu na meksykańskie miasteczko w pobliżu granicy Teksasu – i potężnej akcji antynarkotykowej Amerykanów, która do niego doprowadziła.
encoded: Nie można nie zauważyć, że w Allende doszło do czegoś strasznego. Całe kwartały miasta leżą w gruzach. Po rezydencjach, niegdyś pomalowanych w krzykliwe kolory, pozostały szkielety z ziejącymi w ścianach dziurami, osmalonymi sufitami, popękanymi blatami z marmuru i powywracanymi kolumnami. Między gruzami poniewierają się pokryte błotem resztki życia, które rozerwano na strzępy – buty, zaproszenia na śluby, leki, telewizory, zabawki. W marcu 2011 r. to ciche ranczerskie miasteczko, liczące ok. 23 tys. mieszkańców, a położone zaledwie 40 min jazdy od granicy Teksasu, zostało zaatakowane. Bandyci z kartelu Zetas, jednej z najbrutalniejszych organizacji zajmujących się handlem narkotykami, przeszli przez Allende i pobliskie wioski jak gwałtowna powódź, demolując domy i firmy, porywając i zabijając dziesiątki, może nawet setki mężczyzn, kobiet oraz dzieci. Jednak w przeciwieństwie do większości meksykańskich miejsc spustoszonych przez wojnę narkotykową to, do czego doszło w Allende, nie zaczęło się w Meksyku, tylko w Stanach Zjednoczonych. Praprzyczyną był niespodziewany sukces, jaki odnotowała Drug Enforcement Administration (DEA – agencja do walki z narkotykami). Oto pewien agent przekonał wysoko postawionego członka Zetas do przekazania numerów identyfikacyjnych telefonów komórkowych umożliwiających ich śledzenie, a należących do dwóch najbardziej poszukiwanych szefów kartelu – Miguela Ángela Treviño i jego brata Omara. Potem DEA podzieliła się tymi informacjami z jednostką meksykańskiej policji, która od dawna miała problem z przeciekami. Bracia Treviño prawie natychmiast dowiedzieli się, że zostali zdradzeni. I przystąpili do zemsty na domniemanych donosicielach, ich rodzinach i wszystkich osobach choćby luźno z nimi związanych. Ich okrucieństwo w Allende było o tyle zaskakujące, że bracia nie tylko prowadzili w pobliżu część swoich działań – każdego miesiąca przewożąc przez ten rejon narkotyki i broń o wartości dziesiątków milionów dolarów – ale też obrali miastecz…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/21095f65dfeb4a99a0385ad3f954300811c93188-dc11a2c.jpeg
width: 1511
height: 1006

"Skakanka z kabla". Poruszający reportaż z obozu-miasta
type: item
date: 2020-11-09T06:12:24.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: jordania
subject: reportaże
subject: syria
subject: Technologia
subject: Travel
subject: uchodźcy
subject: wojna
subject: Wolny czas
subject: Zdrowie
description: Obóz dla uchodźców zaprojektowano w dziewięć dni. Po roku mieszkało tu 140 tys. ludzi. To jedno z największych miast Jordanii, którego nikt nie nazywa miastem.
