National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-11-03T15:18:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Dramatyczne relacje Polaków z Jamajki. „To makabryczne. Jest jak w filmie katastroficznym”
items: Przemierzyli Alpy na wózkach inwalidzkich. „To niesamowity wyczyn”
items: 1100 kilometrów po Maroku w dwa dni. Jedna rzecz mnie zaskoczyła najbardziej
items: Najbardziej inspirujące książki o podróżach. Każdy podróżnik musi je przeczytać
items: Ostrawa w weekend. Co zwiedzić w stolicy kraju morawsko-śląskiego?
items: Angola – Podróż do jednego z najbardziej fascynujących krajów Afryki
items: Szwecja pod namiotem: Kurs na Północ
items: Kreta całą paczką: moje wielkie greckie wakacje
items: Czarnogóra pociągami. Cel: Durmitor za niewielkie pieniądze
items: Portugalia i Hiszpania na farmie: Słońce południa
items: Wilno–Tallinn autobusem: Do trzech razy miasto
items: Przez Europę rowerem: Rower to życie
items: Walencja jak miejscowi: Wyobraźnia na obrotach
items: Kaukaz autostopem. Co za przygoda!
items: Uzbekistan poza sezonem: Droga do Samarkandy
items: Dublin i Bristol - couchsurfing: Piwo z porzeczkami
items: Alpy z kuchenką: Zdobyć górę gór - Matterhorn
items: Paryż w hostelu: Wampiry z Paryża
items: Tanie latanie: Japoński odlot
items: Beskidy ze zniżką PTTK: Na górze burze
items: Krym z plecakiem: Konkrety krymskie
items: Scott Wallace: Zaginione plemię
items: Pataty i Pomarańcze - Rowerem z Casablanki do Cape Town
items: 4/2010
items: VII Krakowski Festiwal Górski

Dramatyczne relacje Polaków z Jamajki. „To makabryczne. Jest jak w filmie katastroficznym”
type: item
date: 2025-11-03T15:17:47.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: huragan
subject: jamajka
subject: kataklizm
subject: katastrofy
subject: polacy
subject: relacje z podróży
description: Kilka dni temu huragan Melissa uderzył w Jamajkę, przynosząc porywy wiatru przekraczające 200 km/godz. i intensywne opady, które zalały zachodnie rejony wyspy. Najbardziej ucierpiały nadbrzeżne obszary: domy zostały zniszczone, linie energetyczne uszkodzone, a drogi w wielu miejscach pozostają nieprzejezdne z powodu osuwisk i przewróconych drzew. Choć cyklon przesunął się dalej nad inne wyspy Karaibów, jego skutki Jamajczycy będą odczuwać przez wiele miesięcy. Na miejscu są także Polacy, którzy w poruszających słowach opisali nam, jak wygląda życie po kataklizmie.
encoded: Spis treści: Jak po huraganie Melissa wygląda Kingston? Relacja polskiej turystki z Montego Bay Polska Misja Katolicka w sercu zniszczeń Huragan Melissa początkowo rozwinął się nad Morzem Karaibskim jako tropikalna burza, lecz sprzyjające warunki doprowadziły do jego gwałtownego rozwoju — w ciągu kilkudziesięciu godzin przekształcił się w cyklon najwyższej kategorii. Gdy dotarł do Jamajki, wiatr zrywał dachy, a ulewne deszcze zamieniały ulice w rwące rzeki. W wielu obszarach nie było prądu, mosty się zawaliły, a służby ratownicze miały utrudniony dostęp do najbardziej poszkodowanych. Najmocniej ucierpiały regiony St. Elizabeth i Westmoreland, gdzie żywioł zniszczył setki domów i odciął od świata całe społeczności. Polacy przebywający na wyspie opisują krajobraz po burzy jako zrujnowany — zalane domy, brak łączności i długie kolejki po wodę pitną stały się nową codziennością. Jak po huraganie Melissa wygląda Kingston? Zdołaliśmy się skontaktować m.in. z Michałem Biernackim, polskim inżynierem od roku mieszkającym w Kingston. Na co dzień pracuje on przy rozbudowie terminala kontenerowego dla firmy CMA, a na wyspie towarzyszy mu żona i dwie córki. Jak mówi, życie w tropikach oznacza ciągłe czuwanie między spokojem a stanem gotowości. – Przyjechaliśmy tu po huraganie Beryl, więc już wcześniej doświadczyliśmy skutków takiego żywiołu, czyli wysokich cen, braków w sklepach, pustych stoisk z owocami i warzywami. Teraz przeszliśmy przez Melissę – opowiada. – Przygotowania zaczęliśmy około dwóch tygodni wcześniej, gdy pojawiły się pierwsze prognozy o możliwości przejścia huraganu przez Jamajkę. Kupiliśmy zapasy żywności, wody butelkowanej, paliwa, sprawdziliśmy agregat i zabezpieczyliśmy dokumenty – relacjonuje. Ddodaje, że rodzinę w Polsce uprzedził, iż kontakt może zostać zerwany na tygodnie, a lokalnie ustalił, kto w razie potrzeby ma łączność satelitarną. Choć w jego okolicy nie ogłoszono ewakuacji, inżynier zwraca uwagę na brak jasnych instrukcji i powolną reakcję władz.…

IMG8686-bafd023.jpeg
width: 3951
height: 2752

Przemierzyli Alpy na wózkach inwalidzkich. „To niesamowity wyczyn”
type: item
date: 2025-07-18T08:47:40.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: alpy
subject: niepełnosprawność
subject: podróże
subject: relacje z podróży
subject: wyprawy
description: Ich wyprawa przez Alpy to nie tylko dowód odwagi i hartu ducha, ale również przypomnienie, że wytrwałość potrafi przekraczać wszelkie granice – również te fizyczne i społeczne.
encoded: Spis treści: Podróż przez Alpy w ekstremalnych warunkach Misja wyprawy, czyli zwiększenie świadomości o ataksji Dla wielu każda, nawet najmniejsza wymówka, staje się pretekstem, by uniknąć wysiłku fizycznego. Inni, mimo poważnych problemów zdrowotnych, z determinacją przekraczają granice własnych możliwości. Do tej drugiej grupy należą Ben Spencer i Peter Smorthit, którzy właśnie pokonali 422 kilometry – czyli dystans odpowiadający dziesięciu maratonom – przemierzając masyw Alp na wózkach inwalidzkich. Podróż przez Alpy w ekstremalnych warunkach Ben Spencer i Peter Smorthit rozpoczęli trasę w Montreux nad Jeziorem Genewskim i zakończyli ją nad Jeziorem Como we Włoszech. – To był po prostu niesamowity wyczyn pod względem wytrzymałościowym – stwierdził Spencer w rozmowie telefonicznej z Euronews. Trudno się z nim nie zgodzić, szczególnie jeśli weźmie się pod uwagę skalę ich ograniczeń zdrowotnych. Spencer cierpi na ataksję móżdżkową, czyli postępującą chorobę neurologiczną, spowodowaną uszkodzeniem móżdżku. Wpływa ona na koordynację ruchową, równowagę, mowę, a także kontrolę pęcherza. W miarę rozwoju schorzenia Spencer musiał niemal całkowicie przesiąść się na wózek inwalidzki i ograniczyć komunikację werbalną. Z kolei Smorthit zmaga się z urazem rdzenia kręgowego, który może prowadzić do groźnej dla życia dysrefleksji autonomicznej. Wspólnie pokonywali strome podejścia na wysokości ponad 2000 metrów, mierząc się z upałem sięgającym 40°C, a wszystko to w surowych warunkach alpejskiego krajobrazu. – W pewnym momencie Peter niemal zemdlał z przegrzania. Musiałem go oblać wodą – wspominał Spencer. Jednak, mimo trudności, uczestnicy z sukcesem przebyli wymagającą trasę, w towarzystwie trzyosobowego zespołu wsparcia (w tym dwóch osób również żyjących z ataksją). Pierwotnie wyprawa miała potrwać 10–12 dni, ale ze względu na upały została przedłużona do 18 dni. Misja wyprawy, czyli zwiększenie świadomości o ataksji Ich przedsięwzięcie miało nie tylko wymiar sportowy, lecz pr…

Ben-Spencer-i-Peter-Smorthit-2c7d27c.jpg
width: 1620
height: 1228

1100 kilometrów po Maroku w dwa dni. Jedna rzecz mnie zaskoczyła najbardziej
type: item
date: 2024-06-08T13:37:15.000Z
creator: Piotr Kolasa
subject: Adventure
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Lifestyle
subject: maroko
subject: podróże
subject: porady w podróży
subject: relacje z podróży
subject: samochody
description: To, że Maroko mnie zaskoczyło i zachwyciło, to jak nic nie powiedzieć. Kraj o wielu twarzach, pięknych krajobrazach i imponujących bezkresach. W dwa dni przejechałem 1100 kilometrów Mazdą CX-60, czasem w naprawdę ekstremalnych warunkach, ale każdy kilometr pozostanie niezapomniany.
encoded: W tym artykule: Mazda na marokańskich bezdrożach spisała się świetnie Żwir, piach i ostre kamienie CX-60 to wielki sukces Przebita opona i wielbłądy Brak cywilizacji = piękne drogi Drugi dzień jeszcze lepszy od pierwszego Potem już tylko z górki Jadąc do Maroka nie wiedziałem, czego się spodziewać. Po wylądowaniu w Marrakeszu przywitała mnie wysoka temperatura i bezchmurne niebo, z którego lało się słońce. Ten dzień był wyjątkowo spokojny, bowiem dopiero następnego ranka czekała na mnie prawdziwa przygoda. Mazda na marokańskich bezdrożach spisała się świetnie To już kolejna edycja „Epic Drive” – wyjazdów w najbardziej egzotyczne miejsca na świecie, organizowanych przez Mazdę. Tym razem do pokonania 1100 kilometrów otrzymałem SUV-a, model CX-60. Na pierwszy rzut oka nie wyglądał, jakby dał radę pokonać afrykańskie bezdroża, ale to było tylko złudzenie. Trasa rozpoczęła się od przebicia się przez Marrakesz. Zasady ruchu drogowego tam w zasadzie nie obowiązują i trzeba być wyjątkowo mocno skoncentrowanym, by przypadkiem nie przejechać pieszego, który akurat zdecydował się przejść na drugą stronę ulicy. Mazda CX-60 to nie jest mały samochód, jednak podczas jazdy jest to w ogóle nie odczuwalne. Świetnie spisywał się w miejskim zgiełku, a dynamiczny silnik pozwalał na szybkie manewry, które w Maroku są nieuniknione. Moim pierwszym celem była miejscowość Tarmigt. Czekał tam na mnie hotel zasilany tylko i wyłącznie energią słoneczną. Po wyczerpaniu baterii włącza się specjalny agregat, który potrafi płatać figle i czasem w całym hotelu wysiada prąd. To nie był zwykły hotel. Nie było kart do pokoi, tylko średniowieczne, duże klucze. Internet? Zapomnij. Tylko jak miałem szczęście udało mi się choć na chwilę podłączyć do sieci. Z jednej strony to fajna sprawa, by na chwilę odłączyć się od całego świata, ale z drugiej przerażające, bo nie widziałem, co się dzieje aktualnie, czy mnie coś omija. Żwir, piach i ostre kamienie Na odprawie przed wyjazdem dostałem ostrzeżenie, by uważ…

