Zamiast spokojnej starości, wybrała życie na oceanie. 77-latka wyruszyła w 15-letni rejs dookoła świata
77-latka zdecydowała się sprzedać dom i zamieszkać na statku, który przez 15 lat będzie opływał świat. Luksusowy rejs to dla niej nie tylko podróż, ale też spełnienie wielkiego marzenia o wolności.
Spis treści: Nauczycielka z pasją do podróży Luksusowy rejs zamiast tradycyjnej emerytury Dla wielu osób emerytura to czas wyciszenia i codziennej rutyny – spokojnych poranków, spacerów po okolicy i spotkań z najbliższymi. Ale są też tacy, dla których to dopiero początek wielkiej przygody. 77-letnia Sharon Lane z Kalifornii, zdecydowała się na radykalny krok – sprzedała dom i wyruszyła w 15-letni rejs dookoła świata. – W końcu mogę robić to, o czym marzyłam przez całe życie – przyznała w rozmowie z CNN Travel. Nauczycielka z pasją do podróży Sharon Lane przez lata uczyła języków obcych w kalifornijskiej szkole średniej, inspirując uczniów do poznawania świata i organizując dla nich edukacyjne wyjazdy do Europy. W latach 90. wyprowadziła się też na dwa lata do Kapsztadu w RPA, by – jak sama stwierdziła „doświadczyć przygody i poczuć życie w nowym rytmie”. Dziś, w wieku 77 lat, zrealizowała swoje największe marzenie i zamieszkała na pokładzie statku wycieczkowego, który przez najbliższe 15 lat będzie okrążał świat. Zdecydowała się na zakup kabiny na luksusowej jednostce Villa Vie Odyssey, która została zaprojektowana jako „pływający dom” i umożliwia stałe życie na morzu. Statek odwiedzi 147 krajów i 425 portów w cyklu trwającym trzy i pół roku, powtarzanym przez kolejne sezony. Kabiny można nabyć na cały 15-letni okres rejsu – ceny zaczynają się od około 129 000 dolarów za kajutę bez okna, do czego dochodzi miesięczna opłata w wysokości 2000–3000 USD, obejmująca nie tylko zakwaterowanie i wyżywienie, ale też usługi. W cenie są bowiem również napoje (w tym alkohol serwowany do kolacji), dostęp do Wi-Fi, opieka medyczna oraz codzienne usługi sprzątania i prania. – Nie muszę robić prania, nie chodzę na zakupy. Życie na morzu jest tańsze niż codzienność w Kalifornii – wyznała Sharon Lane w rozmowie z CNN Travel, podkreślając praktyczne zalety swojego wyboru. Luksusowy rejs zamiast tradycyjnej emerytury Od połowy czerwca 2025 roku Sharon Lane mieszka na pokładzie statku wycieczkowego. Pomimo początkowych opóźnień w realizacji projektu (pierwotnie statek Villa Vie Odyssey miał wypłynąć w połowie 2024 roku, lecz utknął w Irlandii Północnej, oczekując cztery miesiące na certyfikat bezpieczeństwa), emerytka nie żałuje swojej decyzji – przeciwnie, uważa ją za jedną z najlepszych w życiu. – Wreszcie mogę robić to, o czym od lat marzyłam – wyznała w wywiadzie. Dodała, że nie planuje powrotu do dawnego życia na lądzie. – Może za 15 lat, jeśli poczuję taką potrzebę, wrócę. A może zdecyduję się na kolejny rejs… Czas pokaże – stwierdziła. 77-latka podkreśliła też, że życie na statku to dla niej nie tylko egzotyczne widoki, ale przede wszystkim poczucie wspólnoty. – Kiedy jesteś wśród ludzi, którzy myślą podobnie, wszystko staje się prostsze – zauważyła. Jej wybór to symboliczne zerwanie z rutyną i otwarcie na niekończącą się przygodę. – Być może nigdy nie wrócę. To mój sposób na emeryturę – aktywną, ciekawą, pełną ludzi i miejsc, które zawsze chciałam zobaczyć – podsumowała. Źródła: Independent, The Sun, CNN Travel, Mirror Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Pływające miasto większe niż Gniezno czy Ełk. Czy gigantyczny statek na stałe zamieszka na oceanie?
Projekt gigantycznego statku firmy Freedom Cruise Line International zaczyna nabierać kształtów. Wielka maszyna ma być czymś więcej niż wycieczkowcem; jednostka stanie się pływającym miastem mieszczącym nie mniej niż 80 000 mieszkańców. Pomysłodawcy zapowiadają, że wizja wodowania promu-giganta nie jest wcale tak odległa.
Rejs statkiem wycieczkowym dookoła świata to jedno z tych marzeń podróżniczych, które najbardziej rozpalają wyobraźnię. Wielu z nas tęskni za długą podróżą między kontynentami. Co jednak, gdyby ruch fal stał się zupełnie nieodczuwalny, a na środku oceanu można byłoby poczuć się jak w tętniącej życiem europejskiej metropolii? Ekscytujące plany budowy Freedom Ship pokazują, że dla współczesnych podróżników nawet tak śmiałe wizje mogą wkrótce stać się rzeczywistością. Miasto na wodzie Zakładane rozmiary promu Freedom Ship, projektowanego przez firmę Freedom Cruise Line International, zdecydowanie bardziej przywodzą na myśl niewielkie miasto niż klasyczny wycieczkowiec. Ten morski gigant ma mieć około 1,6 kilometra długości oraz aż 30 pokładów. Na tak ogromnej przestrzeni zamieszka nie mniej niż 80 tysięcy osób (czyli więcej, niż liczą sobie np. Siedlce, Gniezno czy Ełk), z czego 50 000 stanowić będą stali mieszkańcy, 10 000 goście rejsowi, a pozostałe 20 000 – członkowie załogi. Kluczowym elementem projektu jest imponująca, samowystarczalna infrastruktura. Plany zakładają powstanie na pokładzie m.in.: hotelowych wieżowców, stadionu sportowego mieszczącego 15 tysięcy widzów, dwóch muzeów oraz parku wodnego, pełnego zaplecza edukacyjnego w postaci szkół, oddziałów banków i punktów handlowych, a nawet wewnętrznej sieci tramwajowej usprawniającej poruszanie się po statku. Życie na statku Plany zakładają, że Freedom Ship będzie znajdował się w bezustannym ruchu, podróżując dookoła świata. Według wstępnych założeń pełne okrążenie kuli ziemskiej zajmie mu od dwóch do trzech lat. Ta niezwykła jednostka ma bez przerwy opływać glob i nigdy nie zyska swojego tradycyjnego portu macierzystego. Tak radykalne rozwiązanie to jednak nie tylko kwestia wizji artystycznej, ale przede wszystkim konieczność wynikająca z monstrualnego rozmiaru promu. Na świecie po prostu nie ma bowiem portu, który byłby w stanie przyjąć tak gigantyczną konstrukcję. W praktyce oznacza to, że Freedom Ship spędzi całe swoje życie wyłącznie na wodach międzynarodowych, a jego mieszkańcy i turyści będą zmuszeni docierać na stały ląd za pomocą flotylli mniejszych statków. Problem z zasilaniem Kontrowersje budzi sposób w jaki gigantyczny statek ma być zasilany. Pomysłodawcy zaznaczają, że Freedom Ship najprawdopodobniej będzie zasilany paliwem nuklearnym. W ten sposób ograniczony zostanie ślad węglowy, a jednostka osiągnie niezależność energetyczną. Póki co jednak eksperci zaznaczają, że dopuszczenie statku z własnym reaktorem jądrowym do wód terytorialnych wielu państw byłoby niezwykle trudne. Znaki zapytania stawiane są również obok spraw dotyczących bezpieczeństwa. Statek mógłby stać się celem wrogich działań, a jakakolwiek usterka techniczna groziłaby poważnymi następstwami. Przyszłość miasta na wodzie Premiera gigantycznego statku ma być bliższa, niż mogłoby się wydawać. Wizja stworzona w latach 90. przez amerykańskiego inżyniera Normana Nixona może się w końcu ziścić. Projekt oraz miejsce, w którym ma powstać kadłub jednostki, zostały już wyznaczone, a jedyną przeszkodą w realizacji przedsięwzięcia pozostaje – jak to zwykle bywa przy takich inwestycjach – finansowanie. Dyrektor generalny firmy Freedom Cruise Line International, Roger Gooch zapewnia, że strona wykonawcza projektu nie budzi zastrzeżeń, jednak kluczowym warunkiem startu jest pełna kapitalizacja. Strategia finansowa zakłada pozyskanie środków ze zdywersyfikowanych źródeł: sprzedaży lokali na statku oraz działalności operacyjnej spółki czerpiącej zyski np. z pokładowego kasyna. Pozostaje jedynie wyczekiwać momentu, w którym to oceaniczne monstrum wypłynie po raz pierwszy na szerokie wody. Źródła: RMF24, TimeOut Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Zwiedzanie Europy jeszcze nigdy nie było tak proste. Uber uruchamia rejsy po wybrzeżach
Uber kojarzy się przede wszystkim z przejazdami po mieście, ale tego lata firma chce zaoferować turystom znacznie więcej niż tylko transport samochodem. Platforma rozszerza swoją działalność w popularnych europejskich kurortach i umożliwi użytkownikom rezerwowanie rejsów oraz prywatnych wycieczek łodziami bezpośrednio z poziomu aplikacji.
Zwiedzanie europejskich wybrzeży i wysp już wkrótce może stać się równie proste jak zamówienie taksówki. Uber zapowiedział uruchomienie nowych usług skierowanych do turystów odwiedzających najpopularniejsze nadmorskie kierunki w Europie. Dzięki aplikacji użytkownicy będą mogli rezerwować łodzie, krótkie rejsy oraz wycieczki po okolicznych zatokach i wyspach bez konieczności korzystania z lokalnych pośredników czy osobnych platform. Firma chce w ten sposób wykorzystać rosnącą popularność wakacyjnych podróży po Morzu Śródziemnym i uprościć organizację wypoczynku w kurortach odwiedzanych latem przez miliony turystów. Uber Boat rusza w Europie. Łodzie będzie można zamawiać w aplikacji Nowa usługa Uber Boat ma zostać uruchomiona pilotażowo w połowie czerwca i obejmie 23 popularne miasta położone nad Morzem Śródziemnym i Adriatykiem. Z rozwiązania będą mogli korzystać turyści odwiedzający m.in. Barcelonę, Majorkę, Niceę, Saint-Tropez, Split, Dubrownik, Amalfi czy wybrane kurorty Portugalii. Projekt powstał we współpracy z platformą Click&Boat specjalizującą się w czarterach jednostek pływających. Firma dysponuje flotą liczącą ponad 55 tysięcy łodzi, motorówek i jachtów dostępnych w różnych częściach Europy. Dzięki integracji z Uberem użytkownicy mają otrzymać możliwość organizowania rejsów bez konieczności korzystania z oddzielnych platform czy lokalnych pośredników. Oferta ma obejmować zarówno krótkie wyprawy o zachodzie słońca, jak i całodniowe wycieczki prowadzące do ukrytych zatok, plaż i wysp, do których trudno dostać się drogą lądową. W katalogu mają pojawić się również rejsy połączone ze sportami wodnymi, degustacjami oraz kameralnymi spotkaniami na pokładzie. Przedstawiciele Click&Boat podkreślają, że usługa została przygotowana także z myślą o osobach bez doświadczenia żeglarskiego. Każda łódź ma być prowadzona przez skippera, dlatego użytkownicy nie będą potrzebowali patentów ani specjalnych uprawnień. Firma zaznacza, że ceny mają pozostać takie same jak przy standardowych rezerwacjach realizowanych bezpośrednio przez Click&Boat. Twórcy projektu liczą przede wszystkim na zainteresowanie młodszych podróżnych poszukujących bardziej unikalnych doświadczeń podczas wakacji. Jak podkreśla Christian Berces, dyrektor generalny Click&Boat, współpraca z Uberem ma ułatwić dostęp do miejsc, które do tej pory były trudne do odwiedzenia bez organizowania kosztownego prywatnego czarteru. Coraz większą rolę odgrywa także popularność treści podróżniczych publikowanych w mediach społecznościowych – turyści coraz częściej wybierają atrakcje pozwalające pokazać bardziej ekskluzywną lub nietypową stronę wakacji. Uber chce wykorzystać ten trend i rozszerzyć swoją aplikację o usługi związane nie tylko z transportem miejskim, ale także szeroko rozumianą turystyką i wypoczynkiem. Uber Boat działa już na Tamizie. Londyn był pierwszym testem Choć nowa usługa rezerwacji łodzi w śródziemnomorskich kurortach dopiero startuje, Uber od kilku lat rozwija już podobny projekt w Wielkiej Brytanii. W 2020 roku firma rozpoczęła współpracę z Thames Clippers, uruchamiając usługę Uber Boat by Thames Clippers na Tamizie. System działa jak wodna komunikacja miejska i pozwala mieszkańcom oraz turystom przemieszczać się po Londynie z wykorzystaniem łodzi kursujących między najważniejszymi punktami miasta. Obecnie operator obsługuje 24 przystanie rozmieszczone wzdłuż Tamizy – od Putney na zachodzie po Barking Riverside na wschodzie stolicy. Rejsy pełnią nie tylko funkcję atrakcji turystycznej, ale również codziennego środka transportu dla londyńczyków. Pasażerowie mogą wysiadać przy takich miejscach jak Westminster, Canary Wharf czy London Bridge City, dzięki czemu łatwo łączą zwiedzanie miasta z przemieszczaniem się między dzielnicami biznesowymi i turystycznymi. Szczególnie popularne są połączenia prowadzące do North Greenwich Pier znajdującego się w pobliżu O2 Areny, gdzie odbywają się koncerty i największe wydarzenia sportowe. Usługa została zintegrowana z londyńskim systemem transportu publicznego Transport for London, dlatego podróżni mogą płacić za przejazdy kartą Oyster lub zbliżeniowo, podobnie jak w metrze czy autobusach. Ceny standardowych biletów dla dorosłych zaczynają się od około 6,20 funta. Uber podkreśla, że projekt na Tamizie stał się ważnym testem dla dalszego rozwijania usług wodnych w innych częściach Europy. Sukces londyńskich połączeń pokazał firmie, że użytkownicy są gotowi korzystać z aplikacji nie tylko do zamawiania przejazdów samochodem, ale także do organizowania bardziej nietypowych form transportu i zwiedzania miast z zupełnie innej perspektywy. Źródła: Euronews, Click&Boat Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Czy statki wycieczkowe to pływające ogniska epidemii? Ekspert wyjaśnia mechanizm zarażania
Luksusowe wycieczkowce są reklamowane jako rajskie, pływające kurorty, jednak dla epidemiologów stanowią one unikalne, zamknięte laboratoria zdrowia publicznego. Skupienie tysięcy osób w ograniczonej przestrzeni, wspólne systemy wentylacyjne oraz specyfika bufetowego żywienia sprawiają, że raz wprowadzony na pokład patogen może rozprzestrzeniać się z prędkością, której nie powstydziłaby się gęsto zaludniona metropolia.
Wyobraź sobie miasto, w którym absolutnie wszyscy mieszkańcy przez całą dobę oddychają tym samym, filtrowanym powietrzem, korzystają z tych samych wind i jedzą w tych samych jadalniach przez kilkanaście dni z rzędu. Statek wycieczkowy to w rzeczywistości tymczasowe miasto na morzu, posiadające własne restauracje, teatry, kuchnie i systemy wodne. Ta zintegrowana architektura, która – chociaż wygodna – staje się idealnym miejscem dla infekcji, gdy tylko patogen przekroczy trap statku. Vikram Niranjan z irlandzkiego Uniwersytetu w Limerick tłumaczy, jak to działa. Wirusy w bufecie. Norowirus i siła bliskości Najbardziej niesławnym pasażerem na gapę jest norowirus, który wywołuje chorobę powszechnie określaną jako „grypa żołądkowa”. Eksperci wskazują, że jest to patogen najściślej powiązany z rejsami – w literaturze medycznej odnotowano co najmniej 127 raportów o jego masowych ogniskach na pełnym morzu. Dlaczego norowirus rozprzestrzenia się po wycieczkowcach? Na statkach dominuje bufetowy styl jedzenia, a setki osób dotykają tych samych sztućców – a to sprzyja skażeniu powierzchni. Wirus przenosi się błyskawicznie z osoby na osobę przez transmisję kontaktową – głównie przez skażoną żywność. Utrudnieniem jest także to, że początkowo choroba nie wywołuje objawów – zanim zakażony pasażer poczuje się źle, może nieświadomie roznieść patogen w barach, windach i korytarzach. Czy rejsy są bezpieczne? Architektura statków to raj dla wirusów Projekt statku odgrywa kluczową rolę w rozwoju epidemii. Podczas głośnego wybuchu COVID-19 na statku „Diamond Princess” w 2020 roku, koronawirusem zaraziło się aż 619 pasażerów i członków załogi. Badania wykazały, że specyficzne warunki panujące na jednostce – w tym gęsto zaludnione, zamknięte przestrzenie – drastycznie ułatwiły transmisję wirusa. Lekarze zwracają również uwagę na systemy wentylacyjne. Aby zapewnić bezpieczeństwo, statki muszą polegać na wysokiej jakości filtrach i stałej cyrkulacji świeżego powietrza; w przeciwnym razie patogeny oddechowe, takie jak grypa czy koronawirusy, mogą swobodnie krążyć między kabinami a salami rozrywkowymi. Osobne zagrożenie stanowi legionella – bakteria wywołująca ciężkie zapalenie płuc, która ukrywa się w źle zdezynfekowanych systemach wodnych, prysznicach czy wannach z hydromasażem. Tragedia na Atlantyku w 2026 roku W ostatnich dniach głośną informacją był zgon trzech osób na pokładzie statku wycieczkowego płynącego przez Atlantyk. Zarazili się oni hantawirusem – rzadką chorobą odzwierzęcą. Trwają jednak dalsze badania laboratoryjne. Na rejsach są głównie starsi ludzie Statki wycieczkowe są szczególnie popularne wśród starszych dorosłych, którzy często borykają się z przewlekłymi schorzeniami. Dla tej grupy wiekowej zwykła infekcja żołądkowa może skończyć się groźnym odwodnieniem, a wirus oddechowy – zapaleniem płuc wymagającym hospitalizacji. Choć nowoczesne jednostki posiadają centra medyczne, są one przystosowane do udzielania pierwszej pomocy, a nie do zarządzania masową kwarantanną na wielką skalę. Sukces w walce z epidemią zależy więc od błyskawicznej izolacji pierwszych chorych i rygorystycznego czyszczenia powierzchni, co w praktyce bywa niezwykle trudne do zrealizowania. Jak zminimalizować ryzyko? Rady epidemiologa Vikram Niranjan, lekarz i ekspert ds. zdrowia publicznego, podkreśla na łamach „The Conversation”, że ochrona zaczyna się jeszcze przed wejściem na pokład. Pasażerowie powinni upewnić się, że ich rutynowe szczepienia są aktualne, a w przypadku grup ryzyka (kobiety w ciąży czy seniorów) – skonsultować się z lekarzem rodzinnym. Podczas rejsu kluczowe są proste nawyki, które nie dla wszystkich są niestety oczywiste. Uchronić może po prostu mydło i woda – regularne mycie rąk jest znacznie skuteczniejsze w walce z norowirusem niż same środki do dezynfekcji. Kluczowa jest także szybka reakcja – jeśli poczujesz się źle, unikaj bufetów i zgłoś objawy załodze, zamiast próbować „przeczekać” chorobę wśród innych ludzi. Nikt nie będzie oceniał, a można uchronić wiele osób. Rejsy wycieczkowe są przypomnieniem, że nasze zdrowie publiczne jest kształtowane nie tylko przez zarazki, ale przez sposób, w jaki projektujemy nasze wspólne przestrzenie. Możemy wyciągnąć z tego kilka lekcji. Warto też pamiętać, że rejsy wycieczkowe (a w szczególności nieco mniej komercyjne rejsy ekspedycyjne) są zasadniczo bezpieczne – jeśli tylko przestrzegamy niezbędnych zasad higieny. Źródło: The Conversation Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Rejs zakończył się tragedią. Trzy osoby nie żyją. Winny może być groźny wirus
Jak poinformowała Światowa Organizacja Zdrowia, trzy osoby zmarły w wyniku podejrzenia zakażenia hantawirusem na pokładzie statku wycieczkowego płynącego przez Atlantyk. Do zdarzenia doszło w trakcie rejsu, który miał charakter ekspedycyjny. Co dokładnie wydarzyło się na morzu i jak doszło do tej sytuacji?