encoded: Na Champs Élysées tłok i ścisk. Kobiety w chustach na głowie z rękami pełnymi zakupów. W miejscowym supermarkecie można dostać puszki z ananasem i paczki kakao. W kiosku lizaki, zapalniczki, kostki mydła. Obok jest sklep AGD: lodówki, klimatyzatory i grzejniki, bo noce na pustyni bywają bardzo zimne. Jest jeszcze fryzjer, jubiler, golibroda, wypożyczalnia sukien ślubnych, pizza na telefon. Piekarz wypieka pity – przykleja placek do wewnętrznej strony rozgrzanego do czerwoności owalnego pieca i wyjmuje je po kilku sekundach – brązowe i chrupiące. Lodziarz sprzedaje dzisiaj pięć smaków: czekoladowy, truskawkowy, mango, cytrynowy i ciasteczkowy. Przyszykowałby więcej, ale generator prądu zasila tylko jedną zamrażarkę. W restauracji obok podłogę wyłożyli linoleum, na ścianie zawiesili sztuczny bluszcz i na plastikowych ceratach podają kurczaka z grilla w sosie czosnkowo-śmietanowym. Wszyscy oblizują palce. Zobacz galerię. Ci, którzy nie mają własnego sklepu, rozkładają kramy na ziemi. Wystarczy płachta materiału albo drewniana skrzynka. Na nich leżą produkty pierwszej potrzeby: karty telefoniczne i mocne papierosy dla mocnych facetów. Po Champs Élysées ludzie chodzą szybkim krokiem. Nikt nie zatrzymuje się popatrzeć na wystawy, bo nie znaleźli się tu dla przyjemności, tylko załatwić najpilniejsze sprawunki: kupić coś do jedzenia, znaleźć ciepły sweter na zimną noc i koniecznie buty dla najmłodszego syna, bo znowu biega na bosaka. Przez tłum przeciskają się dzieciaki, które na taczkach pchają większe zakupy – butle oleju, worki z ryżem albo z suszonymi ziarnami pszenicy, ale też sprzęt domowy: garnki, szczotki, pralki. A czasem na taczkach wiozą ludzi, których stać na opłacenie transportu. Według statystyk pracuje ok. 13 proc. dzieci. Głównie chłopcy. Tłumy nóg w plastikowych sandałkach, rozklapcianych adidasach, zakurzonych lakierkach wzbijają w górę rdzawy pył. Champs Élysées – paryski szyk na jordańskiej pustyni, główna ulica Zaatari, do niedawna drugiego co do wielko…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/64d90523c296c911b436d97778a4b7c44fd9bdbc-e6fc058.jpeg
width: 1505
height: 994

Tam, gdzie śmierć nie oznacza pożegnania [REPORTAŻ]
type: item
date: 2020-11-03T10:16:27.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: indonezja
subject: Kultura
subject: religie
subject: reportaże
subject: śmierć
subject: Społeczeństwo
subject: Travel
subject: Zdrowie
subject: zwyczaje
description: W odległym zakątku Indonezji zmarli – i ich zwłoki – pozostają częścią rodziny.
encoded: Pewnego wieczoru, na krótko przed siódmą, Elisabeth Rante odsuwa złotą zasłonę w drzwiach. Wślizgujemy się razem do środka. Elisabeth przemawia do swego męża. – Papo, Papo – szepcze. – Mamy gościa z daleka. Za nami drugi syn, Jamie, wkracza do pokoju z tacą i podchodzi po cichu. – Oto twój ryż, Papo. Oto twoja ryba. A tu są papryczki. Gdy wychodzimy cichaczem z pomieszczenia, Elisabeth mówi łagodnie: – Obudź się, Papo. Pora na twój obiad. Odwracam się na moment, gdy najstarszy syn, Yokke, wyjaśnia: – Ona robi ci zdjęcie, Papo. Poruszająca scena rodzinna. Nic takiego, co by nie mogło się zdarzyć w dowolnym miejscu na Ziemi. Z jednym wyjątkiem. Mąż Elisabeth, były pracownik urzędu stanu cywilnego, nie żyje od prawie dwóch tygodni. W tym ładnym betonowym domu w kolorze melona, należącym do zamożnej rodziny, Petrus Sampe leży nieruchomo na drewnianym małżeńskim łożu z czerwonym wzorzystym kocem wetkniętym pod brodę. Przez kilka kolejnych dni Petrus będzie leżał w swoim łóżku, w budynku na obrzeżach miasteczka Rantepao, na odległych wyżynach indonezyjskiej wyspy Celebes. Jego żona i dzieci będą do niego przemawiać, przynosząc mu jedzenie cztery razy dziennie – śniadanie, lunch, obiad i popołudniowy podwieczorek. – Robimy to dlatego, że tak bardzo go kochamy i szanujemy – mówi Yokke. A Elisabeth dodaje: – Wcześniej jadaliśmy razem. A on nadal jest w domu, więc go żywimy. Formalina (wodny roztwór formaldehydu) zaaplikowana krótko po śmierci sprawia, że ciało nie rozłoży się, tylko z czasem ulegnie mumifikacji. W pomieszczeniu czuć jedynie nutę drewna sandałowego, zapach typowy dla toradżańskiego domu. Ze ściany spogląda obraz Jezusa Chrystusa wyprowadzającego jagnię. ZOBACZ PORUSZAJĄCE ZDJĘCIA! Cztery dni później, po muzycznych hołdach, chrześcijańskim nabożeństwie i obiedzie dla ponad stu osób, członkowie rodziny przenoszą Petrusa z łóżka do trumny. Kamerzyści rejestrują wydarzenie na wideo. Ośmioro lub więcej dzieci – należących do krewnych i przyjaciół z sąsiedztwa – pr…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ed5732352189397a8fa3111ced3ea4ecae65fd0c-99628a0.jpeg