1100-kilometrow-po-maroko-w-dwa-dni-jedna-rzecz-mnie-zaskoczyla-najbardziej-0d29998.png
width: 1200
height: 630

Najbardziej inspirujące książki o podróżach. Każdy podróżnik musi je przeczytać
type: item
date: 2022-10-23T07:04:15.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: książki
subject: Kultura
subject: podróże
subject: przygoda
subject: relacje z podróży
subject: reportaże
subject: Społeczeństwo
description: Książki o podróżowaniu zabierają nas do innego, czasem nieznanego nam świata. Z reportaży o tematyce podróżniczej można dowiedzieć się znacznie więcej, niż z krótkich artykułów w prasie lub internecie. Dlatego przed wyruszeniem w drogę należy zebrać… biblioteczkę.
encoded: W tym artykule: „Broad Peak. Darowane życie”, Monika Witkowska „Nazywam się Czogori”, Max Cegielski „27 śmierci Toby’ego Obeda”, Joanna Gierak-Onoszko „Ludzie z placu słońca”, Aleksandra Lipczak „Swoją drogą” „Wyspa Skarbów” Czytanie ma bardzo długą listę zalet. Książki pobudzają wyobraźnię, wpływają na efektywność mózgu, sprawiają, że stajemy się bardziej wrażliwi i tolerancyjni. A także wzbogacają słownictwo, uczą myślenia i zwiększają naszą wiedzę. Jak mawia klasyk „kto czyta żyje podwójnie”, a czytając książki o podróżach, można przeżyć niezliczoną liczbę żyć. Reportaże mogą zwiększyć świadomość problemów, z jakimi zmagają się konkretne kraje, przybliżyć historię lub kulturę. Albo opowiedzieć o ludziach, którzy zamieszkują różne państwa na świecie. Są również takie książki, które stanowią bezpośrednią inspirację, a po lekturze od razu ma się ochotę spakować plecak i ruszyć przed siebie. Przedstawiamy wam propozycje National Geographic najlepszych książek o podróżowaniu i tematyce podróżniczej. „Broad Peak. Darowane życie”, Monika Witkowska Książka spod pióra Moniki Witkowskiej to lektura obowiązkowa nie tylko dla osób, które zajmują się wspinaczką górską. To reportaż dla każdego, kto ceni dobrą literaturę. Autorka w znakomity sposób opisuje, jak wyglądają przygotowania do zdobycia K2 oraz dlaczego zdecydowała się zdobyć ostatecznie Broad Peak. Witkowska skłania do refleksji, jakie wyzwania czekają na osoby, które planują zdobywać szczyty. Wydawać się może, że o himalaizmie napisano już wszystko. Jednak książka polskiej pisarki łączy w sobie zarówno historię samej wspinaczki wysokogórskiej z opowieściami zwykłych ludzi i masą interesujących ciekawostek. „Nazywam się Czogori”, Max Cegielski Pozostając wysoko nad poziomem morza, warto zwrócić uwagę na najnowszą książkę Maxa Cegielskiego. „Nazywam się Czogori” to niezwykła powieść, która przedstawia oblicze himalaizmu, o którym nie piszą inne książki. Pisarz zabiera czytelników w lata 90. XX wieku. Młody fotograf Ol…

ksiazki-o-podrozach-2146eba.jpg
width: 2119
height: 1415

Ostrawa w weekend. Co zwiedzić w stolicy kraju morawsko-śląskiego?
type: item
date: 2022-06-30T09:48:32.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: beskidy
subject: czechy
subject: Kultura
subject: podróże
subject: porady w podróży
subject: relacje z podróży
subject: śląsk
subject: Społeczeństwo
subject: Travel
description: Ostrawa uderza industrializmem, który łączy się z modernizmem i barokiem oraz zachwyca kontrastami. Zobacz, jak spędzić kilka dni w tym wyjątkowym mieście.
encoded: W tym artykule: Ostrawa, pierwszy dzień – przylot i hałda Ema Ostrawa, drugi dzień – ratusz, huta w Dolnych Witkowicach i Beskidy Ostrawa, dzień trzeci – Štramberk, Muzeum Tatry i Klimt w Ostrawie Wróciłem na Morawy po niespełna trzech tygodniach. Tym razem jednak wybór padł nie na południowe, lecz północne. Do Ostrawy doleciałem z lotniska Chopina, polskimi liniami LOT. Trasa jest krótka, a czas w powietrzu to zaledwie 45 minut. Właśnie dlatego lecieliśmy małym samolotem bombardier Q400. Ostrawa, pierwszy dzień – przylot i hałda Ema Lotnisko w Ostrawie oddalone jest ok. 20–25 minut drogi samochodem od centrum miasta. To relatywnie niedużo, szczególnie, że po drodze mijamy dzielnice pełną bloków z wielkiej płyty. Zachwycają feerią barw i przypominają kijowskie Comfort Town oraz zjawiskową hutę żelaza Dolne Witkowice, która już od 1998 roku pozostaje nieczynna. Widoki te z pewnością docenią fani brutalizmu i industrializmu, ale o tym później. Przewodnik po Morawach południowych. Dlaczego warto pojechać do Czech kamperem? Razem z Campiri udaliśmy się na wyprawę kamperem po południowych Morawach. Przekonałem się, że nie ma nic lepszego od karawaningu. Przylatuję późnym popołudniem, więc szybko idę do hotelowego pokoju, zostawiam bagaże, biorę aparat i idę na umówione spotkanie z przewodniczką. Hana opowiada, że idziemy na szczyt hałdy Ema. Ma 315 metrów wysokości, widać z niej całą Ostrawę. A co najciekawsze – w środku jest rozgrzana do temperatury 1500 stopni Celsjusza i cały czas wydobywają się z niej gorące gazy. Przyznam szczerze, że ta informacja zrobiła na mnie największe wrażenie. Wcześniej bowiem tylko raz w życiu wspiąłem się na hałdę (w Łaziskach Górnych) i ta śląska nie parowała. Hana opowiada, że w zimie, kiedy całe miasto jest zasypane śniegiem, jedyne miejsce, które nie jest białe to właśnie szczyt Emy. fot. Jakub Rybski Na hałdę wejście jest proste, to w końcu tylko niewielkie wzniesienie. Droga jest jednak przyjemna, biegnie przez las, w okolicy słychać…

dolne-witkowice-ce52be0.jpeg
width: 1440
height: 960

Angola – Podróż do jednego z najbardziej fascynujących krajów Afryki
type: item
date: 2022-06-17T08:28:13.000Z
subject: Adventure
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: dalekie podróże
subject: krajobrazy
subject: podróże
subject: porady w podróży
subject: relacje z podróży
subject: Travel
description: Warto przyjechać tu w karnawale. Wtedy najlepiej widać angolską zbitkę tradycji z nowoczesnością.
encoded: W tym artykule: Kraj Boga, miasto diabła Trudna historia Hałaśliwa stolica Angola – Podróż na karnawał plaż Senna Benguela Angola i Luanda – 3 rzeczy, które musisz zobaczyć Angola – Jak dojechać Angola – Informacje praktyczne Angola – Bezpieczeństwo Jedno z angolskich powiedzeń mówi: „Najpierw Bóg stworzył Angolę, a potem przyszedł diabeł i stworzył Luandę”. Bo stołeczna Luanda jest zachłanna. Już po jej ukształtowaniu widać, że miasto chce zagarnąć dla siebie jak najwięcej. Wysunięty w ocean cypel Ilha de Luanda wygląda jak ramię zawłaszczające wszystko, co znajduje się w wodzie. Nocą̨ w czarnym lustrze zatoki odbijają̨ się światła miasta, przez co miejscowi nazywają̨ je pieszczotliwie i zdrobniale „Lua” (księżyc). Za dnia liczne kawiarnie i restauracje z wyjściem na plażę i widokiem na ocean zapełnione są tymi, których land rovery, chevrolety i toyoty mijają̨ się w mieście z zardzewiałymi rowerami biedoty. Kraj Boga, miasto diabła W 1963 r. biały pisarz José Vieira Mateus da Graça nazywał miasto miejscowym językiem kimbundu „Luuanda”. Podkreślił tym znaczenie prawowitych właścicieli tej ziemi, uboższej warstwy ludności zamieszkującej slumsy zwane musseques. Z miłości do miasta przybrał imię Luandino. Bo w Luandzie można się zakochać́, pomimo tłoku, mimo ruchu ulicznego przypominającego rozedrgane atomy w komórkach. Bo Luanda to miasto tkanka, które pulsuje i pakuje w siebie wciąż̇ nowe budynki, jeszcze więcej aut, jeszcze więcej zagranicznych firm, jak witaminy, które pozwolą mu jeszcze bardziej wzrosnąć́. Najlepiej przyjechać tu w czasie karnawału. Trzy dni przed Środą Popielcową to apogeum angolskiej muzyki i tańca, mieszanki tradycji z nowoczesnością̨, podczas którego Luanda zdaje się żyć kilka razy szybciej niż zazwyczaj. Chociaż̇ nawet zwykły dzień pokazuje, że Angola i Luanda próbują nadgonić czas zgubiony podczas wojny domowej w tempie bardzo przyspieszonym. Ilha de Luanda doczekała się własnego, hucznego święta, obchodzonego…