Holenderski operator rejsów Oceanwide Expeditions poinformował o „poważnym incydencie medycznym” na pokładzie statku m/v Hondius. Jednostka płynęła z Argentyny w kierunku Republiki Zielonego Przylądka, położonej u zachodnich wybrzeży Afryki. W trakcie rejsu pojawiły się podejrzenia zakażenia hantawirusem – rzadką, ale potencjalnie groźną chorobą odzwierzęcą, która w określonych warunkach może prowadzić do poważnych powikłań zdrowotnych. Trzy zgony na pokładzie i podejrzenie zakażenia. Szczegóły zdarzenia Do dramatycznych wydarzeń doszło podczas rejsu ekspedycyjnego realizowanego przez statek m/v Hondius, który wyruszył 20 marca z Ushuaia na południu Argentyny. Na pokładzie znajdowało się około 150 turystów różnych narodowości. Wśród ofiar znaleźli się m.in. 70-letni mężczyzna i 69-letnia kobieta – para obywateli Holandii. Mężczyzna nagle zachorował w trakcie podróży, zgłaszając takie objawy jak gorączka, silny ból głowy, bóle brzucha oraz biegunka. Zmarł po dotarciu na wyspę Świętej Heleny na południowym Atlantyku. Kobieta również zaczęła odczuwać objawy jeszcze na pokładzie i została ewakuowana medycznie do szpitala w Johannesburgu w Republice Południowej Afryki, gdzie zmarła. Trzecią ofiarą była kolejna osoba narodowości holenderskiej, a procedura repatriacji jej ciała jest w toku. Według ustaleń służb medycznych u sześciu osób pojawiło się podejrzenie zakażenia hantawirusem, z czego jeden przypadek został już potwierdzony laboratoryjnie. Wśród chorych znajduje się także 69-letni obywatel Wielkiej Brytanii, który trafił na oddział intensywnej terapii w Johannesburgu. Dwie kolejne osoby z objawami zostały ewakuowane ze statku, natomiast inni pasażerowie wymagający pilnej pomocy medycznej nie mogli natychmiast zejść na ląd z powodu decyzji lokalnych władz sanitarnych, które musiały ocenić ryzyko epidemiologiczne i wdrożyć odpowiednie procedury bezpieczeństwa. Pasażerom i załodze zapewniono opiekę medyczną oraz wsparcie, a sprawa pozostaje pod ścisłym nadzorem międzynarodowych służb zdrowia. Eksperci zwracają uwagę, że do zakażenia mogło dojść jeszcze przed wejściem na pokład. Jak podkreśla epidemiolog Michael Baker w rozmowie z BBC, długi okres inkubacji hantawirusa sprawia, że objawy mogą pojawić się dopiero po pewnym czasie. Jego zdaniem przypadki zachorowań w warunkach rejsu są „bardzo nietypowe”, a poważna choroba na otwartym morzu stanowi szczególnie trudną sytuację logistyczną. Operator rejsu z kolei podkreśla, że choć u jednego z pasażerów wykryto szczep hantawirusa, nie ma jeszcze jednoznacznego potwierdzenia, że to właśnie ten wirus był bezpośrednią przyczyną wszystkich zgonów. Trwają dalsze badania laboratoryjne i analizy epidemiologiczne, które mają wyjaśnić przebieg i źródło zakażenia. Hantawirus – jak dochodzi do zakażenia i jakie są objawy? Hantawirusy to grupa patogenów odzwierzęcych, które mogą prowadzić do ciężkich, a w niektórych przypadkach śmiertelnych chorób. Do zakażenia dochodzi najczęściej poprzez kontakt z wydzielinami gryzoni – ich moczem, odchodami lub śliną, które mogą przedostawać się do powietrza i być wdychane przez człowieka. Rzadziej wirus przenosi się w wyniku bezpośredniego kontaktu, np. poprzez ugryzienie. Światowa Organizacja Zdrowia zwraca uwagę, że choć przypadki transmisji między ludźmi należą do rzadkości, nie można ich całkowicie wykluczyć, dlatego wymagają szczególnego monitorowania. Dodatkowym wyzwaniem jest stosunkowo długi okres inkubacji – od jednego do nawet ośmiu tygodni – co oznacza, że objawy mogą pojawić się dopiero po dłuższym czasie, utrudniając szybkie powiązanie ich z miejscem zakażenia. Przebieg choroby zależy od rodzaju wirusa i może przyjmować różne formy kliniczne. Najczęściej wyróżnia się hantawirusowy zespół płucny (HPS) oraz gorączkę krwotoczną z zespołem nerkowym (HFRS). Początkowa faza zakażenia bywa niejednoznaczna i przypomina infekcję grypopodobną – pojawiają się zmęczenie, gorączka, bóle mięśni i głowy, a także dolegliwości ze strony układu pokarmowego. W przypadku HPS choroba może jednak szybko przejść w fazę ciężką, prowadząc do narastających problemów oddechowych i uczucia ucisku w klatce piersiowej, gdy płuca zaczynają wypełniać się płynem. Z kolei HFRS wiąże się z ryzykiem zaburzeń krążenia, krwawień wewnętrznych oraz ostrej niewydolności nerek. Według danych Centers for Disease Control and Prevention (Centra Kontroli i Prewencji Chorób) śmiertelność w przypadku zespołu płucnego może sięgać około 38%, natomiast w przebiegu HFRS waha się – w zależności od wariantu wirusa – od poniżej 1 do nawet 15%. Choć zakażenia hantawirusem należą do rzadkich, ich potencjalnie ciężki przebieg sprawia, że każdy podejrzany przypadek wymaga szczegółowej analizy i szybkiej reakcji służb medycznych. Źródła: Travel Weekly, USA Today, BBC Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Akcja ratunkowa na środku oceanu. Statek wycieczkowy uratował żeglarza i kota
Kilka dni temu pasażerowie jednego ze statków wycieczkowych byli świadkami nietypowej akcji ratunkowej na otwartym morzu. Załoga jednostki zareagowała natychmiast po zauważeniu sygnałów SOS nadawanych z uszkodzonego żaglowca. Na jego pokładzie znajdował się uwięziony mężczyzna oraz jego kotka – oboje zostali bezpiecznie ewakuowani.
Choć współczesna żegluga uchodzi za coraz bezpieczniejszą, incydenty na morzu nadal nie należą do rzadkości. Szacuje się, że rocznie około 2,5% spośród ponad 77 tysięcy statków handlowych uczestniczy w różnego rodzaju zdarzeniach, takich jak kolizje czy wejścia na mieliznę. Każdego roku dochodzi również do kilkunastu, a czasem ponad 30 zatonięć. Najbardziej narażone pozostają jednostki rybackie, a do najczęstszych przyczyn należą zderzenia oraz błędy nawigacyjne. W ostatnim głośnym przypadku przyczyną nie była jednak kolizja ani warunki pogodowe, lecz awaria techniczna, która doprowadziła do dramatycznej sytuacji na pokładzie niewielkiego żaglowca. Dramatyczna akcja ratunkowa na Karaibach. Załoga ruszyła na pomoc Do zdarzenia doszło we wtorek 14 kwietnia podczas rejsu statku wycieczkowego Carnival Legend, który kursował między Galveston w Teksasie a meksykańskim Cozumel. Jednostka znajdowała się na wodach Morza Karaibskiego, gdy członkowie załogi zauważyli sygnały alarmowe w postaci rac świetlnych. Szybko ustalono, że pochodzą one z niewielkiego żaglowca dryfującego na otwartym morzu. Kapitan podjął decyzję o natychmiastowej interwencji. W kierunku uszkodzonej jednostki wysłano łódź ratunkową, która umożliwiła bezpieczne przetransportowanie mężczyzny oraz jego kotki Dahlii na pokład statku wycieczkowego. Jak w oficjalnym komunikacie poinformował przewoźnik, „żeglarz i jego kot są bezpieczni i mają się dobrze”, a sam mężczyzna trafił pod opiekę zespołu medycznego. Z dostępnych informacji wynika, że przez kilka dni pozostawał on na morzu bez możliwości dalszej żeglugi z powodu awarii silnika. W tej sytuacji użycie rac było jedyną szansą na zwrócenie uwagi przepływających jednostek i uzyskanie pomocy. Pasażerowie obserwowali akcję ratunkową. „Nigdy czegoś takiego nie widzieliśmy” Całe zdarzenie rozegrało się na oczach pasażerów, dla których było jednym z najbardziej poruszających momentów rejsu. Wielu z nich podkreślało, że mimo licznych podróży morskich nigdy wcześniej nie byli świadkami realnej akcji ratunkowej na otwartym oceanie. – Byliśmy już na około 30 rejsach, ale nigdy nie przydarzyło nam się coś takiego – relacjonowali w rozmowie z mediami. Szczególne wrażenie zrobił moment, w którym reflektory statku oświetliły dryfującą jednostkę. – Zobaczyliśmy żaglówkę unoszącą się na falach. Od razu było widać, że jest w poważnych tarapatach – wspominali pasażerowie. Operacja ratunkowa była dobrze widoczna z pokładów, co pozwoliło obserwować kolejne etapy ewakuacji – od podejścia łodzi ratunkowej po przetransportowanie rozbitka na pokład. Uwagę zwróciła również obecność kota, który razem z właścicielem został bezpiecznie podjęty z uszkodzonej jednostki. W praktyce była to sytuacja nietypowa nawet dla doświadczonych podróżnych, ponieważ tego typu interwencje rzadko mają miejsce w trakcie standardowych rejsów turystycznych. Znaczenie całego zdarzenia podkreśla również skala jednostki, na której doszło do akcji. Carnival Legend to statek wycieczkowy klasy Spirit, zwodowany w 2002 roku, mogący pomieścić około 2100 pasażerów oraz blisko 900 członków załogi. Na co dzień obsługuje popularne trasy turystyczne, oferując rozbudowaną infrastrukturę rekreacyjną i rozrywkową. Tym razem jednak jego załoga została postawiona w zupełnie innej roli – jako uczestnicy realnej operacji ratunkowej na otwartym morzu, przeprowadzonej w warunkach, które wymagały szybkiej reakcji i precyzyjnej koordynacji działań. Źródło: Fox News Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Bez tłumów i w dobrej cenie. Tu najlepiej wyjechać na urlop w kwietniu
Choć kwiecień nie należy do najpopularniejszych miesięcy na wakacyjne wyjazdy, dla wielu podróżników ma jedną istotną przewagę – pozwala uniknąć tłumów i wysokich cen charakterystycznych dla szczytu sezonu. Wiosenna pogoda w wielu regionach sprzyja zwiedzaniu i aktywnemu wypoczynkowi, a popularne kierunki nie są jeszcze tak oblegane. Gdzie więc najlepiej wyjechać w kwietniu?
Kwiecień to moment, w którym wielu podróżnych zaczyna planować pierwsze wyjazdy po zimie, często w formule krótszych, kilkudniowych pobytów. W tym czasie wyraźnie rośnie zainteresowanie city breakami oraz ofertami first minute, pozwalającymi zaplanować urlop z wyprzedzeniem i w korzystniejszych cenach. Szacuje się, że w tym miesiącu na wyjazdy decyduje się od 1 do 2 milionów Polaków, z czego nawet 300-600 tysięcy wybiera kierunki zagraniczne. Coraz częściej są to regiony oferujące wyższą temperaturę, stabilną pogodę i dobre warunki zarówno do zwiedzania, jak i wypoczynku. Które z nich szczególnie warto wziąć pod uwagę w tym okresie? O rekomendacje zapytaliśmy Alę Kaźmierczak z biura podróży Itaka. City break i objazdówka bez tłumów. Hiszpania w wiosennej odsłonie Kwiecień to jeden z najlepszych momentów, by odkrywać Hiszpanię w spokojniejszym tempie, zanim rozpocznie się letni szczyt sezonu. W tym czasie miasta nie są jeszcze przepełnione turystami, a temperatury (zwykle oscylujące wokół 20°C) sprzyjają zarówno intensywnemu zwiedzaniu, jak i długim spacerom. To dobry moment na klasyczne city breaki, ale także na objazdówkę obejmującą kilka ośrodków o zupełnie odmiennym charakterze. Madryt przyciąga jako serce kraju z wielkimi muzeami i eleganckimi bulwarami, Barcelona łączy architektoniczne ikony Gaudíego z miejskim rytmem nad Morzem Śródziemnym, Walencja kusi nowoczesnymi przestrzeniami, plażą i kuchnią, a Bilbao zachwyca bardziej industrialnym, współczesnym obliczem i śmiałymi realizacjami architektonicznymi. – Każde z tych niezwykłych miast pobudza wyobraźnię nowoczesną architekturą i robi wrażenie wspaniałymi zabytkami, wśród kolorowych ulic znajdziesz tętniące życiem bary i restauracje z gwiazdkami Michelin, prowadzone przez słynnych szefów kuchni – mówi Ala Kaźmierczak. Warto jednak pamiętać, że to także okres ważnych wydarzeń religijnych i kulturalnych, zwłaszcza procesji Semana Santa (Wielkiego Tygodnia), które w wielu miastach nadają ulicom wyjątkową atmosferę. Aktywny wypoczynek na Wyspach Kanaryjskich. La Palma dla miłośników natury La Palma, nazywana „La Isla Bonita”, to jedna z tych wysp, które szczególnie zyskują poza głównym sezonem. W kwietniu warunki są tu wyjątkowo korzystne: temperatury utrzymują się zwykle w przedziale 20-25°C, dni są słoneczne, a ruch turystyczny pozostaje znacznie mniejszy niż latem. Dzięki temu wyspa świetnie sprawdza się jako kierunek dla osób, które chcą połączyć wypoczynek z aktywnym odkrywaniem natury. La Palma słynie z rozbudowanej sieci tras prowadzących przez lasy, wulkaniczne zbocza i punkty widokowe nad Atlantykiem. Jednym z najważniejszych miejsc pozostaje Park Narodowy Caldera de Taburiente, z ogromnym kraterem i licznymi szlakami, które pozwalają zobaczyć najbardziej spektakularne krajobrazy wyspy. Równie ciekawa jest trasa Cubo de La Galga, często porównywana do wyprawy przez wilgotną, niemal tropikalną dżunglę. – Niezliczona ilość tras trekkingowych i rowerowych, zielone lasy wawrzynowe i miejsca, gdzie nie dotarła jeszcze masowa turystyka, są zapowiedzią idealnego urlopu dla miłośników natury i kameralnej atmosfery – podkreśla przedstawicielka biura podróży Itaka. Oprócz przyrody warto zaplanować czas na odwiedzenie miasteczek takich jak Las Indias czy Los Canarios, znanych z wulkanicznych krajobrazów, winnic i pięknych punktów widokowych. To właśnie tam najlepiej czuć spokojniejsze tempo życia, które odróżnia La Palmę od bardziej obleganych wysp archipelagu. Ciepła Grecja poza sezonem. Kreta na spokojny urlop i zwiedzanie W kwietniu Kreta należy do najciekawszych propozycji dla osób, które chcą wyjechać do Grecji jeszcze przed rozpoczęciem głównego sezonu. To właśnie południe Europy nagrzewa się wtedy najszybciej, dlatego największa grecka wyspa oferuje już sporo słońca, ale wciąż bez letnich tłumów. Dla wielu podróżnych to najlepszy moment, by zobaczyć najważniejsze miejsca Krety w bardziej komfortowych warunkach, przy jednocześnie niższych cenach hoteli, restauracji i wypożyczalni samochodów. Wyspa daje ogromną różnorodność możliwości: od plażowania i krótszych spacerów po intensywne dni wypełnione zwiedzaniem. Wśród najważniejszych atrakcji pozostają ruiny pałacu w Knossos, związane z cywilizacją minojską, laguna Balos o niemal karaibskich kolorach, plaża Elafonisi znana z różowawego piasku oraz wąwóz Samaria, który dla wielu jest jedną z najbardziej widowiskowych tras pieszych w całej Grecji. – To ostatni oddech przed sezonem – mówi Alicja Kaźmierczak, zwracając uwagę, że właśnie wtedy wyspa odsłania swoje spokojniejsze oblicze. Warto też poświęcić czas na Chanię i Heraklion, których uliczki wiosną nie są jeszcze zatłoczone, a lokalne tawerny i portowe nabrzeża pozwalają poczuć codzienny rytm kreteńskiego życia. Kwiecień ma tu jeszcze jedną przewagę: krajobraz jest świeży, zielony i pełen kwiatów, a w powietrzu unosi się zapach ziół, dzikiej roślinności i morskiej bryzy. Rejs w kwietniu – kilka kierunków w jednej podróży i wygoda na pokładzie Kwietniowy rejs to propozycja dla tych, którzy nie chcą ograniczać się do jednego miejsca i w trakcie jednego wyjazdu wolą zobaczyć kilka atrakcyjnych lokalizacji. To rozwiązanie mniej oczywiste niż klasyczny pobyt hotelowy, ale właśnie dlatego coraz częściej wybierane przez osoby szukające urozmaiconego urlopu. Wiosną dużą popularnością cieszą się trasy po Morzu Śródziemnym, które pozwalają zobaczyć kilka europejskich miast i wysp przy przyjemnej, umiarkowanej temperaturze. Dostępne są jednak także bardziej odległe kierunki – od Ameryki Północnej i Południowej po różne regiony Azji, co sprawia, że rejs może mieć charakter zarówno europejskiego city-hoppingu, jak i znacznie dalszej podróży. – Doskonałym i mniej oczywistym pomysłem na kwietniowy urlop będzie rejs komfortowym statkiem, podczas którego zwiedzisz nie jedną, ale kilka atrakcyjnych lokalizacji – tłumaczy Ala Kaźmierczak. Ważnym argumentem pozostaje komfort: współczesne statki wycieczkowe działają jak pływające hotele, oferując baseny, zajęcia sportowe, pokoje gier, kluby dla dzieci i rozrywkę przez cały dzień. Do tego dochodzi bogaty program wycieczek fakultatywnych organizowanych w portach, co pozwala dopasować rytm podróży do własnych potrzeb – od intensywnego zwiedzania po bardziej wypoczynkowy model. W praktyce oznacza to, że rejs może być dobrym wyborem zarówno dla rodzin, jak i dla par czy osób podróżujących w pojedynkę, które chcą połączyć wygodę z dużą liczbą wrażeń. Egzotyczny urlop poza sezonem. Madagaskar i Nosy Be po porze deszczowej Madagaskar, a szczególnie Nosy Be (jedna z najpiękniejszych wysp Oceanu Indyjskiego), to propozycja dla osób marzących o egzotycznym wyjeździe w czasie, gdy wiele bliższych kierunków dopiero budzi się do sezonu. Kwiecień przypada tu na okres przejściowy po porze deszczowej, co w praktyce oznacza ciepłe dni, soczystą zieleń i znacznie mniejszy ruch turystyczny niż w najbardziej obleganych miesiącach. Deszcz może się pojawić, ale zazwyczaj są to krótkie opady, po których szybko wraca słońce. To właśnie dlatego ten moment uchodzi za bardzo dobry zarówno na plażowanie, jak i zwiedzanie. Nosy Be przyciąga luksusowymi hotelami ukrytymi wśród tropikalnej roślinności, położonymi tuż przy plażach, co tworzy idealne warunki do spokojnego, bardziej kameralnego wypoczynku. – To doskonałe miejsce na totalne oderwanie się od codzienności i urlop w prawdziwie egzotycznym stylu – podkreśla Ala Kaźmierczak. Warto jednak potraktować Madagaskar nie tylko jako kierunek plażowy. Kwiecień sprzyja także poznawaniu przyrody i lokalnych smaków. Na liście miejsc szczególnie polecanych znajduje się Nosy Iranja, znana z bajecznych plaż i turkusowej wody, rezerwat Lokobe, gdzie można zobaczyć kolonie lemurów, a także plantacja Millot, słynąca z uprawy wysokiej jakości kakao, wanilii i przypraw. To właśnie połączenie przyrody, egzotyki i spokojniejszego sezonu sprawia, że Madagaskar staje się jedną z ciekawszych propozycji na kwietniowy wyjazd. Źródło: Itaka Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Rejsy ekspedycyjne National Geographic. Poznaj świat z pokładu statku oczami badaczy
Podróżowanie drogą morską to nie tylko przemieszczanie się między portami. To możliwość dotarcia do miejsc, gdzie kończą się drogi, a zaczyna prawdziwa przygoda. Rejsy ekspedycyjne National Geographic łączą wygodę z nauką, pozwalając odkrywać najbardziej niedostępne zakątki globu w towarzystwie światowej klasy ekspertów.