width: 1516
height: 1005

"Zobaczyłem państwo, które tak naprawdę nie istnieje". Wyprawa do stolicy piratów
type: item
date: 2020-10-10T07:00:00.000Z
creator: Adam Leszczyński
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka wschodnia
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: mogadiszu
subject: reportaże
subject: róg afryki
subject: somalia
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: wyprawy
description: Nie ma własnej waluty, tylko SMS-y. Nie ma bieżącej wody, ale ma fontanny.
encoded: Codziennie o jedenastej rano ciężarówka wypełniona khatem – lekkim narkotykiem, który w Somalii żują wszyscy, od prezydenta po sprzątacza – przyjeżdża do Garoowe z odległego o 150 km Gaalkacyo. Stolice dwóch powstałych na gruzach Somalii minipaństewek: Puntlandu i Galmudugu, łączy kawałek jedynej asfaltowej drogi w kraju. Do Gaalkacyo khat przywozi się samolotami z Kenii i Etiopii. Ciężarówka – nazywana chew car, „samochód do żucia” – zajeżdża na senny główny plac miasteczka, pod nieczynną od lat fontannę. Błyskawicznie, jak na komendę, zjawia się tłum. Kobiety, ktore handlują khatem na ulicach, wybierają najlepsze wiązki na sprzedaż. Standardowa cena za pakiet, który wystarczy dorosłemu mężczyźnie na całe popołudnie, to 20 amerykańskich dolarów. Khat po zerwaniu szybko traci swoje właściwości: handlarki zawijają go w mokre szmaty, żeby dłużej był świeży. We wczesne popołudnie ruch w mieście słabnie. Jest upał – temperatury w Somalii często przekraczają 40 stopni – i nikt nie wychodzi z cienia, jeśli absolutnie nie musi. Mężczyźni dyskutują leniwie, popijając słodką colę albo fantę (khat jest bardzo gorzki). Czas płynie powoli aż do zmierzchu. Żuje prezydent za ufortyfikowanymi murami swojego pałacu. Żują ministrowie w dużych willach, które służą im za biura. Żują kupcy na zapleczu sklepów i żołnierze przesiadujący pod drzewami. Innych rozrywek tu praktycznie nie ma. Można pić kawę lub herbatę w paru restauracjach na otwartym powietrzu albo oglądać telewizję satelitarną w domowym zaciszu. Unosząca się nad miastem nuda pozwala zapomnieć, że w tym kraju od 20 lat toczy się wojna. Życie w butelce Mały biały samolot ONZ kołuje po miękkim czerwonym gruncie: właśnie spadł deszcz i przez chwilę nie było w ogóle wiadomo, czy da się wylądować. Lotnisko międzynarodowe w Garoowe nie ma nawet pasa startowego z prawdziwego zdarzenia. Przestrzeń wokół jest zupełnie płaska i pusta, jak okiem sięgnąć nie ma nic oprócz jakichś małych krzaków i dwóch budyneczków 200 m dalej. Schodzę …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6fc3f19c54c86779f5d506849e18fe8840bc9b2d-eb04525.jpeg
width: 814
height: 543

56 sekund, które wywróciły domy i życie Nepalczyków do góry nogami. Reportaż z Nepalu dotkniętego trzęsieniem
type: item
date: 2020-07-03T09:35:32.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Lifestyle
subject: National Geographic Site
subject: Fotograf Miesiąca
subject: fotografia
subject: fotoreportaż
subject: Iwona El Tanbouli-Jabłońska
subject: Kultura
subject: nepal
subject: reportaże
subject: storytellers
subject: Travel
subject: trzęsienie ziemi
description: Trzęsienie ziemi w Nepalu 25 kwietnia 2015 roku trwało niecałą minutę. Niedługo, ale w głowach Nepalczyków - wieczność. Julia Lachowicz - dziennikarka polskiej edycji National Geographic i Iwona El Tanbouli-Jabłońska, dyrektor artystyczna magazynu, rok po zdarzeniu dotarły na miejsce katastrofy. Przypomnijmy tekst i zdjęcia bohaterki cyklu Fotograf Miesiąca Storytellers.