planalto-angola1-2e5722b.jpeg
width: 2116
height: 1416

Szwecja pod namiotem: Kurs na Północ
type: item
date: 2019-10-17T06:00:00.000Z
creator: Katarzyna Gucałło
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ergo ubezpieczenia podróży
subject: karlskrona
subject: konkursy
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: Parenting
subject: podróże
subject: relacje z podróży
subject: skandynawia
subject: szwecja
subject: tanie podróżowanie
subject: Travel
subject: ubezpieczenia
subject: ubezpieczenie erv
subject: Wolny czas
subject: wyprawy
description: Ślub znajomych Szwedów był idealnym pretekstem, by całą rodziną wyruszyć do krainy wikingów. Tak tanio, jak to możliwe!
encoded: Zapakowanym po brzegi autem – na dachu wózek dziecięcy, w bagażniku namiot, torba z mapami, trochę ubrań i mnóstwo jedzenia – wyruszyliśmy z Gorzowa Wielkopolskiego w kierunku Świnoujścia, skąd odchodził nasz prom do Ystad. Było nerwowo, bo przez ulewę i korki pod Szczecinem o mały włos się nie spóźniliśmy. Odetchnęliśmy z ulgą, gdy stanęliśmy na pokładzie. Nasza wymarzona wyprawa właśnie się rozpoczęła! Szwedzkie Stonehenge Po dniu spędzonym na morzu prosto z Ystad przejechaliśmy do Kåsebergi. Namiot rozbiliśmy na dużym trawiastym parkingu. Jeszcze przed wyjazdem czytaliśmy o obowiązującym w Szwecji prawie publicznego dostępu, zgodnie z którym przy zachowaniu zasady: nie przeszkadzaj – nie niszcz, namiot można rozbić na noc bez opłat w dowolnym miejscu. Liczyliśmy na to, że legalne spanie „na dziko” znacznie obniży koszty wyjazdu. Pierwszej nocy faktycznie się udało. Ten postój nie był przypadkowy. Przyciąg­nęła nas tutaj największa atrakcja okolicy – Ales Stenar, określana przez przewodniki jako szwedzkie Stonehenge. Nad brzegiem morza, na klifie jest 59 głazów, które z lotu ptaka wyglądają jak kadłub statku. Czy jest lepsze miejsce do rozpoczęcia szwedzkiej przygody niż wschód słońca nad mistyczną łodzią wikingów? Do dziś jednak nie wiadomo, kto i po co ustawił głazy. Jedna z teorii mówi, że może to być grobowiec z przełomu VI–VII w. n.e. Mogli go wznieść przodkowie wikingów. Kolejnym naszym przystankiem było Ronneby. Dwie noce w schronisku, dwa dni spotkań ze starymi i nowymi przyjaciółmi. Schronisko znaleźliśmy na terenie byłego nadmorskiego uzdrowiska Brunnspark z pięknymi ogrodami, parkiem i drewnianymi willami. W czasie gdy na werandzie nad wejściem do schroniska suszył się nasz namiot (w Kåseberdze padało), dzieci doceniały uroki dwóch pobliskich placów zabaw. W kościele św. Krzyża górującym nad historycznym centrum miasta odbył się ślub naszych znajomych Szwedów. Na weselu był (a jakże) bufet szwedzki, a dzięki rozbawionym dzieciom poczuliśmy się jak w Bul…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7f1a31f8e82de416f3ec812816c522e46c232306-cb4a6fb.jpeg
width: 1776
height: 1178

Kreta całą paczką: moje wielkie greckie wakacje
type: item
date: 2019-08-12T08:00:00.000Z
creator: Małgorzata Grelich
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ergo ubezpieczenia podróży
subject: konkursy
subject: kreta
subject: podróże
subject: relacje z podróży
subject: ryanair
subject: Shopping
subject: Sport
subject: tanie podróżowanie
subject: Travel
subject: ubezpieczenia
subject: ubezpieczenie erv
subject: wyprawy
description: Nasza paczka liczyła aż osiem osób. Ułożenie planu wyjazdu do łatwych nie należało, ale wyszło świetnie.
encoded: Najpierw odpowiedzieliśmy sobie na mnóstwo pytań w rodzaju „gdzie będziemy spać?” i „czym będziemy się poruszać?”, po czym przekopaliśmy strony internetowe w poszukiwaniu najtańszych opcji. Pomoc internetu okazała się jak zwykle bezcenna. Wybraliśmy lot Ryanairem, noclegi w czteroosobowych apartamentach, wypożyczenie aut, bo chcieliśmy sporo się przemieszczać, a jako wyżywienie – wszystko co greckie! W ciepły majowy wieczór wylądowaliśmy w Chanii. Odebraliśmy samochody i tak oto zaczęły się nasze wakacje. Pierwsza refleksja? Drogi są na wyspie tak kręte, że trzeba brać poprawkę na czas jazdy: wychodzi znacznie dłużej, niż się planowało. Ma to swoje zalety – widoki za oknem są wspaniałe! Kolejne dni upływały szybko, zbyt szybko. Spragnieni słońca i plaży pojechaliśmy do Ajos Nikolaos, jednej z najładniejszych nadmorskich miejscowości na Krecie. Dostarczyliśmy sobie porcji greckich mitów, zwiedzając jaskinię Zeusa oraz Knossos, gdzie był więziony potwór Minotaur. Przespacerowaliśmy się po Heraklionie. Wysunięta głęboko w morze twierdza robi ogromne wrażenie. Dopiero w Retimno po raz pierwszy rozdzieliliśmy się na grupki, żeby każdy mógł mieć chwilę dla siebie. Wieczorem ponownie zebraliśmy się na kolacji w lokalnej knajpce. Zwiedziliśmy okolice Chanii, obejrzeliśmy opuszczone klasztory i wykute w skale grobowce w Matalii. Wylegiwaliśmy się na rajskich plażach w lagunie Balos oraz na Elafonissi – wysepce otoczonej tak płytką laguną, że można ją było przejść, brodząc w krystalicznej wodzie. Po leniuchowaniu na piasku zafundowaliśmy sobie przejście wąwozem Samaria, bodaj najdłuższym suchym wąwozem Europy (ma 18 km). Na początku droga wydawała się nam łatwa, ale po kilku godzinach marszu w skwarze i po kamieniach zmieniliśmy zdanie. Bardzo zmęczeni i bardzo z siebie dumni dotarliśmy wieczorem do miejsca noclegu. Czy podobało nam się na Krecie? Bardzo! Czy będziemy ją miło wspominać? Naturalnie! Czy tam wrócimy? Nie, nie wrócimy. Przed nami jeszcze tyle miejsc do odkrycia.…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d76ed2df9a18ca5e344c5964cd27405b10e0bc4a-bb33c47.jpeg
width: 2494
height: 1656

Czarnogóra pociągami. Cel: Durmitor za niewielkie pieniądze
type: item
date: 2019-08-07T06:00:00.000Z
creator: Alicja Pawlak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bałkany
subject: czarnogóra
subject: dolina
subject: ergo ubezpieczenia podróży
subject: góry
subject: konkursy
subject: kotor
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: morze adriatyckie
subject: podróże
subject: relacje z podróży
subject: tanie podróżowanie
subject: Travel
subject: ubezpieczenia
subject: ubezpieczenie erv
subject: Wolny czas
subject: wyprawy
description: Dzięki otwartości i życzliwości mieszkańców zwiedzanie Czarnogóry może być tanie i przyjemne.
encoded: Elda, czyli ja, Mati, Ozi i Hah – w takim składzie wyruszyliśmy do Czarnogóry. Naszym celem były góry Durmitor, jedno z wyższych pasm Gór Dynarskich, a także Zatoka Kotorska nad Morzem Adriatyckim, tuż przy granicy z Chorwacją. Nasza wyprawa rozpoczęła się we Wrocławiu. Wyruszyliśmy pociągiem najpierw do Katowic, następnie do Budapesztu, a potem stolicy Serbii – Belgradu. Stamtąd dojechaliśmy autobusem do miasteczka Žabljak (1456 m n.p.m.), które było naszą „bazą wypadową”. Leży w obrębie Parku Narodowego Durmitor, który z trzech stron otoczony jest kanionami. Punktem obowiązkowym na mapie wyprawy powinna być wycieczka nad najgłębszy kanion w Europie – Przełom Tary. Nocowaliśmy u jednej z miejscowych rodzin. Nasi gospodarze, Ljiljana Šepić i jej syn Aljoša, byli bardzo życzliwi. Nigdy nie zapomnę rozmów z nimi, wspólnych posiłków czy biesiad przy lokalnych trunkach (np. rakii). Przed wyjściem w góry Durmitor uzupełniliśmy zapasy wody, bo w Czarnogórze latem temperatury rzadko spadają poniżej 30 stopni. Wzięliśmy także bochenek chleba, kilka pasztetów i kajmak (masa powstająca podczas gotowania mleka z cukrem i ucierania z masłem). Jedną z piękniejszych nocy spędziliśmy w dolinie Lokvice, która otoczona jest potężnymi wapiennymi górami. Spaliśmy w pasterskiej chatce. Około półtorej godziny od doliny Lokvice, poniżej szczytu Obla glava, można znaleźć Jaskinię Lodową (Ledena pećina). Nieco dalej znajduje się najwyższy szczyt Czarnogóry – Bobotov kuk (2523 m n.p.m.), który po wielu trudach udało nam się zdobyć. Po takim wysiłku fizycznym odpoczęliśmy w Zatoce Kotorskiej, gdzie owoce jedliśmy prosto z drzew i łowiliśmy ryby. Warto wiedzieć: Alicja Pawlak - biotechnolog z Wrocławia Alicja Pawlak (Fot. Archiwum prywatne) Wybrałam to miejsce, bo: Góry są moją pasją, a Czarnogóra jest małym krajem, wciąż niezalanym falą turystów. Moja podróż jest wyjątkowa, bo: Niewiele osób wyobraża sobie spędzenie kilku nocy w górach bez wody, prądu i sklepów, za to przy wielkim wysiłku fi…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/774c99dc096fff3b8b8781d6e6d5eeac7c3cc105-cea618e.jpeg
width: 3645
height: 2734

