Najstarsza gorylica świata świętuje w Berlinie. Fatou skończyła 69 lat
Fatou to światowa rekordzistka. Jej historia zaczęła się w afrykańskiej dżungli, a do Europy trafiła jako zapłata za rachunek w barze. Sędziwa jubilatka wciąż zachwyca charakterem, a urodziny spędziła zajadając się ulubionymi warzywami na prywatnym wybiegu.
13 kwietnia 2026 roku, najstarsza żyjąca w niewoli gorylica na świecie obchodziła swoje 69 urodziny. Fatou żyje w berlińskim ogrodzie zoologicznym i jest światową rekordzistką długowieczności, wpisaną do Księgi Rekordów Guinnessa. Świętowała zajadając się specjalnie przygotowanym posiłkiem, zawierającym jej ulubione przysmaki: pomidorki koktajlowe, buraki, pory i sałatę. O słodkim torcie nie było mowy. Nadmiar cukru nie służy ani ludziom, ani – tym bardziej – sędziwym gorylom. Życie Fatou to historia jak z filmu Historia Fatou jest bardzo ciekawa i pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji. Urodziła się prawdopodobnie na wolności w Afryce Zachodniej, skąd w 1959 roku została zabrana przez francuskiego marynarza. Według informacji z Księgi Rekordów Guinnessa, marynarz użył młodej Fatou jako „waluty”, by uregulować swój rachunek w barze w Marsylii. Stamtąd, za pośrednictwem handlarza zwierząt, trafiła do Berlina Zachodniego w wieku około dwóch lat. Ponieważ dokładna data jej narodzin nie jest znana, ZOO orientacyjnie wyznaczyło 13 kwietnia jako dzień jej urodzin. Luksusowa emerytura w berlińskim ZOO Gorylica jest pod stałą opieką specjalistów. Jej posiłki są gotowane, co ułatwia jedzenie twardszych produktów. Fatou preferuje spokój i unika kontaktu z młodszymi, bardziej energicznymi gorylami. Mieszka na oddzielnym, „prywatnym” wybiegu. Christian Aust, kierownik działu naczelnych w berlińskim ZOO, opisuje jej wyrazisty charakter: jest przyjazna wobec personelu, choć potrafi być uparta. Fatou miała potomstwo, a jej wnuczka M’penzi nadal mieszka w Berlinie. Ma też co najmniej troje pra-pra-prawnucząt. Zwierzęta w niewoli żyją dłużej Długowieczność Fatou jest imponująca, biorąc pod uwagę że goryle na wolności żyją zazwyczaj 35-40 lat. W 2024 roku, po śmierci flaminga Ingo, który przeżył co najmniej 75 lat, Fatou oficjalnie stała się najstarszą mieszkanką berlińskiego ogrodu zoologicznego. Sędziwy wiek wywołał u Fatou typowe dolegliwości: artretyzm i utratę słuchu. Stopniowo straciła też zęby. Przypadek Fatou to doskonała ilustracja szerszego zjawiska: badania z 2016 roku wykazały, że ponad 80% gatunków ssaków żyje w ogrodach zoologicznych dłużej niż w swoim naturalnym środowisku. To zasługa braku zagrożeń ze strony drapieżników, zapewnienia profesjonalnej opieki weterynaryjnej i odpowiedniej diety. Fatou jest w szacownym gronie innych zwierzęcych rekordzistów, takich jak: słoń azjatycki Lin Wang z Tajwanu (86 lat), żółw Adwaita z ZOO w Kalkucie (prawdopodobnie 255 lat) czy Jonathan z Wyspy Świętej Heleny – 193-letni żółw, uznawany za najstarsze żyjące zwierzę lądowe. Źródła: ZOO Berlin, Discovermagazine, Scientific Reports Nasza autorka Magdalena Rudzka Redaktorka i wydawczyni National-Geographic.pl. Wcześniej związana m.in. z National Geographic Traveler i magazynem pokładowym PLL LOT Kaleidoscope. Z wykształcenia humanistka (MISH i SNS PAN), ale to przyroda stanowi jej największą pasję. Szczególnie bliskie są jej ekosystemy słodkowodne, a prawdziwym „konikiem” są ryby. W National-Geographic.pl pisze o swoich przyrodniczych pasjach, nauce i medycynie. Prywatnie ceni sobie podróże po nieoczywistych kierunkach, ze szczególnym sentymentem do Europy Środkowej i Wschodniej.
Nowy polski rekord surfingu w Nazaré. Adam Warchoł pokonał 15-metrowego giganta
24-letni surfer i windsurfer pobił kolejny w swoim życiu rekord. Po pokonaniu 19-metrowej fali na Hawajach udało mu się złapać podobnego giganta w portugalskim Nazaré, uznawanym za światową mekkę surfingu. Tym razem przepłynął po fali o wysokości ponad 15 metrów.
Miejscowość Nazaré na środkowym wybrzeżu Portugalii to światowa stolica gigantycznych fal i rekordów Guinnessa. Każdej zimy przyciąga tysiące turystów, uwagę międzynarodowych mediów i najlepszych surferów z całego świata. Polak pokonuje 15-metrowego giganta Ponad 15-metrowa fala, którą Adam Warchoł przepłynął pod koniec marca 2026, to największa fala kiedykolwiek złapana przez Polaka w Nazaré i druga tak duża w jego życiu. Poprzednią, o wysokości ponad 16 metrów, Warchoł pokonał na Hawajach – miał wtedy niespełna 19 lat. Film z polskiego rekordu w Portugalii może przyprawić o ciarki: View oEmbed on the source website – W Nazaré wszystko jest ogromne: fale, prędkość i siła oceanu. Kiedy fala się łamie za plecami, uderza w ciebie kilka ton wody, często wciągając głęboko pod powierzchnię na długi czas. W takich warunkach jeden błąd może kosztować życie. Nazaré to moje wielkie marzenie, ale też jedno z tych miejsc, do których trzeba się bardzo dobrze przygotować fizycznie i mentalnie. Piętnaście metrów to dopiero zapowiedź. Liczę, że kolejnej zimy Nazaré da od siebie więcej i złapię nowy rekord dla Polski – mówi Adam Warchoł. Młody Polak jest też jednym z zaledwie trzech śmiałków na świecie, którzy zmierzyli się z wielkimi falami Nazaré na windsurfingu, jego drugiej sportowej pasji. Właśnie na widsurfingu Warchoł w 2021 roku zmierzył się z falą o wysokości ponad 19 m. na Hawajach. Wyczyn ten oczekuje na wpisanie do Księgi Rekordów Guinnessa. Jak pogodzić studia z biciem rekordów? Kulisy przygotowań do „fali marzeń” Pomysł na rekord w Portugalii narodził się dwa lata temu. Cel Adama Warchoła był jeden: pokazać Polskę na największych falach świata. Od lat obecni są tam m.in. Niemcy, Francuzi, Brytyjczycy, Amerykanie. W samym Nazaré do „fali marzeń” Polak przygotowywał się od połowy listopada 2025 roku. Na przygotowanie złożyły się m.in.: pływanie za skuterem, ratownictwo, ćwiczenia oddechowe, monitorowanie formy i parametrów zdrowia. – To był istny tor przeszkód. Choroby, ciągłe godzenie treningów ze studiami na Wyspach Kanaryjskich. Zdarzało się, że niemal prosto z wody jechałem na lotnisko, żeby zdążyć na egzaminy. Do tego pogoda w Portugalii – albo brak dużych fal albo huragany, które zniszczyły miasteczko i na wiele tygodni wprowadzono zakaz wychodzenia na wodę. Gdy w końcu pojawiły się przyzwoite fale, złapałem największą, jaką przyniósł tamten dzień – zdradza Adam Warchoł. Światowe rekordy w Nazaré Choć wyczyn Adama Warchoła jest polskim rekordem, w Nazaré nie brakowało wyższych fal i śmiałków, którzy się z nimi zmierzyli. Rekordy Guinnessa w tym miejscu pobili kolejno: Sebastian Steudtner (Niemcy) — 26,21 m, 2020 r. Maya Gabeira (Brazylia) — 22,4 m, 2020 r. Rodrigo Koxa (Brazylia) — 24,38 m, 2017 r. Garrett McNamara (USA) — 23,77 m, 2011 r. Nasza autorka Magdalena Rudzka Redaktorka i wydawczyni National-Geographic.pl. Wcześniej związana m.in. z National Geographic Traveler i magazynem pokładowym PLL LOT Kaleidoscope. Z wykształcenia humanistka (MISH i SNS PAN), ale to przyroda stanowi jej największą pasję. Szczególnie bliskie są jej ekosystemy słodkowodne, a prawdziwym „konikiem” są ryby. W National-Geographic.pl pisze o swoich przyrodniczych pasjach, nauce i medycynie. Prywatnie ceni sobie podróże po nieoczywistych kierunkach, ze szczególnym sentymentem do Europy Środkowej i Wschodniej.
Najdłuższy serial na świecie nadawano przez 72 lata. „Moda na sukces" to przy nim pikuś
Najdłuższy serial na świecie towarzyszył kilku pokoleniom widzów, gromadząc na koncie niewiarygodną liczbę odcinków. Jaka produkcja zyskała miano niezniszczalnej legendy i dlaczego do dziś nikt nie pobił jej wyniku?
Spis treści: Jaki jest najdłuższy serial telewizyjny na świecie? Jaki jest najdłuższy nadal produkowany serial? W dobie platform steamingowych, na których non stop pojawiają się nowe produkcje, wiele seriali nie wychodzi poza pierwszy sezon. Piąty jest już prawdziwym sukcesem, a dziesiąty – wyczynem niemal niemożliwym. Produkcje telewizyjne wydają się wykazywać większą odporność na zmieniające się trendy. Weźmy choćby „Modę na sukces” – amerykańską operę mydlaną, która jest nadawana nieprzerwanie (stan na marzec 2026 roku) od 1987 roku. Należy jednak podkreślić, że ta „niekończąca się opowieść” nawet nie zbliża się do rekordu liczby odcinków. Mało tego, jest poza pierwszą dziesiątką najdłuższych seriali telewizyjnych świata. Jaki jest najdłuższy serial telewizyjny na świecie? Skoro nie „Moda na sukces”, to która produkcja dzierży rekord w tej kategorii? Serialem, który liczy sobie najwięcej wyemitowanych odcinków, jest amerykańska opera mydlana „Guiding Light”. Początek emisji W styczniu 1937 roku na ekrany polskich kin wchodziła komedia „Pani minister tańczy”. W angielskim Leeds odbyła się pierwsza konwencja science fiction, a Kaczor Donald otrzymał swoją pierwszą główną rolę. W Stanach Zjednoczonych’ ukazało się pierwsze wydanie magazynu „LOOK”. W tym samym miesiącu rozpoczęła się także emisja serialu, który zyskał status najdłużej nadawanego. Telewizja znajdowała się wówczas jeszcze w powijakach, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych. Wystarczy powiedzieć, że przed wojną telewizor posiadało zaledwie kilkuset mieszkańców USA. Odbiorniki telewizyjne miały trafić pod strzechy dopiero po II wojnie światowej. Dla milionów ludzi podstawowym medium, dostarczającym nie tylko informacji, ale także rozrywki, było radio. 25 stycznia amerykańska stacja radiowa NBC nadała pierwszy odcinek serialu zatytułowanego „The Guiding Light”. Twórczynią serialu była Irna Phillips, która w historii srebrnego ekranu zapisała się jako „matka amerykańskich oper mydlanych”. Fabuła serialu Akcja jednej z pionierskich amerykańskich oper mydlanych toczyła się w fikcyjnym miasteczku Springfield. We wczesnych latach, scenarzyści koncentrowali się na losach Bauerów, przedstawicieli amerykańskiej klasy średniej. Ci przez wiele lat byli trzonem serialu. Później fabuła coraz bardziej koncentrowała się na zamożniejszych rodzinach Lewisów, Chamberlainów i Spauldingów, ale Bauerowie nadal mieli swoje miejsce w tej produkcji. Rewolucyjne zmiany Stacja NBC wyemitowała około 2500 radiowych odcinków „The Guding Light”. Serial towarzyszył Amerykanom podczas wielu trudnych wydarzeń. Wystarczy tu wskazać choćby strajk okupacyjny w fabrykach General Motors, wybuch gazu w szkole w New London czy przystąpienie Stanów do II wojny światowej ze wszystkimi tego konsekwencjami. W 1947 roku prawa do emisji serialu zyskała stacja CBS. Był to czas, kiedy radio zaczynało tracić swoją pozycję na rzecz telewizji. W połowie XX wieku telewizor stał w ponad 8 mln amerykańskich gospodarstw domowych. Nic dziwnego, że 30 czerwca 1952 roku „The Guiding Light” zadebiutował na telewizyjnej antenie tej samej stacji. Zarząd CBS nie postawił jednak wszystkiego na jedną kartę. Mimo rozpoczęcia emisji telewizyjnej, radio nadal nadawało te same treści. Trwało to przez cztery lata, które były czymś w rodzaju okresu przejściowego. 29 czerwca 1956 roku zakończyła się emisja radiowa. Wówczas jeden z ulubionych seriali Amerykanów stał się produkcji stricte telewizyjną. Mimo że pierwszy kolorowy odbiornik skonstruowano już w 1928 roku, przez długi czas świat musiał zadowalać się monochromatycznym obrazem. Pierwszy odcinek w kolorze nadano 13 marca 1967 roku. Wówczas telewizor stał już w co drugim amerykańskim domu. Tytuł serialu Przez wiele lat serial był nadawany jako „The Guiding Light”. Tytuł odnosił się do lampy, która stała w gabinecie doktora Johna Ruthledge’a, jednego z pierwszoplanowych bohaterów produkcji. Owa lampa miała wskazywać ludziom właściwą drogę. Przedrostek „the” usunięto w 1975 roku. Ważne wątki Romanse, zdrady, intrygi, knowania – czy w operach mydlanych jest w ogóle miejsce na istotne wątki społeczne? Cóż, w „Guiding Light” dominują przede wszystkim tematy obyczajowe i fantastyczne (w tym klonowanie i podróż w czasie), ale twórcy przemycili też kilka ważniejszych treści. W tym miejscu należy wskazać choćby na niełatwy temat depresji i rozwodu. Spadek zainteresowania i zakończenie emisji Początkowo najdłuższy serial na świecie sukcesywnie zwiększał swój zasięg. W 1956 roku wybił się na pierwsze miejsce i stał się najpopularniejszą operą mydlaną z pasma daytime. Taki status nie jest jednak dawany na zawsze. Z czasem wskaźnik oglądalności „Guiding Light” zaczął wyraźnie pikować. W latach 90. XX wieku ustępowały mu tylko opery mydlane z elementami fantasy. Gdy w 2003 roku z anteny zdjęto jedną z ostatnich takich produkcji, „”Guiding Light spadł na przedostatnią pozycję w rankingu oglądalności. Niżej znajdował się tylko serial „Passions”, który przetrwał do sierpnia 2008 roku. Spadające wskaźniki nie pozostawiały wątpliwości w kwestii przyszłości produkcji. Kontrakt z CBS wygasał we wrześniu 2008 roku, jednak stacja postanowiła przedłużyć go o dwanaście miesięcy. Dyskutowano na temat kolejnego roku na antenie, ale finalnie nie zdecydowano się na ten krok. 1 kwietnia 2009 roku ogłoszono zakończenie produkcji najdłuższego serialu świata. Zdjęcia zakończono 11 sierpnia, a 18 września wyemitowano ostatni odcinek. Jak długo nadawano najdłuższy serial telewizyjny świata? „Guiding Light” nadawano przez ponad 72 lata, od 25 stycznia 1937 roku do 18 września 2009 roku. Radiowa emisja pionierskiej opery mydlanej trwała 19 lat, natomiast telewizyjna – 57 lat, przy czym warto przypomnieć, że od 1952 do 1956 roku serial był obecny na obu antenach. Bilans odcinków zamknęła liczba 18 262. Jaki jest najdłuższy nadal produkowany serial? Która produkcja ma szansę strącić „Guiding Light” z tronu? Najdłużej nieprzerwanie emitowanym serialem jest brytyjska opera mydlana „Coronation Street”, jedna ze sztandarowych produkcji sieci ITV1. Pierwszy odcinek serialu wyemitowano 9 grudnia 1960 roku o godzinie 19.00. Reakcje recenzentów nie były przesadnie entuzjastyczne. Ken Irwin, felietonista publikujący na łamach „Daily Mirror”, był przekonany, że produkcja zostanie wstrzymana maksymalnie po trzech tygodniach. Mamy rok 2025, a „Coronation Street” wciąż nie schodzi z anteny. Do 1 marca wyemitowano 11 506 odcinków tej produkcji. Do rekordu ustanowionego przez najdłuższy serial świata sporo brakuje, ale kto wie, co przyniesie przyszłość? „Coronation Street” cieszy się niemałą popularnością w Wielkiej Brytanii i mimo typowo brytyjskiego charakteru (objawiającego się specyficznym humorem i wyraźnie zaznaczonym u niektórych postaci północnoangielskim akcentem), ma wiernych fanów także w innych krajach. Fabuła najdłuższego wciąż emitowanego serialu Akcja serialu rozgrywa się w Weatherfield, fikcyjnej dzielnicy Manchesteru, na tytułowej ulicy. Jak przystało na rasową operę mydlaną, fabuła „Coronation Street” skupia się na tragediach, romansach, problemach i radościach kilku rodzin, między innymi Barlowów, Plattów, McDonaldów czy Websterów, a perypetie kolejnych pokoleń niezmiennie stanowią oś fabularną produkcji. Poza miłosnymi intrygami i rodzinnymi dramatami, twórcy serialu poruszają w nim także istotne wątki społeczne. Do takich należą choćby kwestie związane z uzależnieniem, przemocą domową i problemami doświadczanymi przez społeczność LGBTQ+. Jednocześnie w serialu nie brakuje humoru typowego dla brytyjskich produkcji. Serial pobił rekord Guinnessa Serial „Coronation Street” po raz pierwszy trafił do „Księgi rekordów Guinnessa” w 2010 roku, gdy anulowano amerykański serial „As the World Turns”. Wówczas brytyjska produkcja stała się najdłużej emitowaną operą mydlaną na świecie. Dziesięć lat później wyróżnienie zostało zaktualizowane. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Poznajcie „Baronową” – to najdłuższy dziki wąż świata. Olbrzymi pyton uratowany przez schronisko
Nic nie było w stanie przygotować Radu Frentiu – rumuńskiego podróżnika, fotografa i odkrywcy – na spotkanie z Baronową. W końcu nie co dzień spotyka się gada, który z łatwością może połknąć nie tyle cielę, co dorosłą krowę. Po zmierzeniu okazało się, że to najdłuższy dziki wąż świata.