encoded: Tekst: Julia Lachowicz Zdjęcia : Iwona El Tanbouli-Jabłońska, Maciej Jabłoński, F-11 Studio Godzina 11.55, Katmandu. Rameshwor Maharjan, dla przyjaciół Rama, wyjmuje z kosza rzeczy do prania i wrzuca je do miski. Ostatnio dużo pracował i nie ma już w co się ubrać. Jest przewodnikiem po mieście, a to przeżywa turystyczny boom. Żona Ramy i ich 11-letnia córka są u teściowej. Zaraz po nie pojadę – planuje. Dokładnie w tym czasie Dileep Kumar, nauczyciel w prywatnej podstawówce, stoi na dachu swojego domu, pod zbiornikiem z wodą. Zamyka na chwilę oczy i myśli o tym, że już sześć dni jest tatą. Sherpa Pega też się zamyśla, odpoczywającw namiocie w bazie pod Mount Everestem. Jest w pracy. Urodził się u stóp największej góry świata i jak większość mężczyzn z jego wioski zdecydował się pracować z obcokrajowcami, którzy chcą stanąć na jej szczycie. Sam zresztą też o tym marzy. Przed nim druga próba. Rok temu, gdy po raz pierwszy wybrał się na taką wyprawę, przeszkodziła mu lawina. Zabiła 16 jego znajomych Szerpów. Ale teraz o tym nie myśli. Chce się chwilę zdrzemnąć. Godzina 11.56, Katmandu. Wstrząs. Miska z praniem ląduje na podłodze. Komórki nie działają. Rama nie może dodzwonić się do żony. Wypada z domu i bezmyślnie pędzi na plac Durbar usiany zabytkowymi świątyniami. To tu bawił się jako dziecko z kolegami, to tu modlił się do Śiwy w jego świątyni, to tu oprowadzał turystów, dumny, że takie dziedzictwo przetrwało tysiące lat. Najpiękniejszy plac świata, zapewniał obcokrajowców. Gdy widzi, że właśnie część zabytków zmieniła się w kupy gruzu, a reszta chwieje się niepewnie, jakby za chwilę miała runąć, zaczyna płakać. Z bezsilności. Sekundy po tym, jak kontener z wodą wali się centymetry obok głowy Dileepa, ten zbiega na dół. Widzi żonę klęczącą nad córką. Odruchowo robi to samo. Czuje, jak gruzy spadają mu na głowę. Tradycyjne nepalskie cegły są niewypalane, a więc kruche. Rozsypują się jak babki z piasku. Malutka Mahira nie wydaje z siebie żadnego dźwięku. Śpi chroniona…

56-sekund-ktore-wywrocily-domy-i-zycie-nepalczykow-do-gory-nogami-reportaz-z-nepalu-dotknietego-trzesieniem-a306d16.jpeg
width: 1024
height: 683

Reporter wśród plemienia Tahltan. Poznaj historie z dalekiej Północy
type: item
date: 2020-06-04T11:54:54.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: kolumbia
subject: reportaże
subject: Travel
description: Prawie 7000 kilometrów kwadratowych może kryć niezliczone historie. Szczególnie, gdy są to ziemie w rezerwacie w Kolumbii Brytyjskiej, dzikie i nieokiełznane.