Portugalia i Hiszpania na farmie: Słońce południa
type: item
date: 2019-07-01T05:00:00.000Z
creator: Agnieszka Świątek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: andaluzja
subject: Edukacja
subject: ergo ubezpieczenia podróży
subject: gomera
subject: hiszpania
subject: konkursy
subject: Kultura
subject: lizbona
subject: ocean atlantycki
subject: podróże
subject: portugalia
subject: relacje z podróży
subject: Sport
subject: tanie podróżowanie
subject: Travel
subject: ubezpieczenia
subject: ubezpieczenie erv
subject: wyprawy
subject: wyspy kanaryjskie
description: Mój plan podróży był oczywisty: Portugalia i Hiszpania. Chciałam te kraje nie tylko odwiedzić, ale też w nich pożyć.
encoded: W Portugalii pracowałam na farmie ekologicznej WWOOF. W Hiszpanii chciałam odkryć Andaluzję, którą znałam tylko z filmów Tony’ego Gatlifa, i przy okazji poprawić swój hiszpański. Z Krakowa przyleciałam do Porto. Spacerowałam ulicami starej Ribeiry oraz wzdłuż brzegów rzeki Duero. Popijałam piwo w kultowym Tendinha Bar. Byłam w Parku Narodowym Peneda-Gerês na północy kraju. Potem wyruszyłam autostopem do Lizbony. Moim kierowcą okazał się jeden z dyrektorów artystycznych Teatru Rossio. Dzięki temu w Liz­bonie zostałam zaproszona na spektakl, a po nim na kolację z innymi pracownikami lizbońskiego teatru. Tam po raz pierwszy spróbowałam bacalhau – pysznego tradycyjnego, suszonego dorsza. Razem z Maximem, studentem z Francji, ruszyliśmy po słońce na południe kraju. W Armação de Pêra nad Oceanem Atlantyckim nasze drogi się rozeszły. Kilka dni spędziłam w miejscowości Albufeira. Wreszcie znalazłam się na farmie. Położona była niedaleko miasteczka Odeceixe, w dolinie rzeki, wśród porośniętych eukaliptusami wzgórz. Uczyłam się sadzenia, siania i dla wszystkich gotowałam. W wolnym czasie odkrywałam okolicę na rowerze, a w pogodne dni wygrzewałam się na plaży Praia de Odeceixe. Miejsce było wyjątkowo urocze – na granicy regionu Algarve oraz słynącego z win Alentejo. Po miesiącu na farmie znalazłam tani lot z Sewilli na Gomerę i przez pięć tygodni cieszyłam się słońcem, zdrowym jedzeniem i pięknymi krajobrazami. Należąca do Wysp Kanaryjskich Gomera przyciąga ludzi ceniących spokój i przyrodę. Na plażach zakładają obozowiska, śpią w jaskiniach. Podczas górskiej wędrówki żywiłam się szczawiem, morską sałatą oraz licznymi kwiatami. Niekiedy byłam zapraszana na świeżo złowioną rybę czy kraba. Przeżycie na tej wyspie jest możliwe także bez pieniędzy! Przez kryzys nie mogłam tam znaleźć pracy. A okazało się, że na koncie mam tylko 2 euro na wydatki. W Valle Gran Rey zatrzymałam się w Casa la Familia, gdzie odbywały się różne wydarzenia kulturalne. Pomagałam w ich organizowaniu, gotow…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5a554bc21e9724f6d670ceb25296740f228dd579-1413406.jpeg
width: 4224
height: 2376

Wilno–Tallinn autobusem: Do trzech razy miasto
type: item
date: 2019-06-06T06:00:00.000Z
creator: Agnieszka Pawelec
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: ergo ubezpieczenia podróży
subject: estonia
subject: konkursy
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: litwa
subject: łotwa
subject: Moto
subject: podróże
subject: relacje z podróży
subject: ryga
subject: talin
subject: tanie podróżowanie
subject: Technologia
subject: Travel
subject: ubezpieczenia
subject: ubezpieczenie erv
subject: wilno
subject: wyprawy
description: Po tej podróży moja dusza została w Wilnie, żołądek w Rydze, a serce w Tallinnie.
encoded: Przygoda w Wilnie zaczęła się od niespodzianki. Na starym mieście spodziewałyśmy się tłumu turystów, ale na ulicach pusto. Nie ma nikogo, kto wyglądałby na obcokrajowca. Wypatrujemy Ostrej Bramy, sztandarowego zabytku stolicy Litwy. Okazuje się skromna, wciśnięta w mury, piękna. Spacerując po Wilnie, wkraczamy do Republiki Artystów Užupio. Państwa z samodzielną konstytucją, prezydentem, hymnem, rządem, a nawet flagą. Konstytucja Republiki Zarzecze w dowcipny sposób opisuje, czym miała być Republika Artystów – manifestem wolności i dystansu do życia, którego na szczęście w spokojnym i wyluzowanym Wilnie nie brakuje. Przeniesienie się z Wilna do stolicy Łotwy, Rygi, to jak podróż na inną planetę. Huczną, tętniącą życiem i rozświetloną tysiącem latarni. I tanią – w soboty przejazdy komunikacją są za darmo. Po zwiedzaniu starego miasta jedziemy do skansenu etnograficznego. A w nim klimatyczna karczma, stare domostwa z historycznych regionów Łotwy: Kurlandii, Łatgalii, Liwonii i Semigalii. W jednej z chat próbujemy świeżych ziemniaków z twarożkiem i śledziem, aromatycznego miodu, pysznych jagód z cukrem, kiełbasek. Brzuchy po łotewskiej uczcie mamy jeszcze pełne, gdy dojeżdżamy do Tallinna, jednego z najpiękniejszych średniowiecznych miast Europy. Po przekroczeniu bramy Viru, strzegącej wejścia na tallińską starówkę, czuję się jak w bajce. Wąskie uliczki układają się w tajemniczy labirynt. Podziwiam stare kamienice z czerwonymi dachami i wsłuchuję się w stukające pod butami kocie łby. Ze szczytu baszty Kiek in de Kök widzę panoramę miasta. Wyobrażam sobie rycerzy, urocze panny zamiatające bruk fałdami sukni i powozy zaprzężone w rumaki. Agnieszka Pawelec (Fot. Archiwum prywatne) Warto wiedzieć: Agnieszka Pawelec - nauczycielka chemii w gimnazjum, mieszka w TczewieWybrałam to miejsce, bo: Od dawna chciałam poznać Wilno, a Rygę i Tallinn zwiedzić przy okazji. Okazało się, że każde z tych miast jest niezwykłe. Moja podróż jest wyjątkowa, bo: Kierunek, który obrałam, jest wc…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f10042b57002dcd75664533491934ef6b3ec5a8e-9f66448.jpeg
width: 1764
height: 1146

Przez Europę rowerem: Rower to życie
type: item
date: 2019-04-29T08:00:00.000Z
creator: Krzysztof Chmiel
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ergo ubezpieczenia podróży
subject: europa
subject: konkursy
subject: mont blanc
subject: morze adriatyckie
subject: podróże
subject: relacje z podróży
subject: rowery
subject: tanie podróżowanie
subject: Travel
subject: ubezpieczenia
subject: ubezpieczenie erv
subject: włochy
subject: wyprawy
description: Jadąc do Włoch, spełniłem swoje największe marzenie i udowodniłem sobie, że wciąż mogę wiele osiągnąć - pisze o swojej wyprawie Krzysztof Chmiel.
encoded: Trasę mam dokładnie zaplanowaną: w pierwszym etapie przejechać północne Włochy od Triestu aż pod Mont Blanc, następnie dotrzeć do miejscowości Magreglio, zdążyć na 20 etap Giro d’Italia z metą na Passo dello Stelvio i pokonać przełęcz Passo dello Stelvio i Arlberg. Rower nowy, cztery sakwy spakowane, namiot odnowiony. Jestem gotowy do wyprawy, która ma być rehabilitacją po wypadku rowerowym dla mojej złamanej nogi, ale też dla głowy. Podróż rozpoczynam na dworcu kolejowym w Lublinie, na który odprowadza mnie moja „lepsza połowa”. Dojeżdżam do Katowic i dalej do Pszczyny. Przesiadam się na rower. Pierwszy nocleg mam w Cieszynie – biwakuję na dziko. Czechy i Słowację mijam szybko. W Bratysławie wjeżdżam na szlak rowerowy, którym w jeden dzień przejeżdżam przez Austrię aż do Fertőd na Węgrzech. Dalej jadę do miejscowości Tömörd i tak docieram do Triestu. Zaliczam tylko jedną awarię roweru. Madonna od rowerzystów W Trieście wita mnie ulewa. I tak jadę przez cały dzień aż do Marina Julia, gdzie zatrzymuję się na kempingu. Niestety jest zimno, więc nici z kąpania się w Adriatyku. Muszę zdążyć na 20 etap Giro d’Italia, więc omijam Wenecję. Zresztą po drodze i tak mam dużo pięknych miast. Najpierw Padwa, następnie Teolo, Montagnana, Mantova, Cremona, Pawia, Vercelli i wiele innych. Nad jezioro Viverone też docieram w strugach deszczu. Na kempingu La Rocca jestem uziemiony przez dwa dni. Po przerwie w podróży doliną Aosta ruszam pod Mont Blanc. Wieczorem jestem już w Entrves (około 1300 m n.p.m.). Rozbijam namiot i mam widok na najwyższy szczyt Europy. Wracając, zatrzymuję się na kempingu Plein Soleil nad jeziorem Viverone. Następnie przez Vercelli ruszam do Novary, Galliate, Gallarate. Na przedmieściach Erby w Corogna zatrzymuję się na dziko z namiotem. Z Erby zaczyna się „wspinaczka” aż do Magreglio – miasteczka w Lombardii. To właśnie tu znajduje się kościółek z Madonną del Ghisallo – patronką kolarzy. Historia tego miejsca jest niezwykła i sięga średniowiecza, kiedy to w…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5418575b6612daca0f9b6b92d461642f4cc87e3b-9160c58.jpeg
width: 960
height: 481