Księga Rekordów Guinnessa potwierdziła, że Baronowa (z ind. Ibu Baron) nie ma sobie równych. Ogromny, indonezyjski pyton siatkowy natychmiast znalazł się pod ścisłą ochroną, by nie kusić kłusowników i nie narażać na ryzyko lokalnej społeczności. Co czeka węża? Jak trafić na wielkiego węża? Radu Frientiu mieszka na Bali od ponad dwóch dekad. W Indonezji spotkał już niejednego wielkiego gada, można powiedzieć, że ma do nich smykałkę. Gdy usłyszał plotki o Baronowej, jego serce zaczęło bić mocniej. O gigantycznym pytonie dowiedział się od Diaza Nugrahy, przewodnika dzikiej przyrody, ratownika i licencjonowanego tresera węży z Borneo. Razem udali się na Sulawesi – gdzie pierwszy raz dostrzeżono Baronową – by zobaczyć zwierzę na własne oczy i je zmierzyć. Dzięki doświadczeniu Nugrahy wkrótce udało się trafić na gada. Jak wielka jest Baronowa? 18 stycznia 2026 dokonali pomiaru. Frentiu i Nugraha zważyli i zmierzyli Baronową, dokumentując cały proces fotografiami i filmami. Użyli specjalnej taśmy pomiarowej, która podążała za naturalnymi krzywiznami węża. Okazało się, że Baronowa ma zawrotne 7,22 metra i waży niemal 100 kg. To oznaczało, że jest najdłuższym zmierzonym wężem na świecie – mierzy tyle, co przeciętny jacht na Mazurach. Frentiu twierdzi, że rzeczywista długość węża może być jeszcze większa. Dzięki wiedzy Diaza Nugrahy nie było konieczne podanie środków uspokajających, a pod znieczuleniem mięśnie węża całkowicie się rozluźniają, co potencjalnie wydłuża jego ciało o kolejne 10–15%. Węże, o które należy dbać. Rekordy wyzwalają ciemne strony ludzkiej natury Pytony siatkowe (Malayopython reticulatus) to najdłuższe węże na świecie. Zazwyczaj osiągają długość od 3 do 5,7 m. Chociaż większe osobniki były zgłaszane w przeszłości, to większość doniesień opiera się na plotkach, relacjach z drugiej ręki lub osobnikach, które zostały zabite wkrótce po odkryciu. Niestety, w wielu przypadkach węże znikają, zanim uda się je zmierzyć – kłusownicy polują na nie jako na trofea. – Gigantyczne zwierzęta przyciągają uwagę: są symbolami statusu. Mają tendencję do znikania lub przytrafia im się coś złego – mówi Frentiu. To, że Baronowa przetrwała, czyni ją naprawdę wyjątkową. Lokalny ekolog ratuje gady i zakłada schronisko Gdy tylko wieść o Baronowej się rozniosła, Budi Purwanto – ratownik węży i lokalny ekolog – zareagował szybko. Prawdopodobnie to właśnie jemu olbrzymka zawdzięcza życie. Zamiast pozwolić na jej sprzedaż lub zabicie, przygarnął ją i zbudował prowizoryczne schronienie na swojej posesji, gdzie obecnie żyje ona z innymi uratowanymi wężami. Wypuszczenie jej na wolność w okolicy byłoby bardzo ryzykowne. Nie ma tam wiele zwierzyny łownej, którą mogłaby się posilić, ale w okolicy jest wiele wiosek i osad. – Tak dużego pytona prawdopodobnie zwabią ludzkie domy. A gdy to nastąpi, prawie na pewno zostanie zabity – wyjaśnia Frentiu. Wielkie węże są zwykle niegroźne, ale zmuszamy je do ataków W całej Indonezji gady tracą swoje siedliska. Wycinki lasów i postępujące rolnictwo zmusza węże do bliższego kontaktu z ludźmi. Chociaż pytony siatkowe nie są jadowite, to ich rozmiar i siła czyni z nich śmiercionośne drapieżniki, które zdolne są do zabijania nawet dużych zwierząt gospodarskich… a także ludzi. Śmiertelnym zagrożeniem dla węży jest ludzki strach – zabija się je z niewiedzy, ale także poluje dla ich mięsa czy w celach nielegalnego handlu dzikimi zwierzętami. Frentiu, Nugraha i Purwanto chcą to zmienić. Mają nadzieję, że wpisanie Baronowej do Księgi Rekordów Guinnessa pokaże, że gigantyczne węże mogą być warte więcej żywe niż martwe. Może to zachęcić lokalne społeczności do opieki nad zwierzętami i postrzegania ich jako źródła dochodu – na przykład jako elementy turystyki herpetologicznej. To dużo lepsze niż zabijanie gadów. Czy Baronowa to największy wąż świata? – Ani trochę nie wierzę, że [Baronowa] to największy dziki wąż. Miałem po prostu szczęście – mówi Frentiu. Ostrzega, by nie „wrabiać” olbrzymki w rekord wszech czasów. – Wciąż istnieją cuda. To jeden z nich i nie sądzę, żeby był ostatni. Inne węże po prostu nadal czekają na odkrycie – wyjaśnia odkrywca. Źródło: National Geographic Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Idzie przez Europę bez butów. Pobił rekord świata należący do Polaka
W epoce tanich lotów, szybkich aut i podróży planowanych pod kątem wygody coraz rzadziej myślimy o przemieszczaniu się jako doświadczeniu samym w sobie. Tymczasem pochodzący z Irlandii mężczyzna postanowił zobaczyć Europę w najbardziej pierwotny sposób – pieszo, powoli i… bez butów. Jego wyprawa właśnie przechodzi do historii.
33-letni Eamonn Keaveney wyruszył w marcu 2025 roku ze Stambułu, rozpoczynając ekstremalnie wymagającą wędrówkę liczącą niemal 6000 kilometrów. Od pierwszego kroku zdecydował się iść boso, bez ochrony stóp, niezależnie od nawierzchni, pogody czy terenu. Celem nie była jedynie podróż przez kontynent, lecz także pobicie rekordu Guinnessa w najdłuższym dystansie pokonanym pieszo bez obuwia. Po miesiącach marszu Keaveney znajduje się już na końcowym etapie swojej drogi, przyciągając uwagę mediów i obserwatorów z całego świata. Najdłuższa piesza wędrówka bez butów przez Europę Urodzony w irlandzkim Claremorris Eamonn Keaveney znajduje się dziś na ostatnim etapie jednej z najbardziej niezwykłych pieszych wypraw ostatnich lat. Jego podróż rozpoczęła się w marcu 2025 roku w Stambule i od samego początku miała charakter ekstremalny – Keaveney postanowił bowiem pokonać całą trasę bez obuwia, niezależnie od nawierzchni, pogody czy ukształtowania terenu. W kolejnych miesiącach przeszedł przez Bałkany, Węgry i Austrię, poruszając się m.in. wzdłuż długodystansowych szlaków pieszych oraz tras biegnących doliną Dunaju. Łącznie pokonał już blisko 5900 kilometrów, spędzając w drodze ponad 300 dni. We wrześniu 2025 roku, na granicy węgiersko-austriackiej, Irlandczyk oficjalnie pobił rekord Guinnessa w kategorii najdłuższego dystansu przebytego pieszo boso. Dotychczasowy rekord należał do Polaka, długodystansowego biegacza Pawła Durakiewicza, i wynosił 3409,75 kilometra. Keaveney niemal podwoił ten wynik, jednak – mimo formalnego pobicia rekordu – nie przerwał marszu. Jego celem od początku było dotarcie z powrotem do rodzinnego Claremorris i symboliczne zamknięcie trasy rozpoczętej wiele miesięcy wcześniej. Po powrocie do Irlandii mężczyzna przyznał, że ostatni etap wyprawy ma dla niego szczególne znaczenie. – Wspaniale jest znów być na znajomym terenie. Naprawdę czuję, że jestem na ostatniej prostej i z każdym dniem coraz mocniej wierzę, że uda mi się wrócić do Claremorris – mówił po przekroczeniu granicy kraju. Obecnie przemierza wschodnie hrabstwa Irlandii, w tym Wexford, konsekwentnie odmawiając przyjęcia butów, które wielokrotnie oferowali mu napotkani ludzie. Na trasie mierzył się z licznymi trudnościami: kontuzjami stóp, ostrymi kamieniami, cierniami, ekstremalnymi temperaturami oraz niebezpiecznym incydentem z udziałem psa, po którym musiał poddać się szczepieniu przeciwko wściekliźnie. Mimo to, jak podkreśla, ogromną motywacją byli dla niego ludzie spotykani po drodze. – W każdym kraju, który odwiedziłem, oferowano mi wodę, jedzenie, pomoc oraz obuwie. Ta życzliwość naprawdę pomagała iść dalej – przyznał. Całą wyprawę dokumentował na bieżąco w mediach społecznościowych, pokazując codzienność długodystansowej wędrówki przez Europę – krok po kroku, zupełnie boso. Charytatywna misja i wcześniejsze ekstremalne wyzwania Eamonna Keaveneya Dla Eamonna Keaveneya ta wyprawa od początku miała znaczenie znacznie wykraczające poza sportowy rekord i fizyczne wyzwanie. Kilkumiesięczna wędrówka przez Europę stała się narzędziem do zbierania funduszy i budowania świadomości wokół problemów, które od lat są mu szczególnie bliskie: ochrony środowiska oraz zdrowia psychicznego młodych ludzi. Dochód z wyprawy zostanie podzielony po równo pomiędzy organizacje Friends of the Earth oraz Jigsaw. Keaveney założył cel zbiórki na poziomie 10 tysięcy euro i – jak podkreśla – każda kolejna darowizna dodaje mu sił, szczególnie w momentach fizycznego wyczerpania. – Jestem naprawdę poruszony hojnością ludzi, zwłaszcza w czasie, gdy tak wiele osób zmaga się z rosnącymi kosztami życia. W trudniejsze dni pomaga mi świadomość, że ten wysiłek ma sens, że przekłada się na realne wsparcie i zwraca uwagę na ważne sprawy – mówił. Jego działania spotkały się także z uznaniem samych organizacji. Dyrektor generalna Friends of the Earth, Deirdre Duffy, podkreślała, że spacer Keaveneya jest dowodem na to, iż zaangażowanie na rzecz klimatu może przyjmować bardzo różne formy i skutecznie łączyć kwestie środowiskowe z tematami zdrowia psychicznego. Warto dodać, że obecna wyprawa nie jest pierwszym ekstremalnym wyzwaniem w życiu Irlandczyka. Już w 2016 roku przeszedł on ponad 2000 kilometrów boso przez Irlandię, zbierając fundusze dla Pieta House, organizacji zajmującej się prewencją samobójstw. Dwa lata później wszedł na dziesięć gór w ciągu dziesięciu dni, kontynuując tę samą misję charytatywną. Z kolei w 2023 roku zwrócił na siebie uwagę zupełnie innym wyczynem – przejechał jednokołowcem trasę z Malin Head do Mizen Head w nieco ponad pięć dni, ustanawiając rekord i wspierając Simon Communities of Ireland. Podczas każdego z tych przedsięwzięć przekraczał fizyczne granice w imię spraw społecznych. Obecna, rekordowa wędrówka przez Europę jest więc kolejnym rozdziałem w konsekwentnie realizowanej filozofii działania – takiej, w której osobisty wysiłek staje się nośnikiem realnej zmiany i przypomnieniem, że nawet najbardziej wymagające cele można osiągać swoim tempem, krok po kroku. Źródła: Fox News, Irish Independent, Instagram Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Zanim zapniesz pas, samolot już ląduje. Najkrótszy lot świata trwa tu mniej niż minutę
Choć loty samolotem zazwyczaj kojarzą się z dalekimi podróżami i wielogodzinnym oczekiwaniem na lotnisku, nie zawsze tak jest. Otóż istnieje trasa, którą pokonuje się w mniej niż minutę. Dla pasażerów to nie atrakcja turystyczna, lecz codzienność – dzieci pokonują nią drogę do szkoły, pracownicy do biura, a pacjenci na wizytę lekarską.
Na północnych krańcach Szkocji, wśród surowych wiatrów i niskich chmur archipelagu Orkney, odbywa się lot tak krótki, że większość pasażerów ledwo zdąży zapiąć pasy bezpieczeństwa, a już musi je rozpinać. Trwa kilkadziesiąt sekund, a dystans między startem a lądowaniem to zaledwie 2,7 kilometra – krócej niż niektóre pasy startowe na dużych lotniskach. Choć brzmi jak ciekawostka, to w rzeczywistości regularne połączenie, obsługiwane kilka razy dziennie przez lokalnych pilotów. Mały samolot łączy dwie społeczności odizolowane przez morze i nieprzewidywalną aurę, stając się dla mieszkańców symbolem niezawodności i codziennego rytmu życia. Jak wygląda funkcjonowanie najkrótszego lotu świata w miejscu, gdzie czas przelotu bywa krótszy niż rozmowa z sąsiadem? Najkrótszy lot pasażerski na świecie Na szkockich wyspach Orkadów działa połączenie lotnicze, które od dekad stanowi codzienność mieszkańców. Trasa między wyspami Westray i Papa Westray ma zaledwie 2,7 kilometra długości, a lot trwa średnio około 90 sekund – w sprzyjających warunkach wiatrowych rekord przelotu wynosi 53 sekundy. To oficjalnie najkrótszy regularny lot pasażerski na świecie, wpisany do Księgi Rekordów Guinnessa. Obsługuje go regionalny przewoźnik Loganair, korzystający z niewielkich samolotów Britten-Norman BN-2 Islander, które mają osiem miejsc dla pasażerów i są przystosowane do krótkich startów oraz lądowań na trawiastych pasach. Dzięki temu mogą bezpiecznie operować w trudnych, wietrznych warunkach charakterystycznych dla północnych krańców Szkocji. Loty odbywają się kilka razy dziennie, łącząc dwie społeczności oddzielone wąskim pasem morza – na Westray mieszka około 550 osób, natomiast Papa Westray liczy nieco ponad 90 mieszkańców. Połączenie utrzymywane jest dzięki publicznemu dofinansowaniu, które zapewnia jego stabilność i ciągłość nawet w czasie silnych sztormów. Co więcej, rozkład lotów został dopasowany do rytmu życia mieszkańców: obejmuje godziny rozpoczęcia zajęć szkolnych, wizyty lekarskie i dojazdy do pracy. Dla lokalnej społeczności to nie luksus, lecz niezbędny element codziennej komunikacji. Dlaczego między wyspami Westray i Papa Westray nie zbudowano mostu? Mimo że wyspy Westray i Papa Westray dzieli zaledwie kilka kilometrów, nigdy nie zdecydowano się na budowę mostu ani grobli, które połączyłyby je na stałe. Przyczyną są zarówno uwarunkowania przyrodnicze, jak i ekonomiczne. Otóż płytkie zatoki, silne prądy pływowe i zmienne wiatry sprawiają, że konstrukcja byłaby narażona na szybkie uszkodzenia i wymagałaby kosztownej konserwacji. Dla społeczności liczącej niespełna siedemset osób taka inwestycja byłaby zupełnie nieopłacalna. Alternatywą pozostaje prom, który (choć stanowi ważny element transportu towarowego) nie jest rozwiązaniem efektywnym w codziennym przemieszczaniu się. Rejs między wyspami trwa przeciętnie 20–25 minut i często bywa wstrzymywany z powodu sztormów lub silnych wiatrów, które w tym rejonie są zjawiskiem niemal codziennym. Właśnie z tego powodu utrzymanie lotów okazało się najbardziej racjonalnym rozwiązaniem: samolot pokonuje trasę w około minutę, niezależnie od stanu morza i pory roku. W praktyce pełni on funkcję „powietrznego mostu”, który zapewnia ciągłość komunikacji tam, gdzie natura i ekonomia wspólnie wyznaczają granice możliwości. Źródła: Loganair, Orkney Islands Council, The Sun Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Rekord Polaka: przepłynął Bałtyk w 8,5 godziny. „Jak zobaczyłem Rozewie to się popłakałem”
Maciek Rutkowski - mistrz świata i 20-krotny mistrz Polski w windsurfingu – przepłynął Bałtyk ze Szwecji do Polski. Morderczą trasę pokonał 18 września, teraz czas na procedury związane z wpisaniem wyczynu do Księgi Rekordów Guinnessa.
Trasę o długości 227,5 km Rutkowski pokonał w rekordowym czasie 8 godzin i 28 minut, pędząc w niektórych momentach z prędkością nawet 55 kilometrów na godzinę. Na metę w Surf Stolicy, we Władysławowie Rutkowski dotarł o 15:28. Czekały na niego tłumy. Mordercze kulisy rekordowej wyprawy „Po godzinie wyłączył mi się układ nerwowy. Były takie momenty, że nie wiedziałem gdzie mam płynąć. Widzisz gorzej, odczuwasz gorzej. Musisz się zmuszać, żeby pić. Fale z trzech stron. Musisz się zmuszać, żeby jeść. Zaczęły mnie łapać kurcze w rękach. Było dwa razy ciężej, niż myślałem. Jak zobaczyłem Rozewie, to się popłakałem” – opowiadał po dopłynięciu na metę Maciek Rutkowski. Jak tłumaczy w rozmowie z National Geographic, utrzymanie najwyższego poziomu uwagi po pewnym czasie staje się dla organizmu ogromnym wyzwaniem. Windsurfing to sport techniczny, wymagający umiejętności i koordynacji, które w tym przypadku trzeba było zachować przez ponad 8 godzin. Zwykle wyścigi, w których bierze udział Maciek Rutkowski trwają kilka minut. Stuprocentowa mobilizacja układu nerwowego była jednym z największych wyzwań. „Jak ucieka skupienie, to leżymy” – kwituje. Gdyby wiatr wiał trochę mocniej…. „Stanie w miejscu bez wiatru przez pierwsze dwie godziny nie było optymalne dla czasu rekordu, ale po tym piekle, które zobaczyłem i przeżyłem tam na środku, po moim mózgu odmawiającym współpracy, po 7 glebach i bólu jakiego nigdy nie czułem jestem naprawdę szczęśliwy, że udało mi się ukończyć to wyzwanie!” – pisał Rutkowski w mediach społecznościowych po powrocie. Gdyby nie brak dostatecznie silnego wiatru na samym początku próby, Rutkowski, jak sam szacuje, mógłby pokonać Bałtyk nawet w 6,5 godziny. Jednym z kluczowych czynników przy wyborze terminu była właśnie pogoda. Jak opowiada windsurfer, wiatry muszą być dostatecznie silne i koniecznie zachodnie. Najlepsze warunki zaczynają się jesienią, ale trzeba się „wstrzelić” także w odpowiednio długi dzień. Koordynacja wszystkich czynników była wielkim wyzwaniem. W pokonaniu Bałtyku pomagali m.in. ratownicy, fizjoterapeuci, ekipa filmowa, partnerzy zapewniający sprzęt. Trzymetrowe fale i zakłócenia sygnału Rutkowski wystartował punktualnie o 7 rano z Sandhamn na południu Szwecji, w asyście dwóch łodzi motorowych z ratownikami i ekipą wideo, która transmitowała przebieg morderczej trasy na żywo. Nie obyło się bez przygód. Polak mierzył się z falami sięgającymi 3 metrów i wiatrem dochodzącym w porywach do blisko 60 km na godzinę. Miał po drodze 7 wywrotek. „Zrobiło się tak mokro na łódce, że telefon sam wysyła wiadomości, nagrywa filmiki i fotki. (...) Maciek daje radę. Kilka wywrotek spowodowanych było trudnymi warunkami. Są momenty, że nie widzimy drugiej motorówki, bo chowa się między falami” – informowała na bieżąco ekipa ratunkowa na łodzi asekurującej. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2025/09/MissionBalticmain-photo-1c9f88a.jpg" width="2322" height="3173" alt="Maciek Rutkowski to mistrz świata i wielokrotny mistrz Polski w windsurfingu. Fot. Misja Bałtyk | Krzysiek Jędrzejak - Baltic Surf Scapes" title="Maciek Rutkowski to mistrz świata i wielokrotny mistrz Polski w windsurfingu. Fot. Misja Bałtyk | Krzysiek Jędrzejak - Baltic Surf Scapes" /> Nie tylko sport – charytatywny cel wyprawy Maćka Rutkowskiego Maciek Rutkowski płynął nie tylko z myślą o rekordzie. W trakcie trasy odbywała się zbiórka na pomoc chorej Malwince – córce Bartka Marszałka, jedynego Polaka startującego w Mistrzostwach Świata Formuły 1 na wodzie. W chwili dotarcia Maćka na metę widzowie wpłacili blisko 70 tysięcy złotych. Łącznie zebrano ponad 120 tysięcy złotych. Spalone przez Maćka Rutkowskiego kilokalorie zostały pomnożone przez trzy – i taką sumę sam dorzucił do zbiórki. Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Chorwacki freediver dokonał niemożliwego. Wstrzymał oddech dwa razy dłużej niż delfiny
Vitomir Maričić, doświadczony freediver z Chorwacji, pobił rekord Guinnessa w nurkowaniu. Udało mu się wstrzymać oddech niewyobrażalnie długo: na niemal pół godziny.