encoded: Ponad godzinę zajęło nam znalezienie starego grobu. Kryje się teraz za młodym świerkiem, drewniany nagrobek stał się nieczytelny, a paliki ogrodzenia to niewiele więcej niż ślad na ziemi. Prosty napis głosił „Love Old Man Antoine Died 1926”, czyli „Kochany starzec Antoine zmarł 1926”. Pamiętałem ten napis, bo natknąłem się na to miejsce jeszcze jako młody strażnik parku, w 1978 roku. Wchodziłem wtedy w skład pierwszej ekipy, której zadaniem była eksploracja i stworzenie mapy dla nowo utworzonego Rezerwatu płaskowyżu Spatsizi. Często opisywany jako kanadyjskie Serengeti, leżący w Kolumbii Brytyjskiej Spatsizi jest największym w tej prowincji rezerwatem bez dróg - obejmuje ponad 690 tys. hektarów, w tym górny bieg potężnej rzeki Stikine, znanej rodzimym mieszkańcom plemienia Tlingit po prostu jako Wielka Rzeka. Mgła i deszcz, które zakrywały grób Antoine'a z czasem zasiliły w wodę jezioro Laslui, źródło dzikiego górskiego potoku, który z początku płynie na wschód i północ, by później skierować się na zachód, a wreszcie na południe na 644 kilometrach, które pokonuje do morza. Po drodze rzeka wpada w głąb Wielkiego Kanionu Stikine, gdzie przeistacza się w szalejący potok, który przepływa ponad 95 kilometrów między bazaltowymi klifami i skałami osadowymi wznoszącymi się na przeszło 300 metrów ponad lustro wody. Poniżej kanionu rzeka płynie szerokim korytem, przecinając lodowce i poszarpane szczyty gór w pobliżu wybrzeża, zanim ostatecznie wpadnie do nienaruszonego ujścia, gdzie każdej wiosny bieliki amerykańskie zbierają się tysiącami, by ucztować na mieniących się w słońcu ławicach ryb. Kiedy John Muir podróżował przez dolną trzecią część Stikine w 1879 roku, nazwał ją parkiem Yosemite, długim na 160 kilometrów i doliczył się około 300 lodowców wzdłuż jej krętego biegu. Teren ten jest tak ogromny, że Kanada mogłaby tam ukryć Anglię, a Anglicy nigdy by jej nie znaleźli. Opis moich obowiązków był dość niejasny: ocena środowiska naturalnego i public relations. Podczas dwóc…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/43633a7b3de3d2e05393b3f54600ba520b3ce8e2-7677af2.jpeg
width: 545
height: 370

Zaklinaczka przeszłości. Kim są mieszkający w Polsce Karaimi?
type: item
date: 2020-04-24T07:53:07.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: reportaże
description: To wyjątkowo mała, ale mocno związana ze sobą mniejszość etniczna. Ich korzenie sięgają Krymu, do Polski dotarli w średniowieczu.