Walencja jak miejscowi: Wyobraźnia na obrotach
type: item
date: 2019-04-29T08:00:00.000Z
creator: Natalia Bursiewicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ergo ubezpieczenia podróży
subject: hiszpania
subject: konkursy
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: podróże
subject: relacje z podróży
subject: tanie podróżowanie
subject: Travel
subject: ubezpieczenia
subject: ubezpieczenie erv
subject: walencja
subject: wyprawy
description: Walencja nie jest dla każdego. I nie chodzi o gruby portfel – ja go nie miałam! – ale o otwartą głowę.
encoded: Wyobraź sobie smak zmielonych migdałów zmieszanych ze startą skórką z pomarańczy. Dodaj do tego zapach kwiatów bugenwilli i wszystkie intensywne kolory malw. Teraz wystaw twarz do słońca i rozsmakuj się w świetle poranka. Znajdujesz się właśnie w Królewskich Ogrodach (wejście gratis). To świetne miejsce na śniadanie. Wystarczy wcześniej kupić w piekarni bagietkę, w supermarkecie (najtańsze El Dia, Mercadona, Consum) kilka plasterków surowej podsuszonej szynki jamón serrano, a w warzywniaku dojrzałe pomidory. Po wyjściu z ogrodów udaj się do historycznej części miasta. Zacznij od bramy miasta La Puerta de Serranos (zwiedzanie gratis). W średniowieczu pełniła ona funkcję obronną. Przez wieki wjeżdżali tamtędy wędrowcy z Saragossy i Barcelony oraz ociekające klejnotami orszaki królewskie. Przed południem wsiądź na miejski rower Valenbisi (12 euro za tydzień!) i pojedź nad morze. Szeroka i rozłożysta plaża została uwieczniona w prozie Blasca Ibáñeza i na obrazach Sorolli, którego prace można zobaczyć w Muzeum Sztuk Pięknych – gratis, oraz w Muzeum Sztuki Współczesnej IVAM – w niedzielę gratis, pozostałe dni 2 euro. Zazwyczaj okolice plaż przy metropoliach rażą blichtrem i komercją. Na szczęście nie w Walencji! W El Cabanyal, historycznej dzielnicy rybackiej, spotkasz dziś głównie barwnych Cyganów. I zachwycisz się zwariowaną architekturą domów pokrytych tysiącami wielobarwnych kafelków. Właściciele sami projektowali te cacka. Uwaga! Wkrótce ma tu powstać autostrada i część budynków zniknie. Czas na Miasto Sztuki i Nauki. Zobaczysz je z daleka (wejście na teren gratis, wystawy płatne). To najbardziej spektakularny, najdroższy i najchętniej krytykowany projekt ostatnich lat w Walencji. Tym bardziej powinieneś go zobaczyć! Ciekawe, czy twoja wyobraźnia też będzie pracować jak szalona. Według mnie schody muzeum przypominają kończyny fantastycznego olbrzymiego owada, zaś hemisfera wygląda jak potężny żuk. Rozpocznij wieczór na popularnym Plaza del Carmen albo na uroczym Plaz…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/23a179430a5fab2c32d5a47d875a2bfc2fa923af-6c50dff.jpeg
width: 2448
height: 1502

Kaukaz autostopem. Co za przygoda!
type: item
date: 2019-04-01T05:00:00.000Z
creator: Anna Bunikowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: armenia
subject: autostop
subject: chaczapuri
subject: Edukacja
subject: ergo ubezpieczenia podróży
subject: gruzja
subject: konkursy
subject: Kultura
subject: Moto
subject: podróże
subject: relacje z podróży
subject: swanetia
subject: tanie podróżowanie
subject: Technologia
subject: turcja
subject: ubezpieczenia
subject: ubezpieczenie erv
subject: Wolny czas
subject: wyprawy
subject: zsrr
description: Nasze ostatnie studenckie wakacje musiały być wyjątkowe: autostopem i pod namiotem
encoded: Armenia, Górski Karabach, Gruzja. Wędrowaliśmy przez dwa miesiące. Spacerowaliśmy po lodowcu, cofnęliśmy się w czasie w wioskach Swanetii. Poznaliśmy setki kierowców, wysłuchaliśmy tysięcy toastów, wypiliśmy morze wina i kieliszek 30-letniego koniaku. To wszystko za nieco ponad 600 zł od osoby. Wystarczyło nawet na wysłanie pocztówek i zakupy. Uwaga, czołgi Dojazd z Warszawy do Armenii zajął nam sześć dni. Po drodze znaleźliśmy się m.in. w gruzińskim miasteczku Khulo. Dzięki zaproszeniu kierowcy zaliczyliśmy lokalną imprezę. Za każdym razem urzeka mnie gruzińska gościnność. Podczas przyjęć stół uginał się od jedzenia – mięs, serów i chaczapuri – zapiekanych placków z serem. A na grillu skwierczały szaszłyki. I obowiązkowo wino oraz czacza – bimber winogronowy. Pomiędzy gośćmi krąży specjalny kielich do wznoszenia toastów. Zazwyczaj wykonany jest z plastikowej butelki, ma litr pojemności, uprawnia do wzniesienia toastu i wypicia alkoholu do dna! Po gruzińskiej imprezie ciężki był poranek. Ale posileni ruszyliśmy w dalszą drogę. Do Armenii wjechaliśmy przez przejście graniczne w pobliżu miasteczka Bavra. Pustki. Zdawać by się mogło, że znaleźliśmy się w miejscu zapomnianym przez wszystkich. Pierwsze różnice między Gruzją a Armenią? W Gruzji po wielu drogach leniwie spacerują krowy, które ostentacyjnie ignorują samochody. W Armenii przez ulice przebiegają stada owiec poganiane przez konnych pasterzy. Domy budowane są z tufu – wulkanicznej, lekkiej skały. Płoty i ogrodzenia z pordzewiałych wraków samochodów. Takie było pogranicze. Turystyczna wiza pozwalała nam na trzytygodniowy pobyt. Armenia to maleńki kraj – niecałe 30 tys. km² (mniej niż powierzchnia woj. mazowieckiego). Byliśmy przekonani, że w 21 dni zdążymy ją przejechać. Ale nie udało się, dlatego nasz pobyt przedłużyliśmy o dwa tygodnie. Armenia to kraj gór. Naturze udało się stworzyć tu chyba wszystkie możliwe górskie formy i uroki. Jest ośnieżony i niebotyczny wulkan Aragac, którego zdobycie pokrzyżowała nam …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/55b688e05b8c984b24511c9ec6ca76ffac1d1a23-686924a.png
width: 1426
height: 749

Uzbekistan poza sezonem: Droga do Samarkandy
type: item
date: 2019-03-20T07:00:00.000Z
creator: Michał Szypniewski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ergo ubezpieczenia podróży
subject: jezioro aralskie
subject: konkursy
subject: Lifestyle
subject: podróże
subject: relacje z podróży
subject: samarkanda
subject: Sport
subject: tanie podróżowanie
subject: Travel
subject: ubezpieczenia
subject: ubezpieczenie erv
subject: Wolny czas
subject: wyprawy
description: 44 stopnie w cieniu? Nic dziwnego, że latem w Uzbekistanie nie ma turystów. I że ceny spadają!
encoded: Zanim się o tym przekonaliśmy, musieliśmy wyrobić sobie uzbeckie wizy. Ta do 15 dni kosztuje 70 dol. i wyrabia się ją w ambasadzie Uzbekistanu w Warszawie w jeden dzień. Warto rozważyć zebranie 10 osób, bo przy takiej grupie kosztować będzie jedynie 15 dol. Niezależnie od tego potrzebne jest zaproszenie. Można je kupić w biurach podróży za 40–50 euro, ale ja polecam wcześniejsze nawiązanie znajomości przez couchsurfing.org W internecie znaleźliśmy bilety na trasie Brno–Moskwa–Taszkent za niewiarygodne 650 zł w obie strony. Z Wrocławia do Pragi pojechaliśmy tanimi liniami autobusowymi za 1 zł, zaś w czeskich pociągach skorzystaliśmy z 50-procentowej zniżki dla grup (działa nawet przy dwóch osobach). Targowanie w Uzbekistanie W ciągu 10 dni przemierzyliśmy cały Uzbekistan. Zaczynając w stolicy, czyli Taszkencie, przez jedno z najdłużej zamieszkanych miast świata Samarkandę, słynną z dywanów Bucharę, magiczną Chiwę, a na Mo’ynoq nad brzegami wyschniętego Jeziora Aralskiego, gdzie piasek zasypuje upiornie wyglądające wraki statków, kończąc. Wstęp do wszelkiego rodzaju zabytków wszędzie był płatny. Oficjalnie. Czasem wystarczyło poczekać do wieczora lub wejść z drugiej strony obiektu (zupełnie legalnie) za darmo. Poza tym tam nawet ceny biletów do muzeów można negocjować. W naszym przypadku hasłem zniżkowym było „studenty z Polszy”. W efekcie nigdzie za wstęp nie zapłaciliśmy więcej niż 3 dol. Oczywiście stołowaliśmy się tylko tam gdzie miejscowi. A jedzenie w Uzbekistanie to bajka! Rewelacyjna baranina, pyszny płow, czyli ryż na rosole z rodzynkami i marchewką... Za obiad z deserem i piwem w jednej z najbardziej znanych restauracji Buchary zapłaciliśmy 5 dol. Owoce kupowaliśmy na bazarach. Arbuzy kosztowały po złotówce. Nie zbankrutowaliśmy też z powodu hoteli. W kultowym Bahodir B&B w Samarkandzie za nocleg zapłaciliśmy 6 dol., zaś w najlepszym hotelu w Chiwie (pokój z z klimatyzacją, wi-fi i śniadaniem) – 5 dol. Ceny wyjściowe były kilka razy wyższe, ale my nie zapomi…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2b09a46d9cc006de26f32375b09f531b7ff76fd1-78e972f.jpeg
width: 2448
height: 1020