Spis treści: Flota stworzona do zadań specjalnych Wiedza, która zmienia perspektywę Kierunki, które zapierają dech w piersiach Zrównoważony rozwój i ochrona oceanów Jak przygotować się do rejsu życia? Informacje praktyczne – ceny, dostępność i rezerwacje Współczesna turystyka morska ewoluowała. Dzisiejszy podróżnik nie szuka już tylko odpoczynku przy basenie, ale przede wszystkim autentyczności i głębokiego zrozumienia odwiedzanych ekosystemów. Rejsy ekspedycyjne National Geographic, realizowane we współpracy z Lindblad Expeditions, zostały zaprojektowane tak, aby wypełnić lukę między tradycyjnym rejsem a wyprawą badawczą. To wyjątkowa szansa, by stanąć na lądzie, który odwiedzają nieliczni, i spojrzeć na naturę przez obiektyw fotografów, których zdjęcia znamy z magazynu z żółtą ramką. Flota stworzona do zadań specjalnych Kluczem do sukcesu rejsów ekspedycyjnych jest odpowiedni sprzęt. W przeciwieństwie do gigantycznych wycieczkowców jednostki National Geographic to niewielkie, zwinne statki, które mogą wpływać do płytkich zatok i manewrować między krami lodowymi. Flota obejmuje zarówno nowoczesne jednostki o wysokiej klasie lodowej (takie jak National Geographic Endurance), jak i mniejsze statki operujące na wodach tropikalnych. Każdy statek wyposażony jest w pontony typu Zodiac, kajaki oraz deski SUP, co umożliwia szybkie desanty na dzikie plaże czy eksplorację jaskiń morskich. Co więcej, na pokładach znajdują się zaawansowane narzędzia badawcze, takie jak zdalnie sterowane pojazdy podwodne (ROV) czy hydrofony, dzięki którym pasażerowie mogą w czasie rzeczywistym usłyszeć śpiew wielorybów. Wiedza, która zmienia perspektywę Tym, co wyróżnia te rejsy spośród innych, jest obecność ekspertów. Na pokładzie nie jesteś tylko turystą – stajesz się częścią zespołu. W każdej wyprawie uczestniczą biolodzy morscy, historycy i antropolodzy, którzy prowadzą codzienne wykłady oraz towarzyszą gościom podczas wypraw terenowych. Niezwykle istotnym elementem jest również obecność fotografów National Geographic. Oferują oni bezpłatne warsztaty, pomagając uczestnikom uchwycić dynamikę krajobrazu i niezwykłe zachowania zwierząt. Dzięki temu wracasz z podróży nie tylko ze wspomnieniami, lecz także z umiejętnościami, które pozostają na całe życie. Kierunki, które zapierają dech w piersiach Wybór trasy zależy od twoich zainteresowań przyrodniczych i preferencji klimatycznych. Najpopularniejsze kierunki to: Antarktyda i Arktyka – królestwo lodu, gdzie można obserwować pingwiny, wieloryby i niedźwiedzie polarne w ich naturalnym środowisku, Wyspy Galapagos – żywe laboratorium ewolucji, oferujące bliskie spotkania z legwanami morskimi i gigantycznymi żółwiami, Polinezja i Pacyfik – eksploracja odległych atoli, dziewiczych raf koralowych oraz spotkania z kulturami, które przetrwały wieki w izolacji, Alaska – podziwianie cielących się lodowców oraz obserwacja fascynujących zwierząt Alaski, w tym niedźwiedzi brunatnych polujących na łososie. Zrównoważony rozwój i ochrona oceanów Wybierając rejs ekspedycyjny, wspierasz badania naukowe. National Geographic promuje model odpowiedzialnej turystyki. Statki są wolne od jednorazowego plastiku, a systemy oczyszczania wody i paliwa spełniają najwyższe normy ekologiczne. Podróżnicy mają okazję uczestniczyć w projektach badawczych, zbierając dane o planktonie czy obserwując populacje ssaków morskich, które następnie trafiają do naukowców. To poczucie misji sprawia, że każda mila morska nabiera głębszego znaczenia. Jak przygotować się do rejsu życia? Planowanie takiej wyprawy wymaga odpowiedniego wyprzedzenia. Rejsy na najbardziej oblegane kierunki, takie jak Antarktyda, są często rezerwowane z rocznym wyprzedzeniem. Warto zwrócić uwagę na listę ekwipunku – National Geographic zapewnia profesjonalne parki polarne na zimnych trasach, jednak odpowiedni ubiór warstwowy oraz wysokiej jakości lornetka to absolutna podstawa. Pamiętaj, że rejsy ekspedycyjne wymagają elastyczności. Kapitan i lider wyprawy mogą zmienić kurs, jeśli w pobliżu pojawi się stado orek oceanicznych lub warunki lodowe pozwolą odkryć nową zatokę. To właśnie ta nieprzewidywalność natury stanowi o magii podróżowania z National Geographic – ty musisz być jedynie gotowy na przygodę. Informacje praktyczne – ceny, dostępność i rezerwacje Rejsy ekspedycyjne można rezerwować na stronie NationalGeographic.com/expeditions. W przypadku przykładowej trasy „Arctic Edges: Iceland – Westfjords – East Greenland” ceny zaczynają się od około 7 500–8 000 USD za osobę, a w zależności od standardu kabiny mogą przekraczać 15 tys. USD . W cenę zazwyczaj wliczone są: zakwaterowanie, pełne wyżywienie, wycieczki terenowe, sprzęt ekspedycyjny, opieka zespołu ekspertów. Natomiast przeloty międzynarodowe czy ubezpieczenie pozostają dodatkowymi kosztami. Dostępność jest ograniczona – statki zabierają zwykle około 100–150 pasażerów, dlatego miejsca wyprzedają się nawet z rocznym wyprzedzeniem, szczególnie w sezonie letnim (czerwiec–sierpień). Standardem jest wpłata zaliczki przy rezerwacji oraz uregulowanie pełnej kwoty na kilka miesięcy przed wyprawą. Warto też śledzić oferty specjalne – zdarzają się rabaty dla wcześniejszych rezerwacji lub niewielkie zniżki grupowe. Źródło: NationalGeographic.com Nasz ekspert Łukasz Załuski Od ponad 20 lat opowiada o świecie – jego historii, nauce i miejscach, do których warto wyruszyć z otwartą głową. Jest redaktorem naczelnym „National Geographic Polska” oraz National-Geographic.pl. Wcześniej kierował m.in. „Focusem”, „Focusem Historia” czy „Sekretami Nauki”, konsekwentnie rozwijając tematykę popularnonaukową i podróżniczą. Jest inicjatorem projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po godzinach miłośnik gimnastyki sportowej, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Rejs bez dzieci staje się standardem? Znana linia zamyka pokład dla najmłodszych
Rejsy wycieczkowe od lat należą do jednej z najpopularniejszych form wypoczynku na świecie. Na pokładach statków spotykają się zarówno seniorzy, pary, jak i rodziny z dziećmi, a rekordy popularności biją choćby rejsy organizowane przez Disney Cruise Line, które od lat stawiają na ofertę skierowaną do najmłodszych. Teraz jednak jedna ze znanych linii rejsowych decyduje się na wyraźny zwrot w strategii – w jej nowej ofercie nie będzie miejsca dla dzieci. Na statkach pojawią się wyłącznie dorośli pasażerowie.
Wypoczynek w formule „tylko dla dorosłych” od dawna budzi emocje i dzieli opinię publiczną. Jedni krytykują restauracje, hotele czy kurorty ograniczające wstęp dla rodzin z dziećmi, inni podkreślają, że taka forma urlopu pozwala na prawdziwy reset, ciszę i oderwanie się od codziennego zgiełku. Teraz podobne podejście coraz wyraźniej zaznacza swoją obecność również na morzu. Jedna z renomowanych linii rejsowych postanowiła stworzyć ofertę, która ma zapewnić pasażerom spokojne, kameralne otoczenie – bez animacji dla najmłodszych, dziecięcego gwaru i kompromisów w kwestii ciszy na pokładzie. Oceania Cruises stawia na rejsy tylko dla dorosłych Coraz więcej linii rejsowych uważnie przygląda się zmianom w strukturze swoich pasażerów, a jednym z wyraźniejszych trendów ostatnich lat jest rosnące zainteresowanie długimi, spokojnymi podróżami wśród osób starszych. Właśnie na ten segment zdecydowała się postawić Oceania Cruises, luksusowa linia obsługująca osiem statków kursujących m.in. po Europie, Alasce, Karaibach, Ameryce Południowej, Azji, Afryce i Australii. Firma ogłosiła, że wszystkie nowe rezerwacje będą dostępne wyłącznie dla osób, które ukończyły 18 lat. Decyzja nie oznacza jednak gwałtownego zerwania z dotychczasowymi klientami – rezerwacje dokonane przed 7 stycznia 2026 roku, obejmujące niepełnoletnich pasażerów, pozostaną ważne. Jak podkreślił Jason Montague, dyrektor ds. oferty premium w Oceania Cruises, zmiana jest bezpośrednią odpowiedzią na głosy samych gości. „Nasi pasażerowie wielokrotnie podkreślali, że spokojna atmosfera na pokładach jest jednym z głównych powodów, dla których do nas wracają” – zaznaczył w oficjalnym oświadczeniu. Przejście na ofertę wyłącznie dla dorosłych ma więc wzmacniać kluczowe wartości marki: ciszę i podróżowanie w tempie sprzyjającym odkrywaniu świata, a nie masowej rozrywce. Linia wskazuje również, że nowa polityka pozwoli lepiej „zarządzać oczekiwaniami” pasażerów i uniknąć nieporozumień co do charakteru rejsów. W praktyce dla wielu klientów nie będzie to rewolucja. Jak przyznał Nathan Hickman (CCO Oceania Cruises) w rozmowie z „USA Today”, część pasażerów była przekonana, że Oceania już wcześniej funkcjonowała jako linia dla dorosłych, ponieważ dzieci pojawiały się na jej statkach sporadycznie. Średni wiek gościa wynosi bowiem około 65 lat. „Nie staramy się być wszystkim dla wszystkich” – podkreślił Hickman, dodając, że linia pozostaje wierna temu samemu, jasno zdefiniowanemu profilowi pasażera. Rejsy tylko dla dorosłych zyskują na popularności Decyzja Oceania Cruises wpisuje się w szerszy trend, który od kilku lat wyraźnie zaznacza się w branży rejsowej. Jak zauważają analitycy Cruise Critic, segment „adults only” coraz częściej przyciąga nie tylko osoby bezdzietne, lecz także rodziców, którzy na czas urlopu szukają ciszy, prywatności i spokojniejszego rytmu dnia. Nowa polityka dodatkowo odróżnia Oceanię od jej luksusowej siostrzanej marki Regent Seven Seas Cruises, która nadal dopuszcza podróże z dziećmi – choć obie linie należą do tego samego holdingu, czyli Norwegian Cruise Line Holdings. Zdaniem Colleen McDaniel, redaktor naczelnej „Cruise Critic”, rejsy wyłącznie dla dorosłych regularnie plasują się wśród najlepiej ocenianych produktów turystycznych, a podróżni szczególnie chwalą brak dziecięcego zgiełku i bardziej wyrafinowaną atmosferę. Trend ten wykorzystują już wyspecjalizowane linie, takie jak Virgin Voyages czy Viking Cruises, ale także masowi operatorzy, którzy wprowadzają selektywne rozwiązania. Carnival Cruise Line rozwija program rejsów wyłącznie dla dorosłych, a Royal Caribbean i Norwegian Cruise Line wyznaczają na swoich statkach strefy dostępne tylko dla pełnoletnich pasażerów. Co istotne, nawet Disney Cruise Line, kojarzona głównie z ofertą rodzinną, wydziela przestrzenie przeznaczone wyłącznie dla dorosłych, pokazując, że potrzeba spokoju i „chwili wytchnienia” stała się jednym z kluczowych oczekiwań współczesnych podróżnych. Źródło: Fox News Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Spędziłam grudniowy weekend w Skandynawii – zimowe SPA, magiczne jarmarki i… jedzenie robaków
Weekend w Skandynawii zimą to pomysł, który może wydawać się nieoczywisty. A jednak grudniowa wyprawa do Kopenhagi i Malmö przyniosła więcej niespodzianek niż letnie podróże.
Spis treści: Co warto zobaczyć w Kopenhadze zimą? Czy warto odwiedzić Tivoli zimą? Relaks po skandynawsku – gdzie się odprężyć? Co zobaczyć z kartą kopenhaską? Malmö – hygge zamień na fikę Najdziwniejsze muzeum w Malmö? Jak wygląda podróż powrotna promem? Gdzie spać i gdzie zjeść – praktyczny przewodnik A gdyby tak wsiąść na prom i popłynąć na północ? Zima, choć nie rozpieszcza pogodą, nie przeszkadza ani Szwedom, ani Duńczykom, aby bardzo przyjemnie spędzać czas. Postanowiłam dać ponieść się grudniowemu klimatowi Malmö i Kopenhagi, być z jednej strony turystką, ale też zobaczyć, co w wolnym czasie lubią robić mieszkańcy tych miast. Skoro jest grudzień, to obowiązkowo chciałam odwiedzić świąteczne jarmarki. I chociaż ostatecznie to nie one okazały się największym hitem wyjazdu, to dzięki nim grudniowa Kopenhaga obłędnie pachnie glöggiem pełnym rodzynek i migdałów, a Malmö słodkimi bułeczkami z kardamonem. Wiem jedno: zima to idealny czas na taką wyprawę. Ale od początku. Co warto zobaczyć w Kopenhadze zimą? Podróż zaczynam w czwartkowy wieczór w Świnoujściu. Tu wjeżdżam na prom Finnlines, aby wcześnie rano być już w Malmö. Dzięki temu będę miała trzy pełne dni na zwiedzanie. Na promie na pasażerów czeka kolacja, po posiłku chwilę podziwiam rozgwieżdżone niebo nad nocnym Bałtykiem i idę spać do wygodnej kajuty. Jeszcze na promie jem śniadanie i ruszam zamglonymi i o tej porze ciemnymi ulicami Malmö. Postanawiam zostawić samochód na parkingu przy dworcu centralnym i do Kopenhagi jadę pociągiem przez most nad Sundem. Po drodze ściągam na swój telefon aplikację CPH Card: karta kopenhaska (Copenhagen Card) ma kilka wariantów czasowych (najtańsza kosztuje ok. 300 złotych), pozwala jeździć bez limitów miejską komunikacją i daje wstęp do ponad 80 atrakcji. To duża wygoda podczas zwiedzania. Pierwszego dnia chcę przede wszystkim poczuć świąteczny klimat Kopenhagi. Po mieście poruszam się głównie metrem i pieszo, ale – na to warto zwrócić uwagę – nawet deszczowa, chłodna pogoda nie przeszkadza kopenhażanom przemieszczać się rowerami (to także w Malmö najpopularniejszy i najbardziej ekonomiczny środek transportu). Jeśli kochasz zakupy i święta, to wizyta na ponadkilometrowym deptaku Strøget jest wręcz obowiązkowa. Można powiedzieć, że każdy znajdzie tu coś dla siebie, bo na Strøget są i sklepy luksusowych marek, i sieciówki, i domy towarowe i nieraz zaskakujące sklepiki z nieoczywistym asortymentem. Nie mogę się powstrzymać i wchodzę do niewielkiego sklepu z… gumowymi kaczuszkami (Duck Haven). Półki wypełnione są kaczkami o różnych kolorach, kształtach, profesjach (kaczki lekarze, kaczki piloci czy kaczki muzycy), ale też nawiązujące do znanych postaci ze świata polityki. Dużo czasu spędzam we flagowym sklepie duńskiej marki Hay – miłośnicy designu doskonale to zrozumieją. Kilkupoziomowy sklep z oldschoolową windą to raj dla tych, którzy lubią piękne przedmioty i skandynawskie wzornictwo. Święta w Hay to między innymi gigantyczny wybór bombek o wszystkich możliwych kształtach: np. precelków, orzechów, kości dla psa, serów, ptaków, sopelków czy grzybów. Idąc Strøget nie sposób pominąć niewielkich, klimatycznych jarmarków bożonarodzeniowych, które znajdują się na pobliskich placach. Zaglądam m.in. na Højbro Plads. Tutejszy jarmark był jednym z pierwszych w stolicy Danii i mówi się o nim „Københavns hyggeligste julemarked” czyli, można powiedzieć, najbardziej przytulny jarmark bożonarodzeniowy w Kopenhadze. Od razu uderza mnie zapach świątecznych przysmaków. Na tym i na wszystkich innych jarmarkach króluje aromatyczny glögg i obowiązkowe dla Duńczyków w przedświątecznym czasie Æbleskiver, czyli niewielkie pączuszki, smażone na specjalnych patelniach. Ceny na wszystkich jarmarkach są podobne: kubek grzańca kosztuje 60-65 koron duńskich, a tacka pączków ok. 45 koron. Hitem tegorocznych jarmarków w Kopenhadze są ręcznie robione szklane ozdoby świąteczne: urocze zawieszki w różnych kształtach i kolorach można kupić na każdym jarmarku. Czy warto odwiedzić Tivoli zimą? Korzystając z kopenhaskiej karty postanawiam zajrzeć do Tivoli – jednego z najbardziej znanych parków rozrywki w Europie. Przyznam, że nigdy nie było to moje ulubione miejsce w Kopenhadze (nie jestem fanką parków rozrywki), jednak zimowej wersji Tivoli dałam szansę. I szczerze – ma swój klimat. Do końca grudnia zaprasza w świątecznej odsłonie: z mnóstwem świateł i jarmarkowych stosik, w tym tych z pysznym jedzeniem i rozgrzewającymi napojami. Dzień kończę w Nyhavn – to turystyczna ikona Kopenhagi – historyczny port i miejsce, w którym mieszkał Hans Christian Andersen. Po drodze mijam Kongens Nytorv, centralny plac w mieście, na którym teraz urządzono ogromne lodowisko. Kolorowe kamienice Nyhavn i malownicze nabrzeże już same w sobie tworzą bajkowy, świąteczny klimat. Mimo coraz mocniej padającego deszczu ogródki gastronomiczne tętnią życiem. Nie bez powodu nazywa się czasem Nyhavn najdłuższym barem w tej części świata. Siadam w jednym z ogródków, zamawiam grzańca i patrzę na spacerujących wśród świątecznych stoisk ludzi. Relaks po skandynawsku – gdzie się odprężyć? Kolejny dzień w Kopenhadze mam ochotę spędzić z dala od największego zgiełku. Zaczynam od spaceru najdłuższą plażą w Kopenhadze – Amager Strandpark. To miejsce z urokliwą promenadą i widokiem na most nad Sundem. Zimą idealne na spokojny spacer, przejażdżkę rowerem, bieganie, ale też… zimną kąpiel. Amatorów morsowania spotykam co chwilę, a winter bathing połączony z relaksem w saunach jest tu wręcz pasją narodową. Amager Helgoland, kąpielisko położone na północnym krańcu plaży nawet teraz jest pełne ludzi, którzy wizytę w saunie przeplatają korzystaniem z dobrodziejstw lodowatej wody. I ja postanawiam spędzić czas tak, jak robią to Duńczycy. Wsiadam w autobus i jadę na Refshaleøen. To postindustrialna wyspa, która jest dziś swoistym centrum kultury, ulicznego jedzenia i dobrego spędzania czasu. Spacer zaczynam od Reffen, słynnej uliczki z jedzeniem ulicznym z całego świata. Zamawiam gorącego naleśnika z jabłkami i cynamonem, a potem idę w miejsce, które okazało się jednym z hitów mojej wycieczki do Kopenhagi. To Copenhot – zimowe, plenerowe spa, które w nietypowej przestrzeni Refshaleøen robi jeszcze większe wrażenie. Najbliższe półtorej godziny to czysty relaks i regeneracja dla ciała i głowy: choć to środek grudnia to zakładam strój kąpielowy, siadam w wielkiej balii wypełnionej gorącą wodą, korzystam z sauny i chłodzę się w niewielkim basenie lub balii z lodowatą wodą. Copenhot jest pełne Duńczyków: w balii obok świetnie bawi się grupa koleżanek, z innej rozbrzmiewa głośne „Happy Birthday”, bo kto powiedział, że nie można świętować urodzin w takim miejscu? Dopełnieniem tego klimatu bez wątpienia jest widok na Copenhill – elektrociepłownię i spalarnię odpadów, na której mieści się całoroczny stok narciarski. Siedzę w gorącej balii i patrzę na szusujących w oddali po igielicie ludzi (a Copenhill wpisuję na listę miejsc, które koniecznie muszę odwiedzić przy następnej wizycie w stolicy Danii). Co zobaczyć z kartą kopenhaską? Wypoczęta i zrelaksowana postanawiam zostać jeszcze chwilę na Refshaleøen. Również tu mieści się wyjątkowe centrum sztuki współczesnej: Copenhagen Contemporary (CC). Aby wejść, korzystam znowu z karty kopenhaskiej. W środku miła niespodzianka: na czasowej wystawie Soft Robots (jest czynna do 19 kwietnia 2026) znajduje się praca polskiej artystki Martyny Marciniak. Dodam, że w muzeum mieści się kreatywna przestrzeń zabaw dla najmłodszych, jest też miejsce, gdzie można stworzyć własny rysunek (oczywiście z tego korzystam i dokładam do galerii odwiedzających swoją pracę). Zrobiło się późno, patrzę na zegarek i wiem jedno: jeśli wsiądę w autobus zdążę jeszcze dziś odwiedzić jedno z kopenhaskich muzeów. Stawiam na Muzeum Designu (Designmuseum Danmark) – tu również wchodzę na wspomnianą kartę. Ta przestrzeń to prawdziwy hołd nie tylko dla duńskiego designu (i takich projektantów jak Arne Jacobsen, Hans J. Wegner czy Finn Juhl), ale też miejsce ciekawe z historycznego punktu widzenia. Muzeum mieści się w części dawnego szpitala – osiemnastowiecznego Frederiks Hospital zbudowanego według projektu Nicolai Eigtveda. Podziwiam piękne przedmioty wyeksponowane dziś w muzeum, ale myślę też o tym, że to tu, na łóżku szpitalnym, ostatnie dni życia spędził najbardziej znany duński filozof Søren Kierkegaard. Malmö – hygge zamień na fikę W niedzielny poranek wracam pociągiem do Malmö. Duńskie hygge zamieniam na szwedzką fikę. To zgrabne słowo oznacza nie tylko przerwę na kawę i coś słodkiego, ale wręcz rytuał celebrowania tej chwili z bliskimi osobami. Spacerując urokliwymi uliczkami tutejszej starówki, czyli Gamla Staden. Trafiam do Lilla Kafferoseriet, lokalnej kawiarni i niewielkiej palarni kawy. Trzeba tu nieco postać w kolejce, ale to dla mnie dobry znak – kawiarnia tętni życiem, ja zamawiam małą kawę i przepyszną bułeczkę z kardamonem. Czuję, że fika to słowo, które wejdzie na stałe do mojego słownika i rytuałów, które warto pielęgnować. Nie mam ochoty na pośpiech. Chłonę atmosferę starego miasta i zastanawiam się, jak mogło tu wyglądać kiedyś życie. Urokliwe domy przy brukowanej ulicy Jakob Nilsgatan działają na wyobraźnię. Zaglądam jeszcze na Gustaf Adolfs Torg – świąteczny jarmark pełen rękodzieła i świątecznych przysmaków. Szwedzi chętnie kupują grzańce, ale też gorące kiełbaski, które są świetną przekąską na chłodny dzień. Wracając ulicą Södergatan zwracam uwagę na niewielki sklepik: Relove & More. To klimatyczny second hand z rzeczami z drugiej ręki: ubraniami, biżuterią i przedmiotami do domu. Jeśli chcesz kupić skandynawskie upominki z duszą, to adres obowiązkowy. Malmö to miasto doskonałe do zwiedzania rowerem lub pieszo (przy dworcu centralnym można wypożyczyć rower). Mimo niesprzyjającej pogody postanawiam zobaczyć jeszcze Sibbarp – najbliższy punt widokowy na most nad Sundem. Niknąca w morzu mgły konstrukcja mostu robi wrażenie. Po drodze spotykam, a jakże, morsujących Szwedów. Najdziwniejsze muzeum w Malmö? Kiedy patrzę na listę miejscowych muzeów, natychmiast zwracam uwagę na Disgusting Food Museum. Ryzykuję i okazuje się to strzałem w dziesiątkę. Muzeum to z jednej strony ekspozycja pokazująca najdziwniejsze i uznawane za najbardziej obrzydliwe potrawy świata, ale też bar degustacyjny. Zamiast biletu zwiedzający dostają woreczek na wymioty. Zastanawiam się, czy to faktycznie niezbędne, ale tablica z licznikiem na wejściu rozwiewa wątpliwości: ostatni raz ktoś zrobił użytek z woreczka 5 dni temu. W sumie do tej pory zdarzyło się to 633 razy. Ostrzegam, może być ciężko, ale zabawa jest przednia, co jest ogromną zasługą załogi muzeum – która strach przed próbowaniem rozładowuje zabawnymi opowieściami. I w ten oto sposób jadłam kwaśne mrówki, chrupiące robaki bambusowe i świerszcze. I najgorsze wizualnie dla mnie – tajlandzkie pływaki, czyli czarne, duże chrząszcze. Bar degustacyjny to także napój z Polski: sok z kiszonej kapusty. Jestem zdziwiona. – Dla Amerykanów i Brytyjczyków jest to wyzwanie – tłumaczy Erik, który stoi za tym osobliwym barem. Pytam go, przy czym goście muzeum najczęściej nie wytrzymują. Okazuje się, że to intensywnie pachnące sery. Skoro jesteśmy w Szwecji – nie może zabraknąć słynnych Surströmming, czyli sfermetowanych śledzi (które okazują się być całkiem smaczne) i salmiaków, czyli słonych cukierków z lukrecją. Erik daje wskazówkę: – Rozgryź cukierka szybko, dzięki temu wszystkie smaki poczujesz naraz – to rzeczywiście działa. Osobliwa degustacja kończy się próbowaniem najostrzejszych rzeczy. Mogę odetchnąć z ulgą: nie powiększyłam niechlubnej statystyki na muzealnej tablicy. Jak wygląda podróż powrotna promem? Do Polski wracam w poniedziałek. Na podróż chcę przeznaczyć tym razem nie noc, a dzień. Niedługo po wyjściu z Malmo prom Finnlines przepływa pod mostem nad Sundem, który oglądałam z obu brzegów cieśniny, a teraz mam go niemal na wyciągnięcie ręki. Podróż promem jest wygodna, bo pasażerowie mają do dyspozycji kajuty, ale też szereg atrakcji, w tym – nie mogło być inaczej – dostępnej dla wszystkich sauny. Jest też bar, sala zabaw dla dzieci i promowy sklep, na którym można kupić m.in. słodycze czy perfumy w dobrych cenach. Po promie oprowadza mnie Birgitta Rosander, która odpowiada za to, aby pasażerom niczego nie brakowało. Zwracam uwagę na drobiazgi, które tworzą świąteczny klimat w tym choinkę koło baru. To wszystko zasługa Birgitty. Dzięki niej mogę chwilę spędzić na kapitańskim mostku i wyjść na część pokładu dostępną tylko dla załogi: Morze Bałtyckie wygląda zjawiskowo, ale jest zimny wiatr, więc szybko wracamy do przytulnego wnętrza. Nim dobijemy do portu w Świnoujściu na promie jem jeszcze posiłek i robię ostatnie zakupy. Po godzinie 19.00 jestem już na lądzie i wiem jedno: do Kopenhagi i Malmö w zimowej odsłonie jeszcze kiedyś na pewno chcę wrócić. Gdzie spać i gdzie zjeść – praktyczny przewodnik Kopenhaga Hotel Frihavnen (Århusgade 124B) – przytulny, blisko metra i centrum. Nordhus (Aarhusgade 124A) – wspólne posiłki, świeże pieczywo, communal dining. Vækst (Sankt Peders Stræde 34) – szklarniowy klimat, nowoczesne menu. Vinhanen (Baggesensgade 13) – modna winiarnia z prostym menu. Malmö Hotel Savoy (Norra Vallgatan 62) – klasyka naprzeciw dworca. Malmö Saluhall (Gibraltargatan 6) – hala pełna światowych smaków. Grand Italian (Dag Hammarskjölds torg 2) – 25 piętro i widok na port. Źródło: National Geographic Traveler Nasza ekspertka Katarzyna Świerczyńska Reporterka zakochana w swojej pracy. Po godzinach prowadzi podróżniczego bloga „Podróże z psem” i jest współautorką projektu „Nad portem noc” pokazującego nocne życie Szczecina. Najczęściej podróżuje blisko, najlepiej na własnych nogach lub rowerem. Uwielbia Puszczę Bukową, nadodrzańskie szlaki i Bałtyk o każdej porze roku.