encoded: Za każdym razem, gdy przeglądałam się w lustrze, myślałam o moich przodkach, po których odziedziczyłam tę charakterystyczną brodę. I nietypowe dla kobiet szerokie ramiona. Jakby tatarskie – opowiada Anna Sulimowicz, turkolożka z Uniwersytetu Warszawskiego. Nic dziwnego, że w końcu wyruszyła w podróż do Halicza, skąd pochodził jej tata, Karaim. Okazało się, że temat pochodzenia pochłonął ją całkowicie. Kolejne rozmowy z ciotkami z Halicza i ich sąsiadkami odkrywały przed nią rodzinne plotki, skandale, anegdoty. Zanosiła im stare pocztówki i zdjęcia i prosiła, by opowiedziały, kogo przedstawiają. To była praca detektywa, który musi ułożyć obraz z kompletnie porozrzucanych puzzli. Efekt? Drzewo genealogiczne jej rodu, które zaczęło się rozrastać. – I tak doszłam do momentu, w którym znam niemal wszystkich Karaimów polskich z ostatnich kilku pokoleń – przyznaje Anna Sulimowicz. Jest to możliwe. W końcu Karaimi czy, jak się kiedyś mawiało, Karaici, to najmniej liczna mniejszość etniczna w Polsce. Według spisów powszechnych jest ich między 43 (dane z 2002 r.) a 346 (2011 r.). Anna Sulimowicz szacuje, że prawda leży gdzieś pośrodku. W czasie corocznych zjazdów spotyka się około stu osób, które są dla siebie jak jedna wielka rodzina. Karaimi to grupa etniczna i religijna, której korzenie sięgają Krymu. Stamtąd w średniowieczu przybyli na Ruś Halicką i Litwę. Do dziś najwięcej ich żyje w litewskich Trokach. Część terenów zamieszkiwanych przez Karaimów znalazła się w granicach Rzeczypospolitej. Dziś najwięcej ich mieszka w Warszawie i Wrocławiu. Szukasz więcej fascynujących informacji na temat świata roślin i zwierząt, odkryć archeologicznych i nieskończonego Wszechświata? Zaprenumeruj magazyn „National Geographic Polska". Najnowszą ofertę znajdziesz na tej stronie.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f8ea339652d099ed0c47b9d384e92f2abb802bbb-e22ce1a.png
width: 1237
height: 822

"Oni nie traktowali nas jak ludzi." Życie po ISIS (REPORTAŻ)
type: item
date: 2019-10-18T08:50:41.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: państwo islamskie isis
subject: reportaże
subject: syria
subject: Travel
subject: wojna
description: Gdy wojska sprzymierzone zaczęły odbijać Mosul, uciekający Irakijczycy opowiadali wstrząsające historie o brutalności Państwa Islamskiego.
encoded: Kurdyjscy żołnierze stali na wale w narożniku stanowiska artylerzystów. Był to jeden z wysuniętych punktów linii frontu biegnącej wzdłuż grzbietu górskiego i skierowanej na zachód, w stronę doliny Tygrysu. Słońce zaszło, kończył się dzień lata, pory, kiedy ziemia i niebo w Iraku wydają się stapiać w jedno. Mimo to w gęstniejącym mroku dało się dostrzec na brzegu rzeki światła miasta Mosul. Owi żołnierze, peszmergowie z armii irackiego Kurdystanu, mogliby opisać ten widok w środku nocy, zbudzeni ze snu. Od miesięcy obserwowali go, nanosili na mapy i omawiali każdy jego centymetr – ale nie przestawał być dla nich fascynujący i groźny. Wszystko, na co patrzyli, należało do Państwa Islamskiego. Był koniec lipca 2016 r. i bitwa o Mosul, o której mówiono od dawna, miała się wkrótce rozpocząć. Irackie wojska pokonały Państwo Islamskie, znane też jako ISIS, pod Faludżą i teraz parły na północ, w stronę Mosulu. Kurdyjscy peszmergowie naciskali z tej góry. Koncentrowały się siły amerykańskie i europejskie, żołnierze i członkowie milicji z Turcji, Iranu i innych krajów. Był to największy do tej pory pokaz międzynarodowej siły skierowanej przeciw ISIS. Państwo Islamskie kontrolowało Mosul, drugie co do wielkości miasto Iraku, od dwóch lat. Planiści liczyli na to, że jego upadek będzie końcem dżihadystów w Iraku. Latem 2016 r. siły Iraku i międzynarodowej koalicji dążące do wyparcia z kraju dżihadystów zbliżyły się do zajmowanego przez ISIS miasta Qayyarah na południe od Mosulu. Oddziały ISIS podpaliły okoliczne szyby naftowe i wycofały się. Mieszkańcom pozostało spustoszone środowisko. W mieście zapanowała panika. ONZ szacowała, że na skutek bitwy ponad milion ludzi zostanie wysiedlonych. (Przed zajęciem przez ISIS Mosul liczył ok. 1,4 mln mieszkańców). Straty wśród ludności cywilnej miały być straszne. Mieszkańcy uciekali z miasta na wszelkie możliwe sposoby, a ta kurdyjska placówka była punktem końcowym często wybieranej trasy. Prawie każdej nocy ludzie wdrapywali się na zboc…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/788fb611e5742f515608472df05cf9082ae1ad94-5a8235a.jpeg
width: 1522
height: 1015

Kolumbijczycy z innych regionów zarzucają im lenistwo i niechlujstwo. Ale radości życia mogą się od nich uczyć!