Dublin i Bristol - couchsurfing: Piwo z porzeczkami
type: item
date: 2019-02-14T10:17:00.000Z
creator: Agnieszka Szulakowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bristol
subject: couchsurfing
subject: dublin
subject: ergo ubezpieczenia podróży
subject: konkursy
subject: Kuchnia
subject: podróże
subject: relacje z podróży
subject: tanie podróżowanie
subject: Travel
subject: ubezpieczenia
subject: ubezpieczenie erv
subject: Wolny czas
subject: wyprawy
description: Plan był prosty, prawie doskonały. Cztery tanie loty w trzy dni, by zobaczyć dwa miasta. Za to jakie!
encoded: Są miasta, w których każdy pobyt, nieważne, ile by trwał, będzie za krótki. Bristol zdecydowanie do nich należy. Trudno, my mamy tylko jeden dzień (przyleciałyśmy tanimi liniami z Warszawy, jedziemy do Dublina, by stamtąd wrócić do Polski przez Oslo). W Bristolu chcemy poczuć klimat starego angielskiego miasta. Nie tak zatłoczonego i brudnego jak Londyn, ale z typowymi dla niego piętrowymi autobusami, taksówkami (tu niebieskimi), wąskimi domkami, a przede wszystkim tłumami Anglików, którzy na widok słońca jak na komendę wskakują w szorty (jest 17 stopni!) i zalegają w parkach. Zaczynamy od typowego English breakfast, czyli jajek, bekonu, kiełbasek, parówek, tostów i fasolki w sosie pomidorowym. Uwaga! Tylko dla głodomorów niemających problemów z trawieniem. Wybieramy jedną z małych kafejek poza ścisłym centrum. I jesteśmy raczeni historią o przodku marynarzu i jego szmuglerskich wyczynach. Więcej takich historii w restauracji The Hole in the Wall przypominającej o przemytniczej przeszłości okolicy. Wszystkie niemal atrakcje Bristolu są w zasięgu ręki, a dokładniej nóg. Bez pośpiechu można przejść się po Queen Square, dizajnerskim Pero’s Bridge, nabrzeżem rzeki Avon, zahaczyć o informację turystyczną i udać się do katedry, aby odpocząć w cieniu budynku, którego historia sięga XII w. A przynajmniej spróbować odpocząć, jeśli nie przeszkadzają nam krzyki dzieci grających w piłkę przy ścianie świątyni. Na relaks lepiej się więc wybrać do Castle Park, oglądając przy okazji ruiny kościoła św. Piotra zbombardowanego, podobnie jak większość miasta, podczas II wojny światowej. Budynek nie został odbudowany, stając się pomnikiem tragicznych wydarzeń. Stąd już krok do Broadmead, dzielnicy zakupowej. Uwaga, można stracić dużo czasu i jeszcze więcej pieniędzy! Jeśli nie utknęliśmy na dobre w galeriach, łapiemy autobus do Clifton, a stąd spacerem do najpiękniejszego miejsca w mieście – Clifton Suspension Bridge. Wysoki na 75 m most z drugiej połowy XIX w. malowniczo łączy dwa stro…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/11b50f51bcdfdbbf65c2328dceafff2b1bff7900-5a2073a.jpeg
width: 1000
height: 668

Alpy z kuchenką: Zdobyć górę gór - Matterhorn
type: item
date: 2018-03-08T05:00:00.000Z
creator: Tomasz Wójt
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ergo ubezpieczenia podróży
subject: konkursy
subject: matterhorn
subject: podróże
subject: relacje z podróży
subject: tanie podróżowanie
subject: ubezpieczenia
subject: ubezpieczenie erv
subject: wyprawy
subject: zermatt
description: Odwaga i siła są niczym bez rozwagi, napisał Edward Whymper, pierwszy zdobywca Matterhornu
encoded: Do Zermatt przyjechaliśmy z Polski samochodem (nie było łatwo – czterech facetów, cztery wielkie plecaki i 21 godzin w drodze). Zamiast na kawę do kawiarenek w centrum my idziemy w górę. Naszym pierwszym celem jest Hörnli Hütte (3260 m), obok którego rozbijamy namioty. Szczęśliwi, choć zmęczeni jemy i pijemy to, co przynieśliśmy na plecach. Potem każdy zaszywa się w swoim śpiworze. Silne podmuchy wiatru i twarde kamienie, na których się rozbiliśmy, przypominają, że jesteśmy w samym sercu Alp. Zasypiam obok Matterhornu – jednego z najtrudniejszych czterotysięczników, zalicza­nego obok K2 w Karakorum, Alpamayo w Andach, Cerro Torre w Patagonii czy Ama Dablam w Himalajach do najpiękniejszych szczytów świata. Czego trzeba do szczęścia więcej? Rano „lampa”, żadnej chmurki. Z jednej strony masyw Monte Rosy. Z drugiej Matterhorn. Widzimy całą jego grań, którą będziemy wchodzić, mały punkt – schron Solvay na 4000 m oraz końcowy, śnieżno-lodowy odcinek prowadzący na szczyt. Góra niemalże na wyciągnięcie ręki. Góra, która onieśmiela. Delektujemy się śniadaniem na lodowcu. Turystyczne kuchenki ratują nas przed słonymi cenami posiłków w alpejskim schronisku. Napoje mamy zapewnione dzięki płaskiemu kamyczkowi wciśniętemu w skałę, po którym do kubków spływa czysta woda. Nagle słychać dźwięk startującego helikoptera. To Air-Zermatt, elitarna służba ratownicza niosąca pomoc poszkodowanym w rejonie. Coś wydarzyło się na grani Matterhornu. Helikopter startuje z zawieszonymi na linie ratownikami, a następnie leci w stronę schronu Solvay. Powraca z poszkodowanym Hiszpanem oraz jego kompanami. Po obiedzie (liofilizaty) krótki rekonesans ściany Matterhornu. Podchodzimy do grani Hörnli Ridge. Po około 40 minutach wspinania i podchodzenia zawracamy, nie chcąc się przeforsować. Ćwiczymy jeszcze zjazdy i asekurację partnera, gdy nagle zaczyna się burza. Grad uderza w nasze kaski, uciekamy do namiotów. Wokół nas walą pioruny. 20-minutowa nawałnica przynosi grubą warstwę śniegu i znacznie obni…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c0cdb64b015d81e66b43584d89d66b04b4dcd7ea-9ce7181.jpeg
width: 2694
height: 1796

Paryż w hostelu: Wampiry z Paryża
type: item
date: 2018-02-19T05:00:00.000Z
creator: Albert Finers
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: edith piaf
subject: ergo ubezpieczenia podróży
subject: francja
subject: fryderyk chopin
subject: katedra notre dame
subject: konkursy
subject: luwr
subject: moulin rouge
subject: paryż
subject: podróże
subject: pola elizejskie
subject: relacje z podróży
subject: sekwana
subject: tanie podróżowanie
subject: ubezpieczenia
subject: ubezpieczenie erv
subject: wampiry
subject: wieża eiffla
subject: wyprawy
description: W mieście zakochanych chciałem odszukać wampiry, ucałować nagrobek Oscara Wilde’a i zjeść mnóstwo croissantów.
encoded: Podobno w Paryżu mieszkają wampiry, te najstarsze, znudzone życiem w Transylwanii. A ucałowanie nagrobka Oscara Wilde’a przynosi szczęście w miłości. Przeszukując przez ponad dwa tygodnie oferty tanich linii lotniczych, odświeżyłem sobie w głowie wszystkie obejrzane filmy, przeczytane książki, zasłyszane piosenki o Paryżu. Im dłużej szukałem, tym coraz bardziej chciałem już tu być. W końcu znalazłem – przełom maja i czerwca. Akurat nie wypadają żadne święta, nie ma jeszcze wakacji. Idealnie. Nie będzie dzikich tłumów turystów – myślałem i snułem plany zwiedzania. Naiwny. Już wiem, że Paryż bez turystów to coś niemożliwego. W labiryncie uliczek Ale z pewnością nie każdy turysta w tym mieście pragnie spotkania z wampirami. Ja tak. Opowieści o nich pociągają mnie od czasów filmu Wywiad z wampirem. W moim przypadku to jakaś swoista nieuleczalna obsesja połączona z wiarą, że istoty owe nie tylko istnieją, ale również niebawem odmienią moje życie, czyniąc mnie jednym z nich. Postanowiłem je odszukać w Muzeum Wampirów (Le Musée Des Vampires). Znajduje się w podparyskim Lilas, na północnym wschodzie miasta, zagubione w labiryncie małych uliczek. Dotarcie na miejsce zajęło mi blisko godzinę. Niestety drzwi były zamknięte. Urocza dziewczyna opowiada mi, że muzeum jest prywatne, założone przez pisarza i wykładowcę Jacques’a Sirgenta, który poświęcił całe swoje życie badaniom nad wampirami. I że otwierane jest ono wyłącznie na specjalną prośbę przedstawioną panu Jacques’owi, ale akurat nie ma go w mieście. Szkoda, bardzo szkoda – powtarzam w myślach. Tym bardziej że dowiedziałem się też, iż wizyta w muzeum oznacza kolację z gospodarzem, mroczne opowieści oraz degustację czerwonego napoju. No cóż, pozostaje powrót do Paryża i spacer po Champs-Élysées. Wciąż niepocieszony siadam w parku i na obiad zjadam bagietkę i oliwki. Cały czas liczę pieniądze, żeby zmieścić się w kosztach ok. 1400 zł. Na razie jest dobrze. Mój „obiad” kosztował mniej niż 6 euro. Miałem też farta, bo obok pi…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c27c408cd13c99bca7692a070dcf048eb13b8cbd-a06c772.jpeg
width: 3596
height: 1902