Polacy są nie do zatrzymania. 87-letni Krzysztof Baranowski po raz 3. samotnie okrąża świat. Wiemy, gdzie teraz jest.
Dla niektórych chyba po prostu nie ma rzeczy niemożliwych. Kapitan Krzysztof Baranowski już wcześniej był legendą – to pierwszy Polak, który dwukrotnie samotnie opłynął kulę ziemską. W listopadzie rozpoczął kolejną życiową przygodę: doświadczony żeglarz wyruszył w kolejny, trzeci już rejs. Jak śledzić jego postępy?
Jacht „Meteor” przemierza właśnie fale Atlantyku i zbliża się do piaszczystych plaż słonecznej Martyniki. Na jego pokładzie znajduje się jedna osoba – 87-letni Krzysztof Baranowski, ikona polskiego żeglarstwa oceanicznego. To dowód niezwykłej siły i determinacji twórcy legendarnej „Szkoły Pod Żaglami” i kapitana „Fryderyka Chopina” oraz przypomnienie, że marzenia nie mają terminu ważności. Nieustraszony polski żeglarz Krzysztof Baranowski urodził się 26 czerwca 1938 roku daleko od morza, bo we Lwowie. Żegluje od 15. roku życia. Jest pierwszym Polakiem, który samotnie opłynął jachtem Przylądek Horn (1973) oraz dwa razy kulę ziemską (1972 i 1999). To także dziewiąty żeglarz w historii świata, który samotnie opłynął glob trasą prowadzącą na wschód przez Ocean Południowy, czyli w „Ryczących Czterdziestkach” – pasie wód oceanicznych na półkuli południowej znajdującym się między 40° a 50° szerokości geograficznej, słynącym z bardzo silnych, stałych wiatrów zachodnich i częstych sztormów. Baranowski to orędownik budowy polskich żaglowców. Z jego inicjatywy powstał m.in. sławny polski bryg „Fryderyk Chopin”, którego został pierwszym kapitanem. Pisarz, podróżnik, dziennikarz i nauczyciel, który wychował wiele pokoleń żeglarzy, wyruszył na kolejną wyprawę, która jest inspiracją dla nas wszystkich. Trzeci samotny rejs dookoła świata Skąd pomysł na to, by w wieku 87-lat po raz trzeci opłynąć świat? Baranowski uważa, że w samotnej żegludze jest coś wyjątkowego. Porównuje ją do stanu nieważkości, podczas której doświadcza olśnienia, euforii czy smutku. To człowiek z innej epoki, który lubi mieć wszystko we własnych rękach. Śmieje się często, że już się „nadowodził” licznymi załogami, więc przyda mu się chwila spokoju. Specyficznie postrzega „spokój”, trzeba mu to przyznać. Skąd wyruszył Baranowski i jak przebiega jego trasa? Kapitan wyruszył z Teneryfy, jednej z Wysp Kanaryjskich. Stamtąd w połowie listopada rozpoczął rejs w kierunku Martyniki. Następne etapy prowadzić mają przez Panamę, Tahiti, Fidżi, Darwin, Mauritius, Durban, Kapsztad i ponownie Teneryfę. Na czym płynie Kapitan Baranowski? Krzysztof Baranowski popłynął na swój trzeci rejs dookoła świata na pokładzie jachtu „Meteor”. To jednostka o smukłej sylwetce i drewniano-epoksydowej konstrukcji. Ma 15,44 m długości i 3,05 m szerokości. Jacht jest stylizowany na styl lat 20. XX wieku i przypomina klasyczną jednostkę regatową. Jakie są zagrożenia samotnego rejsu dookoła świata? Podczas rejsu najważniejszą sprawą jest woda pitna, ale sam Kapitan mówi, że w przypadku samotnej wyprawy łatwo da się policzyć jej potrzebną ilość. Na pokład jachtu, który przemierza cały ocean bez żadnego postoju, należy także zabrać jedzenie – konserwy, puszki, produkty liofilizowane. W wywiadach Baranowski śmieje się, że najbardziej uwielbia… gorący kubek. Samotność wymaga umiejętności zarządzania własnymi siłami. Trzeba umiejętnie dawkować sen, by nigdy nie przekroczyć granicy, w której osunie się ze zmęczenia. Na pełnym morzu pomoc nie nadejdzie i umiera się po cichu. Trasę potrafi zakłócić także pogoda, a jej najgroźniejszą emanacją są huragany. Na szczęście rodzą się one w charakterystycznych warunkach i odpowiednia wiedza na temat oceanu – oraz nowoczesna technologia – potrafi je przewidzieć z dużą dokładnością. Przy odpowiednio szybkim jachcie i wyczuciu stosunkowo „łatwo” – przynajmniej dla takiego wilka morskiego – przed nimi uciec. A co z drapieżnikami? Na oceanie co prawda nie ma ludzi, ale zagrożeniem są morskie drapieżniki. Szczególnie groźne są orki, które coraz częściej „podgryzają” stery jachtów i je przewracają. Do takich wydarzeń dochodzi ostatnio u wybrzeży Portugalii czy Hiszpanii. Niesamowity hart ducha i sprawność fizyczna 87-latka Krzysztof Baranowski imponuje swoją formą i pokazuje, że wiek nie jest żadnym ograniczeniem. Jeździ na nartach – na których nota bene uważa, że sprawność fizyczna jest dużo bardziej potrzebna niż na żaglach, na których się głównie „siedzi” – i pokazuje młodszym kolegom, że wystarczy chcieć. Nie opuszcza go także poczucie humoru. – Na razie jacht gada, czasem głośniej czasem ciszej. Krzyknąć też potrafi, ale dzisiaj to ja wrzasnąłem, lejąc wrzątek na dłoń zamiast do termosa – czytamy w prowadzonym przez Kapitana dzienniku pokładowym z 5.12.2025 roku. Gdzie śledzić postępy z rejsu? Przebieg rejsu Krzysztofa Baranowskiego można śledzić na jego stronie na facebooku, na którą codziennie wrzucane są informacje o postępach: zarówno wiadomości od Kapitana, jak i komentarze na temat trasy, informacje o jachcie czy o pogodzie. Warto je obserwować, bo to historia, która zapiera dech w piersiach. Gdy my dzisiaj będziemy kłaść się spać, on będzie gdzieś tam – na morzu, sam, walcząc z żywiołem. Kilka dobrych myśli z pewnością nie zaszkodzi. Stopy wody pod kilem, Kapitanie! Źródło: facebook.com/krzysztofbaranowski, zeglarski.info, Polsat, marynistyka.pl Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Co się dzieje, gdy na morzu dochodzi do przestępstwa? „Kobieta z kabiny 10” pokazuje mroczną stronę rejsów
W nowym thrillerze Netflixa „Kobieta z kabiny dziesiątej” Laura „Lo” Blacklock (w którą wciela się Keira Knightley) budzi się w środku nocy na luksusowym superjachcie i słyszy krzyk. Gdy podchodzi do balkonu, dostrzega, jak sądzi, ślady krwi na barierce i kogoś wypadającego za burtę. Ale co by się stało, gdyby taka sytuacja naprawdę miała miejsce na statku? Jak funkcjonują procedury obsługi pasażerów w rejsach, gdy dochodzi do wypadku lub podejrzenia tragedii na pokładzie?
Spis treści: Jak naprawdę wyglądają procedury, gdy ktoś wypada za burtę? Co się dzieje, gdy na pokładzie dochodzi do przestępstwa? Kto odpowiada za dochodzenie w sprawie przestępstw na wodach międzynarodowych? Film z Keirą Knightley w roli głównej bije obecnie rekordy popularności na Netflixie, przyciągając uwagę widzów na całym świecie. Akcja rozgrywająca się na luksusowym jachcie od pierwszych minut trzyma w napięciu, a atmosfera klaustrofobicznego niepokoju narasta z każdą sceną. W jednej z kluczowych momentów dziennikarka Laura „Lo” Blacklock alarmuje załogę po tym, jak jest przekonana, że była świadkiem zbrodni. Rozpoczynają się gorączkowe poszukiwania rzekomo zaginionego pasażera – jednak wbrew jej słowom wszyscy na pokładzie wydają się obecni. Gdy jeden z członków załogi nakazuje odwołać wezwanie Mayday do Straży Przybrzeżnej, Blacklock pyta z niedowierzaniem: „Zadzwoniłeś do Straży Przybrzeżnej?”, na co słyszy spokojną odpowiedź: „Oczywiście że tak”. Thriller „Kobieta z kabiny 10”, oparty na bestsellerowej powieści Ruth Ware, to nie tylko opowieść o strachu i obsesji, lecz także historia, która w zaskakująco realistyczny sposób dotyka kwestii bezpieczeństwa na morzu. Warto więc przyjrzeć się temu, jak podobna sytuacja wyglądałaby w rzeczywistości, gdyby podczas rejsu faktycznie doszło do tragedii. Jak naprawdę wyglądają procedury, gdy ktoś wypada za burtę? W sytuacji, gdy pasażer lub członek załogi wypadnie za burtę, obsługa statku natychmiast wdraża ściśle określone procedury bezpieczeństwa. –Najprościej mówiąc, statek zawraca dokładnie w miejsce, w którym znajdowała się osoba, by rozpocząć akcję poszukiwawczą – wyjaśnił w rozmowie z „USA Today” Michael Winkleman, prawnik z kancelarii Lipcon, Margulies & Winkleman specjalizujący się w prawie morskim. Jeśli jednak nikt nie był świadkiem zdarzenia ani nie zarejestrowały go kamery, procedura wygląda inaczej. W pierwszej kolejności załoga przeszukuje statek, od kabin i korytarzy po pokłady rekreacyjne, aby upewnić się, że zaginiona osoba nie znajduje się na pokładzie. – Nie ma sensu zawracać ogromnego statku w poszukiwaniu kogoś, kto po prostu siedzi w barze i pije drinka – tłumaczył Winkleman. Takie poszukiwania mogą trwać nawet kilka godzin. Dopiero gdy nie przyniosą rezultatu, kapitan podejmuje decyzję o zawróceniu jednostki i rozpoczęciu akcji ratunkowej na morzu, a służby pokładowe powiadamiają odpowiednie władze przybrzeżne. W zależności od miejsca zdarzenia działania te prowadzone są we współpracy z krajowymi ośrodkami ratownictwa morskiego – w Europie z służbami SAR (Search and Rescue), a w Stanach Zjednoczonych ze Strażą Przybrzeżną (U.S. Coast Guard). Celem jest jak najszybsze dotarcie do miejsca, w którym osoba mogła wpaść do wody, zanim prądy morskie uniemożliwią skuteczne poszukiwania. Co się dzieje, gdy na pokładzie dochodzi do przestępstwa? W przeciwieństwie do fabuły thrillera „Kobieta z kabiny 10” na współczesnych statkach wycieczkowych obowiązują precyzyjne procedury dotyczące przestępstw na morzu. Większość dużych jednostek posiada własne służby ochrony, które pełnią funkcję policji pokładowej. – Gdy istnieje podejrzenie przestępstwa, to właśnie one przejmują kontrolę nad sytuacją – wyjaśnił Winkleman. Standardowy protokół zakłada natychmiastowe odizolowanie miejsca zdarzenia, zabezpieczenie dowodów i uniemożliwienie dostępu osobom postronnym. – Jeśli mają podejrzanego, personel ochrony może go zatrzymać i umieścić w areszcie pokładowym. W praktyce jest to więzienie na statku – dodał prawnik. Równocześnie załoga ma obowiązek powiadomić odpowiednie władze w najbliższym porcie, do którego zmierza. W przypadku rejsów na Karaiby może to być Bahamas Maritime Authority, natomiast w Europie – służby morskie kraju, w którego wodach znajduje się statek. Ostatecznie decyzję o dalszym postępowaniu podejmują organy ścigania państwa, które ma prawo prowadzić śledztwo w tej sprawie. Jednak jeszcze przed zawinięciem do portu załoga sporządza szczegółowe raporty i dokumentację fotograficzną, by zachować pełny ciąg dowodowy. Kto odpowiada za dochodzenie na wodach międzynarodowych? To, kto zajmuje się śledztwem w przypadku przestępstwa na statku, zależy przede wszystkim od miejsca zdarzenia i państwa, pod którego banderą pływa jednostka. W praktyce oznacza to, że jurysdykcja na morzu często ma charakter międzynarodowy. W Stanach Zjednoczonych śledztwo prowadzi FBI, jeśli przestępstwo wydarzyło się na wodach amerykańskich, na statku należącym do firmy z USA lub dotyczyło obywateli tego kraju. Podobne zasady obowiązują w Europie – odpowiedzialność zazwyczaj spoczywa na państwie bandery lub kraju, w którego wodach doszło do zdarzenia. Sytuację komplikuje jednak fakt, że wiele statków pływa pod tzw. tanimi banderami, zarejestrowanymi w państwach o łagodniejszych przepisach, takich jak Bahamy, Panama czy Malta. W takich przypadkach dochodzenia często wymagają współpracy międzynarodowych służb i organów morskich. Źródła: USA Today, BBC, Guardian, Międzynarodowa Organizacja Morska Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Rejsy jak z marzeń: co sprawia, że ta forma wakacji wciąga jak magnes?
Rejsy statkiem na wakacje to wyjątkowa forma urlopu, która łączy zwiedzanie nadmorskich metropolii z chwilami wytchnienia na pokładzie. Podczas jednego rejsu możesz odkryć różnorodne kultury, krajobrazy i architekturę bez konieczności pakowania walizek co dzień.