type: item
date: 2019-09-09T03:47:22.000Z
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bogota
subject: indianie
subject: kolumbia
subject: Kultura
subject: reportaże
subject: Technologia
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Jeden z costeños, czyli „tych z wybrzeża”, zabrał nas nad strumień. Tam z kokainowych liści powstaje biała pasta, z której laboratoria wyczarują kiedyś najczystszą na świecie kokainę. Pan objaśnił niezbyt skomplikowany proces produkcyjny. Przypominało mi to dwie swojskie czynności: kiszenie kapusty i lepienie pierogów.
encoded: Pojawił się znikąd, wyszedł z nocy – cichej i ciemnej jak koszmarny sen. Bezszelestnie jak duch. Usiadł na brzegu drewnianej ławy, buenas noches – przywitał się. Buenas noches – odpowiedzieliśmy z lekka zaskoczeni. Napił się, zjadł, o sobie powiedział niewiele. Jak ma na imię, że przyszedł z lasu. I że jeśli chcemy, następnego dnia o świcie zabierze nas nad strumień, tam gdzie z kokainowych liści powstaje biała pasta, z której laboratoria wyczarują kiedyś najczystszą na świecie kokainę. Taka krajoznawcza wycieczka kosztuje 200 dol., a że zgłosiło się nas ośmioro, wyszło po 25 na głowę. Siedzieliśmy w cabanii (obozowisku) w środku niczego. Nic nazywało się Sierra Nevada de Santa Marta i było górami gęsto porośniętymi tropikalną roślinnością. Jeszcze tego samego wieczoru na naszym stole posilał się fluorescencyjny świerszcz wielkości dłoni, dzień później do śniadania zasiadła ze mną tarantula, a drogę przeszedł mi wąż koralowy, który ukąsiwszy, śmiałkom zostawia zwykle nie więcej niż 12 godz. życia. Kucharz Luis opowie mi, że tylko w roku poprzedzającym naszą wyprawę w selwie od ukąszeń zmarło 15 osób. Kiszenie i lepienie Następnego dnia był w obozie przed szóstą rano. Poszliśmy wąską ścieżyną przez selwę. Droga była karkołomna i dobrze zakamuflowana. Szliśmy w górę i w dół, kręciliśmy ciasnymi serpentynami. Po piętnastu minutach byłem tak skołowany, że gdybym się zgubił, z pewnością nie znalazłbym drogi powrotnej. Dotarliśmy nad niewielką rzekę. Obok niej – wsparty na czterech kijach namiot z plastikowej folii, w środku – dwie ławki, jakieś słoiki i plastikowe pojemniki. Poza tym – kupa liści. Liści koki. Pan objaśnił niezbyt skomplikowany proces produkcyjny. Przypominało mi to dwie swojskie czynności: kiszenie kapusty i lepienie pierogów. Bo wpierw liście ugniata się nogami, dodając wody i soli, a potem z tej miazgi lepi się kule. Na tym etapie do kokainowej pulpy dodaje się jeszcze siedem substancji chemicznych, w tym sodę kaustyczną i benzynę. Ale początek jest ja…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e4cd233dfaa39df77f247e17fcb10f4891259771-0dbb7fd.png
width: 1380
height: 893