Maričić dokonał tego rekordowego wyczynu w basenie hotelu Bristol w Opatiji, w obecności pięciu sędziów i ponad setki kibiców. Wstrzymał oddech na równo 29 minut i 3 sekundy. Taki wynik nie byłby możliwy bez wieloletniego treningu ani bez specjalistycznego wspomagania. Nieludzki rekord Vitomira Maričica Według Księgi Rekordów Guinnessa Maričić pobił poprzedniego rekordzistę o prawie 5 minut. Oficjalna nazwa tej konkurencji to statyczne wstrzymywanie oddechu (STA). Prawie pół godziny na wstrzymanym oddechu to mniej więcej dwa razy dłużej, niż szacunkowa wytrzymałość delfina butlonosego. Z takim wynikiem Maričić mógłby konkurować nawet z fokami, które jednak z każdym oddechem mogą wymienić 90% powietrza w płucach (człowiek tylko 20%). Ten nieludzki wyczyn był możliwy tylko dzięki wspomaganiu tlenem. Aby wprowadzić do swojego ciała maksymalną jego ilość, Maričić oddychał czystym tlenem przez 10 minut przed próbą. W filmie na swoim instagramowym profilu wyjaśnił, że rozpoczął swoją rekordową próbę, mając we krwi prawie pięć razy więcej tlenu niż normalnie. Kluczowe wspomaganie czystm tlenem Wspomaganie tlenem bynajmniej nie umniejsza ogromnych zdolności nurka z Chorwacji. Oddychając powietrzem potrafi wstrzymać oddech na 10 minut i 8 sekund. To także blisko rekordu Guinnessa, który wynosi 11 minut i 35 sekund, a ustanowił go w 2014 roku Branko Petrović z Serbii. Dla porównania – przeciętny człowiek jest w stanie wstrzymać oddech na 30 do 90 sekund. Według oficjalnej strony Guinnessa, Maričić podjął próbę najdłuższego wstrzymania oddechu w czerwcu, aby zwrócić uwagę na ochronę oceanów. Mając już na koncie kilka powiązanych rekordów świata, być może kolejnym celem Maričicia będzie właśnie rekord Petrovića. Freediving – jeden sport, różne konkurencje Freediving, czyli nurkowanie na wstrzymanym oddechu, to kilka różnych konkurencji, które różnią się techniką, miejscem rozgrywania i wymaganiami wobec zawodnika. W konkurencjach basenowych najczęściej rozgrywa się właśnie próbę statyczną, taką jak rekord Vitomira Maricica Inny typ to próby dynamiczne, polegające na przepłynięciu jak największej odległości pod wodą na jednym oddechu. Dzielą się na rozgrywane w płetwach, monopłetwie albo zupełnie bez sprzętu, co w każdym przypadku wymaga odmiennej techniki. Na otwartych wodach kluczowe znaczenie ma głębokość. Istnieją konkurencje, w których zawodnik schodzi na ustaloną wcześniej głębokość i wraca na powierzchnię wyłącznie dzięki sile własnych mięśni. Tu znów: używa się płetw, monopłetwy lub nurkuje się bez sprzętu. W jednej z konkurencji dozwolone jest używanie liny, wzdłuż której można się ciągnąć w dół i w górę, co eliminuje potrzebę intensywnej pracy nóg. W jeszcze innej wersji nurkowie stosują opadanie swobodne, korzystając tylko z własnego ciężaru ciała i prawa Archimedesa, a powrót na powierzchnię wymaga już intensywnego wysiłku. Źródła: Science Alert, Croatia Week Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Dwulatek dołącza do klubu Mensa jako najmłodszy członek w historii. Czy będzie geniuszem?
W wieku, gdy większość maluchów dopiero buduje pierwsze, krótkie zdania, dwuletni Brytyjczyk Joseph Harris-Birtill potrafi już czytać całe książki. Zaczyna też naukę alfabetu Morse’a, interesuje się starożytną greką i układem okresowym pierwiastków. Właśnie dostał się do Mensy, czyli stowarzyszenia ludzi o wysokim ilorazie inteligencji.
Spis treści: Syn naukowców Matryce Ravena Los małego geniusza Urodzony 23 listopada 2021 roku Joseph Harris-Birtill właśnie został najmłodszym w historii członkiem Mensy, ekskluzywnego klubu, który przyjmuje tylko osoby z IQ 132 lub wyższym. W dniu przyjęcia liczył zaledwie 2 lata i 182 dni. Tym samym trafił do Księgi Rekordów Guinnessa. Syn naukowców – Szybko stało się jasne, że jest wyjątkowy. Po raz pierwszy przewrócił się na bok w wieku pięciu tygodni, powiedział swoje pierwsze słowo w wieku siedmiu miesięcy i przeczytał swoją pierwszą książkę na głos, od okładki do okładki, w wieku półtora roku – powiedziała matka Harrisa-Birtilla, Rose, w wywiadzie dla Guinness World Records. Dostrzegając wyjątkowe zdolności syna, rodzice chłopca – Rose i David – zwrócili się do brytyjskiego oddziału Mensy z prośbą o poradę dotyczącą rozwijania potencjału Josepha. Dodajmy, że oboje rodzice są wykładowcami prestiżowego szkockiego Uniwersytetu Św. Andrzeja. – Przeglądałam internet w poszukiwaniu dodatkowego wsparcia dla syna i znalazłam informację, że Mensa oferuje zasoby i członkostwo dla dzieci o wysokich zdolnościach – powiedziała Rose. – Mamy nadzieję, że to osiągnięcie da mu poczucie dumy, gdy będzie starszy. To bardzo niezwykłe wyróżnienie, a cała zasługa należy się jemu! Mensa nie tylko udzieliła wsparcia rodzinie, ale także przyjęła młodego chłopca do swojej społeczności, oficjalnie czyniąc go najmłodszym członkiem najstarszej i największej na świecie organizacji skupiającej osoby o wysokim IQ, w wieku 2 lat i 182 dni. Joseph w chwili przyjęcia był o 13 dni młodszy od poprzedniej rekordzistki Isli McNabb, która została przyjęta do organizacji w wieku 2 lat i 195 dni, po tym jak jej inteligencję oszacowano na 99. percentyl. Matryce Ravena Przypomnijmy, że aby się zakwalifikować, kandydaci muszą zdać specjalny, standaryzowany test IQ lub przedstawić wystarczające dowody, aby przekonać zarząd Mensy, że należą do 2% najinteligentniejszych osób w populacji. Oznacza to, że test powinien wykazać IQ na poziomie 130 lub wyższym (dla testów o średniej 100 i odchyleniu standardowym 15). Sam test musi zostać wykonany pod nadzorem psychologa lub podczas oficjalnych testów Mensy. Tego typu testy są niewerbalne, czyli nie zależą od języka ojczystego. Składają się zwykle z zadań logicznych, przestrzennych, abstrakcyjnych – np. tzw. matryc Ravena. Matryce Ravena składają się z serii diagramów (matryc) – zazwyczaj w formie kwadratów 3×3 (czyli 9 pól), w których jedno pole (najczęściej to dolne prawe) jest puste. Zadanie polega na znalezieniu brakującego elementu, który najlepiej uzupełni wzór według logicznej zasady. Wynik testu Josepha Harrisa-Birtilla wskazywał na IQ na poziomie 132. Dodajmy, że prawdziwe cudowne dzieci są rzadkością. Według niektórych szacunków występują one z częstotliwością 1 na 5–10 milionów. Umiejętności wpływające na ogólną inteligencję wynikają z połączenia czynników genetycznych i środowiskowych. Los małego geniusza Chociaż osiągnięcia Josepha są niezwykłe, nie oznacza to, że życie będzie dla niego łatwe. Systemy edukacyjne zwykle wspierają uczniów, którzy nie wychodzą poza średnią. Historia genialnych dzieci pokazuje też, że nie zawsze w dorosłości są postaciami z pierwszych stron gazet. Często, mimo ogromnych osiągnięć w młodym wieku, wycofują się z życia naukowego. Tak było w przypadku Williama Sidisa, którego IQ szacowano na 250–300. Chłopiec w wieku ośmiu lat władał biegle ośmioma językami, w tym łaciną, greką, rosyjskim, niemieckim i hebrajskim. Wymyślił własny język, który nazwał „Vendergood”. Startował na Uniwersytet Harvarda, na którym wykładał jego ojciec, w wieku zaledwie 10 lat, lecz został przyjęty rok później po naciskach mediów. Mając 12 lat wykładał przed profesorami matematyki na Harvardzie teorię czwartego wymiaru. Ten określany jako „najmądrzejszy chłopiec świata” geniusz, po fali medialnego zainteresowania wycofał się z życia publicznego. Samotność, izolacja i presja medialna były dla niego nie do wytrzymania. Odrzucił też karierę akademicką, pracował dorywczo i anonimowo, często jako urzędnik. W wieku 23 lat został aresztowany za udział w demonstracji socjalistycznej. Żył w ubóstwie, nie kontaktując się z ojcem, którego winił za swoje problemy. Inna, bardziej optymistyczna historia dotyczy Koreańczyka Kim Ung-Yonga. Chłopiec w wieku zaledwie kilku lat rozwiązywał zaawansowane równania matematyczne i uczęszczał na zajęcia akademickie, znacznie przewyższając swoich starszych kolegów. Mając niespełna osiem lat przyjął zaproszenie od NASA i pod okiem agencyjnych ekspertów zaczął studiować fizykę. Później jednak zdecydował się wrócić do Korei Południowej, gdzie ukończył studia i rozpoczął spokojniejsze życie. Mówił, że wyobcowanie i niekończąca się samotność nie dawały mu żyć. W Korei pracował jako profesor i wykładowca uniwersytecki. Wybrał życie zwykłego człowieka, skupiając się na rodzinie i hobby. Nigdy nie żałował swojego wyboru. Źródło: CBS Nasza autorka Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka Dziennikarka i redaktorka zajmująca się tematyką popularnonaukową. Pisze przede wszystkim o eksploracji kosmosu, astronomii i historii. Związana z Centrum Badań Kosmicznych PAN oraz magazynami portali Gazeta.pl i Wp.pl. Ambasadorka Śląskiego Festiwalu Nauki. Współautorka książek „Człowiek istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”.
Niemiec ustanowił nowy rekord świata. Spędził 120 dni w kapsule zanurzonej pod wodą
Cztery miesiące bez wychodzenia na powierzchnię. Tyle spędził w kapsule zacumowanej u wybrzeży Panamy niemiecki inżynier technologii kosmicznych Rüdiger Koch. Tym samym ustanowił nowy rekord świata w przebywaniu pod wodą bez dekompresji.
Spis treści: Jak wyglądało bicie rekordu świata? Jeden z bardziej ekstrawaganckich rekordów Czy w przyszłości będziemy mieszkać na morzu? Rüdiger Koch wynurzył się z Morza Karaibskiego w piątek 24 stycznia. Minęły cztery miesiące, od kiedy po raz ostatni znajdował się na falach oceanu. Nowy, ustanowiony przez niego rekord przebywania pod wodą bez wynurzenia wynosi dokładnie 120 dni. – Staraliśmy się udowodnić, że morza są środowiskiem dostępnym dla ludzkiej ekspansji – powiedział Koch tuż po opuszczeniu swojej podwodnej siedziby. Pobicie rekordu świętował skokiem do morza, kieliszkiem szampana oraz cygarem. – To była wspaniała przygoda i teraz gdy nadszedł jej koniec, niemal tego żałuję – zwierzył się Koch dziennikarzowi agencji AFP. Jak wyglądało bicie rekordu świata? Podwodny dom Rüdigera Kocha był oddalony o 15 minut łodzią od północnych wybrzeży Panamy. Mieszkanie w nim niespecjalnie różniło się od warunków, w jakich ludzie zamieszkują na powierzchni. W środku znajdowała się toaleta, łóżko, telewizor, komputer połączony z internetem, a nawet stacjonarny rower do ćwiczeń. Energii dostarczały panele słoneczne znajdujące się nad wodą, na miejscu był także zapasowy generator. Brakowało za to prysznica. Kapsuła, zanurzona na 11 m, została połączona z niedużym okrąglakiem wystającym ponad powierzchnię morza. Schody umieszczone były w okrągłej tubie. To właśnie nimi schodzili do Kocha ludzie przynoszący mu posiłki, lekarz czy dziennikarz, który odwiedził go po dwóch miesiącach „nurkowania”. W kapsule non stop pracowały również cztery kamery. Nagrywały wszystko, monitorując codzienne aktywności Kocha oraz stan jego zdrowia fizycznego i psychicznego. A przede wszystkim dostarczając dowodu, że Niemiec faktycznie ani razu nie wyszedł na powierzchnię. Jeden z bardziej ekstrawaganckich rekordów Poprzedni rekord w przebywaniu pod wodą bez wynurzania należał do Amerykanina Josepha Dituriego. Ten inżynier medyczny i nurek spędził pod powierzchnią w okolicach Florydy dokładnie 100 dni. Jego podwodny dom znajdował się 6 m pod falami. Dituri, znany także jako Dr. Deep Sea, sam na sobie badał, w jaki sposób przebywanie w warunkach podwyższonego ciśnienia wpływa na organizm. Jego rekord został wpisany do „Księgi rekordów Guinnessa” (KRG) w 2023 roku. Teraz zostanie zastąpiony wyczynem Kocha. Potwierdziła to już Susana Reyes, która śledziła ekspedycję Niemca z ramienia KRG. Jak powiedziała, dokonanie Kocha to „jeden z bardziej ekstrawaganckich rekordów”, wymagający dużo przygotowań i dużo pracy. Czy w przyszłości będziemy mieszkać na morzu? Rüdiger Koch poświęcił cztery miesiące na przebywanie pod wodą nie bez powodu. Jest on orędownikiem idei głoszącej, że ludzkość powinna zacząć poważnie myśleć o zasiedleniu mórz i oceanów. Tę oryginalną koncepcję Koch stara się wcielać w życie od kilkunastu lat. Koch jest jednym z założycieli Oceans Buiders, firmy, która powstała w poprzedniej dekadzie. Wraz z Amerykaninem Chadem Elwartowskim oraz Kanadyjczykiem Grantem Romundtem Niemiec planował budowę domów na wodzie nazwanych SeaPod. Pomysłem zainteresował się rząd Panamy i to on zaprosił przedsiębiorców na swoje wody. SeaPody miały być indywidualnymi domami ustawionymi na kolumnach 3 m nad powierzchnią morza. Pierwsze prototypy powstały w 2020 roku. Jednak projekt rozwijał się zbyt wolno jak na ambicje jego założycieli. Dlatego właśnie zdecydowali się na zakup całego statku, który nazwali MS Satoshi – od nazwiska rzekomego twórcy kryptowaluty bitcoin. Satoshi miał być zalążkiem niezależnego społeczeństwa, mieszkającego na morzu i rządzącego się własnymi prawami. Sprawdzeniu, czy koncepcja tam ma rację bytu, przeszkodziła pandemia, która sprawiła, że zainteresowanie kabinami oferowanymi na statku było za małe. Całą historię ze szczegółami opisał trzy lata temu „Guardian”. Jak widać, nawet po krachu pomysłu z Satoshim Koch nie zrezygnował z promowania życia na morzu. Jak podały Fakty TVN, za pobicie rekordu przebywania pod wodą bez wynurzania się zapłacił 5 milionów dolarów. Źródła: phys.org Nasza autorka Magdalena Salik Dziennikarka i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Autorka powieści z gatunku fantastyki naukowej, ostatnio wydała „Płomień” i „Wściek”. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
Maszt w Konstantynowie był najwyższą konstrukcją na świecie. Dopóki nie runął
Dziś rekordowych pod względem wysokości budowli trzeba szukać nad Zatoką Perską albo w metropoliach Azji. Ale począwszy od 1974 r. przez kolejne 17 lat najwyższą inżynierską konstrukcją świata był maszt stojący w centrum Polski, w Konstantynowie. Miał 646 m. Gdyby nie doszło do katastrofy, palmę pierwszeństwa straciłby dopiero w 2008 r., na rzecz Burdż Chalifa w Dubaju. Natomiast miejsce na podium w tej kategorii zajmowałby nadal.