Spis treści: Rejsy statkiem z Polski – komfortowa przygoda bez konieczności latania Jak wygląda typowy dzień podczas rejsu statkiem wycieczkowym? Ile kosztuje rejs statkiem i co wpływa na cenę? Rejsy statkiem – dokąd warto się wybrać? Rejs statkiem to nie tylko wygodna forma przemieszczania się między portami – to także podróż pływającym hotelem, wyposażonym w restauracje, sklepy i wiele więcej atrakcji. Taki sposób podróżowania pozwala w pełni cieszyć się wakacjami: w ciągu dnia możesz odkrywać kolejne nadmorskie stolice, a wieczorem zrelaksować się na pokładzie, podziwiając panoramiczne widoki morza – bez konieczności codziennego pakowania i zmiany miejsca noclegu. Krytycy zwracają uwagę na negatywny wpływ wycieczkowców na środowisko, w tym emisję spalin i zanieczyszczenia wód. Pojawiają się też głosy dotyczące przeludnienia popularnych portów, co może zaburzać lokalne życie i infrastrukturę turystyczną. Rejsy statkiem z Polski – komfortowa przygoda bez konieczności latania Rejs statkiem z polskiego portu to świetna propozycja dla tych, którzy chcą połączyć wakacyjny relaks z odkrywaniem nowych miejsc – bez stresu związanego z lataniem. Dzięki rosnącej ofercie rejsów z Gdyni i Gdańska, z łatwością rozpoczniesz morską przygodę wprost z Polski. To opcja ceniona szczególnie przez osoby unikające lotnisk, rodziny z dziećmi oraz seniorów. Nowoczesne wycieczkowce przypominają pływające miasta – na pokładzie znajdziesz baseny, strefy SPA, restauracje, bary, sklepy i teatry. Atrakcją samą w sobie może być już pobyt na statku, ale to, co naprawdę przyciąga, to możliwość odwiedzenia w krótkim czasie kilku krajów i miast. Rejsy obejmują m.in. Skandynawię, kraje bałtyckie, fiordy norweskie, a także trasę w kierunku wysp Morza Śródziemnego – wszystko w ramach jednego biletu. Plusem jest również fakt, że plan rejsu jest ustalony z góry, więc nie musisz martwić się o organizację przejazdów, noclegów czy wyżywienia. Co więcej, w sezonie pojawiają się atrakcyjne oferty last minute, które pozwalają zarezerwować luksusowy rejs w bardzo konkurencyjnej cenie. To forma wypoczynku, która łączy wygodę all inclusive z pasją do podróży – w rytmie fal i pod błękitnym niebem. Jak wygląda typowy dzień podczas rejsu statkiem wycieczkowym? Rejs statkiem wycieczkowym to dobrze zorganizowana forma podróży, przypominająca objazdówkę – tyle że na wodzie. Przemieszczanie się między portami odbywa się zazwyczaj nocą, dzięki czemu poranki możesz spędzać już na lądzie, zwiedzając zabytki, lokalne targi czy malownicze wybrzeża. Biura podróży przygotowują szczegółowy plan zwiedzania – zarówno w formie wycieczek grupowych, jak i atrakcji fakultatywnych, które można dokupić według własnych zainteresowań. Podczas rejsu przewidziane są również tzw. dni na morzu, czyli czas spędzony w całości na pokładzie. To doskonała okazja, by korzystać z udogodnień statku: basenów, spa, siłowni, sal widowiskowych czy warsztatów tematycznych. Na promach i statkach wycieczkowych działają też sklepy wolnocłowe, liczne restauracje i bary. W cenie rejsu często zawarte są śniadania w formie bufetu, a także opieka polskojęzycznego pilota dla większego komfortu podróżnych. To zorganizowany, ale elastyczny sposób zwiedzania – pozwala zobaczyć wiele miejsc w krótkim czasie, bez ciągłego pakowania się i zmiany hoteli. Ile kosztuje rejs statkiem i co wpływa na cenę? Koszt rejsu statkiem może znacznie się różnić – w zależności od kierunku, długości rejsu, standardu kabiny oraz sezonu. Najtańsze rejsy po Morzu Bałtyckim, startujące np. z Gdyni lub Sztokholmu, są dostępne już od około 1000–1200 zł za osobę za 5–6 dni podróży. To doskonała opcja dla tych, którzy chcą przetestować ten rodzaj wypoczynku bez dużego obciążenia dla budżetu. Rejsy po Grecji czy Adriatyku zaczynają się od około 1900–2500 zł, a wycieczki po Nilu lub Morzu Czerwonym (Egipt, Izrael, Jordania) mieszczą się w przedziale 2300–2900 zł. Ceny te często obejmują noclegi, wyżywienie, opiekę pilota i program zwiedzania, co czyni je bardzo konkurencyjnymi w porównaniu do klasycznych wycieczek lądowych. Z kolei rejsy egzotyczne, takie jak rejsy po Karaibach, Mauritius, Azja Południowo-Wschodnia czy rejsy transatlantyckie, to wydatek rzędu 9500–11 000 zł, a nawet więcej w przypadku dłuższych tras i kabin premium. Warto jednak pamiętać, że w takich ofertach często zawarte są przeloty, transfery i pakiety all inclusive. Na cenę wpływa też: typ kabiny (wewnętrzna, z oknem, z balkonem, apartament), termin rejsu (sezon wakacyjny vs. poza sezonem), linie rejsowe (różne standardy i udogodnienia), dodatkowe usługi (np. napoje, wycieczki lądowe, opłaty portowe). Oferty last minute mogą obniżyć koszt nawet o 30–50%, dlatego warto śledzić promocje – zwłaszcza na kilka tygodni przed planowaną datą wypłynięcia. Rejsy statkiem – dokąd warto się wybrać? Rejsy statkiem wycieczkowym otwierają przed podróżnikami zupełnie nowe możliwości – zarówno pod względem kierunków, jak i charakteru samej podróży. Oprócz klasycznych tras po Morzu Śródziemnym czy Karaibach, coraz większą popularność zdobywają mniej oczywiste destynacje, które zachwycają przyrodą, autentycznością i spokojem z dala od tłumów. Jeśli zależy Ci na połączeniu przygody z kontaktem z naturą, wybierz się w rejs do Alaski lub wokół Archipelagu Aleuckiego. Czekają tam monumentalne lodowce, dzika przyroda i krajobrazy, których nie doświadczysz nigdzie indziej. Dla miłośników egzotyki idealną propozycją będą rejsy po rzece Magdalena w Kolumbii – trasa prowadzi przez malownicze miasteczka, tropikalne zakątki i zabytki wpisane na listę światowego dziedzictwa. To opcja dla tych, którzy szukają nieoczywistych doznań kulturowych. Riwiera Albańska zyskuje na znaczeniu jako alternatywa dla zatłoczonej Chorwacji czy Grecji. Krystalicznie czysta woda, kameralne porty i urokliwe miasta nad Adriatykiem czynią z Albanii nowy hit sezonu. Dla tych, którzy wolą bardziej klasyczne trasy, Wyspy Greckie nadal pozostają niezawodnym wyborem. Santorini, Mykonos, Korfu czy Kreta oferują nie tylko malownicze widoki, ale też bogatą historię i smak śródziemnomorskiej kuchni. Na szczycie listy niezmiennie pozostają rejsy po Karaibach – rajskie plaże, turkusowa woda i tropikalne wyspy kuszą zarówno pary, jak i rodziny z dziećmi. Wiele tras obejmuje również prywatne wyspy należące do armatorów, gwarantujące komfort, bezpieczeństwo i relaks na najwyższym poziomie. Coraz więcej osób decyduje się też na rejsy po Grenlandii, Islandii czy w kierunku Spitsbergenu – to propozycje dla bardziej wymagających podróżników, pragnących eksplorować dziewicze tereny i lodowe pustkowia. Wachlarz możliwości jest ogromny. Niezależnie od tego, czy wolisz klasyczny relaks w promieniach słońca, czy dziką przygodę w Arktyce – z łatwością znajdziesz rejs dopasowany do Twoich marzeń, stylu podróżowania i budżetu. Kontrowersje wokół wycieczkowców – co warto wiedzieć? Choć rejsy statkiem wycieczkowym kojarzą się z luksusem, wygodą i możliwością zobaczenia wielu miejsc w krótkim czasie, nie są wolne od krytyki. Głównym zarzutem wobec branży rejsów jest negatywny wpływ na środowisko naturalne. Wielkie statki zużywają ogromne ilości paliwa, co wiąże się z emisją gazów cieplarnianych, a także produkcją odpadów, które – mimo nowoczesnych systemów oczyszczania – mogą trafiać do mórz i oceanów. Coraz częściej mówi się również o nadmiernej turystyce w portach docelowych. Małe miasteczka, do których przypływają dziesiątki tysięcy turystów dziennie, często nie są przystosowane do tak dużego ruchu. To prowadzi do przeludnienia, przeciążenia infrastruktury, wzrostu cen oraz erozji lokalnej kultury i stylu życia mieszkańców. Pojawiają się także kontrowersje dotyczące warunków pracy załogi, zwłaszcza na tańszych liniach, gdzie pracownicy pochodzący z krajów rozwijających się często zatrudniani są na trudnych warunkach. W odpowiedzi na te zarzuty wiele linii rejsowych zaczęło inwestować w technologie bardziej przyjazne środowisku, np. zasilanie LNG (skroplonym gazem ziemnym), filtry spalin, oczyszczalnie ścieków na pokładzie czy planowanie tras z myślą o minimalizacji emisji. Jednak tempo zmian nie zawsze nadąża za rosnącymi oczekiwaniami świadomych podróżnych. Dlatego warto przed wyborem rejsu sprawdzić, jakie praktyki środowiskowe i społeczne stosuje dany operator. Źródło: National Geographic Traveler
Trzej bracia przepłynęli Pacyfik siłą własnych mięśni. Na lądzie poprosili o pizzę i piwo
Ewan, Jamie i Lachlan MacLean ze Szkocji przepłynęli Pacyfik bez wsparcia, bijąc rekord świata. Bracia płynęli na własnoręcznie zbudowanej łodzi wiosłowej i pokonali ponad 14 tysięcy kilometrów: z Peru do Australii.
To najszybszy nieprzerwany rejs bez dodatkowego wsparcia, jaki kiedykolwiek miał miejsce. MacLeanowie pobili rekord Rosjanina Fiodora Koniukowa (162 dni), który samotnie pokonał Pacyfik w 2014 roku. Najszybsza załoga w historii Bracia spędzili na Pacyfiku 139 dni i przepłynęli 14,484 km. z Peru do Australii. Ich niewiarygodny rejs zakończył się 30 sierpnia 2025 w Cairns. Byli pierwszą załogą, która rozpoczęła rejs z Ameryki Południowej. Wyprawę odbyli na łodzi, którą sami zbudowali z włókna węglowego, inspirując się samochodami Formuły 1. Po zejściu na ląd w Cairns żartowali, że najbardziej marzą o pizzy, piwie i spaniu. Starczyło im jednak sił, by zagrać na dudach – narodowym instrumencie Szkocji. Dramatyczne momenty rejsu Rejs, jak podkreślają, był bardzo trudny. Musieli walczyć z chorobą morską, kurczącymi się zapasami jedzenia i tropikalnymi sztormami. W najbardziej dramatycznej sytuacji na całym rejsie, podczas sztormu który trwał 36 godzin, Lachlan został zmyty przez falę za burtę i cudem uratowany przez Ewana. Ich nietypowa łódź – nazwana „Rose Emily” na cześć zmarłej siostry – uważana jest za najszybszą i najlżejszą jednostkę tego typu. Bracia podczas jej budowy współpracowali z legendą oceanicznego wioślarstwa, Markiem Slatsem. Ekstremalne warunki i ograniczone zapasy Rejs bez wsparcia uniemożliwiał postoje na uzupełnienie zapasów, a także przyjęcie jakiejkolwiek pomocy ze strony innych jednostek. Na pokład MacLeanowie zabrali m.in. 75 kg płatków owsianych i 500 kg liofilizowanego jedzenia. Prowiant był wyliczony na 150 dni, ale Lachlan opowiada, że w ostatnich tygodniach zdecydowali się na ścisłe racjonowanie żywności, w razie niespodziewanych opóźnień lub zmiany trasy. Nie tylko sport – charytatywna działalność braci Mordercza podróż miała nie tylko sportowy, ale i charytatywny cel. Bracia chcą przy jej pomocy zebrać milion funtów na pomoc dla Madagaskaru, gdzie tylko 14% mieszkańców gminy Ambohimanarina ma dostęp do czystej wody. Założona przez nich fundacja The Maclean Foundation finansuje budowę studni głębinowych, a tegoroczna wyprawa ma zapewnić dostęp do wody ponad 40 tysiącom ludzi. Zbiórka trwa, ale jej koniec już blisko – póki co braciom udało się zebrać ponad 850 tys. funtów. Nie była to też pierwsza ekstremalna wyprawa McLeodów. W 2020 roku w podobnym sposób przepłynęli Atlantyk w ramach zawodów „Talisker Whisky Atlantic Challenge”. W ciągu 35 dni pokonali prawie 5 tys. km. z Wysp Kanaryjskich na Antiguę. Pobili wtedy trzy rekordy: jako pierwsze w historii trio braci, najmłodsza oraz najszybsza trójka, która przepłynęła ocean. Warto dodać, że – jak sami opisują – wcześniej nie mieli dużego doświadczenia w wiosłowaniu. Po tym sukcesie zdecydowali się na założenie fundacji i rozszerzenie działalności charytatywnej. Źródło: CNN, The Maclean Brothers Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Już ponad 500 dni żyją na statku wycieczkowym. Tak wygląda ich niezwykła emerytura
Na statku znaleźli coś więcej niż przygodę, bo poczucie wspólnoty, komfort i codzienność, która przypomina wakacje. Ci seniorzy pokazują, że emerytura może być czasem spełniania marzeń, a nie rezygnacji z życia.
Coraz częściej seniorzy udowadniają, że emerytura wcale nie musi oznaczać spokojnych dni spędzanych w domowym zaciszu. Dla wielu staje się ona początkiem nowego rozdziału pełnego przygód i odkrywania świata. Doskonałym przykładem jest Sharon Lane, która w wieku 77 lat sprzedała dom i wyruszyła w 15-letni rejs. Jej decyzja wzbudziła ogromne zainteresowanie, ale nie jest odosobniona – na podobny krok zdecydowało się także małżeństwo Ansen, pokazując, że podróże w dojrzałym wieku mogą być nie tylko możliwe, lecz także niezwykle inspirujące. Życie na morzu zamiast domu spokojnej starości Marty i Jessica Ansen to małżeństwo od lat zakochane w morskich podróżach, które postanowiło po pandemii całkowicie odmienić swoje życie. Kiedy podczas lockdownu w Australii uświadomili sobie, że stracili kilka cennych lat emerytury, doszli do wniosku, że nie chcą już marnować czasu. – W końcu powiedziałem mojemu agentowi podróży: „Słuchaj, cokolwiek się wydarzy, zarezerwuj” – wspominał Marty. To, co miało być jednorazowym urlopem, szybko przekształciło się w nieprzerwaną podróż trwającą już ponad 500 dni. Para zarezerwowała 53 rejsy z rzędu i zdecydowała, że zamiast tradycyjnego domu spokojnej starości ich domem stanie się statek wycieczkowy. Dzięki takiemu wyborowi zyskali nie tylko wolność i przygodę, ale też poczucie komfortu, gdyż posiłki są wliczone w cenę biletu, a obsługa pokładowa zajmuje się sprzątaniem kabiny i codziennymi obowiązkami. – Po tylu latach na morzu nie jesteśmy pewni, czy pamiętamy, jak pościelić łóżko czy przygotować posiłek – żartował Marty w rozmowie z „A Current Affair”. Ujawnił też, że życie na morzu jest dla nich nie tylko bardziej atrakcyjne, ale i tańsze niż pobyt w domu opieki. Tym samym ich emerytura zamieniła się w nieustanne wakacje, wypełnione podróżami, rozrywką i spokojem, o którym wcześniej mogli jedynie pomarzyć. Codzienność na statku wycieczkowym Na morzu Marty i Jessica Ansen odnaleźli nowy rytm codzienności. Aby równoważyć rozkosze bufetu i wieczorne drinki, 78-letni Marty i Jess zaczynają każdy dzień od energetycznej gry w ping-ponga. Poza tym ich dni wypełniają tańce, wspólne posiłki, zwiedzanie portów i spotkania z pasażerami. Z czasem przestali być anonimowymi podróżnikami, stając się niemalże „celebrytami na pokładzie”. – To oni witają kapitanów, a nie odwrotnie – żartował kierownik statku Ren van Rooyen, podkreślając, że nowi pasażerowie często proszą o możliwość poznania australijskiego duetu. Ta rozpoznawalność wynika nie tylko z długości ich podróży, ale także ze stylu życia, jaki prowadzą na morzu. Z biegiem czasu ich więzi z członkami załogi przerodziły się bowiem w coś znacznie głębszego – relacje przypominające rodzinne. – Poznaliśmy już tak wielu członków załogi, że stali się dla nas jak rodzina. Każde kolejne spotkanie na morzu przypomina nam domowe uroczystości – stwierdziła Jessica. Również inni pasażerowie stali się ich przyjaciółmi. Wielu z nich spotykają ponownie podczas kolejnych rejsów, a wspólne podróże pozwalają nie tylko odświeżać dawne wspomnienia, lecz także planować następne przygody. – Czas spędzony z innymi gośćmi, czasami przez trzy miesiące lub dłużej, jest naprawdę wspaniały – dodała Jessica. Wiadomo, że para nie planuje rezygnować z takiego trybu życia – mają już zarezerwowane rejsy aż do września 2027 roku. Mimo tego, nie zaniedbują więzi rodzinnych. Kiedy statek zawija do australijskich portów, odwiedzają dzieci, wnuki i prawnuki. Z kolei w innych krajach spotykają się z przyjaciółmi poznanymi podczas poprzednich rejsów – od Irlandii, przez Kanadę, aż po Nową Zelandię. Źródła: Cruise Passenger, The Mirror, Supercar Blondie, A Current Affair Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Dokument Netfliksa wstrząsnął widzami. Rejs marzeń zamienił się w dramat
Nowy hit Netfliksa odsłonił kulisy morskiej katastrofy, która na zawsze zmieniła sposób postrzegania luksusowych rejsów. W dokumencie „Totalna katastrofa: Śmierdzący rejs” widzowie poznają dramat pasażerów statku Carnival Triumph.
Spis treści: Awaria Carnival Triumph. Jak luksusowa podróż stała się katastrofą? Dokument Netfliksa jako uderzający portret ludzkiej natury Całkiem niedawno, bo 24 czerwca 2025 roku, na Netfliksie pojawił się dokument pt. „Totalna katastrofa: Śmierdzący rejs”. Produkcja w szybkim tempie zyskała międzynarodowy rozgłos. Opowiedziana w niej historia stała się nie tylko symbolem zaniedbań logistycznych, ale i przypomnieniem, jak jedna awaria może zachwiać strukturą branży turystycznej. Wydarzenia z lutego 2013 roku sprawiły, że rejs luksusowego statku Carnival Triumph zamienił się w koszmar i do dziś mówi się o nim jako o „rejsie grozy”. Awaria Carnival Triumph. Jak luksusowa podróż stała się katastrofą? W lutym 2013 roku statek Carnival Triumph wypłynął z Galveston w Teksasie w czterodniowy rejs do Cozumel w Meksyku. Na jego pokładzie znalazło się ponad 4 tys. osób – pasażerów marzących o wypoczynku i członków załogi przygotowanych na standardową obsługę rejsu. Początek podróży przebiegał bez zakłóceń, jednak wszystko się zmieniło w momencie, gdy w maszynowni doszło do pożaru. W wyniku awarii statek stracił zasilanie – przestała działać klimatyzacja, systemy wentylacyjne oraz toalety. Wnętrza kabin stały się duszne, a warunki sanitarne gwałtownie się pogorszyły. Wówczas pozbawieni podstawowych udogodnień pasażerowie zaczęli przenosić się na pokład, szukając świeżego powietrza i chłodu. Sytuacja szybko wymknęła się spod kontroli – zaczęło brakować wody i jedzenia, a informacje przekazywane przez załogę były skąpe. Podróżujący opowiadali później, że musieli dzielić się racjami żywnościowymi i wodą pitną, a przestrzenie wspólne zapełniły się prowizorycznymi legowiskami. W mediach społecznościowych równocześnie pojawiały się zdjęcia i nagrania dokumentujące ciemne korytarze, zatkane toalety, brudne łazienki oraz długie kolejki po racje żywnościowe. Statek dryfował przez cztery dni, zanim został odholowany do portu. W tym czasie pasażerowie pozostawali w izolacji, bez dostępu do informacji i w poczuciu narastającej frustracji. Wbrew początkowym zapewnieniom operatora, pomoc techniczna okazała się niewystarczająca. Z tego względu awaria stała się jednym z największych kryzysów w historii nowoczesnych rejsów wycieczkowych. Dokument Netfliksa jako uderzający portret ludzkiej natury W dokumencie „Totalna katastrofa: Śmierdzący rejs” znalazły się nie tylko archiwalne nagrania, lecz także poruszające relacje pasażerów i członków załogi. Dzięki konsekwentnej wizji reżysera, który przedstawił zarówno kulisy awarii, jak i mechanizmy społeczne uruchamiające się w sytuacjach kryzysowych, film unaocznił, jak cienka bywa granica między luksusem i odpoczynkiem, a chaosem i walką o przetrwanie. – To, co wspólnie przeżyliśmy, było jak jakiś obóz przetrwania, tylko na wodzie – stwierdził jeden z pasażerów. Inny z kolei dodał, że nie miał pojęcia, że ludzie tak szybko zaczną się dzielić na tych, którzy pomagają innym oraz tych, którzy myślą tylko o sobie. Po tej sytuacji Carnival został zmuszony do wprowadzenia szeregu zmian technicznych i komunikacyjnych – spełniających oczekiwania pasażerów oraz norm przewoźników – a także wypłacenia rekompensat ofiarom katastrofy. Dzięki temu, dziś statek nadal pływa, ale pod inną nazwą – Carnival Sunrise. Film zyskał uznanie krytyków na całym świecie, którzy docenili umiejętne połączenie czarnego humoru z poważnym przesłaniem. „The Guardian” określił go jako „fascynujące spojrzenie na katastrofę toaletową, która wciąż nawiedza pasażerów”, natomiast „The Times” nazwał produkcję „najobrzydliwszym, a zarazem najzabawniejszym dokumentem tego roku”. Recenzenci zwrócili uwagę, że produkcja ma także wymiar socjologiczny – to opowieść o panice, solidarności i zaskakujących reakcjach ludzi, którzy zostali nagle pozbawieni komfortu i codziennych reguł. View oEmbed on the source website Źródła: Guardian, Netflixmania, FoxNews Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Wodnym tramwajem z miasta do miasta. To będzie hit nad polskim morzem
Polskie wybrzeże zyskuje kolejne atrakcje turystyczne. Nowoczesne tramwaje wodne ułatwią podróżowanie między popularnymi miejscowościami, omijając korki i oferując malownicze widoki. Nowe połączenia wodne powstaną zarówno w rejonie Szczecina, jak i Półwyspu Helskiego.