Tanie latanie: Japoński odlot
type: item
date: 2013-07-15T06:00:00.000Z
creator: Edyta Siedlecka
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ergo ubezpieczenia podróży
subject: japonia
subject: kioto
subject: konkursy
subject: podróże
subject: relacje z podróży
subject: sushi
subject: tanie loty
subject: tanie podróżowanie
subject: tokio
subject: ubezpieczenia
subject: ubezpieczenie erv
subject: wyprawy
description: O podróży do Japonii marzyłam od zawsze. Miałam kilka sekund, żeby się na nią zdecydować
encoded: Kto nie pragnął, żeby choć raz odwiedzić Kraj Kwitnącej Wiśni, wziąć udział w magicznej ceremonii parzenia herbaty i poczuć niezwykłą mieszankę tradycji i nowoczesności. Na przeszkodzie stały jednak koszty. Skorzystałam jednak z niewiarygodnej promocji włoskich linii Alitalia. Za bilet lotniczy na trasie Wenecja–Osaka–Tokio–Mediolan zapłaciłam niewiele ponad 67 euro. Nie minął miesiąc, jak siedziałam w samolocie, ściskając w dłoni przewodnik po kraju, w którym toalety śpiewają, a śmieci przed wyrzuceniem należy umyć i wysuszyć. Neony, kraby i salony gier Z Polski do Włoch można się dostać za grosze. Wybrałam przelot tanimi liniami do Bolonii, a stamtąd pojechałam koleją do Wenecji. A potem już bye-bye, Europo... Kiedy dotarłam z lotniska do centrum Osaki, było już południe, a wyjazd do Kioto miałam następnego dnia rano. Od razu więc ruszyłam na podbój tego trzeciego pod względem wielkości miasta Japonii. Jako priorytet obrałam zobaczenie najstarszej buddyjskiej świątyni w kraju. Niestety żaden z jej fragmentów nie jest dziś oryginalny, a jedyny element przypominający o pradawnych korzeniach to strzegąca wejścia brama torii pochodząca z XIII w. Kolejnym ważnym punktem na mojej liście w Osace był zamek zwany złotym lub brokatowym. Jego budowa rozpoczęła się w 1583 r. na miejscu dawnej świątyni Ishiyama Hongan-ji, która została zniszczona 13 lat wcześniej. W tamtych czasach był to największy zamek w Japonii. Obecna konstrukcja została zbudowana w 1931 r. i cudem przetrwała naloty w czasie II wojny światowej. Aktualnie we wnętrzach zamku jest muzeum. Z niego skierowałam się prosto do Dotonbori – dzielnicy teatrów, restauracji, kasyn i nocnych klubów. Bijące po oczach neony, kolorowe billboardy, ruszające się na fasadach restauracji kraby, gwar, śmiech, elektroniczna muzyka płynąca z salonów gier – to kwintesencja tego najbarwniejszego miejsca Osaki. Właśnie tam zjadłam najlepsze w moim życiu sushi, które pomyłkowo (przypomina proszek wasabi) przyprawiłam zieloną herbatą…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/03d4efee1d4d9050d68ca422708050c0f5afb98b-7d5d98e.jpeg
width: 1684
height: 1442

Beskidy ze zniżką PTTK: Na górze burze
type: item
date: 2013-07-05T09:00:00.000Z
creator: Paweł Łacheta
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: babia góra
subject: beskidy
subject: bieszczady
subject: ergo ubezpieczenia podróży
subject: góry
subject: konkursy
subject: podróże
subject: polska
subject: relacje z podróży
subject: tanie podróżowanie
subject: ubezpieczenia
subject: ubezpieczenie erv
subject: wyprawy
subject: zakopane
description: Główny Szlak Beskidzki liczy 500 km. I jest wyzwaniem, któremu nie umiem się oprzeć.
encoded: Na początek zdjęcie. W Ustroniu, przy kropce oznaczającej początek 500-kilometrowego Głównego Szlaku Beskidzkiego. To on jest moim celem. Ruszam! Na trasie mnóstwo ludzi. Cóż, jedno „cześć” w ciągu dnia wypowiedziane na pustym szlaku znaczy więcej od przepychania się wśród tłumu ludzi. Pierwszy nocleg wypada w schronisku pod Wielkim Stożkiem. I już wiem, że dobrym pomysłem było wyposażenie się (za 26 zł) w kartę członkowską PTTK. Dzięki niej otrzymuję 20 proc. zniżki na noclegi w schroniskach, co przy takiej wyprawie błyskawicznie się zwraca. Burzliwe historie Do pobudki o 5.30 nie potrzebuję nawet budzika (ale tylko w górach, bo w domu jestem śpiochem). Przede mną najdłuższy etap wyprawy, liczący 42 km. Prawdziwy maraton! Robię zakupy w markecie w Węgierskiej Górce. Chcę oszczędzić kilka złotych (co przy kilkunastu dniach wycieczki urasta do kilkudziesięciu) i gotować sobie samemu. Po chwili zaczynam jednak tego żałować, gdyż dodatkowe obciążenie jest wyczuwalne. – Dojdę przed nocą do Słowianki? – pytam napotkanego górala. – No dojdzie pan, chyba że pan misia spotka – słyszę w odpowiedzi. (Wtedy się śmiałem. Dopiero później dowiedziałem się, że niedźwiedź ma swoją gawrę w pobliżu, w okolicy Romanki). Po drodze spotykam turystów ze Szczecina, również przemierzających GSB. Czyli nie jestem sam! Przyrządzam na kuchence turystycznej specjał wyprodukowany za Wielkim Murem. Cóż, nie polecam jeść tych nudli codziennie, organizm po tak ekstremalnej dawce „witamin” buntuje się. Decyduję się na jedno gorące danie w schronisku dziennie. A co tam! Docieram do studenckiego pola namiotowego na Głuchaczkach. To naprawdę niezła alternatywa dla schronisk. Nocleg kosztuje tylko kilka złotych, nie trzeba mieć własnego namiotu (baza dysponuje własnymi), no i ten klimat, jaki tworzą ludzie gór. Bezcenne! Most na Skawie w Bystrej zerwany. Trzeba go obejść przez tory kolejowe czynnej linii do Zakopanego. Za Jordanowem dopada mnie burza z ulewą – pierwsza z trzech tego dnia, najbardziej g…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/22ba101f5cd9d2c931010213e764386af0307133-c2ca6c2.jpeg
width: 5020
height: 3347

Krym z plecakiem: Konkrety krymskie
type: item
date: 2013-07-04T09:00:00.000Z
creator: Magdalena Sobczak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ergo ubezpieczenia podróży
subject: konkursy
subject: krym
subject: morze czarne
subject: podróże
subject: relacje z podróży
subject: sewastopol
subject: tanie podróżowanie
subject: ubezpieczenia
subject: ubezpieczenie erv
subject: ukraina
subject: wyprawy
description: Dla głodnych wrażeń i niedopieszczonych finansowo studentów? Tylko Krym z plecakiem!
encoded: Droga wzdłuż Morza Czarnego. Busik przepełniony, większość osób stoi, widoki jednak rekompensują niewygody. Mijamy milicyjny radiowóz. Nagle, jak na komendę wszyscy stojący kucają. A przecież nie padło żadne słowo! Każdy po prostu świetnie wiedział, że w innym wypadku kierowca zapłaciłby karę za nadmiar pasażerów. Pewnie musiałby ich wysadzić, może dać milicjantom łapówkę, na którą składaliby się wszyscy... Na Krymie ludzie wolą sobie pomagać. My odczuliśmy to wielokrotnie. Bliny w płackartnym Po Krymie jeździmy czym się da – marszrutkami, pociągami, busami. Ważne, by było tanio! W sumie pokonaliśmy 4,5 tys. km, objeż­dżając najdalsze zakątki tego magicznego półwyspu. Z autostopu jednak rezygnujemy. Po drogach jeździ mało samochodów, boimy się, że ugrzęźniemy gdzieś (np. u podnóża skalnego miasta Czufut-Kale) na dobre. No dobra... z racji tego, że już zdecydowaliśmy się płacić za przejazdy, musimy zredukować koszta. Kwestia noclegów jest prosta – namiot! Pogoda na Krymie we wrześniu jest przepiękna, nie trzeba się martwić o odmrożenia. W Koktebelu pytamy pierwszą napotkaną osobę, czy może polecić jakieś pole namiotowe. Nie wiemy, czy możemy rozbijać się na plaży, a tym bardziej w centrum miasteczka. Mężczyzna wybucha śmiechem i odpowiada całkiem niezłą angielszczyzną: It’s Ukraine! You can do everything everywhere! (To Ukraina. Możecie robić wszystko i wszędzie). Zastosowaliśmy się do porady. I to nie raz! Śpimy między ulicami w Ałupce, w opuszczonym domu w Bałakławie, w jaskini w Ałuszcie, na plażach w Eupatorii, Sudaku, Teodozji, Kerczu, Szczołkine. Miło wspominamy noclegi pod Mangup Kale (584 m n.p.m.) i Czatyrdachem (1527 m n.p.m.) oraz u przesympatycznej babci Vegi w Jałcie. Zaliczamy również nocne przejazdy pociągiem sypialnianym w klasie płackartnej. Są to wagony bezprzedziałowe z łóżkami upchanymi wszędzie gdzie się da – jedno łóżko po złożeniu może być nawet stołem i kanapą. I do tego bardzo sprzyja integracji. Stołujemy się w przydworcowych budkach. Objada…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e1cff2e0b95050aa23fc04cf3923ea3e565d6054-87a2e58.jpeg
width: 1858
height: 1244

Scott Wallace: Zaginione plemię
type: item
date: 2012-11-07T13:47:00.000Z
creator: Igor Nowiński
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: amazonia
subject: brazylia
subject: indianie
subject: książki
subject: podróże
subject: relacje z podróży
description: W poszukiwaniu ostatnich na terenie Amazonii „plemion bez kontaktu”
encoded: Cieszący się popularnością dziennikarz „National Geographic”, Scott Wallace, napisał przygodową relację o przetrwaniu, poszukiwaniach i odkryciach, utrzymaną w konwencji bestsellerów The River of Doubt Candice Millard oraz Zaginionego miasta Z Davida Granna. „THE UNCONQUERED” ukaże się w Polsce nakładem wydawnictwa Buchmann już 17 października br. pod tytułem Zaginione plemię. Książka mówi o niezwykłej podróży w najdalsze zakątki Amazonii w poszukiwaniu jednego z ostatnich na Ziemi „plemion bez kontaktu”. W tej pisanej w pierwszej osobie fascynującej relacji z przygód i walki o przetrwanie, fotoreporter „National Geographic”, Scott Wallace, podąża razem z 34-osobową grupą w głąb niezbadanych rejonów Amazonii, poznając sekrety lasu deszczowego i równocześnie przybliżając się coraz bardziej do ewentualnego spotkania z tajemniczymi flecheiros – „Plemieniem Strzały” – rzadko widywanym szczepem sprawnych łuczników, o których wiadomo tyle, że bronią swoich ziem deszczem śmiercionośnych strzał, a następnie wtapiają się z powrotem w cienie lasu. Scott Wallace przyłączył się do posępnego i charyzmatycznego badacza, Sydneya Possuela, stojącego na czele brazylijskiego Wydziału do Spraw Izolowanych Indian. Possuelo stara się chronić Plemię Strzały i jego znajdującą się na terenie lasu deszczowego ojczyznę przed spustoszeniem, jakie niesie przesuwające się coraz dalej pogranicze cywilizacji. Ale informacje, jakich potrzebuje by Plemię Strzały zabezpieczyć, można zebrać wyłącznie, wkraczając w świat mroku i niebezpieczeństw pod koronami lasu po to, by odszukać tych wrogo nastawionych Indian, równocześnie starając się unikać spotkania z nimi. Przeplatając swoją opowieść informacjami zaczerpniętymi z antropologii i wstrząsającej historii samej Amazonii, Wallace naprowadza nas na trop, kim mogą być członkowie Plemienia Strzały, dlaczego jak się wydaje nie chcą mieć z nami nic wspólnego i dlaczego Possuelo z taką pasją walczy o dopilnowanie, by ich życzenia uszanowano. Zaginione plem…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/17a2c9c21f4c232c444409f616a4b7aae1f7c840-4ab3085.jpeg
width: 2471
height: 3725