Spis treści: Dlaczego powstał maszt w Konstantynowie Konstrukcja masztu w Konstantynowie Katastrofa (nie)spodziewana Niechętni mieszkańcy Maszt w Konstantynowie, nazywany też masztem w Gąbinie (Konstantynów leży w gminie Gąbin w woj. mazowieckim), zaczęto budować w 1972 r., a oddano do użytku w roku 1974. Budowa została ukończona 18 maja 1974 r. Jej oficjalne otwarcie, którego dokonał ówczesny premier Piotr Jaroszewicz, nastąpiło 30 lipca. Pierwszymi dźwiękami wysłanymi w eter z masztu był 12 uderzeń zegara z wieży Zamku Królewskiego w Warszawie. Dlaczego powstał maszt w Konstantynowie Gdzieś pomiędzy fantazją a plotką należy umieścić szeroko rozpowszechnioną historię tłumaczącą decyzję o budowie masztu. Przyczyną – według owej legendy, którą w jednym z wywiadów podawał także konstruktor obiektu, inż. Jan Polak – był pewien dygnitarz. Otóż nie mógł on odbierać programu pierwszego radia na swojej daczy gdzieś w leśnym kompleksie na odludziu i to zainspirowało go do działania. Prawdą jest to o tyle, że powodem faktycznie była potrzeba pokrycia dobrej jakości sygnałem radiowym całego kraju, a także chęć dotarcia z radiowym przekazem do Polaków za granicą. Jakkolwiek było, zapadła decyzja, że wysoki maszt radiowy powstanie. Budową zajęła się firma Mostostal Zabrze. Głównym konstruktorem obiektu był inż. Jan Polak, natomiast pracami budowlanymi kierował inż. Andrzej Szepczyński. Projektantowi zorganizowano nawet 10-dniowy wyjazd do Stanów Zjednoczonych, gdzie powstawało wiele bardzo wysokich masztów. Ich stawianiem zajmowała się duża firma należąca do pewnego Polonusa nazwiskiem Guzewicz. Podzielił się on z inż. Polakiem swoją wiedzą i doświadczeniami. Amerykanie budowali ponadsześćsetmetrowe maszty, ale najwyższy z nich, w Fargo w Dakocie Północnej (wybudowany w roku 1963), miał 628 m. Był od konstantynowskiego o blisko 20 m niższy. Konstrukcja masztu w Konstantynowie 646 m i 38 cm wysokości masztu w Konstantynowie nie było wielkością przypadkową ani podyktowaną chęcią rywalizacji z Amerykanami. Po prostu okazała się ona optymalna dla efektywnego wykorzystania mocy nadajnika. Zresztą konstruktor twierdził, że o fakcie, iż maszt jest rekordowy, dowiedział się po jego wybudowaniu. Nawiasem mówiąc, Amerykanie zaplanowali maszt 900-metrowy. Niestety, konstrukcja zawaliła się, gdy osiągnęła jakieś 700 m. W Związku Radzieckim planowano wznieść nawet wyższy maszt, bo 1000-metrowy. Rosjanie zażyczyli sobie więc, by podesłać im kilkadziesiąt kopii polskiego projektu. Ambitny pomysł nie doczekał się jednak realizacji. Maszt w Konstantynowie osiągnął wysokość 646 m i 38 cm. Budowla wraz z linami odciągowymi ważyła 577 ton. Betonowa stopa fundamentowa zagłębiona była w ziemi na 8 m. Maszt w przekroju miał kształt trójkąta równobocznego o boku 4,8 m. Każda jego „noga” stała na ceramicznym izolatorze. Konstrukcja składała się z 88 członów o wysokości 7,5 m każdy. Poszczególne elementy były prefabrykowane. Ocynkowane trafiały na plac budowy, gdzie po kolei skręcano je śrubami, sprawdzając na ziemi, czy otwory dobrze do siebie pasują. Chodziło o to, by uniknąć niespodzianek po wciągnięciu modułu na górę. Kolejne elementy transportowano na górę za pomocą żurawia samojezdnego, który przesuwał się po jednej ze ścian konstrukcji. Rury krawężnikowe miały 245 mm średnicy i zmienną grubość ścianek od 34 mm na dole do 8 mm na szczycie. Z kolei liny odciągowe miały stałą średnicę 50 mm, ale zmienną wytrzymałość. Ta zmienność wynikała z różnic w szacowanych obciążeniach na różnych wysokościach konstrukcji. Komunikację w górę i w dół masztu zapewniała winda szwedzkiej produkcji, która na szczyt jechała pół godziny. Można też było wejść po drabinach, który to wyczyn przy sprzyjającej pogodzie zajmował sprawnemu człowiekowi dwie godziny. Maszt podtrzymywało pięć poziomów odciągów, po trzy liny na każdym z nich. Na szczycie masztu zainstalowano dwa nadajniki o mocy 1000 kW każdy. Zasięg sygnału emitowanego z masztu pokrywał nie tylko cały kraj, ale też Europę i Bliski Wschód. Docierał nawet do Kanady i Stanów Zjednoczonych. Katastrofa (nie)spodziewana Maszt w Konstantynowie runął 8 sierpnia 1991 r. o 19.10. Kierownik Radiofonicznego Centrum Nadawczego w Konstantynowie, inż. Zygmunt Grzelak, zapisał w dzienniku radiostacji: „W dniu 8 sierpnia 1991 r. o godzinie 19.10 najcudowniejszy twór polskiej myśli technicznej, wzniesiony rękoma polskich specjalistów, przestał istnieć. Powaliła go głupota ludzka, brak odpowiedzialności i szacunku do rzeczy wielkich, nie tylko wymiarami, brak wyobraźni i przewidywania następstw jakie pociąga za sobą bezmyślność”. Bezpośrednią przyczyną katastrofy była bowiem niekompetencja brygady wymieniającej linę odciągową najwyższego, piątego poziomu. Poluzowano ją wówczas, używając dwóch lin pomocniczych, z których jedna wysunęła się z mocowania, a druga zerwała. Najwyższy fragment złamał się i uderzył w niższe elementy, co doprowadziło do unicestwienia całej konstrukcji. Kierownika brygady remontującej obiekt skazano za zaniedbania na 2,5 roku więzienia i karę grzywny. Jak się okazało, nie miał uprawnień pozwalających nadzorować tak trudną operację. Nie prowadził też dziennika budowy, co utrudniło ustalenie przyczyn całego wydarzenia. Prawda jest jednak taka (co wykazał przewód sądowy), że maszt był w kiepskim stanie technicznym. Stalowa konstrukcja tej wysokości, wystawiona na oddziaływanie czynników atmosferycznych i ogromnych przeciążeń, wymaga bowiem regularnych, kompleksowych przeglądów, konserwacji i wymiany osłabionych elementów. Tymczasem powstające z czasem uszkodzenia naprawiano prowizorycznymi spawami i tymczasowymi łatami. Co więcej, na etapie konstrukcji nie opracowano sposobów utrzymania obiektu w dobrym stanie. Nie określono norm i wymagań technicznych sprzętu pozwalającego na diagnozę stanu konstrukcji, zwłaszcza lin odciągowych. Nawet zabezpieczenia antykorozyjne nie były wykonywane jak należy, ponieważ wymagało to dobrych farb i specjalistycznego sprzętu, a tego wszystkiego w kraju brakowało. Niechętni mieszkańcy Mimo że maszt był wielkim inżynieryjnym osiągnięciem i figurował w Księdze Rekordów Guinnessa jako najwyższa inżynieryjna konstrukcja na świecie, sympatii okolicznych mieszkańców, mówiąc delikatnie, nie zdobył. Miejscowa ludność obawiała się chorób związanych z promieniowaniem i polem elektromagnetycznym. Oskarżała konstrukcję o wszelkie zdrowotne zło, jakie ją dotykało. Przekonywaniu oficjalnych czynników o braku szkodliwego wpływu nadajników nie dawano wiary. Zwłaszcza, że nieufność do komunistycznych władz była wówczas powszechna. Powołano nawet do życia Stowarzyszenie Ochrony Życia ludzi przy Najwyższym Maszcie Europy, które miało artykułować niechęć miejscowej ludności i wywierać presję na rządzących. W związku z tym katastrofę ludzie przyjęli z zadowoleniem. Z ich punktu widzenia problem rozwiązał się sam. I nie dopuścili już do odbudowy konstrukcji, choć początkowo władze zamierzały to zrobić. Na nową lokalizację masztu nadawczego Polskiego Radia wybrano poligon w Solcu Kujawskim. Tam w 1999 r. postawiono dwa maszty, 330- i 289-metrowy. Ale nawet ich zsumowana wysokość nie dorównuje imponującej konstrukcji z Konstantynowa, która po upadku trafiła na złom. Źródła: Radiowe Centrum Nadawcze Konstantynów, Wywiad z inż. Janem Polakiem Nasz autor Sławomir Borkowski Jestem sekretarzem redakcji magazynu National Geographic Polska związanym z tym pismem od chwili jego debiutu na polskim rynku, a okazjonalnie także wydawcą serwisu national-geographic.pl. Ukończyłem polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim oraz finanse w Wyższej Szkole Bankowości. Moje zainteresowania? Historia, geopolityka i literatura. Relaksuję się w ogrodzie, której to pasji od lat poświęcam mnóstwo wolnych chwil. Szczególnie dumny jestem z odpornej na niestabilność środowiska rozległej rabaty preriowej.
Najdłuższy lot samolotem trwał wiele tygodni. Piloci przypłacili ten wyczyn zdrowiem
Najdłuższy lot samolotem rozpoczął się w 1958, a zakończył w 1959 roku. Ustanowiony wówczas rekord do dziś pozostaje niepobity. Jak długo mógł trwać rekordowy przelot? Kilka dni? A może kilka tygodni? Otóż nie. W tym przypadku czas należy liczyć w miesiącach.
W tym artykule: Jaki jest najdłuższy lot samolotem? Latać dłużej i dalej Najdłuższy lot samolotem jako akcja promocyjna Przygotowania do próby pobicia rekordu Plan na pobicie rekordu Start Cessny 172 Pierwsze problemy Trudy lotu Koniec próby i lądowanie 14 grudnia 1903 roku Wilbur Wright wzbił się w powietrze na samodzielnie skonstruowanym samolocie. Pionierski lot trwał 3,5 sekundy. Trzy dni później jego młodszy brat, Orville, w 12 sekund przeleciał odległość 37 metrów. Pionierski wyczyn Amerykanów zapoczątkował erę lotnictwa. Wkrótce śmiałkowie zaczęli dążyć do przesuwania kolejnych granic. Padał rekord za rekordem, a jeden z nich do dziś pozostaje niepobity. Mowa o najdłuższym locie samolotem bez lądowania. Jaki jest najdłuższy lot samolotem? Najdłuższe loty komercyjne trwają ponad 20 godzin. Dla wielu pasażerów wydaje się to całą wiecznością, mimo że długodystansowa podróż odbywa się w maksymalnie komfortowych warunkach. Trudno wyobrazić sobie, że w 1958 roku dwóch śmiałków rozpoczęło lot, który zakończył się po 64 dniach, 22 godzinach i 19 minutach. Niezwykły rekord ustanowiony przez Roberta Timma i Johna Wayne'a Cooka do dziś nie znalazł swojego pogromcy. Latać dłużej i dalej Zaczęło się w 1914 roku, gdy Reinhold Böhm ustanowił oficjalny rekord świata w locie długodystansowym. Niemiecki lotnik spędził dobę za sterami dwupłatowca Albatros B.II. Dlaczego samolot lata? To zasługa wielu prób. Również tych nieudanych Czy wiesz, dlaczego samolot lata? Na to pytanie nie da się odpowiedzieć bez spojrzenia na historię lotnictwa. Te daty i postaci dobrze znać. W 1917 roku narodziła się koncepcja zwiększenia zasięgu samolotów poprzez tankowanie ich w powietrzu. Pierwszy taki manewr został wykonany 12 listopada 1921 roku. Wesley May przeskoczył wówczas ze skrzydła jednej maszyny na skrzydło drugiej z przytroczonym do pleców kanistrem. Pierwsze tankowanie z wykorzystaniem „powietrznej cysterny” odbyło się dwa lata później. Pierwsze rekordy w lotach długodystansowych W 1923 roku Lowell H. Smith i John P. Richter spędzili 37 godzin i 15 minut za sterami samolotu DH.4B. Pięć lat później podobną próbę podjęto w Belgii. Piloci Louis Crooy i Victor Groenen przebywali w powietrzy ponad 60 godzin. Rok później rekord wrócił do amerykańskiego lotnictwa. 1 stycznia 1929 roku w powietrze wzbił się samolot Atlantic-Fokker C-2A „Question Mark”, za sterami którego siedział Carl Spaatz. Lot zakończył po 150 godzinach i 14 minutach, tylko dlatego, że jeden z silników uległ awarii. Kolejny znaczący rekord padł w 1935 roku. 4 czerwca wystartował samolot Curtiss Robin, pilotowany przez braci Freda i Ala Key. Lot zakończył się 1 lipca, po 653 godzinach i 34 minutach. Nie było to jednak ostatnie słowo ówczesnych śmiałków. W 1949 roku ustanowiono nowy rekord, wynoszący 46 dni w powietrzu. Ten wyczyn zapisali na swoim koncie Dick Riedel i Bill Barris. W 1958 granica została przesunięta o cztery dni. 2 sierpnia wystartowała Cessna 172 z Jimem Hethem i Billem Burhartem na pokładzie. Jej koła dotknęły ziemi po 50 dniach. Najdłuższy lot samolotem jako akcja promocyjna Mogłoby się wydawać, że ówczesna technologia nie pozwalała na odbycie dłuższego lotu. Nic bardziej mylnego. Jeszcze w tym samym roku rozpoczął się lot, który na stałe zapisał się w historii. To śmiałe przedsięwzięcie było niczym innym, jak sprytną akcją marketingową. W 1956 roku Robert Timm, mechanik automatów do gier i pilot bombowca w stanie spoczynku, wpadł na pomysł wypromowania hotelu Hacienda poprzez latającą reklamę. Udało mu się przekonać właścicieli przybytku, który od niedawna działał na głównej ulicy Las Vegas, do sfinansowania próby pobicia rekordu długodystansowego lotu samolotem z nazwą obiektu namalowaną na kadłubie. Przygotowania do próby pobicia rekordu Wybór padł na Cessnę 172 Skyhawk – lekkiego górnopłatowca, który już wcześniej sprawdził się w tego typu próbach. Było jednak oczywiste, że seryjna maszyna nie podoła tak wymagającemu zadaniu. Z pomocą zaufanego mechanika Timm przystąpił do modyfikowania samolotu. Z wnętrza usunęli wszystko, co było zbędne. W dolnej części kadłuba zamontowali 95-galonowy (359,6 l) zbiornik paliwa, który zasilaną elektrycznie pompą miał uzupełniać zawartość głównych zbiorników, znajdujących się w skrzydłach. Przeprojektowali układ smarowania i paliwowy w taki sposób, żeby wymiana oleju i filtrów mogła odbywać się bez wyłączania jednostki napędowej. Poza tym wyposażyli Cessnę w autopilota, materac do spania, niewielki zlew i namiot toaletowy. Przygotowania trwały rok. W tym czasie okazało się, że Timm i drugi pilot nie są zgodni we wszystkich kwestiach. Inicjator przedsięwzięcia musiał poszukać innego kandydata, z którym mógłby ustanowić rekord. Wybór padł na Johna Wayne'a Cooka. Plan na pobicie rekordu W 1958 roku tankowanie w trakcie lotu z wykorzystaniem „latającej cysterny” było już praktykowane. Timm i Cook postanowili jednak skorzystać z innej, znacznie tańszej metody. Dwa razy dziennie mieli wykonywać niski przelot nad zamkniętym odcinkiem autostrady na granicy Kalifornii i Arizony. Tam ich samolot miał spotkać się z ciężarówką zaopatrzoną w zbiornik z paliwem i wąż do tankowania. Cessna była wyposażona w elektryczną wyciągarkę. Po opuszczeniu liny zakończonej hakiem, jeden z pilotów miał stanąć na platformie umieszczonej poza kabiną. Po złapaniu węża, trzeba było podłączyć go do wlewu i wykonać tankowanie. W taki sam sposób miała być dostarczana woda i prowiant. Start Cessny 172 Cessna 172 z Robertem Timmem i Johnem Cookiem na pokładzie wystartowała 4 grudnia 1958 roku, o godzinie 15:52. Samolot najpierw wykonał niski przelot nad lotniskiem, by załoga samochodu pościgowego mogła pokryć białą farbą koła maszyny. Było to podyktowane koniecznością dostarczenia dowodów na pobicie rekordu. Gdyby Cessna odbyła potajemne lądowanie, na kołach zostałyby ślady takiego działania. Gdy farba została naniesiona, pilot obrał kurs na pustynne tereny otaczające Las Vegas. Co jakiś czas samolot odbijał w stronę Los Angeles, by promować hotel także w Kalifornii. Pierwsze problemy Przez długi czas próba przebiegała bez większych trudności. Tankowania, choć wymagały karkołomnych wyczynów, odbywały się bezproblemowo, a maszyna spisywała się bez zarzutów. Pierwsza poważna usterka ujawniła się w 39. dniu lotu. Awarii uległ generator prądu. Piloci stracili światła i ogrzewanie, ale nie to było najgorsze. Bez zasilania nie mogła pracować elektryczna pompa, przetaczająca paliwo z zasobnika zamontowanego w dolnej części kadłuba do głównego zbiornika. Timm i Cook musieli więc korzystać z ręcznej pompy. Jakby tego było mało, nocne tankowania odbywały się w zupełnych ciemnościach. Trudy lotu Nie tylko usterki, ale także trudy lotu skutecznie zagrażały powodzeniu próby. Generowane przez silnik wibracje i hałas niezwykle skutecznie spędzały sen z powiek. Piloci byli wyczerpani do tego stopnia, że Robert Timm pewnego dnia przysnął za sterami. Gdyby nie autopilot, przelot prawdopodobnie skończyłby się tragicznie. "Dowiemy się, czy bliżej nam do aniołów czy do małp." Co nas czeka w kosmosie? Kiedyś badacze obawiali się tego jak człowiek zniesie stan nieważkości. Im dalej ku gwiazdom, tym więcej wyzwań. O czym powinniśmy myśleć teraz? - Przypominamy wizjonerski felieton sir Ar... Trudy długiego lotu dawały się we znaki także maszynie. W lutym piloci zaobserwowali wyraźny spadek mocy silnika Cessny. Wynikało to ze znacznego zanieczyszczenia nagarem świec zapłonowych i komór spalania. Maszyna była tak słaba, że po pełnym obciążeniu paliwem z trudem osiągała wysokość przelotową. Koniec próby i lądowanie W lutym Timm i Cook musieli podjąć decyzję o posadzeniu Cessny. Już połowie stycznia pobili 50-dniowy rekord. W chwili lądowania mieli wylataną dużą nadwyżkę, więc mogli być spokojni, że przez długi czas nikt nie powtórzy ich wyczynu. 7 lutego 1959 roku Cessna 172 przystąpiła do lądowania. Zanim piloci posadzili maszynę na pasie startowym, załoga samochodu pościgowego sprawdziła farbę na kołach. Wszystko było w porządku, a rekord został oficjalnie uznany. Najdłuższy lot samolotem trwał 64 dni, 22 godziny i 19 minut. W tym czasie piloci pokonali dystans niemal 241 tysięcy kilometrów, co odpowiada sześciokrotności obwodu Ziemi. Ten niezwykły wyczyn mocno dał się we znaki dwuosobowej załodze. Timm i Cook byli do tego stopnia wyczerpani i obolali, że nie mogli samodzielnie opuścić pokładu. Samolot, którym wykonali rekordowy lot, dziś zdobi halę Międzynarodowego Portu Lotniczego Harry'ego Reida w Las Vegas. Hotel Hacienda, którego logo widnieje na kadłubie maszyny, został zburzony w 1996 roku. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Nie żyje najstarszy mężczyzna na świecie. Pracował od 5. roku życia
Juan Vicente Perez Mora za 2 miesiące skończyłby 115 lat. To o 45 lat więcej niż średnia długość życia w jego rodzinnej Wenezueli. Od 2 lat był oficjalnie uznawany za najstarszego żyjącego mężczyznę na Ziemi.