Spis treści: Tramwajem wodnym po Zalewie Szczecińskim Udogodnienia nie tylko dla turystów Polskie wybrzeże to tzw. wakacyjny klasyk. Co ciekawe, nad Bałtykiem chętnie wypoczywają nie tylko nasi rodacy, ale też między innymi Niemcy czy Czesi. Rosnące zainteresowanie nadmorskimi kurortami sprzyja rozbudowie infrastruktury turystycznej. Jednym z najciekawszych projektów jest wprowadzenie tramwaju wodnego, który połączy Szczecin, Nowe Warpno i Świnoujście. Tramwajem wodnym po Zalewie Szczecińskim Podczas ostatniego posiedzenia Rady Powiatu Police, starosta Shivan Fate przedstawił pomysł uruchomienia tramwaju wodnego, który miałby kursować między Szczecinem, Nowym Warpnem a Świnoujściem. Plan zakłada rozpoczęcie rejsów już w ostatni weekend czerwca. Nowa inicjatywa ma przyciągnąć turystów do Zalewu Szczecińskiego i ożywić gospodarkę regionu. Tramwaj wodny ma kursować w weekendy, przewożąc pasażerów oraz do 50 rowerów. Pierwszy rejs rozpoczynałby się o godzinie 7:00 w Szczecinie, z przystankiem w Nowym Warpnie o 9:00, a kończyłby się w Świnoujściu o 11:30. Powrotny kurs planowany jest na godzinę 17:30, z zakończeniem w Szczecinie o 20:00. Udogodnienia nie tylko dla turystów Kolejną interesującą inicjatywą jest planowane uruchomienie tramwaju wodnego między Puckiem a Chałupami. Nowoczesny, elektryczny tramwaj wodny ma rozpocząć kursowanie po Zatoce Puckiej w 2026 roku. Trasa będzie przebiegała między Puckiem a Chałupami, z planowanym przystankiem w Swarzewie. Łódź ma być zasilana wyłącznie elektrycznie, co wpisuje się w proekologiczne podejście do turystyki. Tramwaj wodny będzie wyposażony w 50 miejsc siedzących oraz 6 miejsc dla rowerów, co umożliwi turystom zabranie jednośladów i kontynuowanie podróży wzdłuż Półwyspu Helskiego. Mieszkańcy Pucka zyskają alternatywę dla zatłoczonych dróg, umożliwiającą szybkie i komfortowe dotarcie do Chałup. Statek o wartości ponad 3 mln zł ma wybudować stocznia z Gdyni. Początkowo ma on działać wyłącznie latem – od połowy czerwca do połowy września. W kolejnych sezonach będzie uruchamiany już w maju. Planowane są 3–4 codzienne kursy. Wprowadzenie tramwajów wodnych przyczyni się do zmniejszenia ruchu samochodowego na drogach prowadzących do nadmorskich kurortów. To wpłynie na poprawę jakości powietrza i komfortu turystów. Sam przejazd, a właściwie rejs takim tramwajem będzie atrakcją nie tylko dla najmłodszych. Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Na Perły Adriatyku powinien przepłynąć się każdy. Już wiemy, dlaczego się tak nazywają
Popłynąłem na chorwackie wyspy nazywane Perłami Adriatyku. I już wiem, że nie ma w tym przesady. Jeżeli do tej pory, nie mieliście planów na wakacje, to polecam właśnie ten rejs.
Jak tam żyjecie, wilki morskie? – pyta sarkastycznie kapitan kutra kołyszącego się przy kei portu miasteczka Murter, skąd zaraz wyruszę na archipelag wysp Kornati. Zbieraninę szczurów lądowych, której jestem częścią, trudno nazwać wilkami, a już na pewno nie morskimi. Część ekipy przypomina raczej zmoknięte kury siedzące na grzędzie o poranku, bo deszcz zacina zdrowo. Kapitan o imieniu Dragomir, przeklinając deszcz, opowiada, gdzie popłyniemy. Z potoku słów wyławiam nazwy Najviša Kruna, czyli „najwyższa korona”, i Žut, gdzie ponoć nikt nie mieszka na stałe. Archipelag Kornati wygląda jak ławica tuńczyków, która rozpierzchła się po ataku marlina. Jedne wyspy mają po 25 km długości, inne zaledwie metr kwadratowy. Kiedy wychodzimy z portu, zza chmur wreszcie wyłania się słońce. Ahoj, przygodo! Na koronie klifu Na archipelag dotarłem nie promem, a samochodem. Przejechałem po 40-metrowym moście zwodzonym przerzuconym przez wąską cieśninę w miejscowości Tisno (tłum. „ciasno”) oddzielającą wyspę Murter od stałego lądu. Następnie w jednej z lokalnych agencji wykupiłem rejs statkiem po wyspach Parku Narodowego Kornati. Mogłem wypłynąć dużym statkiem zabierającym na pokład kilkadziesiąt osób lub mniejszym kutrem, co też uczyniłem. Płyniemy przez labirynt wysp, wysepek, klifów wznoszących się ponad 80 m n.p.m. i skał ledwie wystających z wody. Minęliśmy wcześniej symboliczne „morskie wejście” do parku, a w zasadzie przesmyk między cyplem największej wyspy o nazwie Kornat a maleńką Vela Smokvica. Ze 150 wysp całego archipelagu w 1980 r. wydzielono 89 z nich, tworząc park narodowy. W niemal dziewiczej zatoce kapitan i jego pomocnik pokładowy rzucają cumy na prowizoryczny pomost skalistego nabrzeża wyspy Rašip Veli. Zagaduję Dragomira, dlaczego wybrał właśnie ten kilometrowy i dziki skrawek lądu na postój? – Lubię to miejsce, a jedna ze skał przypomina ludzką głowę, o tu, zobacz – mówi kapitan. Faktycznie, kiedy zmrużę oczy, jestem w stanie doszukać się rysów twarzy człowieka smaganej wiatrem. Zdecydowanie największą atrakcją tej wysepki okazuje się 64-metrowy klif, jakby odcięty nożem od kawałka tortu i odsłaniający nakładające się na siebie warstwy osadów skalnych. Staję na szczycie korony klifu. W dole szumi Adriatyk i bieleją żagle jachtów przepływających między dziesiątkami wysepek. Niektóre z nich są okrągłe, inne swym kształtem przypominają koronę zanurzoną w Adriatyku. Stąd też od słowa „korona”, czy też „koronować”, wzięła się nazwa archipelagu. Krążę po tej niewielkiej wyspie niczym Robinson, mijam wapienne skały wyrzeźbione przez wiatr i wodę miliony lat temu. Ale nie jestem tu sam. Dostrzegam stado kudłatych owiec, które wypasane są tu sezonowo i skubią nadmorską roślinność. Po godzinie wracam do zacisznej zatoki Rašip Veli, gdzie kołysze się na falach nasz biały kuter. Odpływamy na kolejną wyspę. Wyspa 10 mieszkańców Dopływam do największej wyspy archipelagu. Kornat ma 25 km długości i 2,5 km szerokości i na tle małych wysepek jawi się jako morski gigant. W osadzie Vrulje wybudowano raptem 50 domów rozrzuconych wokół zatoczki, z czego przez cały rok mieszka nie więcej niż 10 osób. Idę w głąb wyspy, mijając niewielkie gaje oliwne. Wcześniej, kiedy płynęliśmy między wyspami, moją uwagę zwróciły nagie stoki poprzecinane charakterystycznymi, długimi kamiennymi murami. Po co je wznoszono? Wytłumaczył mi to jeden z mieszkańców. Otóż każde z tych kamiennych poletek ma właściciela z dziada pradziada, w zasadzie cała ziemia – a raczej to kamienne pustkowie parku narodowego – znajduje się w rękach osób prywatnych. Wielu właścicieli grodziło więc swój teren, wyznaczając kamiennym murkiem granice pastwisk i gajów oliwnych. Równie ważne było też odsłonięcie gleby i uprzątnięcie warstwy kamieni, żeby drzewa i trawa mogły swobodnie rosnąć. Łączna długość wszystkich murków na wyspach Kornati wynosi ponad 300 km. Za czasów antycznych, kiedy Rzymianie budowali tu swoje wille i porty, klimat był tutaj znacznie łagodniejszy, rosły dęby ostrolistne, uprawiano winorośl. Dziś wapienne zbocza wypala latem słońce, a zimą chłoszcze wiatr bura wiejący od lądu. Ślady przeszłości widoczne gołym okiem Odpływam z osady Vrulje. Kuter sunie po Adriatyku wzdłuż wyspy Kornat. Na skalistym wzniesieniu dostrzegam ruiny twierdzy. Kapitan przybija do brzegu zatoki Tarac i już po chwili wspinam się kamienistym zboczem na szczyt. Docieram do ruin twierdzy zwanej wieżą Tureta, która powstała w VI w. Jej mury prawdopodobnie służyły w późniejszych wiekach za klasztor, spichlerz i punkt obserwacyjny. Schodzę do małego kościoła u podnóża twierdzy. Ascetyczny budynek, którego jedna ze ścian ocalała z czasów Bizancjum, to kaplica Gospe od Tarca – Królowej Morza. Służyła niegdyś modlącym się pasterzom oraz żeglarzom, którzy w jej murach szukali schronienia, oczekując na pomyślne wiatry. W pobliżu budowli znajduję małe źródełko, wokół którego powstała niewielka oaza pośród tego kamiennego pustkowia. Dawniej źródło służyło rolnikom i marynarzom do uzupełniania zapasów wody pitnej, bez konieczności schodzenia na niebezpieczny ląd. Odpoczywam przy nim chwilę, podobnie jak Chorwat, z którym rozmawiam. – Przypłyń tu w pierwszą niedzielę lipca na święto pól i morza. Tu przy kościele Gospe od Tarca znów wróci życie. Wtedy do zatoki wpływają dziesiątki jachtów, jest uroczyście, radośnie, kolorowo, śpiewane są pieśni przez męskie chóry. Miejsce ożywa jak za dawnych lat – podpowiada. Mam więc kolejny powód, żeby tu wrócić. Rzut na Žut Płyniemy Kanałem Žutskim, mijając wyspę Žut – największą niezamieszkaną na stałe wyspę Chorwacji, choć myślę, że to tylko kwestia czasu. Moda na wakacje w miejscach odludnych i tutaj dotarła. W zacisznych zatokach odwiedzanych niegdyś tylko przez żeglarzy powstały domki letniskowe. Wystarczy ustalić termin z ich właścicielami, zapłacić, wynająć łódź, wcześniej zrobić zapasy jedzenia i już można się cieszyć urlopem w naturze. Prąd do domków dostarczają panele słoneczne, wodę pitną i do mycia trzeba racjonować i oszczędzać. Co w zamian? Nie ma tłumów znanych z popularnych plaż Chorwacji – to po pierwsze. A po drugie, wokół wyspy Žut nie brakuje ciekawych miejsc do nurkowania i snorklowania. Do tego uprawia się na niej drzewa oliwne, rosną też figowce. W marinie zwanej ACI, do której przybiliśmy, natrafiłem na mały stragan z oliwą wytwarzaną z tutejszych upraw, która uchodzi za najlepszą w Chorwacji. Kupuję więc jedną butelkę. Na statku rozlewamy oliwę na małe talerzyki, posypujemy solą morską z nieodległych salin na wyspie Pag i razem z kapitanem maczamy ją w białym pieczywie, które kupiłem rano w porcie przed wypłynięciem. – Ovo je kruh, a ovo je ulje – czyli: „to jest chleb, a to oliwa” – mówi Dragomir z namaszczeniem i nie wiem, czy żartuje, czy tak na serio wczuwa się w rolę, jakby celebrował najlepszy posiłek w życiu. A przecież jemy prostą przekąskę tutejszych żeglarzy i pasterzy. Smakuje jednak jak najbardziej wykwintne danie. W mieście szkutników Pod wieczór przybijamy do miasta Murter. Idę do Betiny – małego miasteczka słynącego niegdyś z budowy statków i łodzi rybackich. Nocleg znalazłem w kamiennych zabudowaniach starego miasta. Betina zachwyca swoją dawną architekturą, wąskimi uliczkami i małym portem. Następnego dnia spaceruję nabrzeżem i przyglądam się łodziom żaglowym powstałym przed laty w tutejszych szkutniach. Do najsłynniejszej należy ta zwana tu Gajeta – symbol tych okolic i duma mieszkańców archipelagu. O jej historii dowiaduję się w miejskim muzeum szkutnictwa. Staję przy 8-metrowym kadłubie łodzi wykonanej z drewna i podziwiam, z jaką dbałością została odrestaurowana. Gajeta o zwiewnej i nieco frywolnej nazwie Cicibela powstała w 1931 r. Kiedyś służyła nie tylko do połowu ryb na wodach otaczających Murter, ale także do transportu bydła, owiec i towarów. Tradycje szkutnicze przetrwały wśród mieszkańców Betiny i kilka niewielkich zakładów nadal buduje takie łodzie. Odchodzę od portu i zagłębiam się w uliczki starego miasta. Na jednym ze skwerków mijam starszych panów grających w bule, którzy przekrzykują się i przekomarzają głośno o ostatni rzut. Jesienią, kiedy turystów jest znacznie mniej, wraca tu normalne wyspiarskie życie. Z mojego pokoju w starej kamieniczce mam dostęp do tarasu powstałego na szczycie niewielkiej wieży, z której wypatruję przepływających statków. Kiedyś przydomowe wieże obserwacyjne pozwalały dojrzeć zbliżających się piratów, ale dziś służą jako miejsce do relaksu i podziwiania panoramy na niewielkie wysepki: Tegina oraz mały i wielki Vinik, rozrzucone jak perły na morzu. To niezwykle relaksująca chwila.
Płynęłam nowym promem do Szwecji. Piękne widoki, ekologia i 100 schabowych
Byłam na mostku kapitańskim, zajrzałam do maszynowni, rozmawiałam z szefem kuchni i poznałam słodki sposób na chorobę morską. Prom Varsovia to najnowszy nabytek Polferries. Każdego dnia wypływa ze Świnoujścia do Ystad, a potem nocą wraca do Polski.
Spis treści: Varsovia gotowa do odcumowania! Z mórz włoskich do polskich Promem do Szwecji Poranna kawa ze wschodem słońca 100 schabowych i włoska pizza z pieca Na skrzydłach przez Bałtyk Prom roku 2024, czyli wyróżnienie dla Varsovii – Strzała! – powiedział bez zastanowienia kapitan ż.w. Wojciech Grajek, kiedy zapytałam go o pierwsze wrażenie na widok Varsovii. Moje odczucie było nieco inne. Pierwsza myśl: „Ogromny statek!”. A po rejsie do Ystad i z powrotem mogę dodać, że komfortowy i bardzo przyjazny dla pasażera. Varsovia gotowa do odcumowania! Wojciech Grajek zgodził się, abym mogła część rejsu spędzić na mostku i zobaczyć m.in. jak wyglądają te najbardziej newralgiczne momenty, czyli początek i koniec każdego rejsu. – Varsovia gotowa do odcumowania! – zakomunikował Wojciech Grajek i cała procedura ruszyła punktualnie o 12.30. To dla załogi moment największego skupienia, który wymaga wiedzy i doświadczenia. Zachwycałam się widokami na port i najwyższą w kraju latarnię morską, ciekawym widokiem na gazoport, ale przede wszystkim na atrakcje w Świnoujściu: wyjątkowo malownicze ujście Świny ze słynnym wiatrakiem Stawa Młyny i piękną plażą (miasto chwali się, że najszerszą w Polsce). W tym czasie kapitan razem z załogą gładko wyprowadzili gigantyczny statek na Morze Bałtyckie. – W Świnoujściu jest dużo miejsca, ale już zupełnie inaczej będzie w Ystad. Taki statek trzeba poznać, a ja już przed manewrami planuję i myślę, co trzeba zrobić w danym dniu. Nie ma takich samych manewrów, pogoda jest zmienna, w Świnoujściu dochodzą jeszcze prądy. Trzeba to wszystko przemyśleć, wziąć pod uwagę zanurzenie statku, ilość ładunku – tłumaczył Wojciech Grajek. Z mórz włoskich do polskich Varsovia to największy prom z najdłuższą linią ładunkową (aż 3775 m), jaki kiedykolwiek operował we flocie Polferries. A także pierwszy zupełnie nowy od ponad 20 lat. Varsovia w inauguracyjny rejs wyruszyła 27 lipca i o tego momentu nieprzerwanie pokonuje trasę między Polską a Szwecją. – Varsovia jest bardzo ekonomicznym promem jeśli chodzi o spalanie, co jest dziś bardzo ważne. To prom dość minimalistycznie zrobiony, a to przełoży się na eksploatację – podkreślił kapitan opowiadając mi o statku. Trudno nie wspomnieć, że Wojciech Grajek to człowiek, który przyprowadził ten statek do Polski, bo Varsovia została wybudowana we włoskiej stoczni Cantiere Navale Visentini. – Jak przyjechałem do Włoch, to w ogóle wyglądało śmiesznie, bo jechało się taką drogą krajową i w pewnym momencie, w polu, bo ten statek stał w polu na rzece, wyłonił się taki kolos, i to robiło niesamowite wrażenie. Aż nie do pomyślenia, że w tej stoczni można takie statki budować – wspominał kapitan Grajek i pokazał mi zdjęcie. Gigantyczna Varsovia i pole wokół to widok rzeczywiście dość abstrakcyjny. – Aby prom mógł wyjść ze stoczni, trzeba było specjalnie pogłębiać rzekę, bo nigdy tu tak wielkiego statku nie wybudowano – dodał kapitan. Kiedy o godz. 19.00 zacumowaliśmy w Ystad, mogłam także zobaczyć maszynownię. Statek jest wyposażony w nowoczesne silniki, które mogą pracować zarówno na paliwo ciekłe, jak i gaz. Jak zaznaczył kapitan, to rozwiązania ekologiczne i oszczędne. Promem do Szwecji Varsovia to prom dobry dla tych, którzy chcą wygodnie i szybko podróżować do Szwecji ze Świnoujścia do Ystad. Można powiedzieć, że to trochę niczym tramwaj, który dzień i noc kursuje na tej samej trasie, wożąc ludzi z miejsca na miejsce. Jest do tego doskonale przystosowany. Statek pomieści 976 pasażerów oraz 60 członków załogi. W samym kabinach pasażerskich jest 920 miejsc noclegowych. To oznacza, że praktycznie każdy pasażer może skorzystać z komfortu posiadania kabiny (a jeśli nie chce, to na Varsovii są również wygodne fotele lotnicze). Dlatego większość załogi statku to obsługa hotelowa, która m.in. dba o czystość kabin, ale też o część gastronomiczną. – To w sumie 32 osoby, także szef kuchni i pięciu kucharzy – wyliczał Jarosław Gulewski, hotel manager promu Varsovia. Wszystko jest poukładane tak, aby pasażerowie mogli cieszyć się komfortem podróży. To dlatego między innymi kierowcy, dla których rejs jest odpoczynkiem w czasie pracy, mają kabiny oddzielone od reszty pasażerów. – Pasażerowie, dla których rejs to wycieczka i czas rozrywki mają inne potrzeby i oczekiwania, a my chcemy, żeby każdy czuł się dobrze i jesteśmy po to, aby sprostać oczekiwaniom naszych gości – powiedział Jarosław Gulewski. Poranna kawa ze wschodem słońca Ja postanowiłam zapytać go nie o kwestie związane z pasażerami i codzienną pracą, ale o to, co on sam lubi najbardziej podczas rejsów. – Wschód słońca – odpowiedział bez wahania. Latem, kiedy prom zaczynał kursować na tej trasie, słońce wstawało nim prom po nocnym rejsie cumował w Świnoujściu. – Mogłem stanąć na pokładzie z kubkiem kawy i zachwycać się tym momentem. Piękny bonus tej pracy – dodał. Podczas jesiennego rejsu słońce wschodziło dużo później, kiedy już cumowaliśmy w Świnoujściu, ale nie mam powodów do narzekań. W drodze do Ystad razem z innymi pasażerami mogłam podziwiać wyjątkowy zachód słońca na pełnym morzu. 100 schabowych i włoska pizza z pieca Varsovia to także strefa gastronomiczna z barem i restauracją, sklep oraz przestrzeń rozrywkowa dla pasażerów. Nad tym, aby pasażerowie nie byli głodni, czuwa Adam Pawlak, szef kuchni. Jego zespół jest każdego dnia gotowy, aby nakarmić tysiąc osób. – Schabowy i golonka, to moje ulubione dania i je najbardziej polecam – mówił ze śmiechem kucharz. Każdego dnia szykuje nawet 100 schabowych i 100 golonek, bo bufet promu to 7 ciepłych dań do wyboru (ja mogę tylko podpowiedzieć, że wegetarianie też nie wyjdą stąd głodni). – Stawiamy na kuchnię polską, nasi pasażerowie to też w dużej mierze kierowcy, którzy podczas rejsu chcą nie tylko odpocząć, ale i dobrze zjeść – powiedział Adam Pawlak. Ale od tej kulinarnej strony Varsovia ma coś, czego nie ma żaden inny prom… Prawdziwy piec do pizzy. W końcu to statek, który wybudowali Włosi. – Na innych promach pizza jest odgrzewana. A my mamy trzykomorowy piec i u nas pizza jest od podstaw robiona na miejscu, bardzo polecam spróbować – zachwalał szef kuchni. Na skrzydłach przez Bałtyk To, czego najbardziej obawiałam się przed rejsem, to choroba morska, którą zwykle na morzu odczuwam. Pogoda mi jednak sprzyjała, Bałtyk był spokojny przez większość trasy do Ystad (drogę powrotną, czyli rejs nocny, w większości spędziłam śpiąc w swojej kabinie). Kiedy już bliżej celu statkiem zaczęło mocniej bujać, kapitan wydał polecenie, aby… rozłożyć skrzydła. Okazuje się, że Varsovia ma specjalne stabilizatory, które można wysunąć, aby zminimalizować uciążliwe dla pasażerów kołysanie (bo na załodze bujanie żadnego wrażenia nie robi). Ciekawym podpowiem, że stabilizatory można zobaczyć na miniaturce promu, która stoi na portierni Varsovii. Rzeczywiście, rozłożone, mogą przynieść skojarzenie ze skrzydłami. Choć kapitan choroby morskiej nie miewa, zapytałam go o kapitańską radę dla pasażerów, którzy źle znoszą morskie podróże. Wojciech Grajek odpowiedział krótko: – Jedzenie lizaka. Naprawdę pomaga. Prom roku 2024, czyli wyróżnienie dla Varsovii Varsovia pokonuje trasę między Świnoujściem a Ystad w 6,5 godziny. Prom ma dobre opinie pasażerów i już został doceniony przez branżę. Jak przekazała w listopadzie Polska Żegluga Bałtycka S.A., statek został uhonorowany tytułem RoPax of the Year 2024. – Nagrodę przyznano podczas wydarzenia Ferry Shipping Summit, gdzie spotykają się eksperci branży żeglugowej z całego świata. Wyróżnienie zostało przyznane za największy i najnowocześniejszy prom RoPax na Morzu Bałtyckim – mówi Jolanta Kowalska z PŻB. Źródło: National Geographic Traveler Nasz ekspert Katarzyna Świerczyńska Reporterka zakochana w swojej pracy. Po godzinach prowadzi podróżniczego bloga „Podróże z psem” i jest współautorką projektu „Nad portem noc” pokazującego nocne życie Szczecina. Najczęściej podróżuje blisko, najlepiej na własnych nogach lub rowerem. Uwielbia Puszczę Bukową, nadodrzańskie szlaki i Bałtyk o każdej porze roku.