Pataty i Pomarańcze - Rowerem z Casablanki do Cape Town
type: item
date: 2012-08-27T09:31:02.000Z
creator: Igor Nowiński
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: afryka
subject: relacje z podróży
subject: rowery
subject: wycieczki rowerowe
description: Agnieszka Szczepaniuk i Adam Kmieciak uwierzyli, że aby wyruszyć w świat wystarczy chcieć. Oni chcieli, bardzo chcieli! Dlatego rzucili pracę, sprzedali samochód, wynajęli mieszkanie i rozpoczynają przygodę swojego życia - jadą rowerami przez Afrykę!
encoded: Dlaczego rowerami? By być bliżej ludzi, bliżej natury, zależni jedynie od siły własnych mięsni i hartu ducha. Dlaczego przez Afrykę? Tajemnicze lasy tropikalne, bezludne sawanny, piękne zwierzęta i barwne kultury pobudziłyby wyobraźnię niejednego poszukiwacza przygód. Jednak niewielu rowerzystów decyduje się na wyprawę do Afryki. Jedni z powodu wysokich temperatur, drudzy niestabilnej sytuacji politycznej, inni malarii, a jeszcze inni z powodu braku infrastruktury. Z tych samych powodów Agnieszka i Adam długo się zastanawiali przed podjęciem ostatecznej decyzji. Zdają sobie sprawę, że wyprawa na ten kontynent może być nie tylko fascynująca, ale także trudna, męcząca, momentami niebezpieczna, a czasem nawet nudna. Jednak nie dali się zniechęcić. W październiku, po ponad roku przygotowań, wystartują z Casablanki, skąd rozpoczną swoją podróż ku południowym krańcom kontynentu. Którędy? Ich trasa wiedzie przez 17 krajów afrykańskich, m.in. Mauretanię, Mali, Burkina Faso, Nigerię, Kamerun, Kenię, Zambię, czy Namibię. Do pokonania mają niemal 20 000 kilometrów podczas których zmierzą się z masywem Atlasu, piaskami Sahary, wodami Nigru i Kongo, lasami równikowymi i prażącym słońcem kotliny Kalahari. Jednak za najtrudniejszy i jednocześnie najciekawszy odcinek swojej podróży uważają Demokratyczną Republikę Konga, conradowskie jądro ciemności. Przez wiele lat kraj trawiły okrutne wojny i choć dziś jest tam już o wiele spokojniej, wciąż odwiedza go niewielu turystów. Śmiałków, którzy jednak dotrą w te strony zachwyca bujna roślinność równikowa, mnóstwo rzadkich gatunków zwierząt oraz dziewicze kultury plemienne. Najlepszym sposobem poznania kraju jest spływ rzeką Kongo, dlatego też rowerzyści przesiądą się na kilka tygodni na barkę, łódź lub inny środek transportu wodnego, który przeniesie ich o kilkaset kilometrów dalej w kierunku granicy z Ruandą. Stamtąd mały skok na północ brzegiem Jeziora Wiktorii i dalej znowu na południe aż do Cape Town. Ile im to zajmie? Rok, półtora, …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/803221e0dae89baf7a1267925af18c9500c242df-744ed16.jpeg
width: 1775
height: 651

4/2010
type: item
date: 2010-03-31T20:00:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: National Geographic
subject: afryka
subject: dalekie podróże
subject: krajobrazy
subject: podróże
subject: porady w podróży
subject: relacje z podróży
subject: Travel
description: Podobno kiedy człowiekowi bardzo chce się pić, a brakuje wody, powinien przypomnieć sobie pierwszy raz, kiedy ją świadomie pił, i skupić się na tej myśli. To pomaga przetrwać... Sahara, 2002 rok, Rajd Dakar. W samochodzie, jak to w metalowej puszce, jest chyba z 60ºC. Język przysycha mi do podniebienia, resztkę wody oddałam po drodze komuś, kto miał wypadek i czekał wiele godzin na pomoc, która nie nadchodziła. Jesteśmy na odcinku specjalnym niemal dobę, głowa boli mnie z odwodnienia... A co jeśli teraz JA będę miała wypadek i ta woda będzie potrzebna MNIE? Dopiero w takich chwilach człowiek Zachodu docenia stan ,,oczywisty” swojego życia. Woda jest właśnie takim oczywistym jego elementem. Nie myślimy na co dzień o tym, jak ważna jest dla naszego istnienia. Zapominamy, że rokrocznie z powodu braku dostępu do czystej wody pitnej umiera 190 mln dzieci poniżej 5. roku życia, że ponad miliard ludzi na świecie korzysta ze skażonych źródeł. Statystyki aż krzyczą! A woda to przecież ,,matryca życia”. Wszystkie organizmy żywe potrzebują choćby jej odrobiny, żeby funkcjonować. Nie wiem, ilu z nas ma świadomość, że w klimacie umiarkowanym jesteśmy w stanie przeżyć bez wody 7 dni. Przy wysiłku i wyższej temperaturze – jeszcze krócej... Dlatego naszym obowiązkiem jest szanować jej zasoby, eliminować niepotrzebne zużycie. Brzmi jak truizm? Pewnie tak, ale świadomość ekologiczna w naszych czasach jest bardzo ważna, choć w Polsce nadal, niestety, nie jest w modzie. Dlatego zachęcam Was do zapoznania się z zawartością naszego ,,wodnego” numeru specjalnego. Pewnie w trakcie lektury będziecie mieli ochotę na herbatę lub kawę. I kiedy tak po prostu, nonszalancko, będziecie sobie lali wodę z kranu do czajnika, pomyślcie o tym, że są miejsca na świecie, gdzie naprawdę jej brakuje.
encoded: Spis treści nr 4/2010 Woda życia. Zasoby H2O krążącej w ziemskich ekosystemach teoretycznie zawsze są takie same. Tyle że potrzeby ludzkości rosną, a dostęp do wody przestał być oczywisty. Żeby uporać się z tym problemem, musimy zacząć traktować wodę jak dobro wspólne. Topnienie Tybetu. Jangcy, Mekong, Ganges, Huang He – największe rzeki Azji, gaszące pragnienie setek milionów ludzi, biorą początek na Dachu Świata, a zasilają je wody z tamtejszych lodowców. Co się stanie, gdy tybetańskie wieczne lody stopnieją? Święte wody. Rzeki, mające swój początek i rozpływające się w oceanie, symbolizują przemijanie, wędrówkę, życiową drogę. Woda przenika wszystko, co żyje. Nic zatem dziwnego, że w wielu kulturach wody rzek trafiły do sfery sacrum. Etiopia. W wielu rejonach biednych, trapionych suszą krajów najbardziej pracochłonnym zajęciem kobiet i dziewcząt jest... zapewnienie rodzinie wody. Na inną aktywność nie mają już czasu. Dlatego wydajna studnia w takiej społeczności to rewolucja. Cisza strumieni. Słodkie wody są siedliskiem życia niewiarygodnej liczby gatunków żywych stworzeń. Człowiek, zanieczyszczając wody bez opamiętania, zabija w nich życie, eksterminując, czasami bezwiednie, całe gatunki. Tylko dla prenumeratorów: Jordan Z potężnej rzeki, w której wodach ochrzcił się Chrystus, pozostał ściek. Transgraniczny Jordan w suchym, skonfliktowanym regionie świata jest obiektem rywalizacji, narzędziem presji, ale też symbolem konieczności porozumienia.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c893043ae04fd66d23fa7a9e70fdfd6cab88d967-8eed0e1.jpeg
width: 1042
height: 1506

VII Krakowski Festiwal Górski
type: item
date: 2009-12-01T12:40:00.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: alpiniści
subject: festiwal górski
subject: himalaizm
subject: kraków
subject: relacje z podróży
subject: wspinaczka
description: Już za trzy dni obędzie się VII Krakowski Festiwal Górski. To największa tego typu impreza w Polsce i trzecia co do wielkości na świecie, która gromadzi czołówkę alpinistów polskich i światowych oraz miłośników gór.
encoded: W tym roku na festiwalu pojawią się m.in. Tommy Caldwell, Patxi Usobiaga, Rafał Sławiński, Kinga Baranowska. Tegoroczna edycja festiwalu obfituje w spektakularne wydarzenia, w tym Konkurs Filmu Górskiego o Grand Prix VII KFG, przegląd filmów z Banff Mountain Festiwal w Kanadzie oraz Finał Pucharu Polski w boulderingu (wspinaczce sportowej). VII KFG to również festiwal rocznicowy, z racji obchodów 100-lecia TOPR, 70-lecia pierwszej polskiej wyprawy w Himalaje na Nanda Devi. Festiwal w skrócie to Gwiazdy: Tegorocznymi Gwizdami KFG będą: legenda doliny Yosemite Tommy Caldwell, jeden z najbardziej utalentowanych wspinaczy sportowych świata Patxi Usobiaga czołowy kanadyjski himalaista Rafał Sławiński. poza światową czołówką wspinaczy, jak co roku festiwal odwiedzą najbardziej cenieni polscy ludzie gór, m.in. Kinga Baronowska, Krzysztof Wielicki, Piotr Pustelnik Wydarzenia festiwalowe: Pokazy filmowe, w tym z kanadyjskiego Banff Mountain Film Festival. Grand Prix KFG 2009 – nagroda dla najlepszej polskiej produkcji filmowej o górach „Jedynka” – nagroda za wybitne osiągnięcie na polu alpinizmu i wspinaczki przyznawana przez Polski Związek Alpinizmu Finał Pucharu Polski w boulderingu (wspinaczce sportowej) Panele tematyczne: „Bezpieczne Góry”, Freeride, Małe KFG – specjalny panel dla dzieci Targi sprzętu turystycznego i ofert zimowych Szczegółowy program festiwalu na www.kfg.pl

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8d62c1975be9ae6e21746387f8e47ab381fea059-6aa1885.jpeg
width: 376
height: 281