W tym artykule: Kim był najstarszy mężczyzna na świecie? Kim byli najstarsi ludzie w historii? Jaki jest sekret długowieczności? Wenezuelczyk Juan Vincente Perez Mora przyszedł na świat w 1909 roku. 27 maja tego roku skończyłby 115 lat. W 2020 roku został uznany za najstarszego człowieka w Wenezueli, a 2 lata temu trafił do „Księgi rekordów Guinnessa" jako oficjalnie najstarszy mężczyzna na Ziemi. Kim był najstarszy mężczyzna na świecie? Kiedy się rodził, na mapie świata wciąż istniały takie kraje, jak Austro-Węgry czy Imperium Osmańskie. Kobiety nosiły długie suknie i ogromne kapelusze, a w filozofii i sztuce dominował dekadentyzm. Gdy kończył 3 lata, nagłówki gazet obiegały informacje o zatonięciu Titanica. Już jako dojrzały mężczyzna z dalekiej Ameryki otrzymywał odniesienia o II wojnie światowej, która podpaliła świat. Kiedy Hugo Chavez przejmował władzę w Wenezueli, Juan Vincente kończył 90 lat. Juan Vincente przyszedł na świat w stanie Táchira w zachodniej Wenezueli (przy granicy z Kolumbią), w wielodzietnej rodzinie. Miał dziewięcioro rodzeństwa i już od ukończenia 5. roku życia pracował z rodziną w gospodarstwie rolnym. Zajmował się zbieraniem plonów na plantacjach kawy oraz trzciny cukrowej. Praca na plantacji towarzyszyła mężczyźnie przez całe życie. Choć w 1948 roku objął też funkcję szeryfa miasteczka Caricuena. Przez 60 lat był żonaty z Edolfiną del Rosario García, która zmarła 1997 roku. Pozostawił 11 dzieci (nie ma informacji, ile z nich przeżył), 41 wnuków, 18 prawnuków i 12 praprawnuków. Oto najstarszy człowiek, którego odnaleziono w Egipcie. Tak wyglądał mężczyzna 36 tysięcy lat temu Naukowcy stworzyli niezwykle dokładną rekonstrukcję twarzy Egipcjanina, który żył ok. 30 tysięcy lat temu. To najstarszy człowiek, którego kiedykolwiek odnaleziono w tym kraju. Kim byli najstarsi ludzie w historii? Za najstarsze żyjące osoby w historii uznaje się: Francuzkę Jeanne Calment, która zmarła w 1997 roku, przeżywszy 122 lata, Amerykankę Sarę Knauss, która zmarła w 1999 roku w wieku 119 lat, Japonkę Nabi Tajima, która zmarła w 2020 roku jako 117 latka. Najstarszą wciąż żyjącą osobą jest mieszkanka Hiszpanii Maria Branya Morera, która przyszła na świat w 1907 roku. Najstarszy wciąż żyjący mężczyzna na świecie to od dziś Gisaburō Sonobe, który niedawno ukończył 112 lat. Jaki jest sekret długowieczności? O swoim ponadprzeciętnie długim życiu kilka lat temu opowiadała Maria Branyas Morera. Jak twierdzi, nigdy nie trzymała żadnego reżimu dietetycznego. Je wszystko, ale – co ważne – w małych ilościach. Przysmakiem, bez którego nie wyobraża sobie dnia, jest... jogurt naturalny. Nie od dzisiaj wiadomo, że tego typu produkty są niezwykle zdrowe i pełne wartości odżywczych. – Myślę, że długowieczność to także szczęście. Szczęście i dobre geny – dodaje Branyas. Kobieta wielokrotnie zaznaczała, jak ważną rolę w jej życiu odegrywała rodzina i ludzie, którymi się otaczała. Rekordzistka od zawsze unikała toksycznych relacji i z optymizmem patrzyła, co przyniesie przyszłość. Nie zapominała także o aktywności fizycznej. Dużo spacerowała i spędzała każdą wolną chwilę na świeżym powietrzu. Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska". Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów w technologiach. Miłośnik tenisa i europejskich stolic.
Rekord Guinnessa może pobić każdy. Jednak niektóre pomysły są co najmniej dziwne
Na początku zabawiała bywalców irlandzkich pubów, by z czasem stać się jednym z najbardziej znanych tytułów na świecie. „Księga rekordów Guinnessa” dziś jest wydawana w ponad stu krajach, a łączna sprzedaż wszystkich roczników przekroczyła sto milionów egzemplarzy. Mimo że ukazuje się już od 68 lat, nadal nie brakuje chętnych, którzy chcą zdobyć rekord Guinnessa i tym samym – zyskać światową sławę. Jak to się zaczęło? Poniżej przybliżamy historię słynnego rocznika niezwykłych osiągnięć.
W tym artykule: Powstanie Księgi rekordów Guinnessa Ile jest rekordów Guinnessa? Czy rekordziści Guinnessa otrzymują wynagrodzenie? Najdziwniejsze rekordy Guinnesa Polskie rekordy Guinnessa „Opowieść o dwóch miastach” Dickensa, „Władca pierścieni” i „Hobbit” Tolkiena czy „Mały książę” Antoine'a de Saint-Exupéry'ego. Każdy z tych tytułów to światowy bestseller, sprzedany w nakładach przekraczających sto milionów egzemplarzy. Robi wrażenie, czyż nie? Warto jednak wspomnieć, że równie poczytnym tytułem, co największe klasyczne dzieła literatury, jest wydawnictwo, które początkowo miało być tylko barową ciekawostką. „Księga rekordów Guinnessa” stanowi rejestr osiągnięć ważnych, zabawnych i całkowicie nieistotnych, ale interesujących. Każdy może zapisać w niej swoje nazwisko. Wystarczy tylko mieć pasję, niezwykłe umiejętności i pozytywnie przejść proces weryfikacji zgłoszenia rekordu. Powstanie Księgi rekordów Guinnessa Co wspólnego ma „Księga rekordów Guinnessa” ze znanym na całym świecie stoutem? Znacznie więcej niż tylko nazwisko autora słynnego piwowara. Gdyby nie browar St. James's Gate Brewery, najbardziej prestiżowy rocznik niezwykłych osiągnięć nigdy by nie powstał. Miał być najdłużej żyjącym psem na świecie. Weterynarze są jednak innego zdania Bobi, czyli najstarszy pies świata, został tymczasowy usunięty z Księgi Rekordów Guinnessa. Wszystko po tym, jak pojawiły się wątpliwości, co do rzeczywistego wieku czworonoga. W 1756 roku Arthur Guinness wydzierżawił browar Leixlip. Trzy lata później wziął w dzierżawę kolejną firmę: St. James's Gate Brewery. To właśnie wtedy zaczął warzyć swoje flagowe piwo o charakterystycznym gorzkim smaku, w którym rozsmakowała się cała Irlandia, a z czasem – cały świat. W 1951 roku na czele firmy stał Hugh Beaver. 10 listopada wybrał się na polowanie, podczas którego wdał się w dyskusję ze swoimi towarzyszami. Gdy nie udało się mu ustrzelić przelatującej siewki złotej, między mężczyznami wywiązał się spór o to, który z łownych ptaków Europy jest najszybszy. Gdy dyrektor generalny wrócił do swojej posiadłości Castlebridge House stwierdził, że nigdzie nie można tego zweryfikować. Doszedł wówczas do wniosku, że dyskusje podobne do tej toczą się każdego wieczoru, w każdym brytyjskim pubie. Wówczas w jego głowie narodził się pomysł spisania wyników tych słownych potyczek w formie księgi, która posłuży jako pomoc przy barowych dyskusjach. W urzeczywistnieniu tego zamierzenia pomógł mu jeden z pracowników browaru. Christopher Chataway polecił dyrektorowi swoich kolegów z czasów studenckich – braci Norrisa i Rossa McWhirterów. Po rozmowach, bliźniacy prowadzący londyńską agencję informacyjną dostali zlecenie opracowania księgi, której tytuł miał upamiętniać twórcę browaru i jego flagowy produkt. Ich agencja zebrała dostateczną ilość interesujących faktów. 27 sierpnia 1955 roku ukazało się pierwsze wydanie „The Guinness Book of Records”. Księga zawierała 198 stron, a pierwszy nakład opiewał na tysiąc egzemplarzy. Jeszcze przed Bożym Narodzeniem stała się brytyjskim bestsellerem. W 1956 roku wydawnictwo trafiło do Stanów Zjednoczonych. Za wielką wodą „Księga...” rozeszła się w nakładzie przekraczającym 70 tysięcy egzemplarzy. Ten sukces zachęcił wydawców do rozszerzenia rynku. Tytuł znany i ceniony jako najrzetelniejsze źródło wiedzy o niezwykłych osiągnięciach i rekordowych wyczynach zaczął być wydawany w stu krajach. Pierwsza polska edycja – „Księga rekordów Guinnessa 1990” – ukazała się w 1989 roku, nakładem wydawnictwa Reprom. Liczyła 295 stron. Ostatni drukowany rocznik rekordów – „Księga rekordów Guinnessa 2011” – ukazał się w naszym kraju w 2010 roku. Od tego czasu nie wznowiono druku. Ile jest rekordów Guinnessa? Warto podkreślić, że drukowane wersje rocznika zawierają wyłącznie wybrane najciekawsze osiągnięcia. Wszystkie ustanowione rekordy są natomiast publikowane w internetowej bazie. Znajduje się tam ponad 60 tysięcy osiągnięć, a ich liczba cały czas rośnie. Za każdym osiągnięciem stoi inny pomysł. Chętni mogą wybierać spośród niezliczonych kategorii, w większości zaskakujących i nieoczywistych. Należy jednak pamiętać, że nie wszystkie osiągnięcia mogą doczekać się publikacji. Ostateczna decyzja zawsze należy do Guinness World Records. Niektóre pomysły są modyfikowane, a nieliczne odrzucane. Dotyczy to przede wszystkim rekordów godzących w przyjęte normy społeczne, etyczne i prawne. W tym związanych ze sportową jazdą po drogach publicznych, z krzywdzeniem zwierząt, marnowaniem żywności czy stwarzających zagrożenie dla środowiska naturalnego. Czy rekordziści Guinnessa otrzymują wynagrodzenie? Do Guinness World Records rokrocznie wpływa ok. 30 tys. zgłoszeń osób, które chcą zaistnieć w słynnej księdze. Samo ustanawianie lub bicie rekordu Guinnessa nie jest jedynym skomplikowanym etapem przedsięwzięcia. Każdy pomysł przechodzi weryfikację, następnie weryfikowana jest nadesłana dokumentacja potwierdzająca wyczyn. Do wpisu wiedzie długa i kręta droga. Czy to się opłaca? Cóż, zależy, co przez to rozumiemy. Guinness World Records nie płaci za ustanawianie i bicie rekordów. Nie partycypuje w kosztach związanych z przedsięwzięciem, nie prowadzi akcji sponsorskich ani nie zapewnia niezbędnego sprzętu. GWR pełni rolę arbitra, więc wszystkie wydatki leżą po stronie osoby chcącej upamiętnić swój wyczyn w „Księdze...”. Poza wpisem, jedyną nagrodą jest dyplom potwierdzający osiągnięcie. Najdłuższy szklany most świata w Wietnamie został wpisany do Księgi Rekordów Guinessa. Ile wynosi jego długość? Most Bach Long, czyli nowy najdłuższy szklany most świata ma ponad 630 m długości. Położony jest w górskim regionie w prowincji Son La, w północno-zachodnim Wietnamie, ok. 120 km od Hanoi. Skoro rekord Guinnessa nie wiąże się z żadnym wynagrodzeniem, dlaczego tyle osób podejmuje wyzwanie? Cóż, ilu śmiałków, tyle motywacji. Niektórzy chcą wypromować swoje nazwisko lub markę. Inni podejmują próbę w ramach akcji charytatywnych, jeszcze inni chcą pokonać swoje słabości i ograniczenia. Najdziwniejsze rekordy Guinnesa Zostawmy motywację, a skupmy się na pomysłach. Trzeba przyznać, że rekordzistom Guinnessa nie brakuje talentu, ale i fantazji. Przykład? Proszę bardzo – 21 grudnia 2020 roku Adam Zdanowicz zaprezentował najwyższy rower świata. Skonstruowany przez niego pojazd mierzył 7,41 m wysokości. Białostocki konstruktor customowych jednośladów pobił rekord w ramach akcji „Śmieć dla jednego, skarb dla drugiego”. Jeżeli mierzący ponad 7 metrów wysokości rower jest dziwny, to co powiedzieć o największym kłębku ludzkich włosów? 13 grudnia 2021 roku, amerykański fryzjer Steve Warden wykonał kulę o masie 102,12 kg i pobił poprzedni rekord o 25 kg. Rekord w liczbie skoków na skakance nie wydaje się specjalnie dziwny. A gdyby skakać na siedząco, z wyprostowanymi nogami? 17 czerwca 2016 roku dokonała tego Anika Stuhr. Niemiecka akrobatka wykonała w ten sposób aż 108 skoków w ciągu minuty. Skakanie na skakance w pozycji siedzącej może i jest dziwne, ale w porównaniu z wchodzeniem po schodach na głowie wydaje się całkowicie normalną aktywnością. W styczniu 2015 roku chiński atleta Li Long Long pokonał w ten sposób 36 stopni. Użądlenie pszczoły jest bolesne, a dla osób uczulonych na jad tych owadów stanowi poważne zagrożenie. Nic dziwnego, że większość ludzi unika bliskiego kontaktu z tymi pożytecznymi owadami. Większość, ale nie wszyscy. 27 maja 2015 roku Gao Binggao pozwolił, by obsiadła go rekordowa liczba pszczół. W ciągu 270 minut na ciele chińskiego pszczelarza umieszczono 1,1 mln owadów, które ważyły 109,5 kg. Polskie rekordy Guinnessa A jak z biciem rekordów Guinnessa radzą sobie Polacy? Bardzo dobrze, bo nasz kraj znajduje się wysoko w czołówce pod tym względem. Mimo że Polska leży w strefie klimatu umiarkowanego ciepłego przejściowego (według klasyfikacji Okołowicza), okazuje się, że świetnie radzimy sobie z zimnem, na co wskazują rekordy związane z morsowaniem. To najostrzejsza papryka na świecie wpisana do księgi Guinnessa. Jest tak pikantna, że może zabić człowieka Wystarczy jedna kropla sosu, by całe danie stało się bardzo pikantne. Tak działa najostrzejsza papryka na świecie. Która odmiana znalazła się właśnie w słynnej Księdze Rekordów Guinnessa? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/to-najostrzejsza-papryka-na-swiecie-wpisana-do-ksiegi-guinnessa-jest-tak-pikantna-ze-moze-zabic-czlowieka-fot-jack-wikimedia-commons-cc-by-sa-4-0-23bba50.jpg" width="938" height="572" alt="To najostrzejsza papryka na świecie wpisana do księgi Guinnessa. Jest tak pikantna, że może zabić człowieka (fot. Jack, Wikimedia Commons, CC-BY-SA-4.0)" title="To najostrzejsza papryka na świecie wpisana do księgi Guinnessa. Jest tak pikantna, że może zabić człowieka (fot. Jack, Wikimedia Commons, CC-BY-SA-4.0)" /> 30 grudnia 2023 roku Katarzyna Jakubowska ustanowiła rekord najdłuższego kontaktu całego ciała z lodem. Rekordzistka wytrzymała 3 godziny 6 minut i 45 sekund. Z kolei 29 lipca 2023 roku Krzysztof Gajewski osiągnął czas 3 godzin 11 minut i 27 sekund i ustanowił rekord najdłuższej kąpieli w lodzie. Nasi rodacy świetnie radzą sobie także z jazdą rowerową w nieco bardziej ekstremalnym wydaniu. 29 lipca 2023 roku Kamil Kobędzowski ustanowił rekord w jeździe na jednym kole tyłem, pokonując dystans 331,78 m. Niemałym wyzwaniem jest też jazda na jednym kole do przodu. Każdy, kto choć raz próbował wykonać ten z pozoru łatwy trik, doskonale wie, że przejechanie choćby kilku metrów wymaga niemałej wprawy i doszlifowanej techniki. Łatwo można sobie wyobrazić, jak trudno jest utrzymać równowagę, jeżdżąc w ten sposób przez godzinę. W 2016 roku Marek Sieradzki ustanowił rekord w tej kategorii, przejeżdżając 25015,2 m. To osiągnięcie zostało już przebite, ale liczy się fakt, że nazwisko Polaka znalazło się na liście rekordzistów. Powyżej wymieniliśmy zaledwie kilka przykładów rekordowych osiągnięć Polaków. Wskazanie wszystkich jest niemal niemożliwe, bo nasi rodacy reprezentujący najróżniejsze dyscypliny zapisali na swoim koncie tyle osiągnięć, że trudno wszystkie zliczyć. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Polka trafiła do Księgi Rekordów Guinnessa. Poznajcie „Królową Lodu” z Gdańska
Zimno, coraz zimniej. Polka Katarzyna Jakubowska pobiła rekord Guinnessa w najdłuższym kontakcie całego ciała z lodem. Osiągnięcie 48-letniej gdańszczanki naprawdę robi wrażenie.