Lodowa odyseja, czyli niezwykła historia statku Endurance – nowy odcinek podcastu
Ponad 100 lat temu odbyła się jedna z najbardziej niezwykłych wypraw na Antarktydę. Okręt Ernesta Shackletona zmiażdżył lód. Ale cudem wszyscy członkowie ekspedycji ocaleli. A statek zachował się na dnie Morza Weddella w świetnym stanie. O losach tej ekspedycji opowiada polarnik Mikołaj Golachowski.
Spis treści: Endurance, statek, który nie wytrwał Shackleton – lider doskonały Warunki na wyprawie Endurance Drugie życie Endurance Sir Ernest Henry Shackleton był brytyjskim podróżnikiem i odkrywcą. Urodził się 15 lutego 1874 roku w irlandzkiej wiosce Ballitore. W 1914 roku dowodził wyprawą transantarktyczną na statku Endurance. O losach tej wyprawy rozmawia w najnowszym podcaście National Geographic Polska z Iwoną El-Tanbouli-Jabłońską Mikołaj Golachowski – ekolog, polarnik i były kierownik Polskiej Stacji Antarktycznej im. H. Arctowskiego. Endurance, statek, który nie wytrwał Endurance znaczy po angielsku „wytrwałość”. Czterdziestoczterometrowy statek Shackletona nosił taką nazwę, ale mimo to nie sprostał zadaniu, choć był jednostką specjalnie zaprojektowaną i wybudowaną do podróży okołobiegunowych. Jak mówi Golachowski, statek był wzmocniony metalem i wykonany z najtwardszego drewna. Jednak – w jego ocenie – filozofia jego konstrukcji była chybiona. Wówczas powstawały już jednostki, które nie „walczyły” z lodem, ale się do niego dostosowywały. Lód je wypychał niczym wędkarski spławik. Shackleton – lider doskonały Wszyscy są zgodni, że Shackleton był świetnym szefem ekspedycji polarnych i miał zdolności organizacyjne. Ludzie mieli do niego zaufanie i łatwo ich sobie zjednywał. – Mimo ogromnych trudności i naprawdę niezwykłych wydarzeń, które się spiętrzyły przeciwko nim, przywiózł wszystkich do domu – opowiada Golachowski. I dodaje, że ten brytyjski polarnik miał pod górkę przy organizacji wypraw, bo nie był marynarzem marynarki wojennej. Warunki na wyprawie Endurance Statek miał 44 metry. Było na nim 28 osób i kilkadziesiąt psów. Gdy uczestnicy wyprawy musieli opuścić statek, przenieśli się do trzech niewielkich łodzi. Zaczęła się walka o życie. Jakie były warunki? – Ciężko wyobrazić sobie gorsze – zauważa Golachowski. Wiał zimny wiatr, morale było niskie. Szef ekspedycji, nazywany przez załogantów „bossem”, stanął na wysokości zadania. Towarzyszyło mu motto rodziny: zwyciężymy wytrwałością. Jak opowiada Golachowski, członkowie feralnej ekspedycji żywili się surowymi fokami i pingwinami. Była to dieta oparta o tłuszcz. Udało się im uniknąć zachorowania na szkorbut. W pewnym momencie członkowie ekspedycji musieli się rozdzielić. Jak dalej potoczyła się wyprawa i w jaki sposób Shackleton uratował wszystkich? Tego dowiecie się z naszego podcastu. Drugie życie Endurance W 2022 roku zakończono jedną z najgłośniejszych ekspedycji archeologicznych świata. Wówczas udało się odnaleźć wrak Endurance. Był to wielki sukces archeologii podwodnej. Wrak spoczywa na głębokości ponad 3 tys. m. Ekspedycja archeologiczna była ekstremalnie trudna i nie obyło się bez awarii sprzętu. Mimo to udało się wykonać precyzyjną dokumentację statku – aż 25 tys. zdjęć wysokiej rozdzielczości. Na ich podstawie powstał trójwymiarowy model okrętu. Wrak zachował się w bardzo dobry stanie i, co ciekawe, nadal jest na nim życie. O losach ekspedycji Shackletona i wyprawie archeologów podwodnych przeczytacie obszerny reportaż w najnowszym, styczniowym wydaniu National Geographic Polska (nr 304). Można go zakupić w salonach prasowych albo za pośrednictwem sklepu kultowy.pl. Całą rozmowę z Mikołajem Golachowskim można obejrzeć i wysłuchać w playerze na górze strony. Wszystkie odcinki naszych wideopodcastów są również dostępne na YouTube i na Spotify.
Rejs po Dunaju – wyjątkowa podróż wzdłuż największej rzeki Europy
Rejs po Dunaju to nie tylko podróż po jednej z największych rzek Europy, ale także okazja do odkrycia pięknych miast, zamków i krajobrazów. Zobacz, jakie atrakcje czekają na trasie od Budapesztu, przez Wiedeń, aż po malowniczą dolinę Wachau i Ratyzbonę.
Spis treści: Dlaczego warto wybrać rejs po Dunaju? Trasa rejsu po Dunaju – od Budapesztu do Ratyzbony Atrakcje na trasie rejsu po Dunaju Dostosowanie rejsu dla rodzin Koszty i szczegóły organizacyjne Rejs po Dunaju to nie tylko podróż, ale i wyjątkowe doświadczenie, które pozwala odkryć najpiękniejsze miejsca Europy w komfortowych warunkach. Od Budapesztu, przez Wiedeń, aż po Ratyzbonę, każdy przystanek oferuje niezapomniane atrakcje, a podróżowanie po rzece daje wyjatkową możliwość cieszenia się krajobrazami w pełnym relaksie. To doskonały wybór dla każdego – od rodzin z dziećmi po miłośników historii i wina. Dlaczego warto wybrać rejs po Dunaju? Rejs po Dunaju to doskonała opcja zarówno dla miłośników historii, rodzin z dziećmi, jak i pasjonatów wina i natury. Dunaj, druga pod względem długości rzeka Europy, przepływa przez serce kontynentu, oferując unikatową perspektywę na różnorodność kulturową, architektoniczną i przyrodniczą krajów, które przecina. Podczas tej podróży możesz podziwiać barokowe miasta, średniowieczne zamki i winnice doliny Wachau. W odróżnieniu od tradycyjnych wycieczek, rejs po rzece zapewnia relaksujący sposób podróżowania. Statek pełni funkcję mobilnego hotelu, co oznacza, że pasażerowie mogą cieszyć się widokami z pokładu, bez konieczności codziennego pakowania się czy organizowania transportu. To idealna opcja dla osób poszukujących komfortu i wrażeń turystycznych w jednym. Trasa rejsu po Dunaju – od Budapesztu do Ratyzbony Rejs po Dunaju oferuje kilka popularnych tras. Jedną z najczęściej wybieranych jest ośmiodniowa podróż z Budapesztu do Ratyzbony, z przystankami w Wiedniu, dolinie Wachau i Pasawie. Oto kluczowe punkty tej trasy: Budapeszt: rejs rozpoczyna się w Budapeszcie, gdzie można podziwiać wspaniałą panoramę miasta, w tym neogotycki parlament oraz zamek na wzgórzu. Wieczorny widok na rozświetlone miasto stanowi idealne wprowadzenie do podróży​. Wiedeń: stolica Austrii oferuje pasażerom bogactwo barokowej architektury oraz liczne atrakcje turystyczne, takie jak katedra św. Szczepana, pałac Hofburg czy opera wiedeńska. Podczas wolnego popołudnia warto odwiedzić park Prater, znany z Diabelskiego Młyna​. Dolina Wachau: jeden z najbardziej malowniczych odcinków Dunaju, otoczony winnicami produkującymi renomowane austriackie wina. W Krems, jednym z miasteczek doliny, warto wypożyczyć rower i zwiedzić lokalne winnice​. Pasawa: miasto położone u zbiegu trzech rzek – Dunaju, Inn i Ilz – przyciąga turystów uroczymi brukowanymi uliczkami oraz bogatą ofertą gastronomiczną. Warto tu także zapoznać się z lokalnymi tradycjami, np. wziąć udział bawarskiej zabawie w karczmie​. Ratyzbona: uznawana za jedno z najlepiej zachowanych średniowiecznych miast w Europie, Ratyzbona stanowi ostatni przystanek rejsu. Jej gotyckie katedry i brukowane ulice zapraszają do odkrywania bogatej historii​. Atrakcje na trasie rejsu po Dunaju Każdy przystanek na trasie rejsu po Dunaju oferuje wyjątkowe atrakcje: Zamki i pałace: podczas rejsu mijasz liczne zamki, osadzone na nadbrzeżnych wzgórzach, które przypominają o średniowiecznej historii regionu. Jednym z najciekawszych punktów jest Zamek Wyszehrad na Węgrzech, z którego roztacza się piękny widok na Zakole Dunaju​. Kultura wina: dolina Wachau to region znany z produkcji win, szczególnie rieslinga i grüner veltlinera. Warto skorzystać z okazji, aby odwiedzić lokalne winnice i skosztować tych wyjątkowych trunków​. Lokalne tradycje: w Pasawie można poczuć ducha bawarskich tradycji, uczestnicząc w lokalnych imprezach i degustując regionalne przysmaki, takie jak kiełbaski czy pieczona wieprzowina​. Dostosowanie rejsu dla rodzin Rejs po Dunaju jest również idealnym rozwiązaniem dla rodzin z dziećmi. Statki oferują liczne udogodnienia i zajęcia dla najmłodszych, dzięki czemu dzieci nie nudzą się podczas podróży. Na pokładzie dostępni są animatorzy, a w trakcie przystanków organizowane są specjalne atrakcje dla najmłodszych, co pozwala rodzicom w pełni cieszyć się podróżą​. Koszty i szczegóły organizacyjne Koszt rejsu po Dunaju zaczyna się od 8 tys. zł za osobę za ośmiodniową wyprawę, obejmującą pełne wyżywienie oraz pięć wycieczek lądowych. Warto również zwrócić uwagę na elastyczność rezerwacji, którą oferuje coraz więcej operatorów, co pozwala na swobodne planowanie podróży w zależności od okoliczności​.
Nadwiślańskie atrakcje w Warszawie – odkryj najlepsze miejsca na relaks i zabawę
Warszawa to miasto pełne kontrastów – z jednej strony tętniące życiem centrum, z drugiej strony dzika natura nad Wisłą. Rzeka odgrywa ważną rolę w życiu mieszkańców i turystów, oferując wiele atrakcji. W tym przewodniku odkryjesz najlepsze miejsca stolicy Polski nad Wisłą: od malowniczych bulwarów, przez piękne plaże, aż po emocjonujące rejsy łodzią.
Spis treści Warszawskie Bulwary Wiślane – serce letnich atrakcji Plaże w Warszawie – gdzie odpocząć nad rzeką Mosty nad Wisłą Rejsy po Wiśle – atrakcje z perspektywy wody Podsumowanie Warszawa to nie tylko zabytki i miejskie atrakcje. Stolica Polski oferuje także wyjątkowe miejsca nad Wisłą. Plaże, ścieżki rowerowe, klimatyczne bary oraz niezapomniane rejsy. Sprawdź, co warto zobaczyć nad Wisłą, i jak najlepiej spędzić czas w stolicy. Warszawskie Bulwary Wiślane – serce letnich atrakcji Bulwary Wiślane to popularne miejsce spotkań, gdzie historia łączy się z nowoczesnością. Są one doskonałe na spacery, rowerowe wycieczki, a także relaks w jednej z licznych kawiarni czy barów. Spacer i rowerem przez bulwary Bulwary Wiślane oferują jedną z najlepszych tras spacerowych i rowerowych w stolicy. Ścieżka wiedzie wzdłuż rzeki, mijając Zamek Królewski, Park Fontann oraz słynne festiwale, takie jak Festiwal Muzyczne Ogrody​. Dzięki tunelom pod Wisłostradą, ścieżka łączy wiele atrakcji, w tym Powiśle, Stare Miasto oraz Żoliborz. Żoliborski odcinek bulwarów, choć mniej komercyjny, oferuje spokojniejsze, klimatyczne miejsce na odpoczynek. To świetne miejsce na rozłożenie koca i chwilę relaksu. Bary i restauracje z widokiem na Wisłę Na Bulwarach Wiślanych znajdziesz wiele lokali oferujących nie tylko wspaniałe jedzenie, ale także niezapomniany widok na Wisłę. Miejsca takie jak Monkey Love, Miami Wars czy Cud nad Wisłą są idealne na letnie wieczory​. Co więcej, Grunt i Woda zaspokoi potrzeby rodzin z dziećmi, a w Dworcu Wodnym można spróbować wykwintnych dań, takich jak kalmary​. Każdy z lokali ma swoją specyfikę, dzięki czemu każdy znajdzie coś dla siebie. Plaże w Warszawie – gdzie odpocząć nad rzeką Warszawskie plaże nad Wisłą to miejsca idealne do odpoczynku, ale również do aktywnego spędzania czasu. Poniatówka – jedna z najpiękniejszych miejskich plaż Plaża Poniatówka jest jednym z najpiękniejszych miejsc nad Wisłą, szczególnie doceniana przez amerykańską edycję „National Geographic”​. Usytuowana blisko Mostu Poniatowskiego, plaża oferuje doskonałe warunki do relaksu oraz widok na warszawskie wieżowce. W pobliżu znajdują się także kluby plażowe, takie jak La Playa i Aquatica, które ożywiają to miejsce wieczorami​. Kalima – pływająca plaża na Wiśle Kalima, pływająca plaża urządzona na barce, to egzotyczne miejsce, które przypomina skrawek Sahary. Jest to jedno z najbardziej unikatowych miejsc nad Wisłą, gdzie można odpocząć z dala od miejskiego zgiełku​. Mosty nad Wisłą Warszawskie mosty to nie tylko elementy infrastruktury, ale także atrakcje turystyczne oferujące wspaniałe widoki. Most Świętokrzyski i jego atrakcje Most Świętokrzyski to nowoczesna konstrukcja, która jest jednym z symboli współczesnej Warszawy. Łączy Powiśle z Pragą, a widok z mostu na Syrenkę Warszawską i Stadion Narodowy jest niezapomniany​. Spacer po moście to doskonały sposób na poznanie miasta z innej perspektywy, zwłaszcza o zachodzie słońca. Rejsy po Wiśle – atrakcje z perspektywy wody Rejsy po Wiśle to jedna z najpopularniejszych atrakcji w Warszawie. Dzięki nim można zobaczyć stolicę z zupełnie innej perspektywy, a dostarczają wiele pozytywnych emocji. Wynajem motorówki i Krypy Basonia Dla osób szukających mocniejszych wrażeń istnieje możliwość wynajmu motorówki lub wzięcia udziału w rejsie Krypą Basonia organizowanym przez fundację „Ja Wisła”. Rejsy oferują różnorodne trasy, które pozwalają podziwiać warszawskie mosty oraz nadwiślańskie atrakcje​. Warto przekonać się na własne oczy, że widoki z motorówki na zamek i stare kościoły robią ogromne wrażenie​. Emocje związane z rejsami po Wiśle Podczas rejsów można nie tylko zobaczyć Warszawę z nietypowej perspektywy, ale również poczuć prawdziwy klimat miasta. Zbyszko Cieszyński, przewodnik motorówki, opowiada o wspaniałych widokach na Stadion Narodowy, pływające restauracje oraz dziką przyrodę nad Wisłą. Podczas rejsów można nawet usłyszeć dźwięki miasta, takie jak przejeżdżające Intercity na moście średnicowym​. Podsumowanie Warszawa nad Wisłą to miejsce, które zadowoli każdego – od miłośników aktywnego wypoczynku, po osoby szukające relaksu i spokoju. Spacer bulwarami, odpoczynek na jednej z miejskich plaż czy rejs po rzece – to tylko niektóre z opcji, które czekają na ciebie co roku. Niezależnie od tego, czy jesteś mieszkańcem Warszawy, czy odwiedzasz stolicę po raz pierwszy, nadwiślańskie atrakcje dostarczą ci niezapomnianych wrażeń.
Rejs po Wiśle pychówką to niezapomniana przygoda. Pozwala oderwać się od codzienności
Przy odrobinie wyobraźni rejs po Wiśle może być przygodą porównywalną z tą na Amazonce czy Orinoko. Zwłaszcza, gdy płyniemy pychówką, czyli drewnianą łodzią z wiosłem.