W tym artykule: Katarzyna Jakubowska z rekordem Guinnessa Polacy wpisani do Księgi Rekordów Guinnessa Najstarsza kotka na świecie, najostrzejsza papryka globu czy najgłośniejsze gwizdanie nosem. Księga Rekordów Guinnessa jest pełna mniej lub bardziej nietypowych rekordów, których autorami są również nasi rodacy. Do listy polskich rekordzistów dołączyła właśnie Katarzyna Jakubowska z Gdańska, pieszczotliwie nazywana przez znajomych „Królową Lodu”. Katarzyna Jakubowska z rekordem Guinnessa 3 godziny, 6 minut i 45 sekund – tyle wynosi najnowszy rekord Guinnessa w najdłuższym kontakcie całego ciała z lodem wśród pań, który 30 grudnia 2023 r. w Międzyzdrojach pobiła Katarzyna Jakubowska. Gdańszczanka przez ponad 180 minut była zanurzona w lodzie po samą szyję. Sukces – jak sama przyznaje – osiągnęła nie tylko kąpielami w zimnej wodzie i beczce z lodem. Kluczowa okazała się podróż do Laponii, gdzie zimą temperatura często spada poniżej minus 20 stopni Celsjusza. – Był to jeden z elementów przygotowań do ustanowienia rekordu i niezły trening. Dodatkowo całkiem ciekawa przygoda – podkreśla 48-latka, cytowana przez serwis Biuro Rekordów. Najmłodszy profesor w Polsce ustalił nową przyczynę udaru mózgu. To prawdziwy przełom Mateusz Hołda szturmem podbił naukowy świat i w 2022 roku, w wieku 29 lat, został najmłodszym profesorem w Polsce. Dziś krakowski kardiomorfolog ponownie jest na ustach wszystkich. Katarzyna Jakubowska, która na co dzień pracuje jako projektantka, przygodę z morsowaniem rozpoczęła siedem lat temu. Zanim ustanowiła rekord Guinnessa, sięgnęła po tytuł mistrzyni Polski w morsowaniu. Świeżo upieczona rekordzistka nie zamierza jednak spoczywać na laurach i już zapowiada próbę pobicia własnego wyniku. Cel? Minimum cztery godziny. – Nieoficjalny rekord wśród panów, który jest obecnie weryfikowany, ale nie mam wątpliwości, że zostanie zatwierdzony, gdyż jest odpowiednio udokumentowany, wynosi ponad cztery godziny. To rezultat, który może być w moim zasięgu. Wśród kobiet nikt wcześniej przede mną nie podjął się natomiast takiego wyzwania – podkreśla. Warto zaznaczyć, że w czasie bicia rekordu temperatura ciała „Królowej Lodu” z Gdańska nie spadła poniżej 35°C. – Mężczyźni, którzy bili podobne rekordy, w tym Walerian Romanowski z Polski, wychładzali się nawet do 32,8 stopni Celsjusza – zaznacza Jakubowska. View oEmbed on the source website Przypomnijmy, że rekord Guinnessa w najdłuższym przebywaniu w lodzie wśród panów należy do Krzysztofa Gajewskiego. W 2023 r. wrocławianin przebywał w lodzie po szyję przez dokładnie 3 godziny, 11 minut i 27 sekund. Co więcej, Polak jest także rekordzistą świata w pływaniu w lodowatej wodzie (5 km w temperaturze poniżej 5 st. Celsjusza). Polacy wpisani do Księgi Rekordów Guinnessa W Księdze Rekordów Guinnessa zajdziemy ponad 250 polskich wpisów. Oto kilka z nich: Najdłuższy jazda rowerem na jednym kole tyłem – Kamil Kobędzowski (331,78 m); Najwięcej meczy tenisowych rozegranych jeden po drugim – Jędrzej Myszkowski (37); Najdłuższy ogórek – Sebastian Suski (113,4 cm); Najwięcej razy wyciśnięta sztanga z klaśnięciem w ciągu 1 minuty – Dariusz Słowik (41); Najdłuższy dystans przepłynięty kajakiem na jeziorze w ciągu 24 godzin – Sebastian Szubski (251,71 km); Najwięcej osób tańczących poloneza jednocześnie – Słupca (588 osób); Najlepiej opłacany pianista – Ignacy Jan Paderewski (5,000,000 $); Największy zlot morsów w jednej lokalizacji – Mielno (1799 osób); Najwięcej osób uprawiających nordic walking jednocześnie – Warszawa (1660 osób); Największy las w słoiku – Galeria Północna (1018,2 kg); Największy bursztyn – Muzeum Gdańska (68,2 kg); Najszybciej ułożona kostka 2x2x2 – Teodor Zajder (0,43 sekundy); Najwięcej osób zdrapujących zdrapki jednocześnie – Warszawa (550 osób); Największy dom dla owadów – Polski Związek Firm Deweloperskich (89.37 m3); Największa kolekcja przedmiotów z psami – Anna Matracka (3799); Najdłuższy maraton grania w badmintona – Bartłomiej Szczerba i Janusz Stachoń-Goł (26 godzin 28 minut i 20 sekund). Źródło: guinnessworldrecords.com, biurorekordow.pl. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Miał być najdłużej żyjącym psem na świecie. Weterynarze są jednak innego zdania
Bobi, czyli najstarszy pies świata, został tymczasowy usunięty z Księgi Rekordów Guinnessa. Wszystko po tym, jak pojawiły się wątpliwości, co do rzeczywistego wieku czworonoga.
W tym artykule: Najstarszy pies na świecie wcale nie był najstarszy? Ile lat miał najstarszy pies na świecie? W lutym 2023 r. Bobi trafił do Księgi Rekordów Guinnessa jako najstarszy pies na świecie w historii. Pochodzący z Portugalii pupil, który urodził się 11 maja 1992 r., w momencie dokonywania wpisu miał 30 lat i 267 dni. Niestety w październiku minionego roku media obiegła informacja o śmierci psiego rekordzisty. Czworonóg odszedł po długich 11 478 dniach życia. – Choć żył dłużej niż jakikolwiek pies w historii, jego 11 478 dni na świecie nie wystarczyłoby nigdy tym, którzy go kochali – napisała w pożegnalnym wpisie dr Karen Becker. Przypomnijmy, że ceniona amerykańska ekspertka z dziedziny weterynarii kilka miesięcy wcześniej odwiedziła Bobiego. Jak wówczas przyznała, sekretem długowieczności pupila była dobrze dobrana i urozmaicona dieta. Najstarszy pies na świecie wcale nie był najstarszy? Nieoczekiwanie temat najstarszego psa świata powrócił. Niespełna trzy miesiące po śmierci czworonoga podjęto decyzję o tymczasowym usunięciu Bobiego z Księgi Rekordów Guinnessa. Powodem są coraz częściej pojawiające się wątpliwości, co do prawdziwości wieku mastifa portugalskiego. – W czasie, gdy nasz przegląd jest w toku, postanowiliśmy tymczasowo wstrzymać oba rekordy dotyczące najstarszego żyjącego psa do czasu, aż wszystkie nasze ustalenia zostaną potwierdzone – przekazał rzecznik Księgi Rekordów Guinnessa. Jak podkreśla Danny Chambres, członek rady Royal College of Veterinary Surgeons, to niemal niemożliwe, żeby Bobi przeżył 31 lat, czyli 200 lat licząc w psich latach . – Żaden z moich kolegów weterynarzy nie wierzy, że Bobi w rzeczywistości miał 31 lat – zaznacza Chambres, cytowany przez „The Guardian”. Swoje śledztwo przeprowadził także amerykański magazyn „Wired”. Dziennikarze miesięcznika ustalili, że choć czworonóg był zarejestrowany w rządowej bazie kotów i psów, to podane przez właściciela dane nie były nigdy przez nikogo weryfikowane. Przeprowadzone przed śmiercią Bobiego badania genetyczne rzeczywiście wykazały, że pies jest stary, ale nie pozwoliły ustalić dokładnego wieku. O komentarz w tej sprawie poproszono również Leonela Costę, właściciela zmarłego w październiku pupila. Mężczyzna jednak nie odpowiedział na pytania, które otrzymał od redakcji „Wired”. W 2023 r. opiekun pupila zdradził w jednym z wywiadów, że miał 8 lat, gdy Bobi pojawił się na świecie. – Miałem 8 lat, kiedy Bobi pojawił się na świecie. Ojciec był myśliwym i zawsze było u nas dużo psów. Rodzina nie chciała kolejnych szczeniaków i zdecydowała się ich pozbyć. Bobi miał szczęście, bo jako jedyny ze swojego rodzeństwa pozostał – wspomina. Najmniejszy pies świata ma ego jak pitbull. Poprzednia rekordzistka to ciocia Pearl Najmniejszy pies świata ma na imię Pearl. I trzeba przyznać, że to rzeczywiście prawdziwa perełka. Suczka znalazła się w oficjalnej Księdze Rekordów Guinnessa. Ile mierzy rekordzistka? Ile lat miał najstarszy pies na świecie? Poprzedni psi rekordzista – biały chihuahua o imieniu Spike – w chwili wpisania do Księgi Rekordów Guinnessa miał 23 lata i 43 dni. Za najstarszego psa w historii – przed Bobiem – uznawany był czworonoga rasy australian cattle dog o imieniu Bluey. Rekordzista urodził się w 1910, a odszedł w 1939 roku, mając 29 lat i pięć miesięcy. Dla porównania Flossie, czyli aktualnie najstarsza kotka na świecie, ma 26 lat, co w przeliczeniu daje ok. 120 lat „ludzkich” (przypomnijmy, że najstarsza żyjąca osoba na świecie w marcu będzie obchodzić 117 lat). Pochodząca z Londynu kocia rekordzistka pod koniec 2022 roku została wpisana do Księgi Rekordów Guinnessa. Źródło: theguardian.com Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Ile kosztuje najdroższe jedzenie świata? Przygotuj się na ceny liczone w dziesiątkach tysięcy dolarów
Luksus przyciąga sam w sobie. Może być nawet zabiegiem marketingowym, bo drogie produkty i usługi odruchowo postrzegamy jako lepsze niż te tańsze. Dobrze wiedzą o tym także restauracje. Palma pierwszeństwa, jeśli chodzi o najdroższe jedzenie świata wciąż przechodzi z rąk do rąk. Jedno jest pewne – najbardziej luksusowe posiłki potrafią kosztować nawet ponad 20 tys. dolarów.
W tym artykule: Najdroższe jedzenie świata zawiera złoto Najdroższe wina Najdroższy kawior Najdroższe mięso Najdroższe trufle Inne najdroższe produkty Jedne z najdroższych kiedykolwiek podanych dań we współczesnej historii to między innymi: czekoladowy pudding w restauracji brytyjskiego hotelu Lindeth Howe Country House (22 tys. funtów), pizza „Ludwik XIII” stworzona przez włoskiego kucharza Renato Violę (12 tys. dolarów), deser „Fortress Stilt Fisherman Indulgence” w pewnym spa na Sri Lance (14,5 tys. dolarów), deser lodowy z czekoladą w nowojorskiej restauracji Serendipity 3 (25 tys. dolarów). Ten ostatni jest nawet oficjalnie uznany za najdroższe jedzenie świata w Księdze Rekordów Guinnessa. Na najdroższe jedzenie można spojrzeć też trochę węziej. W samej Księdze Rekordów nie brakuje wpisów dotyczących: najdroższej zupy (ponad 100 funtów, w Londynie), najdroższego sernika (4592 dolary, Ristorante Rafaele w Nowym Jorku), najdroższej szynki dojrzewającej (hiszpańska iberico de bellota, prawie 10 tys. dolarów). Trufle zmieszaj z kawiorem i przypraw… złotem. Oto jedna z najdroższych przekąsek Do przygotowania tych przekąsek użyto najdroższych składników świata. Efekt? Niewiarygodny. Jednak kiedy przyjrzymy się bliżej najdroższemu jedzeniu świata i „odfiltrujemy” snobizm i marketing, to zobaczymy, że jego cena jednak ma pewne realne uzasadnienie. Wszystkie najdroższe potrawy zawierają bowiem pewne powtarzające się, najdroższe składniki. Przyjrzyjmy się im bliżej. Najdroższe jedzenie świata zawiera złoto Zacznijmy od składników, które nawet nie są produktem spożywczym. Jednak regularnie się w najdroższym jedzeniu pojawiają. To złoto, a nawet kamienie szlachetne. Jednak diamenty czy akwamaryn, jak w przypadku deseru ze spa na Sri Lance, konsument potraktuje raczej jako pamiątkę. Natomiast złoto można jeść i jest to fakt od dawna znany. Złoto jedli już starożytni Egipcjanie. Było także doustnym lekarstwem. Dziś jest prawnie dopuszczonym dodatkiem do żywności o symbolu E175. Złoto nie koroduje, nie utlenia się i nie wchodzi w żadne reakcje z ludzkim organizmem. Nie ulega strawieniu i jest czysto estetycznym dodatkiem. To między innymi z powodu złota na liście najdroższych potraw świata jest przewaga deserów. Jadalnego złota używa się w postaci bardzo cienkich płatków lub proszku. Najdroższe wina Kolejnym składnikiem, dzięki któremu cena posiłku może poszybować astronomicznie w górę są wina. Na przykład zarówno bułka jak i krążki cebulowe w najdroższym hamburgerze świata (prawie 6000 dolarów, restauracja The Daltons w Holandii) zostały przygotowane z użyciem szampana Dom Perignon. Najdroższy „paragon grozy”, opiewający na ponad 44 tysiące funtów, został wystawiony w londyńskiej restauracji Petrus. Ponad 90% jego wartości stanowiło pięć butelek wina. A wśród nich m.in. Chateau Petrus z 1947 roku i deserowe Chateau D’Yquem z roku 1900. Nie powinno to dziwić. Wina stały się lokatą kapitału, szczególnie francuskie burgundy. Najdroższą kiedykolwiek kupioną butelką wina był właśnie burgund z Domaine de la Romanee-Conti, rocznik 1945 (558 tys. dolarów). Najdroższy kawior Najdroższe jedzenie często zawiera także kawior. Kawior robi się z ikry wielu ryb – jesiotrowatych, łososiowatych, a nawet dorszowatych. Jednak ten najrzadszy, najcenniejszy i najdroższy jest z bieługi. Jesiotrowate są ogólnie rybami coraz rzadszymi, a bieługa należy do gatunków krytycznie zagrożonych. Właśnie z powodu przełowienia związanego z produkcją kawioru. Są też długowieczne i wolno rosną, więc nawet ich hodowla na kawior jest droga i żmudna. W naturze bieługi występują w morzach: Czarnym, Kaspijskim i Azowskim. Dziś najdroższy kawior pochodzi z irańskiego wybrzeża Morza Kaspijskiego. Firma Almas sprzedaje kilogram takiego kawioru za około 20 tys. funtów. Najdroższe mięso W przypadku najdroższego na świecie mięsa odpowiedź jest ogólnie znana i oczywista. To wołowina wagyu. Słowo "Wagyu" dosłownie oznacza „japońskie bydło”. Jednak odnosi się do czterech głównych ras japońskich krów: Japanese Black, Japanese Brown, Japanese Polled i Japanese Shorthorn. Najbardziej cenioną spośród nich jest Japanese Black. Jej mięso stanowi aż 90% najdroższej wołowiny świata. Nie tylko rasy bydła, ale także regiony Japonii mają znaczenie w przypadku wołowiny wagyu. Najsłynniejszą wołowinę – Kobe – wytwarza się w prefekturze Hyogo. Kilka regionów ma własne certyfikaty autentyczności, oprócz Kobe są to m.in. Tajima i Yonezawa. To, co wyróżnia mięso Wagyu, to jego charakterystyczne marmurkowanie. Tłuszcz jest równomiernie rozproszony między włóknami mięśniowymi, tworząc charakterystyczne wzory, które przypominają marmur. A tłuszcz, jak wiadomo, jest nośnikiem smaku. Nadaje mięsu z wagyu niezwykłą delikatność, soczystość i bogaty smak. Najdroższe kawałki wołowiny Kobe kosztują ponad 1200 dolarów za kilogram. Za sprawą zawartości tłuszczu potrafią być niemal białe. Najdroższe trufle Astronomicznie drogie potrafią być także trufle. Czy to najdroższe jedzenie, czy raczej przyprawa? Biorąc pod uwagę koncentrację smaku i fakt, że używa się ich w aptecznych niemal ilościach – są raczej przyprawą. Ich intensywny aromat sprawia, że nawet niewielka ilość potrafi nadać potrawie niezapomnianego smaku. Zazwyczaj są używane w stanie surowym, krojone w cienkie plasterki lub w postaci wiórków. Oto 6 najbardziej odpychających potraw świata. Odważysz się je zobaczyć? Uwaga! Tylko dla Czytelników o mocnych nerwach! Ale trufla trufli nierówna. Istnieją wyjątkowo rzadkie i drogie odmiany, których cena przyprawia o zawrót głowy. Trufle białe (Tuber magnatum) z włoskiego miasta Alba są jednymi z najbardziej poszukiwanych i kosztownych trufli na rynku. Występują one głównie w północnych regionach Włoch. Ich cena może sięgać nawet 300 tys. dolarów za duże okazy. A bywają naprawdę duże, o wadze ponad kilograma. Z takiej trufli jedna restauracja może korzystać przez wiele tygodni. Handel truflami z Alby prowadzi się w systemie aukcyjnym. Każdego roku, na początku listopada, w aukcji najlepszych okazów biorą udział kupcy z całego świata. Inne najdroższe produkty Najdroższe jedzenie świata to temat fascynujący i ogromny. Dość wspomnieć że najdroższa przyprawa, czyli szafran, kosztuje nawet 20 dolarów za gram. Natomiast najdroższa ryba, czyli tuńczyk błękitnopłetwy, osiąga na aukcjach w Japonii cenę ponad 1200 dolarów za kilogram. Nasz ekspert Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Reinhold Messner stracił dwa rekordy Guinnessa. Miał nie wejść na wszystkie ośmiotysięczniki
Reinhold Messner mierzy się z poważnymi oskarżeniami. Słynny himalaista został pozbawiony dwóch rekordów. Miał nie wejść na szczyt jednego z ośmiotysięczników. Włoch odniósł się już do sytuacji.
W tym artykule: Reinhold Messner traci tytuły Reinhold Messner przez lata był uważany za pierwszą osobę na świecie, której udało się zdobyć wszystkie ośmiotysięczniki. Jest ich w sumie 14. Dokonał tego bez dodatkowego tlenu, a to przyniosło mu kolejny rekordowy wpis. Co więcej, na niektóre ze szczytów wspiął się dwukrotnie. W młodości Włoch konkurował o kolejne rekordy między innymi z Jerzym Kukuczką. Reinhold Messner traci tytuły Jego żywa legenda została jednak podważona. Odebrano mu dwa wpisy w Księdze Rekordów Guinnessa po przeklasyfikowaniu, twierdząc, że tak naprawdę nie wspiął się na każdy z ośmiotysięczników. Inicjatorem akcji jest Eberhard Jurgalski, który twierdzi, że Messner nigdy nie dotarł na „prawdziwy szczyt” Annapurny. W ten sposób historyczne zdobycie wszystkich 14 ośmiotysięczników przypisano Amerykaninowi Edowi Viestursowi. Himalaista wspinał się na nie w latach 1989–2005. Monika Witkowska zdobyła K2. Jako druga Polka w historii po Wandzie Rutkiewicz! Monika Witkowska raz jeszcze zapisała się na kartach historii. Dziś zdobyła szczyt K2! Messner odniósł się już do podważenia swoich dokonań. W wywiadzie dla Niemieckiej Agencji Prasowej powiedział, że Jurgalski „nie ma pojęcia” i „nie jest ekspertem”. – Po prostu pomylił górę. Oczywiście, że dotarliśmy na szczyt – przekonywał. Dodał też, że nie przywiązuje wagi do tego, czy jego nazwisko figuruje w Księdze Rekordów Guinnessa, czy też nie. Pod tym względem trudno mu się dziwić. Podważane wejście na wszystkie ośmiotysięczniki to tylko jeden z wielu jego wyczynów. I tak zapisał się na kartach historii dzięki pierwszemu wejściu na Mount Everest bez tlenu czy wytyczeniu nowej drogi na Kilimandżaro. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Najstarszy pies na świecie żyje w Portugalii. Pobił rekord wszech czasów
Najstarszy pies na świecie pochodzi z Portugalii, a dokładniej wioski Conqueiros położonej w środkowej części kraju. Wabi się Bobi i właśnie skończył 31 lat. Jak podkreślają eksperci, sekretem długowieczności pupila może być dobrze dobrana dieta.
W tym artykule: Ile lat ma najstarszy pies na świecie? Poprzedni rekordzista Najstarszy pies świata Najstarszy pies na świecie? W grudniu 2022 roku tytuł ten trafił do 23-letniego czworonoga rasy chihuahua ze Stanów Zjednoczonych. Jak się później okazało, Spike, czyli dotychczasowy rekordzista, nie jest najstarszy. Według Księgi Rekordów Guinnessa, więcej „wiosen na karku” ma Bobi, pochodzący z Portugalii pies stróżujący, który w maju skończył 31 lat. Ile lat ma najstarszy pies na świecie? Bobi to najstarszy pies na świecie. Pupil urodził się 11 maja 1992 roku, co oznacza, że w 2023 r. skończył 31 lat, co jest rekordem wszech czasów. Na co dzień mieszka w miejscowości Conqueiros nieopodal miasta Leiria w środkowej Portugalii. Psi rekordzista od momentu wpisania do Księgi Guinnessa cieszy się dużym zainteresowaniem mediów, ale także naukowców z całego globu. Czworonoga odwiedziła m.in. Karin Becker. Znana amerykańska ekspertka z dziedziny weterynarii przyznała, że sekretem długowieczności Bobiego jest dobrze dobrana dieta. – Bobi regularnie spożywa dobrej jakości jedzenie, którym żywi się człowiek. Jednak posiłki nie zawierają przypraw. Pozbawione są też konserwantów oraz składników syntetycznych – przyznaje Becker. I dodaje: – Bobi je nie tylko mięso drobiowe czy wieprzowinę, ale również ryby, które są bogate między innymi w kwasy tłuszczowe omega-3. Co ważne, tak urozmaicone posiłki otrzymuje codziennie. Z kolei kanadyjski badacz Peter Dobias, który również odwiedził najstarszego psa w historii, przekonuje, że wpływ na długie życie Bobiego ma wiele czynników. – Bobi żyje na wsi, chodząc bez łańcucha, ma stosunkowo bezstresowe otoczenie, regularne posiłki oraz kochających go opiekunów. Być może wpływ na niespotykaną jak na psa długowieczność ma też czynnik genetyczny – podkreśla. View oEmbed on the source website Psi rekordzista ma jednak za sobą poważne problemy zdrowotne. Jak wspomina jego właściciel, Leonel Costa, Bobi w 2018 roku doznał wylewu krwi do mózgu. – Dzięki wsparciu, jakie otrzymaliśmy wówczas od kilku weterynarzy, Bobi jest wciąż z nami – zaznacza opiekun pupila. Jak pies okazuje miłość? Sekrety głębokiej relacji człowieka z psem Czy wiesz, jak twój pies okazuje miłość? Dlaczego, kiedy go tulisz i drapiesz za uchem, sam czujesz się szczęśliwy? Poprzedni rekordzista Poprzedni psi rekordzista w chwili wpisania do Księgi Rekordów Guinnessa miał 23 lata i 43 dni, czyli około 115 lat „ludzkich” (przyjęło się, że jeden rok małego pieska to odpowiednik pięciu lat człowieka). Spike ważył zaledwie 5,85 kg i mierzył 22,86 cm wzrostu. Chihuahua przeważnie osiągają wagę pomiędzy 1,5 kg a 3 kg i dożywają od 12 do nawet 20 lat. Pod opiekę Rity Kimbell psiak trafił, gdy miał 10 lat. Wcześniej błąkał się samotnie po ulicach miasta Camden i żywił się resztkami, które podrzucali mu pracownicy pobliskich sklepów. Kobieta nie ukrywa, że czworonóg był w bardzo złym stanie i potrzebował pomocy. – Miał ogoloną tylną część ciała, plamy krwi na karku od łańcucha lub sznura i wyglądał dość kiepsko – przyznaje. Kimbell nie wahając się ani chwili, zabrała bezpańskiego psa ze sobą. Reakcja czworonoga mocno ją wówczas zaskoczyła. – Otworzyliśmy drzwi samochodu, aby posadzić naszego wnuka w foteliku samochodowym, a Spike od razu wskoczył i usiadł na siedzeniu, jakby wiedział, dokąd jedziemy – wspomina mieszkanka stanu Ohio. Pupil otrzymał imię Spike po czworonogu z serii kreskówek „Looney Tunes”. Co ciekawe, psi bohater ze słynnej animacji, w przeciwieństwie do najstarszego psa na świecie, był potężny i bardzo agresywny. – Mój pies wydawał się przeciwieństwem. Był mały i przyjazny, więc pomyślałam, że to po prostu do niego pasuje – mówi Kimbell. Kobieta zapewnia, że Spike na co dzień jest bardzo grzecznym psem. Nigdy nikogo nie ugryzł i, mimo upływu lat, wciąż entuzjastycznie merda ogonkiem, gdy się do niego mówi. Problemy ze wzrokiem i słuchem powodują, że psi emeryt robi się czasami drażliwy i trudno go pogłaskać. – Jest przyjazny, ale ponieważ niedowidzi i niedosłyszy, czasami robi się drażliwy. Wtedy po prostu chce mieć spokój – dodaje pani Rita. Jak Spike osiągnął taki wiek? Za sukcesem stoi nie tylko codzienna rutyna czy zbilansowana dieta, ale również, a może i przede wszystkim, ogromna miłość opiekunów. Rita Kimbell zaapelowała przy okazji do innych właścicieli czworonogów, by nie zapominali także o aktywności swoich pupili. Spike – oprócz drzemek i dobrych smakołyków – uwielbia częste spacery po farmie, gdzie wychowywał się w otoczeniu innych zwierząt. Gdy był młodszy, chętnie ganiał krowy i konie. Jak widzi pies i co dostrzega? Nasze czworonogi oglądają świat z perspektywy zupełnie różnej od ludzkiej Psy wcale nie postrzegają świata wyłącznie w odcieniach szarości, jak do niedawna sądzono. Widzą również kolory, choć tylko dwa. Jak widzi pies? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/jak-widzi-pies-i-co-dostrzega-nasze-czworonogi-ogladaja-swiat-z-perspektywy-zupelnie-roznej-od-ludzkiej-fot-getty-images-d84f932.jpg" width="938" height="570" alt="Jak widzi pies i co dostrzega? Nasze czworonogi oglądają świat z perspektywy zupełnie różnej od ludzkiej (fot. Getty Images)" title="Jak widzi pies i co dostrzega? Nasze czworonogi oglądają świat z perspektywy zupełnie różnej od ludzkiej (fot. Getty Images)" /> Najstarszy pies świata Wcześniej za najstarszego psa w historii uznawany był czworonóg rasy australian cattle dog o imieniu Bluey. Rekordzista urodził się w 1910, a odszedł w 1939 roku, mając 29 lat i pięć miesięcy. Dla porównania Flossie, czyli aktualnie najstarsza kotka na świecie, ma 26 lat, co w przeliczeniu daje ok. 120 lat „ludzkich”. Pochodząca z Londynu kocia rekordzistka pod koniec ubiegłego roku została wpisana do Księgi Rekordów Guinnessa. Chcesz wiedzieć, ile lat ma twój futrzak? Sprawdź, jak obliczyć wiek kota – to naprawdę nie jest trudne! Źródło: guinnessworldrecords.com Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Największy ślimak na świecie może ważyć pół kilograma. Daleko mu jednak do największego mięczaka na Ziemi
Ślimaki kojarzą się nam ze zwierzętami niewielkimi i delikatnymi. Jaki jest największy ślimak na świecie? Na to pytanie odpowiadamy poniżej.
W tym artykule: Achatina – największy ślimak lądowy Największy ślimak bez muszli Największy ślimak morski Największy mięczak na świecie Jak powszechnie wiadomo, ślimaki należą do mięczaków i zarazem zwierząt bezkręgowych. Oznacza to, że brak im szkieletu wewnętrznego. Mogą natomiast posiadać szkielet zewnętrzny. Przykładem są muszle ślimaków. Wiele mięczaków to zwierzęta morskie. Jednak największy ślimak na świecie najczęściej kojarzy się z gatunkiem lądowym. Dlatego to od niego zaczniemy przegląd stworzeń, zaliczanych do rekordzistów wśród bezkręgowców. Achatina – największy ślimak lądowy Za rekordzistę uchodzi ślimak afrykański, czyli achatina zwyczajna (Achatina achatina). Jak sama nazwa wskazuje, zalicza się on do fauny Afryki. Daleko mu natomiast do zwyczajności. Achatina to ślimak lądowy, którego można spotkać w zachodniej części afrykańskiego wybrzeża. Jako gatunek introdukowany występuje też w Azji oraz na wyspach Oceanu Indyjskiego, Spokojnego i na Karaibach. Muszla tego gatunku (spiralnie skręcona, z krótkim wierzchołkiem) mierzy 20 cm wysokości, a jej średnica to 10 cm. Należy zaznaczyć, że są to dane uśrednione. W naturze dość łatwo można spotkać osobniki, których muszla osiąga ponad 30 cm. Tak okazały ślimak może ważyć nawet pół kilograma. W Księdze Rekordów Guinnessa figuruje okaz o muszli ponad 27-centymetrowej i wadze 900 gramów. Ślimaki afrykańskie żywią się roślinami. Mogą m.in. zjadać gatunki uprawne, takie jak kalafior czy kakaowiec. Dlatego są uznawane za szkodniki. Ich mięso jest jadalne i stanowi ważne źródło białka w tradycyjnej diecie niektórych plemion. Co ciekawe, achatina to egzotyczne zwierzę, które można hodować w domu. Nie jest zbyt kłopotliwe w utrzymaniu, o ile opiekun będzie w stanie zapewnić mu odpowiednią przestrzeń. Czyli naprawdę duże terrarium. Achatina jest często przemycana przez granicę. Wwiezienie takiego ślimaka do Polski wymaga zezwolenia i kontroli weterynaryjnej. Mogą bowiem przenosić groźne dla człowieka pasożyty. Na wschodnim wybrzeżu USA ślimaki afrykańskie uciekły z niewoli. Na wolności stały się gatunkiem inwazyjnym. Są prawdziwą plagą na Florydzie, gdzie rozmnażają się błyskawicznie. W ciągu roku jeden osobnik może znieść nawet 1200 jaj. Achatina niszczy uprawy i zjada nawet farbę ze ścian. Największy ślimak bez muszli Zostając przy ślimakach lądowych, warto też pamiętać o pomrowach. To mięczaki bez muszli zewnętrznej. Ma ona postać płytki ukrytej wewnątrz ciała. Za rekordzistę wśród tych nagich ślimaków uchodzi pomrów czarniawy (Limax cinereoniger). Ten występujący także w Polsce mięczak przeciętnie osiąga 20 cm długości. Rekordowy okaz miał aż 30 cm. Głównym źródłem pokarmu tego ślimaka są grzyby – zarówno te jadalne dla człowieka, jak i trujące. Największy ślimak morski Jeszcze większe rozmiary mogą osiągać ślimaki morskie. Jeśli chodzi o gatunki bez muszli, rekordzistą jest Aplysia vaccaria, zwany czarnym zającem morskim. Występuje w Oceanie Spokojnym u wybrzeży Kalifornii i Meksyku. Osiąga prawie metr długości i 14 kg masy ciała. Największy gatunek ślimaka posiadającego muszlę żyje w morzach wokół Australii i Indonezji. To Syrinx aruanus, którego muszla może mierzyć do 91 cm i ważyć 1,8 kg. Całkowita masa ciała tego mięczaka sięga natomiast 14 kg. (Pre)historyczny rekord należy jednak do Campanile giganteum. Ten wymarły mięczak żył w epoce eocenu, kilkadziesiąt milionów lat temu. Długość jego muszli mogła przekraczać 120 cm. Skamieniałości tego gatunku odnajdywane są na terenie Francji. Największy mięczak na świecie Jednak mięczaki potrafią być też naprawdę gigantyczne. Rekordy biją tu głowonogi, a konkretnie kałamarnice z rodzaju Mesonychoteuthis. Za największą uważana jest kałamarnica olbrzymia (Architeuthis dux). Okaz znaleziony w 1887 roku mierzył aż 18 metrów długości. Z tego na macki przypadało aż 12 metrów. Niedawno w Japonii udało się sfilmować kałamarnicę olbrzymią. Inna rekordzistka to kałamarnica kolosalna (Mesonychoteuthis hamiltoni). Ma ona wyraźnie dłuższy płaszcz niż olbrzymia. Na razie naukowcy zdołali przyjrzeć się zaledwie kilku niedojrzałym osobnikom. Na tej podstawie wysnuli wniosek, że dorosłe okazy mogą osiągać do 14 metrów długości.
Kim jest najwyższy człowiek na świecie? Możliwe, że ten 29-latek z Ghany przejdzie do historii
Bardzo wysocy ludzie od dawna fascynują naukowców. Do tej pory uważano, że rekord wzrostu to 272 cm. Jednak najwyższy człowiek na świecie może mieć prawie 2,9 m!
W tym artykule: Najwyższy człowiek mieszka w Ghanie? Najwyższy człowiek w historii Inni rekordowo wysocy ludzie Według „Księgi rekordów Guinnessa” najwyższy człowiek żyjący dziś na Ziemi to Sultan Kösen. Urodził się w 1982 r. w Mardin w Turcji. Do 10. roku życia rozwijał się całkiem normalnie, później jednak zaczął nadzwyczaj szybko rosnąć. Dziś mierzy dokładnie 251 cm. Zdetronizował tym samym innego słynnego olbrzyma – pochodzącego z chińskiej części Mongolii Bao Xishuna. Urodzony w 1951 r. Chińczyk liczy sobie „zaledwie” 236 cm wzrostu. Jednak, jak donosi BBC, rekord może zostać wkrótce pobity. W Afryce żyje człowiek, który mierzy prawie 2,9 m! Najwyższy człowiek mieszka w Ghanie? Sulemana Abdul Samed, znany też jako Awuche, ma 29 lat. Mieszka w Ghanie. Niedawne pomiary wykonane w szpitalu na północy kraju wykazały, że mężczyzna ma aż 289 cm wzrostu. Jednak wynik nie jest pewny. Dlaczego? Bo szpital nie jest w stanie precyzyjnie zmierzyć tak wysokiej osoby. Problemem jest też sylwetka mężczyzny. Awuche cierpi na zespół Marfana. To choroba, w której dochodzi do znacznego wydłużenia kończyn. Jego kręgosłup jest zdeformowany, co sprawia, że mężczyzna ma garb na plecach. Cierpi też z powodu wady serca. Pomiary wykonane przez reportera BBC wykazały, że Sulemana Abdul Samed jest jednak niższy niż Sultan Kösen. – Nie szkodzi, ja wciąż jeszcze rosnę – skomentował mieszkaniec wioski Gambaga w Ghanie. Jego wzrost zaczął się rzucać w oczy 7 lat temu. Awuche mieszkał wówczas w Akrze, stolicy Ghany. Chciał zostać kierowcą, ale problemy ze zdrowiem nie pozwoliły mu na to. Dlatego wrócił do rodzinnej wsi, gdzie prowadzi niewielką firmę. Najwyższy człowiek w historii https://www.youtube.com/watch?v=unpaaWa7OpY Jeśli wyniki pomiarów się potwierdzą, Sulemana Abdul Samed przejdzie do historii. Do tej pory najwyższym dokładnie zmierzonym człowiekiem w dziejach był młody Amerykanin – Robert Wadlow. Żył w Alton w stanie Illinois w latach 1918–1940. Już w wieku 8 lat przerósł swego ojca, a kończąc szkołę, mierzył ponad 2,5 m. Jego wzrost w chwili przedwczesnej śmierci wynosił 272 cm (przy wadze ok. 199 kg). Przyczyną gigantyzmu w przypadku Wadlowa była nadczynność przysadki – części mózgu odpowiedzialnej za produkcję hormonu wzrostu. Zdobył sławę, podróżując z rewiami po całym kraju, a następnie reklamując obuwie. Gdyby Wadlow mógł zażywać współczesne leki lub przejść zabieg chirurgiczny, być może żyłby do dziś. Wysoki wzrost go zabił – miał tak słabe czucie w swych ogromnych stopach, że nie zauważył w porę infekcji, która rozpoczęła się od zwykłego otarcia, a doprowadziła do posocznicy i zgonu. Zmarł w wieku 22 lat. Gdyby nie to, zapewne przekroczyłby 300 cm wzrostu. Inni rekordowo wysocy ludzie Drugie miejsce w historycznym rankingu najwyższych ludzi zajmuje John Rogan. Był to Afroamerykanin z Tennessee, żyjący w latach 1868–1905. Mierzył ponad 267 cm, lecz ważył zaledwie 79 kg. Z powodu swego wzrostu nie mógł samodzielnie stać ani chodzić. Poruszał się w skonstruowanym przez siebie powozie ciągniętym przez kozy. Trzecim najwyższym człowiekiem w historii był John F. Carroll (264 cm), Amerykanin żyjący w latach 1932–1969. Zaczął niezwykle szybko rosnąć w wieku 16 lat i proces ten trwał aż do jego śmierci. Cierpiał przy tym na liczne schorzenia w tym na deformacje kręgosłupa. Miejsce czwarte zajmuje Fin Väinö Myllirinne (251 cm). Żył w latach 1909–1963, ciesząc się dobrym zdrowiem. Służył m.in. w armii, gdzie był najwyższym żołnierzem w historii fińskich sił zbrojnych. Występował też w telewizji. Źródła: BBC, archiwum NG
Największa szopka na świecie stanęła w Hiszpanii. Jest naprawdę ogromna
Największa szopka na świecie znajduje się w Hiszpanii, a konkretnie w Alicante na wschodzie kraju. Jej wymiary okazały się na tyle rekordowe, że trafiła do Księgi Guinnessa.