W tym artykule: Wisła, dzika rzeka Jezioro Włocławskie Rejs po Wiśle Plaże i śmieci Flota wiślana Jak przygotować pychówkę Rejs po Wiśle – informacje praktyczne – Kupujemy łódź. Drewnianą, siedmiometrową pychówkę. – Pychówkę? Co to jest pychówka? – Taka długa. Na pych. Odpychasz się od dna długim wiosłem i płyniesz. Kiedyś rybacy pływali po Wiśle właśnie takimi. Tak rozmawialiśmy zimą 2018 r. Teraz mogę zdradzić, że wiosłem po Wiśle można się odpychać, ale skoro są małe silniczki pozwalające po prostu płynąć – pod prąd i z prądem, patrzeć, dobijać do pustych brzegów, rozbijać namiot na bezludnych wyspach z wyłączeniem tych, które są rezerwatami przyrody, kąpać się na golasa (tak, woda jest czysta i ciepła), palić ogniska, gotować i – teraz użyję wyświechtanego, ale do tej opowieści bardzo pasującego określenia – odrywać się od codzienności… Wisła, dzika rzeka W grudniu wyciągnęliśmy ją na brzeg, to znaczy czterech silnych facetów wyciągało, bo łódka waży ze trzysta kilo. Stoi pod daszkiem w porcie, tuż przy jednym z warszawskich mostów. Odwrócona do góry dnem czeka na pierwszy flis 2019 r. Nie, to my czekamy. Na to, aż popłyniemy naszą dziką rzeką. Znawcy Wisły zaraz mnie poprawią, że nie dziką, tylko zdziczałą. Że te wszystkie kamienie w Wiśle to zasługa człowieka, a nie natury, że naturalne są tu tylko piach i żwir. I że te kamienie to stąd, że najpierw w latach 50. próbowano użeglowić Wisłę, a potem w 70., za Gierka, ją ucywilizować. Miało powstać siedem tam, zbudowano jedną. Ale to właśnie przez tę jedną przestały płynąć jesiotry i łososie. Nie miały jak się dostać na tarło do morza. Jezioro Włocławskie Teraz, żeby przepłynąć przez Włocławek, najpierw wpływa się na Jezioro Włocławskie. To największy sztuczny zbiornik wodny w Polsce, jego długość to 58 km. Tama zmieniła tu wszystko; różnica poziomów to aż 12 m, a żeby przedostać się na drugą jej stronę, trzeba wpłynąć do śluzy i wziąć udział w skomplikowanej operacji. Otwierają się stalowe wrota, mijamy je, zamykają się za nami. Jesteśmy w otwartej tylko od góry betonowej przestrzeni. Miejsca jest sporo, nawet dla potężnej barki. Woda zaczyna opadać. Szybko, tak szybko, że nasza łódź chybocze się na wszystkie strony. Odgłosy chlupania, skrzypienia. Śpiewamy, bo akustyka tu jak w najlepszym greckim teatrze. Nagle ktoś z łódki obok zaczyna grać na trąbce. I tak gra i gra, aż otwierają się kolejne wrota – to znak, że jesteśmy 12 m niżej i możemy płynąć dalej – prawdziwą, prawie dziką Wisłą. Rejs po Wiśle Pamiętacie państwo „Rejs” Marka Piwowskiego? Kręcono go w 1970 r. na rzece w Osieku. Wtedy pływały tu barki handlowe, stateczki, promy turystyczne. Teraz nie pływa prawie nic. W każdym razie żadne większe jednostki. Za płytko, za kamieniście. Cieszą się z tego wszyscy posiadacze małych kryp. Mówią, że mają swoją Amazonkę, do tego swoje prywatne Karaiby z białym mięciutkim piaseczkiem, latem nagrzewającym się tak, że jak stanąć bosą stopą, to zaraz trzeba skoczyć, i zaraz znowu, i znowu. My też tak mówimy. Po pierwszym bardzo długim sezonie pływania możemy powiedzieć, że to były najlepsze i najdłuższe wakacje w życiu. Nasze córeczki (9 i 11 lat) uważają tak samo. A pies Lutek już sam wskakuje na łódkę, zajmuje miejsce na dziobie, nieruchomieje i patrzy w dal. Skarby sprzed wieków na dnie Wisły Najniższy w historii poziom wody w Wiśle na odcinku warszawskim pozwolił zajrzeć w karty historii miasta. Te sprzed kilkudziesięciu, a także kilkuset lat <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2b4d76548b87f395035fc07f6cb81100b7518cef-00913b9.jpeg" width="600" height="400" alt="Najniższy w historii poziom wody w Wiśle na odcinku warszawskim pozwolił zajrzeć w karty historii miasta. Te sprzed kilkudziesięciu, a także kilkuset lat" title="Najniższy w historii poziom wody w Wiśle na odcinku warszawskim pozwolił zajrzeć w karty historii miasta. Te sprzed kilkudziesięciu, a także kilkuset lat" /> Najpierw spanie pod namiotem. Potem już tylko pod przeciwdeszczową płachtą wspartą na kijach i ustawioną tak, żeby mieć widok na wodę, a w chłodniejsze noce pod płachtą rozciągniętą nad łódką. Były dni, kiedy na Wiśle nie spotykaliśmy nikogo, były takie, że machali do nas tylko wędkarze siedzący przy brzegach na swoich rybackich krzesełkach. Zdarzało się też tak, że wypływaliśmy w trzy czy cztery zakolegowane łódki na parę godzin, tylko po to, żeby się przepłynąć, odetchnąć. Niemal codziennie po południu wyskakiwaliśmy na naszą pychówkę – popływać, poopalać się, zjeść coś dobrego... Na jedzenie trzeba płynąć w dół rzeki. Czyli do ludzi, do miasta, pod mostami – Siekierkowskim (stąd centrum Warszawy wygląda imponująco), Łazienkowskim, Poniatowskiego. Trzeba patrzeć na znaki pod mostami i przepływać pod żółtym, wskazującym nurt rzeki. I zaraz na łachę, piaszczystą wysepkę na środku rzeki. Tu kocyki i jedzenie na telefon. Nie, nie dowożą. Trzeba podpłynąć do jednej z przybrzeżnych knajpek i odebrać. W górę, w stronę źródła, w stronę Baraniej Góry... Wystarczy kilka minut, by znaleźć się w kompletnej dziczy. Uspokajam, do samego źródła nie da się dopłynąć. Wisła staje się żeglowna dopiero na wysokości Oświęcimia, tuż przy ujściu rzeki Przemszy. Plaże i śmieci Mija się plaże – dla rodzin z dziećmi, dla naturystów i taką, którą od lat zajmują stołeczni geje. Na każdej z nich wszyscy machają. Wpływa się w świat, w którym nie widać i nie słychać cywilizacji. Jest tylko pustka, woda, jej szum. Co jakiś czas świat przypomina o swoim istnieniu płynącą plastikową butelką, klapkiem, kaloszem, puszką po piwie, pudełkiem styropianowym. Trzeba zbierać, podpływać, czasami zakręcić kilka razy łódką, nim się dorwie śmiecia. Zdarza się, że po kilku godzinach ma się zebrany spory wór wiślanych brudów. Szczególnie wtedy, gdy dużo pada i idzie tzw. fala, Wisła się poszerza, wylewa i zbiera z brzegów pozostawione rzeczy. Tego lata padało tylko kilka dni. Do tego upał. Z tego powodu często na środku rzeki trzeba było wyłazić z łodzi i przepychać, przeciągać ją po piaszczystej mieliźnie. A potem uważnie patrzeć, by płynąć z nurtem, który się ciągle zmienia. Momentami rwącym jak w górskiej rzece. Po kilku dniach pływania już rozpoznaje się wodne stopnie, załamania, przykosy, czyli nagłe spadki, wiry i wirki, z daleka nie zawsze widać kamienie i konary. Taki trochę tor przeszkód. Dość niebezpieczny. Potrafi obrócić łódkę, przewrócić ją, można wypaść za burtę. Ważne więc, żeby uczyć się czytać wodę. Flota wiślana Na Wiśle dają radę tylko łódki, no i jeszcze, ale z trudnościami – szkuty i galary budowane na wzór historycznych konstrukcji pływających w dół rzeki, transportujących przez stulecia sól i zboże do Gdańska. Po dotarciu na miejsce flisacy sprzedawali drewno, z którego galar był zbudowany, i wracali lądem do Czerwińska, Kazimierza Dolnego czy Solca. Teraz galary wyposażone są w silniki spalinowe, więc z powrotem pod prąd nie ma problemu. Trzeba tylko pamiętać, by na rejs z Gdańska do Warszawy zarezerwować sobie co najmniej tydzień. Na samo płynięcie. Bez atrakcji, biesiadowania na brzegach i wyspach, zwiedzania Polski od strony Wisły, bez kąpieli. A przecież dzieciaki w upalny dzień chcą się kąpać co chwilę. Dorośli zresztą też. Jak przygotować pychówkę Skąd się bierze pychówki? Zagłębiem pychowym jest wieś Basonia położona w województwie lubelskim, w gminie Józefów na Wisłą. Tam wciąż pracuje kilku szkutników budujących łodzie na wzór tych starych tradycyjnych, które do 50. lat pływały po Wiśle. Wszystko jest robione ręcznie, bez żadnych skomplikowanych narzędzi. Deski zakrzywiane, najczęściej akacja albo dąb. Wystarczy piła spalinowa, siekiera, gwoździe, hebel. No i jeszcze wiedza i talent. W Warszawie szkutniczym mistrzem jest Dominik Wichman, którego ojciec, dziadek i pradziadek byli szkutnikami. Rzemieślnik najwyższej próby. Jego łodzie to perfekcyjnie wypolerowane, nieprzeciekające i w zasadzie niewywrotne skorupy. My kupiliśmy używaną, do remontu. Zaczęło się szlifowanie, wymienianie spróchniałych części, polerowanie, zabezpieczanie przed wilgocią, smołowanie. Potem wodowanie. I chrzest. Emocje jak przy Darze Młodzieży, Pomorza, Sołdku. W końcu płyniemy. W kapokach, każdy trzyma się kurczowo burty. Trochę strach, trochę zdziwienie, że można tak po prostu płynąć, tak samemu, niezależnie. Potem rozluźnienie, relaks, spokój, przyjemność. I wstąpienie do wiślanej rodziny, sekty nawet. Grupy flisaków, kilkudziesięciu osób, które każdego roku całymi rodzinami biorą udział w Festiwalu Wisły, z góry i dołu rzeki spływają pychówkami, galerami i szkutami do Torunia. Tam przez dwa sierpniowe dni są turystyczną atrakcją i mówią o Wiśle, o tym, jak jest nieznana, nieodkryta, dzika i zdziczała, jakim jest skarbem narodowym. Najdłuższa rzeka Francji jest krótsza od Wisły. Mimo to stanowi jedną z największych atrakcji w kraju Malownicze i urozmaicone krajobrazy, miasta pamiętające odległą historię, niesamowite zamki, wspaniałe winnice – atrakcje Francji można wymieniać i wymieniać. Warto wiedzieć, że więks... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f58d9abc4edf3927b35dba7dd874fe6be5d41ae6-cd5ba4f.jpg" width="938" height="682" alt="Najdłuższa rzeka Francji jest krótsza od Wisły, ale stanowi jedną z największych atrakcji w kraju (fot. Shutterstock)" title="Najdłuższa rzeka Francji jest krótsza od Wisły, ale stanowi jedną z największych atrakcji w kraju (fot. Shutterstock)" /> – A może jeszcze teraz, zimą, póki jeszcze nie ma lodu na rzece, też będziemy pływać? – Jak zimą? W taki ziąb? – Zacząłem robić piecyk na łódkę. Już prawie skończony. Jeszcze tylko komin dopracuję. Możemy nawet przy nim spać. – Spać? Na łódce? – Nie, na plaży. Szyję namiot, taki z wojskowych pałatek. Gdzie jest ta maszyna do szycia, którą Helenka dostała w prezencie? Tak rozmawialiśmy tej zimy, przed świętami Bożego Narodzenia. Teraz mamy już piecyk, zielony, na nóżkach i prawie uszyty namiot przypominający kształtem mongolską jurtę. I czekamy, aż mróz trochę zelżeje. Rejs po Wiśle – informacje praktyczne Pozwolenia Jeśli moc silnika nie przekracza 10 KW, a łódź jest krótsza niż 10 m, nie trzeba mieć żadnych pozwoleń. Niewymagany też jest patent sternika czy żeglarza. Jedzenie Zapas jedzenia i wody zabrać należy najwyżej na dwa dni. Nad Wisłą leży całkiem sporo wsi i miasteczek, w których są sklepy. Trzeba pamiętać, że nie zawsze można tam płacić kartą. Warto też podpływać do wędkarzy i rybaków. Można od nich kupić albo dostać świeże ryby. Leszcze wiślane pieczone w folii nad ogniskiem to prawdziwy przysmak. Radzę mieć turystyczną kuchenkę gazową, garnki, talerze, kubki termiczne. Nocleg Na brzegach, łachach i wyspach wiślanych nie ma oficjalnych pól namiotowych. Ale namiot można rozbić na piaszczystych plażach, w kępach krzaków, przybrzeżnych lasach. Najbezpieczniej jest oczywiście na wyspach. Nie dostanie się tam żaden przypadkowy przechodzień. Uwaga na rezerwaty przyrody – oznaczone na mapach. Tam nie można rozbijać obozowiska ani nawet dobijać do nich łódką. Źródło: archiwum NG.
Porzucił życie w Polsce i wypłynął w samotny rejs. Łodzią, którą sam zbudował
Michał Malinowski, mimo dobrze zapowiadającej się kariery aktorskiej, wybrał życie z dala od blasku fleszy. Pod koniec 2019 r. wypłynął w samotny rejs łodzią, którą sam zbudował.
W tym artykule: Kim jest Michał Malinowski? „Nie ma rzeczy niemożliwych” Michał Malinowski zdobył ogólnopolską popularność dzięki rolom w lubianych przez widzów serialach, jak „Na Wspólnej” czy „Pierwsza miłość”. Gdy kariera młodego aktora zaczęła nabierać tempa, ten nieoczekiwanie zniknął z mediów i wyruszył w samotny rejs po Oceanie Atlantyckim na własnoręcznie zrobionej łodzi. Dziś, po pięciu latach od startu, wciąż przemierza najdalsze zakątki globu, co chętnie relacjonuje w sieci. Kim jest Michał Malinowski? – Aktor, elektryk, łapserdak. Zbudowałem też łódź – możemy przeczytać w opisie oficjalnego profilu Michała Malinowskiego na Instagramie (@michal_malinowski_official), który obserwuje blisko 200 tys. użytkowników. Urodzony 24 października 1990 r. w Warszawie aktor kilka lat temu, dla wielu dość niespodziewanie, porzucił swoje dotychczasowe życie i wyruszył w samotny rejs w nieznane. Zanim jednak wypłynął ze szczecińskiego portu, samodzielnie zbudował łódź od postaw. Tworzenie nie tylko środka transportu, ale także nowego domu, zajęło mu 14 miesięcy. Przysłowiowa godzina zero wybiła 28 grudnia 2019 roku. To właśnie wtedy ulubieniec widzów rozpoczął podróż życia, spełniając tym samym swoje największe marzenie. – Zdaję sobie sprawę, że moja decyzja mogła być dla niektórych niezrozumiała, ale była najbardziej spójna ze mną ze wszystkich, które w życiu podjąłem – przyznał Malinowski po 8 miesiącach od rozpoczęcia wyprawy. Dodaje jednocześnie, że przez ten okres nie przytrafił się ani jeden dzień, kiedy by żałował, mimo że bywało różnie. Bowiem momentów kryzysowych i niebezpiecznych sytuacji w czasie morskiej wojaży nie brakowało. Do jednej z nich doszło latem 2023 r., gdy aktor został porażony piorunem. – Podczas jednej z burz, które złapały nas na otwartym morzu, poraził mnie piorun. Wysiadły światła nawigacyjne, a w rękę, którą trzymałem mokrą linę, poraził mnie prąd. Oprócz tego były niespodziewane szkwały (burze), które wyrywały w środku nocy kotwicę i spychały łódkę na skały. Były sieci rybackie zaplątane w śrubę, do których trzeba było nurkować na środku oceanu, żeby je wycinać. Były rekiny, którym trzeba było wyciągać haczyki z paszczy. Podejrzane łódki, które podpływały w środku nocy do mojej burty i śledziły mnie w niewiadomym celu przez dłuższy czas. Na morzu dzieje się dużo i dosyć często człowiek ma wrażenie, że jego życie jest zagrożone – zdradził w rozmowie z serwisem cozatydzien.tvn.pl. Ahoj, przygodo! Autorzy Travelera podpowiadają, dlaczego warto wyruszyć w rejs Rejs, bez względu na to, czy wybierzemy się na niego jachtem, promem, statkiem wycieczkowym, czy nawet pontonem, to fantastyczna przygoda i inne doświadczenie świata. Dlatego lutowe wydanie Tra... „Nie ma rzeczy niemożliwych” Michał Malinowski, jak już zostało wspominane, wyruszył na podbój Atlantyku ze Szczecina. Zwiedził po drodze Niemcy, Danię, Wielką Brytanię, Francję oraz Portugalię. Miejscem, które wywarło na aktorze największe wrażenie, była Kolumbia. – Zakochałem się w tym kraju i zostałem tam dwa lata – mówił w „Dzień dobry TVN”. W tym czasie niestrudzony podróżnik z Polski wrócił na chwilę do aktorstwa, występując w jednej z tamtejszych produkcji („Paraíso Blanco”). A także znalazł, co prawda nie na długo, swoją drugą połówkę. Po pobycie w Ameryce Południowej i dopłynięciu do wybrzeży meksykańskiego stanu Kalifornia, Michał Malinowski ruszył na podbój największego kontynentu świata. Swoją azjatycką przygodę rozpoczął od Mongolii. Tam galopował po bezkresnych stepach i zdobył czwarty największy szczyt kraju, czyli Malchin Peak, liczący 4050 m n.p.m. – Niesamowicie jest odwiedzać miejsca, w których każdy wdech wypełnia płuca wolnością – przekazał na Instagramie. Przypomnijmy, że w 2015 roku Malinowski, wspólnie z kolegą z planu, Dawidem Czupryńskim, odbyli podróż autostopem z Warszawy do Chin. Odwiedzili po drodze m.in. Turcję, Azerbejdżan, Kazachstan. W pięć tygodni aktorski duet pokonał wspólnie 14 tys. kilometrów. Źródła: instagram.com/michal_malinowski_official; cozatydzien.tvn.pl; dziendobry.tvn.pl. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Nad pięknym modrym Dunajem i nie tylko. Rejsy wycieczkowe to doskonały sposób na spędzenie wakacji
Rejsy wycieczkowe wciąż nie są zbyt popularną wśród Polaków formą spędzania wakacji. A szkoda, bo możliwości jest co niemiara – zarówno rejsów morskich, jak i śródlądowych.
W tym artykule: Rejsy rzeczne – sposób na zwiedzenie Europy Dunaj, Ren i inne rzeki z pokładu statku – najważniejsze atrakcje Nie tylko Europa i nie tylko rzeki – rejsy po różnych zakątkach świata Poznawanie świata z pokładu tylko z pozoru może wydawać się nudne. Statki wycieczkowe często zawijają do portów. A wakacje na wodzie to zupełnie inne, spokojniejsze podróżowanie niż na lądzie. Oto przegląd niektórych rejsowych możliwości zwiedzenia Europy i świata. Rejsy rzeczne – sposób na zwiedzenie Europy Rejs to zupełnie unikatowy sposób na podróżowanie i zwiedzanie. Współczesne rejsy wycieczkowe nie mają nic wspólnego z niegdysiejszymi niedogodnościami przemieszczania się po rzekach, morzach i oceanach. Dzisiejsze wycieczkowce to komfortowe pływające hotele, oferujące doskonały nocleg i jedzenie, a także mnóstwo innych atrakcji na pokładzie. Dodajmy do tego atrakcje turystyczne po tym, jak już z pokładu zejdziemy – i dostaniemy wyjątkowe wakacyjne doświadczenie. Szczególnie atrakcyjnym kierunkiem do zwiedzania na wodzie jest Europa. I to nie tylko z morza – także z rzek. Rzeki to kręgosłup naszego kontynentu. Wiele z nich przez stulecia odgrywało ogromną rolę w rozwoju i gospodarce europejskich krajów. Do najważniejszych rzek Europy, po których możemy wybrać się w rejs, należą: Dunaj, Ren, Rodan, Mozela, Douro. Jedź na Węgry! Dunaj chwyta za serce Czy może być jakiś pożytek z odwołanego samolotu? Oczywiście! Ja tak trafiłam do samego serca Węgier! Dunaj, Ren i inne rzeki z pokładu statku – najważniejsze atrakcje Europejskie rzeki są nie tylko atrakcją samą w sobie. Pozwalają też zwiedzić niektóre najważniejsze miasta naszego kontynentu. Szczególne Dunaj – druga najdłuższa rzeka Europy i prawdziwa jej kulturowa arteria. Płynie przez 10 państw, a przy jego brzegach leżą tak ważne i niezwykłe miasta jak Budapeszt, Wiedeń, Belgrad i Bratysława. Także te mniej znane bywają niezwykłe. Np. niemieckie Ulm z gotycką katedrą, posiadającą najwyższą wieżę kościelną na świecie (161 m.). Nie tylko miasta można zobaczyć płynąc po Dunaju, także m.in. zjawiskowe zamki w Sigmaringen (Niemcy) czy Golubac (Serbia). Ren, choć nieco krótszy od Dunaju, jest dla Europy niemal równie ważny. Rejs po nim pozwala dobrze poznać nieco inne, zachodnie okolice naszego kontynentu. Ren przepływa przez 7 państw, a wzdłuż jego brzegów leżą między innymi: Bazylea, Strasburg, Kolonia, Heidelberg, Koblencja i Rotterdam. Koblencja to miasto, gdzie Ren spotyka Mozelę, tworząc spektakularny widok. Cypel Niemiecki Róg (Deutsches Eck) to miejsce, gdzie stoi monumentalny pomnik cesarza Wilhelma I. Koblencja zachwyca również swoją starówką oraz twierdzą Ehrenbreitstein, jedną z największych w Europie. Wyjątkowo malownicza jest Dolina Środkowego Renu, obszar wpisany na listę UNESCO. To tutaj można podziwiać niesamowite krajobrazy, z licznymi zamkami (np. Marksburg i Rheinfels), winnicami i urokliwymi miasteczkami. Zachwycająca Europa. Oto top 9 niezwykłych miejsc wybranych przez redakcję National Geographic Na Starym Kontynencie nie brak miejsc niezwykłych. O tym, jak zachwycająca jest Europa świadczy nasz wybór. Sprawdźcie najlepsze europejskie atrakcje! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f80daca539c4a7768755c641643769628b8a6266-acb6679.jpg" width="938" height="626" alt="Zachwycająca Europa. Oto top 9 niezwykłych miejsc wybranych przez redakcję National Geographic ( fot. Getty Images, Shutterstock)" title="Zachwycająca Europa. Oto top 9 niezwykłych miejsc wybranych przez redakcję National Geographic ( fot. Getty Images, Shutterstock)" /> Niemiecka Mozela i portugalskie Douro, a także duża część samego Renu to jedne z najważniejszych regionów winiarskich w Europie. Strome brzegi Mozeli są nie tylko widowiskowe. Tworzą tez doskonałe siedlisko pod uprawę rieslinga. W świecie wina panuje zgoda, że rieslingi znad Mozeli to jedne z najlepszych win świata. Dolina Douro również wpisana jest na listę UNESCO. Krajobraz jest tu zdominowany przez strome, tarasowe winnice. Wina produkowane wzdłuż Douro sa nie tylko klasą samą w sobie, służą tez do wyrobu porto. Tego słynnego wzmacnianego wina najlepiej spróbować w mieście, które dało mu nazwę. Porto to żelazny punkt każdego rejsu po Douro. Nie tylko Europa i nie tylko rzeki – rejsy po różnych zakątkach świata Jedną z firm oferujących szeroki wachlarz rejsów jest grupa Scenic. Można wybierać m.in. spośród bliskich, rzecznych rejsów po Europie. Ceny takich 8-dniowych rejsów zaczynają się on mniej więcej 3 tys. euro. Ale Europę można zwiedzać także z morza – tu oczywiście prym wiedzie Morze Śródziemne. Na takim rejsie można m.in. zobaczyć Prowansję, Lazurowe Wybrzeże, Korsykę, Ibizę i Majorkę. Morzem z Balearów blisko jest do Maghrebu. Niektóre rejsy Scenic zahaczają także o porty w Algierze i Tangerze. Innym atrakcyjnym, choć chłodniejszym kierunkiem są Wyspy Brytyjskie i położone stosunkowo niedaleko Wyspy Owcze oraz Islandia. Także Azję można podziwiać z rzek – a konkretnie z Mekongu i zobaczyć w ten sposób część Wietnamu i Kambodży. Na pozaeuropejskich rejsach morskich można zwiedzić między innymi: Nową Zelandię, Kanadę, Indonezję i oczywiście Karaiby. Dla żądnych przygód Scenic przygotowała rejsy ekspedycyjne, na przykład na Antarktydę i Falklandy, wokół Islandii, czy po fiordach Patagonii. Bez większego problemu można zaplanować rejs połączony z interesującym nas wydarzeniem, np. zaćmieniem Słońca na Grenlandii i Islandii 12 sierpnia 2026 roku. Także z wydarzeniami ze świata kultury czy sportu – np. Festiwalem Filmowym w Cannes. Scenic pływa łącznie aż do 278 portów w 50 krajach świata. A – dodajmy – to niejedyna możliwość wakacji na pokładzie. Firm oferujących rejsy jest więcej, m.in. Costa Cruises, MSC Cruises, Royal Carribean czy Norwegian Cruises.