W tym artykule: Największa szopka bożonarodzeniowa na świecie Z czego jest znane Alicante? Gdzie powstała pierwsza szopka? Nieodłącznym elementem – bez którego trudno sobie wyobrazić święta Bożego Narodzenia – jest szopka, symbolizująca przyjście na świat Jezusa Chrystusa. Najsłynniejsza z nich, jak co roku, staje na Placu św. Piotra w Watykanie. Tegoroczną stajenkę w Stolicy Apostolskiej przygotowano w miejscowości Sutrio w prowincji Udine w północno-wschodniej części Włoch. Odwiedzający mogą podziwiać bożonarodzeniową szopkę od 3 grudnia. Ostatnim dniem na jej zobaczenie będzie Niedziela Chrztu Pańskiego, czyli 8 stycznia. Dużą konkurencję – dosłownie i w przenośni – dla watykańskiej szopki będzie stanowiła szopka wystawiona w centrum Alicante, mieście na wschodzie Hiszpanii. Jest to bowiem największa szopka na świecie, wpisana do Księgi Rekordów Guinnessa. Od 2019 roku nie ma sobie równych. Największa szopka bożonarodzeniowa na świecie Największa szopka na świecie zdobi jeden z placów w Alicante. Gigantyczną konstrukcję tworzą figury świętej rodziny autorstwa Manuela García Esquivy, które swoimi rozmiarami przerastają większość palm znajdujących w okolicy. Święty Józef mierzy niespełna 19 metrów, Maryja ponad 10 metrów, a Dzieciątko Jezus 3,25 metra. Dla porównania całkowita wielkość statuy Chrystusa Zbawiciela w Rio de Janeiro wynosi 38 metrów. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="375" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fluisbarcalapolitico%2Fposts%2Fpfbid02AFcKb4xcshKfaymsxx6exQHUsnmCTEMveuLcCHvQLuK2NMPSJF2Jr4NbtnmJS6nul&show_text=false&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Na tym jednak nie koniec. W tym roku stajenkę wzbogacono o posągi trzech króli – Baltazara, Kacpra (obie liczą ok. 16 metrów) i Melchiora (11 metrów), a także sześć figur aniołów, rozmieszczonych po całym mieście. Dwa z nich (twórcą jest Javier Gómez Morollón) mierzą 8 metrów. Pozostałe cztery, zaprojektowane przez Lorezno Santanę, mają po 9 metrów. W 2019 roku bożonarodzeniowa szopka w Alicante, dzięki swoim gigantycznym rozmiarom, trafiła do Księgi Rekordów Guinnessa, spychając z pozycji lidera szopkę z Monterrey w Meksyku, która przodowała przez dwie dekady. Od momentu wpisania na listę rekordzistów hiszpańska stajenka stała się główną atrakcją miasta, co podkreślają tamtejsi włodarze. – Chcemy uczynić z Alicante stolicę Bożego Narodzenia – zdradza burmistrz Luis Barcala. I dodaje: Ta monumentalna stajenka i sześć spektakularnych aniołów dają nam szczęście i radość w tych szczególnych dniach. Z czego jest znane Alicante? Alicante to 11. co do wielkości miasto w Hiszpanii, położone we wschodniej części kraju, nad Morzem Śródziemnym. Region, ze względu na swoją lokalizację, chętnie odwiedzany jest w sezonie letnim przez zagranicznych turystów. Na przyjezdnych czeka tu masa atrakcji. Oprócz gigantycznej szopki znajduje się tu także między innymi: zabytkowa warownia Castillo de Santa Bárbara, stare miasto Barrio de Cruz, katedra Concatedral de San Nicolás de Bari, Katedra św. Mikołaja, barokowy ratusz Ayuntamiento czy Muzeum Sztuki XX wieku, w którym można podziwiać dzieła wybitnych hiszpańskich artystów – Pablo Picasso i Salvadora Dalí. Niespełna 20 km od Alicante zlokalizowany jest niewielki port rybacki Santa Pola. Znajdą tu coś dla siebie zarówno miłośnicy zwiedzania, jak i sportów wodnych. Tam Boże Narodzenie trwa cały rok. Wiesz, o jakich miejscach mowa? Boże Narodzenie oficjalnie obchodzi się w grudniu. Na świecie nie brakuje jednak miejsc, w których duch świąt mieszka przez cały rok. Część z nich znajduje się w Europie. Gdzie powstała pierwsza szopka? Historia bożonarodzeniowych szopek sięga XIII wieku. Pierwsza żywa szopka powstała z inicjatywy św. Franciszka z Asyżu 24 grudnia 1223 roku we włoskiej miejscowości Greccio. Założyciel zakonu franciszkanów chciał w ten sposób uczcić Wigilię Bożego Narodzenia. W role świętej rodziny wcielili się tamtejsi mieszkańcy. Tomasz z Celano, średniowieczny pisarz, tak wspomina tamten dzień: „Nadszedł dzień radości, dzień wesela. Z wielu miejsc zostali wezwani bracia. Mężowie i niewiasty owej ziemi z radością przygotowywali, wedle możności, świece i pochodnie dla oświetlenia nocy, która błyszczącą gwiazdą oświetliła wszystkie dni i lata. Przybył wreszcie Święty Boży, a znalazłszy wszystko przygotowane, ucieszył się. Przygotowano żłób, kładąc w nim siano, a do groty wprowadzono wołu i osła. Prostota otoczona jest czcią, wywyższone zostaje ubóstwo, zalecona wszystkim pokora, a Greccio staje się jakby nowym Betlejem”. Źródło: Tomasz Celano, „Życiorys Pierwszy w Wczesne Źródła Franciszkańskie”, ATK Warszawa, 1981 r. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Oto najstarsza kotka na świecie. Kocia rekordzistka swoim wiekiem przebiła najstarszą żyjącą osobę, która ma 118 lat
Ile lat ma najstarsza kotka na świecie? Jeśli pod uwagę weźmiemy „ludzki” wiek, to kocia seniorka już dawno zostawiła w tyle 118-letnią Francuzkę Lucile Randon, czyli najstarszą aktualnie żyjącą osobę świata.
W tym artykule: Najstarszy żyjący kot na świecie Historia najstarszej kotki świata Najstarszy kot świata Najstarszy człowiek na świecie Księga Rekordów Guinnessa – jak sama nazwa wskazuje – jest pełna rekordów, czasami dość nietypowych. To dzięki niej między innymi wiemy, kim była najstarsza matka świata oraz znamy wzrost i wagę największego konia w historii. Pod koniec listopada na liście rekordzistów, w kategorii „najstarsza kotka na świecie”, pojawiło się imię Flossie. To pochodząca z Wielkiej Brytanii kocia seniorka. Ile ma lat i gdzie mieszka? Najstarszy żyjący kot na świecie Szylkretowa kotka na co dzień mieszka w Londynie. Opiekunką Flossie jest 27-letnia Vicki Green, która przyszła na świat w tym samym roku, co jej futrzana przyjaciółka. – Od początku wiedziałam, że Flossie jest wyjątkowym kotem, ale nie wyobrażałam sobie, że będę dzielić dom z rekordzistką Guinnessa – zdradziła Green. – Byliśmy w szoku, gdy dane weterynarza wykazały, że Flossie ma prawie 27 lat! – dodaje zaskoczona właścicielka. W chwili wpisania do Księgi Rekordów Guinnessa kotka miała 26 lat i 316 dni. W przeliczeniu na wiek ludzki to około 120 lat. Pierwszy wpis z książeczki zdrowia Flossie pochodzi z 26 grudnia 1995 roku. Mimo że kotka jest w dobrej formie, o czym zapewnia jej opiekunka, to nie oznacza, że omijają ją problemy zdrowotne. Od pewnego czasu Flossie gorzej widzi i słyszy. View oEmbed on the source website Historia najstarszej kotki świata Najstarsza kotka na świecie zanim trafiła pod opiekę Vicki Green (poprzedni kot Brytyjki dożył 21 lat), przebywała w Cats Protection, brytyjskiej organizacji pomagającej kotom w potrzebie. Pierwszym domem kociej weteranki był szpital Merseyside, gdzie jako kot wolnożyjący była dokarmiana wspólnie ze swoim rodzeństwem przez tamtejszy personel. Po pewnym czasie jeden z pracowników przygarnął kotkę pod swój dach. Niestety, 10 lat później mężczyzna zmarł. Nową opiekunką Flossie została siostra dotychczasowego właściciela. Kobieta odeszła, gdy kotka miała 24 lata. Tym razem o kocią seniorkę postanowił zadbać syn zmarłego przed dekada mężczyzny. Nie sprostał on jednak temu zadaniu i po trzech latach – z przyczynach prywatnych – był zmuszony oddać futrzaka do Cats Protection. Najstarszy kot świata Warto wspomnieć, że Flossie nie jest najdłużej żyjącym kotem w historii. Ten tytuł od 17 lat należy do innej kotki, Creme Puff. Rekordzistka z Teksasu żyła dokładnie 38 lat i 3 dni. Urodziła się 3 sierpnia 1967 roku, a zmarła 6 sierpnia 2005 roku. Jej właścicielem był Jake Perry, który opiekował się także inną kocią seniorką, 34-letnią Granpą. W ramach ciekawostki dodajmy, że najstarszy kot w Polsce, Mruczek z Rudy Śląskiej, żył 24 lata i 6 miesięcy. Największe koty domowe – TOP 7 wśród ras domowych Największe koty domowe bardziej niż potulnego mruczka przypominają dzikie zwierzęta, żyjące w egzotycznych zakątkach globu. Nie oznacza to jednak, że duże kociaki nie nadają się na towar... Najstarszy człowiek na świecie Dla porównania najstarsza żyjąca osoba na świecie, czyli Francuzka Lucile Randon w 2022 roku obchodziła 118. urodziny. Kobieta przyszła na świat 11 lutego 1904 r. Polska znajdowała się wówczas pod zaborami, prezydentem USA był Theodore Roosevelta, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii rządził Edward VII, syn królowej Wiktorii i pradziadek Elżbiety II. Superstulatka z Alès otrzymała miano „najstarszej żyjącej osoby na świecie” w kwietniu tego roku tuż po śmierci Japonki Kane Tanaki, która zmarła w wieku 119 lat. Lucile Randon aktualnie zajmuje czwarte miejsce na liście najdłużej żyjących ludzi na świecie. Niekwestionowaną rekordzistką jest jej rodaczka, zmarła w 1997 r. Jeanne Calment. Francuska weteranka dożyła 122 lat. Oprócz wspomnianej wcześniej Kane Tanaki, 119. urodziny świętowała także Amerykanka Sarah Knauss. Z kolei za najstarszego mężczyznę w historii uznaje się Jirōemon Kimura. Japończyk w 2013 r. skończył 116 lat. Poznajcie „najstarsze dzieci świata”, które urodziły się z zarodków zamrożonych 30 lat temu. To prawdziwy rekord Lydia i Timothy Ridgewayowie czekali na ten dzień 30 lat, od momentu zamrożenia zarodków. „Najstarsze dzieci świata”, jak mówią o narodzonych pod koniec października bliźniętach lekarz... Więcej o naszych czworonożnych przyjaciołach przeczytasz w najnowszym wydaniu „National Geographic Polska” poświęconemu inteligencji zwierząt. Grudniowy numer magazynu możesz nabyć bez wychodzenia z domu za pośrednictwem strony kultowy.pl. Źródło: guinnessworldrecords.com Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
W kalifornijskiej Dolinie Śmierci zarejestrowano jedną z najwyższych temperatur w historii
W zeszłym tygodniu w słynnej amerykańskiej dolinie zarejestrowano jedną z najwyższych temperatur w historii. Wskazówki termometrów wskazywały wtedy 130 stopni Fahrenheita, czyli około 54,4 stopni Celsjusza.
Odnotowana kilka dni temu temperatura jest najwyższą od ponad 90 lat, kiedy to termometry w tunezyjskiej Kemali pokazały do 55 stopni Celsjusza. Co prawda, 10 lipca 1913 roku w Dolnie Śmierci odnotowano jeszcze wyższą temperaturę (56,7 stopnia Celsjusza), ale niektórzy badacze pogody nie są zgodni czy odczyt został przeprowadzony prawidłowo i poddają jego wartość pod wątpliwość. Na wyjątkową charakterystykę kalifornijskiej Doliny Śmierci, która przez wielu uznawana jest za jedno z najgorętszych i najbardziej suchych miejsc na Ziemi, wpływ ma umiejscowienie względem otaczających ją łańcuchów górskich. To właśnie one odpowiedzialne są za odprowadzanie dużej części wilgoci z chmur, które przemieszczają się w głąb lądu znad Oceanu Spokojnego. Tworzące się tam burzowe chmury uderzają w pasma górskie, wznoszą się, ochładzają i opadają w postaci deszczu lub śniegu. W ten sposób, gdy dotrą nad tereny doliny są znacząco mniej wilgotne. Te pasma górskie działają również jako ściany wokół wąskiego basenu Doliny Śmierci, który znajduje się poniżej poziomu morza. Kiedy światło słoneczne ogrzewa suchą powierzchnię doliny, promieniowanie zostaje uwięzione przez te strome „ściany”.
Krystyna Chojnowska-Liskiewicz odeszła „na wieczną wachtę”. Jako pierwsza kobieta samotnie opłynęła Ziemię
„Polskie żeglarstwo poniosło niewyobrażalną stratę” – tak o śmierci kapitan Krystyny Chojnowskiej-Liskiewicz poinformował Polski Związek Żeglarski. Kapitan Chojnowska zmarła w wieku 84 lat. Do historii przeszła jako pierwsza kobieta, która samotnie opłynęła kulę ziemską.
– Kapitan Krystyna Chojnowska-Liskiewicz dokonała wyczynu spektakularnego, który okazał się bodźcem nie tylko do rozwoju, ale też do popularyzacji żeglarstwa. Kluby żeglarskie w całej Polsce przeżywały prawdziwe oblężenie, każdy chciał być, jak Krystyna Chojnowska-Liskiewicz. Ale Pani Kapitan była jedyna w swoim rodzaju, z jednej strony zawsze skromna, z drugiej zaś potrafiąca wykorzystać swoje sukcesy i pozycję do walki w słusznej sprawie, jak choćby o pozycję kobiet w żeglarskim, stereotypowo męskim świecie – tak panią Krystynę żegna Tomasz Chamera, prezes Polskiego Związku Żeglarskiego. Narodziny pasji Kapitan Chojnowska urodziła się w 1936 roku w Warszawie, jednak jeszcze gdy była dzieckiem jej rodzina przeprowadziła się do Ostródy. Otoczenie wielkich jezior, pierwszy kontakt z wodą i żaglami rozbudziły w niej pasję, która zdecydowała o całym jej dalszym życiu. Podczas studiów na Wydziale Budownictwa Okrętowego Politechniki Gdańskiej uzyskała tytuł inżyniera budowy okrętów. W czasie studiów poznała też swojego przyszłego męża Wacława Liskiewicza. W roku 1966 otrzymała patent kapitana jachtowego. Przełomowym momentem jej życia był czerwiec 1975 roku, kiedy to Polski Związek Żeglarski wytypował ją do samotnego rejsu dookoła świata. – Dopiero w 1975 roku dotarło do mnie, że jak dotąd jeszcze żadna kobieta nie opłynęła samotnie Ziemi. Pomyślałam, że po pierwsze do zrobienia jest coś wielkiego, a po drugie, że jest to w moim zasięgu – wspominała Krystyna Chojnowska-Liskiewicz będąc już na emeryturze. Aleksander Doba nie żyje Smutną informację podała rodzina Aleksandra Doby. - To wielka strata, odszedł wybitny podróżnik, ale przede wszystkim wspaniały, ciepły zawsze uśmiechnięty człowiek, który nas wszystkic... Pierwsza kobieta w rejsie dookoła świata Na jachcie żaglowym Mazurek (od Mazurka Dąbrowskiego) – skonstruowanym przez jej męża – i pod biało-czerwonymi barwami rozpoczęła swój rejs w Las Palmas na Wyspach Kanaryjskich. 10 marca 1976 r. Chojnowska wyruszyła w rejs, który szybko został przerwany z powodu drobnych awarii. Kapitan wróciła do portu i 28 marca zorganizowano ponowny start. Trasa rejsu przebiegała przez Atlantyk, Kanał Panamski, Ocean Spokojny, Australię i wokół Afryki. Po dwóch latach – 20 marca 1978 – żeglarka zamknęła pętlę rejsu dookoła świata w pobliżu wysp Zielonego Przylądka, przepływając samotnie 28 696 mil morskich. Do Las Palmas dopłynęła w kwietniu. Tym sposobem Krystyna Chojnowska-Liskiewicz została pierwszą kobietą, która dokonała takiego wyczynu. Jej konkurentka, Naomi James, zamknęła pętlę dookoła świata 39 dni później, 28 kwietnia 1978. Za ten wyczyn Chojnowska otrzymała najważniejsze polskie wyróżnienie żeglarskie, czyli Srebrny Sekstant, zdobyła również Super Kolosa, a rejs wpisano do Księgi Rekordów Guinnessa. Chojnowska-Liskiewicz była też członkinią elitarnego nowojorskiego The Explorers Club. Kobiety National Geographic – pionierki świata nauki i odkryć. Czemu świat o nich zapomniał? W ciągu stu pierwszych lat istnienia magazynu National Geographic nieliczne kobiety, które trafiały na jego łamy jako eksploratorki, fotografki i przedstawicielki świata nauki, były niemal za... Kobieta w „męskim świecie” Kapitan Chojnowska-Liskiewicz znana była z walki o pozycję kobiet w środowisku żeglarskim. Organizowała rejsy tylko dla kobiet i podkreślała, że zależy jej na wyrównaniu szans. Kobietom-żeglarkom ciężko było dostać się do jakiejkolwiek załogi, niezależnie od umiejętności. „Ze złośliwą radością myślałam o wielu kapitanach, którzy kobiety w załogach mieszanych obowiązkowo zapędzają do garnków. Często tracą dobrych sterników, nawigatorów, mechaników, żaglomistrzów, oficerów, a zyskują szanse na niestrawność. A znam kilku doskonałych kucharzy-żeglarzy” – pisała w swojej książce „Pierwsza dookoła świata”, wydanej w 1979 roku. Kapitan Chojnowska przyczyniła się do popularyzacji żeglarstwa, szczególnie wśród kobiet. Za swoją działalność otrzymała na przestrzeni lat wiele prestiżowych nagród, a zdaniem prezesa Polskiego Związku Żeglarskiegozbudowała fundamenty, na których opiera się tradycja polskiego żeglarstwa. Zasiadała też w jury nagród Rejs Roku oraz Kolosy, była członkinią Komisji Żeglarstwa Morskiego Polskiego Związku Żeglarskiego. Za swoją działalność została uhonorowana Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym Medalem Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe, a także Srebrnym Medalem Ministerstwa Sportu i Młodzieży Republiki Francji.